VanStokkom - DoenDenkers®

African men....

2012-04-26T20:01:00.003+02:00

Een miljard minder voor OS....

2012-04-10T20:28:00.005+02:00

En natuurlijk komen er dan rekensommen. Een miljard is zoveel van dit en zoveel van dat.
Hoeveel jaarsalarissen van een CORDAID (of andere) directeur is dat eigenlijk..?

Dezer dagen kwam Forbes met wat overzichten.
Er zijn vandaag de dag volgens Forbes 1.226 dollarmiljardairs.
Samen hebben ze een geschat vermogen van 3.500 miljard Euro.

Er is van alles te goochelen met getallen.
Maar als we het nou eens omdraaien.
We beginnen opnieuw.

Volgens Owen Barder zijn er een paar grote trends die OS gaan beïnvloeden.
Hier staat wat hij er over schreef in mei 2010.

Als we opnieuw zouden beginnen met OS en we hadden een beperkt budget ?
Dan zouden we doen wat iedereen vijftig jaar geleden deed.
Wat doen voor de allerarmsten en wat doen voor onderwijs.

Owen ziet als een van de megatrends:

a growing trend towards aid as a flow of resources primarily for the most vulnerable and marginalised who would not be reached by other flows (investment, remittances, domestic revenues). We may move away from the idea of aid as mechanism to bring about changes in institutions and governance, partly as a result of lack of clear success in this area. Aid may increasingly be seen primarily as a safety net for vulnerable people, whether as a result of humanitarian crises, conflict, or prolonged marginalisation.

En om nou die veranderingen die hulp blijkbaar moeilijk kan bewerkstelligen wel te brengen zullen we mee moeten investeren in onderwijs. Dat doen we al dacht u? Klopt, met name op het gebied van basis onderwijs en secundair onderwijs doen we aardig mee.

Maar wat doen we nu aan tertiair onderwijs? Hogescholen en Universiteiten?

De nieuwe en betere leiders in landen ver van hier zullen naar alle waarschijnlijkheid ook meer dan de middelbare school moeten afronden om als minister aan de slag te kunnen.

Tenzij we nu met z'n allen concluderen dat dat juist niet (meer) nodig is .... gezien de resultaten hier.

Volgens een bericht op de website van Chris Blattman dragen Universiteiten wellicht wel bij aan lange termijn ontwikkeling....

Dus als we het opnieuw zouden moeten inrichten (of met een miljard minder);

steun aan de allerarmsten met o.a. sociale pensioenen.
(tertiair) onderwijs

Tevens een advies voor degenen die met een paar tientjes of een paar ton ergens willen helpen om een verschil te maken.

p.s. een paar jaar geleden vroeg ik aan Rinus Tielen > je mag honderd Euro uitgeven (of welk bedrag dan ook). Maar je mag het maar aan één onderwerp uitgeven.

Met zijn vijftig jaar Kenia ervaring was hij er snel uit; "Onderwijs, daarna komen ze er zelf uit".

Willem en Kees Zevenbergen in NRC

2012-04-02T09:34:00.005+02:00

De heren zijn duidelijk aanhangers van de school van Easterly (The White Man's Burden).
Willem was bestuurslid van De Waal Foundation waar ik in 1993 / 1994 directeur was.
Er klinkt wat weemoed en vermoeidheid in het verhaal door.
Dat klopt ook bij het beeld dat ik (nog) van Willem heb.

Leuk is ook de tegenspraak die er in het NRC interview zit;

We zijn maar een klein land. Onze vier miljard euro aan ontwikkelingshulp is kruimelwerk. We kunnen onmogelijk de last van alle armen dragen.

Waarom richten we ons niet veel meer op wereldvraagstukken, zoals de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid twee jaar geleden al bepleitte. Klimaat. Milieu. Uitputting van de aarde.

Zo'n verzuchtende opmerking over de last van alle armen zegt eigenlijk alles..... over Willem en Kees.
Maar goed, die vier miljard mogen we aan wereldvraagstukken gaan besteden en dan is het geen kruimelwerk meer.... geruststellend gevoel. Maar iedereen die daar twee seconden over nadenkt weet dat dat over dertig jaar eenzelfde interview zal opleveren waarin dan zal staan;

Vader: „De wereld is totaal veranderd. Ik ben geschiedenis. Ik heb in de geest van mijn tijd gehandeld. Daar sta ik nog altijd achter. Maar ik zie ook dat het nu anders moet.”

Maar de familie Zevenbergen heeft ooit een zeer lezenswaardig boek geschreven - onder de titel 'Onder Nomaden' - over hun reis van NL naar China en terug (!). Een reis van vader, moeder vijf kinderen met aanhang en hun kinderen over land.
Zeer lezenswaardig boek voor de reisverslagen liefhebbers (uit 1995).

De wind is gedraaid ... (over impact investing en meer).

2012-03-26T19:25:00.022+02:00

"Stichtingen zien steeds vaker dat het doeltreffender is dan alleen geld geven. Het is niet alleen leuker om te investeren om je doel te bereiken, maar ook efficiënter en renderend over de lange termijn."
Zo staat het in de aankondiging van een tweedaagse bijeenkomst over Impact Investing.

(Bijeenkomst zal begin april gehouden gaan worden).

Natuurlijk moet er wat veranderen in de wereld van Ontwikkelingssamenwerking. En natuurlijk zijn veel NGO’s lang geleden dankzij ‘mission creeping’ – onder ruim aanbod van overheidsgeld - het pad op gegaan van ‘meer is beter’.

Maar de slagzin is echt; ‘less is more’ en dat heeft de jury van de Transparantprijs bij de laatste uitreiking aan Cordaid ter overdenking meegegeven. Wat mij betreft geldt dat met name voor het werkveld van Cordaid en haar collega's (dan volgt dat jaarverslag wellicht vanzelf).

