VanStokkom - DoenDenkers®

Passie....

2012-10-03T20:58:00.002+02:00

Van alle modewoorden van de laatste jaren is passie wat mij betreft het ergste.

En mensen die hun eigen passie benoemen zijn daarmee de ergste mensensoort geworden. Als je een passie hebt hoef je die niet te benoemen. Uit alles wat je doet moet die passie blijken.

Het is ergens fout gegaan in de religieuze hoek. Franciscus van Assisi zei ooit: “Verkondig het Evangelie te allen tijde, en gebruik woorden als het nodig is.”

Bij veel mensen - binnen en buiten de kerk - is dat inmiddels volledig omgedraaid. Ze verkondigen en vertellen over hun boodschap, geloof, wereld verbeterende plannen, maar dan? Ze moeten er ook regelmatig en veel over vertellen, want verder blijkt die passie vaak nergens uit. In ieder geval niet uit daden, laat staan uit resultaten.
De afgelopen jaren kon je steeds beter je boterham verdienen met het verspreiden van wolken van woorden. Politici en advocaten natuurlijk voorop, maar vooral ook ambtenaren en heel veel managers. Gisteren waren er op de radio een aantal mensen van de werkvloer in de gezondheidszorg aan het woord.

Grootste zorg van die zorgmedewerkers? Woorden, woorden en nog eens woorden. In de vereiste verslaglegging, in de vele vergaderingen, in de protocollen en ga zo maar door. Waarom dat erg is? Omdat die wolken van woorden het zicht grotendeels ontnemen op de mensen die aan het werk zijn en resultaat boeken. Journalisten en talkshows vallen nog steeds op mensen die mooie teksten kunnen debiteren, die direct beschikbaar zijn en vanavond naar Hilversum willen komen.

Steeds vaker denk ik dan; "Ze deelden een passie, deden een plassie en stuurden iedereen van de muur naar het kassie."

Grocery shopping in Zimbabwe

2012-09-24T18:28:00.001+02:00

As much as it is good to leave Zimbabwe regularly, so is it always good to come back and realise the beauty of the country and its people. Still refreshed and with a good mood I use my free weekend to unpack my bags, tidy the house and go grocery shopping. Something I generally don't mind but in Zimbabwe it’s a different story.

Luckily it is the beginning of the month so it’s relatively quiet in the shops. Most people spend their salaries straight after receiving it, therefore making the last 5 days of each month very unpleasant shopping days. It’s still early as well, 8:30AM, which helps too. Later in the day the cues at the tills seem to be endless. My first stop is the fruit and vegetable shop down town. Here I find my overpriced yogurt (US$4,50 per liter which is the cheapest in Town) and all the fruits and vegetables I need. Since a couple of months they also sell fish and meat which is saving me trips to the larger supermarkets where it’s always too busy and you easily spend an hour in the shop. After the fruit and vegetable shop I start my search for rabbit pallets. A while ago, in the spur of the moment, I bought 2 rabbits at a restaurant in Mozambique and smuggled them across the border. Telling myself I saved them from becoming stew, they (and their offspring) now run around in my garden. Very entertaining but not at all good for the once so green grass and plants! During my trips out of Zimbabwe the maid is kindly feeding them, and because she couldn’t find the rabbit pallets in the shops she bought dog biscuits. Very caring, and the rabbits don’t seem to mind it but I try to hunt down some rabbit pallets anyhow as I don’t want to turn them into carnivores! I drive crisscross through Town and visit all agricultural shops I can find. But all shops I visit are out of stock, as happens regularly with all kinds of goods in Zimbabwe.

After this failed attempt I drive to one of the larger supermarkets, where again everything is way overpriced due to the fact that Zimbabwe is still forced to imported from South Africa as it's own production came to a stand still in 2007/2008. I quickly walk through all the aisles and take at least 3 of each item. A habit that I have since the days in 2006-2009 when goods were not readily or not at all available in Zimbabwe and I had to cross to Mozambique on a monthly basis to buy our basic goods. Thinking back, those days were insane! At least 1 full day a week was filled with scraping bits and pieces of goods together from a variety of places but not the supermarkets. People were selling goods from their houses, cars and workplaces. Most people who had jobs didn’t work, finding food to eat was work enough and for the average person the goods that were available were not affordable. With shops being empty people phoned each other when someone managed to get hold of something and everybody who could would rush over there to buy as much as possible. Unfortunate only a small percentage of the Zimbabwe population could buy these overpriced goods on the black market. But this is not the only reason I buy goods in larger numbers, I just want to avoid going back to the supermarkets and stand in the cues for hours.

Coming to the till I want to pay with my local ATM card. After 2 failed attempts with 1 machine, the till manager comes with another mobile machine for another failed attempt. The network doesn’t allow me to pay by card today. So I decide to pay cash which I generally avoid since there is no change available in Zimbabwe! Small US$1,- notes are a struggle to get back and coins are nowhere to be found. Instead you get chewing gum, lollipops, pens and other candy as change! Not a good thing for the health freaks under us! If you’re lucky the shop you visit might have credit notes. These have to be spend almost immediately because they fade within a couple of days.

Struggling to carry the bags to my car the supermarket’s security guy sprint towards to lend me a hand and take over my bags. During the short distance to my car I get overwhelmed by the street vendors who want to sell me everything from fruits, airtime, socks to DVDs and phone chargers. Back in Europe I forget so quickly how it works in Africa. I decide to buy some nice looking avocados before making the final stop for today at a small fruit and vegetable market up town. I always go to the same lady sitting on the corner of the market day after day from sunrise till late at night. Today she is not there but her husband is. He recognises me and smiles, his wife is looking after the kids today. I get the green leaves I need for the rabbits (maybe they’ll leave my grass alone is what I keep on thinking) and he throws in an extra orange for me. I appreciate the gesture. Every time I come there I get a banana or orange for free, a simple way of customer care in Africa!

I was lucky today, it was a relatively easy shopping day! Short cues, just a few shops that had everything, people were in happy moods and I managed to get the change I needed! For once shopping in Zimbabwe shopping was fun! Now I just hope my rabbits will get the food they need to before turning into carnivores!

10-09-2012
Isabel de Vugt

The good old days

2012-09-01T12:56:00.002+02:00

While enjoying a glass of wine watching the sunset in Hwange National Park with 3 close Zimbabwe friends, all white, they start recalling memories from their childhood. It becomes a trip down memory lane while I can just listen to the memories they recall from what they still call 'the good old days'. They talk about their times at the private Primary and Secondary schools in Mutare. They laugh about the jokes they played on their teachers, the beatings they got for being naughty and Mr. X who made it from grounds man, to sport teacher to now headmaster. I hear respect in their voices. They discuss how the educational system gradually degraded and how white teachers left to make room for black teachers. That the well organised school sport collapsed under the black management and the Rhodesian sports like rugby and cricket were replaced by soccer and netball. My friends, 2 of whom made it to play international cricket, changed schools to other parts of the country where these sports were still played and the quality of education was still up to standard.

They recall their lives on the farms, great stories about freedom, nature and exploring the farms on motorbikes. What a great life it must have been growing up in freedom in the middle of nature. But were it really their parents who raised them? All 3 of my friends have seemingly sweet memories about how they were looked after by their maids, or nannies, as they like to call them. (The term 'nanny' is generally used in a derogatory way by the whites for any black Zimbabwean woman.) One of them remembers how he was put on the back of Rose, his nanny, and how she walked around the farm with him, going about her chores as usual. They all remember that all their meals were cooked and served, how they never had to do dishes, make up beds or clean up the house. Their parents going off to their duties on their farms, coming back home for gin and tonic sundowners spending time discussing or swearing about the lack of performance and honesty of their maids and gardeners, relating this straight to the decline of the life in Zimbabwe. My friends joke about it, and burst out laughing by some particular memories.

