Van die dingen

Verhuisd

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 03 Aug 2008 21:45:00 +0000

Inderdaad, ik plaatste de laatste tijd niet zoveel stukjes. Een van de redenen (naast het feit dat het natuurlijk hardstikke mooi weer was en ik bijna verplicht was om lekker in de tuin te gaan zitten met een goed boek) was dat ik druk bezig was om deze site te gaan verhuizen naar mijn eigen domein.
Mijn verdere avonturen zijn van nu af aan dus te volgen op deze site. Ik hoop je daar te zien.

Rondje cultuur – Vakantie editie (the sequel)

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 02 Aug 2008 18:43:00 +0000

Titel: Smak
Schrijver: Nick Hornby
Het gaat: hierover
Iets voor de herfstvakantie?: Jawel hoor. Als je iets makkelijks te lezen wil hebben.
Opmerkingen: Ik ben altijd wel een Nick Hornby fan geweest. High Fidelity en How to be Good, staan nog steeds in mijn geheugen gegrifd. Maar waar die boeken gingen over 30+ mannen in een identiteitscrisis, gaat dit boek over een 15 jarige skater die per ongeluk zijn vriendinnetje zwanger heeft gemaakt. Iets minder dicht bij huis dus. De schrijver geeft in dit boek blijk van een goed inlevingsvermogen, maar uiteindelijk was het me toch allemaal net iets te makkelijk. Alsof ik een boek voor de oudere jeugd aan het lezen was, zoiets als Adrian Mole of zo.

Titel: Aan Chesil Beach
Schrijver: Ian McEwan
Het gaat:hierover
Iets voor de wintersport?: Nee, niet mee wachten tot aan een vakantie, meteen lezen.
Opmerkingen: Een beschrijving van een huwelijksnacht, het moment waarop de relatie eindelijk “geconsumeerd” kan worden en dat dan in een tijd, ergens voor de sexuele revolutie. Hij heeft er zin in, zij niet. Ze snapt het niet zo, sex en vind het allemaal maar een onsmakelijk gebeuren. Typisch geval van: “misschien ben jij er nog niet helemaal aan toe”, maar praten erover, dat doet men nog niet echt in het Groot Brittanië van voor de Tweede Wereldoorlog. Dat is dus alsof je moet gaan typen met een stel wanten aan.
Dat het allemaal een grote mislukking wordt, zie je al van verre aankomen, maar wat wordt het fantastisch beschreven door deze schrijver. Elke zin is raak.

Titel: Drie Dollar
Schrijver: Elliot Perlman
Het gaat:hierover
Iets voor in de trein naar het werk?: Als je nog even snel een half uurtje extra slaap wil pakken, dan wel.
Opmerkingen: Bij het lezen van dit boek echoode regelmatig die Theo en Thea catchfrase door mijn hoofd: “Wie, wat, waar gaat het eigenlijk over?!”. Waar ik ooit heb gelezen dat dit een goed boek zou zijn weet ik niet meer, maar het feit dat er sowieso mensen zijn die enige vreugde aan dit boek beleefd hebben verbaast me ten zeerste. Toch heeft de schrijver een prijs gewonnen met dit werkje en is het zelfs verfilmd. Ik worstelde me tevergeefs naar het eind in de hoop dat het ergens nog interessant ging worden en dat terwijl ik me een tijdje geleden had voorgenomen om een boek gewoon weg te leggen als het me na vijftig pagina’s niet interesseert. Ik ga het me gewoon weer voornemen. Misschien lukt het me de volgende keer wel.

Titel: Vernon God Little
Schrijver: DBC Pierre
Het gaat:hierover
Iets voor in de tuin?: Mwah, ik ben er nog niet helemaal over uit.
Opmerkingen: Is dit een goed boek? Ik weet het nog steeds niet. Het verhaal en het taalgebruik is nogal tegendraads. Iets dat erg goed kan werken, maar op een bepaalde manier sloeg het niet aan bij mij. Waarom weet ik niet. Als een verhaal in straattaal is geschreven moet het ook een functie hebben, het moet makkelijk in het gehoor liggen en misschien op een bepaalde manier shockeren, maar ik merkte dat het er alleen maar voor zorgde dat ik me beter moest concentreren. Ik werd er door afgeleid en dat kan niet de bedoeling zijn.
Tegen het eind van het boek (spoiler alarm) als Vernon voorgeleid wordt en het er naar uit ziet dat hij ter dood veroordeeld gaat worden, wordt het verhaal interessant en genietbaar. Maar daarvoor moet je wel eerst even door de zure appel heen bijten.

Titel: Besluiteloos
Schrijver: Benjamin Kunkel
Het gaat:hierover
Iets voor s’avonds in bed?: Ja hoor. Wat mij betreft wel een aanrader.
Opmerkingen: Ik hou van boeken met een goed uitgangspunt, een leuk idee, iets waar over is nagedacht. Dat heeft “Besluiteloos”. Dwight, de hoofdpersoon uit het boek, heeft een leventje waar hij niet echt tevreden over kan zijn. Hij is gestopt met studeren, heeft een vriendin waar hij niet echt van houdt en een makkelijk helpdeskbaantje waar hij niet echt carrière mee gaat maken. Een vriend die bij hem in het studentenhuis woont stelt de diagnose voor Dwight: Abulia, chronische besluiteloosheid en daar wil hij hem van af helpen met een potje pillen. Net voordat Dwight afreist naar Zuid Amerika om daar een oude schoolvriendin te ontmoeten neemt hij ze in, in de hoop dat hij daar eindelijk een paar knopen kan gaan doorhakken. Maar het loopt allemaal wat anders dan hij verwacht.
Leuke cliffhanger heb ik hier gecreëerd he? Nu moet je het boek wel gaan lezen om te weten hoe het afloopt (of je googlet het gewoon even op het internet natuurlijk)

Titel: Hollands Welvaren
Schrijver: Joost Zwagerman
Het gaat:hierover
Iets voor tijdens “Een vandaag?”: Ligt er aan of Joost Zwagerman aan de tafel zit. In dat geval eerst even afkijken en daarna nog een paar bladzijden uit zijn boek.
Opmerkingen: Sinds Nakker en ik naar The Office kijken (Amerikaanse versie) citeren we regelmatig “Andy”. In een bepaalde aflevering van de show waar hij een bruine arm wil halen bij baas Michael valt hij hem, na een ongepaste grap, toch regelmatig bij met een welgemeend: “nailed it!”, “de spijker op z’n kop!”
Nu hoef ik niks van Joost en om hem persoonlijk een pluim in z’n reet te steken, zou ik waarschijnlijk naar een van zijn, voornamelijk door huisvrouwen bezochte lezingen moeten gaan en dat heb ik er niet voor over. Maar bij het lezen van zijn gebundelde columns over het Nederland na Pim en Theo en de verkrampte houding daarna van de gevestigde orde, had ik regelmatig zin om hardop “nailed it!” te roepen.
Chapeau, wat een scherpe analyses.

Titel: As it is in Heaven
Regisseur: Kay Pollack
Het gaat: hierover
Iets voor een regenachtige zondagmiddag?: Echt wel!
Opmerkingen: Ken je die scene uit de film “The Champ”, waar Jon Voigt als the Champ, na een bokswedstrijd ligt dood te gaan en Ricky Schroeder er naast staat te schreeuwen en huilen? Uiteindelijk kon ik daar met veel slikken naar kijken zonder in snikken uit te barsten. Dat vergde wel veel training.
Bij deze film “As it is in Heaven” lukt me dat nog niet. Ik weet het: een man mag niet huilen maar zelfs bij de tweede keer kijken (omdat K. hem nog niet had gezien) gingen de sluizen weer open en liepen de tranen me over de wangen. Wat een mooie film en wat een mooie muziek. De film doet er alles voor om je recht in je hart te raken en ik kan maar een ding zeggen: “mission accomplished”

Indicator

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 27 Jul 2008 10:36:00 +0000

Ik wilde er eerst niet aan, want hoeveel mesjes op een rij heb je nodig om je kin stoppelvrij te maken? Eentje lijkt mij, als ie maar goed scherp is, maar inmiddels staat de teller al op vijf. Vijf mesjes hebben we tegenwoordig blijkbaar nodig voor een goed scheer resultaat. Nu wil ik niet zo’n azijnpisser zijn die overal wat over te zeiken heeft, zonder iets proefondervindelijk onderzocht te hebben. Dus kocht ik een paar maanden geleden een setje van die, overigens peperdure mesjes en trok me terug in de badkamer voor een scheerbeurt. Tot mijn grote verbazing had de fabrikant gelijk, in een mum van tijd had ik mijn weekendbaard er af en het had me geen noemenswaardige inspanning gekost. Ik moest toegeven dat ik mezelf nog nooit zo lekker geschoren had. Okay, multinational: jij wint dit keer.
Maar wacht eventjes, probeert diezelfde fabrikant me nu een loer te draaien? In een leuk bedoeld spotje op t.v. vertelde een pratend Gilette scheermesje me van de week dat hij tegenwoordig was voorzien van een blauwe Indicator Lubrastrip. Aan de strip kon je zien wanneer je mesje vervangen moest worden. Dan vervaagt de blauwe kleur van de strip namelijk en wordt ie wit. Ik ging natuurlijk meteen mijn mesje even controleren en verrek, de lubrastrip was inderdaad wit geworden, terwijl ik me die ochtend nog fantastisch geschoren had!
Wat deze scheermesjesboer hier probeert te verhullen is dat als je een houdertje maakt met vijf mesjes erin, dat het kreng dan ook vijf keer zo lang mee gaat en dat is natuurlijk niet goed voor de verkoop. Daarom moest er even een slimmigheidje bedacht worden om de Gilette gebruikers toch nog even vaak naar de Trekpleister te laten lopen om nieuwe mesjes te kopen.
Nou, daar trap ik dus mooi niet in. Ik heb mijn eigen indicator en dat is mijn eigen stem die gaat schelden en schreeuwen als ik mezelf met een bot mesje aan scheren ben. Als die niet afgaat, blijf ik me lekker scheren met hetzelfde mesje. Wit uitgeslagen indicator of niet.

