Verba Veritatis

Startujemy z wideorecenzjami płyt muzycznych!

2014-10-29T04:16:00.004-07:00

Zmiana sprzętu do nagrywania, a raczej przesiadka na coś zdecydowanie lepszego, musiała zaowocować wzmożoną aktywnością na YouTube. A przynajmniej próbami rozkręcenia kanału northazerate. Wciąż muzycznie, tym razem jednak oceniając. Choć ocen nie ma. Zapraszam!

Muzyka póki co raczej niszowa, ale nie wykluczam, że pojawią się tu również krążki zdecydowanie lżejsze - ostrzegam. Najnowszym materiałem jest recenzja "Nocel", nowej płyty zespołu Furia.

Zobaczcie tez poprzedni film, traktujący o "Blood Mantra" zespołu Decapitated.

1349 ponownie dostarcza. Siarka, Piekło, sieka

2014-09-24T23:59:00.001-07:00

Przesłuchałem. O ile jeszcze przy pierwszych trzech numerach myślałem „solidny krążek”, to czwarty kawałek (Postmortem) pozamiatał mną po całości i nie umiem się od niego uwolnić.
Kolejny świetny album Norwegów – zabójcze tempa Frosta, szybkie i ostre niczym brzytwa gitary Archaona. 1349 to kapela, wobec której za każdym razem mam dość jasne oczekiwania – ma być sieka. I jest. Są takie zespoły, które dostarczają solidną dawkę przewidywalnej muzyki, nie zamierzają przekraczać granic, łamać schematów, odkrywać na nowo dźwięków i ewoluować w bliżej nieokreśloną stronę. Od debiutu minęło 11 lat, a 1349 ponownie dostarcza. Massive Cauldron of Chaos jest godne polecenia, zdecydowanie.

Temat muzyczny z Battlefielda w stylu Black Metal

2014-09-08T03:44:00.002-07:00

Na YT jest cała masa metalowych interpretacji tego tematu. Ale nie ma ani jednej black metalowej. Można? Można.

Oblewacie się wodą, a ludzie umierają, bo nie mają co pić

2014-08-27T00:11:00.001-07:00

Bo chyba nie wierzycie, że Wasze wyczyny z kubłem cokolwiek zmienią?

Amerykańska moda, jak to amerykańska moda przychodzi również do Polski. Dzięki Internetowi szybciej niż kiedyś. Ameryka zgłupiała na punkcie splashy i ice bucket challenge, zaczynają i głupieć nasi rodacy. Ale jak zwykle, zarówno tam, jak i tu zgubił się gdzieś sens całej akcji.

Tak więc polega to na tym, że ktoś oblewa się kubłem ~~zimnej~~ (lodowatej) wody, a następnie nominuje do tego „wyczynu” znajomych (lub nieznajomych). Haha, śmiechy hihy, sutki sterczą, pełno emocji w krótkich filmikach nagrywanych zapewne gramofonem – sądząc po ich jakości. Aha, jak ktoś się nie obleje, musi wpłacić pieniądze do fundacji zajmującej się leczeniem ALS (FALS), czyli stwardnienia zanikowego bocznego.

Pytanie 1:

Ktoś z oblewających/nie oblewających się wpłacił?

Nie sądzę

Pytanie 2:

Naprawdę sądzicie, że wiralując akcję swoimi filmami coś zmienicie? Wróć do pytania pierwszego – zmienicie wpłacając. A z tego, co mi się wydaje - tylko się oblewacie.

Cała akcja jest ciekawa, ma sens, zwraca uwagę na pewną chorobę. Jedną pośród tysięcy innych. Akurat tę, bo przyszła taka moda z USA. Tyle tylko, że tam jakiś wydźwięk mają filmy z celebrytami, obserwowanymi na serwisach społecznościowych przez miliony osób. I to są wiralowe filmy, którymi nawet polscy internauci zalewali niedawno sieć. A u nas? Obleje się celebryta, to mu napiszą, że za gruby/za chudy, wygląda jak koń albo nakradł się, to ma. Bo akurat w tle była łazienka ładniejsza niż standardowy zestaw z leroja.