Their childhood seems totally different from mine. Their stories give me mixed feelings about things like maids and gardeners. But mostly everything about living in Zimbabwe gives one mixed feelings. All of them have had their farms being taken in the last couple of years and the lives they currently live are a fraction from how they used to be. Their bitterness shines through as they take each other through the stories of their past. I don't dare saying anything as these conversations always end up in arguments and my friends telling me that as any foreigner ‘I've got no idea about the black people and that I'm ignorant’. Truth is, I'm not ignorant. For 6 years now I have been trying to make sense of this racial conflict. To be honest as an outsider you can kind of understand both sides in this and I'm just trying to deal with the complexity of it all and find my own way of living in a country so full of hate and desperation. So I listen, take a sip and quietly watch the elephants coming in to drink from the waterhole. So peaceful and amazing!

Isabel de Vugt - guest blogger.

Open brief aan de dochter van de Paus ... (Bert Keijzer)

2012-08-03T10:35:00.002+02:00

Het zal eind 1982 zijn geweest toen ik op cursus ging naar Londen. In het voorjaar van dat jaar kwam TROUW columnist Bert Keizer terug van zeven maanden verblijf als basisarts in Kenia. Keijzer is, zo lees ik ergens op Internet, filosoof en verpleeghuisarts. In de afgelopen weken heeft hij zijn Keniaanse werkervaring weer gebruikt om in columns iets te schrijven over naastenliefde en ontwikkelingshulp.
In het eerste artikel eindigt hij met de conclusie dat je iemand het best kunt helpen bij de afwas. Je kunt niet een heel volk helpen bij zijn ontwikkeling.

In de bewuste column –‘Naastenliefde, probeer daar maar eens van weg te komen!’ - draait het om een Keniaanse vader die met een kind bij Keijzer komt na een val uit een boom. Na het maken van een röntgenfoto legt Keijzer aan de vader uit dat het geen makkelijke breuk is en dat hij wil overleggen met een uitstekende Nederlandse chirurg, ‘ de echte tropenarts’. Elders in het ziekenhuis. Bij terugkomst is de vader met zijn dochter vertrokken en de collega arts lachte een beetje schamper; “Zo’n vader denkt ‘dat gaat me te veel geld kosten’ en hij neemt zijn kind weer mee”.

Wat ik in Londen op de cursus leerde was iets over beleggen en omgang met klanten. Artsen uit die tijd waren nog zeker van hun zaak en de behoefte om hun diagnose bij te stellen of te actualiseren was er nauwelijks. Eigenlijk gewoon niet. Dus toen we tijdens de cursus spraken over hoe het niet moet gaf de cursusleider (naar later bleek een massa psycholoog) het voorbeeld dat in de VS was gebleken dat artsen makkelijke slachtoffers waren voor foute beleggingen. Als een oplichter de juiste ingrediënten voorschotelde kwam de koopbeslissing vanzelf en pas als alles fout liep en het geld was weg, kwam er gedoe. Maar zelfs dat was - vooral bij artsen - makkelijk op te lossen. De oplichter belde vanuit de volgende ‘boiler room’ en legde uit dat het de directie van het vorige bedrijf was die het allemaal verkeerd had gedaan, maar dat het bij het nieuwe bedrijf allemaal echt beter geregeld was. De arts in kwestie kon zich niet voorstellen dat zijn diagnose niet klopte en al helemaal niet dat zijn diagnose van de man aan wie hij zijn geld had toevertrouwd fout was geweest. Want als arts herkende hij natuurlijk foute proposities en zeker ook foute adviseurs. Een groeimarkt was geboren.

Aan het einde van zijn eerste column stelt Keijzer de diagnose over de afwas en het hele volk helpen bij zijn ontwikkeling, om vervolgens te verzuchten dat hij uitziet naar de spoedcursus die er toe leidt dat de vader die hij beschreef niet wegvlucht met zijn dochter.

Dat Keizer als arts is blijven hangen aan zijn diagnose uit 1982 is in historisch perspectief te begrijpen. In 2008 schreef Keijzer het ook al; “Of ik de Kenianen snap? Ik begrijp mezelf nauwelijks.” Maar Keijzer is ook filosoof. En hij heeft een goede vriend in Kenia. De filosoof Hans Burgman. Het is vreemd dat Keijzer niets heeft geleerd van hetgeen Burgman in 1987 zo mooi beschreef in zijn vlugschrift; “Western Kenya: Ways of thinking.” Maar Keijzer blijkt inmiddels meer een oude arts die met ouderen werkt dan een filosoof. Zijn vastgeroeste diagnose was en is dat de vader anders had moeten reageren. Vader had sowieso moeten luisteren naar Keijzer en blijven wachten. Maar Keijzer had slechts aangegeven dat hij het moeilijk vond en ging overleggen met een collega. Je zal als Keniaan maar bij een dokter staan met een kermend kind en dan is de reactie van die dokter dat het moeilijk is en dat hij het nog eens na moet vragen....
Of die vader nou zo heel veel te verwijten valt is op basis van de selectieve waarneming van de onervaren Keijzer moeilijk te beoordelen, maar het goede van de jonge Keijzer was dat hij toen nog anderen wilde betrekken in zijn diagnose.

In de tweede column van afgelopen week ‘Nog even over die hopeloze ontwikkelingshulp’ schrijft hij; “Ik zie ontwikkelingshulp als volstrekt hopeloos als je het beschouwt als een poging om de menselijke aard in een ander land te veranderen”.
Ik denk dat weinigen zo (nog) naar ontwikkelingshulp kijken. Keijzer hangt nog steeds aan zijn oude diagnose uit 1982.
In die tweede column van afgelopen week moet hij zijn gelijk dus halen over die diagnose ten aanzien van ontwikkelingshulp. Hij gebruikt het donateursblad van het VU medisch centrum, getiteld Eigenwijs, om aan te tonen dat – ..'hoewel hij niet de bedoeling heeft het project belachelijk te maken'.. – ontwikkelingshulp nattevingerwerk en erger dan dat is.

Het gaat in Eigenwijs over een project voor kinderen met kanker in Kenia. Uiteindelijk is de diagnose van Keijzer simpelweg dat ook dit project gewriemel is dat het predikaat ontwikkelingshulp niet zou mogen dragen. En die diagnose ‘vanuit de leunstoel’ (woorden van Keijzer) is gebaseerd op het feit dat ze in Kenia geen kans zien een accurate diagnose op tijd te stellen, de therapie nauwelijks voorhanden is, ze nauwelijks chemotherapie op de juiste manier in kunnen zetten en een ziekenhuis is geen ziekenhuis als er geen adequate administratie van de medische dossiers is.

De finale diagnose van Keijzer; “Als dit iets gaat opleveren voor kinderen met kanker in Kenia dan ben ik een dochter van de paus.” Met de diagnose van Keijzer in de hand kunnen we de medische zorg in veel landen in ontwikkeling voorlopig bevriezen en pas als aan de voorwaarden van Keijzer is voldaan mogen de deuren van de splinternieuwe ziekenhuizen, die ze uiteraard zelf hebben betaald, open.

