Vehiculum Mulieris

Reminder / herinnering

2017-06-28T16:23:00.000+02:00

Nee, nog steeds geen reizen waar ik over kan bloggen.
Nou ja, misschien reizen in mijn hoofd want ik moet eerlijk bekennen dat mijn gedachten zo nu en dan afdwalen naar Yorkshire waar nu eenmaal mijn hart ligt, of naar Zweden en Frankrijk waar het ook genieten is.

Dat er op dit blog niet of nauwelijks meer geschreven wordt, betekent niet dat ik stilletjes in een hoekje zit.
Wat ik dan wel doe is te lezen op de andere blogs waar ook korte fictie verhalen te vinden zijn. Ondanks dat deze blogs hier bovenaan ook aan te klikken zijn, heb ik ze even op een rijtje zet:

* Helen Varras (Nederlands)
* Helen Varras' Story Book (Engels)
* Helen's persoonlijke Blog (Engels)

Alle blogs hebben een vertaal optie!

Op ieder blog kan door middel van e-mail geabonneerd worden. De link hiervoor is rechts in het menu te vinden.

Wie weet 'zie' ik je daar binnenkort!
Graag tot ziens!

Helen

--------------------------------------------------------------------------------

No, still no travels to blog about.
Well, maybe in my head as my thoughts often wander off to my beloved Yorkhsire. Or enjoyable Sweden and France.

That I do not write so often on this Blog does not mean that I sit stil.
You can read about my where abouts at the other Blogs where you will also find short fiction stories.
Although the Blogs are listed in the header, ready to click, I will also list them here:

* Helen Varras (Dutch)
* Helen Varras' Story Book (English)
* Helen's personal Blog (English)

Translation button available on all blogs!

You are also able to subscribe to my Blogs by e-mail, the option is in the menu at the right.

Looking forward to you see there!

Helen

De toekomst

2017-06-05T15:41:00.000+02:00

Lieve lezers / Dear readers

Ooit zijn we dit blog begonnen om jullie op de hoogte te houden van onze camperreizen.
De reis die we naar de Noordkaap hebben gemaakt, was niet de laatste. Toch zijn we daar blijven steken. Waarom? Ik kan zo snel geen verstandig antwoord bedenken, helaas.

Maar waarom ben ik dan terug op dit Blog?
Zoals de meesten van jullie weten, is mijn geliefde echtgenoot vorig jaar november plotseling overleden.
Mijn leven heeft hierdoor een andere wending moeten nemen, mijn gevoelens hierover zijn dubbel.
Immers, ik mis hem, zijn stoel blijft leeg, zijn stem zal ik nooit meer horen.
Aan de andere kant is er nog wel een toekomst voor mij ook al ziet deze er nu heel anders uit. Een toekomst met uitdagingen die ik graag aanga.

Een tijd lang heeft mijn energie op een zeer laag pitje gestaan en dat is begrijpelijk. Nog steeds erg moe voel ik toch dat mijn energie weer terug komt. Ondanks dat de afgelopen maanden voelden als 'tegen wind in behangen', ben ik gaan doen wat ik het liefste doe: schrijven. En heb ik zelfs onder mijn pseudoniem Helen Varras mijn eerste boekje met de titel 'Observaties' kunnen uitgeven als e-book. De links naar de verkooppunten vindt u op mijn Nederlandse en Engelse Blog; even de link onder de header hierboven aanklikken.
Het schrijven was vroeger een leuke hobby, nu wordt het een serieuze baan die mij van een inkomen gaat voorzien.

Bij de enorme veranderingen hoort ook de verkoop van de camper die ons zo trouw al die jaren daar heeft gebracht waar we graag wilden zijn.
Ik weet het, de camper is maar een 'ding op 4 wielen' en de herinneringen zitten in mijn hart maar toch. Toen ik haar voor het laats bij de campermakelaar zag staan, heb ik een traantje gelaten.

En zo is er steeds weer opnieuw een afscheid van vroeger, emotioneel in veel gradaties.

Ik zal op dit blog pas weer een update zetten als ik ooit weer zo gezegend mag zijn te gaan reizen (donaties welkom! :-))

Tot die tijd verwijs ik jullie naar mijn andere Blogs en Facebook pagina die ik bovenaan dit Blog allemaal op een rijtje heb gezet. Ik kijk er naar uit jullie daar te 'zien'.

Liefs, vanaf nu ondertekend met

Helen

------------------------------------

To keep a long story short, my life changed dramatically since my last post on this blog.
In November 2016 my husband passed away; totally unexpected and to my huge sadness and grief.

I needed to sell the motor home and took another direction in life.
In March 2017 I published with my synonym Helen Varras, my first e-book 'Observaties' (Dutch) and hope to translate to English this year.
Where to buy? Please visit one of my blogs by clicking the tabs just under the header of this blog, the sellers are listed at the right of the Dutch and the English Blog.

Writing is not just a hobby, it is my much needed source of income though said this, it is also my joy.
I love writing and value this gift as very precious.

I will not update this blog until I will be blessed again with travelling. Until than please visit my other blogs and Facebookpage which I update very regularly.

Love, and from now on signed,

Helen

Vakantie Scandinavië: de Noordkaap / Nordkapp / North Cape

2012-01-10T15:16:00.000+01:00

Lieve lezers,

Allereerst willen we graag melden dat we na de enrome regenbuien, extreem hoge waterstanden en stormen, veilig zijn.
Het hoge water is gezakt, de stormen zijn overgetrokken en vandaag deed zelfs de zon haar uiterste best om door de mist heen te breken. Dit gaf prachtige beelden!

En dan nu eindelijk de foto's van onze vakantie naar de Noordkaap!

We vertokken op 2 juli, laat in de middag uit Nederland om zo'n 300 kilometer hoog in Duitsland de eerste nacht door te brengen. Natuurlijk regende het pijpenstelen.

Vandaar reden we door naar Denemarken en Zweden waar we eerst een lieve vriendin van ons bezochten. Zij was ernstig ziek en in oktober is zij overleden. Wij missen haar.

Vanuit Kristinehamn zijn we naar Mariefred (vlak bij Stockholm) gereden waar wij een heerlijk uurtje bij een andere vriendin hebben doorgebracht.

Daarna zijn wij via Finland naar de Noorkaap gereden waar we door de beslist chagrijnige Noorse goden welkom werden geheten met enorme regen- en onweersbuien.
Zo erg dat we de laatste 6 kilometer niet naar boven konden maar gedurende een half uurtje de buien moesten afwachten.

We genoten van de Noordkaap waar het weer de volgende dag bijzonder goed was.
Het is beslist speciaal te weten dat je daar op het uiterste puntje van het Europese vasteland staat met in 'de verte' de Noordpool.

Minder leuk zijn al die bussen die tussen 1 uur 's middags en 1 uur 's avonds af en aan rijden en toeristen van over de hele wereld uitspugen. Deze hebben dan, versierd met gekleurde kaartjes met een nummer om ze te herinneren bij welke bus ze horen, 2 uur de tijd om het zeer commerciële bezoekerscentrum te verkennen.
Een Fransman vertelde dat zij in Amsterdam waren ingestapt en in 3 dagen tijd nonstop naar de Noordkaap waren gereden.....
Het deed ons beseffen hoe verwend (en blij!) wij zijn met onze camper.

Een bezoek aan de Noordkaap is een dure aangelegenheid: 50 Euro voor de tunnel, zowel op de heen- als de terugweg. En dan nog 50 Euro om twee nachten op de Noordkaap te mogen staan.

Het was geweldig om er te mogen zijn maar niet voor herhaling vatbaar.

Van de Noordkaap zijn we via de westkust en de eilandengroepen Västerålen en Lofoten weer naar beneden afgezakt.
En dit was een reis die we dolgraag nog een keer willen maken!!
De natuur is er zó mooi en zó overweldigend! Je weet gewoon niet waar je het eerst naar moet kijken. De "Oooh's" en "Aaah's" waren niet van de lucht. Na iedere bocht was er weer een ander zo niet mooier uitzicht.
De eeuwige sneeuw op de toppen van de bergen heuvels maakte het extra speciaal. We zagen rendieren en zelfs (8) elanden! We reden over heuvels, door dalen en langs Fjellen en Forden.
Het weer was over het algemeen prachtig. Natuurlijk hebben we ook regen gehad maar als je al die uren tijdens de vakantie optelt, kom je in totaal op zo'n 3 dagen.
De temperaturen in Zweden en Finland lagen zo tussen de 22 en 35 o C. In het uiterste noorden tussen de 10 en 15.

We hebben nauwelijks buiten de deur gegeten. Noorwegen is een erg duur land en wij hebben een goede complete keuken aan boord.

Helaas hebben wij ook de 'mindere' kanten van Noorwegen leren kennen: wij hebben het merendeel van de bevolking niet als vriendelijk ervaren. Zeker niet op de weg waar zij als duivels rijden. Ze staan op hun rechten, zelfs waar zij deze niet hebben. Noorwegen is een rijk land dat de indruk wekt: "Geniet van ons land maar wij zien je liever gaan dan komen. Toeristen hebben we niet nodig."

De wegen verkeren veelal in zeer slechte staat met erg veel wegwerkzaamheden die zelden of nooit duidelijk aangegeven worden. Ineens kom je terecht op wegen met grote kuilen en gaten en vrees je het ergste voor je camper die kreunend en schuddend zijn weg zoekt.
Je denkt minstens dat je na een paar kilometer al voor dure reparaties komt te staan.
Maar gelukkig heeft de camper zich goed gehouden en zijn we schadevrij door Noorwegen getrokken.

Zodra we de grens van Noorwegen naar Zweden overstaken, zagen we al vriendelijke en opgewekte mensen.
We zijn direct doorgereden naar een klein gehuchtje in Värmland waar we twee heerlijke dagen bij de sluizen hebben doorgebracht.
Vandaaruit hebben we onze zieke vriendin voor het laatst kunnen bezoeken.

De dag daarna zijn we van west naar oost gereden om andere lieve vrienden te bezoeken.
Na een heerlijk diner en veel bijpraten, hebben we de nacht doorgebracht op hun stoep (nou ja, wél in onze camper natuurlijk!).

Daarna zijn we naar het zuiden gereden om nog twee dagen te genieten van de rustige, prachtige aan het water gelegen camping bij Kalmar.

Toen hadden we nog één week over om naar huis te rijden, dit hebben we gedaan via Denemarken en Duitsland. Ook dit was een goede keus ook al zeiden we regelmatig tegen elkaar dat we de prachtige Fjorden, Fjellen, bergen en meren uit het hoge Noorden misten.

Op 27 augustus arriveerden we met 10.000 kilometer op de teller en heel veel prachtige herinneringen, weer veilig thuis.

We hebben natuurlijk heel veel foto's genomen die we verdeeld hebben of twee albums. Jullie kunnen zie hier bekijken -> ALBUM 1 en ALBUM 2 . Na het arriveren op de website gewoon even links boven in "Slideshow" aanklikken om een diavoorstelling te starten.
Of de eerste foto aanklikken en vandaaruit naar de volgende gaan.

Een kleinere diavoorstelling vinden jullie onderaan dit bericht.

Sommige foto's zullen beslist op anderen lijken maar voor ons is het een weergave van en herinnering aan wat onze ogen zagen.

Dan zijn er nog vele uren film, helaas nog niet op DVD, waarschijnlijk hebben we drie DVD schijven nodig....!

Geniet ervan om even om het hoekje van onze vakantie mee te kunnen kijken!

ALBUM 1

ALBUM 2

DutchNews.nl - Storm-force winds and heavy rain batter northern Netherlands

2012-01-05T17:52:00.000+01:00

DutchNews.nl - Storm-force winds and heavy rain batter northern Netherlands

Water, Wandelen, Genieten en Afscheid van de Lofoten

2011-09-26T14:31:00.002+02:00

28 juli 2001: Wij werden wakker onder een stralend blauwe hemel maar besloten toch verder te trekken want het werd een ‘doe-dag’.

We raakten door ons water heen, het vuilwater moest geloosd worden en de wc geleegd.

Via de E6 arriveerden we in Leknes waar we bij het Esso benzinestation voor 20 Nkr. de WC konden legen. Helaas was er geen water om te spoelen en geen put voor het afvalwater. Geen nood, we hebben het afvalwater gebruikt om de wc na te spoelen; 2 vliegen in één klap.

Vers water mochten we gratis inslaan. Als dank hebben we ook diesel getankt.

In het centrum hebben we boodschappen gedaan en geld gepind.

Met het prettige gevoel dat we minimaal 5 dagen ‘onder water’ konden blijven, vervolgden we onze weg richting Å.

Ja, ja, we weten het…. We vallen in herhaling maar de Lofoten zijn echt indrukwekkend, imposant, ruig en wonderschoon!

De mens heeft hier door het aanleggen van wegen, steden en dorpjes geprobeerd de natuur naar zijn hand te zetten maar het is ze niet gelukt deze te bedwingen. Vooral in de kleine dorpjes en gehuchtjes hebben natuur en mens een mooie rustieke combinatie bereikt!

Zo’n 10 kilometer buiten Leknes zijn we rechtsaf geslagen richting Utakleiv. We hadden geen idee waar we terecht zouden komen. Via een smalle weg langs kleine meertjes bereikten we een groot hagelwit strand met overvolle parkeerplaatsen.

Het was een stralende en zeer warme zomerdag en het was duidelijk dat menig gezin deze dag benutte om van zoveel mogelijk zon en water te genieten. We vonden nog een klein plekje om te lunchen. Helaas, of misschien gelukkig, was het er zó druk dat je er niet kon (en mocht) overnachten.

Vlak na het strand ging de weg door een tunnel. Benieuwd naar het landschap aan de andere kant, besloten we deze tunnel te nemen.

Toen we daar weer uitreden viel onze mond open van verbazing…..

