veggieola

Zapiekany fenkuł

2012-02-24T08:00:00.000+01:00

Dla tych, którzy nie oswoili się jeszcze z tym warzywem, prezentuję kolejne, bardzo łatwe i smaczne danie. Ja już dawno jestem z nim za pan brat i mam w zanadrzu kilka różnych przepisów, które co jakiś czas będą się tu pojawiać. Jeden już był tutaj.

Dziś przygotowałam z serem i bez sera w dwóch oddzielnych foremkach. Już wspominałam kiedyś, że u nas w domu jest trochę pogmatwane, ja jestem wegetarianką, natomiast moja druga połówka nie je sera. Na szczęście dogadaliśmy się w kwestii piekarnika i tolerujemy na wzajem rzeczy których nie jemy, gdy pieką się razem obok siebie. Oczywiście muszą mieć oddzielne naczynia :-)

Przepis na zapiekany fenkuł

1 fenkuł (wystarczy na dwie porcje)
1 cebula
1 jajko
trochę oliwy do smażenia
śmietana do zup i sosów
opcjonalnie plasterki sera, np. Goudy
pomidorki koktailowe
przyprawy jakie lubicie (ja użyłam sól i tabasco)

Cebulę pokroić, usmażyć na złoto. W tym czasie pokroić fenkuł w kostkę. Śmietanę wymieszać dokładnie z jajkiem i przyprawami. Wszystko umieścić w dużej misce, dokładnie wymieszać i przełożyć do foremki żaroodpornej. Na wierzch ułożyć plasterki sera i połówki pomidorów koktailowych. Piec ok. 0,5 godziny przy temperaturze ok. 180 ˚C.

Przygotowanie nie zajmuje dużo czasu i zapewniam, że będzie Wam smakowało :-)

Ciastka owsiane z mąką orkiszową

2012-02-22T09:11:00.001+01:00

Najlepsze są ciastka, które nie sprawiają kłopotu podczas wykonania, są chrupiące, smaczne i może nawet zdrowe (?). Takie właśnie upiekłam ostatnio i już je polubiłam, nie tylko pod względem smakowym, ale również dlatego, że można wymyślać niezliczoną ilość ich wersji. Dziś podstawowa. Przepis od mojej znajomej, krąży od kuchni do kuchni, na skrawkach papieru, zapisany, gdzieś w pośpiechu na kolanie.

Przepis na ciastka owsiane z dodatkiem mąki orkiszowej

2 i 3/4 szklanki płatków owsianych
1 szklanka mąki (wzięłam orkiszową, ale oczywiście każda inna się nadaje)
200 g miękkiego masła
1 jajko
2/3 szklanki cukru
cukier waniliowy
3/4 łyżeczki proszku do pieczneia
szczypta soli

Wszystkie składniki umieścić w misce, wyrobić na gładką masę (można za pomocą miksera, ja wyrobiłam ręką), uformować małe kulki, spłaszczyć je i umieścić na blasze wyłożonej papierem do piecznia. Piec ok. 15 minut w temperaturze ok. 180 ˚C.

Doskonale nadają się na śniadanie, również w pracy. Z dodatkiem jogurtu i ulubionego dżemu, smakują wyśmienicie.

Pasta z oberżyny – Viva España!

2012-02-20T15:57:00.000+01:00

Moje inspiracje czerpię z wielu miejsc i podobnie jak muzyk, który gdzieś tam usłyszał ładną melodię próbuje ją później odtworzyć, tak i ja próbuję wyczarować coś, co zasłużyło na moją uwagę.
W pobliskim centrum handlowym jest taki mały sklepik z produktami kuchni... no właśnie dokładnie nie wiem jakiej. Jest napisane, że południowej, ale to trochę ogólnie. Większość produktów pochodzi z Hiszpanii, więc dla mnie jest to sklep hiszpański. Tak, jak Włosi mają swoje lady z niezliczoną ilością lodów, tak w tym hiszpańskiem sklepie można zastać całą paletę past do chleba o różnych kolorach i smakach.
Nie udaje mi się nigdy przejść obok i niczego nie kupić, ale niestety nie jest to ani tanio, ani po drodze, więc postanowiłam sama spróbować wykreować podobne produkty. Dziś pierwsza moja pasta w hiszpańskim stylu. Ole!

Przepis na pastę z oberżyny

4 małe oberżyny
2 cebule
200 g fety lub zastępczo może być sztywny serek twarogowy, choć zdecydowanie lepiej smakuje z fetą
olej do smażenia (z oliwy)
sól, czosnek, chilli (może być czerwona pasta chilli lub sambal oelek)

Oberżyny przeciąć wzdłuż na pół, poukładać na blasze brzuszkami na dół, miąższ w miejscu cięcia posmarować olejem i piec w piekarniku przez ok. 0,5 godziny przy temperaturze ok. 200 ˚C.
W międzyczasie obrać cebulę, pokroić w kostkę i usmażyć na złoto.
Gdy miąższ oberżyny będzie przypieczony i lekko brązowy, wyjmujemy z piekarnika, studzimy i oddzielamy od ciemnofioletowej skórki.
Wkładamy miąższ oberżyny, cebulę, fetę i przyprawy do miski i blenderujemy wszystko na gładką masę. Podajemy z lekkim, jasnym pieczywem lub jako dodatek do innych warzyw.

Pasta nadaje się świetnie do zamrażania w porcjach.

Prawdziwych Hiszpanów i znawców hiszpańskiej kuchni, prosi się o przymrużenie oka, gdyby przepis nieco odbiegał od tradycyjnej kuchni hiszpańskiej, gdzyż moja kuchnia, to kuchnia bez granic :-)

Szkoda, że nie widzieliście wczoraj wieczorem programu na Arte (może niektórzy z was widzieli?) było tyle pięknego Falmenco, że dech mi zaparło, w sam raz do mojej hiszpańskiej pasty na kolację.

Pożegnanie na Dzień Kota, ale mimo wszystko HAPPY END

2012-02-17T15:01:00.001+01:00

Pamiętacie, pisałam o moich dwóch, nowych, prześlicznych kotkach, które miały u nas zamieszkać.
No i niestety, dziś w dzień kota, pierwszy dzień bez nich :-(
Powarkiwaniom, poprychiwaniom, różniastym syrenom i kłótniom z naszą wielmożną Kotką nie było końca i dwie ślicznotki musiały nas opuścić. Nie martwcie się jednak, wszystko skończyło się dobrze. Okazało się, że jednak mogą wrócić do swojej Pańci, która powitała je z łezką szczęścia w oku.