Uit alle bijdragen die Sanne Terlingen heeft gelezen in het kader van ‘De Staat van de Hulp’ zijn volgens haar een tiental hoofdpunten te destilleren.
En natuurlijk zit er in al die hoofdpunten wel iets. Maar het belangrijkste hoofdpunt is punt 4 - hoewel punt negen ‘Nieuwe tijd, nieuwe generatie’ er ook even aan tipt – er moet meer geluisterd moet worden naar de mensen in het zuiden. De balans in de driehoeksverhouding van de OS wereld ligt al sinds mensenheugenis verkeerd.
Het zwaartepunt moet liggen bij degenen die iets nodig hebben en de degenen die betalen.
Degenen die uitvoeren zijn (onder-)aannemers.
Anders weergegeven; in de door velen zo verafgode bedrijfsmatige aanpak is het zo dat wie een product of dienst nodig heeft er ook voor moet betalen. Als het product of de dienst niet voldoet gaat de ontvanger (lees betaler) verhaal halen.

In de wereld van Ontwikkelingssamenwerking is dat anders. De leverancier is te vaak tevens de financier (met het geld van donateurs of een overheid).
Al eerder hebben Thierry Sanders en ondergetekende beschreven dat de rol van financier én leverancier gescheiden moet worden.
Net zoals na Enron de conclusie getrokken werd dat accountancy en advies uit elkaar moesten, zo moet in de OS wereld een NGO ook nog maar één rol hebben. Die van ‘service provider’.

Dan moet de ontvanger de klant worden. En de klant zonder geld moet samen met een financier bepalen welke NGO de dienst mag gaan leveren.

Door de gedraaide wind rondom OS wordt nu te makkelijk hetgeen er was (en nog is) afgeschreven als ‘geitewollen sokken werk’.

Met name door lieden die nooit langer dan een uur verwijderd zijn geweest van een stopcontact.

Maar om nu dat bedrijfsleven, dan wel de werkwijze van dat bedrijfsleven, te gaan omarmen als de ‘holy grail’ voor ontwikkeling in het zuiden.......

Dat lijkt in het licht van Enron, Albert Heijn, ABNAMRO, Parmalat en Van Oord (Champerico) misschien een te positieve gedachte.
Bij dat laatste voorbeeld (van Oord - Champerico) is het aardig om in de Kamerstukken te lezen dat Staatssecretaris Knapen eindigt met:

“Deze gebeurtenis heeft geen invloed op het principiële idee dat ontwikkelingssamenwerking wel degelijk nuttig kan zijn.“

Kortom; natuurlijk helpt heel veel hulp. En natuurlijk is het investeren in bedrijven in het zuiden vaak zinvol….. enzovoorts.
Maar om de hulp nu de nek om te draaien en grotendeels te vervangen door leningen, impact investing en ga zo maar door, zal leiden tot eenzelfde hoeveelheid teleurstellingen als die we hebben moeten verwerken in de OS wereld.

En zoals de voorzitter van een groot vermogensfonds (van een groot ondernemer) vanmiddag al aangaf; "Hoe denken al die venture philanthropists en impact investors te gaan investeren om mensenhandel tegen te gaan? Betere leveringscontracten maken...?".

Het is geen kwestie van geven, dan wel impact investing is doeltreffender of beter....

Alles moet doeltreffend en alles kan beter.

Investeren is gewoon geen vervanging voor geven (en andersom).

Wie moeite heeft om dat 1-2-3 aan te nemen van ondergetekende moet nog eens de werken van Michael Edwards (Why Business Won’t Save The World en Just another Emperor ) er op nalezen.

De Atlas in NRC....

2012-02-29T09:35:00.003+01:00

Nrc Atlas Infectieziekten 2134138

Atlas of Human Infectious Diseases arrive....

2012-02-10T13:01:00.003+01:00

Supported with a grant from the Stichting MusartE Foundation the Atlas of Human Infectious Diseases has been published.

My copy arrived today.

It was edited by Heiman F.L. Wertheim, Peter Horby and John P. Woodall.

Order it here......

Net terug ....

2012-02-09T16:59:00.003+01:00

Net terug van een tweeweeks bezoek aan Ethiopië.

iPhone fotoverslag staat hier.

Argos uitzending.....

2012-01-15T19:26:00.002+01:00

Ik had me heel wat bij de Argos uitzending voorgesteld.

Heb hem net hier afgeluisterd.

Weinig nieuws en als onderzoeksjournalistiek reden tot zorg.

Reden tot zorg omdat Esther ook hier weer de ruimte krijgt te melden dat Coins for Care 16 miljoen Euro heeft opgehaald.

Dat is niet het geval.

Het was iets meer dan 3 miljoen Euro.

Zie > http://nl.wikipedia.org/wiki/Overleg:Esther_Jacobs

Nou ja genoeg over Esther.

Zou Irrgang nu eindelijk gehoor krijgen ?

Misschien. Naar mensen uit de sector wordt in ieder geval nog steeds niet geluisterd.

In het FD in 2003 is er al over geschreven > http://www.vermogensfonds.org/informatiekvk

Zie ook FM 2005 > http://www.fm-platform.nl/content/pages/page4118.php

Post uit Malawi .... (11)

2011-12-29T18:21:00.000+01:00

KINDERKERSTFEEST 2011

Het was daags voor het grote kinderfeest.
Kom, dacht ik, laat ik eens gaan kijken, hoe het met de voorbereidingen staat.
Ik vond alle dames van de thuiszorg druk bezig met het tot snippers snijden van bergen witte kool, het schrobben van de hal, het hakken van brandhout etc. Maar de stemmimg was niet opperbest.
Ik voelde dat er iets mis was.
Mayi Malombe aarzelde en zei wat verlegen: ” Sorry maar er zijn geen kippen voor het feest van morgen”. ”Maar jullie hebben toch honderd kippen geslacht ?”
“Ja maar dat is drie dagen geleden en de stroom viel uit en de vrieskist werkte niet goed en nu durven we de kippen niet voor consumptie te gebruiken omdat we bang zijn dat de kinderen ziek zullen worden en we ook nog dure ziekenhuisrekeningen moeten gaan betalen...."
Toen moest er vergaderd worden. Na zware discussies over de voor en nadelen van varkensvlees, geitenvlees, kippenvlees of gewoon maar bruine bonen werd er toch maar besloten om vijftig verse kippen te kopen en die dan maar in kleinere stukjes te verdelen.
De volgende morgen zitten er om zeven uur al kinderen met hun toegangskaartjes te zwaaien terwijl de Mayi Kasambwe MP pas om elf uur verwacht wordt. De grote hal is versierd met oranje balonnen van de wereldpampioenschappen en gekleurd toiletpapier.
Mr. Phira vult vol trots de zaal en de verre omgeving met zijn geluidsinstallatie.
De dames van de thuiszorg zijn druk met het plukken van vers gekochte kippen.
De stemming zit er weer in. Er wordt gezongen en gelachen. Honderden kilo's rijst, bergen witte kool, manden vol tomaten en stapels kratten met frisdrank wachten op de kinderen, die komen gaan.