Misschien zou Keijzer de veilige muren van het verpleeghuis achter zich moeten laten en eens wat langer naar Kenia kunnen gaan om minder op de Tullekens van deze wereld te gaan lijken.
Een indirecte diagnose stellen over een hele sector, op basis van een artikeltje in een donateursblad met gebruikmaking van wat ervaring van dertig jaar geleden, lijken me voldoende reden voor de directie van het verpleeghuis om Keijzer die reis naar Kenia te verplichten.

Lager budget maar evenveel personeel....

2012-07-14T12:41:00.000+02:00

Vandaag in de Volkskrant (p. 27) het artikel
'Lager budget maar evenveel personeel bij hulporganisaties.'

In het slot van het stuk staat; 'Het lijkt geen heel spannende rol die Icco en zijn branchegenoten zichzelf toebedelen: geld ophalen bij de grote geldgevers en dat vervolgens weer uitdelen bij organisaties die het echte werk doen. Een soort makelaarswerk dat al gauw misbaar kan blijken, zo lijkt het.'

En vervolgens is Milou Halbesma van de Turing Foundation die mening niet toegedaan. Ze laat optekenen;
'Als wij iets doen in Burkina Faso is het heel fijn als er een organisatie is die er regelmatig gaat kijken, die de expertise heeft. Dat heeft voor ons een enorme meerwaarde. Wij kunnen niet in alle landen waar wij werken zelf mensen hebben.'

Wat ze bedoelde te zeggen was natuurlijk:
'Als wij meefinancieren aan iets dat gedaan gaat worden in Burkina Faso is het heel fijn als er een organisatie is die onafhankelijk is, die de expertise heeft en die een controle kan uitvoeren op kwaliteit van het werk en op de bestedingen die daar mee samenhangen. Dat heeft voor ons een enorme meerwaarde. Wij kunnen niet in alle landen waar wij meefinancieren zelf mensen hebben die het werk monitoren, begeleiden en/of controleren.' Maar dat terzijde.

In 2001 liep ik met een zuster van de Daughters of Charity door een wijk in Addis. Nadat ze zeker wist dat ik niet werkzaam was voor de geldgevende organisatie wilde ze mijn vraag wel beantwoorden. Ik had haar gevraagd wat ze van de nieuwe organisatie vond die door fusie was ontstaan.
Of ze na een jaar of twee al verschil kon merken.

Ja dat verschil kon ze merken legde ze uit.
Vroeger kreeg ze een door de wol geverfde medewerker een paar dagen op bezoek. Die medewerker had zelf in Afrika gewoond en gewerkt, had een opleiding in de tropische gezondheidszorg (of zoiets) gedaan en had de tijd om aan het einde van die paar dagen eens met de zuster een aantal zaken door te nemen en samen te bespreken hoe verbeteringen in het programma konden worden doorgevoerd. Daar had ze vaak veel aan zei ze. Maar de laatste keer was ze een deel van een ochtend bezocht door een jonge medewerker die net twee jaar geleden was afgestudeerd in rurale planologie. Een paar weken na het bezoek had ze een rapportje gekregen met een paar suggesties.

Ze had er niets aan gehad en ook niets mee gedaan en er was ook nooit meer iemand op terug gekomen. En voorzover ik weet is de bezoekroutine in de daaropvolgende jaren in datzelfde stramien verder gegaan. Het resultaat is bekend.

Heel Nederland - behalve degenen die werkzaam zijn in de sector - hebben OS blijkbaar al opgegeven en de VVD heeft de afkorting al voorzien van een nieuwe betekenis; OndernemersSteun.
En dat heeft daar dus mee te maken; de kwaliteit van monitoren, begeleiden en controleren is in deze sector net zo hard achteruit gehold als bij het onderwijs, de zorg en de woningcorporaties.
Dat Milou nog partijen kan vinden die dat wel kunnen is knap. Maar dat doet niet af aan het feit dat die rol te weinig waarde toevoegt voor de kosten die er mee samenhangen.

Lees in dit kader ook:

http://www.bidnetwork.org/sites/default/files/afkickplan_voor_de_hulpindustrie_fd.pdf http://vanstokkom.blogspot.nl/2010/03/trust-me.html
http://vanstokkom.blogspot.nl/2010/07/fondsenwervers-zijn-postbodes.html
http://vanstokkom.blogspot.nl/2010/02/vermogensfondsen-concurrent-van.html
http://vanstokkom.blogspot.nl/2008/05/draai-het-nou-eens-om.html

en let op de jaartallen.....

Taking a deep breath

2012-06-12T15:05:00.001+02:00

Although the general feeling about developing countries is that they are unorganised with seemingly limited rules and regulations, but it is not just possible to just settle down in a country like Zimbabwe and start operating as an organisation. There are several steps to be taken before one can legally implement activities. One step one can take is to be registered as a Trust which can be done in a few simple steps. This is what most organisations choose to do in the first place. But for several reasons it is inevitable for most of us to apply for registration for welfare status with the Ministry of Social Services and Child Welfare. It used to be a long and tiresome process that could drag on for years on end as S4S’s journey shows.

S4S started the process for receiving a welfare status in July 2010. A sample constitution framework was collected from Social Services offices in Mutare. After handing in a constitution completely according to the requirements stated in this framework, we received comments that we needed to adjust the constitution. Several times we had to change small things: the order of chapters, comma’s and other little bits and pieces that actually did not matter for the content of the constitution.

At one point, we were called for a meeting with the District Social Services Officer (DSSO) to discuss the organisation’s objectives and Board members. After this meeting we handed in the final version of the constitution, got all Board members’ fingerprints done at the local police station and filled in the necessary application forms. Finally we could go ahead with the gazetting of the organisation in the local news paper, another requirement. This was done so that people had the opportunity to object our registration within 21 days of publication. As by the end of September 2010 no objections were made, the DSSO handling our application could go ahead and write his recommendation to the Board in the capital Harare, where the final step in the process should be carried out.

In the time that followed we tried to meet regular with the DSSO at our local Social Services department to find out how far we were with the application process. Knowing that once the application is received in Harare and can be submitted to the Board we have to hand in 21 copies of our constitution and copies of the gazetting, since the government does not have the facilities to do so themselves. Time after time we were told our papers are in Harare and the DSSO is just waiting for a response.

Meanwhile we continued our activities normally as we are registered as a Trust. But when we wanted to apply for funding with a big international organisation we could not do so since we were not yet registered with the Ministry of Social Services. When we wanted to find out our application number, we were rudely told that we cannot get this number and got accused of doubting the DSSO’s work. We tried to explain that we certainly do not doubt his work but that it’s our right to get our application number. With this number we can at least go ahead with funding applications as it proves we are in the process of obtaining a welfare status. Board members, of whom some are colleagues of the DSSO in a different Ministry, tried their best to find out what is taking so long. Without any luck we just continued our work in the meanwhile, despite the major implications for fundraising. We meet the particular DSSO regularly during various meetings, especially in the disability sector in Mutare. Always being his ‘friendly’ self, continuously referring children with disabilities to our offices for assistance!

Now, nearly two years since the original application, our local Project Coordinator is tasked with completing the registration process. She tried to arrange meetings with the officer but got put off every time. Determined to find out what exactly has happened to our application, she finally manages to meet with him. During this meeting the DSSO makes the mistake to somehow let our coordinator know that the application papers and constitution are still in his office, probably buried underneath a pile of papers on the floor in the corner of his office.

Coming back to the office our coordinator tries to bring this news as gently as she can. Knowing I have difficulties dealing with unfairness, both coordinator and Board decide it’s better for them to deal with this issue, instead of myself. My directness, sometimes mistaken for being rude by the local Zimbabweans, would only make things worse. So I bite my tongue, watching from the sideline how our local staff and Board deal with this delicate issue. Trying to get something done from a government department which has struggled for years and where many officers are in need of some ‘contribution’ to perform their regular duties is tiresome. But we will continue the struggle for our registration in an open and fair way. Not giving up and determined to keep on improving the lives of the children with disabilities whom we are working with, with or without this certificate!

