โค้งสุดท้าย ก่อนจะมีงานอไจล์แห่งประเทศไทย ปี 2014 ในวันเสาร์อาทิตย์ 7-8 มิ.ย. 2014 นี้ เผื่อใครยังไม่อินกับรูปแบบของ open space อ่านที่เกลี้ยกล่อมกันมาหลายกระทู้แล้วยังงง สรุปสั้นๆ ให้เลยคือว่า

“งาน Agile Thailand 2014 เป็นของทุกคน”

staff ทั้งหมดที่จะใส่เห็นเสื้อสีดำในวันงาน หน้าที่เป็นเบ้เฉยๆ เอาไว้ จัดโต๊ะ เตรียมสถาณที่ แจกเสื้อ และซื้อข้าวกลางวัน ขนม น้ำ มาให้ทุกคนกินเท่านั้น

ความรู้ด้านอไจล์ที่จะได้จากงานนี้ เกิดจากทุกคนที่มาร่วมงานกัน มาพูดคุยแลกเปลี่ยนความคิดเห็นกัน

• เอาสิ่งที่เคยลองแล้วได้ผลดีมาแบ่งปันกัน
• เอาสิ่งที่ยังสงสัยคาใจอยู่มาพูดกัน
• และที่สำคัญคือ เอาสิ่งที่ตัวเองอยากรู้มาประกาศให้ทุกคนรู้ เซเลบและเพื่อนๆ ใจดีจะได้ช่วยๆ กันเข้ามาเล่าให้ฟัง

งานนี้เป็นของทุกคน ทุกคนมีหน้าที่คือ ทำให้ตัวเองได้ความรู้และความเข้าใจสูงสุดในเรื่องอไจล์ ผ่านการพูดคุยแลกเปลี่ยน เล่นเกมส์ ทำเวิร์คชอร์ป เอาแลปทอปมากางสอนกัน ผ่านกิจกรรมที่ตกลงกันขึ้นมาเอง ไม่มีใครกำหนดว่า คุณต้องนั่งฟังเรื่องอะไร จากใคร ในรูปแบบไหน แต่เป็นตัวของคุณเอง ทุกคนที่จะเข้ามาในงานนี้ มากำหนดด้วยกันว่า อยากฟังเรื่องอะไร ทำอะไร มากแค่ไหน ลึกแค่ไหน เรียนรู้จากประสบการณ์กันและกัน

มางานแล้ว หากมีวินาทีใดที่คิดว่าตัวเอง ยังไม่ได้สิ่งที่ต้องการ อย่าลืมบอกกับตัวเองไว้นะครับ ว่า “งานนี้เป็นของเรา”

เจอกันในงาน Agile Thailand 2014 ครับ

โพสเก่าๆ เพื่อความฮึกเหึม

• หลักการและกฎง่ายๆ ของ Open Space
• [ATH2014]นับถอยหลัง สี่ วัน ก่อนถึงวันงานจริง
• สุดยอดการสัมมนาคือการสัมมนาที่ไม่จัดสัมมนา
• มางาน Open Space แบบ ATH2014 ต้องทำตัวยังไงบ้าง?
• สถิติของผู้ร่วมงาน ATH2014
• Always look for one less thing to do
• Agile Thailand 2014 ในความฝัน (ตอนที่ 2: การจัดงาน)
• Agile Thailand 2014 ในความฝัน (ตอนที่ 1: รูปแบบงาน)

ที่มารูป : http://newtechusa.net/agile/agile-and-open-space/

งาน Agile Thailand 2014 นี้ ทีมงานเราลุยเต็มที่ ตั้งใจจะจัดเป็นแบบ Open Space อย่างอบอุ่น หลังจากเริ่มๆ ไปโพสสื่อข่าวเรื่อยๆ พบว่า คนไม่รู้เรื่องเลยครับว่ามันเป็นคืออะไร (แป่วว) เอาล่ะ ตั๋วก็ยังไม่เริ่มขาย แต่อยากขอเคลียร์กันเลยทีเดียว

คอนเซปงาน ขอสั้นๆ

• ไม่กำหนดตัวคนพูดมาก่อน ไม่กำหนดหัวข้อมาก่อนวันงาน
• มาตกลงกันเช้าวันนั้นว่าใครจะพูดอะไร ใครอยากฟังอะไร
• มีห้องเตรียมไว้ให้ พร้อมกับอุปกรณ์เครื่องเขียน คนนำแต่ละหัวข้อ จะจัดคุยกันยังไงก็ได้
• หัวข้อ จะทำเป็น นำเสนอ เวิร์คชอบ นั่งคุยกัน เล่นเกม ยังไงก็ได้ แล้วแต่ตกลงกัน

ขอแบบยาวๆ หน่อย แบบทีละขั้นๆ

อ่ะมาดูกัน

1. สองเท้าเดินเข้างาน ลงทะเบียน

เราซื้อตั๋วมางานแล้ว ตอนเช้าก็มาลงทะเบียน ตามปกติ แจกเสื้อ แจกขนม แจกรอยยิ้ม แต่ที่แน่ๆคือไม่แจก กำหนดการ (บอกแล้วว่าไม่มีล่วงหน้า) มีอย่างเดียวคือ จะเปิดงานเมื่อไหร่ ที่ไหน

แน่นอนว่า receptionist น่ารักเป็นจุดขายของงานเสมอ…​

2. มารวมตัวกันในวงกลม open space

เสร็จแล้วทุกคนก็มานั่งที่เก้าอี้ที่เตรียมไว้เป็นวงกลมแบบนี้ นั่งคุยกับคนข้างๆ ไปก่อนจะมี ท่านประธานซักคนมาเปิดงานตามเวลา บอกกฎ กติกาง่ายๆ ของ open space

3. เขียนหัวข้อ แล้วมาประกาศให้ทุกคนฟัง

แล้วท่านประธานถือไมค์อยู่กลางวงเนี่ย ก็จะเรียกให้ทุกคนที่สนใจจะพูด หรือ จะนำการพูดคุย  หรือ จะทำอะไรก็แล้วแต่ภายใน slot ขนาด 1 ชั่วโมง (เราเรียกว่าคนนี้ facilitator) คิดออกแล้วเขียนหัวข้อใส่กระดาษ A4 ตัวใหญ่ๆ แล้วก็เดินมาพูดที่ไมค์กลางห้อง บอกสั้นๆ ว่าจะทำอะไร ต่อแถวกันพูดทีละคน คนละไม่เกินนาทีนึง

4. เอาหัวข้อไปแปะในกระดานใหญ่ (Marketplace)

ทีม staff เราก็จะเตรียมกระดานโล่งๆ ตีเป็นเวลากับห้องเป็นช่องๆ ไว้ให้ facilitator อยากจัดหัวข้อตัวเอง เวลาไหน เอาไปแปะในช่องเองได้เลย

5. ดูตารางแล้วก็แยกย้ายกันไปเข้าตามที่สนใจ

มันก็แค่นี้แหละ จริงๆ นะ ตอนนี้แหละเป็นตอนที่สนุกละ คนร่วมงานทั้งหมดก็จะมามุงๆ กันหาหัวข้อที่อยากไป ระหว่างนั้น facilitator ก็เดินไปดูที่ห้องของตัวเองก็จะเจอห้องแบบนี้

6. ดื่มด่ำกับบรรยากาศ Open Space !!

