வானம் வசப்படும்

குடகனாறு - நூல் அறிமுகம்

2026-03-07T19:11:00.004+05:30

இரா.சின்னதுரை எழுதிய குடகனாறு நாவலை இன்று தான் வாசித்து முடித்தேன். வாசிப்பு பழக்கமே முழுவதும் குறைந்து விட்டது. புத்தகங்கள் ஆசைபட்டு வாங்கி அலமாரியில் அடுக்குவதோடு சரி . எடுத்து படிப்பதில்லை. இந்த நாவலின் கதைக்களம் எனது ஊர் என்பதால் இயல்பாகவே ஆர்வம் தொற்றிக்கொண்டது.

அதோடில்லாமல் இந்த நாவலாசிரியர் திரு.இரா.சின்னத்துரை அவர்களுக்கு இந்த நாவலுக்கான தகவல்களை திரட்ட நானும் அனில் போல உதவியிருக்கிறேன் என்பதை அவர் மூலம் அறிந்து மகிழ்ந்தேன்.

குடகனாறு என்று தலைப்பிட்டு 1977 ஆம் ஆண்டு பெருவெள்ளத்தின் கோர நிகழ்வுகளை ஒரு அழகான கவித்துவமான காதலினூடே சொல்லியிருக்கிறார். வேடசந்தூர் பகுதி வாழ் மக்களின் வழிபாட்டு முறைகள் , சடங்குகளை மிக நேர்த்தியாக கண்முன் கொண்டுவந்து நிறுத்துகிறார்

ஒரு இனிமையான காதல் கதையை அவர் விவரிக்கும் மொழிநடை, குடகனாறு ஆற்றுப்படுகையில் நாமும் அவருடனே பயணம் செயத அனுபவத்தை கொடுக்கிறது என்றால் அது மிகையில்லை.

அந்த பகுதி மக்களின் பேச்சுமொழியில் இந்த கதையை சொல்லவேண்டும் என்று மெனக்கெட்டிருக்கிறார் அல்லது அவரது வாழ்வும் இப்படியாகத்தான் இருந்தது என்று அறிகிறேன். அப்படி அந்த பேச்சு மொழியில் விவரிக்கும்போது அந்த சொல்லிற்கான சரியான தமிழ் சொல்லையும் கொடுத்திருக்கிறார்.

உதாரணமாக வடகயிறு(பெரிய கயிறு), செத்தை (குப்பை), தப்பு (பறை) , தாசா (கழுத்திலிருந்து கயிறு கட்டி வயிற்றுபகுதி யின் மீது கிடத்தி இரண்டு கோல் கொண்டு அடிக்கப்படும் தோல் கருவி) என்று கதை நெடுகிலும் விளக்கங்கள் கொடுத்திருக்கிறார்.

இந்த கதையில் வரும் பெண் பாத்திரங்கள் அனைவரையும் பெருமதிப்பிற்குரியவர்களாகவும், தைரியமானவர்களாகவும் படைத்திருக்கிறார்.

இந்த கதையில் வரும் மல்லிகா மற்றும் செல்லப்பிள்ளை இருவரும் நம் மனதில் பதிந்துவிடுகிறார்கள். குலதெய்வ வழிபாடு எப்படி ஆரம்பித்திருக்கலாம் என்பதற்கு பதில் இந்த கதையில் ஒளிந்திருக்கிறது.

இந்த புத்தகம் என்னைப்போலவே அனைவருக்கும் நிறைவான வாசிப்பு அனுபவத்தை கொடுக்கும் என்று உறுதியாக நம்புகிறேன்.

பெரிய பதிப்பகத்தில் இருந்து வெளியிடப்படும் புத்தகங்களுக்க்கே இங்கு வெளிச்சம் கிடைக்கிறது. இதுபோல சில நல்ல புதினங்கள் மக்களை சென்றடைவதில்லை. நிச்சயம் குடகனாறு அனைவரும் வாசிக்கவேண்டிய புத்தகம். பள்ளி நூலங்களில் சேர்க்கப்பட வேண்டிய புத்தகம்.

இந்த நூலாசிரியர் திரு.சின்னதுரை அவர்கள் இது போல இன்னும் நிறைய படைப்புகளை வழங்கி தமிழ் இலக்கிய வட்டத்தில் நீங்கா இடம்பெற எனது மனம்நிறைந்த வாழ்த்துக்கள்.

இந்த புத்தகம் வாசிக்க விரும்புவோர் கீழ்கண்ட முகவரியில் ஆசிரியரை தொடர்புகொண்டு நூலினை பெற்றுக்கொள்ளலாம்.

இரா.சின்னத்துரை

கதவு எண் 72, நான்காவது தெரு,

கிராப்பட்டி,

திருச்சி - 620012

தொலைபேசி எண் 9443144043

குடகனாறு நாவலை ஆன்லைனில் வாங்க பனுவல் புத்தகநிலைய இணைப்பு கீழே

https://www.panuval.com/kutakanaru-10028488

தொடர்வோம்...

பா.பாலகுமார்

தேர்தல் அரசியலும் ...எதார்த்தங்களும் ..

2021-03-20T02:38:00.007+05:30

2017 ஆம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் என்று நினைக்கிறேன். வானம்பாடி பசுமை இயக்கத்தின் முதல் விவசாய கருத்தரங்கை R.வெள்ளோட்டில் நடத்தினோம். திண்டுக்கல் வேளாண் பொறியியல் துறை அலுவலர் திரு பிரிட்டோராஜ் அய்யா அவர்களை கருத்தரங்க பயிற்சியாளராக அழைத்திருந்தோம். அவர்தான் வேடசந்தூர் சட்டமன்ற உறுப்பினர்

டாக்டர் V .P .B .பரமசிவம் அவர்களை அந்த நிகழ்ச்சிக்கு அழைக்கலாம் என்று எங்களிடம் சொன்னார். எங்களின் அழைப்பை ஏற்றுக்கொண்டு அந்நிகழ்ச்சிக்கு திரு.பரமசிவம் வந்திருந்தார். அப்போதுதான் அவர் எனக்கு முதன் முதலாக அறிமுகம்.

அவருடைய தந்தையார் திரு V P .பாலசுப்ரமணியம் துணைசபாநாயகராக இருந்தபோது நான் சிறுவன். அவர் எங்கள் ஊரில் இந்திரா குடியிருப்பை திறந்துவைப்பதற்காக வந்தது எனக்கு இன்னும் நினைவில் இருக்கிறது. ஒரு பத்து பதினைந்து கார்கள் ஒன்றன் பின் ஒன்றாக வந்து நின்றபின் ஒரு காரில் இருந்து இறங்கி அவர் அந்த குடியிருப்பை திறந்து வைத்து பேசினார்.

அவருடைய புதல்வர் தற்போது சட்டமன்ற உறுப்பினர். கொஞ்சம் எங்களுக்கு பதட்டமாக தான் இருந்தது. ஆனால் திரு.பரமசிவம் அவர்கள் எங்கள் நிகழ்ச்சிக்கு மிக எளிமையாக வந்து கலந்து கொண்டார். அவருடைய கட்சிக்காரர்களுக்கு கூட அவர் வருவது தெரிந்திருக்கவில்லை. சுற்றுசூழல் மற்றும் வேளாண்மை சார்ந்த எங்களுடைய முன்னெடுப்புகளை வெகுவாக பாராட்டினார்.

அப்போதிருந்து இன்றுவரை வானம்பாடி பசுமை இயக்கம் முன்னெடுத்த அனைத்து முயற்சிகளுக்கும் உறுதுணையாக இருந்திருக்கிறார். அதிகாரிகளின் துணையோடு நம் பகுதிகளில் விவசாய நிலங்களில் பண்ணை குட்டைகள் அமைத்தபோது ஒரு ஐந்து பண்ணைக்குட்டைகள் தான் அமைக்க முடியும் என்று அதிகாரிகள் சொன்னார்கள். ஒரு பதினைந்து குட்டைகளாவது இருந்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று நினைத்து இவரை தொடர்பு கொண்டு உதவி கேட்டோம்.

எங்கள் வானம்பாடி உறுப்பினர்களை அவரது இல்லத்திற்கு வரவழைத்து வேளாண் பொறியியல்துறைக்கு ஒரு பரிந்துரை கடிதத்தை எழுதி கையில் கொடுத்தார். அவர்கள் அங்கிருந்த போதே சம்பந்தப்பட்ட அதிகாரிகளை அழைத்து எங்கள் பகுதியின் வறட்சி நிலையை விளக்கி பண்ணைக்குட்டைகள் அதிகப்படுத்தி கொடுக்கும்படி கேட்டுக்கொண்டார். அவரின் உதவியுடன் கிட்டத்தட்ட 25 பண்ணைக்குட்டைகள் R வெள்ளோடு கிராமங்களை சுற்றிலும் அமைத்தோம்.

2019 ஜனவரியில் வானம்பாடிக்கு R .வெள்ளோட்டில் ஒரு அலுவலகமும் இயற்கை அங்காடியும் திறக்க முடிவு செய்து அவரை திறப்பு விழாவிற்கு அழைத்திருந்தோம். அன்றும் கலந்துகொண்டு வானம்பாடி போன்ற அமைப்புகளின் அவசியத்தை கலந்துகொண்டவர்கள் மத்தியில் விளக்கினார்.

ஊருக்கு அருகில் அமையவிருந்த ஒரு கிரானைட் குவாரியினை கிராம மக்கள் அனைவரும் சேர்ந்து கிராம சபை தீர்மானம் மூலம் நிறுத்த முயற்சிசெய்த போது வட்டார வளர்ச்சி அலுவலர் அதை தீர்மானமாக எழுத முன்வரவில்லை. திரு.பரமசிவம் அவர்களை அனுகியதும் சம்பந்தபட்ட அலுவலரை தொலைபேசியில் தொடர்புகொண்டு தீர்மானத்தை பதிவு செய்ய வலியுறுத்தினார். அதன்பிறகு பக்கத்து கிராமங்களிலும் அதையே தீர்மானமாக முன்மொழிந்து அந்த பகுதியில் குவாரி வருவது தடுக்கப்பட்டது.

ஒருமுறை வேடந்தூருக்கு அவரை சந்திக்க அழைத்திருந்தார். நாங்கள் சென்றபோது அவரது தந்தையின் நினைவாக வேடசந்தூர் அரசு மேல்நிலை பள்ளியில் மருத்துவ முகாம் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். நல்ல கூட்டம் இருந்தது. தூரத்தில் இருந்து சைகையில் கொஞ்சநேரம் எங்களை அமரச்சொன்னார். அவரும் மருத்துவர் என்பதால் இது போன்ற மருத்துவ முகாம்களை அவர் MLA ஆகும் முன்பிருந்தே நடத்தி வந்திருக்கிறார். சிறிது நேரம் கழித்து நாங்கள் அவரை சந்தித்தோம்.

எங்களுடன் அவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும் போது ஒரு நடுத்தர வயது பெரியவர் அவரின் தோளை தட்டி "துரை இந்த ரிப்போர்ட்டை கொஞ்சம் பார்த்து சொல்லு" என்று ஒருமையில் சொன்னார். சிறுவயதில் இருந்து அவர் பழகியிருக்க கூடும் என புரிந்தது. இவர் சிறிதும் தாமதிக்காமல் அவர் கொடுத்த ரிப்போர்ட்டை பார்த்துவிட்டு மருத்துவர் ஒருவர் அமர்ந்திருக்கும் அறையை நோக்கி கையை நீட்டி இப்படி சொன்னார் "அய்யா அந்த ரூமுக்கு போங்க. அந்த டாக்டர் கலைஞர் கருணாநிதிக்கு வைத்தியம் பார்க்கும் காவேரி ஆஸ்பிட்டலிலிருந்து வந்திருக்கிறார். நன்றாக பார்ப்பார்." என்று நிதானமாக சொன்னார். அவர் எல்லோரிடத்திலும் இனிமையாக பழக கூடியவர் என்பது சொல்லாமல் புரிந்தது.

கட்சி அரசியல்கள் கடந்து நல்ல பண்பாளர் ஒருவரை நாம் ஏன் நமக்கான பிரதிநிதியாக தேர்ந்தெடுக்க வேண்டும் என்று விளக்குவதற்காகவே மேலே சொல்லியிருக்கும் அத்தனை உதாரணங்களும்.

நான் பார்த்த வரையில் உள்ளூர் ஊராட்சி மன்ற தலைவர் முதல் நாடாளும் அமைச்சர்கள் வரை சாதாரண மக்கள் எளிதில் அணுக முடியாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். அந்த வகையில் திரு.பரமசிவம் அவர்கள் எளிதில் அணுக கூடியவராகவே எப்போதும் இருந்திருக்கிறார். இப்போதும் இருக்கிறார்.