A i obrazek będący oprawą tego wpisu jest dość wymowny. Jakoś nikt nie pomyślał o marnowaniu wody pitnej. Prawda?

Nie zrozumcie mnie źle, takie filmy chętnie oglądam, ale dorabianie im drugiego dna, nie ma najmniejszego sensu. Jest woda, są cycki, jest okejka.

A i tak najbardziej tłusty jest kontent z nieudanymi próbami oblania się wodą. Szczerze polecam!

Pękło 100 tysięcy odtworzeń w last.fm

2014-08-21T22:49:00.001-07:00

Mozolnie, bo z długimi przerwami, ale okrągła liczba została - że tak powiem - zaliczona.

Bez muzyki słuchanej w aucie, bez wielokrotnych utworzeń utworów z płyt audio - bo krążków się słucha na urządzeniach do tego przeznaczonych, a nie w tak zwanym cederomie.

Jak doskonale widać po moim profilu, nie ma tu miejsca na przypadkowe odsłuchy w stylu „puszczam muzykę od rana do nocy, bo zawsze leci w tle”. W tle to można sobie słuchać radia albo szczekania psa, a nie muzyki.

Podsumowania last.fm wykazują oczywiste rzeczy, jak na przykład moje top 3 kapel - Dissection, Immortal, Watain. No dobrze, 4, bo jeszcze In Flames, które przez coraz słabsze płyty spadło z trzeciego miejsca. I to tyle. Czekamy na kolejne 100k.

Street Fighter II: The ZTM Warrior

2014-08-21T11:24:00.001-07:00

Bójka w autobusie, o której zaraz będzie głośno w telewizji. Bo Polacy tacy nietolerancyjni względem obcokrajowców. A dokładniej wobec Ukraińców.

Widzieliście nowy hit internetu? Czterech pijanych młodzieniaszków zaczyna w autobusie od słownych zaczepek, by po chwili przejść do rękoczynów.

Tak naprawdę, to nie ten film. Zobaczcie oryginał, który z każdą godziną łapie kolejne wyświetlenia, w tempie dość dużym.

Jeśli nie wytrzymaliście do końca, to streszczę. Materiał zaczyna się od słownej potyczki czterech jegomości, z których wszyscy wyglądają na osoby pod wpływem alkoholu. Ot autobusowa konfrontacja jakich ogląda się wiele. Tu po prostu ktoś ją nagrał. W sumie też pewnie przeszłoby bez echa, gdyby jeden z odpierających zaczepkę siłową Polaków nie chlapnął.

„Ty kurwa Ukraińcu jebany!”

Chwilę wcześniej zasadził owemu Ukraińcowi (zapewne, choć niekoniecznie) soczystego high-kicka.

Ludzie, co się dzieje w komciach pod filmem. Polacy wyzywają Ukraińców, Ukraińcy Polaków. Obrońcy tolerancji wyzywają wszystkich. Do tego podnoszą się głosy o braku reakcji i podśmiechujkach osoby, która owy materiał zarejestrowała. Na szczęście ktoś zachował zdrowy rozsądek i wspomniał o hojnie obdarzonej pasażerce zasiadającej na tylnym fotelu (1:30).

Reasumując. Rozgorzała wielka awantura polsko-ukraińska. A podejrzewam, że to dopiero początek. Nikt nie przebiera w słowach, wirtualne widły latają na jak szalone.

A to w gruncie rzeczy jest dość zabawny film. Motyw ze zgubionym butem i próbami jego odzyskania (dodam, że przebiegłymi) jest prześwietny.

Panowie przybijają sobie na koniec po piątce i umawiają się na piwo. Proponuję komentującym zrobić to samo.