Nasza Kotka trochę niedowierzała, że goście sobie pojechali, ale po jej minie dziś rano widziałam, że z zadowoleniem planuje dłuższą, spokojną drzemkę :-)

Walentynkowe ciasteczka oraz przepis na masę cukrową

2012-02-13T13:15:00.001+01:00

Walentynki JUŻ jutro, szczególnie podkreślam słowo JUŻ. Pewnie niejednej osóbce zdażyło się zagapić i teraz nic, tylko paniczne poszukiwanie prezentu. Nie ma jednak problemu, bo przecież nie ma nic piękniejszego niż podarunki własnej roboty. Dla wszystkich, którzy jeszcze nic nie mają, mam bardzo szybki do zrealizowania przepis na ciastka walentynkowe.
Lubię eksperymentować, ale jak ma być szybko i sprawnie, to sięgam po sprawdzone rozwiązania.
Upiekłam je więc identycznie jak te.

Przepis, jak zwykle ten, a przepis na masę cukrową znalazłam tu i tu, ale podaję wam na dole, żebyście nie musieli szukać, w końcu nie ma czasu :-)

Przepis na ciastka:

200 g masła 
200 g cukru 
2 jajka 
500 g mąki pszennej
lukier lub masa cukrowa własnej roboty i kolorowe posypki w kształcie serduszek

Można oczywiście dodać różne smakowe dodatki, zmielone orzechy, migdały, cynamon i co się lubi.  

Masło z cukrem utrzeć na gładką masę, a potem dadać po jednym jajku, ciągle ucierając. Nawet jeśli składniki lekko się rozwarstwią to nie szkodzi. Mąkę najlepiej dosypywać małymi porcjami i mieszać. Postarać się całą mąkę wykorzystać, chociaż czasami idzie ciężko.   Ciasto najlepiej włożyć do lodówki na pół godziny, wtedy daje się lepiej wałkować i wycinać. Piec przy 175 ˚C, 12 – 15 minut. Po całkowitym wystudzeniu dekorować.

Lukier robimy z cukru pudru i małej ilości wody lub przygotowujemy masę cukrową.
Na koniec przyklejamy kolorowe serduszka. Jako klej posłuży nam znakomicie lukier, czyli cukier puder rozrobiony z wodą.

Przepis na masę cukrową:

800 g cukru pudru
100 g glukozy
4 łyżeczki żelatyny (ja oczywiście preferuję i polecam wersję wegetarińską Agar-Agar)
70 ml wody
ewentualnie aromat migdałowy, waniliowy, cytrynowy lub pomarańczowy

Żelatynę namoczyć w zimnej wodzie. Gdy napęcznieje podgrzać ją razem z glukozą, ciągle mieszając, aż się rozpuści. Należy uważać, aby płyn się nie zagotował.
Gdy nieco ostygnie dodawać po trochu cukru pudru, ciągle mieszając. (Może nie będzie konieczne dodanie całego cukru. Trzeba wyczuć moment, kiedy masa będzie odpowiednia). Można dodać parę kropelek aromatu lub farbki spożywczej, według uznania. Masę wyrabiać, aż będzie miała konsystencję plasteliny. (Masa na początku zagniatania strasznie się klei. To normalne, należy dalej zagniatać. Można osypujać ręce cukrem pudrem i zagniatać opuszkami palców).
Masę rozwałkować na blacie posmarowanym delikatnie olejem lub posypanym delikatnie mąką ziemniaczaną lub cukrem pudrem.

Można ją łatwo formować i wycinać dowolne kształty za pomocą foremek. Najlepiej użyć tych samych foremek, co do wycinania ciastek, będą wtedy idealnie dopasowane.

Jeżeli nie lubicie sztucznych farbek spożywczych, co jest absolutnie zrozumiałe, możecie pozostawić masę białą i użyć kolorowych posypek, albo dodać nieco soku owocowego. Kolor nie będzie wtedy tak intensywny, ale za to zdrowszy :-)

Przepis dodałam do akcji:

Napój cytrusowy – cieszmy się zdrowiem!

2012-02-03T10:56:00.001+01:00

Nie trzeba nikomu już mówić, że witamina C mobilizuje siły obronne organizmu. Każdy już o tym wie, ale czy wykorzystujemy dostatecznie ten fenomen? Taaak – odpowie wielu z nas – codziennie łykam tabletkę z witaminą C. No tak, tylko czy jest to idealne rozwiązanie? Nieeee – odpowie większość z nas – ale w zawirowaniach dnia codziennego, dobre i to. Macie rację, rzeczywiście często jest tak, że mamy ważniejsze sprawy, niż myślenie o naszej odporności, ale właśnie ta odpowrność pomoże nam przetrwać przez kolejne fale przeziębień.
Ale co ja tu moralizuję.
Jak nie chcecie, to nie pijcie soków z owoców cytrusowych, ja jednak wiem, że potrafią one postawić na nogi niejedną mimozę. Dziś przedstawiam wam brutalną wersję, tylko dla odważnych. Czy osoby słodkolubne się skuszą? Trudno powiedzieć, ale może warto. To tak jak ze sportem, raczej nam się nie chce, ale jak wracamy z parku po bieganiu, najchętniej pobieglibyśmy ponownie. Tak właśnie jest takimi ultrakwaśnymi, witalizującymi napojami.


© Mariola Streim

Przepis na napój cytrusowy

1 cytryna
2 pomarańcze (jedną można zastąpić grejfrutem)
1 łyżka stołowa płynnego miodu
pół szklanki wody mineralnej (może być gazowana)
można dodać odrobinę świeżego, startego imbiru

Wycisnąć owoce, dolać wodę, rozpuścić w napoju miód i natyczmiast wypić.