กิจกรรมที่เกิดขึ้นใน open space จะเป็นกลุ่มเล็กๆ หลายๆ กลุ่ม ได้ใกล้ชิดกันมากขึ้นได้มีส่วนร่วมมากขึ้น มากกว่านั่งหลับเฉยๆ แบบที่งานประชุมอื่นไม่มีแน่ๆ เช่น

เห็นไหมว่า มีอะไรสนุกๆ กว่านั่งฟังในห้องประชุมเฉยๆ ตั้งเยอะ !!

แล้วทำไมจัดปกติแบบชาวบ้านเค้าไมได้ หืม??

สั้นๆ … คือ อินดี้อ่ะ เท่ จะทำไม 555

อ่ะจริงจังหน่อยๆ คือ

• อยากให้ “มาร่วมงาน” มากกว่า “มานั่งฟัง”
• อยากให้ “กำหนดสิ่งที่อยากเรียนรู้เอง” มากกว่า “รอให้ป้อนเข้ามา”
• อยากให้ “นั่งเล่าเรื่องเล่นเกมคุยกันอบอุ่น” มากกว่า “บรรยายให้ฟัง”

มันแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยที่มางาน Open Space แล้วจะไม่มีหัวข้อที่ตัวเองอยากรู้อยากฟัง เพราะถ้าไม่มีใครจัดมาให้ เราก็แค่ก้าวเท้าออกไป หยิบกระดาษมาเขียน แล้วก็ประกาศหาเพื่อนที่อยากรู้เรื่องเดียวกัน ชวนมาคุยกัน ก็เท่านั้นเอง

สังคมอไจล์เป็นสังคมที่เหมาะกับการทำแบบนี้สุดๆ เพราะคนในวงการอไจล์มักจะชอบแชร์และหาเรื่องคุยกัน และช่วยเหลือตลอดเวลา (คือ เราอยากให้ทุกคนเป็นอไจล์ จะได้ทำงานด้วยกันง่ายๆ ฮ่าๆๆ) อยากรุ้เรื่องอะไร ถ้ายังไม่มีคนพูด ไม่ต้องกลัว ไป facilitate หัวข้อที่อยากรู้ได้เลย เดี๋ยวจะมีคนที่รู้เรื่องเข้ามาแจมเองตามธรรมชาติ ลองให้โอกาสกับมันดู​ แล้วคุณจะแปลกใจในพลังแห่งการ self manage

อ่ะ ถ้ายังมีอะไรสงสัย ใส่มาในคอมเมนท์ได้เลยครับ

ช่วงนี้ก็ใกล้งาน Agile (Open) Thailand 2014 เข้ามาเต็มที่แล้ว ก็เลยเอาโน้ตเก่าๆ ลายมือไก่เขี่ย อ่านรู้เรื่องบ้างไม่รู้เรื่องบ้าง ที่เคยไปในงาน Agile Open Northwest มาอ่านดู ก็มาสะดุดกับที่ประโยคนี้พอดีครับ Diana Larsen พูดกับทุกคนในงานว่า คำขวัญของการจัดงานสัมนาแบบ open space เนื่ยคือ “Always look for one less thing to do”

A Closed Loop

การจัดงานโดยทั่วไป เราต้องห่วงคนเข้างาน ห่วงคนพูด ห่วงคนฟัง ห่วงข้าว น้ำ ปลา อาหาร ห่วงเสื้อต้องขาย ห่วงว่าทุกคนจะต้องมีห้องให้พอให้พร้อม ห่วงว่าห้องมันต้องพอคนมาฟัง ห่วงว่าหัวข้อสนใจแล้วไม่มีใครมาฟังจะทำยังไง

เราจะในโลกของการควบคุม ที่ทุกอย่างมันต้องสมบูรณ์แบบ เรามีเทคโนโลยีและความรู้มากมายที่จะพยากรณ์สิ่งที่เกิดขึ้น แต่อย่างไรสิ่งที่คนเดียวทำได้มันจำกัด ทุกครั้งที่เราวางแผนกำหนดการ จัดการความเสี่ยง มันคือการเล่นพนันกับอนาคตว่า สิ่งใดบ้างจะเกิดขึ้น มันคือการสร้างทางเลือกเผื่อมากมายที่จะรอบรับสิ่งที่จะเกิดหรือไม่เกิดขึ้น

หนักๆ เข้าก็กลายเป็นการดันคนให้เข้าไปอยู่ในกรอบที่ตัวเองวางแผนกำหนดไว้ ถึงกำหนดก็ต้องจบ หมดเวลาก็ต้องไป จัดอะไรไว้ก็ต้องทำ

An Open Space

เราลืมมักจะไปว่า พลังมันมีอยู่มากมายจากกลุ่มคนที่มารวมตัวกัน มนุษย์เป็นสัตว์ที่ปรับตัวได้เก่งสุดยอด ถ้าคนเราเมื่อมีจุดหมายร่วมกันแล้ว ก็จะพยายามปรับใช้สภาพแวดล้อมใกล้ๆ ตัว ให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้เอง สิ่งเหล่านี้ผมเห็นว่ามันเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติ ในงานที่เคยไปมาโดยไม่ต้องมีใครมาจัดตั้งกัน

• ถ้าห้องมันไม่พอ หรือ ห้องมันไม่เหมาะ ก็เช็ดโต๊ะกลมกินข้าว มาจับคู่นั่งสอน pair กัน
• หัวข้อไหนไม่มี ก็เปิดหัวข้อมา เรียกคนที่เก่งๆ มาช่วยสอนหน่อย (คนสนใจเยอะ)
• หัวข้อไหนยังไม่เคลีย เรียกให้มาฉายซ้ำ เจาะลึก
• นั่งคุยกัน เอา laptop มาโชว์ผลงาน ถกเถียงกันเรื่องภาษาใหม่ๆ
• ชวนกันไปกินข้าวเย็นคุยต่อ ยังไม่หายมันส์

ทุกคนเอาประสบการณ์แต่ละด้านต่างมุมมองเข้ามาผสมกัน เติมเต็มกัน ทุกคนอยากมีสิ่งที่ตัวเองรู้มาแบ่งปันกัน ถ่ายทอดให้กัน มาสอนกัน

ทั้งหมดนี้กลุ่มคนในงานได้เองโดยไม่ต้องจัดกำหนดการอะไรล่วงหน้า !!