Voor ons een klein dal met alweer een hagelwit strand dat fel oplichtte in de zon.

Grote en kleine ronde keien daar waar het strand overging in de met gras begroeide randen die op hun beurt weer overgingen in steeds groter en hoger wordende grillige rotsblokken. Steile rotswanden omsloten het dal waar her en der kleurige huisjes en boerderijen stonden.

Een bord aan het begin van het omhooglopende weggetje naar een plateau boven het strand waar we een paar campers zagen staan, vertelde ons dat dit het beschermde natuurgebied Utakleiv is. Er wordt een klein parkeerbedrag gevraagd en tenten, caravans en campers mogen hier in het wild staan.

Wij vonden een prachtig plekje boven op het plateau en keken uit over de zee met kleuren die een Hawaïaans eiland niet zouden misstaan.

Het witte zand gaf het water een zachte aquamarijn kleur terwijl het roestbruine zeewier het water paars kleurde.

Waar de zee dieper werd, liepen de kleuren over in inktblauw.

De rots waar we vlak voor stonden wierp een grote schaduw over het gras en een gedeelte van het strand.

Later op de dag verscheen de zon die achter de rots zat, weer en konden we genieten van zijn warme stralen. Er was geen wolkje te zien!

De onvermijdelijk mooie zonsondergang trok erg veel mensen in campers, tentjes en op motorfietsen, al of niet een barbecue meezeulend.

Tegen elf uur verschenen er dampige wolken boven de zee die de zon in het laatste uur wat temperde maar daardoor wel goudomrand waren.

Veel toeschouwers gebruikten een statief en moeten beslist prachtige foto’s hebben gemaakt.

Men bleef nog lang buiten genieten, wij hielden het na middernacht voor gezien.

Wij hebben telefonisch afscheid genomen van de oppas die de eerste 4 weken van onze vakantie de trouwe zorg voor huis en haard op zich hebben genomen. Waarvoor onze grote dank!

Ze waren erg enthousiast over de dieren, dat gaf ons een goed gevoel. Onze lieve buurvrouw Alie heeft ze met raad en daad bijgestaan, iets waar we woordeloos blij mee zijn. Zoveel lieve en trouwe mensen om ons heen.

We hopen de nieuwe oppas vanavond te kunnen bellen. Heel even maar want wat is er gebeurd?

Direct na het laatste gesprek, de mobiele telefoon zat nog aan de lader, trok ik iets te hard aan het snoertje. Natuurlijk overleefde het snoertje het niet en hadden wij geen reserve bij ons!! Hoe dom kon ik zijn….

Nu moeten we a.s. maandag eerst op zoek naar een nieuw snoertje (made in China, dus niet standaard) of naar de meest simpele SIM-lock vrije telefoon.

De eerste onverwachte uitgave.

Onze telefoons zijn uitgerust met dubbel SIM en omdat de batterij van mijn mobiel vol is, zitten daar nu onze beider kaarten in.

We zetten hem ’s morgen en ‘s avonds even aan om eventuele berichten te beluisteren, zo sparen we de batterij.

De zon heeft in Utakleiv plaats gemaakt voor de wolken die er hier op hun beurt een eigen schoonheid aan het geheel geven.

Het is 13 o C. en dat houdt veel kampeerders en camperaars weg.

Sinds gisteren staan we naast een Hymer die een tweelingbroertje van de onze is. De eigenaren zijn een ontzettend vriendelijk Nederlands stel: Bas en Loes die net als wij, dolgelukkig zijn met hun Hymer.

Ook zij verkiezen vrijstaan boven een camping en hebben prachtige verhalen verteld over hun reizen naar Ierland en Schotland.

Op 2 tentjes en een kudde schapen na, is het plateau verlaten. Wij brengen deze vrijdag en zaterdag door met schrijven, puzzelen, wandelen en simpelweg genieten van het uitzicht. Wat wil een mens nog meer om tot rust te komen!!

Het is vandaag de laatste dag van juli en de eerste van de 2^e helft van onze vakantie, 4 heerlijke en prachtige weken achter ons en ongetwijfeld 4 even heerlijke en prachtige weken voor ons.

Een dag die ondanks dat het al 8 uur was, iets te vroeg begon omdat we na een ontzettend gezellige avond met Bas en Loes, pas om half 2 in bed lagen!

Het is alweer bewolkt maar hier en daar toch ook wat hoopgevend blauw.

Rond 10 uur en na een hartelijk afscheid van Bas en Loes, vertrokken we deze zondag richting Å.

In Hamnøy vonden we sanizuil zodat we met een schone WC, lege vuilwatertank en volle schoonwatertank onze tocht konden voortzetten.

Ook tijdens deze rit weer de mooiste uitzichten. Door dalen omringd door enorme en dominante rotsen waar de sneeuw nog in de voor de zon verborgen hoeken en gaten lag, en door laagtes aan de voet van de Fjorden.

Over smalle kustwegen halverwege de rotsen met beneden ons de Vestfjorden.

Kleine vissersdorpjes met de enorme droogrekken, al dan niet met Stokvis.

Langzamerhand verdwenen de wolken, werd de lucht helderblauw en scheen de zon warmer en warmer.

Het plan was om morgen vanuit Svolvaer (dus weer terug) de korte oversteek naar Skutvika te maken maar met dit prachtige weer en het spiegelgladde water was de bijna 4 uur durende overtocht van Sørvågen/Moskenes een veel betere keus!

Om half 1 stonden we bij de veerboot die om 2 uur naar Bodø zou vertrekken. Door alle auto’s en campers die voor ons stonden te wachten, twijfelden of wij wel met deze boot mee zouden kunnen.

Deze twijfel bleek niet ongegrond en samen met nog één camper voor ons, moesten we wachten op de boot van half 8.

Tijdens het wachten stond tot onze grote verrassing ineens Marleen naast de camper!

Ton stond te vissen op de kade. Zij stonden op de camping van Moskenes en bleven daar gezien de goede weersverwachtingen, tot a.s. dinsdag.

Het zou ons verbazen als we ze de komende weken niet meer zouden tegenkomen.

Tjep heeft vanmiddag nog wat geslapen. Samen hebben we buiten op een bankje in de volle zon zitten lezen en zitten kletsen met twee plaatselijke heren die vonden dat wij beslist naar de Lofoten moesten verhuizen. Wie woonde er nu in zo’n overvol vlak en klein land als Nederland!!

Er vormden zich nieuwe rijen wachtenden. Zelfs wachten op een veerboot is met een camper geen straf; heerlijk buiten zitten of lui binnen. Je hebt alles bij de hand.

Koken doen we vandaag niet, we zijn erg benieuwd wat het restaurant op de boot te bieden heeft……

Veerboten, Vuurtorens en Zeedieren

2011-09-22T15:33:00.001+02:00

22 September 2001: het is weer tijd om het blog bij te werken. We hebben een aantal zeer drukke weken gehad waarover jullie (in het Engels) kunnen lezen op Domus Mulieris.
Maar het grootste gedeelte van het (nog handgeschreven) reisverslag lag al klaar. We gaan dus met de tekst verder waar we gebleven waren.

Wel merken we op dat we het bezoek aan de Lofoten in stukjes ‘knippen’.

Er was zoveel te zien en te beleven…..

-o-o-o-o-

25 juli 2011: zoals jullie inmiddels wel begrepen hebben, zijn we erg lang niet meer on-line geweest. Dit ligt niet alleen aan een internetverbinding maar ook aan onszelf. Wij genieten van iedere minuut van onze fantastische vakantie en ondanks onze belofte jullie wekelijks op de hoogte te houden, ontbreekt ons de tijd of soms de lust de computer uit de kast te halen! Dus alleen maar fijne excuses :). En wat gaat de tijd snel! Volgende week zaterdag komen wel alweer thuis……

Nadat Ton en Marleen vertrokken zijn, hebben wij besloten van deze bijzonder mooie dag te gaan genieten op de plaats waar we stonden. Dus even pauze en niet verder trekken.

Wat heerlijk om gewoon lui in de zon te lezen, te dommelen, te kletsen en naar de bellen van de passerende schapen met hun kinderen te luisteren.
Maar ook de schapen waren lui en lagen veelal onder de bomen of aan het strand van het Sundet te doezelen en herkauwen. Geef ze eens ongelijk!

De volgende dag werden we gewekt door de eerste voorzichtige regendruppels die uit de laaghangende, donkergrijze wolken vielen.

De wolken zakten lager en lager en ontnamen ons grotendeels het uitzicht. Toch is dit ook schitterend om te zien en wie wil er nu niet de hele dag in de wolken zijn??

Via weg 820 zijn we langs het Eidsfjorden naar Bitterstad gereden.

De schitterende kust met zijn hoge rotsen en brede dalen was zelfs in de mist prachtig.

Bij Bitterstad zijn we de hoge brug naar Stormarknes overgestoken waar we het Hurtigruten Museum hebben bezocht. Het is klein maar mooi en compleet ingericht met een overzicht van alle Hurtigruten boten. En er zijn er veel gebouwd! Helaas zijn er in de oorlog veel gezonken, hier zijn honderden en honderden mensen bij omgekomen.

Er is veel nagebouwd in het museum: een hut uit de jaren 50, stukje eetzaal uit de jaren 30, een postkamer, kombuis enzovoort. Je ziet uit wrakken opgedoken gebruiksvoorwerpen en serviezen en veel foto’s van eind jaren 1800 tot nu. Een museum dat een bezoekje waard is.

Hierna zijn we in de voortdurende regen via Breidvika en Ånnstad naar Melbu gereden en besloten de oversteek naar de Lofoten te maken.

Een volle veerboot en als hekkensluiter mochten wij er op.

We wilden graag lunchen op de boot en wie zagen wij tot onze grote verrassing in het restaurant zitten? Jawel, Ton en Marleen! We hebben tijdens de overtocht gezellig zitten kletsen en bij aankomst in Fiskebo weer afscheid genomen.

Wij besloten niet alleen op de E10 naar het zuiden van de Lofoten te rijden en namen na aankomst de eerste de beste weg rechts, richting Laukvika. 7 Kilometer lang was dit een uitstekend idee tot dat we op een grind/gruisweg die zó vol gaten zat belandden, dat we ernstig voor het wel en wee van onze trouwe camper vreesden!

Toen het na 3 km alleen maar erger werd besloten we om te draaien en toch maar de E10 te volgen.

Bij aankomst op de Lofoten zagen we al sneeuw op de bergtoppen liggen maar op de Higravlinden, 1146 meter hoog, lag nog veel meer!!

De E10 is smal met schitterende uitzichten. Je weet gewoon niet waar je het eerst naar moet kijken en wat je wilt filmen of fotograferen.

Toen we weer een bordje richting Laukvik zagen en de weg in goede staat verkeerde, zijn we afgeslagen en vonden zo’n 10 km voor Laukvik een prachtig plekje boven op een rots met uitzicht over kleine meren en eilandjes, omringd door hoge rotsen.

Het weer was opgeklaard. De meren waren spiegelglad en weerkaatsten de plukken wolken en blauwe lucht.

Zó dicht bij de bergen – je kunt ze bijna aanraken – voel je je wel erg nietig.

Vroeg in de avond ontstonden er als witte wollige aura’s, wolken om de rotsen. Langzaam werden de eerst doorzichtig witte randen dikker, compacter en hoger. Gestadig ontrokken ze de besneeuwde bergtoppen aan het oog en creëerden een zeer mysterieuze stille wereld.

Soms in de verte, soms dichtbij hoorde en zag je de schapen die ook hier los lopen. Behalve het geluid van de bellen om hun nek en een enkele auto, hoorde je niets.

Vanuit de camper zag je ook boven de meren en eilandjes wolken verschijnen die in kleur varieerden van spierwit tot metaalblauw. De natuur op dit stukje Lofoten maakte zich klaar voor de nacht.

De nieuwe dag begon prachtig! Een strakblauwe hemel en schitterende vergezichten.

De lange mouwen werden al snel vervangen door korte. In plaats van terug te gaan naar de E10 zijn we de binnenweg blijven volgen. Niet alleen omdat we nieuwsgierig waren naar de natuur maar ook omdat we benieuwd waren waar dat slechte stuk weg van de vorige dag begon…..

We spraken af dat als we ergens een mooi plekje zouden zien, we daar zouden stoppen en blijven.

We zagen heel veel mooie plekjes, rond iedere bocht was er weer een fraaier uitzicht. Links de zee met in de verte kleine eilandjes. Rechts het land met de hoge rotsen met op de toppen sneeuw. Je kwam alweer ogen te kort en zou willen dat alles wat je ogen zien, ook zo op de video zou verschijnen.

We reden over een lange éénbaansdam met inhammen om elkaar te kunnen passeren. Links de zee, rechts een meer waar de steile rotsen in weerspiegelden.

En verder ging het over de keurige smalle asfaltweg, nog geen spoor van de gruisweg! We zagen lieflijke Noorse huisjes in wit of rood en passeerden boerderijen.

En toen eindigde de weg, zo’n 2 km van de plaats waar we de vorige dag terug zijn gegaan…..

We draaiden om en reden weer terug met weer andere uitzichten. En alweer spectaculair. We zijn afgeslagen naar het dorpje Laukvika, schattig en klein met een lief haventje.

Weer door naar de E10 die zeer de moeite waard is om te rijden en in niets lijkt op wat we heer een E10 zouden noemen. Ook hier val je van de ene verbazing in de andere.

Op een prachtig uitzichtpunt zijn we gestopt voor een kleine koffiepauze en hebben op een prachtig aangelegd plateau, boven op een berg, genoten van het uitzicht over een uitloper van het Vestfjorden.