Tylko nie róbcie kwaśniej miny :-)

Zupa z brokuła

2012-01-24T09:32:00.004+01:00

Już kiedyś pisałam, że brokuł bardzo często gości na moim stole, tym razem jako zupa-krem. Niby nic specjalnego, jak zwykle robi się szybko, a smakuje wyśmienicie. Na początku roku, kiedy to ciężko nam się rozpędzić (przynajmniej w moim przypadku tak jest) przyda nam się trochę cennych witamin, zawartych w tym cennym warzywie. A z tym nowym rokiem, to jak zwykle, chyba za dużo zamiarów na siły, za mało światła, za dużo komputera i telewizora, za mało świeżego powietrza. Zdecydowanie za dużo bakterii, które świetnie czują się w tym klimacie i powodują, że z jednego przeziębienia można popaść w następne. Ja już na szczęście mam to prawie za sobą, ale mimo wszystko nie czuję się aż tak naładowana energią jakbym sobie tego życzyła. Myślę, że to normalne, trochę taki niedźwiedzi sen :-)
Jutro zaprezentuję wam mój nowy witaminowy napój, który stosuję od kilku dni, w celu pobudzenia moich (nie tylko szarych) komórek do działania. Oczywiście znów będzie szybko i łatwo :-) Myślę, że Wam się spodoba, a tymczasem wracamy do zupy.

Przepis na zupę brokułową

1 brokuł
2 małe cebule
3 ziemniaki
śmietana do zup i sosów
1 łyżeczka rosołu instant (w moim przypadku wegetariański)
oliwa z oliwek
sól i tabasko do smaku
czosnek

Cebule pokroić w kostkę i usmażyć powoli na oliwie na małej patelni na złoto. W tym czasie obrać ziemniaki, pokroić w grube kostki i gotować w dużym garnku. W międzyczasie obciąć wszystkie łodygi brokuła, tak, aby zostały tylko małe różyczki i dodać do ziemniaków. Gotować, aż ziemniaki i brokuł będą miękkie, dodać usmażoną cebulę, rosół, rozgnieciony czosnek, przyprawy i zblenderować. Na koniec dodać śmietanę, można jeszcze raz zagotować, jeżeli mamy śmietanę, która nam się nie zważy. Podawać z chlebem z tostera.

Zaręczam, że przepis ten jest niezwykle szybki, da się go oczywiście zastosować do innych warzyw, zupy tego rodzaju są idealne do zamrażania (w porcjach). Najczęsciej gotuję podwójną ilość, aby później, w stresowej sytuacji, sięgnąć do zamrażarki po gotowy obiad :-)

Moi zacni goście :-)

2012-01-20T11:59:00.000+01:00

... a właściwie moje zacne... gosciówy? W każdym razie dziewczynki. Miałam o nich nie pisać, bo w końcu to nie blog o kotach, ale cóż, nie mogłam się powstrzymać. Na razie są u nas w gościnie, ale, jak będą grzeczne i nasza Kotka je polubi, to może zostaną! Czyż nie są słodziutkie?

Spotkanie zimy i lata – deser pomarańczowo-malinowy

2012-01-17T13:09:00.002+01:00

Zima nas do tej pory jakoś ominęła (cieszę się nawet i nie mam nic przeciwko, aby nas w tym roku mróz i śnieg nie dopadł), jakoś tak intuicyjnie wyczarowałam deser, który właściwie pasuje do lata. Ale z drugiej strony, pomarańcze jemy zimą, a maliny też mają moc rozgrzewającą, więc chyba jest to deser na spotkanie obu tych pór roku, co pogoda za oknem od czasu do czasu sugeruje.
Zachęcam do łączenia różnych rodzajów owoców. Często jest tak, że kupimy pomarańcze, ułożymy dekoracyjnie na pięknym talerzu w naszym salonie i koniec. Jakoś nie mamy ochoty akurat dziś. Może jutro... No tak, ale tak po prostu pomarańcza?
Kiedy jednak pomyślimy, przypomni nam się, że mamy przecież jogurt w lodówce i maliny od cioci w zaprażalniku. Wtedy już los pomarańczy zmienia się diametralnie. Jeżeli nie macie cioci, która dobrotliwie zaopatruje was w maliny (ja jej niestety nie mam), możecie kupić maliny w słoiku.
Moja propozycja jest bardzo prosta i efektowna, doskonale pasuje do kuchni, którą preferuję. Szybko i smacznie :-)

Przepis na deser pomarańczowo-malinowy

2 pomarańcze
1 mały słoik malin (mogą być świeże lub mrożone)
jogurt naturalny
cukier
czekolada

Maliny odsączyć (mrożone trzeba odpowiednio wcześniej rozmrozić), pomarańcze obrać i oczyścić z białych skórek. Wykroić sam miąższ (na dole instrukcja). Jogurt dosłodzić do smaku.
Na przemian umieścić warstwę jogurtu i warstwę owoców w szklance lub w ozdobnej miseczce, na koniec utrzeć czekoladę na tarce.

Pomarańcze dają się bardzo łatwo spreparować. Wymaga to minimalnie więcej czasu, zrekompensuje nam to później przyjemność jedzenia.

Instrukcja:
Ostrym nożem odciąć dół i górę pomarańczy, następnie obciąć w koło skórkę. Należy to zrobić dość grubo, tak, aby nie było białej skórki. Następnie wyłuskać miąższ z kieszonek nożem.

Jest to łatwiejsze niż mogłoby się wydawać, każdy sobie poradzi, wystarczy spróbować!

Jak powitaliście Nowy Rok?