எனது தனிப்பட்ட அரசியல் நிலைப்பாடுகள் மற்றும் கொள்கைகள் பற்றி என்னுடன் பழகியவர்களுக்கு தெரிந்திருக்கும். உண்மையில் என் வாழ்நாளில் இதுவரை ஒருமுறைகூட அவர் சார்ந்திருக்கும் கட்சிக்கு வாக்களித்ததில்லை.

முதல் முறையாக கட்சி அரசியல் தாண்டி என்னை யோசிக்க வைத்தவர் திரு.பரமசிவம் அவர்கள் தான் .

அவர் சார்ந்திருக்கும் கட்சி ஆட்சியில் அமர்ந்தாலும் எதிர்க்கட்சி வரிசையில் அமர்ந்தாலும் திரு.பரமசிவம் போன்றவர்கள் நம் பிரதிநிதிகளாக இருப்பது ஊருக்கும் நாட்டிற்கும் நல்லது.

பாலகுமார்

R.வெள்ளோடு

என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம் வானம்பாடியில்?

2018-03-08T21:54:00.002+05:30

வானம்பாடி பசுமை இயக்கம்

மாற்றம் என்பது சொல் அல்ல செயல்

-கோ.நம்மாழ்வார்

என்ன செய்து கொண்டிருக்கிறோம் வானம்பாடியில்?

ஏறக்குறைய ஆறு மாதங்கள் ஆகியிருக்கும் வானம்பாடி அமைப்பை துவக்கி. திண்டுக்கல் மற்றும் கரூர் மாவட்டங்களின் எல்லைகளில் அமைந்திருக்கும் R .வெள்ளோடு மற்றும் ஈசநத்தம் கிராமங்களில் வறட்சியின் பிடியால் அழிந்து கொண்டிருக்கும் விவசாயத்தை மேம்படுத்தவும் , நிலத்தடி நீராதாரங்களை காக்கவும் வானம்பாடி பசுமை இயக்கம் பணியாற்றிக்கொண்டிருக்கிறது.

வானம்பாடி பசுமை இயக்கத்தின் நோக்கங்கள்

மழை நீர் சேகரிப்பு, நிலத்தடி நீராதாரங்களை மேம்படுத்துதல் அவற்றை பாதுகாத்தல், நீர்மேலாண்மை சார்ந்த விழிப்புணர்வை ஏற்படுத்துதல்.

பசுமையாக்கம் - மரம் நடுதல் , அவற்றை பராமரித்தல் மற்றும் மரம் நடுதலை ஊக்குவித்தல்

இயற்கை விவசாயத்தையும், நஞ்சில்லாத விவசாயத்தையும் முன்னெடுத்தல் மற்றும் அதை பரவலாக்குதல்.

இப்படி இன்னும் நிறைய சொல்லலாம். ஆனால் இவற்றில் எல்லாவற்றுக்கும் முதன்மையானது நீராதாரங்கள். அதற்கான முயற்சியில் முதல் அடி எடுத்து வைத்திருக்கிறோம்.

இதுவரை ...

நீரின்றி அமையாது உலகு . விவசாயம் உட்பட பல்வேறு பயன்பாடுகளுக்காக நாம் நிலத்தடி நீராதரங்களை பயன்படுத்தும் அளவிற்கும் , மழை பெய்து நீராதாரங்கள் தங்களை புதுப்பித்து கொள்வதற்கும் மிகப்பெரிய இடைவெளி உண்டாகிவிட்டது.

அதனால் நிலத்தடி நீர்மட்டம் 100 அடி 200 அடி என்ற அளவிலிருந்து 500 அடி 1000 அடிக்கு மேல் கீழே சென்றுவிட்டது.

இதற்கு பல காரணங்களை சொல்லலாம். பிரதானமாக மனிதர்களின் அறியாமையும் , பேராசையும் அதனால் ஏற்பட்ட சுற்றுசூழல் சீர்கேட்டையும் காரணமாக சொல்லலாம்.

காரணங்களை தேடிக்கொண்டும் , குற்றம் சுமத்திகொண்டு இல்லாமல் இதை எப்படி சரி செய்வது , அதிலிருந்து தப்பி பிழைப்பது என்று யோசித்தபோது திண்டுக்கல் மாவட்ட வேளாண் பொறியாளர் திரு.X.பிரிட்டோராஜ் அவர்கள் தமிழகமெங்கும் பயணம் செய்து நீர் மேலாண்மை தொழில்நுட்பங்களை விவசாயிகளுக்கு பயிற்சியாக அளித்து வருவது தெரியவந்தது.

அவரை அணுகி R.வெள்ளோடு பகுதியில் "நீர்மேலாண்மை மற்றும் ஒருங்கிணைந்த பண்ணையம்" என்ற தலைப்பில் பயிற்சிக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. அதன் தொடர்ச்சியாக ஈசநத்தம் பகுதியிலும் அவரை வரவழைத்து அதே போன்ற நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது. கிட்டத்தட்ட 500 விவசாயிகள் கலந்து கொண்டு பயன்பெற்றனர். பண்ணைக்குட்டைகள் அமைத்து மழைநீரை சேகரிப்பதன் அவசியம் மற்றும் பல்வேறுவிதமான சொட்டுநீர் பாசன முறைகள் குறித்தும் பயிற்சியளித்து விவசாயிகளிடையே பெரிய விழிப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்தினார்.

R .வெள்ளோடு நிகழ்வில் திரு.பிரிட்டோராஜ் அவர்களுடன்

ஈசநத்தம் நிகழ்வில் திரு.பிரிட்டோராஜ் & திரு கந்தசாமி அவர்களுடன் வானம்பாடி அமைப்பினர்

அதோடு மட்டுமில்லாமல் வேளாண்பொறியியல் துறையின் மூலம் அரசு மானியத்துடன் 15 பண்ணைக்குட்டைகள் அமைக்க அனுமதி பெற்று தந்தார்.

தற்போது ..

R.வெள்ளோடு மற்றும் அருகில் இருக்கும் கிராமங்களில் பண்ணைக்குட்டை அமைக்க விருப்பம் தெரிவித்தவர்களின் விபரங்கள் சேகரித்து வேளாண் அதிகாரிகளுக்கு கொடுக்கப்பட்டது.

தற்போது 10 பண்ணை குட்டைகளுக்கான பணிகள் ஆரம்பித்து நடந்து கொண்டிருக்கிறது .

R.வெள்ளோடு, திருக்கூர்ணம், ஆலம்பாடி மற்றும் கோட்டநத்தம் கிராமங்களுக்கு இந்த குட்டைகள் ஒதுக்கீடு செய்யப்பட்டுள்ளது.

ஒவ்வொன்றும் 100 அடி X 100 அடி நீள அகலத்துடன் 5 அடி ஆழம் என்ற அளவில் அமைக்க வேண்டும். 4 அடி உயரம் கரை அமைக்க வேண்டும். ஒவ்வொரு குட்டைக்கும் 25 ஏக்கர் அளவில் நீர்ப்பிடிப்பு பகுதிகள் இருக்குமாறு பார்த்து வேளாண் அதிகாரிகள் இடத்தை தேர்வு செய்து கொடுத்திருக்கிறார்கள். நல்ல மழைப்பொழிவு இருந்தால் ஒவ்வொரு குட்டையிலும் தோராயமாக 20 லட்சம் லிட்டர் மழை நீரை சேகரிக்க முடியும். 15 குட்டைகளும் அமைத்துவிட்டால் 3 கோடி லிட்டர் மழைநீரை கிராமங்களின் பல்வேறு இடங்களில் சேகரிக்க முடியும். இதன் மூலம் நிலத்தடி நீர் மட்டம் உறுதியாய் உயரும் என்று நம்பலாம்.

வானம்பாடி அமைப்பிலிருந்து இந்த பணியினை ஆரம்பத்திலிருந்து ஆர்வம் குறையாமல் அதிகாரிகளுடனும் விவசாயிகளிடமும் பேசி ஒருங்கிணைத்து சாத்தியப்படுத்தியவர் அய்யம்பட்டியை சேர்ந்த சௌந்தர். இந்த பணியினை மேற்பார்வையிட்டு வழிகாட்டிக்கொண்டிருப்பவர் வேளாண் அதிகாரி திரு. சேதுராமன் அவர்கள். அவர்கள் இருவருக்கும் வானம்பாடி பசுமை இயக்கத்தின் சார்பாக நமது நன்றிகள்.

திரு .செழியன் தோட்டத்தில்

திருமதி.பசுங்கொடி தோட்டத்தில்

திரு.பொன்னாமாலை தோட்டத்தில்

திருமதி.ராஜேஸ்வரி தோட்டத்தில்

திரு.ராமானுஜம் தோட்டத்தில்

திரு.வரதராஜ் தோட்டத்தில்

இனிமேல்....

மத்திய அரசின் திட்டமான விவசாயிகளுக்கான இயற்கை வேளாண்மை குழு சான்றிதழ் திடடத்தில் இணைந்து

R .வெள்ளோடு மற்றும் மல்லபுரம் ஆகிய பகுதிகளில் 20 உறுப்பினர்களை கொண்ட இரண்டு இயற்கை விவசாய குழுக்கள் அமைக்கப்படவிருக்கிறது . இரு குழுவிலும் சேர்த்து மொத்தம் 100 ஏக்கர் நிலங்களில் இயற்கை விவசாயத்திற்கு நிலத்தை பண்படுத்தி காய்கறி பயிர்கள் பயரிடவேண்டும். முடிவில் குழுவில் இருக்கும் அனைத்து விவசாயிகளுக்கும் அரசு ஆர்கானிக் சான்றிதழ் வழங்கும்.

அடர்வனம் அமைத்து பராமரித்தல்

நம் பகுதிகளை பசுமை ஆக்குதல் என்பது வானம்பாடியின் முக்கிய நோக்கங்களில் ஒன்று. அதற்காக நம் பகுதிகளில் இரண்டு அடர்வனங்கள் (ஜப்பானிய மியாவாக்கி முறையில் அமைக்கப்படும் காடு) அமைக்கலாம் என்று திட்டமிட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம்.

ஒவ்வொரு அடர்வனமும் 18 லிருந்து 20 சென்ட் பரப்பளவில் பலவகைப்பட்ட மரங்களை கொண்டதாக இருக்கும். இந்த அடர்வனங்களை சொட்டுநீர் பாசனம் அமைத்து பராமரிக்க முயற்சி மேற்கொள்ளப்படும் .

எங்கோ நான் படித்தது நினைவிற்கு வருகிறது. இந்த பூமி ஒரு வாடகை வீடு போன்றது . நமக்கு எப்படி நம் முன்னோர்கள் நம்மிடம் கொடுத்து சென்றனரோ, அதேபோல நாம் நம் தலைமுறை பிள்ளைகளுக்கு விட்டுச்செல்ல வேண்டிய பொறுப்பு நம் எல்லோருக்கும் இருக்கிறது . இதற்கு வானம்பாடி ஒரு பாலமாக இருக்கும் என்று நம்பலாம்.

நம்பிக்கையுடன்

பா.பாலகுமார்

வானம்பாடி பசுமை இயக்கம்

வானம்பாடி

2017-12-17T23:16:00.001+05:30

வானம்பாடிக்கு இப்போது தான் சிறகுகள் முளைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அது என்ன வானம்பாடி? இதை படித்து முடிக்கும் போது உங்களுக்கு புரிந்திருக்கும்.

என்னுடைய ஊர் திண்டுக்கல் மாவட்டம் , R .வெள்ளோடு கிராமத்தில் இருக்கும் பொன்னம்பட்டி என்ற சிற்றூர். மொத்தமாக 45குடும்பங்கள் இருக்கும். எனது ஊருக்கும் எனக்குமான தொடர்பு அறுந்து போய் 10 வருடங்களுக்கு மேல் ஆகிவிட்டது. 1999 நான் கல்லூரி இறுதியாண்டு படித்து கொண்டிருக்கும்போது எங்கள் பூர்வீக வீடு மற்றும் கொஞ்சமாய் இருந்த நிலங்களை விற்றுவிட்டு ஊரை காலிசெய்துவிட்டு வந்துவிட்டோம். எனக்கு இயல்பிலேயே என் ஊரின்மீது கொஞ்சம் பற்று அதிகம். வீடு இல்லை என்றாலும் நண்பர்கள் மற்றும் சொந்தங்களுடன் தொடர்பில் இல்லாமல் இல்லை.

