Verbal-flasher!

Mijn witte-shirt-obsessie

2011-07-28T11:47:00.005+02:00

Als 15-jarige puber keek ik uit naar de start van een nieuwe mini-serie op Nederland 2: Pride & Prejudice. Na de eerste muzieknoten en de mooie geborduurde stoffen was ik verkocht. Toen daarna twee prachtige mannen het beeld in kwamen galopperen, slaakten mijn moeder en ik een diepe zucht. Daarna las ik meteen het boek om de week later helemaal klaar te zijn voor het vervolg van de serie.

Er bestaat geen serie die ik vaker heb gezien dan Pride & Prejudice. Ik heb de serie op DVD én VHS, heb ze minstens 35 keer bekeken, het gedeelte waar Mr. Darcy in het meer induikt vertoont een aantal witte slijtageplekjes en toch...weet ik nu al dat ik weer de hele serie ga bekijken op tv. P&P is een verslaving die ik voor mijn leven heb en waarvoor ik liever geen afkickkliniek bezoek. De witte-shirt-obsessie begint echter ongezonde vormen aan te nemen. Na de 50e keer kijken houd ik nog steeds mijn adem in als hij uit de bosjes komt lopen en Lizzy geschokt “Mr. Darcy!'”zegt. Ik weet wat er gaat komen, maar toch klap ik elke keer in mijn handen van verrukking.

Toen ik het boek las, was ik teleurgesteld dat de hele scene (uiteraard!) niet in het verhaal voorkomt. Maar toch ben ik blij dat de bedenkers de scene hebben geschreven. Hij pastte natuurlijk niet echt in het tijdsbeeld, maar het gaf ons als kijker niet alleen een adembenemend plaatje op Colin Firth in een nat wit shirt (*adem in, adem uit*), maar ook een ander beeld over de 'trotse' Mr. Darcy. Ik hoopte op dat moment dat Lizzy ook onder de indruk zou zijn van Mr. Darcy en ze snel zouden trouwen en veel baby's zouden mak...euh...krijgen. Maar gelukkig was Elizabeth's liefde voor Darcy al veel eerder aanwezig, zoals ze dat zelf later tegen haar zus Jane zegt:

Jane Bennet: No, seriously, Lizzy. When did you first know you were in love with Mr. Darcy?

Elizabeth Bennet: It came on so slowly I hardly know... but I believe I must date it from the time I first saw his wonderful grounds at Pemberley.

Lyme Park, de locatie in Cheshire, die gebruikt is voor Pemberley is bijna even mooi als de serie. Mijn bezoek aan Lyme Park is één van de hoogtepunten in mijn leven... en dieptepunten in die van anderen. In de stromende regen ben ik als Maria in the Sound of Music (“I have confidence in rain!”) op het 'estate' afgerend (“Mr. Darcy here I am!”), heb ik wildvreemde mensen op een zeer hoog piep-niveau over P&P verteld, ben ik richting het meer gerend en vervolgens geprobeerd mijn lief over te halen erin te springen die bedankte voor de eer. Er hangt nu waarschijnlijk een portret van mij bij de ingang om mij bij een volgend bezoek te weren. In gedachten hoorde ik Lady Catherine de Bourgh met een zuur gezicht “Are the shades of Pemberly to be thus polluted?!”, zeggen.

Ik heb een idee dat Jane Austen er wel om had kunnen lachen, gezien haar goed gevoel voor humor. Haar humor in P&P is duidelijk overgebracht in deze verfilming. Het is een boek dat ik nog steeds hardop lachend kan lezen en gelukkig zijn de eerste bladzijden bijna letterlijk overgenomen in aflevering één die ons trakteerde op deze humor. De afleveringen die daarna volgden zorgden voor mijn Jane Austen verslaving:

het bal waar Mr. Darcy Lizzy 'tolerable, but not handsome enough to tempt me' noemt,
de vreselijke Mr. Collins (“Other Way, Mister Collins!”),
oppervlakkige zusjes (“oh, all the officers!”),
hysterische moeder (“Hill!! Where is Hill!?”),
schattige Mr. Bingley,
bad boy - maar toch ook weer niet - Mr. Darcy,
hèt aanzoek (“In vain I have struggled. It will not do.”),
dé dans (“Do you talk by rule then, while you are dancing?”)
en het geweldige gesprek van Lizzy met Lady Catherine de Bourgh (“Obstinate, headstrong girl! I am ashamed of you!”).

Al deze verrukkelijke scene's zorgen voor mijn favoriete serie aller tijden: Pride & Prejudice. Op naar de volgende 35 keer kijken!