Look for less to do, look for more to learn

ในฐานะคนจัดงาน ต้องย้ำเสมอว่า ลองถอยออกมาให้มากๆ ลองกล้าเปิดห้องโล่งๆ 10 ห้อง ให้คน 200 คน จัดการกันว่า อะไรเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับพวกเขา อะไรเป็นวิธีที่ดีที่สุดในการจัดห้อง หัวข้ออะไรที่ควรจะมี ควรเข้า ไม่เข้า อะไรที่เหมาะกับตัวเอง ทุกคนกำหนดได้ว่าจะแบ่งปันความรู้กันได้อย่างดีที่สุดอย่างไร ผ่านกติการ่วมกันง่ายๆ นิดเดียว (เหมือนทีมอไจล์ใหญ่ๆ เลยป่ะ)

ครั้งนี้มันอาร์ตมาก ครั้งหน้าค่อยมาต่อเรื่อง วิธีการจัดงานและกฎง่ายๆ ของ open space กันครับ

ผมโชคดี ในฐานะที่เป็นคนเริ่มเสนอ ก็ไปเจอเอาระดับตัวจริงเลย คือ พวกนี้ทำอไจล์มาเป็นสิบ ปีแล้ว ประมาณว่ารับการถ่ายทอดพลังมาโดยตรงจากพวกที่เซ็นต์ Agile Manifesto อ่ะครับ คือ พลังมันแน่นมากๆ เค้าก็ยิ้มๆ พยักหน้า แล้วบอกว่า “มาเจอกันได้”

ความคาดหวังกับความเป็นจริง

ผมคาดหวังไว้ว่าจะต้องเจอกับคนที่เก่งโค้ดมากๆ (อ้าวเขียนเป็นสิบปีอ่ะ ต้องเก่งสิ)

แต่ในความเป็นจริงคือ เค้าเก่งโค้ดมากๆๆๆๆๆ (x5 เข้าไปจาก expectation)

แต่ที่ผมตกใจที่สุดคือ เค้ามีทักษะเรื่องการสื่อสาร ความเข้าใจ การสังเกต การสอน ที่ล้ำหน้ากว่าทุกอย่างและทุกคนที่ผมเคยเห็น ผมติด งง มึน ตรงไหน เค้าก็จะหยุดให้คุยกัน แล้วก็ให้ทดลองแก้ไขทันที (บางทีก็รู้ล่วงหน้าด้วยว่าต่อไปจะไป งง หรือ ติด ต่อตรงไหน @_@)

สลับกันไปมา สุดท้ายหลังจากที่แพร์กันแล้ว โค้ดผมสะอาด เข้าใจง่าย เทสครอบคลุม และแบ่งเป็นส่วนๆ แบบไม่คิดว่าจะเคยเห็นผลงานตัวเองเป็นแบบนี้มาก่อน (ปกติผมภูมิใจว่าโค้ดตัวเองสวยพอสมควรนะ) รวมถึงได้เข้าใจ TDD ลึกซึ้งขึ้นไปอีก

ทั้งหมดเรียนรู้ผ่านการทำงานสั้นๆ ใน 30 นาทีนี้เอง

คำถามเดียว

Pair กันจบ ก็มีเรโทรกันนิดหน่อย ผมยิงไปคำถามเดียวเลยครับ

“ทำอย่างไรผมจะเก่งได้แบบนี้บ้าง” T_T

ความรู้สึกตอนนั้นมันอธิบายยากหน่อยนะ มันเหมือนโลกที่มีอยู่มันเปลี่ยนไปเลยอ่ะ มันขยายขึ้น มันกว้างขึ้น  สิ่งที่เราเคยเข้าใจว่ามันเป็นไปไม่ได้ ไม่เคยมีอยู่ คือ มันเป็นไปได้ และ มันมีอยู่จริง ผมเข้าใจ (ไปเอง) มาตลอดว่า เทพ มันต้องมี เก่งเรื่องคน การจัดการ กับ เก่งเรื่องโค้ด แยกกัน แต่นี่มันเทพทุกอย่างจริงๆ นะ แบบไม่เคยเห็นมาก่อนอ่ะครับ

คำตอบเดียว

คำตอบที่ได้คือ เค้า

• Pair เวลาทำงาน
• Pair ตอนทดลองเรียนรู้การเขียนโปรแกรมแบบใหม่ๆ
• Pair กันตอนทำหรือรีวิวสไลด์ หรือ เขียนบทความหนังสือเสร็จ

เป็นสิบปี

ผมเลยเข้าใจในทันทีเลยว่า ในระหว่างที่คนอื่นเน้นพัฒนาทักษะของการเขียนโปรแกรมอยู่เป็นหลักด้านเดียว เขาพัฒนาการเขียนโปรแกรมไปพร้อมกับการเรียนรู้การสื่อสารอย่างทะลุประโปร่งกับคนอื่น ไปพร้อมๆ กันเป็นสิบปี

สรุป

จากนี้ไป ผมคงจะไม่เถียงกับใครแล้วนะ ว่า pair มันดี หรือ pair มันไม่ดียังไง ใครอยากทำให้มาทำด้วยกัน ใครไม่อยากทำก็แล้วแต่ครับ

ส่วนผมคงต้องไปย่อย ทบทวนซักต่อซักหน่อยว่ารายละเอียดต่อซักหน่อยว่าเกิดอะไรขึ้นตอนนั้น

(เครดิตรูป : toonpool.com, bit.ly/LgHXSt)

ช่วงนี้ Agile66 ก็กลับมาทุ่มเถียงกันกับปัญหาคลาสสิก เรื่อง ลูกน้องไม่ยอมพูดแสดงความคิดเห็นกับหัวหน้า (อีกแล้ว)​ เรื่องมันก็เดิมๆ คำตอบมันก็คล้ายๆ เดิม ไปๆ มาๆก็ลากไปถึงว่าจะทำอย่างไรให้เขาเถียงกับเรามากขึ้น?