கடந்த வருடம் 2016 டிசம்பர் மாதத்தில் எல்லோரும் போல் ஊருக்கு ஒரு WhatsAap குழு இருக்க வேண்டும் என்று தோன்றவே ஒரு குழு ஆரம்பித்தோம். அவர்களுக்கு வரும் செய்திகளை அப்படியே அங்கும் இங்கும் திருப்பி அனுப்பிக்கொண்டிருந்த நண்பர்களை தமிழ் keyboard வைத்துக்கொண்டு அவர்களது சொந்த எண்ணங்களை பகிர்ந்து கொள்ள பழக்கப்படுத்தினோம். கொஞ்ச நாள் கழித்து ஊரில் மரக்கன்றுகள் நடலாம் என்று ஒருநாள் பேச்செடுத்தபோது தண்ணீருக்கே டேங்கரை எதிர்பார்த்து காத்துக்கொண்டிருக்கிறோம் மரம் நடலாம் என்று வந்து விட்டாயே என்று நண்பர்கள் சொன்னார்கள். அப்போது தான் ஊர் நிலவரமே புரிய ஆரம்பித்தது.

தண்ணீர் பிரச்சனையை முதலில் தீர்க்கவேண்டும் என்று நண்பர்கள் அனைவரும் பேசி முதல்வர் தனிப்பிரிவில் ஒரு புகார் கொடுத்தோம். காவிரி கூட்டுகுடிநீர் திட்டத்தில் பயன்பெற்று கொண்டிருந்த எங்கள் ஊருக்கு தண்ணீர் வருவது தடைபட்டுபோனது என்றும் அதை மீண்டும் வரும்படி ஆவண செய்ய புகாரில் கேட்டு கொண்டோம். மாவட்ட ஆட்சித்தலைவருக்கு அந்த புகார்மனு அனுப்பப்பட்டு வேடசந்தூர் சட்டமன்ற உறுப்பினர் நிதியிலிருந்து ஊருக்கு வெளியில் ஆழ்குழாய் கிணறு அமைத்து கொடுத்து குடிதண்ணீர் பிரச்சனைக்கு தீர்வு காணப்பட்டது.

தண்ணீருக்கு இனி ஒன்றும் பிரச்சனை இருக்காது என்ற சூழ்நிலையில் பின் மீண்டும் ஊரில் மரம் நடலாம் என்ற பேச்செழுந்தபோது அனைவரும் நடலாம் என்று ஆர்வமுடன் முன்வந்தார்கள்.

எங்கள் பகுதியில் மட்டுமில்லை தமிழகம் முழுவதும் உயிர்வேலிகளை அழித்து கம்பிவேலிகளை அமைத்ததில் நாம் காலி பண்ணிய மரங்களை திரும்ப உண்டுபண்ண இன்னும் 15 வருடங்களாவது பிடிக்கும் . மனிதனை போல இந்த சுற்றுசூழலை சீரழித்தது வேறு எந்த உயிரினமும் இருக்க முடியாது. மரங்களின் அவசியத்தை எல்லோரும் உணர ஆரம்பித்தது மட்டுமில்லாமல் வறட்சியின் பிடியில் இருந்து கொஞ்சமேனும் மீளவேண்டும் என்ற ஆர்வம் எல்லோரிடமும் இருந்தது. அந்த ஆர்வம் குறைவதற்குள் மரங்கள் நட்டுவிட வேண்டும் என்று விநாயகர் சதுர்த்தி அன்று ஏற்பாடு செய்யப்பட்டது.

எங்கள் ஊரில் எந்த பணி செய்தாலும் உருப்படியாக செய்யவேண்டும் என்று நினைப்பார்கள் . மரக்கன்றுகளுக்கு சொட்டுநீர் அமைத்து கன்றுகளை பாதுகாக்க வலைகள் அமைக்க முடிவு செய்தொம் . அதற்கு கொஞ்சம் நிதி அதிகம் தேவைப்பட்டபோது அனைவரும் தாங்களாகவே முன்வந்து நிதியளித்தார்கள். பொறுப்புகளை தனியாக பிரித்துக்கொண்டு அனைத்து ஏற்பாடுகளையும் கச்சிதமாக செய்து முடித்தனர்.

மரக்கன்றுகளுக்காக வேடசந்தூர் சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு பரமசிவம் அவர்களை அணுகியபோது 250 கன்றுகளை அனுப்பிவைத்தார். விநாயகர் சதுர்த்தியன்று விநாயகருக்கு பூஜை செய்து விட்டு மரக்கன்றுகள் நடும் பணி ஆரம்பித்தோம் . 100 நாள் பணியாளர்களை கொண்டு குழிகள் அமைக்கப்பட்டு தயார்நிலையில் இருந்தது. மரம் நடு விழாவில் கலந்து கொண்ட அனைவருக்கும் பெண்கள் உணவு சமைத்து பரிமாறினார்கள். இரண்டு நாட்களில் 170 மரக்கன்றுகள் நடப்பட்டது சொட்டுநீர் மற்றும் , கூண்டுகள் அமைக்கும் பணியும் நிறைவடைந்தது.

இது பற்றிய செய்திக்குறிப்பு நியூஸ்7 தொலைக்காட்சியில் வந்தது எங்களுக்கெல்லாம் மகிழ்ச்சியான தருணமாக அமைந்தது.

இதில் வேடிக்கை என்னவென்றால் இயற்க்கையின் கருணையில் இந்த வருடம் பெய்த வெப்பசலன மழை எங்கள் பகுதிக்கு சிறப்பான மழையை தந்து சென்றது. இது நாள் வரை பெரிதாக கன்றுகளுக்கு தண்ணீர் விட வேண்டிய அவசியமே வரவில்லை. அப்போது நட்ட பூவரசன் , புளிய மரக்கன்றுகள் வலையை தாண்டி உயரமாக வளர்ந்திருக்கிறது.

அதன் தொடர்ச்சியாக பக்கத்து ஊரான அய்யம்பட்டியிலும் மரக்கன்றுகள் நடப்பட்டது. R .வெள்ளோடு கிராம அளவில் இளைஞர்களிடைய ஒரு புரிதலை கொண்டுவந்தது. வறட்சியால் அழிந்துகொண்டிருக்கும் விவசாயத்தை மேம்படுத்த அனைவரும் இணைந்து செயல்படுவது என்று முடிவு செய்தோம். அப்போதுதான் திண்டுக்கல் மாவட்ட வேளாண் அதிகாரி திரு.X .பிரிட்டோராஜ் அவர்களின் தொடர்பு கிடைத்தது. அவர் நீர்மேலாண்மை சம்பந்தமாக பல பகுதிகளுக்கு சென்று பயிற்சிவகுப்பு நடத்துவதை அறிந்தோம். எங்கள் பகுதிக்கு பயிற்சியளிக்க வரமுடியுமா என்று கேட்டபோது மகிழ்வுடன் வர சம்மதித்தார். எந்த பிரதிபலனையும் எதிர்பார்க்காமல் விவசாய சமூகத்திற்கு நீர்மேலாண்மை தொழில்நுட்பங்களை தமிழ்நாடு முழுவதும் பயணம் செய்து பயற்சியளித்துக்கொண்டிருக்கிறார்.

2017 அக்டோபர் 21ஆம் தேதி அன்று R.வெள்ளோட்டில் ஒரு திருமண மண்டபத்தில் "நீர்மேலாண்மை மற்றும் ஒருங்கிணைந்த பண்ணையம்" என்ற தலைப்பில் பயிற்சிக்கு ஏற்பாடு செய்தோம். அப்போதுதான் கிராம அளவில் அனைவரும் ஒன்றிணைந்து இயங்க வானம்பாடி என்ற ஒரு அமைப்பை உருவாக்கினோம்.

எங்கள் பகுதியில் இயற்கை விவசாயதில் முன்னோடிகளாக இருக்கும் திரு.பிரதீப்குமார் ரங்கமலை ஆர்கானிக் பார்ம்ஸ் மற்றும் திருமதி.சரோஜாகுமார் அவர்களையும் நிகழ்ச்சிக்கு அழைப்பு விடுத்திருந்தோம். மற்றும் எங்கள்பகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு பரமசிவம் அவர்களுக்கும் அழைப்பு விடுக்கப்பட்டது. அவரும் ஒரு இயற்கை ஆர்வலர் என்ற முறையில்தான் அழைப்பு விடுத்திருந்தோம்.

நிகழ்ச்சியன்று நாங்கள் யாரும் எதிர்பார்க்காத வண்ணம் வேடசந்தூர் சட்டமன்ற உறுப்பினர் திரு.பரமசிவம் கலந்து கொண்டு சிறப்பித்தார். நீர்மேலாண்மை என்ற புத்தகத்தின் ஆசிரியர் திரு.பெருமாங்குப்பம் சம்பத்து அவர்கள் கலந்துகொண்டு பேசினார். திரு.X.பிரிட்டோராஜ் அவர்கள் பள்ளி குழந்தைகளுக்கு பாடம் எடுப்பதுபோல் நீர்மேலாண்மை நுட்பங்களை விவசாயிகளுக்கு விளக்கினார். 200 க்கும் மேற்கொண்ட விவசாயிகள் கலந்துகொண்டு பயனடைந்தனர். உண்மையில் இந்த நிகழ்ச்சி எங்கள் பகுதி விவசாயிகளிடையே நீர்மேலாண்மை பற்றிய பெரிய விழிப்புணர்ச்சியை ஏற்படுத்தியது என்று சொன்னால் அது மிகையில்லை.

திரு .X .பிரிட்டோராஜ்

திரு.பரமசிவம் MLA வேடசந்தூர்

திரு .பிரதீப்குமார்

திருமதி .சரோஜாகுமார்

வானம்பாடி குழு

அதன்பிறகு விவசாய மானியங்கள் , இயற்கை விவசாயம், மரம்வளர்ப்பு மற்றும் சொட்டுநீர் பாசனம் தொடர்பான நிறைய விவசாயம் சார்ந்த உரையாடல்களை கேட்க முடிந்தது. கொஞ்சபேர் உடனடியாக பண்ணைக்குட்டைகளும் அமைத்தார்கள்.

எங்கள் ஊர் கரூர் மற்றும் திண்டுக்கல் மாவட்ட எல்லையில் அமைந்திருப்பதால் இரு மாவட்ட விவசாயிகளும் பயிற்சியில் கலந்து கொண்டார்கள். அதில் கலந்துகொண்ட நண்பர்கள் சிலர் கரூர் மாவட்டம் ஈசநத்தம் பகுதியில் வரும் பொங்கல் பண்டிகையின் போது(13/Jan/2018) இதே போன்றதொரு நிகழ்ச்சிக்கு ஏற்பாடு செய்திருக்கிறார்கள். வேளாண் அதிகாரி திரு.பிரிட்டோராஜ் அவர்கள் கலந்துகொண்டு பயிற்சியளிக்க இசைந்துள்ளார்.

இந்த பயிற்சியையும் வானம்பாடி அமைப்பு தான் ஏற்பாடு செய்துகொண்டு இருக்கிறது. அதாவது வானம்பாடி என்ற பெயரில் ஒன்றிணைந்து இருமாவட்டங்களிலும் விவசாய சம்பந்தமான பணிகளை முன்னெடுத்து செல்லலாம் என்று முடிவு செய்யப்பட்டுள்ளது.

வானம்பாடிக்கு சிறகுகள் முளைக்க ஆரம்பித்திருக்கிறது. இனி அது வானில் சிறகடித்து பறக்கும்.

-பா.பாலகுமார்

பொன்னம்பட்டி

நினைவுகள்!!

2017-07-09T21:26:00.002+05:30

ஒருவன் தான் வளர்ந்த ஊரையும், வீட்டையும், நண்பர்களையும் விட்டு பிரிவது என்பது ஒரு தாங்க முடியாத வலி. நானும் அந்த வலியை கடந்து வந்திருக்கிறேன். அதன் நினைவுகள் தான் இங்கே கவிதையானது.

நான் கல்லூரி இறுதி ஆண்டு படிக்கும் போது, சூழல் காரணமாக எங்கள் வீட்டையும் , நிலத்தையும் விற்றுவிட்டு புலம் பெயர்ந்தோம்.

கல்லூரி இறுதியாண்டு திட்டப்பணிக்காக (Project Work ) திருச்சி விடுதியில் தங்கியிருந்தபோது எழுதியது.

1999-இல் எழுதிய இந்த கவிதையில் எந்த திருத்தமும் இல்லாமல் உங்களுடன் பகிர்வதில் மகிழ்ச்சி.

பௌர்ணமி இரவு

நிலவொளியில் நடந்தேன் .

எங்கும் நிசப்தம் என் மனதை தவிர

கால்கள் புற்களில் பதிந்து முன்னேற

மனம் மட்டும் ஏனோ பின்னோக்கி பார்த்தது

நான் கிட்டி விளையாண்ட குளக்கரை மரங்கள் குனிந்திருந்தன .