Deze blog verscheen ook op JaneAusten.nl

Je bent gewaarschuwd in 2011!

2010-12-31T15:15:00.004+01:00

We zijn nooit vrienden geweest, maar telkens kom ik je tegen. En wat haat ik je. Wat ik nog het ergste aan je vind, naast je witte huid, is dat onvoorspelbare. De keuze in je vrienden bijvoorbeeld. Was je vroeger nog alleen in het gezelschap van dikke donkere vrouwen of kleine meisjes te vinden, tegenwoordig zie ik je overal. Vooral in 2010.

Ik hoop je in 2011 niet meer te zien. Nu al loop ik snel een Miss Etam voorbij in de angst je weer tegen te komen. Maar neeee, je moet je gewoon aan mij opdringen! Vooral de zomer van 2010 was het ergst. Ik dacht dat je vanwege je bleke uiterlijk niet goed tegen de hitte zou kunnen, maar je liep er. O-ve-ral. Met je spijkerrokje, op de fiets of achter de kinderwagen. Zelfs op de foto’s van Rockwerchter had ik je gespot. Ellendeling!

Maar 2011 wordt hopelijk een beter jaar. Een stijlvoller jaar. Een jaar waarin we je niet meer tegenkomen. Misschien alleen nog in het gezelschap van kleine meisjes of baby’s. Het is misschien te veel gevraagd, maar liever ook niet meer bij de Miss Etam vrouw. Als ik je in 2011 tegenkom, sta ik niet voor mijzelf in. Mijn ijskoude rosé of bolletje chocolade-ijs zou zo maar eens over je heen kunnen vallen. Ik kan daar niets aan doen. Je hebt er dan zelf om gevraagd.

Je bent gewaarschuwd….

Witte legging!

december 2010

Vrouwen & muizen

2009-12-31T10:16:00.008+01:00

Ik zie mijzelf altijd graag als een stoere vrouw. Ik kan tegen spinnen of bloed en ben niet bang in het donker. Maar soms schaam ik mij als ik uit die stoere-vrouwen-rol val. Als het bijvoorbeeld de tijd van de maand is en ik om alles moet snotteren en snikken. Of als ik een keiharde gil slaak als er weer een paar rotjes afgaan buiten. Dan voel ik mij net een bejaarde of een angstige hond. Totaal niet stoere-vrouw-achtig!

Vanavond gebeurde er iets waardoor ik mij het liefst achter een kussen zou willen verschuilen. Ik zag een muis bij mijn voeten naast de bank en ik gilde. Ik gilde zo hard dat écht alleen honden het konden horen. Maar die hoorden het niet, want die zaten met hun poten voor hun oren vanwege die ellendige rotjes.

In de films van Tom & Jerry zag je nooit de hoofden van mensen. Alleen hun voeten werden gezien en hun keiharde vrouwengegil gehoord. De muis gingen ze dan met een bezem te lijf gingen al staand op een stoel. En maar gillen.

Hier kan ik gewoon niet mee vergeleken worden. Maar de waarheid liegt er niet om. Terwijl ik een keiharde schreeuw slaakte, sprong ik meteen op de bank en gaf orders aan mijn lief. Die schrok zich ook een aap, niet om de muis (of om de aap), maar om mijn oorverdovend geluid. Vanuit mijn veilige haven bovenop de bank, geef ik hem aanwijzingen.

“Daar gaat ‘ie!! Snel! Pak hem!!”

“Stt.. volgens mij hoor ik hem onder de bank.”

“Aaaah, wat schattig! Kijk hem nou rennen. Voorzichtig hoor!”

Vervolgens breng ik al mijn geleerde kennis van jarenlang Tom & Jerry kijken in praktijk en probeer een spoor van kaas neer te leggen richting een doos. In gedachten zie ik Jerry schaterlachend een hap uit een eigen stuk kaas nemen en zijn tong uitsteken naar die domme Tom. Ik verwacht ieder moment een gigantische hamer waarmee de muis mij in één vloeiende beweging tot een harmonica slaat .

Maar er gebeurt natuurlijk niets. Het beest blijkt een stuk slimmer te zijn als wij en zit na een half uur achtervolging nog steeds op een veilig plekje. Zo nu en dan komt hij tevoorschijn en dan gil ik weer aanmoedigend naar mijn lief: “Aaaah! Daar gaat hij, snel!”

En het beest schuift behendig over zijn buik weer onder de kast. Waarschijnlijk zit daar Pinkeltje hem aanmoedigingen toe te schreeuwen. Het kan niet dat zo’n klein beest ons telkens te snel af is.