Helaas stopte er een bus met buitenlandse 55+ toeristen die ongegeneerd van mening waren dat zij bij het boeken en betalen van hun reis, tevens alle rechten hadden gekocht; toen wij de trap weer afliepen, werden wij er bijna afgeduwd. Met zijn drieën bleven zij naast elkaar lopen en gunden ons geen centimeter ruimte.

Ook toen we weer met de camper wilden gaan rijden, bleven ze midden op de weg staan of liepen tergend langzaam weg. Wat een intrieste arrogantie.

Maar goed, daar laten we onze vakantie natuurlijk niet door verpesten.

We vervolgden onze weg naar Svolvaer waar we LPG, diesel, water en mondvoorraad hebben ingeslagen. Maar voor dat we alles gevonden hadden moesten we heel wat heen en weer rijden!
Bij Kabelvåg hebben we een bezoek gebracht aan het Lofotenmuseum. Dit is ondergebracht in een voormalig Landhuis waar tot 1901 een zeer welgestelde familie woonde die toen helaas failliet ging.

Een gedeelte van het huis was nog ingericht zoals toen, inclusief foto’s, portretten, meubelen enz.

Er draaide een schitterende film over de vuurtorens op de Lofoten.

Sommigen stonden op een rots waar zo’n 5 woonhuizen pasten. Hier woonden de vuurtorenwachters met hun gezinnen, de schoolmeester en een kinderjuffrouw. Ook was er een koe zodat de kinderen verse melk kregen. Omdat er geen gras groeide, werd het voer voor het lieve dier met de boot bezorgd, evenals levensmiddelen en (school)boeken.

We zagen ook een vuurtoren met een groot huis waar 2 gezinnen woonden, boven op een kleine rots.

Om het huis heen liep een veranda waar in het voorjaar tuingrond op uitgestrooid werd om aardappelen en groenten te kunnen verbouwen.

In het najaar werd de tuingrond weer binnen gehaald.

En zo leefden heel veel gezinnen!

In het botenhuis hebben we gezien hoe vroeger de boten werden gebouwd en hoe er gevist werd. Alles even indrukwekkend.

Daarna hebben we de ‘buren’ bezocht; een Aquarium met zeevissen, anemonen, zee-egels, zeesterren in de meeste mooie kleuren geel, rood, roze en paars.

Ook schaaldieren zoals de enorme Koningskrab (een bekende lekkernij op de Lofoten), zalm zóóó groot en op Ocelotten gelijkende vissen.

Er zijn zeeotters en de zeehonden werden net gevoerd.

Ook van dit Aquarium hebben we veel geleerd.

Terug bij de camper op de stille parkeerplaats besloten we ook daar te overnachten en niet op het laatste moment nog een plekje te zoeken.

Later kwamen er nog een paar campers bijstaan, toch bleef het heerlijk rustig.

27 juli begon bewolkt maar wel erg warm.

Na het verkwikkende ontbijt zijn we weer de E10 naar het zuiden opgereden. Nog steeds verbazen we ons over de schoonheid om ons heen. Het plan was om zo snel mogelijk een mooi plekje te vinden.

Na 30 km passeerden we een hoge brug bij Klepstad en zijn daarna rechts af langs de kust gaan rijden. Een smalle maar uitstekende asfaltweg, benieuwd waanneer deze zou eindigen in zo’n beruchte gruisweg.

Het deel waar we reden werd wat vlakker met natuurlijk binnen ‘handbereik’ de bergen.

Kleine gehuchtjes, een wit kerkje aan de kust. Een enkele camper op mooie eenzame plekjes.

Een camping met prachtige ruime plaatsen direct aan het water. Even onthouden voor het geval we geen vrij plekje konden vinden.

Nog geen kilometer daarna hield de asfaltweg op. Doorgaan of omdraaien? Met vlakbij een lichtbaken aan de kust besloten we toch maar door te rijden. Een daar kregen we geen spijt van!

Beneden zagen we een klein haventje met 3 vissersbootjes en wat plezierbootjes. Een groot wit gebouw (voormalig visverwerkingsbedrijfje?), 2 woonhuizen en grote rekken om de vis te drogen.

Helemaal beneden, vlak bij de pier, stond een Zweedse camper op een grasveld waar er nog eentje bij kon zonder elkaar te storen.

De weg ernaartoe was smal en vol bochten maar goed te doen.

Toch maar aan de vriendelijke Zweden gevraagd of er bezwaar was tegen onze aanwezigheid. Maar nee, niet in het minst én ze zouden toch weer vertrekken.

Wat een plek en wat een uitzicht!

De wind bracht mistbanken mee die op de bergen bleven plakken en dat ineens weer verdwenen waren.

Wolken en blauwe lucht wisselden elkaar af, begeleid door het roepen van de meeuwen.Er stopte een Franse camper voor een lunchpauze en zo nu en dan een enkele auto met wandelaars.

Toen de wolken niet meer onder de toppen van de bergen zakten, verschenen er aan de verre horizon in zee nieuwe bergen en rotsachtige eilandjes.

Tijdens een wandeling over de pier richting lichtbaken, ontdekten we dat de haven vroeger een andere ingang had. In een brok beton in de dam die de oude ingang afsloot stond dat dit vanaf 1900 een bedrijvige haven was geweest. In 1976 besloot mem de haven voor 3,75 miljoen Kronen te veranderen en “waarom zijn nu al die vissers die hier werk vonden verjaagd?” We werden er even stil van.

Er stak een wind op en het werd bewolkt maar dat deed niets af aan ons uitzicht, het werd er zelfs mooier van!

Het lage water onthulde het dichtslibben van de oude haven, meeuwen vlogen omhoog met hun prooi om die dan op een harde ondergrond te laten vallen. We vonden veel resten van krabben en zee-egels, de laatsten in de kleuren groen, roze en paars. Tussen de enorme lange smalle leerachtige zeewierbladeren zagen we koraalrode en lavendelkleurige kwallen die statig door het water zweefden.

Ook het water kent een bijzonder schoonheid.

Na 9800 kilometers weer thuis

2011-08-29T15:11:00.000+02:00

Wij zijn weer thuis, het is even wennen (en wat gaat dat snel!), vooral het slechte weer.
Daar in het hoge Noorden hebben wij enorm geboft. Verdeeld over alle 8 weken hebben wij ongeveer aan uren totaal 3 dagen regen gehad.

Dank, dank voor alle lieve reacties per e-mail! Wij hebben ze met plezier gelezen!

Onze excues voor het ontbreken van updates. Niet dat wij er geen zin in hadden (niets is minder waar, al dat moois wilden wij zo graag delen) maar vaak ontbrak ons de tijd of een goede internetverbinding.

Korte verhaaltjes schrijven is niet mijn sterkste kant, dat moet ik beslist nog eens leren.
En langere verhaaltjes schrijven neemt toch aardig wat tijd.
Wij waren voornamelijk afhankelijk van een Mobiele Breedband verbinding. Erg handig omdat je tegen een redelijk laag tarrief - € 2 voor 20 MB - kunt internetten maar daarentegen duurt b.v. het plaatsen van foto's eeuwen.
Vandaar...........

Maar we zijn blijven schrijven in ons dagboek en zijn blijven fotograferen met onze camera's.We schatten dat er totaal zo'n 2000 foto's zijn gemaakt. Deze moeten geselecteerd en op het web album gezet worden. Hier gaat wat tijd in zitten.
Toch proberen wij dit de komende maand te realiseren, jullie krijgen bericht zodra de albums klaar zijn.

Intussen proberen we onze belevenissen hier op dit blog bij te werken zodat jullie niets hoeven te missen.
Houd ons in de gaten!!

Hobbels, Bobbels, Tunnels en Bloemen

2011-08-03T16:03:00.005+02:00

Allereerst willen wij even stil staan bij de verschrikkingen die in Noorwegen hebbenplaatsgevonden. De bom explosie en het koelbloedig vermoorden van zoveel onschuldigen is iets wat maar moeilijk te bevatten is. Sterker nog, het is helemaal niet te bevatten.

Het is nog steeds een onderwerp van gesprek. De vlag half stok op de dag na de moorden en een week later, de krantenfoto’s en het op de radio opnoemen van de namen van alle mensen die zo zinloos om het leven zijn gebracht, hebben een onuitwisbare indruk op ons gemaakt.

-0-0-0-

Skjervöy was iets luidruchtiger dan Öksfjord, het weer was bewolkt, fris en droog. We besloten om de E6 te volgen tot Övergård i.p.v. halverwege de veerpont van Olderdalen naar Lyngseidet (een kortere reis naar Tromsö) te nemen. Toch al gauw zo’n 200 km. rijden waar we beslist geen spijt van hebben gekregen!

De lus om het Kåfjorden was schitterend. Vele stroompjes en stromen donderden van de bergen af en kwamen bruisend terecht in de smalle riviertjes langs de weg om daarna via afvoerbuizen onder de weg door, te eindigen in het Fjord.

Aan de overkant zag je waar je een half uur eerder gereden had.

Bij Skibotn gingen het uitgestrekte Lyngen over in het Storfjorden. Aan het eind van dit blauwgroene Fjord draaiden we rechts af weg 868 naar Lyngseidet en Svensby op.

Ook hier weer groene heuvels met daar achter de donkere bergen met lappendekens van sneeuw. Wat een indrukwekkend schouwspel; de zeer zuurstofrijke watervallen die het water de aparte blauwgroene kleur geven.

Het was vlak voor Lyngseidet dat wij, net bekomen van een adembenemende Gletsjer waar een tunnel door heen loopt, rechts van ons ineens een éénjarige Eland zagen staan. Wij zijn gestopt en hebben minstens 5 minuten lang gekeken, foto’s gemaakt en gefilmd.

Éénjarige Elanden worden in het vroege voorjaar door hun weer zwangere moeders verstoten en omdat ze zich nog niet helemaal bewust zijn van het gevaar dat mens genoemd wordt, wel eens in de buurt van bebouwing te vinden. En dat geluk hadden wij. De Eland vroeg zich zichtbaar af waarom wij zo enthousiast waren.

Zeker voor Tjep een uniek gebeuren, het gebeurt maar zelden dat je een Eland ziet en dan van zo dichtbij!

In Svensby waar het pontje naar Breivikeidet vertrekt (de laatste pont naar Tromsö en op ons lijstje voor morgen) hebben we de smalle kustweg naar Lattervik genomen waar we aan het eind van een doodlopende weg, vlakbij een boerderij, een plekje voor de komende nacht vonden.

Dit tot grote schrik van een Wulp die al schreeuwend probeerde ons bij haar nest weg te houden. Daar is ze wel een half uur erg druk mee geweest.

Het enige wat wij daarna nog hoorden was het roepen van de meeuwen en het blaten van schapen. De lucht was hemelsblauw en er was bijna geen wind. Boven de ruige bergen met hun eeuwige sneeuw hangen dikke donkergrijze wolken. Samen met de zon toveren deze wolken grillige patronen op de bergen of bedekken de toppen. Ons uitzicht is het Ullsfjorden omringd door bergen. De late zon kleurt het water zilver.

Aan de andere kant achter de helderwit geschilderde boerderij, is een Gletsjer. Op het punt waar de berg scherp afbuigt naar beneden is het ijs van de Gletsjer lichtblauw. We voelen veel emoties: blijdschap om dat we dit mogen zien maar ook nederigheid. Wat zijn we hier nietig!

De volgende dag verlieten wij ons plekje bij een stralende blauwe hemel.

Het is de hele nacht zo helder geweest en we zijn dan ook niet voor half 1 naar bed gegaan. Puur genieten van zo’n heldere daglicht nacht.

Terwijl we de smalle weg terug naar Svensby reden stak er een paar meter voor onze auto een Eland over. Helaas ging het zo snel dat we geen foto konden maken. Met gezwinde spoed verdween het dier het bos in.

Tjep heeft in korte tijd meer Elanden gezien dan menig ander Scandinaviëbezoeker!

In Svensby hebben we de veerboot naar Breivikeidet genomen om zo via weg 91 richting Tromsö te gaan. Een mooie oversteek van zo’n 30 minuten. In Breivikeidet waren ze nieuwe toegangswegen aan het aanleggen. Kilometers lang reden we over zeer slechte wegen waar om de 500 meter nieuwe rioleringsbuizen waren aangelegd zonder dat het wegdek netjes was hersteld.

We reden over bulten, door kuilen en goten. De camper schudde en rammelde en Tjep was er van overtuigd dat we voor duizenden Euro’s schade opliepen. Gelukkig bleef de schade uit.

Ondanks alle hobbels en bobbels genoten we toch van de schitterende omgeving. Bergen met sneeuw en rivieren en, nadat we de E8 naar Tromsö opreden, ook de zijarm van het prachtige Balsfjorden zelf.

We zijn over de hoge brug naar het centrum gereden en hebben dat een beetje verkend. Weer terug over de brug hebben we op een speciale en drukke Camperplaats koffie gedronken. We zeiden tegen elkaar dat je toch wel wanhopig moest zijn om hier een nachtje door te brengen. Maar ieder zijn smaak.

Na eerst wat boodschappen te hebben gedaan kozen we voor een smalle kustweg die we tot het eind gevolgd zijn zonder een plekje voor de nacht te kunnen vinden. We zijn teruggereden tot het plaatsje Skittenelv waar we een ruime rustige camping aan het water hadden gezien.

Na ruim 14 dagen was het tijd voor de was en het blog moest ook worden bijgewerkt met week 2.

We werden hartelijk ontvangen en mochten gaan staan waar we wilden.

Overal stonden electra paaltjes maar er waren geen afgebakende plekken.

We kozen een plaatsje uit met het uitzicht op het Ullsfjorden, prachtig en rustig. Bijna te mooi om waar te zijn………………. Tussen 5 en 6 uur werd het ineens veel drukker. Camper na caravan na kampeerbusje. En omdat je mocht gaan staan waar je wilde, werden we al gauw ingesloten en verdween ons uitzicht.