PS. jeszcze gif, ciekawe czy rozejdzie się po sieci.

Gram w Diablo III: Reaper of Souls - Ultimate Evil Edition

2014-08-19T23:34:00.003-07:00

Uff – dobrze, że nie wymyślili dłuższego tytułu. Tak, stało się. Wczoraj po południu wylądowało u mnie Diablo III: Reaper of Souls - Ultimate Evil Edition. A miałem tego siedliska zła nie kupować.

Nie gram na PC – bo nie mam PC. Na Maku natomiast nie gram zbyt często, poza tym nie wydaje mi się aby makowa wersja Diablo 3 była dobrze zoptymalizowana. Mam Diablo 3 na Xboksie 360, dlatego też kompletnie nie planowałem zakupu na PS4. Znajomi kusili, że z dodatkiem, że lepiej działa i wygląda. No ale po co mi drugi raz ta sama gra? A potem przyszedł 19 sierpnia.

Preordery w RTV/Euro/AGD były w bardzo fajnej cenie. Ale preorderów nie robię, więc nawet się nim nie interesowałem. Aż 19 sierpnia (dzień premiery) zobaczyłem, że cena jest stała. A, że mam owy sklep niedaleko, postanowiłem wejść tam po drodze.

- będzie, to znak żeby kupić,

- nie będzie, to znak żeby nie kupić.

No i było.

I tak ciacham te potwory, ciacham, 4 rano. Posiedziałem, co? No właśnie nie, włączyłem budzik na 4 nad ranem żeby pograć przed wyjściem do fabryki. Mam 32 lata, wstaję rano żeby pograć, o 4 nad ranem. Poje…

Na szybko:

- graficznie zdecydowanie lepiej niż na 360. Nie jest to najładniejsza, ani nawet jedna z najładniejszych gier na PS4. Widać, że podstawka ma już na karku kilka lat. Ale wersja na current geny wygląda tak, jak powinno wyglądać konsolowe D3. Bo – powiedzmy sobie szczerze – to na 360 nie wyglądało. Szczególnie w kwestii tekstur;

- nie działa dodatek w postaci złotych naramienników. Tzn. kod da się wpisać, niby wszystko gra, a potem plik nie chce się zainstalować. Niestety problem nie dotyczy tylko mnie, znajomi donoszą to samo. No dobrze, skłamałem z tym niestety, dobrze, że Wam też nie działa.

- w domu wylądował kolejny remaster (to już trzeci w przeciągu miesiąca) – nie wiem jak skomentować tę generację i dlaczego daję się „nabrać” na te sztuczki.

A jeśli chcecie pooglądać jak gram, to tu znajdziecie playlistę, którą postaram się co jakiś czas aktualizować. I znów – nie będzie tu całej gry, jedynie fragmenty.

Ostatni nie będą pierwszymi, czyli quasi-recenzja The Last of Us Remastered

2014-08-14T03:53:00.001-07:00

Przygnębiony, przestraszony, uśmiechnięty, zaskoczony. Karuzela emocji. Pierwsze przejście The Last of Us to niesamowite doświadczenie. Bo to niesamowita gra.

Marcin Kosman recenzował The Last of Us na Polygamii dwa razy (tu i przy okazji wersji Remastered tu). Skoro więc na moje wrażenia nie ma już tam miejsca, poczytacie o grze na blogu. A skoro na blogu, będzie luźniej, trochę inaczej niż na Poly.

The Last of Us Rematered spadło mi jak nieba, jakkolwiek dziwnie brzmi to w moich ustach. Nie grałem w wersję na PS3, odkładałem, odkładałem i wreszcie po nią nie sięgnąłem właśnie ze względu na zapowiedź odświeżonej, zremasterowanej wersji na PS4. Unikałem jednak wszystkich spoilerów jak ognia, do przygody zasiadłem więc z umysłem czystym jak wnętrze autoklawu.