ผมก็งงว่าเราทำไมต้องหวังให้ลูกน้องมาเถียงกับเรานะ จริงๆ เค้าไม่ควรจะต้องมาเถียงกับเราด้วยซ้ำ วิธีทำพูดง่าย แต่เหมือนหลายคนจะบอกว่าทำยากมากเลย นั่นก็คือ

“ก็อย่าไปเถียงกับเขาสิ”

ลูกน้องที่รักอยากได้อะไร ต้องเชื่อฟัง เคารพ และแสดงความเห็นต่างกับลูกน้องอย่างสุภาพ นะครับ

มาเป็นแขนขา หรือ มาเป็นสมอง?

ผมสังเกตว่าว่าทัศนคติของหัวหน้า-ลูกน้องของหลายคน มองเหมือนกับว่า ความฉลาดอยู่เบื้องบน ฉลาดมากเป็นหัวหน้า ฉลาดน้อยเป็นลูกน้องใช้แรงงานตามคำสั่งไป บางทีเราใจดีก็ให้โอกาสลูกน้องคิดบ้าง แต่เราเป็นคนตัดสินใจเด็ดขาด

สรุปง่ายๆ คือ หัวหน้าเป็นสมอง ลูกน้องเป็นแขนขาเป็นหลัก

เราตัดสินใจกำหนดตัวละครแบบนี้แล้วแขนขามันจะคิดเอง บริหารตัวเองได้อย่างไร?

Self Managed ~= Autonomy

สำหรับผม คนเป็นหัวหน้าคือ คนที่ฉลาดการบริหาร ส่วนคนที่เป็นลูกน้องคือ คนที่ฉลาดในการทำงาน (เขียนโค้ดไว หาบั๊กเก่ง ออกแบบสวย) ซึ่งเป็นความถนัดที่ต้องฝึกฝนเป็นปีๆ ทั้งแบบที่ฝึกทดลองทำจริงและไปหาตำรามาอ่าน

เห็นไหมว่า โมเดลนี้เนี่ย สมองมันมีทั้งหัวหน้าและลูกน้องนะ เราใช้กันคนละส่วนเท่านั้นเอง หัวหน้าไม่จำเป็นต้องเป็นคนเก่งโค้ด (ถ้าเก่งจงไปเป็น super-senior programmer/อภิมหา Architect ซะ)  แต่เก่งในการสร้างโอกาสให้กับทีม ลดแรงเสียดทานภายนอกให้กับทีม เสนอทางเลือกในการแก้ปัญหาใหม่ๆ ให้กับทีม

เรื่องการตัดสินใจเรื่องทำงานกันอย่างไร พยายามที่สุดให้ทีมได้สิ่งที่อยากลองอยากทำ ถ้าคนอื่นนอกทีมเค้าบอกว่าใช้ไม่ได้ เป็นหน้าที่ของหัวหน้าโดยตรงต้องไปจัดการคุย โน้มน้าว ไกล่เกลี่ย ให้เกิดขึ้นนะ

แก้ปัญหาและสร้างโอกาส

หัวหน้าผมสอนมาว่า คุมทีมอไจล์ ผมมีหน้าที่แค่สองอย่าง

1. แก้ปัญหา
2. สร้างโอกาส

ที่เหลือ ปล่อยให้ลูกน้องแสดงความชำนาญในวิชาชีพให้มากที่สุดครับ และถ้าเราเห็นว่าอะไรมันขาดไป ก็ช่วยสร้างโอกาสให้เขาสร้างตัวเองให้เก่งในวิชาชีพมากขึ้น

ให้สมองทุกส่วนร่วมมือกัน และโตไปด้วยกันครับ

ref: https://www.facebook.com/groups/agile66/permalink/10152137448166998/?stream_ref=2

(เครดิตรูป : คลังภาพ Agile66)

ต่อจากอันที่แล้วที่พูดถึงภาพรวมของงาน คราวนี้มาคุยกันเรื่องของการทำงานของคณะจัดงาน ATH2014 บ้าง

ทำให้หน้าใหม่เป็นกำลังหลัก

ลุงๆ ป้าๆ ที่จัดงานอไจล์กันทุกปี ก็มีเรื่องกลุ้มใจอยู่อย่างเปิดเผย แต่อาจจะไม่เคยบอกออกมาตรงๆ ก็คือ เราอยากให้คนหน้าใหม่เป็นกำลังหลักครับ คือ ไม่ใช่แค่รอตามคำสั่ง หรือ ไม่ใช่คอยเป็นกำลังสนับสนุนยกของ ลงมติความเห็นอย่างเดียว

แต่อยากให้เป็นผู้กำหนดทิศทางหลักของงานอไจล์ต่อไปเรื่อยๆ

ทั้งนี้จะทำแบบนี้ได้ ผมคิดว่าต้องมีสิ่งเหล่านี้เป็นอย่างน้อยนะ

Safe Environment

อันนี้ก็ไม่ใช่หลักการประหลาดอะไร ทีมอไจล์หลายๆ ทีมก็รู้อยู่แล้วว่าอยากจะให้เกิดการบริหารจัดการเองได้ ก็ต้องสร้างสภาพแวดล้อมที่เรารู้สึกปลอดภัย รู้สึกว่าถ้าพลาดไปมันก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เรียนรู้กันได้ ปรับกันใหม่ได้เรื่อยๆ

ผมคิดว่าจะทำให้เกิดตรงนี้ได้ ผมอยากให้สร้างสภาพแวดล้อมว่างาน ATH เป็น “งานของเรา” จัดในบ้านของเรา เราไม่ต้องไปเชิญแขกใหญ่โต ประธาน คนดัง มาเปิดงาน เราไม่ต้องทำยอดขายตั๋วไม่ต้องมีการไปรับปากว่าในงานนี้ มันต้องมีอะไรหรือไม่มีอะไร และไม่ต้องสนใจว่าเคยทำอะไรมาอย่างไร

ทั้งหมดเพื่อให้หน้าใหม่ (ทั้งพี่และน้อง)​ เล่นได้เต็มที่ ทดลองได้เต็มที่ว่าจะทำอะไรยังไง โดยไม่ต้องไปกลัวผลกระทบภาพลักษณ์ เพราะเป็น “งานของเรา” เราจัดกันเอง ครับ

ส่วนรุ่นพี่ๆ มีไว้คอยรับใช้ปรึกษา และก็อปของที่มันใช้งานได้ดีไปไว้ในงานอื่นๆ เรื่องทางการ ใส่สูทเก็บไว้ตอน Agile Tour