நண்பர்களுடன் கிரிக்கெட் ஆடிய ஊர் மந்தை

விடிய விடிய உட்கார்ந்து அரட்டை அடித்த தண்ணீர் தொட்டி

அதில் கடைசியாய் உட்கார்ந்து பார்த்தேன் ...

மரங்களிடையே ஒளிந்திருந்த என் பள்ளிக்கூடம்

கடைசியாய் அதன் திண்ணையில் நடைபயின்றேன் .

என் பற்களை பாதுகாத்த வேப்பமரம்

பாசத்துடன் தொட்டு பார்த்தேன் .

ஆடு மேய்த்த தரிசல் நிலம்

கண்களால் அரவணைத்தேன் .

படிக்க சென்ற தென்னந்தோப்பு

மௌனம் காத்து பிரிவை சொல்லியது.

நீண்ட நேரம் நடந்திருப்பேன் .

நிலவு தேய்ந்து என் நினைவுகள் தேயப்போவதை சொல்லியது

வீடு வந்தேன் ....

ஒவ்வொரு அறையாக சென்று தொட்டு பார்த்தேன்

இருபது ஆண்டுகளாக என்னை வளர்த்த வீடு ..

துக்கத்துடன் தைரியம் சொல்லும் நண்பர்கள்.

"அடிக்கடி வந்திட்டு போப்பா " என் நண்பனின் அம்மா..

அனைத்தையும் கண்களால் பருகிவிட்டு மெதுவாய் நகர்ந்தேன் .

என் தங்கை அருகில் வந்தாள் தேக்கி வைத்த கண்ணீரோடு ..

எப்போதும் போல் "லெட்டர் போடுங்கண்ணா" என்றாள் .

அனைவர்க்கும் விடை சொல்லி ஊர் எல்லை தாண்டியபோது

கண்களில் தேங்கியிருந்த கண்ணீர் என் காலில் பட்டு தெரித்தது .....

-நினைவுகளுடன் -

பா.பாலகுமார்

03-02-1999 1.00 AM

வாழையுடன் ஒரு பயணம்

2014-04-08T23:34:00.000+05:30

கடந்த ஒரு வருடமாக வாழையுடன் இணைந்து பணியாற்றிகொண்டிருக்கிறேன். மிக திருப்தியாகவும் பெருமையாகவும் உணரமுடிகிறது.

முதலில் வாழை பற்றி ஒரு சின்ன அறிமுகம். வாழ்க்கையில் முட்டி மோதி வெற்றிகண்ட சில முதல் தலைமுறை மாணவர்களால் உதயமானதுதான் வாழை என்ற தன்னார்வ அமைப்பு.

கிட்டத்தட்ட ஒன்பது வருடங்களாய் விழுப்புரம் மற்றும் தர்மபுரி மாவட்டங்களில் வறுமையின் காரணமாகமும் அறியாமையின் காரணமாகவும் பள்ளி படிப்பை பாதியில் நிறுத்தி வேலைக்கு அனுப்பப்படும் சிறார்களையும் , பால்ய விவாகத்திற்கு உள்ளாகும் சிறுமிகளையும், முதல் தலைமுறையாய் பள்ளிக்கூடத்தை பார்க்கும் குழந்தைகளையும் தேர்ந்தெடுத்து அவர்களுக்கு குறைந்த பட்சம் அடிப்படை கல்வி கிடைக்கும் வரையிலும், அதிகபட்சமாக அவர்கள் ஆசைப்படும் வரையிலும் வழிகாட்டி கொண்டிருக்கிறது வாழை.

இப்போது 300க்கும் அதிகமான உறுப்பினர்களோடும் 500 க்கும் மேலான ஆதரவாளர்களுடனும் சென்னையிலிருந்தும் பெங்களூரில் இருந்தும் இயங்கி கொண்டிருக்கிறது.

நாம் இந்த சமூகத்துக்கு ஏதாவது திருப்பி செய்ய வேண்டும் என்ற எண்ணம் எழுந்த போதெல்லாம் , நாம் என்ன பெரிதாக சாதித்து விட்டோம். இதற்கெல்லாம் இன்னும் காலம் இருக்கிறது என்று தோன்றியது உண்மைதான். ஆனால் வாழையுடன் இணைந்தது பணியாற்ற தொடங்கியதும் இத்தனை நாட்களை வீணடித்து விட்டோமே என்று தோன்றியது.

உண்மையில் நாம் இப்போது எந்த நிலையில் இருந்தாலும், நாம் கை கொடுத்து தூக்கிவிட நிறைய கரங்கள் காத்து கொண்டேதான் இருக்கின்றன. நம்மில் பலரும் வாழ்வின் வெவ்வேறு சந்தர்பங்களில் யாரோ ஒருவரின் கரம் பற்றி மேலே வந்திருப்போம். வழிகாட்டுதலுக்கு காத்திருக்கும் கரங்களையும், இந்த சமூகத்திற்கு ஏதாவது திருப்பி கொடுக்க நினைக்கும் கரங்களையும் இணைக்கும் பணியையும் அதற்கான களத்தையும் ஏற்படுத்திக்கொண்டிருக்கிறது வாழை.

வாழையின் வழியாக நான் கற்றுக்கொண்ட மிகப்பெரிய பாடம் இதுதான். நாம் என்னவெல்லாம் பெற்றிருக்கிறோமோ அவை எல்லாமே இந்த சமூகத்திலிருந்து எடுத்துகொள்ளபட்டதுதான். இந்த பிரபஞ்சம் தோன்றியபோது ஏழை , செல்வந்தன், படித்தவன் , படிக்காதவன் என்று எந்த ஏற்றத்தாழ்வுகளும் இருந்திருக்க வாய்ப்பில்லை. காலபோக்கில் சாமார்த்தியம், தந்திரம், திறமை, வாய்ப்பு , குரோதம் , பொறாமை , பகைமை , துரோகம் இன்னும் பல குணங்கள் மனிதனுள் வளர்ந்து இந்த உலகத்தை தலைகீழாக புரட்டி போட்டு விட்டது. இந்த ஏற்றதாழ்வுகள் எல்லாம் நல்லவைகளும் , கெட்டவைகளும் இணைந்தே சாத்தியமாகியிருக்கிறது.

இப்படி மாறிப்போன உலகை கொஞ்சமேனும் சமநிலைபடுத்தும் முயற்சியில் தான் வாழை இயங்கிகொண்டிருக்கிறது.

இந்த முயற்சியில் வாழை எவ்வளவு தூரம் வெற்றி பெற்றிருக்கிறது என்று கேட்டால் பதில் தேடுவது சிரமமாகத்தான் இருக்கும். கண்டிப்பாக பல மாணவர்கள் அடிப்படை கல்வி மற்றும் அதற்கும் மேலாக பயின்று நல்லவிதமாக வாழ்க்கையை அமைத்துக்கொள்ள வாழை உதவியிருந்தாலும் இந்த சமுதாயத்தை சீர்படுத்தும் முயற்சியில் எந்த அளவிற்கு வெற்றி பெற்றிருக்கிறது என்று கேட்டால் கொஞ்சம் யோசிக்க வேண்டியிருக்கும். ஏனென்றால் இதை அளவிடுவது கடினம்.

ஆனால் கடந்த மாதம் விழுப்புரம் எரியூரில் நடந்த பயிற்சிப்பட்டறையில் இதற்கான விடையும் கிடைத்தது. அப்போது வாழை மாணவர்களின் பெற்றோர் சந்திப்பிற்கு ஏற்பாடு செய்யபட்டிந்தது. அதில் ஒரு மாணவியின் தந்தை சொன்ன அனுபவத்தில் தான் அதற்கான பதில் ஒளிந்திருந்தது.

"எனக்கு இப்போது வயது 37 ஆகிறது. 17 வயதில் திருமணம் செய்து வைத்தார்கள். அப்போது என் மனைவிக்கு 13 வயது. வாழ்க்கையை எப்படி தொடங்குவது என்று தெரியாமல் விழி பிதுங்கி பல துன்பங்களுக்கு உள்ளானேன். எனக்கு மூன்று பெண்குழந்தைகளும் ஒரு பையனும் இருக்கிறார்கள். முதல் பெண் வாழை மாணவியாகி இப்போது ஒன்பதாம் வகுப்பில்."

மேலும் அவர் சொன்னது "வாழை என் குழந்தையின் வாழ்க்கையில் மட்டும் மாற்றத்தை கொண்டுவரவில்லை. என் வாழ்க்கையிலும் பெரிய மாற்றத்தை தந்திருக்கிறது" என்று அவர் சொன்னது இதுதான்.

*நான் எப்படி குழந்தைகளிடம் பேச வேண்டும் , நடந்துகொள்ள வேண்டும் என்பதை கற்றுகொடுத்திருக்கிறது வாழை.

*மூன்று பெண் குழந்தைகள் இருந்தாலும் எல்லோரையும் அவர்கள் ஆசைப்படும் வரை படிக்க வைப்பேன்.

*என் குழந்தைகளுக்கு சிறு வயதில் திருமணம் செய்து வைத்து நான் பட்ட துன்பத்தை அவர்களுக்கு தர மாட்டேன்.

ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்பது போல் இருந்தது அவரின் பேச்சு. இதுதான் வாழையின் வெற்றி என்று நாங்கள் உணர்ந்த தருணம் அது.

அடுத்த வருடத்திற்கான வாழை மாணவர்களுக்கு வழிகாட்டிகளை தேர்ந்தெடுக்க அறிமுக நிகழ்வுகளை பெங்களூரில் நடத்திகொண்டிருக்கிறது வாழை . நீங்களும் வாழையில் இணைய விரும்பினால் www.vazhai.org என்ற இணைய தளத்தில் பதிவு செய்யுங்கள் அல்லது 8123986750 , 9962284228 என்ற அலைபேசி எண்களில் தொடர்புகொள்ளுங்கள்.

வரும் ஞாயிற்றுகிழமை(13-Apr -2014) பெங்களூர் தமிழ் சங்கத்தில் நடைபெறும் வாழை அறிமுக நிகழ்வில் சந்திப்போம்.

வாருங்கள் நம் வாழ்க்கையை இன்னும் கொஞ்சம் அர்த்தமுள்ளதாக்கிக் கொள்வோம்.

கண்முன்னே கரைகிறது என்னுயிர்!!

2014-01-21T17:11:00.002+05:30

சிகரெட்டிலிருந்து கசியும் புகையினூடே

என் உயிரும் மெதுவாய் கரைந்தழிகிறது

அம்மாவின் மீது சத்தியம் செய்தும் கூட

அடுத்த இரு நாட்களில் அழகாய் வந்தமர்கிறது என் விரலிடுக்கில் ...

நுரையீரல் சென்று திரும்பும் புகையோடு

வாழ்வின் மிச்சமும் கண்முன்னே வளைந்து நெளிந்து நகர்ந்து மறைகிறது

இதுவே கடைசி என்று நான் எறியும் மீதம்

நசுங்கிச்சாகிறது என் காலடியில் தினமும் ....

-- பா.பாலகுமார்

குருகுலம் - என்னை செதுக்கிய சிற்பி

2013-11-01T17:47:00.001+05:30

குறள் 102
காலத்தி னாற்செய்த நன்றி சிறிதெனினும்
ஞாலத்தின் மாணப் பெரிது

விளக்கம்
தேவைப்படும் காலத்தில் செய்யப்படும் உதவி சிறிதளவாக இருந்தாலும், அது உலகத்தைவிடப் பெரிதாக மதிக்கப்படும்.

குருகுலத்தின் தொடர்ச்சியாக அய்யாவு அய்யாவை பற்றி எழுத வேண்டும் என்று நீண்ட நாட்களாக நினைத்து இதோ இப்போது எழுதுகிறேன. இன்னொரு குருகுலம் போலவே அமைந்தது என்னுடைய அரவக்குறிச்சி பள்ளி வாழ்வும். 90-களின் ஆரம்பத்தில் 10-ஆம் வகுப்பில் 400 மதிப்பெண்களுக்கு மேல் எடுத்தால் First குரூப் (உயிரியல், கணிதம்) எடுத்து படிப்பது வழக்கமாக இருந்தது. ஆனால் அரவக்குறிச்சி மேல்நிலைப்பள்ளியில் மட்டும் விதிவிலக்காக இயந்திரவியல்(Vocational Stream) பாடபிரிவு முதன்மையானதாக இருந்தது. அதற்கு காரணம் அய்யாவு அய்யா.

அரவக்குறிச்சி அரசு மேல்நிலை பள்ளியில் இயந்திரவியல் துறையின் தலைமை ஆசிரியராக பணியாற்றினார். சர்தார் வல்லபாய் படேலை  போன்ற  இரும்பு மனிதர் அய்யாவு அய்யா. அவருக்கென்று கொள்கைகளோடும் அதி மிகுந்த ஈடுபாட்டுடனும் பணியாற்றியவர். மிகவும் கண்டிப்பானவர். இன்றளவும் அவரை நினைக்கும் பொது ஒரு சின்ன பயமும் மரியாதையும் வந்து போவதில் ஆச்சர்யம் இல்லைதான்.