Toch vraag ik mij af waar die idiote ‘angst’ vandaan komt. Als we zo’n beest kopen in de dierenwinkel laten we het in onze nek lopen, maar oh wee als het onaangekondigd door onze huiskamer rent! Dan springen we op een stoel en hopen we op een reddingsactie.

Terwijl mijn lief mij plaagt door muizenvoetjes na te doen in mijn nek, blijf ik hopen dat die wannabe Mickey Mouse niet in mijn bed belandt.

Note to myself:

- morgen direct stofzuigen

- diervriendelijke muizenval kopen

‘Life's a piece of shit’

2009-12-10T23:29:00.008+01:00

Zo vul je in een vorig blog een pagina vol met mooie toekomstplannen en zo schrijf je een blog over je eigen begrafenis. Gezelligheid. Als je 29 bent, hoor je daar nog niet zo mee bezig te zijn, maar de laatste tijd denk ik er vaak over na.

Niet zo als vroeger. Vroeger dacht ik als puber vaak over mijn eigen begrafenis na. In gedachten zag ik dan die jongens die mij niet moesten snikkend boven mijn graf staan. Op dat moment zagen ze hun fout in. ‘Ze was toch de ware voor mij!’ Bij de ‘aanblik’ van al die huilende mensen en knappe binken die zich in wanhoop op mijn kist stortten, snotterde ik dozen tissues leeg. Ik was toen al een drama-queen. ;)

Ik weet nog dat toen ik een jaar of 19 was, ik een uitvaartverzekering heb afgesloten. ‘En wat voor kist wilt u?’ Allemaal vragen waar ik op dat moment totaal niet over had nagedacht. ‘Heeft u die ook in het roze?’

Maar de laatste maanden denk ik steeds vaker: ‘ik moet iets gaan vastleggen over mijn uitvaart’. Straks krijg ik vreselijke muziek, laffe cake na afloop en kijken mensen in mijn kist en zeggen ‘wat ligt ze er mooi bij hè?’ Dat nooit!

Toen ik er over nadacht bleek uiteindelijk wel dat ik muziek heel belangrijk zou vinden op mijn begrafenis. Die scène uit ‘Love Actually’ waarbij je Bye Bye Baby van de Bay City Rollers hoort en je een powerpoint-presentatie van haar ziet, leek mij altijd wel heel erg gaaf. Maar toen ik dit aan mijn lief meedeelde zei hij dat hij dat vreselijk zou vinden. Oh ja, ik ben er zelf natuurlijk niet bij op zo’n moment! Dus ik moet ook aan nabestaanden denken.

Een aantal nummers die het bij mij wel zouden halen in de begrafenis top 5:

Travis – Driftwood (‘but it really is the end of the line’)
Lisa Gerrard - Now We Are Free (Uit the Gladiator)
Green Day - Good Riddance (Time of Your Life)
Oasis - Live Forever
Queen - Another one bites the dust

Ik loop al een paar weken te grappen dat ik ‘Always look on the bright side of life’ (uit Life of Bryan – Monty Python) gedraaid wil hebben. Op de begrafenis van Graham Chapman sprak John Cleese de legendarische woorden: “Good riddance to him, the freeloading bastard! I hope he fries. And the reason I think I should say this is, he would never forgive me if I didn't, if I threw away this opportunity to shock you all on his behalf. Anything for him but mindless good taste. I could hear him whispering in my ear last night as I was writing this: ‘Alright, Cleese, you're very proud of being the first person to ever say 'shit' on television. If this service is really for me, just for starters, I want you to be the first person ever at a British memorial service to say 'fuck'!’”

Nou lijkt het mij hilarisch als Mr. Cleese mijn begrafenis-speech zou verzorgen, maar eerlijk gezegd hoop ik de beste man te overleven.

Maar even serieus. Eigenlijk zou dit lied perfect bij mij passen. Waarom weer een plaat in het genre ‘Time to say goodbye’? Ik zou het veel leuker vinden als na afloop iedereen een lekkere neut neemt, een dansje maakt en nog nalacht over mijn gekke persoontje. ‘Echt weer wat voor haar!’ Zoals pas bij het afscheid van een lieve vriendin. Zij had confetti in haar rouwkaart, omdat ze ‘iedereen nog één keer te grazen wilde nemen’. Dat is toch prachtig?

Om met de woorden van Monty Python te eindigen:

Keep 'em laughing as you go

Just remember that the last laugh is on you.

Hervormen of hervinden?