2012-01-02T17:40:00.000+01:00

Pewnie miło i spokojnie. My owszem, miło, ale spokoju to za dużo w te święta nie mieliśmy. Właściwie wcale. Po wielu tygodniach pakowania różnych kartonów w różnych miejscach i przewożenia ich w jeszcze inne miejsca, w końcu zebraliśmy większość naszych rzeczy w jedno miejsce. Choć to jeszcze nie koniec tej najdziwniejszej przeprowadzki, najgorsze już za nami i teraz mamy już nasz Heim (Home), co oznacza znacznie więcej niż dom, to raczej taki dom-domowy, gdzie człowiek ma czuć się najlepiej na świecie. Indianie twierdzą, że wkładając palec 2 razy do tej samej rzeki, za każdym razem jest to inna rzeka, w końcu w międzyczasie całe mnóstwo wody upłynęło. Dokładnie tak opisałabym naszą sytuację. Nasze myśli chyba nie radzą sobie z powrotami, myli im się, co było kiedyś, co jest teraz i wydają się wybiegać samodzielnie w przyszłość...
A tymczasem ponownie będziemy odkrywać znane pagórki, ponownie poznawać starych sąsiadów. Wyjechałam kiedyś za granicę, aby po latach wrócić do kraju, a następnie wrócić za granicę. Ciekawa kombinacja. Gdzie jestem u siebie, a gdzie jestem za granicą? Chyba granic już nie ma... Fajnie jest, że w internecie można być trochę tu, trochę tam, to chyba jedyna dziedzina życia, która jest naprawdę bez granic, choć niestety spotkałam się już ze stwierdzeniem, że niektóre strony są tylko dla niemieckich internautów (chyba ktoś nie rozumie zasady działania internetu), a nawet właściciel jednego z portali wezwał mnie do nie korzystania z niego, skoro jestem z Polski (to prawda! niestety! nazwy tego portalu lepiej nie podam). W każdym razie poza tymi małymi wyjątkami (raczej piszę o tym jako o ciekawostce, niż, żeby narzekać) cieszę się bardzo, że nie ma znaczenia, skąd do was piszę :-)
A co poza tym nowego w tym nowym roku? Dwa nowe, śliczne koty (wyglądają raczej jak śliczne pluszaki), zobaczymy, czy będą mogły u nas zostać, ostateczną decyzją musi podjąć Kotka ;-)
No i nowe pomysły, mam nadzieję, że ich nie zabraknie! Poza tym mam nareszcie sporo miejsca do pracy i wszystko w jednym miejscu. Do tej pory zawsze czegoś mi brakowało, albo aparatu, albo miksera, albo pieca, albo internetu :-)

Gotowanie w nowym roku rozpoczynam leniwie i prosto. Po prostu pieczarki.

Podczas zakupów warto zwrócić uwagę na ich jakość. Pieczarki muszą dobrze wyglądać, być bez odgnieceń i ciemnych miejsc. Najlepiej jak nie są zapakowane w folię, gdyż pieczarki (grzyby generalnie) muszą „oddychać”. (Zawsze powtarza to sprzedawca z mojego małego warzywniaka i obchodzi się z nimi, jakby były z porcelany – to mało powiedziane, jakby były z baaardzo kruchliwej porcelany :-) Pieczarek nie obieramy, ani nie myjemy. Jeżeli ewentualnie znajdują się na skórce jakieś nieczystości, usuwamy je delikatną szczoteczką lub papierem kuchennym na sucho.
Ogonki w miejscu cięcia nie mogą być ani za bardzo wyschnięte, ani ciemne. Dobre pieczarki nie puszczają też wody podczas smażenia, jeżeli już, to bardzo mało. Solić należy je dopiero na końcu smażenia.
To tyle. Myślę, że większość z Was wie o tym wszystkim, ale nic nie zaszkodzi taka mała powtórka.

Przepis na pieczarki

pieczarki
cebula
olej do samżenia
czosnek
przyprawy

Cebulę pokroić w kostkę i zeszklić na patelni, dodać pokrojone pieczarki, smażyć na umiarkowanym ogniu, aż nie będzie wody i w zależności od upodobania będą podrumienione (nie trzeba smażyć ich zbyt mocno, pieczarki można jeść na surowo – uwaga! dotyczy to tylko pieczarek, nie innych grzybów!) Na koniec przyprawiamy je.

Niezwykle łatwe i szybkie, podajemy z ryżem, makaronem, ziemniakami lub z kluskami z polenty.

Podana wersja jest zupełnie podstawowa, można oczywiście dodać na koniec śmietanę, wtedy otrzymamy smaczny sos, przyprawić można dodatkowo papryką, doskonale pasuje również rozmaryn.

Wigilia tuż, tuż...

2011-12-24T12:21:00.000+01:00

Pierwsza blogowa Wigilia – dziękuję Wam za te wspólne kilka miesięcy, życzę rodzinnej atmosfery, wielu spotkań przy zastawionych stołach. Mam nadzieję, że za rok będę miała również przyjemność złożyć Wam życzenia na tym blogu i że trafią one do jeszcze większego grona!

Fenkuł – szybko i smacznie

2011-12-17T12:52:00.000+01:00

Moje pierwsze spotkanie z tym warzywem nie należało do udanych. Intetnsywny, specyficzny smak, przypominający anyż, nie przypadł mi do gustu, ale od tamtej pory upłynęło sporo czasu i powoli, powoli, fenkuł zajął dość poważne miejsce w moim osobistym rankingu. Najczęściej robię go, jak zwykle na patelni, w różnych wersjach, ale bywało też, że zapiekałam połówki w foremce, w piekarniku. Przy odpowiednim doborze składników, które dopełniają smak fenkuła, powstaje danie „palce lizać“, może nie na codzień, ale z całą pewnością warte polecenia. Nie jest to typowe danie zimowe, ale skoro zimy nie ma, to i jedzonko raczej letnie :-)
Dziś przedstawię Wam taką najprostszą wersję.

Przepis na fenkuł

2 fenkuły
1 cebula
olej
zielona pasta curry (jeżeli nie macie, można wziąć zielone papryczki chilli, czosnek, trawę cytrynową, zmielone nasiona kolendry, zmielony kminek lub część z tych składników)
sól

Cebulę pokroić w kostkę i podsmażyć na złoto. Odciąć zielone łodygi i listki fenkuła, pokroić go w kostkę, dodać do cebuli i smażyć wszystko razem, aż będzie miękkie. Można dolać nieco wody i smażyć pod przykryciem, wtedy danie będzie o wiele szybciej gotowe. Na koniec dodać przyprawy, posmażyć jeszcze chwilkę, na koniec posypać posiekanymi listkami i gotowe.

Podawać z ryżem lub pieczonymi ziemniakami, bardzo dobrze pasuje sos so sałatek.

Co mamy na talerzu?