Drama

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 17 Jul 2008 20:50:00 +0000

K. kan er niet naar kijken, naar die Tour en eigenlijk kan ik dat ook wel een beetje begrijpen. Drie uur naar een kudde fietsende mannen zitten koekeloeren, dat lukt mij eigenlijk ook alleen maar bij de spannende bergetappes. Daarom pas ik de truc van de tour-pool toe om het allemaal wat interessanter te maken. Vroeger keek ik om de Nederlanders te zien winnen, maar die verstoppen zich tegenwoordig achter in het peloton of rijden voor een Rus. Nu heb ik mijn eigen groep van vijftien renners die punten voor me proberen te scoren. Zonder veel succes overigens, maar het zorgt er wel voor dat ik tussen vier en vijf aan radio of t.v. gekluisterd ben.
Wat ook helpt, om de Tour de France wat interessanter te maken is drama en dan niet van het kinderachtige soort, zoals een valpartijtje waarbij er iemand een pols of sleutelbeen breekt, of in een ravijn belandt. Nee, echt leuk wordt het met een dosis drama van het klassieke soort. Denk aan Shakespeare, aan de Griekse mythologie. Messen die in ruggen worden gestoken, gifbekers die er worden uitgedeeld of vrijwillig worden ingenomen. Overheidsdienaars die vervolgens binnenvallen, krijgers die worden geslachtofferd en publiekelijk aan de schandpaal worden genageld. Ontwikkelingen waarbij je je steeds weer afvraagt wie wat gedaan heeft en wie er deugt en wie niet. Wie is er goed, wie is er slecht, wie is er zwart en wie wit?
Vandaag weer fijn schande gesproken over Ricco en consorten. Ik vertrouwde het al niet, toen hij en z’n maatjes zo makkelijk de Pyreneeën opfietsten. “Shame on you Ricco!”, of pech dat jij gepakt bent en de rest van je collega’s in het peleton niet?

Groene klanten kunnen wel inpakken bij Albert Heijn

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 12 Jul 2008 13:31:00 +0000

“Ik neem het mee!”, zei de manager van onze nieuwe Albert Heijn in Zwolle Zuid een paar weken geleden, toen ik hem voorstelde om wat meer inpaktafels neer te zetten voorin de winkel. Sinds we daar met z’n allen aan het zelfscannen zijn geslagen, een win/win situatie voor winkel en klant, waar je tijdens het boodschappen doen zelf je boodschappen scant en bij het afrekenen dus geen kassajuffrouw meer nodig hebt om af te rekenen, is er volgens de betreffende manager eigenlijk niet zo’n grote behoefte meer aan inpaktafels. De meeste mensen zetten de boodschappen na het scannen in een meegebrachte tas of plastic kratje, die ze vervolgens in de kofferbak van hun auto zetten. Met een uitdrukking op zijn gezicht van “logisch toch?” leek mister manager, die overigens in niets op zijn kale collega uit de t.v. reclame leek, me met dit lesje supermarkt logistiek voorgoed het zwijgen te willen opleggen.
“Maar ik heb helemaal geen auto”, wierp ik hem tegen. Twee van die kratjes, die ik voor mijn wekelijkse boodschappen toch echt nodig zou hebben passen niet achter op mijn fiets. Ik moet mijn spullen zorgvuldig inpakken in een rugzak, twee plastic tassen voor in mijn fietstas en een grote shopper die ik achter op mijn bagagedrager zet en met mijn rechterhand in balans houd.
Ik zou toch niet de enige zijn die tegenwoordig wat meer op z’n CO2 uitstoot let? Per slot van rekening woon en werk ik in dezelfde plaats, dus die auto heb ik op dit moment helemaal niet nodig en als ik er een keer wel eentje nodig heb huur ik die wel. Dat dit bijzonder politiek correcte gedrag niet bij iedereen de handjes op elkaar zou krijgen had ik wel verwacht, maar dat ik bij het boodschappen doen zou worden verbannen naar een piepklein tafeltje, waar ook nog eens Jan en alleman zijn Celebrations staat in te pakken in een leuk cadeaupapiertje, dat had ik niet verwacht.
Op het gezicht van meneer Albert Heijn stond in grote letters te lezen dat die extra tafels er niet kwamen. In kleine lettertjes stond er zelfs onder “Koop toch een auto, loser!”
Maar dat was natuurlijk niet zijn officiële standpunt. Dat was namelijk: “Ik neem het mee”. Waarnaar toe, dat zei hij niet, maar ik vermoed dat het niet naar een vergadering zou zijn. Waarschijnlijk zou het met een grote boog in een grote vuilcontainer achter de supermarkt belanden.

Priet!

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 07 Jul 2008 19:16:00 +0000

Vorige week belde ik op mijn werk een leverancier. Dat doe ik vaker. Heeft te maken met orders, facturen en andere zaken die, als ik hier nog even mee doorga, bij de tweede zin van dit stukje mijn halve lezerpubliek doen afhaken.
Terwijl ik wachtte totdat de persoon aan de andere kant van de lijn uit zijn middagdip zou ontwaken, luisterde ik enigszins verbaasd naar de kiestoon. De “tuuut” was veranderd in een “pprrriettt”. Vroeger, toen de lucht nog schoon was en de seks verschrikkelijk vies (oneliner van mijn collega B.) had je eigenlijk maar één kiestoon en nog een andere voor als de lijn bezet was, dan werd de frequentie van de toon gewoon wat opgeschroefd. De enige keer dat je geen “tuut” maar “priet” hoorde, was als je naar het buitenland belde, maar daar waren ze gewoon niet goed wijs.
Nu, vandaag de dag, eenentwintigste eeuw, zijn bijna alle staatsbedrijven als parelen voor de commerciële zwijnen gegooid, met als gevolg dat we kunnen kiezen uit 30 aanbieders voor internet en telefoon, die blijkbaar ook allemaal hun eigen tringeltje moeten hebben.
Is dat erg, 30 verschillende tringeltjes? Misschien niet, maar dat is niet de enige consequentie van de uitbesteding van die oude vertrouwde staatsbedrijven. Zo kreeg ik altijd een erg gevoel van “thuis” bij de aanblik van een gele streekbus in het polderlandschap. Nederlandser kon het eigenlijk niet. Als ik van vakantie thuis kwam en de grens over reed, kreeg ik er bijna tranen van in mijn ogen. Het hele streekvervoer had een uniforme kleur waardoor die bussen en treinen altijd erg mooi afstaken bij het groene gras van het weidelandschap. Geniaal bedacht, maar een idee dat nu voor een appel en een ei is verkwanseld aan grote bedrijven die hun bussen aquablauw (!) geschilderd hebben, zodat ze wegvallen tegen de Hollandse hemel. Je zou er bijna je bus door missen, want je ziet hem bijna niet meer aankomen.
Nu zitten we dus opgescheept met een chaos van beltonen en onzichtbare bussen. Had daar niet iemand een stokje voor kunnen steken? Zou er niet iemand moeten zijn die zich van overheidswege bezighoudt met de vormgeving van onze publieke ruimte (en dan bedoel ik niet iemand die vergunninkjes voor dakkapellen uitdeelt). Of laten we dat nu maar over aan Engelse en Franse bedrijven?
Misschien hadden we ons gele openbare vervoer maar moeten nomineren voor een plaats op de werelderfgoedlijst.

Rondje Cultuur - Vakantie editie

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 05 Jul 2008 20:20:00 +0000

Voor diegenen die straks op vakantie gaan en die nog wat te lezen willen meenemen bespreek ik nog snel even wat boeken.

Titel: After dark (waarom de titel niet vertaald is in het Nederlands? Don’t ask me!)
Schrijver: Haruki Murakami
Het gaat: hierover
Meenemen?: Ik zou het niet doen, of je moet lekker weg willen dutten op het strand.
Opmerkingen: Mijn aanvankelijke Murakami verslaving verdween bij dit boek als sneeuw voor de zon, of als coke van de spiegel. Redelijke dialogen werden afgewisseld met voor mij totaal onbegrijpelijke intermezzo’s over een slapend meisje in een donkere kamer. Gaap!

Titel: Paradiso.
Schrijver: Kees van Beijnum
Het gaat: hierover
Meenemen?:Makkelijk en onderhoudend leesvoer, maar ik kan me betere boeken bedenken.
Opmerkingen: Altijd leuk als een boek actuele nieuwsthema’s gebruikt zoals een plotselinge dijkdoorbraak die hier lijkt te dienen als metafoor voor het op drift geraakte huwelijk van de hoofdpersoon. Toch kwam ik nooit lekker in het boek en ergerde ik me aan de lamzakkerigheid van de persoon in kwestie. Ik vroeg me bij het happy end op van het boek vooral af hoe de opzij gezette minnares zich gevoeld moest hebben.

Titel: De steniging
Schrijver: Frenk van der Linden
Het gaat: hierover
Meenemen?: Doe maar niet.
Opmerkingen: Ik was van plan om dit boek erg goed te gaan vinden, want Frenk van der Linden is in mijn optiek de beste interviewer van dit moment. Maar zijn eerst poging tot literatuur lijdt aan hetzelfde euvel als het vorige boek in dit stukje (Paradiso). Een goed idee voor een boek met een aardig plot wordt om zeep geholpen door de stijl van schrijven. Frenk vd Linden gebruikt om de sfeer te scheppen erg hippe taal, die net de plank lijkt mis te slaan. Ik las dat de schrijver iedereen die het boek niet goed vond zijn geld terug zou geven. Maar daar moest je dan achteraf wel naar een van zijn optredens in het land komen. Beetje flauw (als dit gerucht tenminste waar is).
Gelukkig leende ik het van de bieb.