நான் படித்த காலகட்டத்தில் இரண்டு முறை மாநில அளவில் முதலாம் இரண்டாம் இடங்கள் 12ஆம் வகுப்பில் பெறுவதற்கு காரணமாக இருந்தார். பொறியியல் கல்லூரிகள் குறைவாக இருந்த அந்த கால கட்டத்தில் இவரிடம் படித்த மாணவர்கள் அண்ணா பல்கலைக்கழகம் முதலான நல்ல பொறியியல் கல்லூரியில் பயின்றனர்.

நான் அந்த பள்ளியில் சேர்ந்த முதல் நாள், மேல்நிலை முதலாம் ஆண்டு சேர்க்கை முடிந்து எல்லோரும் ஒரு பயத்துடனும் படபடப்புடனும் அமர்ந்திருந்தோம். என்னைபோலவே  நிறைய மாணவர்கள் வேறு பள்ளியில் இருந்து வந்திருந்தார்கள். மிடுக்கான நடையுடன் வந்தமர்ந்து வருகை பதிவை முடித்துவிட்டு முதல் வகுப்பை ஆரம்பித்தார். அய்யாவு அய்யாவின் முதல் வகுப்பு காலத்துக்கும் வழி காட்டும் பாடமாக இருந்தது..

பதின் பருவ மனது எப்படி எல்லாம் திசை மாறும். எதற்கெல்லாம் ஆசைப்படும். எப்படியெல்லாம் முடிவெடுக்கும். காட்டாற்று வெள்ளம் போன்ற நம் மனதை வென்று எப்படி கரை சேர வேண்டும் என்பதுதான் பாடம். உண்மையில் எங்களில் பலருக்கும் அந்த வகுப்பு ஒரு திருப்புமுனை என்றே சொல்வேன். அதை போன்ற பாடம் இன்றைய தலைமுறை மாணவர்களுக்கு இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும் என்று பலமுறை நினைத்திருக்கிறேன்.

உண்மையில் நாம் ஒழுக்கம் கெட்டு , பண்பு தவறி நம் வாழ்வை சீரழித்துக்கொள்ள நாம் ஒன்றும் மெனக்கெட தேவையில்லை. அதற்கான வாய்ப்புகள் எப்போதும் நம் வாயிற்கதவை தட்டிக்கொண்டே இருக்கும். நாம் அதை எப்படி கடந்து  செல்கிறோம் என்பதில் தான் நம் வாழ்வியல் பாடம் ஒளிந்திருக்கிறது என்று எங்களுக்கு உணர்த்தியவர் அய்யாவு அய்யா.

எங்களை சீர்படுத்திக்கொள்ள அனைத்து வாய்ப்புகளையும் உருவாக்கி கொடுத்தார். எங்கள் இயந்திரவியல் துறைக்கென்று தனியாக நூலகம் இருக்கும். அதில் எங்களின் பொது அறிவை  வளர்த்துக்கொள்ள கல்கண்டு , முத்தாரம் போன்ற தமிழ் சஞ்சிகைகளும் , Readers Digest, Wisdom போன்ற ஆங்கில இதழ்களும் ஒவ்வொரு மாதமும் வந்து சேரும். இன்னும் கூட இதையெல்லாம் அவர் சொந்த செலவில் செய்தாரா இல்லை பள்ளி நிதியிலிருந்து செய்தாரா என்று எனக்கு தெரியாது.

அது தவிர வேதாத்ரி மகரிஷியின் மன வளக்கலை மன்றத்தின் மூலமாக எல்லா மாணவர்களுக்கும் தியான வகுப்பு பள்ளியிலேயே வந்து பயிற்றுவிக்கவும் ஏற்பாடு செய்திருந்தார். இவையெல்லாம் எங்களின் படிப்பிற்கு துணைபுரிவதொடு நல்ல பண்பாளர்களாக உருவாக்கும் என்று நம்பினார்.

ஆண்டு இறுதி தேர்விற்கு முன்பாக ஒவ்வொரு மாணவ மாணவியரின் வீட்டிற்கு சென்று அவர்களின் பெற்றோரை சந்திப்பதை வழக்கமாக வைத்திருந்தார். சின்ன குக்கிராமத்தில் மாணவர் வீடு இருந்தாலும் அந்த பகுதிக்கு பேருந்தில் சென்று பின் வாடகை மிதிவண்டியில் அந்த மாணவரின் வீடு சென்று பெற்றோரை சந்திப்பார். படிப்பில் அந்த மாணவன் எப்படி இருக்கிறான் என்பது பற்றியும, பெற்றோரின் பொறுப்பிலிருந்து அவர்கள் என்ன செய்ய வேண்டும் என்று அவர்களுக்கு விளக்குவார். அப்படி ஒரு நாளில் அவர் என் வீட்டிற்கு வந்தபோது என் அம்மாவைதான் சந்திக்க முடிந்தது. நான் என்ன படிப்பு படித்து கொண்டிருக்கிறேன் என்று கூட சொல்ல தெரியாத என் தாயிடம் பொறுமையாக விளக்கிச்சென்றார் அய்யாவு அய்யா.

இன்றளவும் எனக்கு சின்ன வருத்தம். இவ்வளவு சிறப்பாக பணியாற்றிய உங்களுக்கு நல்லாசிரியர் விருது கிடைக்கவில்லை என்று. ஆனால் அதையெல்லாம் மிஞ்சியதாக உங்கள் மாணவர்களின் மனதில் இன்றும் வாழ்கிறீர்கள் அய்யா.

இன்று நீங்கள் இவ்வுலகில் இல்லாவிட்டாலும் , இப்போதும் எங்களுடனிருந்து வழிநடத்துவதாகவே உணர்கிறேன். நீங்கள் எங்களை செதுக்கிய சிற்பி அய்யா.   உங்களால் நாங்கள் முழுமையானோம்.

                                                                                          தீபாவளி நல்வாழ்த்துக்களுடன்
பா.பாலகுமார்

பழுதான பாலம் - ராகவன் கவிதை

2013-05-02T22:42:00.000+05:30

ஒரு சில கவிதைகள் பெரிய வார்த்தை பிரயோகங்கள் இல்லாவிட்டாலும் கூட மனதை கவர்ந்து விடுகின்றன. அந்த வகையில் ராகவன் என்பவரின் கவிதை ஒன்றை அவரின் தளத்தில்(http://koodalkoothan.blogspot.in) கண்டேன்.

எந்த விளக்கமும் தேவைபடாத எல்லோருக்கும் புரியும்படியான கவிதைகளுக்கு என்றுமே மவுசு அதிகம் தான். ஒருவனின் பயத்தை அழகுத்தமிழில் அவர் சொல்லியிருக்கும் விதம் மெச்சும்படி இருக்கிறது.

உங்களுக்காக அவரின் கவிதையை இங்கே பகிர்கிறேன்.

பழுதான பாலம்

பழுதான பாலம் என்று
தான் தோன்றுகிறது
அப்புறத்திற்கு கொண்டு சேர்க்குமா
என்று தெரியவில்லை

கடக்காமலே பார்த்துக் கொண்டிருந்ததில்

எதிரில் ஒருவர் கடந்து கொண்டிருந்தார்

விரைந்து கடந்தால் இருவரை

தாங்குமா என்று சந்தேகம் வந்த்து

கொஞ்சம் காத்திருந்தேன்

ஏதோ பேசிக் கொண்டே வந்தஇரண்டு பேர்கள் கடக்க
ஆரம்பித்தார்கள்
நானும் சேர்ந்து கொண்டால்
பிடித்திருக்கும் கயிறுகள் அறுபடலாம்
அல்லது பாலத்தின் பலகைகள் முறியலாம்
மறுபடி காத்திருந்தேன்
அவர்கள் என்னை வேடிக்கையாய்
பார்த்து கடந்து சென்றார்கள்

இப்போது பாலத்தில் யாருமில்லை
தனியாய் கடக்க தயக்கமாய் இருந்தது
திரும்பவும் ஊருக்குள் நகர்ந்து
வேற்று வழி இருக்கா என்று
விசாரிக்க ஆரம்பித்தேன்.

நன்றி ராகவன்

ராகவனின் இன்னும் சில கவிதைகளை கூடல் கூத்தன் என்னும் வலைத்தளத்தில் வாசிக்கலாம்.

நீரின்றி அமையாது உலகு!!

2013-04-19T18:59:00.002+05:30

" நீர்இன்று அமையாது உலகெனின் யார்யார்க்கும்
வான்இன்று அமையாது ஒழுக்கு "

விளக்கம் :

எவ்வகையில் உயர்ந்தவரும் நீர் இல்லாமல் இவ்வுலகில் வாழ முடியாது . அதுபோலத் தண்ணீரின் இடையறாத ஓட்டமும் மழை பெய்யவில்லை என்றால் இல்லையாகும்.

இந்த குறளுக்கும் நான் சொல்ல வரும் விசயத்துக்கும் நீங்களே முடிச்சு போட்டு கொண்டால் எனக்கு வசதிதான்.

இன்று காலை அலுவலகம் கிளம்பி வந்து எனது வாகனத்தை பார்க்கிங்கில் நிறுத்திவிட்டு அதை நிர்வகிக்கும் அம்மாவிடம் அன்றைய தினத்துக்கான கட்டணத்தை கொடுத்துக்கொண்டிருந்தேன். அதே சமயத்தில் ஒரு பெண் தனது வாகனத்தை நிறுத்திக்கொண்டிருந்தாள். பார்க்க அழகாக இலட்சணமாகத்தான் இருந்தாள். (வீட்ல சொல்லிடாதீங்க).

வண்டியை நிறுத்தியவுடன் அருகில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த ஒரு பெண் குழந்தையின் அருகில் சென்று அமர்ந்து ஏதோ பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அந்த பார்கிங்கை நிர்வகிக்கும் அம்மாவின் பேத்தியாக இருக்ககூடும். மேல்சட்டைகூட கூட அணியாமல் , தலை முடி கொஞ்சம் செம்பட்டையாக இருந்த அந்த குழந்தையிடம் அப்படி என்ன பேச இருக்கிறது என்று சிந்தித்தவாறே கடந்து வந்தேன்.

இப்படிதான் என்னைபோலவே நம்மில் பலரும் மனது ரசிக்கும் எதையுமே கண்டும் காணாமலும் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோம். இந்த பெண்ணை போன்ற மிகச்சிலரே வாழ்வில் கடந்து போகும் அனைத்து சின்ன சின்ன சந்தோசங்களையும் நின்று ரசித்து விட்டு கடந்து செல்கிறார்கள்.

இதே போல இன்னொரு சம்பவம். ஒரு நாள் அலுவலகம் விட்டு வீடு செல்ல பேருந்து நிறுத்தத்தில் காத்திருந்தேன். எதேச்சையாக என் பார்வை திரும்பிய திசையில் ஒரு அழகான காட்சி. அங்கும் கூட அழகான பெண் தான்.(பரவாயில்லை விடுங்க நானே வீட்ல சொல்லிக்கிறேன்). பாதையில் சென்ற பூனை ஒன்றை மடியில் தூக்கி வைத்து அதன் முதுகில் தடவி கொண்டிருந்தாள். அந்த பூனையும் வாஞ்சையுடன் அவள் கைகளில் சுருண்டிருந்தது. திடீரெனெ ஏதோ ஞாபகம் வந்தவளாக தனது கைப்பையை திறந்து தனது லஞ்ச் பாக்ஸ் -ஐ வெளியிலெடுத்து அதிலிருந்து சிறிது தயிர் சாதத்தை எடுத்து பூனைக்கு வைத்தாள். அதுவும் நாக்கை சுழற்றி தின்று தீர்த்தது.

நம்மை சுற்றி இருக்கும் உலகம் மறந்து , அதன் கூரிய கண்களின் ஏளன பார்வையை எல்லாம் சட்டை செய்யாத , அந்த பெண்ணின் இந்த செய்கை என்னை வியப்பில் ஆழ்த்தியது. எல்லோருக்குள்ளும் இதைபோன்று மெல்லிய மனது உயிர்ப்புடனும் ரசனையுடனும் இருந்து கொண்டுதான் இருக்கும். ஆனால் நினைப்பதை செயலாக்கி ரசித்து கடந்து செல்ல ஒரு தன்னிலை மறந்த நிலைக்கு தங்களை உட்படுத்த தயங்காத ஒரு சிலராலேயே முடியும். அதோடு இல்லாமல் அதற்கு ஒரு அசாத்தியமான தைரியமும் கூட வேண்டும்.