De volgende dag was er al één was klaar en draaide de andere vrolijk in de machine. Ik had gehoopt de was buiten te kunnen drogen maar in tegenstelling tot de vorige dag, regende het nu pijpenstelen dus werd het de droger.

Met toegang tot het internet van de camping, heb ik het blog kunnen bijwerken. Ook hebben we alle lieve en hartelijke e-mails gelezen en beantwoord.

Zo vloog de dag om en gelukkig klaarde het weer later in de middag weer op. Alle wolken trokken weg en het werd warmer en warmer.

De meeste ‘buren’ waren ‘s morgens al vertrokken en er kwamen maar weinig nieuwe bij. Met zoveel ruimte om te parkeren begrepen wij dan ook niet dat er een grote Finse camper pal voor onze neus werd gestald. Alweer “weg uitzicht”!!!

Aan onze kant gingen alle gordijntjes dicht en aan de andere kant werd de halve inboedel buitengezet; de familie was geïnstalleerd….

Tjep en ik hebben ‘s avonds onder het genot van een drankje, genoten van de zonnige avond en de zorgzame aandacht van een meeuw voor haar jong.

De nieuwe dag begon droog met wolken waartussen wat blauw schemerde en we wilden graag weer verder. Hoe fijn het ook is om de was te kunnen doen en internetverbinding te hebben, campings zijn toch niet helemaal onze vrije keus…

Opgewekt aanvaarden we de terugweg naar Tromsö waar we in eerst instantie de E8 naar beneden zouden volgen om dan via de E6 af te zakken en om het Balsfjorden heen weer naar boven te gaan. Of op een mooie plek te stoppen voor de volgende nacht.

Maar de vakantie leent zich bij uitstek voor het wijzigen van plannen dus zijn we via een indrukwekkend tunnelstelsel, inclusief rotondes en zijstraten, onder het centrum door naar het prachtige eiland Kvalöy dat grenst aan de Noordzee, naar het piepkleine eilandje Sommaröy gereden.

Het was nog maar de vraag of we daar konden komen want we moesten over een zeer hoge en smalle brug die ook nog eens gerenoveerd werd.

Aan het begin van de brug stond een vrachtwagen annex werkkeet die maar weinig ruimte overliet. Met aan beide zijden van de spiegels zo’n 2 cm. speling passeerden we de vrachtwagen.

De omgeving was supermooi met kleine eilandjes in het blauwe zeewater.

Woonhuizen en vakantiehuisjes verspreid over het eiland. Maar nergens een plekje om te staan. Dus weer terug de brug over en op zoek naar Hillesöy vanwaar de veerboot naar het eiland Senja vertrekt.

Hiermee bespaarden we ons heel wat kilometers! Nu is het doel van de vakantie genieten en niet om zo veel mogelijk kilometers te maken.

We moesten ruim een uur op de veerboot wachten maar dit was geen straf. De kust was prachtig, het weer goed en we hebben de tijd benut om foto’s te maken, te filmen en aan boord van de camper te lunchen.

We raakten in gesprek met een Hollander die samen met zijn vrouw een 6 weekse rondreis met hun caravan maakte. Zij hadden naast de vorige veerboot een heuse walvis gezien, de bofferds.

Nu zitten we aan de zogenaamde Walvisroute, dus wie weet wat er nog ging gebeuren.

Het wordt langzamerhand duidelijk dat we steeds minder sneeuw op de bergen gaan zien. Veel minder dan meer naar het binnenland.

Maar de natuur blijft boeiend mooi!

De boottocht duurde 40 minuten. Na eerst aan boord een kopje koffie, thee en 2 wafels te hebben gekocht (het geld mocht je in een daarvoor bestemd bakje deponeren), hebben we aan dek genoten van het Malangen dat een open verbinding heeft met zee. Aan weerskanten gleden aan de voet van de groene ruige bergen, piepkleine rood, wit, gele huisjes voorbij. Na aankomst in de haven eerst maar weer boodschappen gedaan in Störnesboth om daarna rechtsaf de smalle en goed onderhouden kustweg naar Laukvik te nemen.

Via het ruige binnenland met de spaarzame lage begroeiing en bruisende beekjes kwamen we weer bij de kust waar piepkleine gehuchtjes hun eigen op het tij berekende steigers en botenhuisjes hebben.

Helaas was in Laukvik, waar ook de weg eindigt, het enige mooie plekje al bezet door een andere camper.

We zijn terug gereden om rechts af te slaan naar Husöy, een klein maar volop bewoond eiland met een grote visindustrie, een vissers- en passantenhaven die het eiland met het vaste land verbinden.

Hier is een plek waar je voor 100 Nkr inclusief electra, je camper mag neerzetten.

Wij hebben die van ons vlak aan de haven gezet zodat de al aanwezige campers geen last van ons hadden.

’s Avonds zijn we de verbindingsweg over gewandeld en hebben het kleine eiland verkend.

Weer terug bij de camper kregen we gezelschap van o.a. een Finse camper die alle stoppen deed doorslaan. Niet omdat het zo’n mooie camper was maar omdat zijn electra niet in orde was!

Binnen 10 minuten verscheen de havenmeester die het probleem voor ons oploste. Of de Fin weer aan de stroom mocht is ons niet bekend.

Met Husöy als uitzicht sluiten we de dag af met de heerlijke gedachte dat we nog vijf en een halve week voor ons hebben!

Toen we de volgende dag vertrokken hingen de wolken laag, dit tot grote teleurstelling van Tjep die zich er enorm op had verheugd als passagier te kunnen genieten van het fraaie uitzicht vanaf de steile zigzaggende weg naar en van Husöy.

Toch was er onder de wolken nog voldoende zicht om te genieten van de ruige omgeving.

Weer terug op weg 861 zijn we na een paar kilometer rechtsaf geslagen naar het plaatsje Fjordgård – vrij vertaald ‘Fjordentuin’.

We reden door een aantal tunnels die allemaal in een andere staat verkeerden; van zeer slecht (en dan bedoelen we echt zeer slecht) tot zeer goed en ruim.

Fjordgård verwelkomde ons met grote bloembakken en de tekst “Velkommen”. Een klein vissersdorpje met maar liefst 2 supermarkten!

Daar waar de weg doodliep stond een 6-kantig wit huisje met binnen langs de wand een houten bank met rendiervellen. In het midden een houtvuurtje. Buiten stond een auto met aanhanger voor 6 kano’s.

Aan de talloze lege (bier)blikjes te zien hadden de consumenten hiervan zich prima vermaakt!

We reden door alle tunnels weer terug naar de 861 en kwamen in een tunnel een grote vrachtwagen tegen die niet van plan was ons maar enig ruimte te geven zodat ik met de camper achteruit de tunnel weer uit moest.

Ondanks dat we geleerd hebben dat de witte wegen op de kaart niet allemaal in normale staat verkeren, besloten we nog eenmaal zo’n weggetje te nemen en kwamen zo, alweer door diverse tunnels met aan het eind steeds weer prachtige en verrassende uitzichten, terecht in het dorpje Mejfjordvaer dat aan het, hoe kan jet ook anders, Mejfjord ligt.

Een prachtig Fjord met open verbinding met zee. Het dorpje kijkt uit op het noorden. Rond Midzomernacht moet het hier minstens zo spectaculair zijn als op de Noordkaap.

Wij stonden eerst op een klein parkeerplaatsje met uitzicht op links de Noordzee en rechts het Fjord en dorp maar verhuisden later naar een hoger gelegen plekje, ontdekt tijdens een wandeling.

Hier was het uitzicht nog mooier en het was er rustiger, we kregen geen buren.

Het hele Fjord is omringd door ruige en zeer steile rotsen met in de kom uitgesleten door het ijs, het dorpje dat door de bewoners opgefleurd was met bloemperken en bakken.

Onder ons een inham waarvan de uitstekende rotspunten rond en glad waren gesleten door tien- en tienduizenden jaren sneeuw, wind, water en ijs. We hebben over de rotsen gewandeld en kennis gemaakt met een hoogbejaarde mantelmeeuw die door zijn ouderdom niet in staat was snel te vluchten. Hij liet zich redelijk gemakkelijk benaderen en fotograferen.

We hebben ook op uitgesleten plekken van de rotsen gezeten om alleen maar te genieten van het geluid van water, wind en meeuwen.

Tot dan hadden we nog niet eerder ergens gestaan waar je niet kon ophouden met kijken. Zelfs als je zat te lezen, dwaalden je blikken automatisch weer af naar de overweldigende natuur.

Later op de avond hebben we een wandeling door het dorp gemaakt. Veel oude huizen werden gerenoveerd of verbouwd, andere soms niet onaanzienlijke huizen, waren perfect onderhouden. Er is een soort herberg voor fietsers die van het ene naar het andere eiland ‘hoppen’, een schattig wit kerkje, grote steigers en een haventje. De mensen zijn er, net als in Husöy, erg vriendelijk, iets wat we helaas niet zo erg gewend waren in Noorwegen.

Wat een rust en ruimte en wat een uitzicht, we zagen de lage zon de rotsen verlichten. De samengeperste lagen waren hierdoor beter te onderscheiden en de spaarzame begroeiing feller van kleur.

De volgende dag zijn we weer terug gereden naar weg 864, je rijdt dan nog steeds langs het Mejfjorden en het geeft je de gelegenheid nog even te genieten van de hoge puntige rotsen.

Weg 864 loopt grotendeels langs het Ersfjorden waar je tussen de hoge rotsen door onbelemmerd uitzicht hebt op de Noordzee.

De weg gaat steil omhoog en op het bijna hoogste punt is een uitzichtplekje gemaakt. Een soort houten brug op stalen frame die zo ver naar buiten is gebouwd dat het lijkt of je boven de afgrond zweeft. Aan de ene kant zie je de zee, aan de andere kant kijk je neer op een riviertje dat zijn oorsprong hoog in de bergen vindt.

Verder ging het met de camper over het hoogste punt waarna je neerkijkt op een steile weg die zigzaggend naar beneden voert.

Bij het Bergsfjorden gaat hij weer een stukje het binnenland in en sluit aan op weg 86 die afwisselend door het laagland en over de rotsen gaat.

Het laagland is hier erg mooi. Je kijkt uit over de zee met voor de kust door weer, wind en zeewater gepolijste rotsenblokken. Ook hier en daar piepkleine eilandjes. Het eiland Senja is wonderschoon!!

Bij Gryllerfjord besloten we de veerboot naar Andenes op het eiland Andöy te nemen. We schrokken van de prijzen: 480 Nkr voor een camper tot 6 meter en meer dan het dubbele, 1005 Nkr voor een camper tot 7 meter! En dan nog de inzittenden.

We moesten een aantal uren wachten en ontmoetten een Nederlands echtpaar dat ons het advies gaf te melden dat je gepensioneerd bent.

Dat scheelde aanmerkelijk! Tjep ging voor de halve prijs mee en ik als zijn echtgenote, gratis. Goede tip Ton en Marleen, dank jullie wel!

De veerboot was oud, iets dat Tjep zorgde baarde. Mij baarde het meer zorgen dat het schip geen stabilisatoren had en dat het water op zee nogal onrustig was. En ja hoor, mijn maag protesteerde en ik heb bijna 2 uur lang op dek doorgebracht. Frisse lucht en een ver zicht hield mijn maag enigszins in bedwang. En op het dek staan was geen straf!! Het uitzicht was betoverend!

Langzaam zag je de rotsige kust achter je verdwijnen. Grote, spitse bergen met de eeuwige sneeuw op de toppen. Het water was prachtig van kleur en in de verte zag je de vage schimmen van Andöy.

Bij aankomst in Andenes kwamen we ook in een heel ander landschap terecht. Tjep, Ton en Marleen waren overeengekomen dat wij één nachtje met hen op een camping zouden doorbrengen en zij één nachtje met ons ‘in het wild’, iets wat ze alleen nooit deden.

Ze vonden al vrij snel een camping pal aan zee. Klein en ruim gaf het niet het idee dat je op een camping stond.

De eigenaren vertelden ons eerst het droeve nieuws van de bomexplosie in Oslo, die had net 2 uur daarvoor plaatsgevonden. We waren er even stil. Toch wilde de eigenaren niet onvermeld laten dat er een uitstekende pub in het dorp was waar je kennis kon maken met ‘de locals’.

Daar zijn we ’s avonds geweest, de pub was bijzonder ingericht met verzamelingen van allerlei soort: oude foto’s, gebruiksvoorwerpen, uit wrakken opgedoken serviezen en andere dingen, en nog veel meer.

Het contact met ‘de locals’ viel wat tegen maar dat kan ook aan ons gelegen hebben.

De volgende dag werden we fris en vrolijk wakker, zo naast de zee was het goed slapen.

We vervolgden onze weg over Andöy met aan de ene kant de kust en aan de andere kant diepe vlakke dalen waar huisjes van speelgoedformaat stonden. We besloten om vanaf Risöhamn weg 82 naar Sortland te volgen en reden 2 maal over zeer hoge imposante bruggen met fantastische uitzichten.

Direct na Sortland zijn we rechts af een smalle kustweg opgereden. Hier vonden we aan een inham van het Sortlandsundet een heel mooi plekje voor de nacht in een Friluftsområdet; een parkeerplaats met strandje en picknickplaats waar je heerlijk kon en mocht gaan staan mits je je aan bepaalde beleefdheidsregels hield.

En weer een uitzicht om kippenvel te krijgen!! Achter ons steile grotendeels begroeide rotsen en voor ons het prachtige blauwgroene water van het Sundet. Daarachter weer hoge steile rotsen met op de toppen nog kleine plekjes sneeuw, ’s avonds verlicht door de lage zon die ook hier nog steeds niet helemaal ondergaat.

Met Ton en Marleen hebben we alweer een gezellige avond gehad die we besloten met een hartelijk afscheid want de volgende dag zou ieder weer zijns weegs gaan.