Titel: De geschiedenis van de liefde
Schrijver: Nicole Krauss
Het gaat: hierover
Meenemen?: Vooruit, stop maar in die koffer.
Opmerkingen: Een goed verhaal, geschreven in een vlotte stijl, met een stevige dosis humor. Toch kostte me het enige tijd om goed in het verhaal te komen, vooral door het feit dat er verschillende verhaallijnen door elkaar lopen en je je bij elk nieuw hoofdstuk weer moet afvragen hoe het ook alweer in elkaar zat. Ik heb dan ook diverse malen terug gebladerd. Uiteindelijk kreeg ik bij het laatste hoofdstuk toch een warm gevoel van binnen en dat is toch waar het om gaat. Ik werd geraakt.
Ik vraag me alleen wel af of Nicole Krauss en haar levensgezel Jonathan Saffran Foer niet stiekem dezelfde persoon zijn. Hun stijl van schrijven lijkt wel erg op elkaar.

Titel: Kaas
Schrijver: Willem Elsschot
Illustrator: Dick Matena
Het gaat:hierover
Meenemen?: Zeker! Als het in je koffer past tenminste.
Opmerkingen: Het leuke van dit soort verstripte klassiekers is dat je nog eens boeken leest die je anders niet zo gauw uit de kast zou trekken. Naast de zeer fraaie tekeningen van Matena werd ik nog het meest verrast door het verhaal van de antiheld Laarmans, die zo graag een kwartje wil zijn in plaats van een dubbeltje. Daarvoor stort hij zich in een carrière die eigenlijk niet bij hem past en hoopt daardoor respect af te dwingen bij een aantal notabelen waarmee hij een wekelijks borreluurtje heeft.
Het gevoel dat ik kreeg bij het lezen leek een beetje op de plaatsvervangende schaamte die ik had bij het kijken van the Office (UK).

Titel: Elementaire deeltjes.
Schrijver: Michel Houellebecq
Het gaat:hierover
Meenemen?: Als je van treurige seks afgewisseld met saaie wetenschappelijke verhandelingen houdt: dan wel.
Opmerkingen: Het eerste boek, na een saai boek van John Grisham van een paar maanden geleden, dat ik halverwege heb weggelegd. Na Tirza van Arnon Grunberg had ik wel even genoeg van de treurige seks en de cynische kijk van Houellebecq op onze westerse samenleving kon me ook niet boeien. Na een paar hoofdstukken wist ik wel dat de mens eigenlijk precies hetzelfde is als de baviaan op de omslag van het boek en dat seks zijn enige drijfveer is. Daarbij gingen de wetenschappelijk verhandelingen over broer Michel me grotendeels boven de pet.
Iemand nog een tip voor een boek met vrolijke erotische verhalen?

Titel: Het kan altijd erger.
Schrijver: Joey Goebel
Het gaat over:hierover
Meenemen?: Ja. Perfect boek voor op het strand of op de camping.
Opmerkingen: De ideeën van de schrijver over de amusementsindustrie, over het gebrek aan kwaliteit en originaliteit in muziek, films en t.v. series, zijn me uit het hard gegrepen. Om het leven van een kind, een schrijver in de dop, dan een beetje te gaan verpesten, met het idee dat het lijden de perfecte voedingsbodem is voor kunst, dat gaat natuurlijk wel ver. Maar het is een goed uitgangspunt voor een verhaal en het werd in dit geval beter uitgewerkt dan Paradiso en de Steniging.
Ik las het in ieder geval in een ruk uit.

Titel: Hu.man Holiday #6, Vakantie Doe Boek
Schrijver: Hans Ubbink
Het gaat over: hierover
Meenemen?: Natuurlijk, wat is een vakantie zonder doeboek.
Opmerkingen: Als altijd weer erg leuk om door te bladeren het Hu.man Holidays Vakantie Doeboek. De artikelen en columns mogen wat mij betreft nog wel wat spannender, maar de foto’s zijn prachtig en de spelletjes en puzzels van tijd tot tijd erg grappig. Het enige vervelende is dat het boek zo mooi is dat ik er nooit in zou knippen of schrijven en daar zet het boek toch veelvuldig toe aan.

Spotty

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 02 Jul 2008 20:20:00 +0000

Spotty is dood.

(Even tijd voor een plechtige stilte)

Nu hecht ik me niet zo gauw aan vissen. Bij mij moet een dier toch minstens een vacht hebben en op vier poten staan voordat hij op mijn warme belangstelling kan rekenen, maar Spotty was een geval apart. Dat werd ie voornamelijk omdat K. hem een naam gaf.
Na deze gespikkelde vis werden overigens nog vier vissen voorzien van een naam (John, Paul, George en Ringo) maar waarschijnlijk is zij de enige die dit viertal kan identificeren. Voor mij zijn het allemaal goudvissen. De ene met wat meer spikkels dan de andere.
Toch was Spotty anders. We hebben wat afgelachen met hem. Elke keer als we de stinkende vlokken vissenvoer in het water strooiden was ie er als de kippen bij. Net als zijn andere geschubde vriendjes trouwens. Het verschil was dat Spotty als enige zijn lippen niet om de vlokken heen kreeg. Waar alle anderen een feestmaal hadden, duwde ons vriendje de vlokken met zijn platte neus voor zich uit. Af en toe vertwijfeld happend als een kind naar een stuk ontbijtkoek aan een touwtje. Erg grappig vonden wij die duwboot act. Totdat Spotty opeens gevaarlijk slagzij begon te maken. Lusteloos hing ie als een verroeste Russische duikboot tegen de betonnen kant van ons vijvertje. “Wat moeten we doen?”, riep K. af en toe in halve paniek. Niets leek te helpen. Zelfs hardnekkige pogingen van mijn lieve echtgenote om Spotty de vieze vlokken tussen duim en wijsvinger in zijn o-mondje te stoppen liepen op niets uit.
Toen we uiteindelijk van L., een tienermeisje dat bij ons op bezoek was, tips kregen hoe we het beestje op humane wijze uit z’n lijden konden verlossen (door hem in een plastic zak in de vriezer te stoppen), wisten we dat hij het niet lang meer zou maken.
De volgende ochtend kwam ie naar boven drijven. Ik gaf hem, met K. aan mijn zijde, een humaan zeemansgraf, door hem vanuit een slabak met een wijde boog in de sloot achter ons huis te gooien.
Daar is ie nu, sleeping with the fishes.
Vaarwel Spotty.

Wake up en smell the coffee.

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 30 Jun 2008 19:42:00 +0000

Als ik eerlijk ben merk ik vaak niets van de beloftes die worden gedaan op verpakkingen van bepaalde producten. Als er: “vernieuwd!” op staat of : “nu nóg lekkerder” doe ik serieus mijn best om positief te zijn over het vernieuwde of nog lekkerdere artikel, maar eigenlijk merk ik er nooit iets van. Ik heb niet het idee dat ik langer doe met het flesje Dreft en die Mars of Snickers smaakt naar mijn mening nog steeds hetzelfde. Misschien ís er wel iets veranderd, maar het probleem is dan dat de oude versie niet meer te verkrijgen is en je het dus ook niet meer blind kan testen.
Verder merk ik eigenlijk ook nooit dat de scheerschuim voor de gevoelige huid iets anders doet dan de normale en heb ik ook nooit gemerkt dat mijn haar meer ging glanzen van shampoo voor glanzend haar. Ligt dat aan mij? Lange tijd heb ik gedacht van niet en dacht ik dat ik gewoon belazerd werd door de industrie die mijn zuurverdiende centen uit de zak wilde kloppen.
Maar tegenwoordig ben ik daar toch iets voorzichtiger in. Lange tijd heb ik namelijk ook mijn twijfels gehad over het effect van koffie. Mensen die beweerden dat ze zonder kop koffie s’ochtends maar moeilijk op gang konden komen vond ik maar aanstellers. Totdat er kortgeleden een koffieautomaat op onze afdeling geplaatst werd dat ook cappucino gaf. Voorzichtig liet ik op een middag de kruidenthee voor wat ie was en tapte een dampende kop Douwe Egberts. Wat ik niet voor mogelijk hield gebeurde. De middagdip, waardoor het na middagpauze normaal leek alsof ik anderhalf uur tot aan mijn knieën door een dikke brij moest waden, verdween in drie minuten als sneeuw voor de zon. Helder en geconcentreerd keek ik opeens naar mijn beeldscherm. Koffie hielp zowaar!
Nu nog even in plaats van dat DE automaat een Starbucks filiaal in ons ziekenhuis.
Dan worden we pas echt productief.

Langs de meetlat.

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 28 Jun 2008 19:06:00 +0000

“Ben ik eigenlijk wel een Esquire man?”, vroeg ik me af toen ik het nieuwste nummer van dit blad doornam in de trein. Op de cover stond Jessica Simpson afgebeeld. Ze stond onder de douche in een vleeskleurige jurk en ze had het koud, dat was duidelijk te zien. De Esquire man houdt blijkbaar van domme bimbo’s, als ze maar op een stijlvolle manier gefotografeerd worden. Ook heeft hij brede kaken en draagt hij een kek jasje met sokken in een bijpassende kleur. Zo matchy-match dat de Panorama man in zijn driekwart korte broek en shirt-met-een-biermerk-erop, vertwijfeld zou uitroepen: “Je bent toch geen wijf, man?!”.
Voor de rest scoort hij zijn punten op de Mannenmeetlat van Esquire’s Vanessa Oostijen, die op het plaatje bij het artikel de betreffende meetlat met beide handen stevig beet houdt en er uitziet als Vrouwtje Theelepel die klaar staat om met een ferme sprong in je broek te belanden om de lengte van je jongeheer te meten. Eng.
Maar hoe kan je punten scoren op de Mannenmeetlat? Door de volgende vragen te beantwoorden:

1. Heb je ooit een berg beklommen?
Alleen met de auto (levert vast geen punten op. Cumulatieve puntentelling: 0)
2. Heb je wel eens een bejaarde dame geholpen met oversteken?
Vast wel, maar ik kan het me eigenlijk niet meer herinneren. Spreekt dat dan niet voor me, dat ik dit soort dingen doe en vervolgens weer vergeet? Alsof het de normaalste zaak van de wereld is? (Niet lullen. Nog steeds 0 punten.)
3. Knip je je neusharen?
In opdracht van mijn vrouw. Ja dus. (1 punt!)
4. Heb je ooit een vliegtuig bestuurd?
Nee, maar al wel 8 keer in een vliegtuig gezeten. Vrouwtje Theelepel sais no. (Nog steeds 1 punt.)
5. Nat of droog scheren?
Nat, sinds jaar en dag. Van mijn vader geleerd. (1 punt erbij. Al 2 punten!)
6. Heb je ooit een weddenschap van meer dan duizend euro afgesloten?
Ben je gek? Ik ken trouwens ook geen mensen die zomaar duizend euro zouden willen inzetten. (Niets mee te maken. 0 pt erbij.)
7. Heb je wel eens een vrouw uit een brandend huis gered?
Hebben we daar geen professionele brandweerlieden voor? Daarbij, waarom levert alleen de vrouw punten op. Is het redden van kinderen niet veel nobeler? (Vrouwtje Theelepel vind van niet. 0 punten mietje)
8. Heb je ooit triosex gehad?
Nee, maar wel eens van gedroomd. Ik was fantastisch! (Toch geen punten erbij)
9. Heb je alle continenten bezocht?
Nee, maar aan het eind van het jaar bezoek ik mijn tweede. (Dit gaat er puntsgewijs was treurig uitzien.)
10. Heb je ooit een pak op maat laten maken?
Nee, maar ik heb wel eens 4 broeken voor 70 euro aangeschaft bij C&A. (Daar zou Mevrouw Esquire graag punten voor aftrekken, ware het niet dat ik nog bijna geen punten heb)
11. Ben je zelf ooit de baas geweest?
Jazeker. Van mijn eigen bedrijf Lay Out Producties. Gespecialiseerd in geboortekaartjes en strips. Inmiddels al geruime tijd ter ziele. (1 punt erbij. 3 totaal)
12. Heb je ooit armpje gedrukt in het café.
Nee, in zulke café’s kom ik niet. In mijn voormalige favoriete café kon je wel meedoen aan een Triviant competitie. (zucht..)
13. Heb je ooit meer gedaan voor een goed doel dan alleen maar geld overmaken?
Jawel, ik heb zeker twee keer geld opgehaald voor de Geestelijk Gehandicapten (hoewel ik eigenlijk vond dat die het, vergeleken met kindertjes uit Ethiopië best wel goed hadden en ik me daardoor afvroeg of ik het geld niet beter kon overmaken naar de derde wereld) en 1 keer voor stichting Simavi. (Goed voor een punt. 4 in totaal)
14. Ben je ooit hopeloos verliefd geweest?
Alleen maar. Mijn zicht werd op de HAVO voortdurend belemmerd door rondfladderende vlinders. Niet dat ik ooit in actie kwam, maar dat werd hier niet gevraagd. (Vooruit, een punt. 5 alweer)
15. Heb je ooit een volle baard laten staan?
Niet echt. Wel een halfvolle, die ik er na drie weken in Griekenland door een plaatselijke barbier weer liet afscheren. (Een halve punt, en nog een halve extra omdat ik de moed heb gehad om de door een Griekse barbier te laten scheren. Totaal: 6)
16. Heb je ooit een vis gevangen?
Jawel. Een voorntje en ook een keer een heel klein palinkje. Verder ook heel veel garnalen die we dan op vakantie zelf kookten en pelden. (Weer een punt. Totaal: 7. Dit begint zowaar ergens op te lijken)
17. Heb je ooit in een Ferrari gereden?
Nee, Ferrari’s vind ik lelijk. (Zo wordt je natuurlijk nooit een Esquire man. 0 Punten)
18. Heb je Kees de Jongen gelezen?
Ja! Heb daarna nog weken in de zwembadpas gelopen (Puntje erbij. Totaal 8)
19. Heb je ooit een doelpunt gemaakt?
Ja, regelmatig. Voetballen op een veldje in de buurt. Nooit op voetbal gezeten trouwens, wat me wel spijt. Wel jaren pianoles gehad. (We gaan de goeie kant op. 9 punten totaal)
20a. Heb je ooit de liefde bedreven met een buitenlandse vrouw?
Ik doe niets anders. (Scoort weer lekker. 10 totaal nu.)
20b. Heb je ooit de liefde bedreven met een buitenlandse vrouw en haar vriendin?
Zie antwoord 8.
21. Heb je ooit een hond gehad?
Echte mannen nemen een poes (no pun intended)
22. Kun je zelf een knoop aan je jas naaien?
Ja natuurlijk. Als je maar lang genoeg vrijgezel bent, kun je op de duur alles zelf. (11 punten)
23. Heb je ooit een penisverlenging overwogen?
Aan mijn lijf geen polonaise. Ik vond amandelen knippen al erg genoeg.
24. Heb je ooit gezoend met een topmodel of een celebrity?
Nee, zoenen die lekkerder dan?
25. Heb je ooit een gedicht of een haiku geschreven?
Ja, vorige week nog. Een geweldig afscheidslied voor een collega op de wijs van “Heb je even voor mij”. Dat lied heeft nog dagenlang in mijn hoofd gehangen.

Totaalscore: 12 punten. Ik ben dus een halve Esquire man.
Eigenlijk voel ik me redelijk genaaid. Altijd werd me gezegd dat je pas in het leger een man wordt. Ik dus een jaar in dienst van het vaderland geweest, krijg je daar van Esquire geen enkele punt voor.
Misschien scoor ik beter langs de feministische meetlat van Ciska Dresselhuis.

The Gipper

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 19 Jun 2008 19:10:00 +0000

Met mijn specifieke roots (geref.vrijg.) vrees ik nog vaak met grote vreeze voor het hellende vlak. De gladde zeephelling waarop al menigeen zijn grip op het leven heeft verloren om al glibberend het verderf tegemoet te glijden. Als je niet uitkeek glee je van een feestje met bier en popmuziek , via complete bacchanalen waar iedereen het met iedereen deed, naar een plaatsje onder een brug met een naald in je linker- en een fles jonge jenever in je rechterhand. Het was dus uitkijken geblazen, oppassen waar je je voeten neerzette.
Maar als je het hellende vlak had ontweken was je er nog niet. Er was ook nog zoiets als verdwazing. Dat je een onschuldige hobby had die, zonder dat je er erg in had, zich ontwikkelde in iets waar je niet meer buiten kon. Sportverdwazing. Voordat je het wist had je het opgelopen. De ene dag speelde je nog nietsvermoedend een potje voetbal met de jongens in de buurt en een paar maanden later kon je geen uitzending van Studio Sport meer missen.
Toen ik vanmiddag met Nakker het pauzerondje liep, vroeg ik me even af of ik dat punt bereikt had. Drie weken geleden was er nog niets aan de hand en ondanks het feit dat de EK er aan kwam kon voetbal me eigenlijk gestolen worden. Ik kon me wel driehonderd dingen bedenken die ik belangrijker vond. Maar vandaag vroeg ik me tijdens onze wandeling af hoe het verder moest met onze jongens, nu het niet meer zeker was of onze beste verdediger Boulahrouz, wegens privé omstandigheden, de volgende wedstrijd wel zou meespelen.
Nakker en ik schetsten twee scenario’s. Of Khalid zou meedoen, bewondering afdwingen van de hele wereld en een heldenwedstrijd spelen, of hij zou niet meespelen wat zou resulteren in een speciaal soort motivatie bij het team. Het "win one for the Gipper” fenomeen. Uitleg in het kort (voor degenen die te lui zijn om het Wikipedia artikeltje te lezen): the Gipper was een beroemde Amerikaanse football speler die jong stierf en volgens de legende op zijn sterfbed zijn coach vroeg er een te winnen voor the Gipper, wat resulteerde in een miraculeuze overwinning op het team dat tot op dat moment ongeslagen was gebleven.
Oranje zou er ook een kunnen winnen voor the Gipper, Boulahrouz. Ik kreeg er al helemaal een warm gevoel van. Totdat ik de stem van Freek de Jonge door mijn hoofd hoorde echoën: “het is maar een spelletje…..-elletje”.
Ik leek de realiteit even kwijt. Even leek ik te zijn uitgegleden over de groene zeep. Verdwaasd bedacht ik me dat ik het feit dat hij een kind was kwijtgeraakt even voor het gemak opzij had geschoven voor een spelletje dat opeens zo belangrijk had geleken als de slag bij Heiligerlee terwijl ik me nog zo had voorgenomen om daar niet in te trappen.
“Het is maar een spelletje” is nu dus mijn mantra. Ik herhaal (en adem door de neus): “het is maar een spelletje”.