Fabuła i emocje

Opowieść nie zaczyna się niewinnie. Początek strzelił mnie po pysku tak mocno, że poczułem delikatny ścisk w gardle, a na plecach ciarki. To specyficzne uczucie, które pojawia się tylko u rodziców – jeśli więc macie w domu pociechę, przygotujcie się na wgniatający w fotel moment już na samym początku The Last of Us. Emocje to niezwykle istotny element gry, choć tak naprawdę – na pierwszy rzut oka – Joel jest z nich wyprany, a Ellie zbyt pyskata i „nastoletnia”, by pokazać ich prawdziwe oblicze. Okropnie podoba mi się to, w jaki sposób poznajemy oboje bohaterów, jak uczymy się ich charakterów z każdą godziną spędzoną z grą. Jak obserwujemy relację, która się między nimi rodzi. Zachwyca również zakończenie – właśnie pod kątem emocji. Trochę zaskakujące, trochę oczywiste, ale na pewno mocne.

Emocje, emocje, emocje – a co z opowieścią. Nie zaczynam od niej nie dlatego, że jest słaba – absolutnie nie. Jest świetna, przemyślana, spójna. Świat wykreowany przez twórców wciąga właśnie opowieścią tej dwójki, przedstawia historię apokalipsy, a także tego jak bardzo ludzkość sobie z nią nie poradziła. Nie tylko pod kątem walki z zarażonymi. Przede wszystkim w kwestii relacji między ocalałymi. Dopiero usiadłem do dodatku Left Behind, ale już wiem, że kupię absolutnie każde fabularne DLC do The Last of Us niezależnie od tego, czy przedstawi coś nowego, czy rozwinie fragmenty pominięte w głównym wątku.

Mechanika apokalipsy

Często jest tak, że kiedy fabuła zachwyca, cierpi na tym system sterowania albo mechanika rozgrywki. Nie tym razem moi mili. TLoU nie jest specjalnie szybkie, nie jest specjalnie dynamiczne. Jest takie, jak być powinno. Do tego nawet na normalnym poziomie trudności niejednokrotnie powtarzałem niektóre fragmenty po kilka razy. Bo mało amunicji, bo przeciwnicy nie są tak głupi na jakich wyglądają. Bo czasem bezpośrednie starcie jest lepsze niż przemykanie się bokiem. Grać w TLoU można na kilka sposobów i zamierzam sprawdzić te bardziej wymagające na wyższych poziomach trudności. Bo momenty, w których trzeba zmierzyć się z wrogiem są wciągające, ekscytujące, sprawiają frajdę. O tym, jak dobrze zrobiono ten aspekt niech świadczy również moja deklaracja – będę siedział i cisnął w multi. Bo gra mi się świetnie, a i tryby są dość oryginalne, okropnie wciągające.

Graficznie The Last of Us Remastered zachwyca. Trochę inaczej niż zachwyca ostatni inFamous. Nie ma tu tańca barw, miliona neonów i światełek. Jest za to fantastyczna wizja postapokaliptycznego świata, genialnie pokazane zniszczenie, zaniedbanie, brud, smród i ubóstwo. Jednym słowem „sudoma i gumora”. Zachwyca też dbałość o szczegóły. Niejednokrotnie zatrzymywałem się na chwilę tylko i wyłącznie po to, by przyjrzeć się z jaką dbałością przygotowano większość lokacji. Przykład? Jedno z mieszkań, zupełnie przypadkowych, nie mających żadnego znaczenia dla opowieści. Zamieszkałe niegdyś przez miłośników Ameryki Południowej, co widać było w każdym pokoju, zdradzały to nawet figurki postawione na meblościance z telewizorem. Zajrzałem do kuchni, gdzie również znalazłem jakieś południowoamerykańskie smaczki. Zwiedzajcie, naprawdę warto.