Regen, Onweer, Noordkaap, Hurtigruten

2011-07-19T15:00:00.002+02:00

De Finse natuur heeft ons verrast.

Het laatste deel in Zweden was heuvelachtig en bebost; grote zware dennenbomen.

Finland echter is wijds met veel berkenbomen meren en plassen, heldere luchten en brede wegen.

Wij hebben behoorlijk wat rendieren gezien, soms in de bossen, veel aan de kant van de weg maar ook aardig wat midden op de weg! Het is beslist oppassen en ver vooruit kijken. Gelukkig zijn de wegen uitgestrekt en lang.

Hoe noordelijker je komt, hoe korter en dunner de bomen worden. Op 1000 meter hoogte zijn het meer uit de kluiten gewassen struiken.

In een bergachtig gebied met schitterende meren veranderde het weer volkomen. Van felle zon en minstens 30 o C ging het over in zware regenbuien, enorme hagelstenen en onweer. We zijn op een kleine parkeerplaats gestopt want rijden werd ineens gevaarlijk. De andere weggebruikers volgend ons voorbeeld.

We zijn de Noordpool Cirkel gepasseerd en hebben een bezoek gebracht aan het Christmas House waar tegen hoge prijzen toeristische Kerst- en Antarctica ‘prullaria' werd verkocht. Maar toch de moeite waard om het sfeertje te proeven.

Bij de plaats Kaamanen hebben we de E75 verlaten en via weg 92 de route naar de Noordkaap genomen. Alweer zag de natuur er heel anders uit. Op een bijna rechte weg over toppen en dalen, dwars door een moerasgebied, waan je je in niemandsland.

Geen bewoning en alleen zo nu en dan een kleine camping. Toen de lucht weer betrok en wij nog geen plekje voor de nacht hadden gevonden, hebben we noodgedwongen gebruik gemaakt van zo’n camping. Voor € 25 per nacht, inclusief electra stonden we naast een prachtige rivier. De camping was niet georganiseerd maar wel verschrikkelijk rustig!

De volgende dag was het 24 o C, heerlijke temperatuur.

Net na Karigasniemi, een wat vervallen en uitgestorven dorp, zijn we de grens naar Noorwegen gepasseerd. Bij Karasjok zijn we de E6 naar de Noordkaap opgereden.

Langzaam veranderde niet alleen de omgeving maar ook het wegdek! Waar de wegen in Finland goed onderhouden zijn, zijn ze in Noorwegen vaak ronduit slecht. Het viel ons later op dat dit per gemeente verschilt.

Het landschap veranderde van wijds met op de achtergrond heuvels in vage groene kleuren naar bergachtig met mos, gras en meertjes.

Er was weinig verkeer ook al reden er meer campers dan gewone auto’s. We zagen moedige fietsers tegen de helling optrappen en zo nu en dan een eenzame wandelaar met rugzak.

Bij Olderfjord kwam ‘onze’ E6 samen met de E6 die langs de westkust loopt.
Tjep voorspelde dat we honderden (later herroepen tot honderd) campers zouden zien op deze route. Niets was minder waar! Het was erg rustig!

Vanaf Lakselv, halverwege Karasjok en Olderfjord, reden we onafgebroken langs de kust. Met links van ons hoge rotsen die bestaan uit samengeperste lagen steen (wat moet dat een onvoorstelbaar geweld zijn geweest) en rechts het prachtige Rorsangenfjord met zijn kleine eilandjes met witte en rode huisjes, was het iedere seconde genieten.

Op deze weg liepen veel rendieren en schapen. De rendieren gingen, zonder haast weliswaar, aan de kant. Maar de schapen peinsden er niet over om een hoef te verzetten. Of nog erger, om op te staan! Veel lagen er languit op het door de zon verwarmde asfalt. Je moest er letterlijk zigzaggend om heen, komisch maar wel opletten!!

Naarmate we dichter bij de Noordkaap kwamen werd het kouder en kouder. Het voelde als een glas frisse limonade na de hitte van de dagen hiervoor.

Onze eerste koffiestop was aan een meer waar Duitse bussen toeristen uitspuugden.

We weten dat deze bussen een streng schema hebben en de toeristen zo snel mogelijk naar en van de Noordkaap rijden. Wat voelden wij ons bevoorrecht met de eigen camper te mogen reizen!

Na de lunch reden we de 2,9 km ‘korte’ Skarvbergtunnel door. Geen tol, bedompt, donker en nat. Het water liep met stralen langs de wanden.

De tweede tunnel, bij Honningvåg, was langer, moderner en erg duur: 505 Noorse Kronen (Nkr), dit is ongeveer € 55. En dit straks ook weer op de terugweg!

Na Honningvåg, de laatste havenplaats voor de Noordkaap, sloeg het weer om.

Het werd mistig en regenachtig. 13 Kilometer voor de Noordkaap, net nadat we de afslag naar weg 61 hadden genomen, barstte het noodweer los.

Donder en bliksem, waterdruppels zo groot als eieren. De Noorse Goden hadden duidelijk schoon genoeg van al die toeristen.

Op een parkeerplaats hebben we het ergste weer afgewacht en zijn daarna voorzichtig over de smalle weg over de rotsen, doorgereden.

Niet lang daarna doemde tussen de mistflarden het toeristencomplex “De Noordkaap” op. Het is niet goedkoop De Noordkaap te bezoeken; 235 Nkr. Per persoon maar dan mag je wel 48 uur voor blijven.

Een grote parkeerplaats aan de rand van de Kaap biedt ruimte aan heel veel campers.

We vonden een plekje aan de voorzijde waar het met de levelers onder de voorwielen, goed toeven was. We besloten er 2 nachten te blijven, vast van plan iedere Kroon entree goed te benutten!

Het stormde verschrikkelijk en de camper stond op zijn wielen te schudden. Binnen was het warm en knus. De storm bies grote vlokken mist tussen de campers door.

Na de eerste regenbui zijn we naar de uiterste rand van de Kaap gelopen om te genieten van het spel dat de wind met de wolken speelde.

Als rollende watten kwamen de wolken over ons heen. Het ene moment zag je de Barentszzee en het volgende moment was hij weer weg. Een zeer indrukwekkend schouwspel. Er besluipt ons een groot respect voor de natuur.

De volgende ochtend was het stil, de wind was gaan liggen. En waar de avond ervoor nog dikke wolken hingen, de rotsen amper zichtbaar waren, de zee slechts gissen was, zagen we nu een wijde wereld. Tot kilometers en kilometers ver zagen we letterlijk en figuurlijk, de ene heuvel/berg na de andere. Naarmate ze verder weg waren, vervaagde het groen tot grijsblauw met hier en daar de grote witten vlekken van de eeuwige sneeuw.

We hebben een wandeling over het terrein gemaakt. We kwamen mensen tegen die er uit zagen of ze de Noordpool bezochten in plaats van de Noordkaap!! Dikke sneeuwjacks en handschoenen. Mutsen zover over hun hoofd getrokken dat je nog net een neus en twee ogen kon ontdekken. Met 6 o C boven nul vonden we de dikke jassen verantwoord maar alle andere warmhoud attributen enigszins overdreven.

Uitkijkend over de zee werden we stil bij het besef dat enkele honderden kilometers verder de Noordpool is.

We hebben het bezoekerscentrum bezocht en genoten van de film over de Noordkaap. Deze is opgenomen in 125o en vaak vanuit een helicopter zodat het lijkt alsof je als een vogel over het landschap scheert.

De film begint hartje winter en laat een koud landschap zien. We zien wat van het leven van de mensen, de vissers. Een sneeuwschuiver/blazer rijdt met grote snelheid door het beeld de smalle weg naar de Noordkaap af en blaast de weg naar Honningvåg schoon.

Dan verschijnen er op het doek voorzichtige blauwe en paarse bloemen en de eerste Kaap bezoekers.

De aankomst en ontscheping van boten en bussen wordt versneld getoond. Je ziet een wandelaar met een rugzak en fietsers de steile weg opgaan.

Dan wordt het herfst; schitterende kleuren passeren het beeld dat overgaat in de eerste sneeuwvlokken. Langzaam valt de winter weer in. Kinderen en ouders vermaken zich in de speeltuin die onder een dik pak sneeuw ligt.

Met een laatste blik op de Noorkaap waar 3 mensen in snowscooters het fantastiche spel van het vlammende, groene Noorderlicht bewonderen, eindigt de film.

We zijn diep onder die indruk, zo diep dat we die middag de film nog eens gaan bekijken en de DVD versie voor thuis meenemen.

Om middernacht hebben we onze laatste wandeling gemaakt. We boften met het heldere weer zodat we tussen de wolken, toch nog een glimp hebben mogen zien van de Middernachtzon. Voor beiden een onvergetelijk fenomeen.

De tweede ochtend verlieten we met gemengde gevoelens (konden we nog maar één nachtje extra blijven) de Noordkaap in een zeer dikke mist die gelukkig oploste naarmate we lager kwamen. Waar de mist verdwenen was konden we eindelijk genieten van al dat moois dat we op de heenweg moesten missen door het slechte weer.

Na een bezoek aan een Sami souvenirwinkeltje (een Sami is een inwoner van Lapland, het woord Lap is eigenlijk een scheldwoord) zijn we bij Olderfjord de E6 naar de westkust opgedraaid en langzamerhand zagen we weer boompjes en struiken. Er lag ook meer sneeuw. In de diepe kommen van de rotsen lag dit te glinsteren in de zon die zich zo nu en dan liet zien. Beekjes en riviertjes kronkelden bruisend door het landschap, Hier en daar zag je kleine kuddes rendieren.

We passeerden piepkleine gehuchtjes met niet meer dan 3 of 4 huisjes, een steiger met bootjes en rekken om de vis te drogen.

Later werden de riviertjes rivieren die uitliepen in de verre Fjorden.

Nog denkend dat we na het dorpje Kaidli nog op de E6 zaten, vonden we op de oude weg die naast de tunnel liep, een schitterend plekje voor de nacht.

Hier zagen we de volgende ochtend bij het opstaan 3 rendieren vlak achter de camper lopen. Ze waren nauwelijks van ons onder de indruk en we konden ze goed fotograferen.

Onze zogenaamde E6 was de E6 niet en we kwamen uit in Hammerfest, een drukke haven waar de beroemde boten van Hurtugruten aanleggen. We hadden dan ook van onze parkeerplaats aan de haven een prachtig zicht op de Hurtigruten boot “Nordkapp”. Wat een fraaie postboot!

Na onze koffiepauze aan de haven zijn we teruggereden naar Skaidli waar we nu wel de E6 zijn opgedraaid. We hadden beslist geen spijt van onze vergissing want de omgeving was prachtig. De grote donkere heuvels/bergen met de eeuwige sneeuw. Het blauwgroene water, de spaarzame rode huisjes.

In Alta zijn we gestopt voor proviand en net buiten Alta voor LPG voor onze gasflessen en diesel voor de camper.

De E6 is een wonderlijke weg. Smal, niet druk en hij kronkelt door de mooiste gebieden. Over de zogenaamde Fjellen waar de tijd stil heeft gestaan en de Samen gedroogd rendiervlees verkopen, langs rotsen en rivieren.

Op de Fjellen nog steeds de dikke plakken sneeuw.

We zijn tussen Kvenvik en Kåfjord links af naar Mattisdalen gereden en hebben een plekje aan het Mattisvatten, dat, hoe kan het ook anders, gevoed wordt door de Mattiselva (rivier), gevonden. Er stond al een caravan met een Deens echtpaar waarvan de man in een stemming houthakkershemd, een vissershoedje op zijn hoofd en een pijp tegen de muggen (die er overigens niet waren, te veel wind, te fris) met een bijl een omgezaagde berkenboom aan stukken probeerde te hakken.

Helaas lukte hem dit niet.Later zagen we hem nat hout sprokkelen waarmee hij op een daarvoor bestemde plaats aan het meer een legaal vuurtje probeerde te stoken.

Het behoeft geen uitleg dat dit alleen maar dikke witte rookwolken tot gevolg had.

Gelukkig begon het te regenen en verdween de Deen in zijn caravan.

In een droge periode hebben wij van het schitterende uitzicht over het meer genoten.

De volgende dag zakten we verder over de E6 naar het ‘zuiden’. Het uitzicht was alweer adembenemend!! Prachtige Fjorden, schitterende wolkenluchten, bergen die half begroeid zijn.

We hebben koffie gedronken op een hoog gelegen parkeerplaats aan een groot meer en gedroogd en gezouten rendiervlies bij de Samen gekocht.

Net voorbij Borgelv zijn we rechtsaf weg 882 naar Öksfjord opgereden om eerst kilometers langs de andere kant van het Langfjord te genieten van de bergen en sneeuw om daarna door een stukje binnenland ineens aan onze linkerhand het Öksfjorden te zien!! Wat mooi!! De rotsen werden ruiger en ruiger, zwart zelfs, met behoorlijk veel sneeuw op de hellingen en nog meer op de toppen. Bij het zien van een heuse gletsjer werden we erg stil.

We reden door een tunnel van 4252 meter die een perfecte imitatie van een spookhuis was. Éénbaans met hier een daar een uitwijkplaats die overigens vol gereedschap van de tunnelbouwers lag, en met een ontzettend slecht wegdek, slechte en soms zelfs totaal ontbrekende verlichting. We hadden beslist niet gek opgekeken als er ineens uit hoeken en spelonken heksen, geesten en Trollen waren verschenen die ons met luid “Wahooooo” en “Hiiiiiii – haaaaaaaaaa” aan het schrikken hadden willen maken.