Lucia - message from Sabatia (Kenia)

2012-06-11T07:38:00.001+02:00

Lucia Obiero is a 91years old woman who lives in Lihanda Siaya county. She had eight children but five of them have passed on. Her husband died many years ago and she has since been living with her grand children on a half an acre piece of land. She spent most of her life farming and taking care of her family but losing her vision many years ago made her incapable of farming. She however points out that life has not been easy for her after the swelling and the progressive lose of sight. She has to depend on her grandchildren on virtually everything but they are not always available. She laments that when her grand children are not around, she has to stay hungry as she can’t see for her to cook. This according to her was not an easy state to be in. Lucia also comments that people have been segregating her because of her condition. Some do not want to associate with her thinking that she might pass the problem to them. This has made her life lonely as sometimes her grand children are also convinced they could get the swelling if they associate with her for a long time. She says sometimes she wishes she could just die because she cannot see yet people avoid her. When asked when the problem started she said in Kiswahili language"mimi apana jua, najua tu ni kitambo"meaning I don't exactly know when it started but I just know it is a long time ago. The problem has been with her for quite some time but she says she has not had any significant treatment as she could not afford. She therefore resulted to taking pain relievers and relying on others for direction. At some point, she said she opted to remain indoors to avoid bothering people. During admission Lucia had a vision of (PL) that is she could only see light but after surgery her vision improved to (6/36) she can now see."She quickly comments that "Sasa mimi nitaona nijifanyie kazi yangu. Sitakaa njaa tena sababu mimi sasa nitaweza kupika." Now I can see for me to do my own things. I will not go hungry again because i can now cook. She also thanked the hospital for helping her improve her vision but wanted to know when the other eye will treated. She complained of pain from the swelling and wished the hospital could help her. Lucia was optimistic that one day both her eyes could see and she will be relieved from the pain in the swelling. She left Sabatia hospital able to see with her left eye, however there is need for her to undergo surgery to remove the swelling before the right eye could be treated. She has been referred to a neurosurgeon for further examination of the tumour. We thank Oud In Afrika for sponsoring the surgery of Lucia and also thank Elisha, our trained Ophthalmic Skills Upgrading Course for identify the patients and referring to Sabatia.

Immigration troubles

2012-05-31T08:03:00.000+02:00

After a long and restless flight we finally are descending to Harare International Airport. Feelings of happiness and slight anger are overwhelming me as we touch the ground. Just over a month ago I was forced to leave this beautiful country where I lived for the past 6 years. During intense times of economic and political hardship I set up the grassroots organisation Sport 4 Socialisation. And what a roller coaster it has been, beautiful, funny but also difficult and emotional. What once started as a small organisation with a few local volunteers aiming to improve the lives of children with a disability has grown into a professional organisation in the field of sport for development and rehabilitation. Now the organisation is managed by 10 local employees catering for over 500 children with any type of disability and their families.

This growth and reach in terms of beneficiaries did not remain unnoticed. People of all levels of society have become aware of our work and this has largely resulted in great support from the local communities we operate in. In Mutare, our main area of operation on the Eastern border with Mozambique, we also enjoy the support of both political parties, who signed a power sharing agreement in 2009. However the politicians on national level have a totally different agenda. Contrary to what has been decided on in this power sharing agreement, one party is aiming to organise elections in 2012. This while the redrafting of the constitution should first be finished before elections can be held, a process that has been delayed hugely. This is causing a lot of pressure on the current political climate. The ‘ruling’ party is preparing to not give up their power as they have enjoyed it more or less since independence. Everybody is aware of the intimidation campaigns, which will continue in preparations of the next elections.

One of their new tactics is this way of refusing foreign development workers working for (inter)national NGOs working in Zimbabwe. A similar method was used during the runoff elections in 2008. Applications for new work permits or extensions on existing ones are continuously being refused. People who have been working in Zimbabwe are told to leave the country within a certain number of days. The government thinks that external funding is used to support the opposition, while if they come and check organisation’s accounts they see 100% of this funding is going to the projects. They further seem to think NGOs mobilise the communities they work in against the government, while most organisations have a strict policy not to discuss politics under any circumstance. But most of all they seem to think that foreign development workers are spies. For most of us this is complete nonsense!

So it happened that somewhere in April I got this restriction notice which told me when and where to leave from, many other development workers with me. But we all fight back and we are not that easily giving up on what we started and believe to be contributing to a better Zimbabwe for all. Nervous about what the immigration officials have in store for me I grab my luggage and walk to their desk. A friendly official checks my passport and asks me why I am visiting Zimbabwe and how long I am going to stay. I tell him I’m here for a couple of months and would like a double entry visa. Suddenly he calls in other immigration officials and they are all looking at his computer screen. In my imagination my name would have appeared on there with a big red cross stating I am not allowed entry. My mind is playing tricks on me and I’m thinking of stories I could possibly tell to support my case to visit Zimbabwe. What follows is 20 minutes of imagining having to leave Zimbabwe without entering and without witnessing the progress we’ve made in the last couple of months! Shaking and pouring with sweat I finally get the answer from the friendly immigration officer. It turns out that he could not find the fee for the double entry visa in his computer so he had to call in assistance of 3 other officials!

Relieved and with a 30 day visa stamp in my passport I collect the rest of my luggage and get through the green, nothing to declare, zone where I am stopped. Again my mind plays tricks on me but I managed to get away with the 20 soccer balls, new T-shirts and medical equipment I’ve got in my suitcases! Happy to be back in this beautiful country I’m eager to find out what challenges Zimbabwe without a doubt shall throw at me again.

Guest blogger...

2012-05-29T14:56:00.000+02:00

In 2007 Isabel (1982) Founded Sport 4 Socialisation. Originally from The Netherlands, Isabel obtained her degree in Business Administration with a major in Sports for Development from the University for Professional Education in Breda. It is here where she designed the Social Inclusion Programme which was piloted in Kenya after which the programme was started in Zimbabwe during a politically and economically dark period. She has been working and living in Zimbabwe since 2006.

Besides being awarded the Zimbabwe National Chamber of Commerce Social Responsibility Award, the programme also won the Beyond Sport Award in the category ‘Best New Project’ in 2010 and got shortlisted to present at the Best Practise Market by the Nelson Mandela Children’s Fund and the Sport for Social Change Network of Southern Africa.

In 2010, Isabel co-founded the Disabled Children Initiative of Zimbabwe, an initiative that devotes itself to coordinate programming, advocacy and fundraising initiatives for children living with disabilities and to structurally improve the living conditions for this often marginalised group. She currently holds the position as Secretary to this initiative.

She recently finished two handbooks on Disability and Social Inclusion in Zimbabwe and Adapted and Inclusive Physical Activities which will be published with the Disabled Children Initiative of Zimbabwe and distributed amongst primary schools in the country.

Isabel will be a guest blogger here and we are delighted that she will be informing us on her work in Zimbabwe and more.

African men....

2012-04-26T20:01:00.003+02:00

Een miljard minder voor OS....

2012-04-10T20:28:00.005+02:00

En natuurlijk komen er dan rekensommen. Een miljard is zoveel van dit en zoveel van dat.
Hoeveel jaarsalarissen van een CORDAID (of andere) directeur is dat eigenlijk..?