A technicznie? 60 klatek robi robotę, co doskonale widać po przestawieniu gry na 30. Nic przy sześćdziesiątce nie przycina, nie klatkuje, niezależnie od tego, co dzieje się na ekranie. Krajobrazy zachwycają, podobnie jak zachody słońca. Modele postaci, cienie, itd, itp. Pewnie, coś tam czasem przeniknie, gdzieś mignie zła tekstura, ale to drobiazgi, które nie wpływają na odbiór całości. Techniczna perełka.

Podsumowując

Staram się ogrywać wszystkie nowe produkcje, które pojawiają się na PlayStation 4. Na chwilę obecną mogę jednak powiedzieć, że The Last of Us Rematered to najlepsza rzecz jaka pojawiła się na japońskiej konsoli tej generacji. Absolutnie wciągająca przygoda, niesamowita opowieść, świetnie zrealizowana pod kątem emocji, historii, mechaniki, oprawy graficznej. To również jeden z najlepszych dubbingów ze stajni Sony, pełen przekleństw, które idealnie pasują do wykreowanego świata. Absolutny must have dla wszystkich posiadaczy PlayStation 4. Jednocześnie dowód na to, że Sony ma pod swoimi skrzydłami jedną z najzdolniejszych ekip na świecie.

Naughty Dog, jestem na kolanach.

10/10, 5/5, 3/3 – jak Wam pasuje

Gram w The Last of Us Remastered

2014-08-11T00:56:00.000-07:00

Ominęła mnie jedna z najlepszych gier na PlayStation 3, swoiste pożegnanie minionej generacji. Ale skoro właśnie wydano The Last of Us Remastered na PS4, nie mogłem przegapić okazji by nadrobić zaległość. Zobaczcie nagrane przeze mnie fragmenty rozgrywki.

Przycisk Share to fajna sprawa. Nigdy wcześniej nie nagrywałem tego jak gram. O dziwo, ktoś to ogląda, więc wrzucam na kanał fragmenty gier, przy których aktualnie siedzę. Ostatnio na tapecie jest właśnie odświeżona wersja TLoU. Playlista będzie uzupełniana kolejnymi nagraniami także "bądźcie nastawieni" [stay tuned ;P]. Od razu zaznaczę - filmy są ponumerowane, ale rejestruję je co jakiś czas, więc całej gry nie obejrzycie - co nie zmienia faktu, że będą SPOILERY.

Czy warto iść do kina na nowe Żółwie Ninja?

2014-08-10T01:48:00.001-07:00

Bardziej infantylnego i oczywistego tytułu nie umiałem wymyślić. Ale właśnie odpowiedzi na to pytanie oczekujecie.

Uwielbiam pierwszy pełnometrażowy film z Żółwiami (1990). Trochę przez sentyment, ale głównie przez to, że był naprawdę udanym obrazem. Odrobinę mrocznym, co kłóciło się z kreskówką, ale nadawało filmowi odpowiedni klimat. Klimat, od którego odeszła dwójka. Ale Tajemnicę Szlamu również lubię. O trójce chcę zapomnieć. A co z najnowszą odsłoną?

Jest daleko za jedynką, gdzieś w okolicach dwójki, zdecydowanie przed trójką (bo nie da się gorzej). Ale czy warto iść na niego do kina? Jeszcze chwila.

Megan Fox. Od jej gry aktorskiej niczego nie wymagam, ma tylko ładnie wyglądać. No i wygląda ładnie, ale chodzi w deklach pod szyję, długich spodniach i wygląda jak szara myszka. Jestem na nie.

Logo Nickelodeon na początku filmu w pewnym sensie definiuje całość. Pooglądajcie z dzieckiem bajki na tym kanale, a zrozumiecie o co mi chodzi. Jestem na nie.

Animacja. Są momenty, kiedy żółwie wyglądają fajnie, są momenty, kiedy zabrakło tekstur i polygonów. Bardzo nierówno. Mieszane uczucia. Jest 2014 rok, szkoda, że animatorzy o tym zapomnieli. Niby jest trochę Majkiela Beja, ale po tym, co widziałem w Pacific Rim, Godzilli i ostatnich Transformerach było raczej biednie.