Ineens was daar het daglicht weer en als snel arriveerden we in Öksfjord waar we aan het eind van de weg, vlak na een Stuga (vakantiehuisje) dorpje een plekje vonden waarvan we alleen maar konden dromen. Uit het zicht van een Franse camper die daar al stond, keken we uit over het prachtige, indrukwekkende Fjord. Blauwgroene golven beukten op de rotsen en spatten wit uiteen. Omringd door bergen met sneeuw waar de wolken op de toppen uitrustten, hoorden we de meeuwen boven de wind uit schreeuwen.

Hier kan je je goed voorstellen dat de oude Vikingen in Goden geloofden.
Hoe moet je anders een verklaring vinden voor wat je ziet, hoort en voelt? En de snelle wisseling van het weer?

Tijdens een wandeling zagen we de Polarlys van Hurtigruten varen.

En dit alles nog geen 100 kilometer van onze vorige standplaats……….

De volgende dag was zonnig met weinig wind en de meeste wolken waren verdwenen. Je zag ineens ook veel meer bergen. Het pontje dat de vorige dag ineens halverwege het Fjord ‘verdween’ kon je nu tot in de volgende haven volgen.

Vrolijk en verwarmd door de zon leek de spooktunnel op de terugweg ineens minder donker en minder lang. Het slechte wegdek was echter nog zoals we het ons herinnerden!

De 40 km. terug naar de E6 waren nog fraaier dan de vorige dag. De sneeuw op de donkere bergen nog witter en het Langfjorden nog blauwer. Na iedere bocht en bergtop was het uitzicht weer anders en vooral verrassend.

Hoog in de bergen tussen Trolldalsind en Raykfossen waan je je in een andere wereld. Je kunt de toppen van de bergen bijna aanraken, de sneeuw ligt nog achter de hekken die in de winter de wegen tegen te veel sneeuw beschermen. Je hoort de wind, de bellen van de rendieren.

Je rijdt langs dorpjes met namen zoals Langeslett en Storeslett (Stor = groot).

Bij het eerste dorpje zijn we rechts afgeslagen om via weg 866 naar de havenplaats Skjervöy te gaan waar we 40 km later aankwamen.

Deze plaats was groter dan wij gedacht hadden. Er is een plezier- en passantenhaven, een industriehaven en een zalmkwekerij.

Helemaal aan het eind van het dorpje vonden we tussen de nieuwbouw en het industrieterrein, aan het begin van de pier een mooi plekje met uitzicht op het Kvänangen. De bergen met sneeuw weerspiegeld in het water.

We hebben gewandeld en naar de springende zalm in de bassins gekeken, daar zaten grote jongens tussen!!.

De veer-, vissers- en plezierbootjes voeren af en aan. Ook tot onze grote plezier de “Polarlys” van Hurtigruten. Toen deze tussen de pierhoofden doorvoer leek het of je hem zo kon aanraken.

Ondanks dat we niet op het noorden gericht stonden, konden we toch nog genieten van de late zon.

Week 1: Regen, Zon, Kraanvogels en een Eland

2011-07-12T18:01:00.001+02:00

Om 18.30 u. vertrokken wij op zaterdag 2 juli richting Noordkaap, uitgezwaaid door de achterblijvers die ons met gemengde gevoelens nakeken. Wat een lange reis, 8 weken!!

Zonder enig oponthoud vonden wij om 23 u. inde omgeving van Bockel een heel mooi plekje aan de rand van een maisveld.

De grond was hard dus geen probleem voor de zware camper.

Beiden werden we wakker van een enorm onweer dat vergezeld ging van hagel en zware regenbuien. Zo erg dat Tjep om 6 uur ’s morgens riep dat hij direct weg wilde, bang dat de berm veel te nat dus zacht zou worden!

We zijn naar de dichtstbijzijnde parkeerplaats gereden en hebben daar ontbeten.

Gelukkig klaarde het weer enorm op en konden we flink opschieten, geen oponthoud bij de veerboten van Putgarden naar Rödbyhavn en van Helsingör naar Helsingborg. In Denemarken zijn we een klein stukje omgereden vanwege een kilometers lange file. Liever dat dan uren in de zon staan bakken!!

Ook in Zweden schoot het lekker op en konden we door het mooie weer ongestoord genieten van de prachtige natuur: de bossen, de velden en de heuvels. We passeerden lieflijke dorpjes met de bekende rode Zweedse huisjes met witte aftimmering. Hier en daar zagen we grote gele huizen, de zogenaamde Herrgårds (Herenboerderijen).

Om half 7 ’s avonds hebben we bij het plaatsje Gagnaryd, net boven Jönköping, een prachtig plekje in het bos gevonden. Vroeger was daar een boerderij genaamd Nytorp. Alleen een ijzeren bordje en een vervallen houten schuur herinnerde aan de vroegere bedrijvigheid.

Op maandag zijn we direct doorgereden naar Kristinehamn om Jannie te bezoeken. Toen ik haar ’s morgens belde was ze nauwelijks aanspreekbaar, dit deed ons veel verdriet.

Vorig jaar zijn we rechts van het Vännern (meer) omhoog gegaan en deze keer links via Skövde, Mariestad en Guldborg.

De hele weg was het weer genieten van de eindeloze bossen, velden (vaak in bloei met lupines, kamille, margrieten, koolzaad, klaver en linnen).

Het was wel even schrikken toen we ineens een hele grote kraanvogel vlak voor onze camper de weg zagen oversteken. Met flapperende vleugels en dansende poten, een dot rode veren op zijn hoofd, wist hij zich het vege lijf te redden!! Er zat beslist niet meer dan 3 meter tussen hem en onze camper!

Eénmaal in Kristinehamn zijn we eerst naar het Picasso beeld gereden. Op Tjep maakte dit al evenveel (dus niet) indruk als de allereerste keer op mij in 1983. Wel leuk was het om langs de jachthaven te rijden. Helaas konden wij daar geen plekje voor de nacht vinden. Op dat moment belde Jan dat ze zich beter voelde, we beloofden haar dat wij er met 10 minuten zouden zijn.

Op weg naar Jan zagen wij aan een andere haven een plekje voor Campers, goed onthouden!

Jan voelde zich inderdaad beter en was blij met de kaas en andere lekkernijen uit Nederland. Maar na een half uurtje was haar energie weer op en namen we afscheid met dikke knuffels en de belofte de volgende dag alleen maar dag te komen zeggen.

Het Camperplekje bleek helaas (of gelukkig….. zo veel ander campers!) vol te zijn maar net achter het terrein met toch het zicht op de prachtige haven, was een gratis plekje. Zonder al te veel lawaai in de vroege ochtend. We hebben geslapen als marmotten!!

Op dinsdagmorgen hebben we afscheid van Jan genomen, geschrokken hoe slecht haar gezondheid is. We hebben ons voorgenomen om, als haar gezondheid het toelaat, op de terugweg langs te gaan.

Van Kristinehamn zijn we naar Mariefred (een lief plaatsje onder Stockholm en beroemd om zijn Gripsholm Slot) gereden waar we de volgende dag een bezoek gingen brengen aan Ann-Marie, een vriendschap die al uit 1986 stamt.

Vorig jaar vonden we een heerlijke plek net buiten Mariefred op een Koninklijk Landgoed. We vonden het gemakkelijk terug en gelukkig stond er niemand op “ons stekje”.

Toen wij er vorig jaar parkeerden, werden we in een paar minuten tijd omringd door honderden jonge fazanten die dachten dat we eten kwamen brengen. Dit jaar geen fazanten maar een hele lieve grijze kat die het heerlijk vond om geknuffeld te worden en het prachtig vond even in onze camper te vertoeven.

Ons plekje had een prachtig uitzicht over een schitterend meer. En het was ’s nachts wonderbaarlijk stil.

De vroege vogeltjes maakten ons wakker met hun prachtige gezang.
Ook Tjep maakte mij vroeg wakker, hij wilde de eerste zijn die mij feliciteerde…. ik was die dag nl jarig!

Na het gezellige bezoek aan Ann-Marie (het was zo fijn om haar weer te zien) vertrokken we dan eindelijk naar het hoge Noorden. We reden langs grote velden waar het linnen in bloei stond. Zo blauw als water.

Alweer boften we met het weer, blauwe luchten, veel zon en heel erg warm! Dat laatste was tijdens het rijden met de motorairco goed vol te houden maar stilstaand was het soms té warm. Niet klagen!! Vorig jaar regende het pijpenstelen en nu was het zo mooi.

Via Enköping en Uppsala zijn we naar Österhammar aan de westkust gereden. Bij het gehuchtje Sund, in de bossen weer een heel mooi en rustig plekje gevonden. De omgeving daar is prachtig met kleine binnenmeren en lieve dorpjes.

Helaas ontvingen wij ook deze dag het droeve bericht van het overlijden van onze buurman Herman. Onze gedachten zijn erg veel bij Marianne, zijn vrouw, geweest.

Na een heerlijke rustige nacht zijn we langs de kust (waar je vanaf de E45 niet zo heel veel van ziet) doorgereden naar Hornösand.

Omdat het daar behoorlijk druk was zijn we de binnenlanden ingegaan en vonden net boven Rö een picknickplekje waar je, volgens een bewoner van één van de huisjes in de buurt, met een gerust hart je camper neer kon zetten om te genieten van het schitterende uitzicht over het meer.
Dit plekje lag hoog op een rots en vanaf het picknickbankje waar we hebben genoten van de rust, keken we naar de bootjes die door het helder blauw-groene water gleden. Zo nu en dan hoorde je een stem, verder was er het gefluit van de vogeltjes, de zon en een enkele mug.

Later op de avond arriveerde een Duitse camper met een alleraardigst stel dat ons uitnodigde voor een glaasje wijn. We hebben tot een uur of 10 zitten kletsen en lachen en zijn daarna gaan slapen.

De volgende morgen lang prachtige binnenwegen met lieflijke gehuchtjes terug naar de E45. Daar was het aanmerkelijk minder druk dan de dagen ervoor. De zon was heet en bereikte buiten met gemak temperaturen van 25 – 28 o C. Het asfalt zinderde in de zon, de bloemen en planten geurden en de bomen waren grijsgroen, verlangend naar een beetje regen. In veel tuinen zag je zitjes met parasols maar opvallend weinig mensen. Wellicht iets té warm.

Weer voor de avond de binnenwegen opgezocht maar we kwamen te veel zomerhuisjes (stugor) tegen om een rustig plekje te kunnen vinden.

Totdat we in het kleine oude havenplaatsje, zeg maar gerust dorpje, Ratan kwamen waar een Camper Quick-stop was met plaats voor 4 campers.

Alles was simpel maar goed verzorgd met uitzicht op het haventje waar een ontspannen rust heerste.

De geschiedenis van het haventje gaat terug naar 1400 en was destijds een haven van naam. In 1767 werd het officieel benoemd tot overslaghaven. Het heeft een oud baken en de restanten van een vuurtoren, alles gebouwd op een rots tegenover onze camperplek.

Het was zo heerlijk om bij het water te zitten en te genieten van al het moois wat dit deel van Zweden te bieden heeft.

De volgende ochtend werden we door de warmte vroeg wakker.

Na het ontbijt hebben we nog even bij de haven gezeten waar een verkoelend briesje was. Daarna vers water ingeslagen zodat we weer een dag of 4-5 vooruit kunnen.

De bedoeling was om deze dag tot Luleå te reizen, één van Zweden’s grootste en meest noordelijk Universiteitssteden.

Maar het was rustig op de weg naar het noorden. Wel kwamen ons erg veel campers tegemoet, zouden die allemaal van de Noordkaap afkomen?

We zeiden tegen elkaar dat we nog steeds geen Elanden hadden gezien.

En wat schetst onze verbazing? Nog geen 15 minuten later stond er links van ons in een gekapt deel van het bos een enorme wijfjes Eland heel rustig te herkauwen. Vlak bij haar lag een jong rustig te slapen.

Helaas konden we daar niet stoppen maar Tjep had in ieder geval zijn eerste Eland gezien en was diep onder de indruk van de afmetingen van het dier.

We reden Luleå voorbij en bereikten al gauw Haparanda, dicht aan de Finse grens.

We hebben hier getankt en boodschappen gedaan zodat we bepakt en bezakt Finland binnen konden rijden.

Heel langzaam veranderde de natuur. Van het toch wel ruige Zweedse landschap werd het langzamerhand vlakker, ook waren de bomen minder hoog.

Overal werden we gewaarschuwd voor loslopende Rendieren, Elanden en zelfs snowscooters!

Na Haparanda hebben we de E45 verlaten en vervolgden onze weg via de E75. Ongeveer 60 km. onder het Finse plaatsje Rovaninie en dus zo’n 100 km. onder de Noordpoolgrens, vonden we aan de rand van het bos en bouwland, een prachtig plekje.

Er was ook een meertje in de buurt waar Tjep ’s avonds vol goede moed naar toe wandelde. Even was hij vergeten dat Finland niet alleen om zijn meren bekend staat maar ook om zijn vele muggen!!

Nu heb ik daar weinig last van maar Tjep wel en toen al deze muggen hem eenmaal geroken hadden moest Tjep een sprintje trekken om veilig bij de camper terug te keren. Tjonge wat een muggen!!! Groot en klein had dorst!

In de verte rommelde het wat, we hoopten op regen want de temperatuur was inmiddels opgelopen tot 30 o C!

Helaas bleef het bij rommelen en viel er geen druppel regen………

Nog één nachtje slapen

2011-07-01T18:34:00.001+02:00

Nog één nachtje slapen en we zijn onderweg.

Hebben jullie ook zo veel te regelen en te doen voordat je eindelijk kunt vertrekken?
Ik hoop niet dat wij een uitzondering zijn...............

De laatse was, bedden (ook die in de camper natuurlijk) verschonen, strijken, afstoffen, stofzuigen, grasmaaien en nog veel meer.
Is er genoeg vooraad voor de achterblijvers? De dieren?
Is er genoeg voorraad voor ons zelf? Vers water? Voldoende kleren?
Wij hebben ons de laatste dagen niet verveeld!!
Beslist een uitstekende manier om nog meer naar je vakantie te verlangen.