இந்த நிலைக்கு அல்லது ரசனைக்கு தங்களை உட்படுதிக்கொள்வதில் ஆண்களை விட பெண்களே சிறந்தவர்கள் என இந்த இரு பெண்களும் எனக்கு உணர்த்தி சென்றார்கள்.

ஒரு சிலரை கவனித்து இருக்கிறேன், பேருந்திலோ அல்லது ரயிலிலோ பயணிக்கும்போது கைகுழந்தைகள் சில சமயம் நம் முதுகு தொட்டு திருப்பும், அவர்கள் திரும்பி பார்த்து சிரித்து கூட வைக்காமல் வெற்றுபார்வை ஒன்றை வீசி விட்டு கொஞ்சம் நகர்ந்து நிற்பார்கள்.

இந்த சம்பவங்களை அசை போட்டுகொண்டு அலுவலக வாயிலை நெருங்கும் போது எங்கள் அலுவலக சுற்று சுவரின் அருகில் குடிநீர் செல்லும் குழாயில் உடைப்பு ஏற்பட்டு தண்ணீர் பெருமளவில் வீணாக பாதையில் வழிந்தோடி கொண்டிருந்தது . அந்த பாதை ஒரு சிற்றோடையாகவே மாறியிருந்தது. எல்லோரும் தங்கள் உடுப்பு நனையாமல் தூக்கி பிடித்துக்கொண்டு அலுவலகம் செல்லும் அவசரத்தில் கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள். நானும் அவ்வாறே கடந்து என் அலுவலகம் வந்து இருக்கையில் அமர்ந்தேன்.

வந்து அமர்ந்ததும் முதல் வேலையாக பெங்களூர் மாநகர குடிநீர் வடிகால் வாரியத்தின் தொலைபேசி எண்ணை இணையத்தில் தேடி பிடித்து அவர்களை தொடர்பு கொண்டு முறையீடு பதிவு செய்தேன். சிறிது நேரம் கழித்து ஒருவர் என் கைபேசியில் அழைத்து விவரம் கேட்டார். சொல்லி முடித்ததும் ஆள் அனுப்பி சரி செய்கிறோம் என்றார்கள். அழைப்பை துண்டித்தவுடன் ஒரு ஆத்ம திருப்தியை உணர்தேன்.

நாம் எல்லோருமே இதையெல்லாம் கவனித்து சொல்ல யாரவது இருப்பார்கள் நம் வேலை இதுவல்ல என்று தான் ஒவ்வொரு நாளும் இதுபோன்ற நிகழ்வுகளை கண்டும் காணாமலும் கடந்து செல்கிறோம். இதே மன நிலையில் தான் எதோ ஒரு சாலை விபத்தின் போதும் கடந்து செல்கிறோம். குறைந்த பட்சம் ஆம்புலன்ஸ் அல்லது காவல் நிலையத்திற்கு தகவல் தருவது கூட யாராவது பார்த்து கொள்வார்கள் என்று நடையை கட்டுகிறோம்.

நம்பினால் நம்புங்கள் இந்த பதிவின் தலைப்பிற்கும் நான் இங்கே பகிர்ந்த விசயங்களுக்கும் சம்பந்தம் இருக்கிறதோ இல்லையோ, இந்த திடீரென்ற சமூக அக்கறைக்கும்(Social Responsibility -ங்கோ), நான் ரசித்து கடந்து வந்த அந்த இரு பெண்மணிகளின் இரசனை மிகுந்த அந்த நிகழ்வுகளுக்கும் நிச்சயம் தொடர்பிருக்கிறது.

இன்னும் பேசலாம்!!

எதிர்பாட்டு

2013-02-28T23:15:00.000+05:30

சில சமயங்களில் சின்ன சின்ன சம்பவங்கள் கூட மறக்க முடியாத நினைவுகளாகி விடும்.
அதுவும் கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவர்களுக்கு, நட்சத்திரங்கள் வானில் சிதறி கிடப்பது  போல எண்ணிலடங்கா நினைவுகள் சிதறுண்டு  கிடக்கும். என்னுடைய ஊர் திண்டுக்கல் மாவட்டத்தில் பொன்னம்பட்டி என்ற குக்கிராமம். எல்லோரும் ஏதோ ஒரு வகையில் சொந்தங்களாக இருப்பார்கள். எதிர்படுபவர்களை மாமாயி(மாமா), அண்ணா, சின்னாயி(சித்தி), பெத்தியா(பெரியப்பா) என்று உறவு சொல்லி அழைத்து இரண்டு நிமிடங்கள் நின்று  பேசாமல் போக முடியாது. வீடுகளில் எல்லாம் தெலுங்கு தான் பேசுவார்கள். எங்கள் தலை முறையில் தான் தமிழ் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக
ஆட்கொண்டு விட்டது.

நிறைய பண்ணையகாரர்களும் பண்ணையங்களும் எங்கள் ஊரில் இருந்த காலம்.
சுமாராக 80க்கும் 90க்கும் இடைப்பட்ட காலம். ஒவ்வொரு பெரிய பண்ணயதிற்கும் பண்ணையாள் ஒருவர் வேலைக்கு இருப்பார். ஒரு சில
பெரிய பண்ணையங்களில் பண்ணையாளை  குடும்பத்துடன் வேலைக்கு
அமர்த்தியிருப்பார்கள். தோட்டங்களிலேயே பண்ணையாட்களின் குடும்பத்திற்கு வீடு இருக்கும்.

கிட்டத்தட்ட முழுநேர (24/7) வேலைதான். பகலில் ஆடு மாடுகளை மேய்த்து
பட்டியில் அடைத்து விட்டு இரவு தோட்டத்தில் தண்ணீர்  பாய்ச்சுவார்கள். நள்ளிரவு தாண்டி பின்னிரவு நேரங்களில் தான் பம்பு செட்களுக்கான  3 phase மின்சாரம் இருக்கும் என்பதால் அதுவே அந்த வேலைக்கான  சரியான தருணமாக இருந்தது.

பின்னிரவு நேரங்கள் தான் எல்லோரும் அயர்ந்து தூங்கும்  நேரம்.  இந்த நேரங்களில் தனியே  விழித்து வேலை செய்வது என்பது ஒரு தண்டனை தான். சின்னதாக சரக் என்று சத்தம் கேட்டாலும் உயிர்  போய் உயிர் வரும் .
பாம்பாக இருக்குமோ இல்லை வேலியில் மேயும் ஒடக்கானாக இருக்குமோ என்று மனது அச்சப்பட்டு பின் ஆறுதல் சொல்லிக்கொள்ளும் .
சின்ன வயது முதல் கேட்டு படித்து  நம்பிய நம்பாத பேய் கதைகளெல்லாம் ஞாபகத்தில் வந்து பயமுறுத்தும் . தூக்கமும் வந்து  கண்ணை  கட்டும்.

இந்த பயத்தையும் தூக்கத்தையும் விரட்டி அடிக்க இந்த பண்ணை ஆட்கள்
கையாண்ட யுக்தி என்னை மிகவும் கவர்ந்தது. பக்கத்து பக்கத்து தோட்டங்களில் தண்ணீர் பாய்ச்சும் இருவர் சேர்ந்து கொண்டு பாடல்கள் பாடி அசத்துவார்கள். பக்கத்து தோட்டம் என்றால் அரை கிலோமீட்டர் முதல்
ஒரு கிலோமீட்டர் இடைவெளி இருக்கும்.

ஒருவர் இங்கிருந்து பாட அதைகேட்டு இன்னொருவர் எதிர்பாட்டு பாடுவார். திரைப்பட பாடல்களும் சில நேரம் மேடை நாடக பாடல்களும் எடுத்து விடுவர்.
உற்று கேட்டால் இருவரின் பாடல்களிலும் நையாண்டியும்  நக்கலும் ஒளிந்து இருக்கும்.  நேரம் ஆக ஆக அந்த பாடல்களில் இவர்களின் சொந்த மெட்டுகளும் வரிகளும் கலந்து கேலி பேசும். அவர்களின் தூக்கம் விரட்டி நம் தூக்கத்தையும் கலைத்து விடுவார்கள்.

காலபோக்கில் விவசாயமும் நலிந்து  பண்ணையாட்களும் நகரப் பணி தேடி ஓடியதில் இதை நான் கதையாக சொல்ல வேண்டிய நிர்பந்தம்.

இன்னும் பேசலாம் ....

மழை வாசம்

2013-02-28T20:20:00.001+05:30

வானவில்லின் வர்ணங்கள் மறந்தே போய்விட்டது
இடிக்கும் மின்னலுக்கும் பயந்து வெகு நாளாகிவிட்டது
ஒழுகும் கூரை வேய அவசியமே இல்லாமல் போனது

அடித்துப் போன மழையின் மிச்சத்தில்
காகித கப்பல் மிதத்தி பல காலம் ஆயிற்று
வீட்டின் பின்னால் கேட்கும்
ஓடையின் சலசலப்பும் தவளை சத்தமும் கூட நினைவில் இல்லை

அடைமழை தந்த விடுமுறையும் இல்லை
வெளிச்சம் தேடி வந்த ஈசலின் சிறகும் மிச்சமில்லை
கூரையில் வழிந்தோடும் மழைநீரில்
கை நனைத்த ஜில்லிப்பு மட்டும் இன்னமும் மங்கலாய்!!

சார் போஸ்ட்

2012-12-22T23:13:00.001+05:30

தொழில்நுட்பத்தின் உதவியால் உலகம் இப்போது நம் உள்ளங்கைக்குள். எப்போதுமே அவசரகதியில் இயங்கிகொண்டிருக்கிற உலகத்தில் நாமும் நிற்காமல் ஓடிகொண்டே இருக்கிறோம். ஒன்றை கவனித்தீர்களா எந்த காலகட்டத்தில் நாம் இருந்தாலும் ஒரு இருபது வருடங்கள் பின்னோக்கி பயணபட்டால் மனது லேசாகிவிடும். உள்ளம் பரவசமடைந்து அது ஒரு வசந்தகாலம் என்று சொல்ல தோன்றும். இப்போது மட்டுமல்ல நம் பெரியவர்களும் இதையேதான் சொல்ல கேட்டிருப்போம். அவர்கள் வாழ்ந்த காலத்தை நினைத்து பெருமூச்சு விட்டதை கவனித்திருப்போம் . அப்படியானால் காலச்சூழலில் நம் சந்தோசங்களை தொலைத்துக்கொண்டுதான் ஓடிக்கொண்டே இருக்கிறோமா?

அப்படி காலபோக்கில் மறைந்து போன ஒன்றுதான் கடிதம்.
நீங்கள் கடைசியாக எப்போது கடிதம் எழுதினீர்கள் நினைவிருக்கிறதா? இன்றெல்லாம் கடிதம் எழுதுவது முற்றிலும் குறைந்து அலுவல் நிமித்தமாக மட்டும் என்றளவில் ஆகிவிட்டது. என்னதான் தொழில்நுட்பம் வளர்ந்து தொலைபேசி, கைபேசி போன்ற தொடர்பு சாதனங்கள் கடிதத்திற்கான தேவையை குறைத்திருந்தாலும், ஒரு பழைய கடிதத்தை படிக்க கிடைக்கும் சந்தோசத்தை அது தர முடியுமா? ஒரு பேரன் தன் தாத்தாவுக்கு தப்பு தப்பாக எழுதிய கடிதத்தை கற்பனை செய்து பாருங்கள்!.

பொங்கல் பண்டிகையின் போது பகிர்ந்து கொண்ட வாழ்த்து அட்டைகள் நினைவிருக்கிறதா உங்களுக்கு? எவ்வளவு சந்தோசமான தருணங்கள் அவை!. இப்போது அதை காண முடிகிறதா? கைபேசியில் அனுப்பும் குறுஞ்செய்தியோடு முடிந்துவிடுகிறது பொங்கல் நாட்கள்.

நான் சிருவனாக இருந்தபோது என் இரண்டு அண்ணன்களும் பணி
நிமித்தமாக வெளி மாநிலங்களில் இருந்தார்கள். அவர்கள் எழுதிய
கடிதங்கள் அனைத்தும் ஒரு கொக்கியில் மாட்டப்பட்டிருக்கும்.
வருடம் ஒரு முறை தான் அவர்கள் ஊர் வர இயலும்.
என் பெரியண்ணா ஊர் வரும் முன்னர் எழுதும் கடிதங்களில்
என் அம்மாவுக்கு ஒரு சிறு குறிப்பு எழுதுவார். அதில் அவருக்கு பிடித்த
உணவு வகைகளை பட்டியலிட்டு ஊர் வரும்போது செய்து தருமாறு கேட்டிருப்பார். அந்த கடிதங்கள் தந்த சந்தோசங்கள் காலத்திற்கும்
மிச்சமிருக்கும்.