2011-12-15T16:12:00.000+01:00

Zakładając tego bloga wcale nie miałam zamiaru nikogo nawracać, pouczać, narzekać, nic z tych rzeczy. Powoli jednak nie mogę usiedzieć cicho, obserwując, dokąd zmierza nasze odżywianie. Jestem wegetarianką, bo jestem, właściwie z przypadku. Dopiero potem odkryłam ogromne tego zalety. Wcale jednak nie o wegetarianizm chodzi, lecz generalnie o odżywianie, a właściwie o produkcję naszej żywności. Coraz więcej specjalistów bije na alarm, że nasze jedzenie nam szkodzi, że substancje dodawane do żywności są szkodliwe, prowadzą do otyłości, alergii it.d. Aspektów i problemów jest tyle, że na osobnego bloga starczyłoby. Czasami już nie chcę tego słuchać, nie chcę się nad tym zastanawiać, nie chcę wiedzieć. Przytłacza mnie niemoc, nie chce mi się czytać kolejnej etykiety ze składem w supermarkecie, napisanej czcionką o nieczytelnej wielkości 3 pt. Waham się pomiędzy niemocą a wściekłością. Może przesadzam...
Wczoraj przypadkiem natknęłam się na program na 3sat dotyczący tego zagadnienia i moja złość znów się odezwała. Z jednaj strony naukowcy twierdzą, iż nasze odżywianie ma ogromny wpływ na nasze życie, nawet na nasze myślenie i zachowanie. Międzyinnymi przeprowadzono eksperyment w więzieniu, który pokazał, że przez odpowiednie, zdrowie odżywnianie agresywne zachowanie wśród więźnów spadło o ponad 30 %. Również osoby pracujące z osobami psychicznie chorymi potwierdziły pozytywny wpływ zdrowego żywienia na stan pacjentów. Wiele innych pozytywnych aspektów poruszono, ale niestety o wiele bardziej przytłoczyła mnie część dotycząca produkcji zwierząt. Nie było to dla mnie nic nowego, wiem od dawna, że kury siedzą w ciasnocie, że kurczaki sortowane są na taśmie produkcyjnej, jak plastikowe zabawki. Te, które nie odpowiadają normie wyrzucane są na śmietnik (podobno usypiane są w humanitarny sposób). A jednak byłam tym przytłoczona. W Ameryce produkuje się mięso z klonowanych zwierząt, handluje się takimi idealnymi zwierzętami za ogromne pieniądze na giełdzie, ich embrionami w internecie. Zapewnienia, że takiego mięsa w Europie nie ma i nie będzie absolutnie mnie nie przekonały. W Agrentynie bowiem, również takie mięso jest w handlu, a wiadomo, Europa je importuje. Z produktami pochodznie roślinnego niestety też nie jest lepiej. Dla producentów żywności najważniejszy jest zysk. A my, cóż, nie mamy za bardzo wyboru. Napiszcie, jak Wy to widzicie, czy jest to Wam obojętne, czy też was czasami złość ogarnia?

Kawa czy kakao?

2011-12-09T08:30:00.000+01:00

Dość dylematów. Ciągle musimy podejmować decyzje, dokonywać wyboru.
Od czasu do czasu warto zadać sobie pytanie, dlaczego nie jedno i drugie? Okazuje się, że jest to całkiem niezłe rozwiązanie. Może nawet w innych dziedzinach?
Dziś zapraszam Was na kawę i kakao w jednym. Mało tego, prezentuję wam je w tak zwanych „ocieplaczach“. Nazwę tę wymyśłiłam ot tak, na poczekaniu, z myślą o tej niesfornej porze roku, kiedy to ciepła nigdy dość.
Przepis podaję, chociaż trudno tu mówić o wielkim przepisie, raczej jest to mały eksperyment z przymrużeniem oka ;-)
Tak nawiasem mówiąc... nie przypomina Wam to nieco takich koszyczków do szklanek robionych na szydełku z minionej epoki? Myślę, że niebawem też takie zrobię, oczywiście w nowoczesnej wersji.

Przepis na kawę i kakao

kawa zbożowa (w proszku)
napój kakaowy (w proszku)
mleko

Wsypujemy pół na pół kawy i napoju kakaowego do kubka, zalewamy gorącą wodą i dolewamy mleka do smaku.

I co? Rozjaśniło się trochę to jesienne niebo?

Szybkie ciasteczka żytnie

2011-12-06T11:04:00.000+01:00

Im bliżej świąt, tym bardziej jesteśmy zabiegani. Wyobraźcie sobie, że już dwa tygodnie temu na autostradzie widziałam samochód z choiką na dachu! Najpierw niespecjalnie się tym przejęłam, ale potem uświadomiłam sobie, że przecież do świąt był wtedy jeszcze ponad miesiąc i musiałam dokładnej przyjrzeć się, czy mi się nie przewidziało. Ciekawa jestem ile igieł będzie miała ta choinka w wieczór wigilijny :-)
Nie ukrywam, że jakoś zawsze przed świętami mój czas też ulega jakiemuś subiektywnemu przyśpieszniu i na koniec już tak pędzi, że wielu z zaplanowanych rzeczy nie zdążę. A teraz mamy w dodatku przeoragnizowanie naszego miejsca pobytu. Inni nazwaliby to przeprowadzką, ale ja już wolę tego słowa nie brać w moje usta, bo u nas to już raczej stan chroniczny. Co na to poradzić? Spróbować jakoś to wszystko przetrwać i skupić się na jeszcze bardziej ekspresowych smakołykach, bo w końcu jeść i tak coś trzeba, czy mamy na to czas, czy nie.
Dziś zaprezentuję wam szybkie ciastka gwiazdki, z mąki żytniej. Użyłam tej mąki pierwszy raz do ciastek i byłam pozytywnie zaskoczona. Ciasto miało świetną konsystencją, dało się bardzo dobrze wałkować i wycinać, a smak też jest wyśmienity. Składniki początkowo wzięłam od ONIONCHOCO i tak się doniego przykleiłam, że już jest moim ulubionym, zmieniłam tylko sposób wykonania ciasta, wymagający nieco mniej masy mięśniowej do jego wyrobienia :-) Będę oczywiście tworzyć jego różne wersje, oto jedna z nich:

Przepis na szybkie ciastka żytnie:

200 g masła
200 g cukru
cukier waniliowy
2 jajka
500 g mąki żytniej
cukier puder do posypania

Można oczywiście dodać różne smakowe dodatki, zmielone orzechy, migdały, cynamon i co się lubi.