Nog één nachtje slapen.
Zaterdagavond stappen we in onze camper en rijden richting Duitsland.
We hopen zaterdagavond al ver te komen en zondag zelfs Zuid Zweden te halen.
Zweden, het land van rust, licht en ruimte. De middernachtzon, de bossen en de meren.
Een mooie start!

Jullie zien het, wij zijn er klaar voor!

Hekjes, trimmen, waterschoenen en bergstappers

2011-06-25T16:01:00.000+02:00

We hebben het al eerder genoemd, je wilt huis, haard en dierentuin zo goed mogelijk achterlaten voor het thuisfront.

Eerste vereiste was een 'hondensluis'. Onze 3 Bassets Fauve de Bretagne zijn gek op ontsnappingsgaatjes, ze zijn nu eenmaal niet voor niets jachthonden.
Als de kat van de buren per ongeluk in de tuin is geweest dan rennen ze met hun neus over de grond, kort blaffend, het hele spoor na. En wat zich buiten de tuin afspeelt heeft hun grote interesse.
Gelukkig zit er een stevige poort tussen de tuin en de buitenwereld maar toch zien ze graag hun kans schoon om op eigen houtje aan de wandel te gaan.
Dus hebben Tjep en ik een hekje gemaakt waardoor er nu een sluis is ontstaan.
Tjep heeft al het schilderwerk voor zijn rekening genomen; mooi donkergroen zodat het bij het huis past.
Onze lieve buurman heeft de palen voor het draaiende gedeelte de grond in geslagen (een heel karwei want de oprit bleek vol met minimaal een eeuw oud puin te liggen) maar de buurman is geduldig en beschikt over spierballen.
Al het schroef- en boorwerk was voor mij gereserveerd.
Met vereende krachten is er zo een mooi hekje gerealiseerd en hebben de thuisblijvers wat meer rust (en wij ook natuurlijk!!).

~~~~~~~~~~~~~~

Ook niet onbelangrijk is dat de honden keurig getrimd/geknipt thuisblijven. Minder haar, minder werk.
Vooral Frits was aan een grote opknapbeurt toe. In een half jaar tijd ontwikkelt hij een enorme vacht die alle kanten uit gaat staan.
Hij heeft, net als de andere twee, een broertje dood aan borstelen en bij hem is het goed te zien als een borstelbeurt weer eens niet gelukt is.
Dée en Bas doen het met een minder dikke vacht en zien er gewoonlijk netjes uit.

Vandaag was het dan zover, op de valreep naar de Trimsalon. Voor Dée en Frits was het niet de eerste keer en net als de laatste keer was Frits wat zenuwachtig en liet Dée zich rustig trimmen.
Voor Bas was het wel de eerste keer en we begrepen dat hij het zich niet helemaal geruisloos liet welgevallen.
Een kleine grom hier en een kleine grom daar als protest. Het verbaasde ons want Bas is thuis beslist de gemakkelijkste hond. We zeggen altijd dat eerst Bas is uitgevonden en daarna de wereld; puur voor zijn vermaak. Zo zie je maar weer, de onverwachte anti-trim kant van je eigen hond.
Hij vraagt zich trouwens nog steeds af hoe we dat hebben kunnen doen..... zo onhonds.....

~~~~~~~~~~~~~~
~~~~~~~~~~~~~~

Zweden kent prachtige meren met helder water, erg verleidelijk als je na een lange rit een verkoelend bad wilt nemen.
Maar Zweden is ook bekend om zijn stenen en keien, ook onder water! Gelukkig hebben we niet alleen eelt op onze ziel :) maar ook eelt onder onze voetjes.
Toch reageerden wij met "Oh, kijk nou eens wat handig... (nou ja... voetig)" toen Lidl dames en heren waterschoenen in de aanbieding had.
Voortaan zonder zorgen badderen in de Scandinavische meren.

~~~~~~~~~~~~~~

"We moeten echt meer gaan wandelen, goed voor de lijn en vooral goed voor de conditie!"
Dit is toch wel een regelmatig terugkerend onderwerp van gesprek in huize Mulier. En ja, we hebben gelijk, ouder worden of nog erger: ouder zijn, kan altijd nog, nu nog even niet.
En wat leent zich beter om te gaan wandelen dan de vakantie.

Voor Tjep hebben we vorig jaar stoere berstappers gekocht. Ik had ze al, in 1996 in Zweden gekocht. Stevig leer met Gore-Tex en waterdicht. Overal zijn ze mee naar toe gegaan, twee bereisde Roelen werden ze. Ze hebben menig kilometertje afgelegd, door weer en wind, blubber en water.
Maar aan alles komt een eind en in de laatste vakantie, na menigmaal zelf de zolen te hebben geplakt, heb ik dan eindelijk afscheid moeten nemen van mijn trouwe bergstappers.
Nou ja, afscheid.... Ik heb ze nog steeds ook al vallen ze uit elkaar. Vals sentiment? Ik weet het niet....
Gelukkig bood Scapino uitkomst, zij hebben een nieuwe afdeling met bergsport artikelen. Samen met Tjep heb ik een nieuw paar stappers uitgezocht die ook nog sprekend op de oude lijken en minstens net zo lekker zitten. Als ze weer 15 jaar meegaan, hoor je mij niet klagen.

En zo werken we steeds meer toe naar de grote tocht!

Langste live-tv documentaire in Noorwegen

2011-06-18T10:18:00.004+02:00

Onderstaand willen wij jullie niet onthouden!

Update: de reis is beëindigd en de link naar de documentaire uit dit verhaal verwijderd.
Er staan wel prachtige foto's van deze reis op Flickr -> "Hurtigruten"

"Eén schip, negen camera's en 134 uur live televisie langs één van de mooiste kusten ter wereld. De Noorse omroep NRK is begonnen met het uitzenden van een mega-documentaire van een bootreis langs de Noorse kust.

Vanaf Bergen in het zuiden van het land is het passagiersschip de Hurtigruten vertrokken voor de zesdaagse reis naar Kirkenes, helemaal in het noorden van Noorwegen, vlakbij de Russische grens. Tweeëntwintig cameramensen bedienen negen vaste en handheld camera's die continu live beelden doorsturen naar het televisiekanaal NRK2.

Televisiekijkers kunnen de hele reis langs de imposante fjorden 24 uur lang volgen. Ze hoeven zich geen zorgen dat ze 's nachts niet zien, want het is bijna midzomernacht en dan gaat de zon in het hoge noorden niet onder.

Natuurschoon

's Werelds langste live documentaire is inmiddels aangemeld voor het Guinnes Book of Records. Het record zal wel gevestigd worden, maar daar is het projectmanager Thomas Hellum niet in de eerste plaats om te doen.

Het gaat vooral om het natuurschoon. "We doen dit om de wereld deze prachtige reis te laten zien en die rechtstreeks in de huiskamers te brengen, zo langzaam en zo echt mogelijk zodat mensen het gevoel hebben dat ze er echt bij zijn."

Bron: NOS.nl

De Noordkaap, voorbereidingen

2011-06-14T09:20:00.012+02:00

De voorbereidingen voor onze reis naar de Noordkaap zijn in volle gang.
Er is zo veel te regelen, niet alleen voor ons zelf maar ook voor het thuisfront natuurlijk.
Je wilt iedereen en alles goed verzorgd en geïnfromeerd achterlaten.

Daarnaast moet ons 'huisje op wielen' technisch gezond zijn en ingericht om ons veilig en comfortabel te vervoeren zodat wij volop kunnen genieten van de prachtige reis die voor ons ligt, inclusief de nodige voorraden, kleren, schoenen, boeken, tijdschriften, landkaarten en (reis)gidsen.

Vaak wordt gevraagd waarom wij naar de Noordkaap willen.
Ja, waarom? Is dit het ultieme 'bijna eind van de wereld' plekje dat je één maal in je leven gezien moet hebben? Of is het vooral de reis er naar toe (en weer terug) die trekt?
Onafhankelijk van elkaar, in onze 'eerdere' levens, was daar de wens ooit eens zo noordelijk mogelijk te kunnen komen. Het verre heeft altijd getrokken. Reizen, per boot, per auto, per camper.
Geen van beiden verlangen we naar de warme landen op het zuidelijk halfrond.
Beiden houden we van de combinatie water en land, en dan het liefst het ruige land. Tjep is de zeiler, ik ben de landrot, een goede combinatie voor dwalen en genieten.

De meesten weten dat ik een paar jaren heerlijke lange maanden in Zweden heb mogen doorbrengen. Aan de rand van een meertje, midden in de bossen en 2 km. lopen naar je eigen brievenbus. Tjep wilde deze bijzondere plek graag zien maar wilde daarna dolgraag naar de Noorse Fjorden. Omdat ik ooit alleen maar kleine Fjorden had gezien was mijn interesse naar de grote bijna onverzadigbaar.
Zo togen wij in augustus en september 2010 naar Scandinavië.

Via Zuid Zweden en de provincie Värmland, reden we via de E4 naar Trondheim, 100 km. boven Trondheim zijn we langs de Noorse westkust weer naar beneden afgezakt.
Wat wij daar zagen, nee...... beleefden, overtrof onze stoutste verwachtingen. De prachtige diepe Fjorden waar de groene bergwanden en blauwe luchten zorgden voor een diepe groenblauwe kleur van het water, de sneeuw op de toppen en de rust hebben een overweldigende en blijvende indruk op ons gemaakt.
En op die momenten zeg je tegen elkaar: "Als het hier al zo mooi is, hoe ziet het er dan nóg noordelijker uit? Op weg naar de Noordkaap?
Is de Noordkaap het einddoel? Of alleen maar de 'we kunnen bijna niet verder' halte en is de reis het doel? Dat laatste is het zeker, we hebben op z'n minst 7000 km genieten voor de boeg. Dát is ons doel.... !! En waarschijnlijk leg je maar één keer in je leven zóveel kilometers in één vakantie af.

We voelen ons enorm bevoorrecht dat wij deze reis kunnen en mogen maken.
En natuurlijk houd je zo'n reis niet voor jezelf. Nee, iedereen die ons lief is en na aan het hart ligt, moet kunnen meegenieten.
Nu verlangen wij niet dat jullie allemaal in konvooi achter ons aanhobbelen, die verplichting kunnen wij jullie niet opleggen....... :)
Maar we kunnen wel ons best doen om, als we ergens over een internetverbinding beschikken, jullie via dit blog op de hoogte te houden. En we beginnen met de voorbereidingen.

Een onderdeel daarvan is je goed oriënteren op wat je te wachten staat. Hiervoor ga je op het Internet op zoek naar ervaringen van anderen; dag/weekboeken, foto albums, adviezen enzovoort.
En er is genoeg te vinden, velen zijn ons reeds voorgegaan en velen zullen volgen.

Wij hebben erg veel informatie vergaard op het Camper Forum en de Camper Site.
Het meest indrukwekkende verslag vonden wij op de site 'Opstapkip' waarvan de verhalen zo'n impact hadden dat, toen wij al lezend even opkeken, wij verbaasd waren in ons eigen kantoortje te zitten en niet bij de Fjorden!
De links zijn inmiddels aan dit blog toegevoegd maar toch wilden wij ze jullie in dit verhaal niet onthouden.

Een andere voorbereiding is de juiste kleren; voorbereid op zomers warm en Noorkaap fris.
Goed schoeisel zoals stevige wandel/bergschoenen, de vouwfietsjes.
Dan de electronica; de laptop, internetdongle (ook al hopen we op gratis wifi) om het thuisfront bij te praten, externe harddisk om de foto's en video op te kunnen slaan, film- en videocamera(s).
De navigator met extra LPG POI (Point of Interest), Scandinavië is nu eenmaal niet dik bezaaid met LPG stations terwijl wij koken, koelen en verwarmen op LPG.
Extra lampenset voor de Camper, zaklampen, zekeringen en nog veel meer.
Op onze 'leeftijd' ben je graag voorbereid op het onverwachtse.

En 'last but not least' hoe rijden we, welke route nemen we? Wordt de heenweg midden Zweden, de Zweedse westkust of steken we in Värmland Zweden de grens over naar Noorwegen en gaan we via de Noorse kust omhoog? En hoe gaan we terug? Pakken we een stukje Finland mee? We willen ook nog dierbare vrienden in Zweden bezoeken, doen we dat op de heen- of terugweg?

Zoveel vragen, zoveel antwoorden!
We zijn er uit maar dat lezen jullie in de wekelijkse updates!

Terug in de tijd 2

2011-05-29T12:01:00.015+02:00

5 Maart 2010

Een kille en regenachtige dag in Holland. De camper stond ingepakt klaar om er voor de allereerste keer mee op stap te gaan.
Op 3 maart hebben wij hem bij CC On the Road opgehaald en naar beste weten ingericht. Het hefbed opgemaakt, kleren in de kastjes en genoeg voorraad voor de komende dagen.
Ook de honden Frits en Dée kregen een zacht plekje bij de tafel.
Ons reisdoel was Nordeich om van daaruit af te zakken naar "het zuiden".