Projekt bohaterów. Każdy z Żółwi jest inny, również w kwestii wizualnej. Bardzo na plus, szczególnie że poprzednie filmy przedstawiały czworaczki. Shredder do domu. Ten typ to jakiś smutny żart. Splinter również.

Niestety Wojownicze Żółwie Ninja (2014) są chaotyczne. Nie wiem po co walczą, nie wiem tak naprawdę z kim walczą. Minimalne przebłyski pomysłu widać kiedy bohaterowie współpracują, ale to kropla w morzu potrzeb. Najgorsze jest niestety to, że nie umiałem się w tym filmie odnaleźć. Nie czułem, że w niego „wszedłem”, oglądałem stojąc gdzieś obok nie mogąc uwierzyć w to, co dzieje się na ekranie. Film nie przekonuje, jestem na nie.

Generalnie czasu spędzonego w kinie nie żałuję. Z dwóch powodów. Żółwie to Żółwie i cieszę się, że mogłem je znów zobaczyć w pełnometrażowym filmie. Podobał mi się humor, kilka razy śmiałem się do rozpuku - choć pamiętajcie, że mnie bawią najprostsze żarty.

Ten film UJDZIE. Tyle i aż tyle. Jeśli pieczołowicie wybieracie filmy oglądane w kinie i szkoda Wam czasu/kasy na średnie i średnio-słabe produkcje, omijajcie nowe Żółwie szerokim łukiem. Jeśli kochacie Żółwie (jak chociażby ja), obejrzyjcie, bo niby na co macie czekać? Jeśli (podobnie jak ja) nie podniecaliście się Strażnikami Galaktyki, a trafiło Wam się okienko na kino, Żółwie będą dobrym wyborem, tak jak każdy inny w aktualnym rozkładzie jazdy Cinema City. Chociaż tu określenia „dobry wybór” i „zły wybór” uznałbym za to samo.

Powinienem pewnie napisać, że się rozczarowałem. Ale trudno się rozczarować nie mając oczekiwań. Ot po prostu film, który wypadało obejrzeć.

2 Demona na 5.

Drugi album Krimha ufundowany!

2014-08-08T00:29:00.001-07:00

W lipcu ubiegłego roku pisałem o zbiórce społecznościowej, której celem było sfinansowanie debiutanckiego albumu Kerima „Krimha” Lechnera, byłego perkusisty Decapitated, współpracującego swego czasu również z Behemoth. Minął rok, Austriak postanowił w ten sam sposób sfinansować drugi album. Akcja zakończyła się sukcesem, trwała miesiąc.

Do jej zakończenia pozostało na chwilę obecną 23 dni, udało się już zebrać wymagane 6 tysięcy euro. Żaden to rekord, kwota też nie jest imponująca, pokazuje jednak jak mocno fani stoją za popularnym (szczególnie na YouTube) perkusistą. Moje zdanie na temat zbiórek społecznościowych znacie, pisałem o nich niedawno na Antywebie. Nie zmienia to jednak faktu, że niezależnie od formy finansowania albumu, zapowiada się kolejny świetny krążek. Co ciekawe, Kerim rozpoczął zbiórkę będąc już w trakcie nagrywania drugiego krążka, dzięki czemu – zapewne trochę na zachętę – zamieścił już w sieci dwa materiały wideo dotyczące nadchodzącego wydawnictwa.

Podobnie jak w przypadku debiutu, nabędę album po premierze (dla zasady), traktuję to jednak jako zakup obowiązkowy. Pierwszy album kręci się w moim odtwarzaczu dość często, gości również na telefonie i w samochodzie. Niesamowite wyczucie muzyki, podziwiam.