Wandelen met Bee

noreply@blogger.com (Unknown) — Sat, 14 Jun 2008 20:15:00 +0000

Met je beste vrienden, die niet direct dichtbij wonen, moet je minstens een paar keer per jaar even afspreken voor een goed gesprek. E-mail contact, Hyven of chatten is prima, maar elkaar in levende lijve zien is essentieel voor een goede vriendschap. Dus spraken Bee en ik met elkaar af voor een stevige wandeling op de hei, want de beste gesprekken heb je als je ergens mee bezig bent, het liefst met een monotone klus zoals behangen of gewoon lopen.
Nu is Bee, naast een vrouwelijke vrouw ook een stoer wijf. Zo eentje die met haar wortels in de Zeeuwse klei, als kind al een gezonde dosis onverzettelijkheid door haar aderen had vloeien. Zo’n eigenheimer die bij Ren je Rot in plaats van bij haar klasgenoten, in haar eentje in een vak ging staan en dan gewoon kon doorlopen naar de ballenbak.
Bij zo iemand ga je niet lopen klagen als ze je in gestrekte draf over het Dwingelderveld laat marcheren. Als ze dan met een lichte twinkeling in de ogen vraagt of ze niet te snel loopt, want “volgens mij hoorde ik je wat hijgen” , dan ontken je gewoon. “Ik, hijgen? Echt niet!”. Want voordat je het weet geraak je in die vervelende discussie over wie nou het sterke en het zwakke geslacht is.
Na een speedmars van 3 uur leek afgelopen vrijdag het einde in zicht. Half kreupel strompelde ik achter Bee aan naar de blauwe Volvo die ergens bij het theehuis zou moeten staan. Na een uur de hele omgeving van het theehuis te hebben uitgekamd hadden we de Zweedse middenklasser nog niet gevonden. Zou Bee dan toch gewoon zo’n vrouw zijn zoals mijn eigen vrouw? Zo eentje zonder richtingsgevoel, die altijd links gaat als het rechts is? In dat geval, waarom liep ik dan in vredesnaam de hele tijd als een kreupel, mak lammetje achter haar aan? Het antwoord op deze vraag zal Bee met alle plezier even inkoppen: omdat je als man de vrouw natuurlijk gewoon moet gehoorzamen. Ook als is het je eigen vrouw niet en ook al laat ze je uren door het bos dwalen op zoek naar een blauwe Volvo.
Als je dan eindelijk in de auto zit, op weg naar het station en Bee vrolijk in een appeltje happend vertelt dat ze de dag daarop vier Engelse mijlen gaat rennen dan vraag je in je eerstvolgende stukje op je blog natuurlijk gewoon: “Volgende keer weer? Maar dan natuurlijk niet zo’n kort stukje he!”

Wij zijn de beste (deel 2)

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 10 Jun 2008 18:10:00 +0000

Hij heeft gelijk, maar ik vind het moeilijk om toe te geven. Z’n kop staat me namelijk niet aan. Die irritante grijns op zijn gezicht, dat betweterige toontje, z’n vervelende stukjes in de VPRO gids en dan die pogingen om z’n misantrope boodschap door m’n strot te duwen. Daar hou ik niet zo van. Dus na “Blauwe Maandagen” vermeed ik hem maar een beetje. Totdat ie met Tirza een aantal belangrijke prijzen in de wacht sleepte. Toen werd ik toch weer benieuwd. Dus kocht ik het boek van de bebrilde krullenbol voor een paar euro’s bij de Wehkamp (!) en las het in een paar avonden uit. Een goed verhaal, concludeerde ik, dat ook nog eens goed is geschreven. De mens in deze westerse samenleving komt er alleen niet zo goed vanaf. Onder het dunne laagje beschaving, waar ie zich krampachtig aan vast probeert te houden, is hij eigenlijk niet meer dan een beest.
Dat Arnon Grunberg daarin gelijk heeft, daar kwam ik gisteravond weer achter.Van het idee van de wereld als klein dorp, waarin je nationaliteit eigenlijk geen rol van betekenis meer speelt en waar ik twee stukjes geleden nog helemaal enthousiast over kon worden, daar bleef, toen ik me eenmaal voor de t.v. had verschanst, weinig meer van over. Zonder enige terughoudendheid, wierp ik het laatste restje beschaving van me af en brulde mijn nationale voetbalteam (“Schiet hem er in, nu!!!) naar de overwinning. “Doe toch eens even normaal”, probeerde K. die voor het eerst kennis maakte met de Nederlandsche leeuw in mij, er af en toe tussendoor. Maar mijn nationalisme was blijkbaar toch sterker dan mijn mededogen voor de trommelvliezen van mijn partner.
Was ik achter die beschaafde façade dus eigenlijk niets meer dan een nationalistisch beest? Is de mens van nature echt zo slecht? Is Arnon Grunberg eigenlijk een Calvinist?
Maar toen ik vandaag langs het huis van onze Vietnamese buurman reed en de oranje vlaggetjes zag, die hij in zijn tuin had opgehangen kreeg ik eventjes een warm gevoel van binnen. Het waakvlammetje van de hoop op beter, van het geloof in de goede bedoelingen van sommigen onder ons, werd weer even aangewakkerd. Misschien gaat die multiculturele samenwerking dan toch werken. Nieuwe Nederlanders die samen met ons, bleekscheten, het nationale team aanmoedigen. Dat geeft hoop op een betere wereld.
Misschien is het wel gezonder om in Toon Hermans te geloven dan in Arnon Grunberg.

Bezweringsritueel

noreply@blogger.com (Unknown) — Fri, 06 Jun 2008 11:22:00 +0000

Wel doen of niet doen? Ik neig sterk naar wel, want ik moet nog minstens 25 jaar mijn brood in het zweet des aanschijn verdienen en ik heb zware vermoedens dat het versturen van inkooporders en het uitzoeken van probleemfacturen me na verloop van tijd wat gaat vervelen.
Daarom zit in het auditorium van een groot scholencomplex en luister naar een man in een pak. Hij is het hoofd van een afdeling met zo’n naam die je na 2 seconden alweer vergeten ben. Iets met communicatie en marketing of zo. Hij heet ons van harte welkom. Ik wapper mezelf koelte toe met het programma van de open dag, want het is benauwd die dag. “Als je met een van onze deeltijdopleidingen begint“, vertelt de man, “dan moet je wel weten waar je aan begint. Het zal je hele leven gaan beïnvloeden. Het is niet iets wat je zomaar moet gaan doen. Stel het thuisfront op de hoogte van je plannen en overleg met je partner hoe je dit gaat organiseren”.
Ik krijg het nog warmer. Angst voor het onbekende, denken dat ik het niet kan, dat zijn eigenschappen die er bij mij al ingebakken zitten. De ervaring leert dat als ik daar naar blijf luisteren mijn leven er uit gaat zien als een bewolkte lentedag. Goed genoeg, maar je hoopt toch dat het zonnetje een keer gaat doorbreken.
Misschien moet ik mijn jasje even uitdoen. Ik vouw hem zo klein op dat hij in het minuscule rugzakje past dat ik heb meegenomen. Het enige dat er inzit is een blocnote en een pen. “Altijd een schrijfblok meenemen als je naar een vergadering gaat”, adviseerde het toenmalige hoofd van de inkoopadministratie me eens. Dan kom je wat gemotiveerder over.
Er gaat een jongen naast me zitten. Hij lijkt het nog warmer te hebben dan ik. De klamme haren in zijn nek doen me denken aan de pels van de visotter die ik laatst zag in Planet Earth, de gelauwerde natuurdocumentaire serie van de BBC. Op zijn schoot ligt een folder van een masteropleiding. Waarvoor, dat kan ik niet zien. Misschien moet ik hem even een vriendelijk knikje geven , bedenk ik me, maar hij blijft strak voor zich uit kijken. Rare vogel. Waarom zit-ie zo vreemd rechtop? Ik mis de helft van de toespraak van het pak en zie de stramme robot naast me een raar ritueel uitvoeren. Hij buigt zich lichtjes voorover en lijkt met zijn armen, gebogen in een vlekkeloze hoek van 90 graden, de afstand tot de stoel voor hem te schatten. Zachtjes tikt hij de rugzitting aan. Dit herhaal hij nog twee keer, rommelt wat met de folder op zijn schoot en gaat weer rechtop zitten. Zijn blik nog steeds strak naar voren.
“..en nu kunt u naar het locaal van de opleiding van uw keuze. Daar kunt u alle vragen kwijt die u wilt stellen. Dank u wel voor uw aandacht”, zegt onze spreker. Mijn buurman staat op en ik volg hem, de trap op naar beneden.
Misschien heb ik ook iets nodig om mijn angst mee te bezweren, bedenk ik me, een vreemde gewoonte waarmee ik alle twijfels en onzekerheden, die dit soort keuzes met zich mee brengen kan bezweren. Zou dat helpen?

Wij zijn de beste.

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 01 Jun 2008 11:43:00 +0000

Waar was jij toen Nederland het EK voetbal won in 1988? Ik kan het me eigenlijk niet goed herinneren. Wat ik wel weet was dat ik bij mijn ouders was, niet echt de meest enthousiaste Oranje fans die je je kunt voorstellen, maar wel gezellige meekijkers. Na de gewonnen wedstrijd gingen we nog even de straat op. Zelfs in het bedeesde dorp waar ze wonen werd er gefeest en reden de dronken fans toeterend door de straten. Onze jongens hadden gewonnen en ook de mensen die eigenlijk niet van voetbal hielden en nog nooit een wedstrijd hadden bezocht waren oprecht gelukkig. Alsof we de slag bij Heiligerlee hadden gewonnen, of die bij Nieuwpoort. Of hadden we toen het onderspit gedolven? Misschien dat Geert Mak het nog weet. In ieder geval appelleerde de overwinning op de Germanen in 1988 waarschijnlijk aan vroegere veldslagen, iets dat waarschijnlijk in onze genen zit of in ons collectieve geheugen. Waarom laten mensen die anders altijd neerkijken op de wekelijkse waanzin van het voetbalgebeuren opeens hun reserves vallen als ons nationale team, ons Oranje zegeviert op alle fronten?
Opeens zijn we allemaal Trots op Nederland. Klinkt een beetje eng vandaag de dag.
Zelf ben ik een gematigde voetbalfan en sinds ik niet meer alleen woon ben ik nog gematigder geworden. Sinds die tijd koop ik geen 2 cd’s meer per week en mis ik geregeld de samenvattingen van eredivisiewedstrijden. Ingrediënten van een lang vervlogen vrijgezellen leven die zomaar weer de kop kunnen opsteken. Zeker in tijden als deze, als corporate Nederland er zijn zinnen op heeft gezet om die Oranjekoorts er weer eens goed in te pompen bij de consument.
Eigenlijk,als ik er verstandelijk naar kijk, vind ik dat opgeklopte nationalisme niet zo opbouwend. We zouden, nu de wereld door goedkope vliegreizen en internet eigenlijk een groot dorp is geworden, allemaal wereldburgers moeten zijn en met elkaar als individuen omgaan. Als ik in Volkskrant Magazine kamerlid Fleur Agema hoor zeggen dat ze toch zeker weet dat onze cultuur beter is dan de islamitische dan word ik echt een beetje misselijk. Nationalisme, het windmolen en tulpen gevoel, lijkt steeds meer geclaimd te worden door bedenkelijke types.
Maar goed, voetbal als vervanger van bloedige veldslagen, zoals die bij Heiligerlee, is natuurlijk best nuttig. Het kanaliseert de testosteron, die bij ons mannen, toch door de aderen vloeit en als we door die wekelijkse uitzending van Studio Sport, de Champions league en de interlands elkaar de hersens niet meer inslaan, dan moeten we vooral met chips en bier op de bank onze nationale teams aanmoedigen, in plaats van zwaarden en geweren.
Daarbij lijkt Oranje, een voetbalteam met autochtone en tweede generatie allochtonen, op wat incidenten na (dat gezeik over de kabel) toch steeds maar weer een bewijs dat een multiculturele samenleving kan werken als je een gezamenlijk doel hebt.
Dus vul ik maar weer de E.K pool in en ga ik straks vast wel met een raar hoedje op de bank zitten om onze jongens aan te moedigen. Voor een paar weken ben ik trots op Nederland.
Maar daarna gaan we weer gewoon normaal doen he!