பக்கத்து வீட்டு பெரியப்பா , எதிர் வீட்டு பாட்டி , கோடி வீட்டு மாமா இவர்கள் எல்லோரையும் விசாரித்து எழுதி இருப்பார். உண்மையில் அந்த கடிதங்களுக்கு உயிர் இருந்ததை என்னால்
உணர முடிந்தது. மாடு கன்றுகுட்டி ஈன்ற செய்திமுதல்
மல்லிகா அக்கா சீமந்தசெய்தி வரை கடிதங்கள் தாங்கி சென்ற விசயங்கள் ஏராளம்.

எப்போது கடிதம் எழுதினாலும் நான் எழுதுவதற்கென்று ஒரு அரை பக்கம் மீதம் வைத்திருப்பார் என் அப்பா. கடிதத்தை மடிப்பதற்கு என்று
இருக்கும் பகுதியிலெல்லாம் கூட எழுதுவதற்கு விசயம் இருக்கும்.

ஒரு சிலருக்கு கடிதங்கள் எழுதிகொடுத்த அனுபவமும் , படித்துகாட்டிய அனுபவமும் எனக்குண்டு. அப்படி நான் எழுதி கொடுத்த கடிதங்கள் யார் வீட்டு பரணிலாவது பத்திரம் ஆகியிருக்குமா? . அது யாருக்காவது செல்லரித்துபோன நினைவுகளை மீட்டு தந்திருக்குமா? அந்த கடிதங்கள் இன்று என்ன நிலைமையில் இருக்கும்? கற்பனைக்கு எட்டாத கேள்விகள் தான்.

என் நெருங்கிய நண்பர் ஒருவர் எனக்கு ஒரு முறை ஒரு நீண்ட கடிதம்
எழுதியிருந்தார். ஆனால் அவர் அதை அனுப்பியிருக்கவில்லை. ஒருமுறை எதேச்சையாக சந்திக்க நேர்ந்தபோது , உனக்கு ஒரு கடிதம்
எழுதிகொண்டிருந்தேன் என்றார். ஆர்வமிகுதியில் தாருங்கள் என்று
வாங்கி பார்த்தேன். ஐந்து பக்கங்கள் எழுதி முடித்துவிட்டு இன்னும்
எழுதுவதற்காக வைத்திருந்தார். அருமையான ஒரு பயணம் போன்ற
அனுபவத்தை தரும் கடிதம் அது.கையோடு வாங்கிவந்து இன்னும்
பத்திரமாக பாதுகாத்து வைத்திருக்கிறேன்.

எவ்வளவு உணர்ச்சிகளையும், மனதின் வெளிப்பாடுகளையும் கொண்டு
சேர்த்திருக்கிறது இந்த கடிதங்கள். கடிதங்கள் போல நம்
எண்ணங்களை அப்படியே கொண்டு சேர்க்க வேறெதுவும் இருப்பதாய்
எனக்கு தோன்றவில்லை.

கடிதங்களுக்கு   இப்போது கல்லறை கட்டப்பட்டுவிட்டது. கண்ணீரோடு போய்வா என்று சொல்வதை தவிர வேறொன்றும் எனக்கு தெரியவில்லை. நீ இன்னொரு பிறவி எடுத்துவருவாய்
என்று என் மனம் மட்டும் ஏனோ இன்னும் நம்பிக் கொண்டிருகிறது.
வருவாயா???

                                                                              வருவாய் என்ற நம்பிக்கையோடு
                                                                               பாலகுமாரன்
                                                                               22/12/2012

எது பகுத்தறிவு?

2012-10-21T02:00:00.001+05:30

எது பகுத்தறிவு? நீண்ட நாட்களாய் என் மனதில் இருக்கும் கேள்வி. அதற்கு விடை தேட முயன்றதின் விளைவே இந்த பதிவு.

சிறுவனாக சுற்றித்திரிந்த காலத்தில் பகுத்தறிவு பேசுபவர்களை ஆச்சர்யமாக பார்த்திருக்கிறேன். உலகமே ஒன்றை நம்பியிருக்க எப்படி இவர்கள் மட்டும் வேறுபட்டு
நிற்கிறார்கள் என்று.

நம்மவர்களின் நம்பிக்கைகளை நான் இரு வகையாக பார்க்கிறேன்.
ஒன்று உடலை , உயிரை , மனதை வருத்தும் மூட நம்பிக்கைகள்.
மற்றவை எல்லாம் சாதாரண நம்பிக்கைகள்.
என் பார்வையில் ஒரு சடங்கோ ,சம்பிரதாயமோ யார் மனதையும் புண் படுத்தாத வரையில் அது மூட நம்பிக்கை ஆகாது.

உடன்கட்டை ஏறுதல் முற்றிலுமாக ஒழிந்தது என்றால் அது உடலை உயிரை வருத்தியதால் தான். மனதை வருத்தும் மூடநம்பிக்கைகளை பற்றி இன்னும் பலருக்கு கவலை இல்லை என்பதே என் கருத்து.

என் தந்தையுடன் ஒரு உறவினர் வீட்டு திருமணத்திற்கு சென்றிருந்தேன். மாப்பிள்ளை கிளம்பும் போது விநாயகர் கோவிலில் பூஜை செய்து வழியனுப்புவது
வழக்கம். என் அப்பாவை யாரோ ஒருவர் பூஜை செய்ய அழைக்க அவரும் முன்வந்து பூஜை செய்ய மாப்பிள்ளையின் அம்மா இடை மறித்து வேறொருவரை அழைத்தார். காரணம் என் அம்மா இரண்டு வருடம் முன்பு தான் காலமாகி இருந்தார்.
அன்று  வரை விதவைகளுக்கு மட்டும் தான் இந்த கொடுமைகள்
என்று நினைத்திருந்தேன். என் அப்பா வேண்டுமானால் எதார்த்த உலகத்தில் அது சரியே என்று நினைத்திருக்கலாம். ஆனால் எவ்வளவு முயன்றும் என் மனதை
தேற்றிக்கொள்ள முடியவில்லை.

ஒருமுறை ஒரு தம்பதியரின் அறுபதாம் கல்யாணத்திற்கு சென்றிருந்தேன். குழந்தைகள் முதல் பெரியோர் வரை எல்லோரும் தம்பதிகள் மீது
நீரூற்றி ஆசீர்வதிக்க அந்த தம்பதியரின் பெண் சம்பந்தி வரிசையில் வர
அங்கிருந்த புரோகிதர் "சம்பந்தியம்மா அப்புறமா வாங்கோ!" என்றார். காரணம் அவர் விதவை.

வாழ்த்துவதற்கும் ஆசிர்வதிக்கவும் நல்ல மனம் இருந்தால் போதும் தானே?. அதை விட பெரிய தகுதி வேறென்ன இருக்க முடியும்.

எதார்த்த உலகம் இப்படி இருக்க பகுத்தறிவாளர்கள் என்று சொல்லிக்
கொள்பவர்கள்  கடவுள் இல்லை. சாமி கும்பிட மாட்டோம் என்று மட்டுமே சொல்லித்திரிகிறார்கள்.
சீர்திருத்த கல்யாணம் என்று சொல்லிக்கொண்டு தாலி இல்லாமல் , புரோகிதர் இல்லாமல்  திருமணம் என்கிறார்கள்.

தங்கள் வசிதிக்கேற்றவாறு பகுத்தறிவை வளைத்துக்கொள்கிறார்கள் .
என் குடும்ப நண்பர் என்று சொல்லிக்கொண்டு தன் சமூகத்திற்கு சமமான
பிற சமூகத்தில் இருந்து கூட பெண்ணோ மாப்பிள்ளையோ எடுப்பது  இல்லை இவர்கள்.

இவர்கள் சாடும் சாதாரண மக்களின் நம்பிக்கைகள் எல்லாம் யார் மனதையும் காயப்படுத்துவதில்லை. அது இருந்தா இருந்துட்டு போகட்டுமே!

தாலி கட்டிக்கொள்ளுதல் கல்யாணமானதற்கான அடையாளமாககூட இருக்கலாமே?
மேலை நாட்டினர் மோதிரம் மாற்றிக் கொள்வது போன்றதொரு சடங்குதானே அது. எந்த விதத்தில் அதிலிருந்து வித்தியாசப்பட்டு போகிறது. வேண்டுமானால் ஆண்களுக்கும் ஒரு அடையாளத்தை உண்டு பண்ணியிருக்கலாம் பகுத்தறிவாளர்கள். நம்மவர்கள் வழக்கத்தில் இருப்பதெல்லாம் மூடத்தனம் என்றும் மேலை நாட்டினர் பின்பற்றுவதாலேயே அது அறிவார்த்தமானது என்று நம் இளைய தலைமுறைக்கு கற்பித்து போய் விடுவோமோ என்ற பயம் இருக்கிறது எனக்கு.

திருமணத்தில் வாழை மரம் கட்டுவது அழகுக்காக கூட இருக்கலாமே? இது போன்ற எத்தனை சின்ன சின்ன விசயங்களை நம் மக்கள் பின்பற்றிய காரணத்துக்காக மட்டுமே மூடத்தனமாக தூக்கி வீச வேண்டும் என்கிறோம். இதில் எங்கே நம் பகுத்தறிவு இருக்கிறது.

எந்த சடங்கு சம்பிரதாயங்களும் இல்லாவிட்டால் ஒரு வெறுமை தானே மிஞ்சும் விழாக்களில். 10 நிமிட வேலையாக மட்டுமே இருக்கும் ஒரு திருமணம்.

ஒவ்வொரு சடங்கு சம்பிரதாயங்களிலும் ஒரு அர்த்தம் பொதிந்திருக்கும்போது அதை நாம் தெரிந்து கொள்ள முயற்சிக்காமல் மூடநம்பிக்கை என்று ஒதுக்கிவிட்டோமே என்று தான் வருத்தம். சடங்குகளை பற்றி தெரிந்து கொள்வதில் அவ்வளவு சிரமம் இருக்கும் என்று நான் நினைக்கவில்லை. நம் பகுத்தறிவாளர்கள் தங்களை வெகுஜன மக்களிடமிருந்து வித்தியாசப்படுத்தி கொள்ளவே முயன்றிருக்கிறார்கள். அதன் பிரதிபலிப்பாகத்தான் சீர்திருத்த திருமணங்களை பார்க்கிறேன்.

பகுத்தறிவு என்று சொல்லிக்கொண்டு நம் சடங்கு சம்பிரதாயங்களை கண் மூடித்தனமாக எதிர்க்க வேண்டாம் என்று தான் சொல்கிறேன் . அப்படி நாம் செய்ய முற்பட்டால் அது பகுத்தறிவாகாது.

எனவே, முதலில் நாம் மனதை காயப்படுத்தும் மூட  நம்பிக்கைகளை கண்டறிந்து களைந்தெறிவோம்.
பெரியார் கண்ட பகுத்தறிவை அடைய இன்னும் நாம் நிறைய தூரம் பயணிக்கவேண்டும்.  அதுவரை நம்மை பகுத்தறிவாளர்கள் என்று சொல்லிக்கொள்ளாமல் வாருங்கள் பயணிப்போம் அவர் பாதையில்......

சக பயணியாக
பாலகுமாரன்
                                                                                                                  21/10/2012

குருகுலம்

2012-09-30T15:22:00.000+05:30

நண்பர்களே ,

இதோ என் முதல் பதிவு என் குருவிற்காக!!

ஒரு ஞாயிற்றுக் கிழமை  அதிகாலை 5.30 மணி இருக்கும். எனது தூக்கம் கலைந்திருந்தது. புரண்டு படுத்து திரும்ப தூங்க முயன்று தோற்று போனேன். மனது எங்கோ பின்னோக்கி பறந்து ...........ஒரு நிமிடம்!!, எப்படி நம் மனது ஒரு இசைதட்டில் பொதிந்திருக்கும ஒரு பாடலை தேர்வு செய்து இசைப்பது போல எதையாவது ஒன்றை நம் நினைவுகளிலிருந்து தேர்ந்த்தெடுத்து அசை போடுகிறது நம் அனுமதி இல்லாமல்!! அப்படித்தான் என் எண்ணங்கள் எனது ஆசிரியர் சுகுமார்  (எ) சுந்தர்ராஜனை
பற்றி அசை போட்டு கொண்டு இருந்தது. இதோ எழுந்து உட்கார்ந்து எழுத ஆரம்பித்துவிட்டேன்.