Rewarding Experiences

ลักษณะของคนที่เข้ามาช่วยจัดงานอไจล์ทุกปี ไม่ใช่คนที่ถูกขับดันด้วยปัจจัยภายนอก เช่น เงินตอบแทน(ไม่มีให้) หรือ การได้เข้างานฟรี แต่เข้ามาเพราะอยากเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ทำให้ตัวเองมีประสบการณ์มากขึ้น และเติบโตขึ้นซะมากกว่า

อย่างที่บอก เรามีคำขวัญอย่างไม่เป็นทางการของงานว่าเรา “ใช้อไจล์จัดงานอไจล์” ซึ่งก็ดูเป็นที่ดึงดูดรุ่นใหม่ๆ มาได้เรื่อยๆ โดยเฉพาะคนที่ไม่เคยทำอไจล์มาก่อนก็จะได้มาทำกันจริงๆ อันนี้ผมคิดเองว่าเป็นจุดที่น่าจะเก็บไว้

นอกจากนี้ก็อยากทำให้คนจัดได้เกิดความภูมิใจในสิ่งที่ตัวเองทำ เก็บไว้เป็นที่ระลึกตลอดไป ซึ่งอาจจะเป็นสิ่งของเล็กน้อย เช่น เสื้อสตาฟ หรือ การเจาะลึกให้เห็นเบื้องหลังการทำงานของคณะทำงาน ที่ทำให้คนมางานเห็นว่า กว่าจะเป็นงานอไจล์แต่ละปีได้ คณะทำงานต้องฝ่าฟันอะไรบ้าง และสุดท้ายได้เรียนรู้อะไรกันบ้าง

Innovation > Tradition

สรุปแล้วงานนี้อยากให้คนรุ่นใหม่ เข้ามาเล่นสนุกกับการออกแบบงานและจัดงานได้เต็มที่ ไม่ต้องสนว่างานอื่นเค้ามีอะไรหรือเคยทำอะไรมา เพราะเป็นงานของเรา ไม่ใช่งานที่ต้องเอาใจใคร และรางวัลของการทำงานนี้จะมาจากการที่ได้ประสบการณ์มากขึ้น เติบโตขึ้น และได้ทดลองสิ่งต่างๆ อย่างเป็นอิสระ

ผมมั่นใจว่าถ้าจะทำให้ autonomy เกิด มันต้องมาพร้อมกับ authorithy ครับ

ผมขอเป็นคนแรกที่จะปล่อยอำนาจนี้ให้อยู่ในมือของคนรุ่นใหม่ที่จะมาช่วยกันทำ และมั่นใจว่ารุ่นเก่าคนอื่นๆ คงคิดเหมือนกัน

ส่วนพวกคุณปู่ๆ ก็มีหน้าที่คอยเป็น คนรับใช้ และ ที่ปรึกษา เป็นหลัก

มาถึงเดือนมกราคม เราก็เริ่มคุยกันเรื่องจัดงาน Agile Thailand 2014 (เรียกกันว่า ATH2014 แล้วกันนะ) ก็เลยอยากจะคุยกันหน่อยว่าอยากให้งานนี้เป็นยังไงบ้าง และผมก็มีความฝันส่วนตัวเกี่ยวกับงานนี้ในอนาคต

แต่เนื่องการจัดงานนี้ทั้งหมดเป็น self-managed ตั้งแต่ต้นจนจบ (เราภูมิใจมากกับสโกแกนไม่เป็นทางการว่า ใช้อไจล์จัดงานอไจล์) ดังนั้นเลยไม่มีหัวหน้างาน นายใหญ่ หรือ ท่านผู้นำอะไรทั้งนั้น ในฐานะคนที่เริ่มจัดงานของ Agile66 มาตั้งแต่งานแรกจนถึงงานนี้ ถึงจะแม้ว่าผมนับเป็น “รุ่นเก่า” ก็ไม่สามารถกำหนดเด็ดขาดถึงรูปแบบของงานนี้ได้ ขึ้นอยู่กับทีมทั้งหมดว่าจะตัดสินใจให้มันเป็นอย่างไรต่อไป แต่ผมมีข้อเสนอครับ

และนี่คือข้อเสนอของงาน Agile Thailand 2014, #ATH2014 ในฝันของผม

Identity ชัดเจน

สิ่งที่น่าดีใจคือปีๆ หนึ่งเราช่วยจัดงานหลักอย่างน้อยๆ สามงานด้วยกัน อันนี้แบบที่ช่วยจัดเป็นทางการเลยนะ ไม่นับอันที่ไปแจม ไปป่วน

1. Agile Thailand – อันนี้เริ่มมาจากความอยากปล่อยพลังของทีมงาน Agile66 เอง จัดครั้งแรกปี 2012 อไจล์ล้วนๆ อย่างอื่นไม่เกี่ยว จัดตอนกลางๆปี คนมางานมากขึ้นเรื่อยๆ ค่าเข้าถูกเหมือนจะให้เข้าฟรี
2. Thailand Practical SE – ริเริ่มโดย อ. จิรพันธ์ เป็นเรื่องของวิศวกรรมซอฟต์แวร์ แบบที่เอาคนที่ทำจริงๆ มาพูดให้ฟัง คีย์โน้ตล่าสุดเป็นผู้บริหารจากศูนย์สำรวจระบบสุริยจักรวาลของ นาซ่า มาพูดให้ฟัง เท่มาก มีทั้งคนอไจล์ ไม่อไจล์ แต่เน้นแบบเอาของที่เคยทำมาแชร์ให้ฟัง ครั้งหน้าคงจะเป็นประมาณเดือน 9
3. Agile Tour Bangkok – เป็นงานเทศกาลอไจล์ที่จัดพร้อมกันทั่วโลก อันนี้เป็นช่วงปลายปี ประมาณเดือน 12 ข้อดีของการไปร่วมจัดเวลาใกล้ๆ กับประเทศอื่นก็คือ จะมีผู้บรรยายชาวต่างชาติบินมาเยอะมาก ล่าสุดน่าจะเกินครึ่งงาน พูดภาษาอังกฤษกันสนุกสนาน สถาณที่จัดหรูหราอลังการขึ้นเรื่อยๆ เพื่อดึงดูดให้ชาวบ้านเค้าอยากบินมา

สิ่งที่ผมฝันไว้คือ อยากให้แต่ละงานของเรา มีเอกลักษณ์ของตัวเอง มากกว่า เป็นแค่งาน copy-paste รูปแบบต่อๆกันมา มากกว่าเป็นแค่งานมานั่งฟังให้เกิดแรงบันดาลใจกันปีละสามครั้ง