De boeddha van de buitenwijk

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 29 May 2008 20:34:00 +0000

“De Boeddha van de Buitenwijk” van Hanif Kureishi kan ik natuurlijk gaan aanbevelen en het de tip van de week maken of zoiets, maar misschien krijg ik dan toestanden als vroeger, zoals die dag ergens in de jaren tachtig. Ik was amper een jaar op kamers en had al meteen mijn draai gevonden. Ik vierde mijn vrijheid. Niet dat ik het bij mijn ouders nou zo slecht had, maar het was wel fijn om opeens mijn eigen gang te gaan. Het leven was een groot feest. Mooi man!
Toen ik een weekendje terug was op het ouderlijk nest en verveeld wat in de krant las om te kijken wat er op t.v. las, zag ik dat “the Woman in Red” op het programma stond. Die film had ik net een paar weken daarvoor gezien. Leuk, lachen en ik vond dat mijn ouders die ook maar eens moesten zien. Amper tien minuten in de film zag ik ze fronsen en me niet begrijpend aankijken. Hun blikken spraken klare taal: “Vind jij dit leuk?” las ik duidelijk in hun ogen. Het thema van de film was dan ook het vreemdgaan van Gene Wilder met de vrouw in het rode jurkje. Dat de vriendelijke krullenbol daarbij gekke bekken trok en zich achter het gordijn moest verstoppen (kan ook onder het bed zijn, mijn geheugen laat me hier wat in de steek) leek aan hen voorbij te gaan, terwijl dat nou juist het leuke was van de film. Een John Lanting achtige klucht, maar dan met iemand die echt grappig is. Dat is toch geweldig? Mijn ouders zagen eigenlijk voornamelijk alle tien geboden die hij allemaal, weliswaar op hilarische manier zag te breken. Verward droop ik af. Ik zag de film opeens met de ogen van pa en moe. Had ik dit ooit grappig gevonden?
Zo ook met “De Boeddha…”. De hoofdpersoon, een geïmporteerde Indiër in Londen, ontworstelt zich aan zijn ouderlijk milieu en stort zich in een wereld van sex, drugs en rock & roll, maar wel op zo’n manier dat mijn mondhoeken tijdens het lezen naar boven bleven wijzen.
Ik ken mijn gemêleerde publiek. Dus kom niet straks aan met: “viespeuk, vind jij dit grappig?”

Planet Earth

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 27 May 2008 19:10:00 +0000

Ik snapte het niet. Dat de halve bevolking van het Verenigd Koninkrijk thuis bleef voor een nieuwe aflevering van Planet Earth. Dat men zijn afspraken afzegt voor de finale van de Champions League of van Idols, okay niet iets om trots op te zijn, maar daar begrijp ik nog enigszins de aantrekkingskracht van. Een serie natuurfilms daarentegen, dat is meer iets om op een landerige zondagmiddag op de bank bij in slaap te vallen. Iets waar je pas aan toe komt als je de pensioengerechtigde leeftijd lang en breed bereikt hebt en alleen nog kan genieten van activiteiten waar alle thrills zijn uitgezogen.
Maar nu begrijp ik het. Na de afgelopen dagen de eerste drie afleveringen op disc 1 van de veel geprezen BBC natuurdocumentaire reeks te hebben gezien, moet ik even uitblazen.
Dit is andere koek. Zoveel natuurschoon, zoveel prachtig gefotografeerde beelden, zoveel overweldigende schoonheid. Dat moet je gedoseerd tot je nemen. Daar kan je maar 1 aflevering per dag van zien. Nooit gedacht dat ik ontroerd kon raken van de besneeuwde beelden van een jagend sneeuwluipaard.
Wakkerde Geert Mak vorig jaar met zijn “In Europa” mijn interesse in geschiedenis nog aan, de BBC doet met Planet Earth hetzelfde voor de natuur op deze planeet.
Must see t.v.!

Elite beat agents are GO!

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 26 May 2008 19:13:00 +0000

Af en toe probeer ik me te herinneren hoe het leven van mijn ouders er uit zag, toen ze dezelfde leeftijd als mij hadden. Anders, dat is een feit en nogal een understatement. Op zijn eenenveertigste was mijn vader gepromoveerd tot directeur van een basisschool en mijn moeder was net bevallen van haar zevende kind. Als ik mezelf in mijn gedachten eventjes in deze positie plaats (drukke kinderen tijdens het werk en nog meer drukke kinderen als je s’avonds thuis kom) voel ik een urgente behoefte om even in een zakje te gaan ademen. Hoe deden ze dat en nog belangrijker, hoe kregen ze dat voor elkaar zonder een jaarlijkse burnout?
Ook interessant is de vraag waarom deze genen, die de behoefte in de grijze massa van mijn ouders hebben aangewakkerd om tot zeven maal toe nageslacht op deze aardbol te zetten, bij mij tot nu toe geschitterd hebben door totale afwezigheid? Slaat dat een generatie over? Aan mijn broer en zussen te zien niet.
26 Mei 1979, de dag van vandaag, maar dan negenentwintig jaar geleden toen mijn vader 41 was kwam hij waarschijnlijk om half 6 thuis na een drukke werkdag, gaf mijn moeder een kus en schoof aan tafel voor aardappels, bietjes en een speklapje. Tijdens het eten discussieerde hij met mij en mijn oudere zus over de vraag waarom we eigenlijk niet naar de bioscoop mochten, luisterde nog even naar het gekibbel van de twee jongere kinderen bij de afwas en ging daarna naar zijn slaapkamer, om even voor een uurtje zijn ogen dicht te doen, want om 8 uur wilde hij nog even naar school, om wat voor te bereiden voor de volgende dag. Half twaalf was ie dan weer thuis. Precies op tijd om tussen de lakens te schuiven.
26 Mei 2008. Ik ben ook 41 en ben de hele dag vrij geweest dankzij mijn 36 urige werkweek. Natuurlijk heb ik vandaag niet stil gezeten. Heb lekker door het huis gekeuteld. Beetje schoongemaakt, muziekje geluisterd en op het eind van de dag een half uurtje door het bos gerend. Nu schrijf ik nog even een stukje en wat ik daarna ga doen weet ik nog niet precies. Een klein welness moment in het bubbelbad of toch nog even een potje Elite Beat Agents? (Een belachelijk Nintendo Ds spel van K. met de verslavende werking van een crackpijp)
Verzaak ik mijn plicht? Loop ik de kantjes er van af? Had ik mijn genen door moeten geven aan een volgende generatie. Had mijn voetafdruk die ik achterlaat in dit leven dieper moeten zijn?
Volgende week maar eens kijken op de open dag van een deeltijdopleiding. Voor een nieuwe dosis zingeving aan mijn leven. (Of zoiets)

CCTV

noreply@blogger.com (Unknown) — Thu, 22 May 2008 20:22:00 +0000

Wat heb ik na een weekendje Londen geleerd over de stad en haar bewoners? Na drie dagen zij aan zij met hen door de winkelstraten en de metrogangen geschuifeld te hebben moet ik daar toch wel iets zinnigs over kunnen zeggen?
Beleefd. Dat zijn ze daar in ieder geval. De eerste Londenaar die ik sprak, de jongen aan de informatiebalie van het Londense openbaar vervoer liet daar een sterk staaltje van zien. Uitgebreid en uitermate toeschietelijk legde hij uit wat de mogelijkheden tot vervoer waren en welk kaartje we het beste konden kopen. Zijn serieuze betoog wisselde hij af met een paar leuke grappen en stuurde ons dus zo met een uitermate prettig gevoel de Heathrow Express in.
In het overvolle weekend dat volgde kwamen we nog veel meer vriendelijke autochtonen tegen, mensen die ons glimlachend de weg wezen, ons een knikje van herkenning gaven, als we voor de zoveelste keer in de avondwinkel bier en chips kwamen halen. Zelfs de straatcolporteurs waren niet opdringerig. Ik vroeg me af hoe ze dat voor elkaar kregen, die chronische beleefdheid en waar hun zwakke plek nou eigenlijk zat.
Die vond ik toen ik in een souvenirwinkeltje een foto van K. wilde maken. “Excuse me!”, riep een vrouw van achter in de winkel toe. Ze keek me kwaad aan. “No pictures!”. “Was dit een incident?”, vroeg ik me af. Maar toen ik s’nachts tegen een uur of twee bij de Mc Donalds een foto maakte van K. en haar broer, werd ik weer op mijn vingers getikt. Nieuwsgierig naar deze onverwachte strengheid vroeg ik de man in uniform waarom ik buiten op de straat wel foto’s mocht maken en binnen niet, legde hij mij (overigens weer erg vriendelijk) uit dat mensen dat daar niet op prijs stelden. Ze voelden zich dan enigszins in hun privacy aangetast.
Toch vreemd in een stad, waar overal de CCTV camera’s zijn opgesteld en waar je op elke hoek van de straat bekeken lijkt te worden door de lange arm van de wet.
Maar goed, misschien was mijn kleine cameraatje de druppel die de emmer liet overlopen?