Wszystkie składniki umieścić w misce, wymieszać i zagniatać, aż zrobi się gładkie, łatwe do formowania ciasto. Rozwałkować na cienki placek i wycinać ciastka foremkami.
Piec przy 175 ˚C, 12 – 15 minut. (Moje piekłam tylko 5 minut, bo były małe i cienkie)
Posypać ciastka cukrem i chrupać ze smakiem :-)

Delikatne placuszki marchewkowe

2011-11-30T08:30:00.000+01:00

Katastrofa może być czasami początkiem czegoś dobrego, trzeba się tylko w tych czarnych chmurach dopatrzeć jakiegoś małego, pozytywnego promyczka i podążyć jego śladem. Zarówno w życiu, jak i w kuchni. Wczoraj właśnie taką katastrofę zdażyło mi się zaliczyć. Ugotowałam chyba najgorszą zupę mojego życia! Nie żartuję! Dziś chcichram się sama z siebie, jak mogło się to stać? Otóż zupa marchewkowa jest generalnie super, ale wymaga dobrze wyważonej dozy odpowiednich przypraw. A wczoraj, coś było ze mną na bakier, że moje dzieło okazało się niezjadliwe. Cóż, poszłam spać z poczuciem niezadowolenia, nienajedzenia (zupa była na kolację) i stwierdziłam, że nie wiem, co z tym wielkim garem niedobrej zupy (ugotowałam na zapas, bo zawsze była pyszna). Dziś rano wstałam i jak zobaczyłam ten oto gar, to tylko westchnęłam pozbawiona wszelkiej motywacji i pomyślałam, że część rzeczywiście zamrożę, jako bazę do dalszych eksperymentów, a z częścią coś wykombinuję. No i całe szczęście, że dałam temu okropieństwu jeszcze jedną szansę, bo okazała się wspaniałą bazą do rewelacyjnych placuszków.

Przepis na placki marchewkowe

1/2 kg marchwi
3 łyżki jogurtu naturalnego
1 jajko
mąka
czosnek
sól
tabasko albo jakaś ostra pasta chilli
można dodać trochę imbiru
sos do sałatki lub majonez lub jogurt naturalny lub każdy inny sos, który lubicie

Marchew obrać, pokroić na grube kawałki, włożyć do garnka z wodą, tak, aby woda prawie ją zakrywała. Ugotować do miękkości i zblenderować. Doprawić wszystko rozgniecionym czosnkiem i przyprawami. Po ostudzenu dodać jogurt, jedno jajko i dosypać tyle mąki, aby była dobra konsystencja do smażenia placków (podobna do placków ziemniaczanych). Smażyć małe placuszki na złoto, podawać z sosem do sałatek, albo jakimś innym. Pełna dowolność, bo placki same w sobie są genialne.

Spróbujcie!

W moim ogrodzie...

2011-11-24T08:30:00.000+01:00

W moim ogrodzie nie ma nic szczególnego. Pozbierałam ostatnie złoto z mojego tarasu i usiadłam przy zszarzałym drewnianym stole z moim kubkiem gorącego kakao. Listopadowe zimno w połączeniu z ciepłymi promieniami słońca stworzyły miły kontrast. To tak, jakby dodać do czegoś słodkiego, trochę ostrej przyprawy.
Każdego z ostatnich liści spotkał inny los, a ja sobie siedzę i myślę, że tylko tyle mi dziś trzeba...

Cenna zieleń – błyskawiczna zupa szpinakowa

2011-11-22T08:30:00.000+01:00

Każdy z nas ma takie dni, kiedy nie wie, w co ręce włożyć, wszystko musi być zrobione na raz, wszyscy czegoś od nas chcą i mamy wrażenie, że już z niczym nie nadążamy. Wtedy nawet o gotowaniu nie mamy co marzyć (myślimy), zjadamy byle co, byle jak i byle gdzie, a nasz oragnizm raczej nie myśli nam tego puścić płazem. Ostatnio widziałam program o ludziach otyłych i niestety potwierdza się, że stres jest jednym z powodów nadwagi. W okresie kompletnego zalatania większość z nasz je jak automat, po to tylko, aby zaspokoić głód, bez zastanowienia się nad tym, co je. Wtedy sięgamy do dań, które są najbardziej niezdrowe z możliwych, a szkoda, bo przecież właśnie w takich chwilach potrzebujemy wartościowego jedzenie, aby temu wszystkiemu podołać.
Na takie sytuacje warto się przygotować. W czasie, kiedy jest nieco spokojniej, pomyśleć chwilę o tym, że burzliwe czasy z pewnością nadejdą i zorganizować sobie możliwość ekspresowego przygotowania obiadu.
Dziś jedna z takich propozycji. Zupa szpinakowa, zdrowa i szybka w przygotowaniu.
Normalnie zajęłaby nam więcej czasu, jeżeli chcielibyśmy przygotować ją ze świeżego szpinaku, ale tu chodzi raczej o minimalny nakład pacy przy maksymalnej korzyści dla naszego organizmu. Taki pakiet na wszelki wypadek. Poza tym niektóre warzywa są nawet zdrowsze w zamrożonej postaci, gdyż proces ich przygotowania i mrożenia odbywa się natychmiast po zebraniu warzyw z pola i zachowują one w ten sposób wiele witamin. Z całą pewnością zdrowszy jest szpinak mrożony, od takiego z supermarketu, który leży kilka dni zamknięty w torebce foliowej i bakterie aż kwiczą z radości, że mają takie miłe warunki do rozwoju.
Dobra, tyle gadania, a może nie macie czasu dużo czytać, bo właśnie macie stres, więc przechodzę do rzeczy.

Przepis na błyskawiczną zupę szpinakową

paczka mrożonego szpinaku posiekanego na drobno
śmietana do zup i sosów
sól
tabasco
można dodać wegetę, lub coś podobnego, jak mamy pod ręką

Zagotować pół szklanki wody w garnku, do gotującej wody dodać zamrożony szpinak i gotować pod przykryciem, aż wszystko będzie miało konsystencję zupy (od czasu do czasu mieszać, w razie potrzeby dolać trochę wody). Na koniec dodać śmietanę i doprawić solą i tabasco.

Nie zajmuje więcej czasu niż jakaś gotowa zupka z torebki, a jest o wiele smaczniejsza, szczególnie z kawałkiem tostowanego chleba.
Po takim obiedzie znów mamy siłę patrzeć optymistycznie w przyszłość i stawić czoła naszym trudnym wyzwaniom.

Kluski z polenty

2011-11-19T08:30:00.000+01:00

Prezentuję wam obiecany wczoraj przepis. Pomysł zaczerpnęłam znów od Tima Mälzera, o którym pisałam już tutaj. Oczywiście musiałam trochę zmienić przepis, bo te oryginalne niestety mi się rozwalały (oj, oj, panie Timie ;-). W każdym razie, te moje udały mi się idealnie, wam podaję przepis już przeze mnie wypróbowany.