ผมอยากให้เก็บงาน Agile Tour และ TPSE มันเป็นคงรูปแบบของงานที่เป็นอารมณ์ของงานอินเตอร์ หรูหรา ธุรกิจ ทางการ เข้าถึงคนจำนวนมาก เสริมสร้างแรงบันดาลใจ อันนี้ผมว่าดีแล้ว และควรทำอย่างนี้ต่อไป

แต่ผมอยากให้ Agile Thailand เป็นงานแห่งความอบอุ่น ความสนุกสนาน และการแลกเปลี่ยนความรู้อย่างไม่มีขีดจำกัดครับ

Open Space

ขอเสนอให้จัดงานนี้เป็น open space เต็มตัว

ผมไปเจอรูปแบบงานนี้ครั้งแรกตอนงาน Agile Open Northwest 2012 ที่ Seattle ครับ ลักษณะของงานจะง่ายจนน่าตกใจ คือ เราไม่กำหนดไว้ก่อนเลยครับว่าจะมีใครมาพูดเรื่องอะไรล่วงหน้า แต่กำหนดห้องเปล่าๆไว้หลายๆ ห้อง เป็น slot ห้องละประมาณ 30 คน

แล้วถึงวันงาน ก็ให้คนออกมาประกาศกันว่าอยากจะพูดเรื่องอะไร แล้วก็เอากระดาษไปแปะใน slot ที่กำหนด แล้วคนที่เหลือก็เข้าไปดูว่าอยากจะไปทำอะไรเมื่อไหร่

ผมเรียกเองว่า มันเป็นตลาดนัดของการแลกเปลี่ยนความรู้ความเข้าใจของเรื่องอไจล์ ครับ

ทำไมต้อง open space?

เพราะมันทำให้เกิดอะไรหลายๆ อย่างที่งานอื่นไม่มี จากงาน Agile Open Northwest สิ่งเหล่านี้เป็นของที่ผมเห็นว่ามันเกิดขึ้นเองโดยธรรมชาติไม่ต้องมีใครมากำหนดบอกล่วงหน้า

• คนที่อยากพูด ไม่ต้องเตรียมล่วงหน้ามากมาย เอา flipchart มาเขียนๆ อธิบายความเข้าใจตัวเอง เหมือนพูดให้เพื่อนฟัง
• ใครอยากพรีเซนท์แบบเดิมๆ ก็เอา powerpoint มาปิ้งได้ ก็ไปจองห้องที่มันมี projector ซะ
• คนที่อยากรู้เรื่องอะไรมากๆ (เช่น Agile กับ off-shore ทืม ยังไง) แต่ไม่เห็นมีใครพูด ก็เปิดห้องมา แล้วเรียกคนที่สนใจมาจับกลุ่มคุยกัน
• ในงานมีคนนึกสนุก เอา session ที่เค้าเข้าไปฟังมาเขียนเป็น mindmap สวยๆ แปะไว้หน้างาน
• รูปแบบอื่นๆ ก็มีหลากหลายมาก เล่นเกม​ workshop เขียนโค้ดให้ดู ติว tdd กลุ่มใหญ่ ทดลองเล่น pair programming คนมางานจัดกันเองหมด
• บางคนก็เอาเกมอไจล์มาเล่น ผมได้ไปเล่นเรื่อง dot game ก็จากงานนี้

งานแบบนี้เปลี่ยนให้งานประชุมเป็นของทุกคน ไม่ยึดติดกับรูปแบบแค่ผู้พูด-ผู้ฟัง คุณอยากฟังอะไร คุณอยากพูดอะไร คุณอยากให้มีอะไร คุณมีสิทธิและอำนาจทั้งหมดที่จะทำให้มันเป็นงานอย่างที่คุณอยากให้มันเเป็น

จงทำให้มันเกิดขึ้น

ความอบอุ่น และ open space

ผมขอมั่วเข้าข้างตัวเองว่า งาน Agile Thailand 2012 เป็นงานอไจล์ที่อบอุ่นที่สุดในโลก

มันเป็นงานครั้งแรกของเรา ที่เราเริ่มจากอะไรง่ายๆ จากทุกอย่างที่มีอยู่ ไม่ต้องมีอะไรมากมาย ไม่ต้องคิดถึงแขกบ้านแขกเมือง เชิญคนนั้นคนนี้ หรือต้องมีประชาสัมพันธ์ยิ่งใหญ่ ถึงแม้ว่ารูปแบบเป็นงานประชุมปกติ มีคนพูด-คนฟัง มีแต่พวกเรากันเองมานั่งพูดคุยเล่าเรื่องกันให้ฟัง มันให้อารมณ์เหมือนนั่งกินข้าวคุยกัน แล้วก็เจรจาถกเถียงกัน

มันอาจจะเข้าใจยาก และอธิบายยาก แต่ผมเรียกปัจจัยที่จับต้องไม่ได้นี้ว่า ความอบอุ่น นะ และไม่ว่างาน ATH จะโตขึ้นเท่าไหร่ หรือ จะเป็นอย่างไร ก็อยากให้เก็บสิ่งเหล่านี้ไว้

และถ้างานนี้เป็น open space ผมคิดว่าเราตอบโจทย์นี้ได้ ด้วยรูปแบบที่เราเอื้อให้ทุกคน ถอดยศ ตัวเองเก็บไว้ที่บ้านครับ ที่ทำงานเคยเป็นใครใหญ่แค่ไหน มางานนี้กลายเป็นผู้ร่วมงานคนหนึ่ง เหมือนกับทุกๆ คน อยากรู้ อยากถาม อยากแบ่งปันอะไร อยากให้มีอะไร ทำให้โดยไม่ต้องกลัวครับ ทุกคนมีสิทธิจะพูดและทำเหมือนกัน เวทีไม่ใช่เป็นแค่ของคนไม่กี่คนที่กำหนดไว้

นั่งล้อมวงกัน แล้วจัดมาได้เลย

ปล.​ ใครไม่เชื่อว่าความอบอุ่นมีจริงลองไปดูใน อัลบั้มรูปงาน Agile Thailand 2012 ได้

Success Criteria

งานนี้จะสำเร็จยิ่งใหญ่มากน้อยแค่ไหน ผมคิดว่ามีตัวชี้วัดหลักที่จะถามจากคนเข้างาน แค่สามข้อเอง

• มางานนี้แล้วได้ทำอะไรตรงกับที่อยากจะได้ทำหรือไม่ (1 – 5 ดาว)
• มางานนี้แล้วได้เรียนรู้อะไรตรงกับที่อยากจะได้เรียนรู้หรือไม่ (1 – 5 ดาว)
• มางานนี้แล้วรู้สึกอบอุ่นแค่ไหน (1-5 ดาว)