Tegen tien uur arriveert de politie en dat is maar goed ook, want ondertussen is het aantal kinderen opgelopen tot een kleine duizend en die willen allemaal tegelijk naar binnen. Het duurt even voordat zich een lange rij gevormd heeft, de kaartjes gecontroleerd en de hal langzaamaan volloopt.
Er is plaats voor velen op de pas geschrobde kale vloer. Tafels en stoelen zijn er voor genodigden en natuurlijk voor de chiefs uit de omliggende dorpen, die deze kans op een stevige maaltijd zeker niet willen missen.
Mayi Kasambwe MP komt laat, maar ze komt en wordt welkom geheten door een enthousiaste groep dames van de thuiszorg, die haar zingend naar haar ereplaats begeleiden.

De kinderen kijken wat verbaasd naar zoveel eerbetoon voor iemand die ze eigenlijk niet kennen.
Broeder Emmanuel verwelkomt the 'guest of honour', en alle genodigden en vraagt de kinderen wat ze komen doen.
”´Kuli mpwando lero” wordt er geschreeuwd; “Het is feest vandaag”.
Mayi Kanjira wordt gevraagd het feest te openen met gebed. Zij zingt met het grootste koor van die dag een bekend kerstlied. Het herinnert me aan: ”Het hagelde en sneeuwde en het was er zo koud. De rijm lag op de daken”.

Ik pak mijn zakdoek en veeg het zweet van mijn voorhoofd. Kinderen komen naar voren, zingen een lied, vertellen een grap, luisteren naar Mayi Malombe, die hen nogmaals wijst op de gevaren van HI, klappen wild enthousiast als de dramagroep een witchdoctor ontmaskert, dieven worden ingerekend als ze maїs stelen, een gulu wamkulu danser zijn masker laat vallen en de dames van de thuiszorg met overgave hun Beni dans uitvoeren.
Dan moet er gegeten worden. De kinderen hebben hun eigen bord, blik, bakje, schaal, emmertje meegebracht en wachten geduldig in een lange rij.
Mayi Kasambwe MP stelt het op prijs om mee te helpen. Voor de politie een reden te meer om te zorgen dat alles ordelijk verloopt. De chiefs zijn de eersten die ingetogen zitten te smullen achter borden vol rijst, kip en kool. Er is fanta en coca cola. Het duurt uren voordat iedereen is voorzien, maar er is genoeg voor iedereen. Weer zie ik kinderen de helft van hun flesje fanta overgieten in een plastic flesje . Dat nemen ze mee naar huis. Voor oma.
Dan is er disco. De grote groep van meer dan duizend kinderen wordt een wervelende dansende zingende massa met Mayi Kasambwe als lachend middelpunt. Als ik na afloop de zaal uitloop, voel ik een klop op mijn rug. Ik draai me om en zie een jongetje van een jaar of vijf. Hij geeft me een hand en zegt: ”Mwalo mwa agogo zikomo kwambiri”. Namens mijn oma heel erg bedankt”.

Deze dank is voor iedereen die heeft bijgedragen om dit feest tot een echt feest te maken.
Dank en groeten, Wladimir - Henk van Heck

Goats for Christmas....

2011-12-28T13:32:00.000+01:00

Dean Karlan made me aware -via Twitter- of the following post over at the GiveWell blog > click here to read it before you read any further here.....

Besides the fact that I really don't like it when people ask others to make donations in their name (for whatever reason) I am not particularly impressed by this GiveWell post.
If you have any basic doubts like; "Will the person who receives the goat be well-suited to receive it?" etcetera, simply ask.
In the GiveWell post it is unclear if the post is related to 'giveagoatnow', Heifer, Oxfam or some other organization.
But whoever is referred to here > If you - or GiveWell - have doubts ask. If the answer is not given, unclear (or you don't understand it) don't give and write about who you called, what you asked and what the answer was.

This is an old story (already in 2006 there was an article in The Guardian about giving goats as well read it here ). GiveWell started about it again in 2009, stating that giving out goats doesn't make much sense to them. In all honesty; that 2009 piece is going nowhere. All the GiveWell questions are answered by everybody in the sector operating with live animals. Yes people are prepared and get training etc. etc.

In the recent blogpost GiveWell writes; 'It's not a goat anyway'. That's nonsense.
Yes it is a goat. But depending on which organization we are writing about; it is also a goat.
But obviously there is more.

If you give a large outfit like Heifer or Oxfam 20 U$ for a goat, a goat that maybe costs U$ 100, what do you expect? That they send you a certificate showing you paid for the front legs or what?
Do you expect them not to make any costs for the education of the family or person that will get the goat? GiveWell clearly wants the people to be trained for taking care of the goat, but the training must be organized and paid for.

If you go online and buy flowers for your mother in New York.
Do you believe you only pay for the flowers ?
Yes I know that your mother is getting the flowers you pick and choose online.
So does the family in Kenya.
They get a goat.
The difference is you gave the name and address of your mother to the online flower shop and you choose the flowers.
But since you probably know nobody that was trained on how to keep goats in Kenya, the organization you give the money to decides on who gets the goat you have chosen.
But maybe that is the whole issue here ?
There is no attached to the goat like with the flowers for mum..... (GiveWell > '.... I encourage friends and family to make donations in my name.....')

So if you give, you want to know exactly where and when your money will be used by whom etc?
Think about it.
Think about again!