Przepis na kluski z polenty

125 g polenty
250 ml wody
1 łyżka mascarpone
2 jajka
trochę mąki (propozycja ode mnie)
trochę masła do smażenia
przyprawy, według uznania

Wodę zagotować, dodać polentę i cały czas mieszając gotować, na małym ogniu, ok. 5 minut. Uwaga, może pryskać. Polentę ostudzić, dodać mascarpone, jajka, przyprawy i dokładnie wymieszać. Ja dodałam tu trochę mąki, aby bardziej zachowały formę, ale nie za dużo, tak, aby były lekkie i puszyste. Z masy formować dwiema łyżkami stołowymi kluseczki i kłaść je delikatnie na gotującą się wodę. Przed każdą kolejną kluską należy łyżki opłukać w naczyniu z zimną wodą. Woda, w której się gotują ma tylko delikatnie wrzeć, aby kluski się nie rozpadły. Tim podaje, że trzeba je gotować ok. 25 minut, ale ja gotowałam o wiele krócej, jak powypływały, były wegług mnie gotowe.
Ugotowane kluski wyjmujemy z wody i podsmażamy na złoto na maśle.

Wspaniała alternatywa do wszelkich makaronów, ziemniaków i tym podobnych, są leciutkie, pasują do wielu dań i sosów.

Brokuł z rukolą i pistacjami

2011-11-17T22:18:00.000+01:00

Już kiedyś pisałam o nim tutaj. Co tu o nim pisać, oprócz tego, że lubię, nawet bardzo i mogę jeść ciągle.
Dziś kolejna odsłona, właściwie przyrządziłam go tak, jak ostatnio, na dużej patelni, ale na koniec dodałam posiekane pistacje, a na sam koniec, już na talerzu, dodałam rukolę. I właśnie te dwa dodatki sprawiają, że jeszcze bardziej lubię brokuł. Spróbujcie.
Dodatkową atrakcją dzisiejszego dania są kluseczki z polenty, po przepis zapraszam jutro. Są również bardzo smaczne, łatwe do zrobienia, a ślicznie się prezentują.

Przepis na brokuł z rukolą i pistacjami

1 brokuł
olej
listki rukoli
posiekane pistacje
sól

Obciąć wszystkie łodygi brokuła, tak, aby zostały tylko małe różyczki i smażyć na patelni. Dolać trochę wody i przykryć. Pod przykryciem smażyć jeszcze 5 – 10 minut od czasu do czasu mieszając.
Danie jest gotowe, jeżeli uznamy, że brokuł nie jest dla nas już zbyt twardy. Należy jednak pamiętać, że zbyt długie smażenie spowoduje utratę soczystego, zielonego koloru oraz części witamin.
Na koniec dodajemy posiekane pistacje, chwilkę razem podsmażamy, nakładamy na talerze i dekorujemy listkami świeżej rukoli.

Polenta – pyszne placuszki murzynki

2011-11-17T15:23:00.001+01:00

Z gotowaniem to jest trochę, jak z robieniem na drutach, jeszcze się jednego swetra nie skończyło, a następny pomysł już świta :-) Tak właśnie było z tymi plackami. Podczas robienia klusek, od razu wiedziałam, że ciasto będzie się nadawać. Nie myliłam się, smakują świetnie. Polenta nadaje im wyjątkowego smaku. Nigdy dotąd nie robiłam kakaowych placków, ale tyle widziałam ostatnio na innych blogach rozmaitych placków z czekoladą, że mi się udzieliło i dobrze. Tak oto z różnych inspiracji powstały moje osobiste placki – murzynki.

Przepis na czekoladowe placki z polenty

125 g polenty
250 ml wody
1 łyżka mascarpone
2 jajka
łyżka kakao
olej do smażenia
cukier puder do posypania

Wodę zagotować, dodać polentę i cały czas mieszając gotować, na małym ogniu, ok. 5 minut. Uwaga, może pryskać. Polentę ostudzić, dodać jajka, mascarpone, kakao i dokładnie wymieszać.
Smażyć małe placuszki.

Budyń z kaszy manny, czyli dobry początek tygodnia

2011-11-14T08:30:00.000+01:00

Dzięki temu blogowi moje śniadania przestały być monotonne. Bo tak już jest, że jak się człowiek na jakimś temacie skupi, to okazuje się, że pomysły same przychodzą, tylko brać i realizować.
Dzisiejsze danie kojarzy mi się z prostotą dzieciństwa i z bujaniem się na taborecie w naszej malutkiej kuchni. Dziś prawie przeze mnie zapomniane i od nowa odkryte. Dzięki różnym przemyśleniom na temat przemysłu spożywczego i nieciekawych dodatków znajdujących się w gotowych produktach, coraz częściej sięgam po takie domowe roziązania naszych babć. Wcale nie zajmuje to więcej czasu, wystarczy tylko trochę uwagi poświęcić temu, co jemy i co kupujemy. Maluchom też powinno przypaść do gustu, jeżeli im atrakcyjnie zaprezentujemy. Po taki poniedziałkowym śniadanku, tydzień będzie z pewnością udany :-)

Przepis na bydyń z kaszy manny

kasza manna
mleko
cukier waniliowy
kakao i cukier do posypania
posypki cukrowe do dekoracji

Kaszę gotujemy według przepisu na opakowaniu z dodatkiem cukru waniliowego i wlewamy do miseczek. Przed podaniem posypujemy cukrem pomiesznym z kakao i zdobimy posypkami cukrowymi.
Podajemy na ciepło lub na zimno, schłodzony w lodówce, według upodobań

Zanakomicie nadaje się na deser lub na jakieś małe co-nie-co w ciągu dnia.

Przepis bierze udział w akcji tanie gotowanie

Paczuszki z kapustą i grzybami

2011-11-11T10:24:00.001+01:00

Premiera. Tak długo przymierzałam się do zrobienia czegoś z ciasta pierogowego i cały czas myślałam, że nie dam rady, bo to takie trudne i pracochłonne. Dziś nadszedł ten dzień i jestem chyba wyleczona z tego dziwnego założenia. Otóż wcale nie było to dużo pracy, jedynie nieco cierpliwości trzeba włożyć w lepienie, ale nie tak strasznie jak myślałam. Oczywiście chyhały różne wymówki, typu „nie mam wałka do ciasta“, ale nie dałam się. Owinęłam butelkę po winie (pysznym zresztą) folią i do roboty. W końcu moja babcia używała tylko butelki i dała radę. Następnym razem może zrobię trochę większe i dokładniej je posklejam, bo jednak pod wpływem temparatury niektóre się pootwierały.