สรุปนะ

ผมฝันว่า Agile Thailand จะเป็นตลาดนัดของความรู้เรื่องอไจล์ครับ ของคนที่มีความรู้ และคนที่อยากจะรู้ มาแลกเปลี่ยนพูดคุยกันอย่างอบอุ่นเป็นกันเองอย่างไม่มีขีดจำกัด

#ATH2014 #openspace #ตลาดนัดความรู้ #อบอุ่น #กันเอง #คุณกำหนดได้

References

• นิยามของ Open Space
• อัลบั้มงาน Agile Thailand 2012
• อัลบั้มงาน Agile Thailand 2013
• อัลบั้มงาน Agile Open Northwest 2013 – Oregon (ลองดูในคอมเมนท์แต่ละรูปจะมีที่ staff เคยคุยกันไว้)

เครดิตรูปขอบคุณช่างภาพทุกคนที่อัพโหลดเข้าคลังรูปของ Agile66 ครับ

มีอะไรเพิ่มเติม เสนอแนะ ติชม หรือ สงสัยอะไรเป็นพิเศษอยากให้ขยาย บอกมาในคอมเมนท์ได้เลยครับ

ใครเคยเรียนฟิสิกส์แล้วจำได้ มันจะมีเรื่องของ แรงเสียดทาน ภาษาอังกฤษเค้าเรียกว่า friction ที่เราเรียนมามันจะมี friction สองอย่าง คือ static friction กับ kinetic friction ถ้าใครต้องเข็นของหนักๆ คงจะเข้าใจเรื่องนี้ดี

ตอนแรกเราเริ่มเข็นของ ก็ใช้พลังงานไปเยอะมาก ต้องออกแรงดันเยอะๆ มากๆๆ แต่พอมันเริ่มเคลื่อนที่ไปได้ จะเข็นไปต่อก็เป็นเรื่องง่ายๆ ออกแรงไม่เยอะเท่าตอนแรก

ไม่รู้ว่ามันเกี่ยวยังไง แต่ผมว่ามันเหมือนกับเราตอนเริ่มทำงานอะไรซักอย่างเลย โดยเฉพาะของที่เราไม่ชอบ เบื่อ ไม่อยากทำ เราก็พยายามจะผลัดมันไปเรื่อยๆ กว่าจะเข็นตัวเองให้ทำได้ มันเป็นเรื่องที่นานมาก เช่น คนที่ไม่ชอบออกกำลังกาย ก็จะหาเหตผล จะไม่ไปยิมอยู่เรื่อย หรือ คนที่ไม่ชอบทำความสะอาดห้อง ก็จะผลัดไปเรื่อยๆ เป็นขั้นหนักขึ้นก็คือ พยายามหาอย่างอื่นที่เราชอบมากว่ามาทำก่อน แล้วบอกว่าเรายุ่ง ไม่มีเวลา

สุดท้าย ก็คือ เราไม่สามารถทำลาย แรงเสียดทานเริ่มแรก นี้ได้ กลายเป็นสิ่งที่เราเรียกว่า ผัดวันประกันพรุ่งนี่เอง

แต่พอวันหนึ่งเราเกิดมีอารมณ์ลุกขึ้นมาทำปุ๊บ พอเริ่มไปได้ซักพัก มันก็กลับไปได้เรื่อยๆ ของที่ดูยาก พอเริ่มลงมือทำ มันก็ไม่ได้ยากอย่างที่เราคิดหรือจินตนาการไว้เลย

วิธีทำลายแรงเสียดทาน มีหลายวิธี หลายเทคนิค วันนี้เอาอันที่ง่ายที่สุดมาเขียนก่อนแล้วกัน

หนึ่งในนั้นคือ การบอกตัวเองว่า ทำแค่ 5 นาทีก็พอ

• บอกว่าเก็บห้องแค่ 5 นาที ก็พอ
• บอกว่าออกไปวิ่ง แค่ 5 นาที ก็พอ
• วันนี้จัดการโทรไปจัดการธุระ แค่ 5 นาทีก็พอ

แล้วถ้ามันเพลินจนทำไปนานกว่านั้น ก็ปล่อยมันไปตามความสนุกของเรา ตามแรงเสียดทานที่ลดลงตามมา

Learning Functions

ผมสังเกตมานานแล้วว่า โมเดล ของการเรียนรู้อะไรซักอย่างมันไม่ได้มีลักษณะเหมือนกับที่หลายๆ คนคิด เรามักจะคิดว่า การเรียนรู้มันเป็นแบบนี้ คือ ค่อยๆ เรียนรู้ไปมันก็จะค่อยๆ เก่งขึ้นทีละนิดๆ แต่ละวันที่ฝึกก็เก่งขึ้นมานิดหน่อย ทีละก้าวเล็กๆ ไปเรื่อยๆ

แต่หลักจากที่ผมพยายามทำหลายๆ อย่าง โดยเฉพาะกิจกรรมที่ต้องอาศัยพลังสมองทางด้านความคิดมากๆ เช่น ทำกับข้าว ทำขนม ร้องเพลง เล่นดนตรี เขียนโปรแกรม พบว่าจริงๆ แล้วมันแบบนี้มากกว่า

คือ มันจะประกอบไปด้วยช่วงที่มืดมนๆๆ พยายามจะลองใช้สิ่งที่ได้อ่านมา แล้วมันก็ไม่ถูกซักที คือ มันเกือบจะถูก เหมือนอะไรจะดีขึ้น แต่ก็อยู่ได้ไม่นาน เพราะเราไม่รู้จริง มันไม่เสถียร เหมือนกำลังจะบินขึ้นไปได้ซักหน่อยๆ แล้วซักพักก็ร่วงกลับลงมาที่เดิม

แต่แล้ววันนึง ลองผิดไปหลายๆ ครั้ง มันก็จะมีซักครั้งที่เราฟลุคทำถูก หรือ ไม่ก็ได้ข้อมูลอะไรมาเพิ่มจากปรมาจารณ์ที่ชี้แนะขึ้นมา หรือไม่อยู่ดีๆ อาบน้ำอยู่แล้วคิดออกเอง

แล้วก็เกิดการบรรลุขึ้นมาทันที สิ่งที่ไม่เคยทำได้ก็ได้ขึ้นมาเฉยๆ เพราะเราได้เข้าถึงความรู้นั้นในมุมที่ถูกต้อง แล้วได้เข้าใจมันจริงๆ เหมือนกระโดดเข้าไปในระดับพลังงานใหม่ที่เสถียรขึ้น (geek จริงๆ)