Magisch moment in Londen.

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 20 May 2008 20:33:00 +0000

Ja, veel gebeurt er hier niet op dit moment. Maar daar is een goede reden voor. Afgelopen weekend zaten we namelijk in Londen. K’s broer die hier voor “business” een week naar toe moest, had ons uitgenodigd om hem daar te ontmoeten en zeg daar maar eens nee tegen.
Vier dagen lang hingen we de toerist uit, reden met zo’n lullige bus langs Picadilly Circus, de Big Ben, Trafalgar Square en al die andere geheide hits in Londen. Ook shopten we ons een slag in de rondte op Oxford street en Regent street en gingen we naar het Tate Modern, maar het echte hoogtepunt was toch op zaterdagavond, toen we een bezoek brachten aan de legendarische Ronny Scott jazzclub in Soho.
Jaren geleden, eind jaren tachtig/vroege jaren negentig las ik over deze club in tijdschriften als Straight No Chaser, waarin men niet uitgepraat raakte over de optredens van de nieuwe jazz bands die onder de noemer “Acid Jazz” furore maakten.
Jaren later zit ik er zelf en geniet van een optreden van the James Taylor Quartet, die na twintig jaar spelen, nog steeds weet hoe je de tent op z’n kop zet.
Cool!
(De linkerdame die je in dit filmpje nog redelijk goed gecoördineerd ziet dansen, had zoveel gezopen, dat ze 5 minuten later, na even haar maaginhoud geleegd te hebben, jammerlijk crashte om de rest van de avond witjes op haar stoel weg te kwijnen )

"Mag ik met u op de foto?" (Ook ik heb helden)

Woordje

noreply@blogger.com (Unknown) — Tue, 13 May 2008 18:18:00 +0000

Er zijn van die woorden, waarvan de betekenis devalueert waar je bij staat. Met de kwalificatie “geweldig” of “ fantastisch” hoef je bijvoorbeeld niet meer aan te komen, want het heeft nog maar weinig impact. Tenzij je een tegelhandel hebt en je moet een partijtje overjarige plavuizen kwijt, in de kleuren bruin en oranje of zo, iets dat in de jaren zeventig modern was. Dan kan je het in je folder hebben over je “ fantastische” uitverkoop, zodat iedereen het krantje, samen met de andere snail spam gewoon kan negeren en het zo snel mogelijk bij het oud papier kan gooien.
Je hebt ook woorden en uitdrukkingen die opeens gepromoveerd zijn naar de eredivisie, die plotseling een sterkere gevoelswaarde hebben gekregen. Zo zat ik laatst op mijn campingstoeltje achter in onze tuin, bij de sloot voorbijgangers af te luisteren. Eigenlijk kon ik het niet goed horen en ving ik alleen maar flarden van zinnen op. Een jonge vrouw, die samen met wat familie of vrienden, via de voordeur van het huis aan de overkant van de straat naar buiten kwam lopen, kondigde met een veelbetekenende blik op haar gezicht aan dat ze een “nieuwtje” had.
Nu was een nieuwtje in het verleden volgens mij nog gewoon een nietszeggend feitje. Een onbetekenende roddel over de vriend van een achterneef, en daar dan weer de zus van. Die had dan Marco Borsato een hand gegeven of zoiets. Een mededeling dus, die meteen in het mentale vierkante archief kon. Delete en daarna de prullenbak legen.
Tegenwoordig schrik ik altijd een beetje als er iemand met een “nieuwtje” komt en zeker als de persoon in kwestie daarbij even nadrukkelijk plaats neemt op de dichtstbijzijnde stoel. Want wat volgt is dan meestal geen mededeling over de stofwisseling van prins Willem Alexander, of de verstandskiezen van Danny de Munck die er uit moeten. Nee, meestal is het zo belangrijk, iets dat zo stevig de knuppel in het hoenderhok gooit, dat er de verdere dag over gepraat zal worden. Iemand wil bijvoorbeeld graag even kwijt dat ze zwanger is, of gaat trouwen, of (de favoriet bij ons op het werk, want inmiddels al 6 keer gebeurd) dat ze een andere baan heeft gevonden en het bedrijf zal gaan verlaten.
Het begrip “ nieuwtje”, een verkleinwoord dat iets onbetekenends impliceert, dekt dus niet helemaal meer de lading. Ik stel dus voor dat we voor dit soort mededelingen een ander woord verzinnen. Heeft er iemand een idee?

Rondje Cultuur

noreply@blogger.com (Unknown) — Mon, 12 May 2008 12:17:00 +0000

Is er nog iemand die zijn blog bijhoudt deze dagen? Ik dus niet. Het is veel te mooi weer. Daarom lees ik. In een hangmat, op een schommelbank, of in een campingstoeltje bij de sloot. Erg relaxed. In een week las ik zomaar vier boeken.

Ken Kalfus - Een vreemdsoortig onheil.

Je huwelijk is gestrand en je haat elkaar. Toch woon je om financiële redenen nog bij elkaar, in een te klein huis. Daar moet je ook nog eens samen een kind opvoeden. Moeilijk, zeker als de enige communicatie die je hebt via de wederzijdse advocaten loopt. Als je op een zekere Septembermorgen (de elfde) naar je werk gaat, in het WTC gebouw en je vrouw heeft een ticket voor het vliegtuig dat er later die dag in zal vliegen, dan krullen bij jou en je vrouw, bij het aanschouwen van de verschrikkelijke beelden de mondhoeken naar boven. Eindelijk verlost van die ellende. Totdat blijkt dat je het beiden overleeft hebt. Dan zit er niets anders op dan elkaar daarna het leven écht zuur te maken. Dan wordt het oorlog.
Leuk idee voor een boek. Dacht ik ook toen het zag staan in de bieb. Toch hield ik er een beetje een kater aan over. De zwarte humor kon ik op zich nog wel waarderen, maar veel diepgang zat er verder niet in. Eigenlijk was het een beetje een high brow versie van de film: “The War of The Roses”, je weet wel, die film met Danny de Vito, waarin de echtelieden elkaar ook de oorlog verklaren. Lachen en verder pretentieloos vermaak. Van de hoofdpersoon in het boek verwachtte eigenlijk iets meer zelfreflectie, maar de hoop op een beter leven, met zijn (ex)vrouw of iemand anders lijkt ver weg. Het enige wat Marshall zich op een gegeven moment realiseert is dat hij zo diep in het conflict zit dat hij eigenlijk geen idee meer heeft waarom hij zijn vrouw Joyce nou zo haat.

Arjan Lubach - Mensen die ik ken die mijn moeder hebben gekend.

Moeilijk te plaatsen, sommige mensen. Die Arjan Lubach bijvoorbeeld die op t.v. met wat flauwe grappen de inmiddels mislukte Daily Show ripoff; De Nieuwste Show probeerde los te trekken. Dat is dezelfde jongen die een aantal jaren daarvoor onder het pseudoniem Slimme Schemer een hit had met een parodie op het liedje Stan van Eminem. Grappig. Vervolgens gaat hij voor radio en t.v. werken en schrijft een boek: “Mensen die ik ken..” dat nogal gehypet wordt. Hoe, weet ik niet goed. Daar zal zijn uitgever wel voor gezorgd hebben. Het boek wordt in ieder geval opeens overal genoemd.
Ik ben van de generatie waarbij de tip van Public Enemy (“don’t believe the hype!”) nog ergens in zijn achterhoofd na echoot, dus ik denk in eerste instantie: “Niet lezen”. Maar aangezien het lezen van andere hypes (Joe Speedboot en de Vliegeraar) me eigenlijk wel goed bevallen was, nam ik het boek toch maar even mee van de bieb.
En daar heb ik geen spijt van gekregen. Zijn melancholieke stijl en onderkoelde humor sprak me in eerste instantie wel aan en zorgde van tijd tot tijd voor een glimlach en af en toe zelfs een brede grijns, tot ongeveer halverwege het boek, toen ik me er een beetje aan begon te irriteren. Maar precies op dat moment, goede timing moet ik zeggen, werd het duidelijk waar het verhaal naar toe zou gaan. “The plot thickened” zogezegd op het juiste moment en zorgde ervoor dat het een verhaal werd met kop en staart, dat uiteindelijk zelfs ontroerde.
Een voorzichtige aanrader dus. Het is per slot van rekening nog geen Joe Speedboot.

Chuck Palahniuk - Dagboek, een roman.

Duffe titel zeg, voor een boek! Dan klinkt “Fight club” (zijn beroemdsteboek, fantastisch verfilmd) toch een stuk beter. K. duwde me het boek in de handen, toen we laatst in de bieb waren. Nu had ik al eerder een boek van hem proberen te lezen: Wiegelied en dat verveelde me na een paar hoofdstukken zo erg, dat ik het uiteindelijk maar weg heb gelegd. Veel verwachtte ik er dus niet van, van dit boek. Mijn scepsis leek de eerste pagina’s van het boek bevestigd te worden. Ik kon niet echt goed wennen aan de vorm van het boek (een dagboek) en de personen en de setting van het verhaal konden me niet echt boeien. Totdat ik gaandeweg doorkreeg wat er aan de hand was en het boek me in de kraag greep. Vanaf dat moment kon ik het niet meer weg leggen. “Een fantastisch, hedendaags, nihilistisch horrorverhaal” staat er op de cover van het boek. Een quote uit een recensie van Annelies Verbeke, die ik overigens niet ken. Maar eigenlijk vind ik het meer een erg intelligent geschreven thriller, een combinatie die je zelden treft en ik kan het weten. Ik won vorig jaar een doos met negen thrillers en de titels die ik daarvan las waren qua plot wel aardig om te lezen, maar qua stijl vaak vlak en voorspelbaar. Chuck trapt niet in die valkuil. Die schrijft fris, modern en intelligent.
Van de vier boeken die ik afgelopen week las, was dit eigenlijk wel de beste.

Leon Verdonschot - Hart tegen hart.