Dezer dagen kwam Forbes met wat overzichten.
Er zijn vandaag de dag volgens Forbes 1.226 dollarmiljardairs.
Samen hebben ze een geschat vermogen van 3.500 miljard Euro.

Er is van alles te goochelen met getallen.
Maar als we het nou eens omdraaien.
We beginnen opnieuw.

Volgens Owen Barder zijn er een paar grote trends die OS gaan beïnvloeden.
Hier staat wat hij er over schreef in mei 2010.

Als we opnieuw zouden beginnen met OS en we hadden een beperkt budget ?
Dan zouden we doen wat iedereen vijftig jaar geleden deed.
Wat doen voor de allerarmsten en wat doen voor onderwijs.

Owen ziet als een van de megatrends:

a growing trend towards aid as a flow of resources primarily for the most vulnerable and marginalised who would not be reached by other flows (investment, remittances, domestic revenues). We may move away from the idea of aid as mechanism to bring about changes in institutions and governance, partly as a result of lack of clear success in this area. Aid may increasingly be seen primarily as a safety net for vulnerable people, whether as a result of humanitarian crises, conflict, or prolonged marginalisation.

En om nou die veranderingen die hulp blijkbaar moeilijk kan bewerkstelligen wel te brengen zullen we mee moeten investeren in onderwijs. Dat doen we al dacht u? Klopt, met name op het gebied van basis onderwijs en secundair onderwijs doen we aardig mee.

Maar wat doen we nu aan tertiair onderwijs? Hogescholen en Universiteiten?

De nieuwe en betere leiders in landen ver van hier zullen naar alle waarschijnlijkheid ook meer dan de middelbare school moeten afronden om als minister aan de slag te kunnen.

Tenzij we nu met z'n allen concluderen dat dat juist niet (meer) nodig is .... gezien de resultaten hier.

Volgens een bericht op de website van Chris Blattman dragen Universiteiten wellicht wel bij aan lange termijn ontwikkeling....

Dus als we het opnieuw zouden moeten inrichten (of met een miljard minder);

steun aan de allerarmsten met o.a. sociale pensioenen.
(tertiair) onderwijs

Tevens een advies voor degenen die met een paar tientjes of een paar ton ergens willen helpen om een verschil te maken.

p.s. een paar jaar geleden vroeg ik aan Rinus Tielen > je mag honderd Euro uitgeven (of welk bedrag dan ook). Maar je mag het maar aan één onderwerp uitgeven.

Met zijn vijftig jaar Kenia ervaring was hij er snel uit; "Onderwijs, daarna komen ze er zelf uit".

Willem en Kees Zevenbergen in NRC

2012-04-02T09:34:00.005+02:00

De heren zijn duidelijk aanhangers van de school van Easterly (The White Man's Burden).
Willem was bestuurslid van De Waal Foundation waar ik in 1993 / 1994 directeur was.
Er klinkt wat weemoed en vermoeidheid in het verhaal door.
Dat klopt ook bij het beeld dat ik (nog) van Willem heb.

Leuk is ook de tegenspraak die er in het NRC interview zit;

We zijn maar een klein land. Onze vier miljard euro aan ontwikkelingshulp is kruimelwerk. We kunnen onmogelijk de last van alle armen dragen.

Waarom richten we ons niet veel meer op wereldvraagstukken, zoals de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid twee jaar geleden al bepleitte. Klimaat. Milieu. Uitputting van de aarde.

Zo'n verzuchtende opmerking over de last van alle armen zegt eigenlijk alles..... over Willem en Kees.
Maar goed, die vier miljard mogen we aan wereldvraagstukken gaan besteden en dan is het geen kruimelwerk meer.... geruststellend gevoel. Maar iedereen die daar twee seconden over nadenkt weet dat dat over dertig jaar eenzelfde interview zal opleveren waarin dan zal staan;

Vader: „De wereld is totaal veranderd. Ik ben geschiedenis. Ik heb in de geest van mijn tijd gehandeld. Daar sta ik nog altijd achter. Maar ik zie ook dat het nu anders moet.”

Maar de familie Zevenbergen heeft ooit een zeer lezenswaardig boek geschreven - onder de titel 'Onder Nomaden' - over hun reis van NL naar China en terug (!). Een reis van vader, moeder vijf kinderen met aanhang en hun kinderen over land.
Zeer lezenswaardig boek voor de reisverslagen liefhebbers (uit 1995).

De wind is gedraaid ... (over impact investing en meer).

2012-03-26T19:25:00.022+02:00

"Stichtingen zien steeds vaker dat het doeltreffender is dan alleen geld geven. Het is niet alleen leuker om te investeren om je doel te bereiken, maar ook efficiënter en renderend over de lange termijn."
Zo staat het in de aankondiging van een tweedaagse bijeenkomst over Impact Investing.

(Bijeenkomst zal begin april gehouden gaan worden).

Natuurlijk moet er wat veranderen in de wereld van Ontwikkelingssamenwerking. En natuurlijk zijn veel NGO’s lang geleden dankzij ‘mission creeping’ – onder ruim aanbod van overheidsgeld - het pad op gegaan van ‘meer is beter’.

Maar de slagzin is echt; ‘less is more’ en dat heeft de jury van de Transparantprijs bij de laatste uitreiking aan Cordaid ter overdenking meegegeven. Wat mij betreft geldt dat met name voor het werkveld van Cordaid en haar collega's (dan volgt dat jaarverslag wellicht vanzelf).

Uit alle bijdragen die Sanne Terlingen heeft gelezen in het kader van ‘De Staat van de Hulp’ zijn volgens haar een tiental hoofdpunten te destilleren.
En natuurlijk zit er in al die hoofdpunten wel iets. Maar het belangrijkste hoofdpunt is punt 4 - hoewel punt negen ‘Nieuwe tijd, nieuwe generatie’ er ook even aan tipt – er moet meer geluisterd moet worden naar de mensen in het zuiden. De balans in de driehoeksverhouding van de OS wereld ligt al sinds mensenheugenis verkeerd.
Het zwaartepunt moet liggen bij degenen die iets nodig hebben en de degenen die betalen.
Degenen die uitvoeren zijn (onder-)aannemers.
Anders weergegeven; in de door velen zo verafgode bedrijfsmatige aanpak is het zo dat wie een product of dienst nodig heeft er ook voor moet betalen. Als het product of de dienst niet voldoet gaat de ontvanger (lees betaler) verhaal halen.

In de wereld van Ontwikkelingssamenwerking is dat anders. De leverancier is te vaak tevens de financier (met het geld van donateurs of een overheid).
Al eerder hebben Thierry Sanders en ondergetekende beschreven dat de rol van financier én leverancier gescheiden moet worden.
Net zoals na Enron de conclusie getrokken werd dat accountancy en advies uit elkaar moesten, zo moet in de OS wereld een NGO ook nog maar één rol hebben. Die van ‘service provider’.

Dan moet de ontvanger de klant worden. En de klant zonder geld moet samen met een financier bepalen welke NGO de dienst mag gaan leveren.

Door de gedraaide wind rondom OS wordt nu te makkelijk hetgeen er was (en nog is) afgeschreven als ‘geitewollen sokken werk’.

Met name door lieden die nooit langer dan een uur verwijderd zijn geweest van een stopcontact.

Maar om nu dat bedrijfsleven, dan wel de werkwijze van dat bedrijfsleven, te gaan omarmen als de ‘holy grail’ voor ontwikkeling in het zuiden.......