ผมเรียกมันว่า tipping point เป็นจุดที่ชีวิตเราเปลี่ยน สิ่งเล็กๆ ที่ทำให้เราเข้าใจความรู้นั้นเปลี่ยนไปตลอดกาล เวลามองย้อนกลับไปก็แปลกใจว่า ทำไมเราไม่เข้าใจอย่างนี้ตั้งแต่แรก (วะ)

The tipping points

เราใช้เวลาทั้งชีวิต เพื่อหาจุดเหล่านี้ เราอ่านหนังสือหลายๆ เล่ม เพื่อเจอไม่กี่บรรทัดที่เปลี่ยนชีวิตเรา เราคุยกับคนมากมายในวงการ เพื่อไม่กี่ประโยคที่ทำให้เราเข้าใจ ทดลองเจ็บตัวหลายครั้งเพื่อฟลุคหามุมเล็กๆ เหล่านั้นที่จะทำให้เรากระโดดขึ้นไปได้ในที่สุด

เป็นโชคร้ายของเราที่ แต่ละคน เรื่องเดียวกัน ก็จะมีจุดที่เข้าถึงไม่เหมือนกัน เวลาผมไปสอนหนังสือ ก็จะพยายามให้มุมมองที่ผมคิดว่าน่าจะทำให้เขาเข้ามาได้ บอกจุดที่คนมักจะพลาด ชี้จุดที่มักจะทำให้เข้าใจ ช่วยให้เขาพาตัวเองขึ้นไปได้ กลายเป็นความรู้และจุดเปลี่ยนชีวิตของเขาไปตลอดกาล ผมก็ช่วยได้แค่นี้ แต่สุดท้ายแล้วทุกคนมีหน้าที่ค้นหา tipping point เหล่านี้ให้ตนเองครับ

สังเกตไหม ผมถามทุกคนที่อยากรู้ว่าจะเริ่มศึกษาอไจล์ยังไงว่า “คิดว่าอไจล์คืออะไร?”

รูปภาพ : Google (y=x)
รูปภาพ : http://www.efunda.com/math/unit_delta/UnitStepPlot.cfm

If it is painful, do it more often
– ถ้าอะไรมันเจ็บปวด ก็ทำมันบ่อยๆ –

Not a sadist suggestion!

ไม่ได้แปลว่าให้เป็นพวกชอบความเจ็บปวด ย้ำๆลงไปจุดที่เจ็บๆ จะได้ทรมานแล้วดิ้นรนหาวิธีมาแก้ไขนะ (มีคนแปลอย่างนั้นจริงๆ นะ แล้วแบบไปไกลเลย)

เค้าแปลว่า อะไรที่มันเป็นสิ่งที่เราจะไม่อยากทำน่ะ สัญชาติญาณความขี้เกียจของเราก็มันจะพยายามปัดๆ ไปค่อยแก้ๆ กันวันหลังใช่มั๊ย เราทุกคนก็คงอยากทำอะไรที่สนุก อะไรที่มันไม่สนุกก็หมักๆ กองๆ มันไว้ทำเป็นไม่เห็นก็ได้

ทีนี้โค้ดรกมันก็ไม่เหมือนห้องรกน่ะสิ มันมองไม่ค่อยเห็นว่ามันรกยังไง รู้ตัวอีกทีก็ตอนที่เราต้องไปนั่งไล่หาบั๊กอยู่เป็นวันๆ แล้วก็บ่นกันว่าใครเขียนโค้ดแถบส่วนนี้ขึ้นมา (วะ) แล้วทำไมตอนแรกไม่ทำให้มันดีๆ (วะ) จะมาเก็บกวาดตอนนี้ก็รกเหลือทนต้องเสียเวลาแก้ไขไปนานเลย แทนที่จะเสียเวลาค่อยๆทำทีละนิดๆ

Do it early, do it often

สรุปคือ อะไรที่ไม่ชอบทำให้ “ทำบ่อยๆ มันจะได้ไม่สะสม” เป็นชุดใหญ่

ใครเข้าใจอันนี้ได้ ก็จะเข้าใจอไจล์ไปได้เยอะเลยครับ เพราะอไจล์เป็นเรื่องของการเก็บ feedback และปรับปรุงตัวเองบ่อยๆ

ยิ่งทำบ่อย ก็ยิ่งเห็นข้อผิดพลาดได้เร็ว ข้อแก้ไขก็มีทีละนิด แทนที่จะสะสมมาเยอะๆ

Do everything more often

ลองมองดูมันมีอยู่เต็มไปหมด ทั้งด้าน management และ technical

• “ลูกค้าจู้จี้ ตรวจงานทีมีรายการแก้ทีใหญ่ยาว แก้โน่นแก้นี่” –> ก็เอาไปให้เค้าดูบ่อยๆ สิ รายการแก้จะได้มีทีนะนิด (Release Often)
• “เอาโค้ดมารวมกันที วอดวายไปเป็นวัน” –> Integrate มันทุก commit นะแหละ จะได้รู้ว่าอะไรเป็นต้นเหตุทำให้มันพัง (Continuous Integration)
• “รีลีสที นอนบริษัทไป 3 วัน” –> ก็ไม่เคยจะซ้อมรีลีสเลยนิ มาทำเอาทีเดียวใกล้ๆ จบ –> ก็ซ้อมรีลีสกันบ่อยๆ สิ ทำมันทุกครั้งที่เช็คอินเลย รีลีสไปที่ UAT environment นี่แหละ (Continuous Deployment)
• “เทสทีก็พังเป็นแถบ ไม่รู้ว่าพังตรงไหน” –> เขียนเทสทีละนิด รันมันบ่อยๆ สิ จะได้รู้ว่าอะไรพัง (Automated Tests/TDD)
• “ขี้เกียจแก้โค้ดตาม code review แก้เยอะแยะไปหมด” – ก็ code review มันบ่อยๆสิ บ่อยมากๆ จนเป็น (Pair Programming) ก็ได้
• “ส่งเมล์ไปมากว่าจะเข้าใจ เฮ้อ” – เวลาสื่อสารกัน ก็หาอะไรที่มันโต้ตอบกันได้ไวๆ สิ ไม่เข้าใจจุดไหนก็ถามกลับมาได้เลย จนกลายเป็น (face-to-face communication) ก็ยิ่งดี
• … (และอื่นๆอีกมากมาย) …

One more thing

สุดท้าย .. แถม …​”merge นรก กลุ้มใจ” – ก็กองโค้ดที่ไม่ได้รวมกับคนอื่นเค้า (branch / uncommitted code) เอาไว้เยอะๆ เองนิ –> merge มันบ่อยๆ merge มันทุกลมหายใจ จนกลายเป็น (Trunk Development) เลยก็ได้