En toen pakte ik, na deze bibliotheekboeken, ook nog maar even een boek uit mijn eigen kast. Gewonnen bij een prijsvraag van de Nieuwe Revu. Nog bedankt overigens, Nieuwe Revu. Leuk trouwens, om af en toe een bundel interviews te lezen. Die andere bundel, van Frenk van der Linden, las ook al zo lekker weg.
De interviews in dit boek, Rock & Roll ontmoetingen met Nederlandse artiesten, bewijzen in ieder geval, dat zelfs in een kneuterig landje de muzikanten zich braaf houden aan de sex, drugs en rock & roll regels die gelden als je serieus genomen wil worden als rock artiest. Zo wordt er vol overgave gesnoven (Peter Pan Speedrock), geblowd (Jules Deelder), gespoten (Michael de Jong), gezopen (iedereen, behalve Frans Bauer) en geneukt, veel geneukt (DJ Jean, met alles waar platgezegd, maar een gat in zit). Dat er ondanks deze slechte gewoonten nog goede muziek wordt gemaakt mag een wonder heten.

By the way, als je echt wil weten waar de boeken over gaan (ik ben namelijk te lui om het hele verhaal na te vertellen, zoals je weet), klik dan even op de titel.

Compensatiegedrag

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 07 May 2008 19:37:00 +0000

Natuurlijk weet ik dat ieder mens verschillend is en dat ik geen hele wijken of bevolkingsgroepen met een etiket mag beplakken. Dat mensen uit Zwolle Zuid nogal lelijk zijn, zoals ik laatst beweerde,dat was misschien een wat overhaaste conclusie, gebaseerd op een paar langsrijdende fietsers die toevallig een bad-hair day hadden.
Toch kan ik het niet laten om met dit soort theorieën orde aan te brengen in een situatie die op het eerste gezicht niet goed te begrijpen is. Zo waren we afgelopen weekend in België. De Ardennen om precies te zijn, in het franstalige gedeelte van een land dat zich, naast bijzonder goedgemanierde mensen vooral onderscheidt door gebrekkig onderhouden asfaltwegen en een bijzondere opvatting over bewegwijzering, die voornamelijk inhoudt dat men vindt dat men daar vooral maar niet te veel geld aan uit moet geven.
Het gevolg was dat we voor de zoveelste keer verdwaalden in de hel van Luik. K. probeerde het tij nog te keren, door de uitgeprinte Routenet aanwijzingen in staccato en met een volkomen onbegrijpelijk Amerikaans accent op te lezen, maar zelfs dat mocht niet baten. Anderhalf uur lang en met een volle blaas (K.) dwaalden we rond in de banlieus van de stad, die net een paar weken geleden met stip op nummer 2 was binnen gekomen in de lijst van lelijkste steden van de wereld. Een zoektocht die me in contact bracht met een zestal vriendelijk Walen, die me langs vele omwegen, de weg wezen naar de boerderij, waar vader, moeder, broers, zussen, neven, nichten en tantes (allemaal in bezit van een TomTom en dus op tijd aanwezig) al stonden te popelen om te beginnen met het familieweekend.
Toch begreep ik nog steeds niet dat die Belgen geen betere borden plaatsen. In een beschaafd land moet je toch ook zonder GPS apparatuur je weg kunnen vinden? Waarschijnlijk hebben de Belgen hun land ingericht volgens het Ikea principe, dat je als klant eerst door het hele pand leidt voordat je op de plek bent waar je eigenlijk moet zijn, om dat ene rotlampje te kopen. Die omweg die je moet maken omdat er niets goed aangegeven staat, is dus eigenlijk een soort reclame van de Belgen voor hun eigen land, zodat je nog wat ideetjes op kan doen en het volgende jaar weer terug komt. Maar afgezien van die mooie bergen waar we toch naar toe moesten, zag ik voornamelijk een hoop lelijkheid. Oude vervallen gebouwen, industriële triestigheid, die je nou niet meteen in vuur en vlam zet voor dit gebied, maar wat meteen weer die opvallende vriendelijkheid van de Walen verklaart. Puur compensatiegedrag.

Burgerwijk

noreply@blogger.com (Unknown) — Wed, 30 Apr 2008 18:56:00 +0000

Ik kan het, na drie maanden in ons nieuwe huis, nog steeds niet laten om onze nieuwe buurt te vergelijken met onze oude. Wat maakt Zwolle Zuid, Zwolle Zuid? Wat is het karakter van deze wijk en in hoeverre verschilt die van Vinexwijk Stadshagen?
“Ik vind de mensen hier wel lelijker”, zei ik afgelopen week tegen K. Een begin van een analyse die niet helemaal in goede aarde viel bij mijn vrouw. Dat was volgens haar gemeen en niet aardig, zeker niet ten opzichte van die vrouw met dat a-symetrische gezicht en dat forse achterwerk, die net langsfietste. Zij was inderdaad een beetje de aanleiding van deze opmerking die ik recht probeerde te breien door te beweren dat dat dan ook wat over mij zei, want ik was nota bene zelf naar deze buurt verhuisd.
Naast het feit dat de mensen hier misschien niet meteen in aanmerking komen voor een finaleplaats in Holland Top Models, behoren ze volgens mij ook tot een andere klasse. Was Holtenbroek een vrolijke mix van studenten, white trash en allochtonen, Stadshagen een heenkomen voor jonge yups met kinderen, Zwolle Zuid lijkt toch vooral bevolkt te worden door de gezellige, ouderwetse Hollandse burgerij. Waar anders komt de ijscoboer nog twee keer in de week voorbij? Toen het gezellige deuntje van de ijscowagen afgelopen zondag mijn trommelvliezen bereikte, wist ik niet hoe snel ik uit de tuin, via mijn portemonnee naar buiten moest rennen, om een kwalitatief inferieur ijsje te bestellen. Dat mocht de pret niet drukken, want het was de nostalgie die telde.
Ook vandaag leek ik wakker te zijn geworden in de jaren zeventig, toen de deurbel ging. Als hier de bel gaat kan je er trouwens vergif op innemen dat er kinderen voor de deur staan. Zo ook deze keer. “Een heitje voor een karweitje meneer?”. De twee frisse Hollandsche knapen die op mijn deurmat stonden maakten geeneens een grapje. Ik wist niet wat ik hoorde. Deze uitdrukking hoorde toch thuis in de jaren 50, toen we met z’n allen de schouders er onder zetten om dit land weer op te bouwen? Maar nee, dit was toch echt 2008.
Ik wist zo 1,2,3 geen klusje te verzinnen (al vroeg ik me later af of twee jongetjes van 8 me van dienst hadden kunnen zijn met het ophangen van de verlichting), maar de opmerking alleen al was wel een heitje waard geweest, of zelfs een daalder.
Dus misschien moet ik me ook maar wentelen in deze gezellige jaren zeventig mentaliteit. Maar eens beginnen met iets wat ik laatst in de film Ober zag. Gezellig ontbijten aan tafel en dan niet van te voren je boterham klaarmaken in de keuken, nee, al het beleg op een dienblaadje op de tafel. Zodat je goed kan zien wat je kunt kiezen. Net zoals vroeger thuis.
En dan een boterham met veel boter en gestampte muisjes.

Valentino Achak Deng

noreply@blogger.com (Unknown) — Sun, 27 Apr 2008 21:15:00 +0000

Elke oorlog, elk conflict dat levens kost heeft z’n Anne Frank nodig. Een willekeurig slachtoffer van de wreedheden die de moed en de creativiteit heeft om zijn of haar verhaal te vertellen. Die je kan laten voelen dat het jou ook had kunnen overkomen, als je zogezegd op het verkeerde tijdstip op de verkeerde plaats was.
Ik had natuurlijk wel gehoord van Soedan en Darfur, maar eerlijk gezegd was het voor mij een van die vele conflicten die zover van mijn bed plaats vonden en daarbij ook nog eens moeilijk waren uit te leggen. De oorlog in Darfur leek een complexe mix van stammentwisten, religieuze onenigheden en er scheen daar ook nog eens olie in de grond te zitten. Een oplossing leek daardoor ver weg. Vele bekende gezichten leken daarbij ook nog eens hun tanden stuk te bijten op de problematiek daar: George Clooney, minister Pronk.
Waren die mensen daar, in Soedan en Darfur er eigenlijk wel aan toe, om hun problemen op te lossen, bedacht ik me. Maar wat wist ik eigenlijk van deze oorlog. Eigenlijk niet meer dan de koppen in de krant me vertelden.
Na het lezen van het boek: "Wat is de wat?” van Dave Eggers is er een gezicht, een Anne Frank voor deze oorlog. Zijn naam is Valentino Achak Deng. Iemand die, samen met vele anderen uit zijn geboorteplaats in Zuid Soedan moest vluchten. Hij werd een van de zogenaamde “Lost Boys”. Jongens die moesten rennen voor hun leven, nadat hun familie door de Murahaleen was afgeslacht. Op hun vlucht worden ze belaagd door ziektes, wilde dieren en soldaten van allerlei pluimage. Uiteindelijk belandt Valentino in de Verenigde Staten, die een aantal van deze Lost Boys wel wilden toelaten. Vanuit dat land organiseert hij hulp, door middel van zijn eigen stichting.
Dit boek, het hartverscheurende verhaal van Valentino, onder woorden gebracht door mijn favoriete auteur Dave Eggers, opende mijn ogen voor de verschrikkingen van deze oorlog, voor de totale willekeur waarmee mensen daar zijn afgeslacht. Voor de zoveelste keer leerde ik dat mensen in een totaal andere cultuur, zoals die van Zuid Soedan, toch niet zoveel anders zijn als ik. Ze hebben dezelfde verlangens, dezelfde dromen en voor de zoveelste keer bedacht ik me dat ik God op mijn blote knieën mag danken dat ik in mijn leven geen oorlog heb meegemaakt en dat mijn problemen in het niets vallen vergeleken met een 10 jarige jongen, die aan het eind van de twintigste eeuw geboren wordt in Darfur.