We keep trying to fool ourselves on both sides of this business. (read more on that here - Clara Miller 2003)
But it is possible to link dollars to goats etc. But very time and money consuming. And what's the added value besides feeling good and to be able to tell your friends.....?

Suppose we give out 100.000 goats and this is costing us, say U$ 1.000.000,--
It is easy to tell a large group of people that donating U$ 20,-- a year supported buying a goat for someone somewhere.
If we do this only in Kenya, we can say they supported buying a goat for someone in Kenya.
Say we give 100.000 goats in Kenya to 50.000 families. We can build a database that matches the gifts with the family names in Kenya.
Names from families who received a goat.
We can add the GPS details about the location of their house.
We can even put their mobile phone numbers in the database.
We can even give the goat a phone (at the donor's expense) so you can phone your goat.
Or his front legs.

As an example GiveWell, in last week's blogpost, refers to two of their favorites;
saving a life for $2000 or keeping someone worm-free throughout childhood for $5.
Clicking on the latter will lead you to a page about SCI where it reads > 'We have not seen complete, year-by-year financial data from SCI'.
We have not seen complete, year-by-year financial data from SCI.......?

This is GiveWell about giving well, donations and effectiveness and they do not see complete year by year financial data from one of their favorites ?

I have no opinion on SCI and I am not involved with Heifer, nor any other goat club.

And indeed, I have not seen the results of a Randomized Control Trial (RCT) on a Goat program by Heifer or any other organization.
Having been instrumental in the very early days of financing the RCT on deworming in Western Kenya (Harvard - ICS) I have nothing against RCT's.
But I do not need a full fledged RCT on a goat program for a small group of farmers in Western Kenya if it is done by a good team from let's say Heifer.
Some things can be figured out without a full fledge RCT by Harvard or Berkeley.
(Angus Deaton - Parachutes and that discussion.....).

But if the full fledged RCT is what you prefer on everything....... Go ahead. Pay for it.

GiveWell's latest blog piece ends with;
'Giving a goat means supporting the best story for donors, not the best solution for the people I want to help.'

That is an interesting statement.
It suggests you know the people you want to help.
Good for you.
Most people know nobody in Kenya, or any other country where they would like to help someone else.
That is why they need an organization to do it for them. If you don't want that. Don't give.
Not even to SCI (unless you've seen the figures and are comfortable with them).

p.s.
Giving cash is always the best option > read more about it here
(prize winning (read more here (in Dutch)) thesis from 2003 by Jeroen van de Ven).

Also interesting to read might be my letter to Alliance in 2006 as a reply to Bruce Sievers on 'Miserable Measurables'.
My reply/letter can be read here.

Deworming ... (yes again)

2011-12-23T17:14:00.002+01:00

Post uit Malawi .... (10)

2011-12-21T14:13:00.000+01:00

Beste Allemaal,

Groeten vanuit een tropisch warm Malawi, waar de mensen elkaar bezorgd aankijken,want de jonge maїsplantjes hangen er verlept en verdord bij.
Het begon allemaal zo mooi. Het regende volop, er werd geplant, gewied, gezongen, het zag er veelbelovend uit. Maar helaas de regen hield op, de zon kwam door en liet zich tot op de dag van vandaag niet meer verjagen.
De mensen komen mij vragen of het iets te maken heeft met Climate change. Waar het allemaal mee te maken heeft ,weet ik niet, maar voor de kerst moet het wel gaan regenen, anders is de ellende niet te overzien.
Verder ben ik twee weken geleden naar Mua geweest om daar te proberen het waterprobleem op te lossen. Gelukkig is dat gelukt. We hadden nog meer geluk want op weg naar Mua stak een koe zonder naar links of rechts te kijken, zonder het zebrapad te gebruiken, pardoes de weg over en knalden we met een rotvaart boven op die koe.
Gelukkig wist Mr. Mwase, onze chauffeur, de auto op de weg te houden. We stopten. De schade viel mee: een stevige deuk en een kapotte lamp. Midden op de weg lag de koe. Dood? Schedelbasis fractuur? Nee, want ze probeerde op te staan, maar zakte door haar knieёn, meer volk kwam aangelopen, de koe probeerde weer op te staan en bereikte nu de overkant van de weg.
De eigenaar van de koe, kwam verhaal halen, maar onze chauffeur zei: ”Laten we naar de dichtsbijzijnde politiepost gaan”.
De man stapte in, en een half uur later kreeg de politie van Golomoti te horen, wat er gebeurd was, en kreeg Mr. Koeman te horen, dat de Zalewa road indertijd was aangelegd voor auto`s en niet voor koeien. Wat me in Mua wel opviel is dat: de voorschool, de tienklassige lagere School, de administratieve afdeling en de timmerafdeling een stevige opknapbeurt hebben ondergaan en dat ik blij en opgelucht kon concluderen dat het geld van Dovenzorg Malawi ,goed besteed is.

DANK DANK DANK.

Met mij gaat het goed. Afgelopen week ben ik in Nyungwe bij de Carmelieten op retraite geweest. Tijd voor bezinning. Een week lang stil staan bij de zin van het leven en zien hoeveel onzin er komt bovendrijven. Het was er heerlijk rustig. Soms wel een beetje te rustig. Helaas was de pomp kapot en kwam er geen water uit de kraan. Het is toch wel erg lastig, als je het moet doen met een emmertje water bij een temperatuur van 35 graden. Verder moet ik helaas constateren dat Malawi economisch in een steeds dieper dal terecht komt.
Kilometers lange rijen auro`s wachten op een paar liter benzine.
Een liter benzine kost op de zwarte markt 900 kwacha dat is vier euro. Een zak maїs kost Mk 2.700 . Een zak kunstmest 7.200 kwacha.

De prijzen vliegen de pan uit. Minstens drie keer per dag valt het licht uit. Het verzorgend personeel van onze scholen wacht al vanaf september 2010 op salaris.

Maar … het kerstfeest voor de weeskinderen gaat definitief door.
350 kilo rijst , 20 liter slaolie, 120 kippen en 1.000 flesjes fanta zijn al besteld en betaald.