Dat lijkt in het licht van Enron, Albert Heijn, ABNAMRO, Parmalat en Van Oord (Champerico) misschien een te positieve gedachte.
Bij dat laatste voorbeeld (van Oord - Champerico) is het aardig om in de Kamerstukken te lezen dat Staatssecretaris Knapen eindigt met:

“Deze gebeurtenis heeft geen invloed op het principiële idee dat ontwikkelingssamenwerking wel degelijk nuttig kan zijn.“

Kortom; natuurlijk helpt heel veel hulp. En natuurlijk is het investeren in bedrijven in het zuiden vaak zinvol….. enzovoorts.
Maar om de hulp nu de nek om te draaien en grotendeels te vervangen door leningen, impact investing en ga zo maar door, zal leiden tot eenzelfde hoeveelheid teleurstellingen als die we hebben moeten verwerken in de OS wereld.

En zoals de voorzitter van een groot vermogensfonds (van een groot ondernemer) vanmiddag al aangaf; "Hoe denken al die venture philanthropists en impact investors te gaan investeren om mensenhandel tegen te gaan? Betere leveringscontracten maken...?".

Het is geen kwestie van geven, dan wel impact investing is doeltreffender of beter....

Alles moet doeltreffend en alles kan beter.

Investeren is gewoon geen vervanging voor geven (en andersom).

Wie moeite heeft om dat 1-2-3 aan te nemen van ondergetekende moet nog eens de werken van Michael Edwards (Why Business Won’t Save The World en Just another Emperor ) er op nalezen.

De Atlas in NRC....

2012-02-29T09:35:00.003+01:00

Nrc Atlas Infectieziekten 2134138

Atlas of Human Infectious Diseases arrive....

2012-02-10T13:01:00.003+01:00

Supported with a grant from the Stichting MusartE Foundation the Atlas of Human Infectious Diseases has been published.

My copy arrived today.

It was edited by Heiman F.L. Wertheim, Peter Horby and John P. Woodall.

Order it here......

Net terug ....

2012-02-09T16:59:00.003+01:00

Net terug van een tweeweeks bezoek aan Ethiopië.

iPhone fotoverslag staat hier.

Argos uitzending.....

2012-01-15T19:26:00.002+01:00

Ik had me heel wat bij de Argos uitzending voorgesteld.

Heb hem net hier afgeluisterd.

Weinig nieuws en als onderzoeksjournalistiek reden tot zorg.

Reden tot zorg omdat Esther ook hier weer de ruimte krijgt te melden dat Coins for Care 16 miljoen Euro heeft opgehaald.

Dat is niet het geval.

Het was iets meer dan 3 miljoen Euro.

Zie > http://nl.wikipedia.org/wiki/Overleg:Esther_Jacobs

Nou ja genoeg over Esther.

Zou Irrgang nu eindelijk gehoor krijgen ?

Misschien. Naar mensen uit de sector wordt in ieder geval nog steeds niet geluisterd.

In het FD in 2003 is er al over geschreven > http://www.vermogensfonds.org/informatiekvk

Zie ook FM 2005 > http://www.fm-platform.nl/content/pages/page4118.php

Post uit Malawi .... (11)

2011-12-29T18:21:00.000+01:00

KINDERKERSTFEEST 2011

Het was daags voor het grote kinderfeest.
Kom, dacht ik, laat ik eens gaan kijken, hoe het met de voorbereidingen staat.
Ik vond alle dames van de thuiszorg druk bezig met het tot snippers snijden van bergen witte kool, het schrobben van de hal, het hakken van brandhout etc. Maar de stemmimg was niet opperbest.
Ik voelde dat er iets mis was.
Mayi Malombe aarzelde en zei wat verlegen: ” Sorry maar er zijn geen kippen voor het feest van morgen”. ”Maar jullie hebben toch honderd kippen geslacht ?”
“Ja maar dat is drie dagen geleden en de stroom viel uit en de vrieskist werkte niet goed en nu durven we de kippen niet voor consumptie te gebruiken omdat we bang zijn dat de kinderen ziek zullen worden en we ook nog dure ziekenhuisrekeningen moeten gaan betalen...."
Toen moest er vergaderd worden. Na zware discussies over de voor en nadelen van varkensvlees, geitenvlees, kippenvlees of gewoon maar bruine bonen werd er toch maar besloten om vijftig verse kippen te kopen en die dan maar in kleinere stukjes te verdelen.
De volgende morgen zitten er om zeven uur al kinderen met hun toegangskaartjes te zwaaien terwijl de Mayi Kasambwe MP pas om elf uur verwacht wordt. De grote hal is versierd met oranje balonnen van de wereldpampioenschappen en gekleurd toiletpapier.
Mr. Phira vult vol trots de zaal en de verre omgeving met zijn geluidsinstallatie.
De dames van de thuiszorg zijn druk met het plukken van vers gekochte kippen.
De stemming zit er weer in. Er wordt gezongen en gelachen. Honderden kilo's rijst, bergen witte kool, manden vol tomaten en stapels kratten met frisdrank wachten op de kinderen, die komen gaan.

Tegen tien uur arriveert de politie en dat is maar goed ook, want ondertussen is het aantal kinderen opgelopen tot een kleine duizend en die willen allemaal tegelijk naar binnen. Het duurt even voordat zich een lange rij gevormd heeft, de kaartjes gecontroleerd en de hal langzaamaan volloopt.
Er is plaats voor velen op de pas geschrobde kale vloer. Tafels en stoelen zijn er voor genodigden en natuurlijk voor de chiefs uit de omliggende dorpen, die deze kans op een stevige maaltijd zeker niet willen missen.
Mayi Kasambwe MP komt laat, maar ze komt en wordt welkom geheten door een enthousiaste groep dames van de thuiszorg, die haar zingend naar haar ereplaats begeleiden.

De kinderen kijken wat verbaasd naar zoveel eerbetoon voor iemand die ze eigenlijk niet kennen.
Broeder Emmanuel verwelkomt the 'guest of honour', en alle genodigden en vraagt de kinderen wat ze komen doen.
”´Kuli mpwando lero” wordt er geschreeuwd; “Het is feest vandaag”.
Mayi Kanjira wordt gevraagd het feest te openen met gebed. Zij zingt met het grootste koor van die dag een bekend kerstlied. Het herinnert me aan: ”Het hagelde en sneeuwde en het was er zo koud. De rijm lag op de daken”.

Ik pak mijn zakdoek en veeg het zweet van mijn voorhoofd. Kinderen komen naar voren, zingen een lied, vertellen een grap, luisteren naar Mayi Malombe, die hen nogmaals wijst op de gevaren van HI, klappen wild enthousiast als de dramagroep een witchdoctor ontmaskert, dieven worden ingerekend als ze maїs stelen, een gulu wamkulu danser zijn masker laat vallen en de dames van de thuiszorg met overgave hun Beni dans uitvoeren.
Dan moet er gegeten worden. De kinderen hebben hun eigen bord, blik, bakje, schaal, emmertje meegebracht en wachten geduldig in een lange rij.
Mayi Kasambwe MP stelt het op prijs om mee te helpen. Voor de politie een reden te meer om te zorgen dat alles ordelijk verloopt. De chiefs zijn de eersten die ingetogen zitten te smullen achter borden vol rijst, kip en kool. Er is fanta en coca cola. Het duurt uren voordat iedereen is voorzien, maar er is genoeg voor iedereen. Weer zie ik kinderen de helft van hun flesje fanta overgieten in een plastic flesje . Dat nemen ze mee naar huis. Voor oma.
Dan is er disco. De grote groep van meer dan duizend kinderen wordt een wervelende dansende zingende massa met Mayi Kasambwe als lachend middelpunt. Als ik na afloop de zaal uitloop, voel ik een klop op mijn rug. Ik draai me om en zie een jongetje van een jaar of vijf. Hij geeft me een hand en zegt: ”Mwalo mwa agogo zikomo kwambiri”. Namens mijn oma heel erg bedankt”.