2009-11-09T12:46:00.004+01:00

31 oktober 1517

Gertrude overhandigt de 5 ducaten aan de monnik. Snel gooit hij haar zuurverdiende munten in een geldkist. De monnik naast hem drukt een rood zegel op de aflaat en geeft deze aan haar. “Op 1 en 2 november de kerk en het kerkhof bezoeken en gebeden opzenden”, spreekt de norse monnik snel.

Met de aflaat stevig in haar hand geklemd, gaat zij op weg naar de kerk in Wittenberg. In gedachten gaat ze terug naar zo’n drie weken geleden, toen haar kleine Flore ter wereld kwam. Zo’n mooi kind had ze nog nooit gezien zei de baker en ze waren maar wat trots op haar. Driftig veegt ze de traan van haar wang. Niet huilen nu! Ook al was Flore niet gedoopt, met deze aflaat zal ik haar uit het voorgeborchte kunnen bevrijden. Ze had er een fikse prijs voor betaald, maar haar mooie meisje zal tenminste niet in de hel belanden.

“Egbard, kom mee naar de slotkerk. Er schijnt daar van alles te gebeuren”, roept een gezette kerel tegen een marktkoopman. Hij geeft de twee kippen aan het oude besje die ze in haar rieten mandje stopt en laat zijn kraam achter. Zijn zoon kijkt verveeld naar de overgebleven klanten en vraagt: “Wie is er aan de beurt?”

Nieuwsgierig geworden begint Gertrude wat harder te lopen richting de slotkerk. Het wordt aardig druk en het lijkt erop dat er meerdere personen op weg zijn naar de kerk. Bij de kerk aangekomen, ziet ze een monnik een plakkaat op de deur van de kerk spijkeren.

Nadat ze eindelijk bij de deur is aangekomen, leest ze de 95 stellingen op het plakkaat.

Haar vingers verslappen en de aflaat waait uit haar hand.

31 oktober 2009

Floortje neemt nog een slok water uit haar bidon en zucht. Na een flinke klim is ze nu bovenop de berg geklommen. Een beetje uit het zicht van de andere klimmers bekijkt ze het prachtige uitzicht. De zon gaat bijna onder en in de verte ziet ze de laatste zonnestralen schitteren op het Loche. Ze voelt dankbaarheid en respect voor al het moois ze ziet. Een gevoel van vrijheid.

Waar vrijheid heerst, gedijen geloof, liefde en waarheid. Wanneer vrijheid beperkt is of ontbreekt, lijden ze schade, denkt Floortje. Ook denkt ze aan haar eigen geloof, haar vrijheid en de kerkelijke overheersing over de eeuwen. Vrijheid verlies je eigenlijk niet zozeer ten gevolge van gewelddadige veroveringen, maar door subtiele uitholling. We gebruiken dan niet meer ons eigen geweten, maar dat van een ander. Voor jezelf denken is niet meer nodig, want een ander doet dat toch voor ons? Uiteindelijk kom je tot een tweedehands geloof, gebaseerd op de overtuigingen en redenaties van anderen.

Ze stopt de bidon weer in haar rugzak en pakt haar Bijbeltje tevoorschijn. Ze opent het boek waar haar boekenlegger ligt en leest hardop de woorden van Jezus:

‘U zult de waarheid kennen en de waarheid zal u vrijmaken.’

November 2009
© Priscilla Oostrom

Opdracht: onderwerp ‘Spiritualiteit’ maand november 'Het Fantasierijk'

Griep-Miep

2009-10-01T12:50:00.010+02:00

Ik heb de griep. Niet meteen La Cucaracha gaan zingen op een rammelende gitaar. Het is puur Nederlands. Terwijl het buiten zachtjes miezert lig ik met een dekentje en 3 kussens op de bank wijvenfilms te kijken.

En ik ben zielig. Zoooooo zielig. Als ik ziek ben is een volwassen vent met een verkoudheid er niets bij. Zo zielig ben ik. Gisteren werd ik door mijn lief lekker ingestopt met een dekentje, genoeg theevoorraad voor een tearoom, zakdoekjes en een "oh schatje, wil je nog de honing brengen", op de bank. En als je net helemaal diep onder de dekens ligt te rillen, moet je natuurlijk plassen. Een ramp van wereldformaat, dat kan ik je wel vertellen. Zeker als je zo zielig bent als ik.

Dus ik sleep mij van de bank naar het toilet en loop daarna de keuken in naar mijn lief. Die weer een lekker bakje thee aan het klaarmaken is. Omdat mijn ‘zielig-mood-knop’ nog steeds aanstaat, snuf ik op mijn zieligst ‘snik, ik ben toch wel héél ziek hoor lief’. En een traan druppelt over mijn wang. Na een grote knuffel van mijn lief, die mij verzekert dat ik écht ("echt?", "ja, echt") ont-zet-tend zielig ben, schuifel ik weer terug naar de bank.