Verder wens ik jullie vredige kerstdagen en voor het nieuwe jaar vrede vreugde vriendschap en misschien wel tot ziens. Alle goeds.
Heel veel groeten.
Wladimir/Henk van Heck

Interview Esther Duflo

2011-12-20T08:04:00.002+01:00

Vandaag in de Volkskrant > Interview met Esther Duflo;

Duflo-VK201211

De toekomst van NGO's.....

2011-12-16T09:24:00.001+01:00

Vanochtend verscheen een verslag van een bijeenkomst:

http://www.viceversaonline.nl/2011/12/toekomst-van-ngo’s-blijft-in-het-duister-gehuld/

Als reactie.......;
De betekenis van het woord NGO is wat op de achtergrond aan het
raken. Ik meen dat iemand daar recent nog eens op wees.
De Cordaids van Nederland drijven op geld van en lopen aan de leiband van de
overheid en dat heet dan Niet Gouvernementele Organisatie.....

Om vervolgens weer te komen met 'denken in kansen' en het invoeren van 'business
units' is wel heel erg 1999.
Semantiek zal de sector niet gaan redden.

'We zullen veel bedrijfsmatiger moeten gaan denken, want onze
toekomstige financiering is afhankelijk van de kwaliteit van ons
werk.'
Dat je die zin durft uit te spreken is moedig. Dat je zo'n zin laat
opschrijven is van een soort kamikaze heldhaftigheid die je zelden meer
ziet...

Het probleem zit hem namelijk precies in die zin. De financiering van
de NGO's door de overheid was blijkbaar nooit afhankelijk van de
kwaliteit van het werk, maar was blijkbaar gekoppeld aan allerlei andere
criteria.

Dat er een gebrek is aan ideologie moge duidelijk zijn en dat niet
alles tot marktwaarde is te reduceren is ook waar. Maar dat heeft
Einstein lang geleden al leuker geformuleerd. Ook
dat soort slagzinnen (semantiek) gaat de sector niet helpen.
Zeker als degene die dat zegt als directeur van een NGO pleit voor een nieuw
bondgenootschap met de overheid onder het motto 'Ik heb me nog nooit
neergelegd bij politieke winden....'. Nou is dat winden voor tweeërlei
uitleg vatbaar, maar dat terzijde.

Wat er ook moet gebeuren, er moet in ieder geval niet verder gehobbeld
worden in de richting van 'passie'. Passie is hobby, passie is van de
man en de vrouw achter een bureau in Den Haag die een paar keer jaar
op reis mogen.
Resultaat is een beter discussiewoord. Wat willen NGO's en hoe kunnen ze
dat bereiken.
Resultaat kun je meten bij je klanten (zie ook (uit 2006) > http://goo.gl/ExCpY ).
En over wat je doet en de resultaten die je bereikt moet je niet liegen (zie ook (uit 2008) http://goo.gl/vLXC2 ).

Terwijl Lagarde van het IMF waarschuwt voor een escalatie van de crisis kun je natuurlijk wel waarschuwen voor ‘de tobbers in een wereld waar al zoveel tobbers zijn' maar dat zet ook geen zoden aan de dijk (laat staan in Thailand of Bangladesh)

In OS is degene die het geld op tafel legt niet degene die de dienst of het product geleverd krijgt. En degene die het geld krijgt om de dienst of het product te leveren blijft maar praten, praten en praten. Dus toen tien jaar geleden een keer vroeg aan een Filipijnse non in Addis of zij tevreden was met de NGO uit Nederland vertelde ze mij (na zich er van vergewist te hebben dat ik niet voor die NGO werkte); we doen hetzelfde als in voorgaande jaren en daar zijn de mensen in de wijken hier heel blij mee. Maar voor dezelfde activiteiten als vorig jaar moeten we meer en meer papier invullen, blijft het budget gelijk en krijgen we steeds jongere en onervarener medewerkers van onze noordelijke financier (NL NGO), steeds korter op bezoek.
Feitelijk, zo begreep ik van haar (en later van meer mensen in het veld), zagen ze de NL NGO als een fondsenwerver met een zeer beperkte (en afnemende) toegevoegde waarde. Ze voegde er dan ook fijntjes aan toe dat ze niet zoveel baat had bij korte veldbezoekjes van 26-jarige, net afgestudeerde, rurale planologen uit Nederland, die de activiteiten op de lagere school en de gezondheidspost in Addis moesten 'evalueren'.

NGO's zijn lang geleden al het pad op gegaan van 'meer is beter'.
'Mission creeping' is door NGO's uitgevonden terwijl de slagzin echt; 'less is more' is, zoals de jury van de Transparantprijs dit jaar aan de winnaar Cordaid nog een keer heeft aangegeven. Wat ze vergaten te vertellen is dat die opmerking 'less is more' niet alleen op het jaarverslag, maar ook op het werkterrein/werkgebied van Cordaid van toepassing is.

Om dan toch nog even dat plotseling zo verafgode bedrijfsleven er bij te halen. Er zijn weinig bedrijven die alles voor iedereen willen betekenen zoals NGO's dat doen.
Als er iets te leren valt van bedrijven die op dit moment succesvol zijn dan is het:

F ocus en beperk je tot de dingen waar je echt goed in bent
U itleggen wat je doet aan je financiers (geen simpele boodschappen meer)
C entraal stellen van de klanten (financier en eindgebruiker)
K waliteit leveren voor de ‘eindgebruikers’ van je dienst of product

Dat ezelsbruggetje is makkelijk te onthouden.
Maar waarschijnlijk is het voor veel NGO's allemaal te laat want de 'major donors' worden de grote concurrenten en niet de grote financiers en veel NGO's zullen in de komende 'cut the middleman' rondes sneuvelen.
Niet meer en niet minder.

So it went quiet here.....

2011-12-05T11:54:00.006+01:00

It went quiet here because I have been looking at our Internet presence and changed a few things. At the same time there was a lot of work to be done with regards to the last board meetings for 2011, preparation for 2012 and so on. Now busy preparing travel schedule for January while finishing up things for the year.

The news items from the last few weeks:

Heifer Kenya has awarded the sisters of Grace & Compassion a Golden Talent Award for their work at the their Farm in Mundika (close to Busia).