De reis verliep, ondanks het slechte weer, goed. De camper bromde vrolijk en het was aangenaam warm. Wij voelden ons vrolijk en vrij en genoten van Groningen en Ost Friesland.
Aan het eind van de middag parkeerden wij de camper aan de haven van Nordeich. Tjep had hier al een paar keer met de boot gelegen en was blij terug te zijn.
Het was er stil. Geen wonder want het weer werd slechter en slechter.....
Op het enorme parkeerterrein vlakbij de vissersboten stonden, heel in de verte, nog twee campers. De ramen van binnen afgesloten met isolatiematten.
Niet ten onrechte van de wind was aangewakkerd tot windkracht 8 en de regen kletterde tegen de ramen.
Wij pakeerden de camper zo dat wij het zicht op de haven hadden maar omdat het zo koud was, sloten we al snel de gordijnen. De Truma gaskachel snorde gezellig en onder het genot van een hapje en een drankje, genoten wij van onze avond. Totdat........... het ineens kouder werd. Niet alleen buiten, maar ook binnen!!
De wind, inmiddels toegenomen tot kracht 9, was gedraaid en blies onze kachel uit.
Het voordeel van een camper is dat je er niet uit hoeft om hem om te draaien. De gordijntjes dus weer open, de motor starten en de camper met de kachelinlaat aan de windvrije kant gezet.
We zijn vroeg naar bed gegaan, in slaap gewiegd door de wind die met volle kracht tegen de camper beukte.

De volgende ochtend was de wind gaan liggen en hoorden wij het niet meer regenen.
Groot was onze verbazing toen we naar buiten keken: het had gesneeuwd! De natte grauwe kade had plaats gemaakt voor een wit ongerept terrein.

Na een heerlijk ontbijt hebben we Nordeich verlaten en reden richting Wilhelmshafen langs prachtige smalle wegen, passeerden lieflijke dorpjes, al of niet bedekt met sneeuw. De lucht was blauw met hier een daar een klein wit wolkje.

We kamen rond lunchtijd in Wilhelmshafen aan en hebben daar ons boterhammetje gegeten.
Ook hebben we wat rondgewandeld op de kade en een grote Cutterzuiger bekeken.
Toen werd het tijd om verder te trekken. Tjep achter het stuur, probeerde opgewekt en vol verwachting naar andere oorden, de camper te starten maar deze bleef stil.
Nog eens en nog eens. Wat er ook gebeurde, geen enkel geluid van de moter, alleen de 'klik' van het omdraaien van het sleuteltje.
Dat komt er nu van: op stap met wel je eigen maar toch nog onbekende camper!
Ook Ike heeft diverse pogingen gewaagd maar helaas met hetzelfde resultaat.
Dan maar een telefoontje naar de ADAC, de Duitse Wegenwacht. Of de duivel ermee speelde konden wij deze om een duistere en onbekende reden, niet bereiken met onze mobiele telefoon.
Wat nu??? Ike toch nog maar eens achter het stuur, weer het knopje voor de startonderbreker indrukken, weer het sleutletje omdraaien en, we geloofden onze eigen oren niet, brrrroem!!
de motor liep, dit tot onze grote opluchting!!
Nog ver buiten Wilhelmshafen was het startprobleem onderwerp van gesprek (pas veel en veel later ontdekten wij dat de startonderbreker weliswaar perfect werkte maar er toch eentje met 'gebruiksaanwijzing' was!)

Terwijl er in Wilhelmshafen amper nog sneeuw lag, werden de wegen richting Bad Zwischenahn, ons volgende doel, witter en gladder. Maar met Tjep achter het stuur gedroeg onze B 584 zich perfect en konden we genieten van de ietwat heuvelachtige, beboste omgeving.
Wat is Camperen leuk! Zo'n gevoel van vrijheid. En je hebt alles bij je!

In Bad Zwischenahn vonden we een prachtig plekje op de volkomen verlaten parkeerplaats van een Golfclub die, gezien het weer en de dikke laag sneeuw, gesloten was.
Wij hebben daar heerlijk gewandeld met de hondjes. Ook zij genoten van de kou en de sneeuw en liepen, zoals een jachthond betaamt, met de neus voortdurend over de grond.

Ondanks een ongestoorde gezonde nachtrust werden we erg vroeg wakker...... van de kou!
De hondjes lagen helemaal in elkaar gedraaid op hun deken.
De binnenmeter gaf min 4 aan en buiten was het min 12!! We hoeven denken we niet uit te leggen dat alle waterleidingen bevroren waren...... Onmiddelijk de gaskachel aan en heel langzaam kwam de camper (en wij) weer op temperatuur.
Gelukkig was de watervoorraad niet bevroren en hadden we wat lege waterflessen bij ons. Daar hebben we water in overgeheveld zodat we thee en koffie konden zetten, de honden drinkwater hadden wij ons konden wassen en de wc doorspoelen.
We genoten van de rustige plek, tijdens het ontbijt zagen we slechts op enkele meters afstand, de reeën voorbij lopen.
Na een verfrissende wandeling zijn we verder getrokken.

Ook nu genoten we weer van het prachtige Duitse landschap en de rustige binnenwegen.
Hoe verder we reden, hoe minder sneeuw er lag.
We zagen dorpjes met de prachtige namen "Beesten" en "Schapen", niet al te ver van het plaatsje Recke waar we op een parkeerplaats bij een groot, verlaten voetbalveld, een plekje voor de nacht vonden. En sneeuwloos voor de varandering. Ook waren onze waterleidingen weer ontdooid.

De volgende morgen werden we wakker omdat het weer erg koud was. Maar ook nu liet de kachel ons niet in de steek en binnen korte tijd was het aangenaam warm. Gelukkig waren de leidingen nog steeds ontdooid en functioneerde alles naar behoren.
Na een lange wandeling in de verse sneeuw, over en langs het voetbalveld dat aan de rand van een klein bos lag, zijn we weer gaan rijden.
We voelden ons steeds meer de koning te rijk met onze Hymer!

Omdat we dichtbij de woonplaats van lieve vrienden die een aantal jaren geleden van Nederland naar Duitsland verhuisd zijn waren, besloten we ze een verrassingsbezoekje te brengen.
En natuurlijk bleef het bij een verrassing want er was niemand thuis.
We hebben een briefje achtergelaten en zijn toen richting de broer en schoonzus van Ike gereden, slechts een half uurtje verderop.
Daar was wel iedereen thuis en ook voor hen was het een verrassing. We werden hartelijk onthaald, hebben gezellig gebabbeld en toen we weer weg gingen moesten ze natuurlijk de camper van binnen zien. De reacties waren erg enthousiast.

Het lag in de bedoeling om nu door te rijden naar huis maar nog steeds genietend van de reis, besloten we toch maar nog een nachtje in Duitsland te blijven.
Al overleggend zagen we, tussen Meppen en Papenburg, een stukje van de weg af een parkeerplaatsje met een loods voor de opslag van Wegenmachines.
Een mooi en rustig plekje en omdat het inmiddels al donker begon te worden, besloten we daar te parkeren voor de nacht. Een korte wandeling met de honden, een lichte maaltijd en een gezellige, knusse avond, gordijnetjes dicht om de kou buiten te houden.

Ook nu moest de volgende ochtend de kachel weer vroeg aan. Gelukkig was binnen niets bevroren maar dat het buiten erg koud was geweest was duidelijk zichtbaar aan de ijspegel die aan het afvoerpijpje hing.

We tracteerden ons zelf en de honden op een frisse ochtendwandeling en kwamen er toen achter dat wij maar 100 meter van de rivier de Ems af stonden! Als we nog 50 meter doorgereden waren de avond ervoor, hadden we bij het wakker worden een prachtig uitzicht op de rivier gehad.
Maar een wandeling langs de Ems, het gras en de bomen bedekt met rijp, was ook schitterend.

En ja, toen moesten we echt naar huis. Ons (test)weekend was ten einde.
Wat een weekend, de juiste omgeving om je camper onder minder zomerse omstandigheden goed te leren kennen.
Als we dit overleefden dan was iedere vakantie daarna een peuleschilletje!

Vakantiefoto's

Terug in de tijd 1

2011-05-23T18:21:00.008+02:00

September 2009... "waar willen we eigenlijk onze huwelijksreis doorbrengen? In Frankrijk?" vroeg Tjep. "Ja leuk!" zei Ike. "Ïk ben alleen maar in Parijs geweest dus ken Frankrijk niet."
De volgende vraag was natuurlijk "waar logeren wij".
Omdat wij de hondjes Frits en Dée (Bas bestond toen nog niet) mee wilden nemen, was een Hotel geen optie. Broer en zus reageren nu eenmaal op vreemde geluiden.
"Wat denk je van een camper? Zullen we er eentje huren?"

Na een gedegen zoektocht op internet kwamen wij terecht bij een verhuurbedrijf bij Grou.
Een telefoontje leerde ons dat er nog één camper beschikbaar was en ja, de honden mochten mee.
We maakten een afspraak en gingen kijken. Het was een mooie camper, voorzien van alle luxe maar wij schrokken een beetje van de huurprijs die overigens gelijk lag aan het landelijk gemiddelde.
"Het zou lonend zijn om er eentje te kopen" zeiden wij tegen elkaar. "dat heb je er zó uit! Heeft u toevallig iets staan wat bij ons budget past?"

Ja, dat hadden ze en wij werden meegenomen naar een oude Heku 460. Klein maar bijzonder leuk en hij zag er bovendien nog netjes uit ook.
Het verhuurbedrijf dat tevens onderhoud verricht, kon de camper binnen 3 dagen nagekeken en waar nodig gerepareerd, afleveren.

En zo begon voor ons het camperavontuur.
Tjep was gewend een zeilboot vakantieklaar te maken en in te pakken en Ike had een verleden van motorvakanties. Bagage en voorraad meenemen was dus geen probleem.

Toch zijn wij, achteraf bekeken, ietwat onvoorbereid op pad gegaan. Camperen is wat anders dan zeilen en kamperen.
Maar de Heku hield zich goed en bracht ons via de Belgische kust veilig naar Normandië.
Zonder problemen (althans met de Heku want Frits werd ziek op de één na laatste dag) hebben wij genoten van prachtig weer en fraaie vergezichten.

"Een heel klein beetje als zeilen" zei Tjep. "Je hebt dezelfde vrijheid maar ligt niet 10 dubbel in drukke havens en je bent overal sneller!"

Ondanks dat de Heku maar 460 cm. lang was, was hij bijzonder compleet; een keuken, douche, wc, bankjes, tafel, draaibare passagierstoel en een zeer ruim alkoof bed.
Ruim in de breedtse zin van het woord, niet in de hoogste!
Omdat Tjep er 's nachts wel eens uit moet, lag Ike helemaal achterin en moest zich bewust omdraaien anders stootte zij haar schouder of elleboog tegen het dak.
Tjep vond het steile trapje een probleem. De harde treden zorgden ervoor dat je in één keer klaar wakker was.

Aan het eind van de vakantie werd besloten de Heku in het vroege voorjaar van 2010 te koop te zetten en langzaam op zoek te gaan naar een ruimere camper met een bed dat gemakkelijker bereikbaar was en beslist meer hoogte had.

Al zoekend viel de keus toch al gauw op een Hymer.
En de keus werd ons wel erg makkelijk gemaakt toen vrienden van ons de Heku wilde kopen.
Er werd afgesproken dat die per 1 maart van eigenaar zou wisselen.

Via Marktplaats kwamen wij op onze zoektocht naar een andere camper, terecht bij de Camper Makelaar CC On the Road in Marum.
Wij werden daar zeer hartelijk ontvangen en kregen alle gelegenheid om rustig rond te kijken.
Er was een ruim aanbod en voor elk wat wils.

Na een degelijke voorlichting en het geduldig beantwoorden van onze vragen (tenslotte waren wij nieuwelingen in camperland), werd de keuze gemaakt: een Hymer B584 uit 1993.
Met televisie, vol automatische satelietschotel, zonnepanelen, draaistoelen, ruime bank en een comfortabel hefbed boven de voorstoelen. Het hing uitgeklapt laag genoeg om er met een keukentrapje, gemakkelijk in- en uit te stappen.
Dit was wat wij zochten! We hebben nog wel wat dingen laten veranderen. Zo kwam er een achteruitrijcamera en zijn na het "testweekend" in Duitsland, de gewone gasflessen omgeruild voor LPG flessen, een keuze waar wij nooit spijt van hebben gehad.

En we raakten 'verslaafd'; 16000 heerlijke kilometers en één jaar.

Meer over het "testweekend" in 'Terug in de tijd 2'

Een nieuw Blog

2011-05-23T17:00:00.003+02:00

Wij kunnen het niet laten!

Er is een nieuw Blog aangemaakt, en wel "Vehiculum Mulieris"
In het Nederlands omdat hier vraag naar was vanuit de familie- en vriendenkring.
Natuurlijk zullen we ons Engelstalige Blog Domus Mulieris regelmatig gaan bijwerken met korte verslagen en een verwijzing naar hier voor de langere verhalen en foto's.

Reizen is een aangenaam tijdverdrijf, we doen het dan ook met plezier!
Vroeger zeilde Tjep veel maar samen zijn we graag onderweg in onze Hymer B 644 G met de naam (ja jullie raden het al...) "Vehiculum Mulieris".
Onze Hymer heeft alles aan boord (en dan hebben we het niet alleen over ons zelf :)) om de vakanties zo aangenaam mogelijk te maken.
Omdat hij nog minstens 10-15 jaar mee moet kunnen hebben we gekozen voor een camper met vast bed, automatische versnelling, cruisecontrol, een ruime garage en vooral wintervast.
En als Ike op haar 70ste nog net zo goed autorijdt als Tjep nu, dan beleven we nog heel lang, hele leuke vakanties!

We hebben er al een aantal achter de rug, bijvoorbeeld het Testweekend met de oude Hymer
B 584 naar Duitsland in Maart 2010. Wat een weer!! Sneeuw en ijs en soms 12 graden onder nul! Maar we hebben genoten.
En dan de prachtige 5 weekse vakantie naar Engeland in Schotland, mei/juni 2010. Of 4,5 weken naar Scandinavië, augustus/september 2010. Frankrijk en Engeland in Maart/April 2011 was ook niet te versmaden.

Daar proberen wij in toekomstige updates meer over te schrijven en er foto's bij te zetten.
Een zogenaamde inhaalslag.....

Jullie horen nog van ons!!