Deze dank is voor iedereen die heeft bijgedragen om dit feest tot een echt feest te maken.
Dank en groeten, Wladimir - Henk van Heck

Goats for Christmas....

2011-12-28T13:32:00.000+01:00

Dean Karlan made me aware -via Twitter- of the following post over at the GiveWell blog > click here to read it before you read any further here.....

Besides the fact that I really don't like it when people ask others to make donations in their name (for whatever reason) I am not particularly impressed by this GiveWell post.
If you have any basic doubts like; "Will the person who receives the goat be well-suited to receive it?" etcetera, simply ask.
In the GiveWell post it is unclear if the post is related to 'giveagoatnow', Heifer, Oxfam or some other organization.
But whoever is referred to here > If you - or GiveWell - have doubts ask. If the answer is not given, unclear (or you don't understand it) don't give and write about who you called, what you asked and what the answer was.

This is an old story (already in 2006 there was an article in The Guardian about giving goats as well read it here ). GiveWell started about it again in 2009, stating that giving out goats doesn't make much sense to them. In all honesty; that 2009 piece is going nowhere. All the GiveWell questions are answered by everybody in the sector operating with live animals. Yes people are prepared and get training etc. etc.

In the recent blogpost GiveWell writes; 'It's not a goat anyway'. That's nonsense.
Yes it is a goat. But depending on which organization we are writing about; it is also a goat.
But obviously there is more.

If you give a large outfit like Heifer or Oxfam 20 U$ for a goat, a goat that maybe costs U$ 100, what do you expect? That they send you a certificate showing you paid for the front legs or what?
Do you expect them not to make any costs for the education of the family or person that will get the goat? GiveWell clearly wants the people to be trained for taking care of the goat, but the training must be organized and paid for.

If you go online and buy flowers for your mother in New York.
Do you believe you only pay for the flowers ?
Yes I know that your mother is getting the flowers you pick and choose online.
So does the family in Kenya.
They get a goat.
The difference is you gave the name and address of your mother to the online flower shop and you choose the flowers.
But since you probably know nobody that was trained on how to keep goats in Kenya, the organization you give the money to decides on who gets the goat you have chosen.
But maybe that is the whole issue here ?
There is no attached to the goat like with the flowers for mum..... (GiveWell > '.... I encourage friends and family to make donations in my name.....')

So if you give, you want to know exactly where and when your money will be used by whom etc?
Think about it.
Think about again!

We keep trying to fool ourselves on both sides of this business. (read more on that here - Clara Miller 2003)
But it is possible to link dollars to goats etc. But very time and money consuming. And what's the added value besides feeling good and to be able to tell your friends.....?

Suppose we give out 100.000 goats and this is costing us, say U$ 1.000.000,--
It is easy to tell a large group of people that donating U$ 20,-- a year supported buying a goat for someone somewhere.
If we do this only in Kenya, we can say they supported buying a goat for someone in Kenya.
Say we give 100.000 goats in Kenya to 50.000 families. We can build a database that matches the gifts with the family names in Kenya.
Names from families who received a goat.
We can add the GPS details about the location of their house.
We can even put their mobile phone numbers in the database.
We can even give the goat a phone (at the donor's expense) so you can phone your goat.
Or his front legs.

As an example GiveWell, in last week's blogpost, refers to two of their favorites;
saving a life for $2000 or keeping someone worm-free throughout childhood for $5.
Clicking on the latter will lead you to a page about SCI where it reads > 'We have not seen complete, year-by-year financial data from SCI'.
We have not seen complete, year-by-year financial data from SCI.......?

This is GiveWell about giving well, donations and effectiveness and they do not see complete year by year financial data from one of their favorites ?

I have no opinion on SCI and I am not involved with Heifer, nor any other goat club.

And indeed, I have not seen the results of a Randomized Control Trial (RCT) on a Goat program by Heifer or any other organization.
Having been instrumental in the very early days of financing the RCT on deworming in Western Kenya (Harvard - ICS) I have nothing against RCT's.
But I do not need a full fledged RCT on a goat program for a small group of farmers in Western Kenya if it is done by a good team from let's say Heifer.
Some things can be figured out without a full fledge RCT by Harvard or Berkeley.
(Angus Deaton - Parachutes and that discussion.....).

But if the full fledged RCT is what you prefer on everything....... Go ahead. Pay for it.

GiveWell's latest blog piece ends with;
'Giving a goat means supporting the best story for donors, not the best solution for the people I want to help.'

That is an interesting statement.
It suggests you know the people you want to help.
Good for you.
Most people know nobody in Kenya, or any other country where they would like to help someone else.
That is why they need an organization to do it for them. If you don't want that. Don't give.
Not even to SCI (unless you've seen the figures and are comfortable with them).

p.s.
Giving cash is always the best option > read more about it here
(prize winning (read more here (in Dutch)) thesis from 2003 by Jeroen van de Ven).

Also interesting to read might be my letter to Alliance in 2006 as a reply to Bruce Sievers on 'Miserable Measurables'.
My reply/letter can be read here.

Deworming ... (yes again)

2011-12-23T17:14:00.002+01:00

Post uit Malawi .... (10)

2011-12-21T14:13:00.000+01:00

Beste Allemaal,

Groeten vanuit een tropisch warm Malawi, waar de mensen elkaar bezorgd aankijken,want de jonge maїsplantjes hangen er verlept en verdord bij.
Het begon allemaal zo mooi. Het regende volop, er werd geplant, gewied, gezongen, het zag er veelbelovend uit. Maar helaas de regen hield op, de zon kwam door en liet zich tot op de dag van vandaag niet meer verjagen.
De mensen komen mij vragen of het iets te maken heeft met Climate change. Waar het allemaal mee te maken heeft ,weet ik niet, maar voor de kerst moet het wel gaan regenen, anders is de ellende niet te overzien.
Verder ben ik twee weken geleden naar Mua geweest om daar te proberen het waterprobleem op te lossen. Gelukkig is dat gelukt. We hadden nog meer geluk want op weg naar Mua stak een koe zonder naar links of rechts te kijken, zonder het zebrapad te gebruiken, pardoes de weg over en knalden we met een rotvaart boven op die koe.
Gelukkig wist Mr. Mwase, onze chauffeur, de auto op de weg te houden. We stopten. De schade viel mee: een stevige deuk en een kapotte lamp. Midden op de weg lag de koe. Dood? Schedelbasis fractuur? Nee, want ze probeerde op te staan, maar zakte door haar knieёn, meer volk kwam aangelopen, de koe probeerde weer op te staan en bereikte nu de overkant van de weg.
De eigenaar van de koe, kwam verhaal halen, maar onze chauffeur zei: ”Laten we naar de dichtsbijzijnde politiepost gaan”.
De man stapte in, en een half uur later kreeg de politie van Golomoti te horen, wat er gebeurd was, en kreeg Mr. Koeman te horen, dat de Zalewa road indertijd was aangelegd voor auto`s en niet voor koeien. Wat me in Mua wel opviel is dat: de voorschool, de tienklassige lagere School, de administratieve afdeling en de timmerafdeling een stevige opknapbeurt hebben ondergaan en dat ik blij en opgelucht kon concluderen dat het geld van Dovenzorg Malawi ,goed besteed is.