Sr. Beatrice has received the award and a U$ 1.000,-- cheque.

Sideways for a while (at best) ...?

2011-11-03T07:35:00.001+01:00

From: http://www.ritholtz.com/blog/

PEP in de Volkskrant...

2011-10-07T10:06:00.000+02:00

PEP Volkskrant 071011

On impact.....(and MVP)

2011-10-05T21:00:00.010+02:00

The other buzzword....
Impact.
As in 'impact investor'.

Same as with transparancy (see previous post); a lot of it is old wine in new bottles and quite a large part is very young wine that is sold successfully, but is it ready to drink....?

So we all want impact.
Who doesn't? What's new?
People ten years ago wanted impact although it was called result in those days.
(Don't try to give me a rhetorical excursion. Not interested....)

There was and is a whole lot of discussion on impact evaluation going on. Also with regards to the Millennium Villages / MVP.

I visited two Millennium Villages. Sauri in Kenya (2006) and Mwandama in Malawi (2009).

In the discussion on MV's and MVP we have discussions between Sachs and Easterly, Attaran and so on.
So what can a simple visitor say after two field visits without any research, no RCT's and no impact evaluation?

During the tour in Sauri (2006) I walked away from my two fellow travellers.
Wanted to sit down to have a smoke (sorry..).
I sat down on the grass under a brand new power line coming to Sauri.
I asked the old man next to me if they never tried to get electricity to Sauri before.

He said they did.
They never got it.
But since all these Americans were involved (Sachs, Joli et al) and all these people with money got involved, they got electricity and a health post and so on.

Three years later I dashed by Mwandama in Malawi.

After both visits it was clear to me.
Obviously there is a impact in the villages where MVP started.
If you come to whatever village, in whatever country and bring a truckload of money, knowledge, seeds and so on and you hire well educated people from that country you will have an impact as well.

But will it last?
Can it be scaled up?
Can it easily be replicated?

If I look at a place like Lagalomi in Ethiopia and someone (and I am inclined to state 'whomever'...) has the money and resources that MVP can call upon, I am sure 'whomever' and the local people will make an impact. A huge impact.
But is that the most efficient use of the money, will it last and will it create something we can easily replicate elsewhere?
Maybe.
I don't think so.

Not far from Sauri, close to the Ugandan border in a village called Mundika there are a few Kenyan sisters.
Catholic sisters from Grace & Compassion Convent.
They will receive the Golden Talent Award from Heifer Kenya (as I was informed today).
One of six of these awards given by Heifer in Africa this year.
With USD 20.000,-- used to upgrade their farm during 2007/2008/2009, with the guidance of Heifer, they managed without Monsanto seeds and chemical fertilizer to do a great job and become a center of knowledge for a lot of farmers in the area.

In that part of Kenya the One Acre Fund is very active.

Both the Heifer approach and the One Acre Fund approach striked me as in line with what people said they wanted and needed and not what people from elsewhere said they should want or need....

True; this view is not based on research of any serious nature, not on RCT's and is not based on impact evaluation(s).
I am simply with Deaton and his airplane example on this.
But don't get me wrong here I am not against research........
I was involved in getting the ICS* / Harvard (Kremer) research on deworming funded in the late nineties of the twentieth century. Research and results that even Easterly was positive on.......

On MVP / MV's > I was simply not impressed in the large scale money spending nature of MVP in the MV's I visited.

* ICS was in those days short for Internationaal Christelijk Steunfonds. It is now called International Child Support, a Dutch NGO.

On transparancy....

2011-10-05T20:02:00.002+02:00

So you've noticed the two new buzz words...... impact and transparancy.

Interesting how people can get excited and think the world will change if things become transparant and if impact investors will grow on trees.

A lot of it is old wine in new bottles and quite a large part is very young wine that is sold successfully, but is it ready to drink....?

In 1984 I wrote a prospectus for an investment fund.
Called a lawyer to check it and an accountant to sign off.
Fifteen pages.
Page fifteen was the application form. Page fourteen a letter from the accountant.
Thirteen pages on how the fund worked, who was involved and that type of information.
Transparant ?
Maybe not completely and in all details.
Understandable for almost all readers?
Definitely.

At the end of 2007 I stopped working for the operating consultant of a midsized offshore hedgefund.
Our prospectus was 163 pages long and you had to read and sign ten pages 'subscription application form' to buy the shares.
This prospectus was written by a group of lawyers (most of them with a Harvard like degree...).

The idea of these prospectusses is that everything has to be in it.
It has to be transparant.
So in our own prospectus (for so-called expert- investors) we described risks like; 'lack of operating history', 'layering fees,charges and compensation', 'investment manager compensation', 'an investment in a protected cell is not a direct investment in underlying funds', 'risk associated with classes of shares designated in currencies other than U.S. Dollars', 'risks related to valuation', 'risks related to gating' and so on and so on.
Thirteen pages of risk description.

My favorite sentence somewhere on one of these pages was;
'regulatory controls and corporate governance of companies in developing countries confer little protection on minority shareholders.'
Also nice;
'anti-fraud and anti-insider trading legislation is often rudimentary.'

The fund was a fund of funds. So we invested in other onshore and offshore funds.
The results of the investments were reported monthly and were transparant as well.
But did everybody exactly understand how these results were calculated etcetera?
Some of us did. But most investors didn't.
But less and less people had oversight in a more and more transparant financial world.
We all know where we are now and a part of it has to do with this transparancy and checklist fetishism.

If everything is transparant you don't see a thing..... or you see it too late.

Oetker en Ikea....

2011-09-27T12:23:00.002+02:00

In 2007 schreef ik over het Dr. Oetker effect (hier).

Maar een variant op dat thema is het Ikea effect.

Lees hier meer.

Leerzaam voor NGO's en hoe om te gaan met de 'doe-het-zelvers' in de sector...?

Houdt de toezichthouder wel voldoende toezicht....?

2011-09-26T10:17:00.001+02:00

De gemeente Schiedam, de hogeschool Codarts en het Centraal orgaan Opvang Asielzoekers COA waren afgelopen maand alle drie negatief in het nieuws dankzij hun vrouwelijke bestuurders. Het is niet moeilijk ook zo’n rijtje met mannelijke directieleden, voorzitters en burgemeesters samen te stellen waarbij angstcultuur en ‘verdeel en heers’ de sleutelwoorden bij de probleembeschrijving blijken te zijn.