அவரை எப்படி அறிமுகப்படுத்துவது. அவர் எங்களது பள்ளி ஆசிரியர் அல்ல.
நான் ஓன்பதாம் வகுப்பு மற்றும் பத்தாம் வகுப்பு படித்தபோது எங்களுக்கு   டியூஷன் எடுத்தார்.
சுகுமார் சார் ஒரு வித்தியாசமான மனிதர் . அவர் பிறப்பால் ஒரு பிராமணர். எப்போதும் ஜாலியாக இருப்பார். கண்களுக்கு Ray-Ban கண்ணாடி அணிந்து ஸ்டைலாக வலம்வருவார். கமலஹாசனின் பரம விசிறி.
தேவர்மகன் திரைப்படம் வந்த போது அவர் கமல் போல மீசைவைத்திருந்தார்.
பின் அதுவே அவரின் அடையாளமானது. அவரின் சுறுசுறுப்பிற்கு
இணையாக இன்றுவரை என்னால் யாரையும ஒப்பிட முடியவில்லை.
பள்ளிக்கு கூட போக பிடிக்காமல் இருந்தது உண்டு. ஆனால் ஓருபோதும் டியூஷனுக்கு மட்டம் போட  நினைத்ததில்லை.

1990 க்கும் 1993 க்கும் இடைப்பட்ட காலம் அது. கிட்டத்தட்ட குருகுலம் போன்று தான் இருந்தது நங்கள் அவரிடம் படித்தது. நாங்கள் பள்ளியில் இருந்த நேரத்தை விட டியூஷன் சென்டரில் இருந்த
நேரம் தான் அதிகம். அவரிடம் தான் கமலஹாசனை ரசிக்க கற்றுக்கொண்டேன். கிரிக்கெட் விளையாட கற்றுக்கொண்டேன்
பைக் ஓட்ட கற்றுக்கொண்டேன்.

விளையாட்டு போலவேதான் இருந்தது எங்களது படிப்பு. நிறைய பெற்றோர்களுக்கு நங்கள் எங்கே உருப்பட போகிறோம் என்ற கவலை கூட இருந்தது. ஏனென்றால் சுகுமார் சீட்டு ஆடுவார் , சிகரெட் புகைப்பார். கிரிக்கெட் மீது  பைத்தியம்.  நடந்து போகும் போதுகூட காதில் ரேடியோ வைத்து கிரிக்கெட்  கமெண்ட்ரி கேட்டு கொண்டு போவார். ஆனால் ஒருபோதும் எங்களின் ஒழுக்ககேட்டை சகித்து கொண்டதில்லை.

அவர் ஒரு  பள்ளியில்(அய்யம்பட்டி) சத்துணவு ஆசிரியராகவும் பணியாற்றினார். சனி ஞாயிறு -களில் அந்த பள்ளியில் தான் எங்களது டியூஷன். மதியம் வரை பாடம் இருக்கும். பின்னர் மாலை முழுவதும் விளையாட்டுதான்   பாரதி சொல்லி வைத்தது போல. கிரிக்கெட், குண்டு விளையாடுதல் , கிணற்றில் நீச்சல் அடித்தல் . பின் எப்படி கசக்கும் இந்த டியூஷன். இதோ என் நண்பர்களை நினைவுகூற ஒரு சந்தர்ப்பம். அய்யம்பட்டி செல்வம், ரேணு கோபால், செம்பாறை விசு , MP பழனிச்சாமி, நாகராஜ், வடகம்பாடி ரமேஷ் . சீனியர் செட்டில் விசு , முத்துசாமி , பொன்னாமலை  இன்னும் பலர்.

முழு ஆண்டு தேர்வு நெருங்கும்போது அவர் வீட்டில்(நொச்சிப்பட்டி)  நைட் ஸ்டடியும் இருக்கும். சைக்கிளில் சென்றுவிட்டு
காலையில் தான் திரும்புவோம்.
இரவு படித்து முடித்து விட்டு ஈசனத்தம் (அருகில் இருக்கும் சின்ன டவுன் ) டெண்டில் இரவுக்காட்சி  சினிமா கூட  பார்த்ததுண்டு. அங்கிருந்து 6 கிலோமீட்டர் சைக்கிளில் சென்று வருவோம். இப்போது சொல்லுங்கள்  எங்களது பெற்றோர்களிடம் இருந்த பயம் நியாயம் தானே.

அதற்காக நாங்கள் படிக்காமல் இருந்து விடவில்லை.
நாங்கள் படித்தது ஒரு அரசினர் பள்ளியில்(R வெள்ளோடு). எனக்கு தெரிந்து ஒரு வருடம் 10th ரிசல்ட்-ல்  வாஷ் அவுட் ஆனது கூட உண்டு. அந்த காலகட்டத்தில் அந்த நிலைமையிலிருந்து பள்ளியை
மீட்டெடுத்தவர் சுகுமார் சார் தான்.
மாற்று கருத்து இருந்தால் மன்னிக்கவும்.

டியூஷன் என்றால் ஏதோ கணிதம் ஆங்கிலம் மாத்திரம் அல்ல. எல்லா பாடங்களுக்கும் அவர்தான். கடைசிவரை அவர் என்ன படித்திருந்தார் என்று எங்களுக்கு(எனக்கு) தெரியாது. அவர் ஒரு சகலகலா மேதாவி.
அன்று நடத்தியவரை வினாடிவினா இருக்கும். கிட்டத்தட்ட அது ஒரு பெரிய போர்க்களம் போல தான் இருக்கும். இரண்டு குழுவாக பிரித்து கரும்பலகையில் மதிப்பெண் இடுவார். வெற்றி பெறுபவர்களுக்கு பேனா , பென்சில் என்று எதாவது பரிசளிப்பார்.  ஒன்று சொல்ல ஆசை படுகிறேன்.
அவருக்கு கற்றுதருதலில் கண்டிப்பாக ஒரு காதல் இருந்தது.

மாலையில் R .வெள்ளோடு பள்ளி மைதானத்தில் கிரிக்கெட் ஆடுவோம். அவரும் எங்களுடன் சேர்ந்து ஆடுவார். அவருடன் சேர்ந்து நிறைய கிரிக்கெட் பார்த்ததும் உண்டு.
இதற்காகவே அவர் வீட்டில் டிஷ் ஆண்டெனா இருந்தது. ஊருக்கு ஒரு தொலைகாட்சி இருந்த காலம் அது.

பத்தாம் வகுப்பு முழு ஆண்டு தேர்வுக்கு நாங்கள் குஜிலியம்பாறை 15 கிலோமீட்டர் தள்ளி இருக்கும் இன்னொரு பள்ளிக்கு சென்று தேர்வு எழுதவேண்டும்.
எல்லா தேர்விற்கும் எங்களுடன் வருவார். கடைசி நிமிட படிப்புக்கு உறுதுணையாக இருப்பார்.

தேர்வுக்கு இடையே அவருக்கு ஆன சிறிய விபத்தால் கணித தேர்விலிருந்து
அவரால் எங்களுடன்  வர இயலவில்லை. கணித தேர்வு முடித்ததும் அவரை  வீட்டில் சென்று பார்த்தோம். எல்லா தேர்வுகளையும் எழுதி முடித்துவிட்டு முடிவுகளுக்காக காத்திருந்தோம்.

அந்த நாளும் வந்தது. அப்போதெல்லாம் மாலைமலர் அல்லது மாலைமுரசு
நாளிதழில் தான்தேர்வு முடிவுகள் வெளியாகும்.
சுகுமார் சாரின் உழைப்பு வீண்போகவில்லை. முடிவுகள் வந்தபோது 90 விழுக்காடுக்கு மேல் தேர்வாகி இருந்தார்கள்.இருவர் மட்டும் தேர்வாகவில்லை. அவர்களிருவரும் இவரிடம் படிக்கவில்லை.

மறுநாள் தலைமை ஆசிரியர் மதிப்பெண் அறிவித்தார். முதல் மதிப்பெண் 403 என்றும் கணிதத்தில் ஒருவர்  100 க்கு 100 மதிப்பெண் என்றும் சொன்னார்.
அந்த இரண்டையும் பெற்றது நான் தான் என்பதை அறிந்தபோது அளவற்ற மகிழ்ச்சி.

கணிதத்தில் நிறைய பேர் ஓரிரு மதிபெண்ணில் சென்டம்(முழுமை) தவற
விட்டிருந்தினர். சுகுமார் சார் சந்தோஷத்தில் திளைத்தார். இதிலென்ன சாதனை இருக்கிறது? உங்கள் கேள்வி நியாயமானதுதான். 30 ஆண்டு கால பள்ளி வரலாற்றில் இது போன்ற ரிசல்ட் அதுவே முதல் முறை.
இவர்கள் எங்கே உருப்பட போகிறார்கள் என்றவர்களின் முன்னால் காலரை தூக்கிவிட்டு கொண்டு நடந்தோம்.

எங்கள் முன் எந்த லட்சியமும் முன்னிருத்தபடவில்லை. உண்மையை சொல்ல போனால் தேர்வு எழுதி முடிக்கும் வரை 100 எடுப்பேன் என்று கனவிலும் நினைத்தது இல்லை நான் . சத்தியமாய் சொல்கிறேன் சுகுமார் சார், இது நீங்கள் எடுத்த மதிப்பெண்.

அடுத்தடுத்த ஆண்டுகளிலும் அதை விட நல்ல ரிசல்ட் தந்து ஆச்சரியப்படுத்தினார். வேறு பள்ளிக்கு நான் சென்று விட்டாலும் நேரம் கிடைக்கும்போது சென்று
அவருடன் கிரிக்கெட்  ஆடுவேன்.

இவ்வளவு வெற்றியை தந்த அவருக்கு எதாவது செய்ய வேண்டும் என்று
நினைத்த போது  கூட என் நினைவிற்கு வந்தது சிகரெட் தான். ஒரு நாள் R.வெள்ளோடு பள்ளி மைதானத்தில் கிரிக்கெட்
ஆடிகொண்டிருந்தபோது ஒரு பாக்கெட் சிகரெட் வாங்கிவந்து கொடுத்தேன். முகமலர்ச்சியுடன்
ஏற்று கொண்டார்.

அவரின் ஆயுளை குறைத்ததில் எனக்கும் ஒரு துளி அளவாவது
பங்கு உண்டு என்பதை உணர்ந்தபோது மனது வலித்தது. ஆம் ஒரு தேனீ போன்ற சுறுசுறுப்புடன் சுற்றிக்கொண்டு இருந்த சுகுமார் சார் இனி இல்லை
என்று என் நண்பர்கள் சொல்ல கேட்ட போது உடைந்து விட்டேன்.
2010 -ஆம் வருடம்  ஒரு பிப்ரவரி நாளில் அவரை காலன் அழைத்துகொண்டான். இடைவிடாத புகைபழக்கம் அவரை இவ்வளவு சீக்கிரம் பிரித்துவிடும் என்று ஒருபோதும் நினைத்ததில்லை.

கொஞ்ச நாள் கழித்து  நானும் செல்வமும் சென்று சுகுமார் சாரின் தாயார் ,
மற்றும் துணைவியாரை பார்த்துவர சென்றோம். அழுதுகொண்டே பேசிய அந்த தாய்க்கு சமாதனம் சொல்ல எங்களிடம்
வார்த்தைகள் இல்லை. அங்கு மௌனம் மட்டும் தான் எங்கள் மொழியானது.

இன்னும் கூட நீங்கள் இந்த உலகத்தில் இல்லை என்பதை மனது ஒரு தயக்கத்துடனே தான் ஏற்று கொள்கிறது.

எனக்கு கடவுள் நம்பிக்கை குறைவு என்றாலும் உங்களின் ஆன்மா சாந்தியடைய பிரார்த்திக்கிறேன் குருவே!!!

கமல்ஹாசனின் ஒரு நல்ல படம் பார்க்கும்போதும் , இந்தியா கிரிக்கெட்டில் உலக கோப்பையை வென்ற போதும் உங்கள் முகம் மின்னல் போல் ஒரு நொடி வந்து போகாமலில்லை..

                                                                                      என்றும் உங்கள்  நினைவுகளுடன்
                                                                                      பாலகுமாரன்
                                                                                      30/09/2012

.

பட்டாம்பூச்சி!!!

2012-09-22T16:29:00.001+05:30

நண்பர்களே , இதோ நானும்

எங்கோ தொலைந்துவிட்ட நினைவுகளை

தூசி தட்டி புரட்டி பார்க்க எனக்கு கிடைத்த சந்தர்பம் .....

நாம் எழுதிய நாட்குறிப்பை நாள்கடந்து படிக்கின்ற சந்தோஷம் ....

பல வருடம் கழித்து பார்த்த

கல்லூரி நண்பனின் கதைத்தலில் கிடைக்கின்ற ஆனந்தம்.....

பார்த்தவை, கேட்டவை, ரசித்தவை பகிர்தலுக்கு கிடைத்த பட்டாம்பூச்சி

இனிமேல் எப்போதாவது உங்கள் வீடுவரை வந்துவிட்டு போகும்!!!

- பாலகுமாரன்
22/09/2012