Przepis na ciasto pierogowe

400 g mąki
200 ml wody
1 jajko

do wypełnienia:
kapusta kiszona
pieczarki lub inne grzyby
sól i pieprz
może być mała cebula

Ciasto na pierogi robimy w ten sposób, że usypujemy kopiec z mąki, tworzymy na środku dołek, wbijamy tam jajko i wlewamy wodę. Zagniatamy tak długo, aż ciasto będzie gładkie i przestanie przyklejać się i rwać.
Farsz przygotowujemy sobie wsześniej. Smażymy grzyby z cebulą, dodajemy kapustę i smażymy, aż kapusta będzie miękka, na koniec doprawiamy i studzimy.
Wałkujemy ciasto na cienki placek, kroimy w kwadraty. Nakładamy na każdy kwadrat trochę farszu i sklejamy w paczuszki. Piec około 20 minut przy 180 ˚C

Zarówno ciasto, jak i środek wydedukowałam sama, bo zależało mi na tym, aby wszystko było bardzo proste. Generalnie pomysł jest mojej mamy, robi je na święta. Takie paczki można śmiało zamrozić, wtedy nie piekłabym ich na tak bardzo ciemno i potem podpiekła jeszcze przed podaniem. Świetne danie na każdą okazję, można wypełniać różnymi innymi farszami.

Ziemniaki w folii – pozdrowienia od kosmitów?

2011-11-08T10:48:00.001+01:00

Niestety nie od kosmitów, ale znów z Frankfurtu nam Menem. Ziemniaki podawanie w ten sposób należą tam do typowych, można je spotkać w rustykalnych restauracjach. Prezentowane są tak po prostu, bez żadnych innych dodatków i je się je łyżeczką. Bardzo łatwo je zrobić samemu, należą do tych dań, które robią się „same“, bo wkładamy je do piekarnika, ustawiamy czasomierz i możemy zająć się czymś innym. Świetnie nadają się na imprezę, ponieważ zawinięte w folię nie stygną szybko, mogą sobie ze spokojem czekać na mniej punktualnych gości. Raz nawet posunęlam się jeszcze dalej i mając dużo różnych dań na raz do przygotowania, zrobiłam je wcześniej i przechowałam godzinkę w turystycznej torbie termo-izolowanej. W ten sposób zredukowałam znacznie dozę stresu.
Polecam spróbować, takie srebrne ziemniaki z pewnością polubią dzieci, kiedy będą mogły razem z nami zawijać je w folię.
A piknik jesienny? Dlaczego nie? Zanim przyjdą szarugi, może warto ubrać się w nasze ciepłe swetry i czmychnąć na jakąś słoneczną łąkę otoczoną rudymi czuprynami drzew i tam właśnie delektować się takimi ziemniakami. Kto wie, może nawet uda nam się spotkać jakiegoś zabłąkanego kosmitę :-)

Przepis na ziemniaki w folii

duże ziemniaki (tyle ziemniaków ile osób)
twarożek naturalny
sól
szczypiorek
folia aluminiowa

Ziemniaki należy porządnie wyszorować szczotką, zawinąć w folię aluminiową i piec ok. godziny przy 200 ˚C. W tym czasie przygotować twarożek, wymieszać ze szczypiorkiem, posolić (jak jest za gęsty, można dolać trochę mleka). Upieczone ziemniaki (można sprawdzić, czy są miękkie, nakłuwając cienkim, ostrym narzędziem) nacinamy wzdłuż i trochę rozchylamy. W szczelinę nakładamy twarożek, można dać go sporo, tak, żeby trochę się wylewał.

Ciekawa jestem, czy takie kosmiczne jedzenie przypadło wam do gustu, dajcie znać, czy spotkaliście jakichś przybyszów z innej planety :-)

Kalafior z kurkumą, curry i ostrym sosem

2011-11-05T09:32:00.000+01:00

Jesienią i zimą gotujemy bardzo często... raczej smażymy kalafiora. Chyba nawet jest to nasze ulubione warzywo. Zawsze trochę różnie nam wychodzi, w zależności od ochoty i przypraw, jakie mamy pod ręką i to jest chyba najlepsze. Obojętnie, co byśmy dodali, smakuje po prostu bosko. Już kupiliśmy wielką patelnię, z myślą o tym, aby przygotowywać dużą porcję i część mieć na później, na przykład zamrożoną, na wypadek zalatania. Ale za każdym razem wciągamy całość! Nie możemy się po prostu oprzeć. Ostatnio nabraliśmy podejrzeń, że nasza waga jest zepsuta, bo przecież wcale tak dużo nie jemy ;-) Zbadaliśmy sprawę dokładniej i okazało się, że waga działa oczywiście poprawnie! No nic, pewnie będziemy musieli wprowadzić większą dyscyplinę i małe talerze, bo tak smacznie gotować z pewnością nie przestaniemy. Nie żebym się chwaliła, ale rzeczywiście tak jest. Czasami chciałoby nam się wyjść do miasta i tam coś zjeść, ale po przemyśleniu sprawy, robimy pzegląd lodówki i zaraz nam się nowe pomysły pojawiają. W mgnieniu oka powstaje smaczna kolacja i za każdym razem myślimy, że w domu smakuje nam najlepiej.
Dzisiejsza wersja, jest bardzo prosta, bardzo mało przypraw dodałam i oczywiście nie obyło się bez ostrego dodatku. Tym razem ostry sos z Tajlandii: „Sriracha Chilli Sauce“.

Przepis na smażonego kalafiora

1 kalafior
kurkuma (ja wzięłam pół łyżeczki)
curry (ja wzięłam pół łyżeczki)
sól
trochę oleju
śmietana do zup i sosów
ostry sos chilli

Kalafiora rozdrobnić tak, aby były same małe różyczki bez łodyg, wrzucić na rozgrzaną patelnię z olejem i smażyć powoli. Dolać trochę wody, przykryć i tak długo smażyć, od czasu do czasu mieszając, aż będzie miękki. Na koniec dodać przyprawy, dolać śmietanę i gotowe.

Doskonale pasują do tego pieczone ziemniaki, mogą być dość neutralne, tylko posolone.