Het gaat niet zozeer over de testosteron spiegel of over de laatste managementstijl.
Het gaat eerder om een veel simpelere constatering.
Veel eindverantwoordelijken in Nederlandse organisaties staan onder toezicht. Bij stichtingen is dat tegenwoordig steeds vaker de Raad van Toezicht. Die Raad van Toezicht heeft vaak alleen contact met de bestuurder of bestuurders en heel zelden met leden van een management team. In die ‘trechter’ zit het probleem.
De bestuurder is het smalle deel van de trechter. Alle informatie van de organisatie naar de toezichthouders en terug gaat langs de bestuurder.
Hoe vangt een toezichthouder dan de eerste signalen op dat er iets niet goed gaat als de bestuurder, om welke reden dan ook, baat heeft bij het niet doorgeven van die informatie.
De Autoriteit Financiële Markten is nu eindelijk door de bocht. De techniek van de ‘mystery shopper’ is deze zomer ingezet.
Feitelijk is een ‘mystery shopper’ niets meer of minder dan een stel ogen en oren voor een toezichthouder die niet incognito of onaangekondigd zelf de ‘werkvloer’ kan bezoeken. Een Raad van Toezicht zal niet snel een mystery shopper inzetten. Maar ze kan wel een werkbezoek afleggen. Bij zo’n werkbezoek moet de mogelijkheid bestaan om vragen te stellen aan medewerkers en teamleiders, een dossier uit een kast te halen en daar eens over verder te praten al of niet tijdens een vervolgbezoek met de student of cliënt er bij.

Maar toezichthouders hebben geen tijd (dankzij al die andere nevenfuncties..) en veel bestuurders houden niet van werkbezoeken in de eigen organisatie. Dus laten toezichthouders het bij de bestaande praktijk: iedere twee maanden vergaderen met dezelfde agenda en bijlagen die nog even snel doorgeladerd wordt bij het inschenken van de koffie.
Ligt de oplossing in nieuwe wetgeving, of aangescherpte governance codes? Nee.
Nog meer woorden helpen niet. Daden wel.:
- Besteed meer aandacht aan uw toezichthoudende rol (en beperk dus het aantal nevenfuncties).
- Breng 1 tot 2 werkbezoeken per jaar aan de organisatie waarop u toezicht houdt.
- Voer zelf voortgangs- en functioneringsgesprekken met de bestuursvoorzitter aan de hand van een heldere managementovereenkomst die u jaarlijks actualiseert en houd vast aan het actuele beloningskader in de betrokken sector.

Onze ervaring leert ons dat dit resulteert in een goede onderlinge werkverhouding, een sterke informatiepositie en het voorkomt verrassingen die u via de media moet vernemen.

Deze column is een geshreven in samenwerking met Peter van Eijk.
Peter van Eijk is partner bij PBF innovatie. Hij was tot begin 2011 voorzitter van de Raad van Toezichthouder van stichting AVOO in Apeldoorn

Did you know 3.0 ....

2011-09-19T09:31:00.000+02:00

Genadeloze ziekte, genadeloze campagne...

2011-09-14T21:34:00.015+02:00

Pelagia de Wild twitterde;
"Bij een genadeloze ziekte hoort een genadeloze campagne bit.ly/qtAT20 @ALSNederland #chapeau voor de campagnemakers."

Er is geld nodig voor onderzoek.
Het gaat in Nederland om 1500 mensen (dat is het aantal mensen met de ziekte op enig moment in de tijd en niet het aantal nieuwe diagnoses per jaar).
Mensen die nadat ze de diagnose horen gemiddeld nog zo'n drie jaar te leven hebben.
ALS is een spierziekte en is een zeldzame ziekte (andere begrippen die wel gebruikt worden > Rare disease / Orphan Disease / Neglected Disease).
Volgens Wikipedia is er geen eenduidige definitie van een zeldzame ziekte;

"In de Europese commissie is gedefinieerd dat een ziekte zeldzaam wordt genoemd wanneer de ziekte een levensbedreigende of chronisch invaliderende ziekte is waarvan niet meer dan 5 op de 10.000 inwoners in de Europese Unie deze aandoening hebben.
De schatting van het aantal verschillende zeldzame aandoeningen ligt tussen de 5.000-8.000, verondersteld wordt dat 80 % van de zeldzame aandoeningen erfelijk is. Naar schatting Orphanet is 6-8 % van de bevolking betrokken."
5 op de 10.000 inwoners.....? Zeg maar 1 op de 2.000 dus. In de VS is dat 1 op de 1.500 en in Japan 1 op de 2.500. Interessant maar niet echt belangrijk.

Informatie over zeldzame ziektes is te vinden via Orphanet en via bijvoorbeeld de VSOP

Als het gaat om spierziekten kun je terecht bij de VSN.
ALS, maar ook Duchenne zijn twee ziektes waarbij mensen die betrokken waren bij patiënten (ouders, familie) besloten om naast de VSN een 'eigen' stichting op te richten voor de betreffende ziekte.
Daarmee wordt de schreeuw om aandacht dus steeds luider en moet er een genadeloze campagne komen voor een genadeloze ziekte...

Gisteren hoorde ik een oude vakbondsrot op de radio uitleggen dat vakbonden het meeste invloed hebben in landen waar ze samenwerken en niet in landen waar ze gefragmenteerd ieder voor hun eigen doelgroep opkomen.
Ik geloof hem....

Wie wil nou kiezen tussen een gift aan onderzoek naar; Duchenne (Duchenne Parent Project), ALS (stichting ALS Nederland), Angelman Syndroom (Nina Foundation) of Congenitale Craniofaciale Afwijkingen (Carolien Bijlstichting).
Het is ook lastig kiezen tussen een stichting die vandaag de winter triatlon van 6 november 2010 nog op de voorpagina onder mijn aandacht wil brengen (Carolien Bijl) terwijl de andere op de pagina 'financ. cq jaarstukken' een tekstje zet met daarin "De stichting garandeert dat iedere cent goed besteed wordt" en verder nergens de jaarstukken publiceert..... (Duchenne Parent Project).