DANK DANK DANK.

Met mij gaat het goed. Afgelopen week ben ik in Nyungwe bij de Carmelieten op retraite geweest. Tijd voor bezinning. Een week lang stil staan bij de zin van het leven en zien hoeveel onzin er komt bovendrijven. Het was er heerlijk rustig. Soms wel een beetje te rustig. Helaas was de pomp kapot en kwam er geen water uit de kraan. Het is toch wel erg lastig, als je het moet doen met een emmertje water bij een temperatuur van 35 graden. Verder moet ik helaas constateren dat Malawi economisch in een steeds dieper dal terecht komt.
Kilometers lange rijen auro`s wachten op een paar liter benzine.
Een liter benzine kost op de zwarte markt 900 kwacha dat is vier euro. Een zak maїs kost Mk 2.700 . Een zak kunstmest 7.200 kwacha.

De prijzen vliegen de pan uit. Minstens drie keer per dag valt het licht uit. Het verzorgend personeel van onze scholen wacht al vanaf september 2010 op salaris.

Maar … het kerstfeest voor de weeskinderen gaat definitief door.
350 kilo rijst , 20 liter slaolie, 120 kippen en 1.000 flesjes fanta zijn al besteld en betaald.

Verder wens ik jullie vredige kerstdagen en voor het nieuwe jaar vrede vreugde vriendschap en misschien wel tot ziens. Alle goeds.
Heel veel groeten.
Wladimir/Henk van Heck

Interview Esther Duflo

2011-12-20T08:04:00.002+01:00

Vandaag in de Volkskrant > Interview met Esther Duflo;

Duflo-VK201211

De toekomst van NGO's.....

2011-12-16T09:24:00.001+01:00

Vanochtend verscheen een verslag van een bijeenkomst:

http://www.viceversaonline.nl/2011/12/toekomst-van-ngo’s-blijft-in-het-duister-gehuld/

Als reactie.......;
De betekenis van het woord NGO is wat op de achtergrond aan het raken. Ik meen dat iemand daar recent nog eens op wees.
De Cordaids van Nederland drijven op geld van en lopen aan de leiband van de overheid en dat heet dan Niet Gouvernementele Organisatie.....

Om vervolgens weer te komen met 'denken in kansen' en het invoeren van 'business units' is wel heel erg 1999.
Semantiek zal de sector niet gaan redden.

'We zullen veel bedrijfsmatiger moeten gaan denken, want onze toekomstige financiering is afhankelijk van de kwaliteit van ons werk.' Dat je die zin durft uit te spreken is moedig. Dat je zo'n zin laat
opschrijven is van een soort kamikaze heldhaftigheid die je zelden meer ziet...

Het probleem zit hem namelijk precies in die zin. De financiering van de NGO's door de overheid was blijkbaar nooit afhankelijk van de kwaliteit van het werk, maar was blijkbaar gekoppeld aan allerlei andere criteria.

Dat er een gebrek is aan ideologie moge duidelijk zijn en dat niet alles tot marktwaarde is te reduceren is ook waar. Maar dat heeft Einstein lang geleden al leuker geformuleerd. Ook dat soort slagzinnen (semantiek) gaat de sector niet helpen.
Zeker als degene die dat zegt als directeur van een NGO pleit voor een nieuw bondgenootschap met de overheid onder het motto 'Ik heb me nog nooit neergelegd bij politieke winden....'. Nou is dat winden voor tweeërlei uitleg vatbaar, maar dat terzijde.

Wat er ook moet gebeuren, er moet in ieder geval niet verder gehobbeld worden in de richting van 'passie'. Passie is hobby, passie is van de man en de vrouw achter een bureau in Den Haag die een paar keer jaar op reis mogen.
Resultaat is een beter discussiewoord. Wat willen NGO's en hoe kunnen ze dat bereiken.

Resultaat kun je meten bij je klanten (zie ook (uit 2006) > http://goo.gl/ExCpY ).
En over wat je doet en de resultaten die je bereikt moet je niet liegen (zie ook (uit 2008) http://goo.gl/vLXC2 ).

Terwijl Lagarde van het IMF waarschuwt voor een escalatie van de crisis kun je natuurlijk wel waarschuwen voor ‘de tobbers in een wereld waar al zoveel tobbers zijn' maar dat zet ook geen zoden aan de dijk (laat staan in Thailand of Bangladesh)

In OS is degene die het geld op tafel legt niet degene die de dienst of het product geleverd krijgt. En degene die het geld krijgt om de dienst of het product te leveren blijft maar praten, praten en praten. Dus toen tien jaar geleden een keer vroeg aan een Filipijnse non in Addis of zij tevreden was met de NGO uit Nederland vertelde ze mij (na zich er van vergewist te hebben dat ik niet voor die NGO werkte); we doen hetzelfde als in voorgaande jaren en daar zijn de mensen in de wijken hier heel blij mee. Maar voor dezelfde activiteiten als vorig jaar moeten we meer en meer papier invullen, blijft het budget gelijk en krijgen we steeds jongere en onervarener medewerkers van onze noordelijke financier (NL NGO), steeds korter op bezoek.
Feitelijk, zo begreep ik van haar (en later van meer mensen in het veld), zagen ze de NL NGO als een fondsenwerver met een zeer beperkte (en afnemende) toegevoegde waarde. Ze voegde er dan ook fijntjes aan toe dat ze niet zoveel baat had bij korte veldbezoekjes van 26-jarige, net afgestudeerde, rurale planologen uit Nederland, die de activiteiten op de lagere school en de gezondheidspost in Addis moesten 'evalueren'.

NGO's zijn lang geleden al het pad op gegaan van 'meer is beter'.
'Mission creeping' is door NGO's uitgevonden terwijl de slagzin echt; 'less is more' is, zoals de jury van de Transparantprijs dit jaar aan de winnaar Cordaid nog een keer heeft aangegeven. Wat ze vergaten te vertellen is dat die opmerking 'less is more' niet alleen op het jaarverslag, maar ook op het werkterrein/werkgebied van Cordaid van toepassing is.

Om dan toch nog even dat plotseling zo verafgode bedrijfsleven er bij te halen. Er zijn weinig bedrijven die alles voor iedereen willen betekenen zoals NGO's dat doen.
Als er iets te leren valt van bedrijven die op dit moment succesvol zijn dan is het:

F ocus en beperk je tot de dingen waar je echt goed in bent
U itleggen wat je doet aan je financiers (geen simpele boodschappen meer)
C entraal stellen van de klanten (financier en eindgebruiker)
K waliteit leveren voor de ‘eindgebruikers’ van je dienst of product

Dat ezelsbruggetje is makkelijk te onthouden.
Maar waarschijnlijk is het voor veel NGO's allemaal te laat want de 'major donors' worden de grote concurrenten en niet de grote financiers en veel NGO's zullen in de komende 'cut the middleman' rondes sneuvelen.

Niet meer en niet minder.

So it went quiet here.....

2011-12-05T11:54:00.006+01:00

It went quiet here because I have been looking at our Internet presence and changed a few things. At the same time there was a lot of work to be done with regards to the last board meetings for 2011, preparation for 2012 and so on. Now busy preparing travel schedule for January while finishing up things for the year.

The news items from the last few weeks:

Heifer Kenya has awarded the sisters of Grace & Compassion a Golden Talent Award for their work at the their Farm in Mundika (close to Busia).

Sr. Beatrice has received the award and a U$ 1.000,-- cheque.

Sideways for a while (at best) ...?

2011-11-03T07:35:00.001+01:00

From: http://www.ritholtz.com/blog/