Rozpacz, beznadzieja, wyobcowanie - minirecenzja płyty Paramnesia "Paramnesia"

2014-08-07T10:06:00.000-07:00

Paramnesia. Przyznaję się bez bicia, że wcześniej o tych Francuzach nie słyszałem. Chociaż w sumie pewnie mało kto słyszał, bo na koncie mieli EP-kę z 2013 i split z 2014. Przyszła pora na debiut i nie mogę się od niego oderwać.

Dwa, trwające po 20 minut każdy, numery zabrały mnie w melancholijną podróż przesyconą wieloma niespecjalnie przyjemnymi emocjami. Rozpacz, beznadzieja, wyobcowanie. Nie jest to radosny krążek, oj nie. Motywy często monotonne, rozwleczone, przeplatają się z szybszymi, bardziej wyrazistymi fragmentami. Gitary niejednokrotnie płyną z nurtem wciągającym melodii, a kanonada niespecjalnie skomplikowanych partii bębnów potrafi wprowadzić w trans. Słucham trzeci raz i ciężko jest mi ten album wyłączyć.

Fenomen Babymetal dotarł wreszcie do Polski

2014-08-03T05:39:00.002-07:00

Biję się w pierś – jak mogłem nie znać tego tworu, który bije rekordy popularności w Japonii. J-pop+metal, wokalistki wyglądające jak uczennice, pokręcone teledyski. To jest właśnie kawaii metal.

Kilka dni temu jedna ze znajomych na Facebooku wrzuciła link do filmu na YouTube, który odstraszył mnie już samą nazwą. „Babymetal” – pewnie kolejna popierdółka z dziewczynami na wokalu, pomyślałem. Zignorowałem. Wczoraj jednak kliknąłem i nie umiem się od tego zespołu uwolnić. Co ciekawe, widzę, że znajomi na Facebooku zaczęli wrzucać, jeden po drugim, linki do kolejnych numerów tego przedziwnego, a zarazem niesamowitego japońskiego tworu. Sami posłuchajcie.

Babymetal to japońska grupa wokalno-taneczna (!), w której skład wchodzą 3 młode Japonki. Su-metal (Suzuka Nakamoto, ur. 1997), Moametal ( Moa Kikuchi, ur 1999) i Yuimetal (Yui Mizuno, ur. 1999). Grupa jest pod opieką agencji Amuse – ciekawy jest natomiast sposób jej powstania. Dziewczyny wchodzą też w skład „idol group” Sakura Gakuin. Babymetal był niecodziennym pomysłem wyciągnięcia tej trójki i stworzenia fuzji metalu i japońskiego popu. Spoko, zdarza się. Ale uwaga! Żadna z trzech dziewcząt nie miała wcześniej pojęcia o muzyce metalowej. Dacie wiarę?

Nie mam pojęcia kto dokładnie jest odpowiedzialny za muzykę, ale to konkretne połączenie chwytliwych riffów i energetycznej perkusji. Czasem zahacza o heavy, czasem nawet o death metal, nie bojąc się przygody z popem, czy nawet dubstepem. Większość numerów to jednak konkretny wyziew. A na ich tle delikatne wokale charakterystyczne dla j-popu. Mieszanka wybuchowa!

Co ciekawe, Babymetal lepiej się ogląda niż słucha samej muzyki. Teledyski są pokręcone, jak chociażby ten do „Headbanger!!”, w którym opętany kołnierz ortopedyczny (!) atakuje Su-metal, sprawiając, że jej głowa nie przestaje moszować. W sieci krążą też koncertowe wersje utworów Babymetal i frajdy przy ich oglądaniu jest również mnóstwo.

Miliony wyświetleń mówią same za siebie – ta grupa to hit. W Japonii szturmuje listy przebojów. Nie wiem jak Wy, ale ja spróbuję sobie sprowadzić ich debiut (końcówka lutego tego roku) w formie CD z Japonii (pozdrawiam Kubę), jeśli się nie uda, atakuję brytyjskiego Amazona, bo widziałem, że płyta jest tam dostępna.