Terwijl de roep om samenwerking in bijvoorbeeld de sector van ontwikkelingssamenwerking zelfs door de overheid min of meer werd afgedwongen (MFSII), verspintert de fondsenwerving in de medische sector.
Ik ben bang dat een genadeloze klap voor een aantal kleine fondsenwervers in de medische sector niet uit kan blijven....
Hoe dan ook; meer geld voor onderzoek vragen eist meer verantwoording (jaarstukken) en communicatie over resultaten (in plaats van informatie over triatlons van vorig jaar).

Inspiratie....

2011-09-12T21:20:00.005+02:00

Waar put je dan inspiratie uit ?

Toch meestal uit de ontmoetingen met bijzondere mensen.
Doendenkers eigenlijk....

Afgelopen vrijdag even naar Henk & Henny Jansen van The Well Foundation en vervolgens door naar Henk van Heck.
En gisteren vertrok Marc Zuiderveen naar Ethiopië (waar het vandaag Nieuwjaarsdag is).

Marc is uitgezonden door VSO en gaat ten minste een jaar in Nekemte werken voor het NCS.
NCS is het kantoor van het bisdom dat de regie voert over de scholen en klinieken in de regio Nekemte - DembiDollo (in het westen van Ethiopië).

Henk & Henny Jansen zijn actief in het noorden van Ethiopië en Henk van Heck is sonds 1980 werkzaam in Malawi en is zelf de tachtig gepasseerd.

Stuk voor stuk geweldige mensen die bewijzen dat er dingen kunnen veranderen op plaatsen waar het woord 'moeilijk' de standaard is....

Nu nog even mijn memo voor The Nuhanovic Foundation afmaken....
Meer nieuws volgt.

Wat doen jullie nou eigenlijk....?

2011-09-06T09:15:00.005+02:00

Op vakantie kom je wel eens iemand tegen, maar ook mensen die je zijdelings kent en al of niet in je vakgebied werkzaam zijn en die dan vragen; "wat doen jullie nou eigenlijk?". Gisteravond schreef ik het even snel en in grote lijnen op voor een aantal vakbroeders die ik donderdag ga ontmoeten;

Sinds 1993 zijn we betrokken bij geven en sociaal verantwoord investeren, onder andere via microkredieten. Voor Salomon Smith Barney bijvoorbeeld een start gemaakt (eind jaren negentig van de vorige eeuw…) met het betrekken van NL pensioenfondsen bij ‘Socially Responsible Investing’ – SRI.
Sinds 1995 voor een aantal opdrachtgevers actief.
De bekendste opdrachtgever (vanaf 1995) is Stichting Liberty.
Vanaf 2001 zijn we ook direct voor of namens opdrachtgevers actief in met name oostelijk en zuidelijk Afrika.
Onder 'indirect actief' scharen we het (mede-)financieren van Nederlandse organisaties en hun partners daar.
Onder 'direct actief' valt het direct (mede-)financieren van een organisatie daar.

De hoofdthema’s (beleid) zijn; gezondheidszorg, onderwijs en durfkapitaal.
De landen - naast Nederland (ouderenzorg en zorg voor mensen met een functiebeperking) - waar we met name actief zijn in Afrika zijn (groen is hierna een link naar een webpagina);
Ethiopië, Kenia, Oeganda, Tanzania, Malawi, Zimbabwe & Zuid Afrika.

De werkwijze en aanpak is in beginsel volgens de methodiek van een Request for Proposal (RFP).
Dus hoewel we soms aanvragen in de bus vinden of aanvragers naar ons worden doorverwezen, zoeken wij partijen op waarvan we denken dat hun aanpak en werkwijze passen bij die van onze opdrachtgevers EN hun (beoogde) portefeuille (‘matchmaking’) en nodigen hen uit een aanvraag in te dienen.

Van belang bij onze aanpak is ook het feit dat we de aanvrager belangrijker vinden dan de aanvraag en niet geloven in 'projecten'. De denklijn daarbij is niet zo gecompliceerd;
Iedere tweedejaars HBO student (daar en hier) kan een projectaanvraag schrijven die door de meeste Partos en Partin leden als goed beoordeeld zal worden.
Maar kan die tweedejaars student dat ‘project’ ook uitvoeren ?
Er is al tientallen jaren een cultuur van 'projectaanvragen'.
Maar het gaat niet om projecten. Het gaat om mensen, of om natuur of milieu, of welk onderwerp dan ook en het gaat om organisaties die daar verstand van hebben.
Zo niet, dan moet je ze niet steunen. Ga dus niet alles op projectniveau dubbel doen, maar beoordeel de aanvragende organisatie.
Toch worden steeds maar weer die projectaanvragen beoordeeld en te vaak worden de aanvragers slechts 'en passant' meegenomen in die beoordeling.
Erger nog; de verslaglegging/rapportage - ook financieel - wordt ook slechts op projectniveau bekeken, in plaats van naar het totaalplaatje van de uitvoerende organisatie te kijken.

Als (mede-)financier betaal je mee aan de uitvoering van alle activiteiten van de aanvrager ( zie ook > http://goo.gl/YGNiw ).
We kijken naar een en ander als een klassieke investeerder, meer inkoper dan venture capitalist/philanthropist (impact investor etc.) ……. ( zie > http://goo.gl/auUZG )

In de uitvoering werken we (ook?) anders dan velen; wij beslissen niets. Het bestuur / de opdrachtgever beslist. Vervolgens hangt het van de omvang en de moeilijkheidsgraad van een ander af of wij samen met een gedelegeerd bestuurslid de contacten onderhouden (inclusief controles) of dat uitbesteden. Projectbezoek vooraf vinden we belangrijker dan achteraf. Onze voorkeur gaat uit naar vooraf en tijdens. Zo mogelijk laat of onaangekondigd (‘mystery shopper’ effect).

Hoe we tegen 'impact' aankijken? Daar staat hier iets over > http://goo.gl/fWDYQ ....