Aangezien het werkelijk onmogelijk is om dekens op een normale manier op de bank te draperen als je ziek bent, komt mijn lief mij weer helemaal goed installeren. Ik trek nog één keer mijn zieligste snuitje. "Snik". Een kusje, een aai over mijn bol en de afstandsbediening in mijn hand ("Ik kan er niet bij, wil jij die voor mij pakken?") en ik lig weer in mijn coconnetje.

Waarom is er ook totaal niets op TV overdag? Ik zap van kanaal naar kanaal, maar overal zie ik overdreven Amerikaanse strakgetrokken gezichten met fake-smiles en nog strakkere lijven één of ander fitness-apparaat aanprijzen. Alsof je dat nog nodig hebt, als je alleen maar bouillon en thee drinkt. Ik noem een voordeel van ziek zijn!

Maar als je je dan weer een beetje beter begint te voelen, alle chick-flicks heb gezien, ongeveer 15 liter thee hebt gedronken en je zielig-gezichtje niet meer zo goed lukt, dreigt de verveling toe te slaan.

En dan schrijf je een blog.

Tot ziens & Welkom

2009-09-07T18:49:00.002+02:00

Tot ziens...

Warme zon die door een glas koude rosé schijnt, teentjes in het zand met het geluid van branding en meeuwen op de achtergrond, teenslippers omringd met roodgelakte nagels, verbrande neus met hier en daar een verdwaald zomersproetje, bbq-geluiden en geuren en gelach op het balkon en tuinen van de buren, vlijtige liefjes die lachend heen en weer dansen met de bijtjes, zwierige lange zomerjurken...

Welkom...

Warme chocolademelk met toefje slagroom op het puntje van je neus, beeldige oud-roze korte laarsjes die hopelijk nog in mijn maat zijn, fantastische kokersjaal terug van weggeweest, schoppen door krakende herftsblaadjes, regen die zorgt voor achtergrondgeluiden bij de bordspelletjes of het lekkere dikke boek al lezend op de bank met een dekentje en sokken die alleen je lief mag zien, roze wangentjes en dode vingers van de kou die je lief weer warm maakt door erop te blazen, warme wijn en heerlijke boswandelingen...

Lekker slim of lekker & dom?

2009-04-22T23:51:00.006+02:00

Zondagavond kreeg ik een smsje binnen van een vriendin:
“Oh my… Ik kijk nu even naar RTL5. Lekker slim. Ik schaam mij een vrouw te zijn.” Zij zat net als ik met één oog open achter een kussen verscholen te kijken naar het nieuwe ‘aapjes-kijken’ op RTL5, ‘Lekker Slim’ genaamd.

Als ik naderhand de website bezoek (ik kon gewoon niet geloven dat dit serieus bedoeld is), staat het er toch écht:
“The battle of the sexes. Want wat komt bovendrijven: de feitenkennis van de bloedmooie meiden of de mensenkennis van de heren?”

Bedoelen ze soms met feitenkennis, uitspraken als: "Nelson Mandela de seriemoordenaar zat gevangen op de Robbeneilanden" of “Lenin en Stalin zijn zeker weten IKEA-kasten.” De mannen in het spel, net Kamphuys en Van Binsbergen, lachen zich daarna slap om deze antwoorden: “Har, har, ik dacht écht dat ze deze wel zou weten, har, haaaar!” Maar denken vervolgens zelf dat de Chinese muur 3000 km. lang is. Toen kroop ik weer van achter mijn kussen vandaan met een grijns en een vuist in de lucht, want dàt vind ik dan weer wèl mooi!

Het valt mij op dat er de laatste tijd te veel domme vrouwen op tv te zien zijn. Het baart mij zorgen. Waar zijn die Amazonen, Aletta Jakobs, Mary Wollstonecraft en Dolle Mina’s allemaal gebleven? Het enige wat ik tegenwoordig voorbij zie komen zijn beauty’s (met of zonder nerd) without a brain. Nou ja, ter grote van een pinda dan, verder zijn ze niet echt the brightest stars in the sky. Alleen maar kunnen winkelen, mooi zitten en als eksters zo blij met glimmende kralen die ze als beloning voor hun domheid krijgen toegeworpen.

Uit een Brits onderzoek bleek dat vrouwen vooral geïnteresseerd zijn in het verstand van de man, terwijl intelligentie bij vrouwen eerder afstotend kan werken in het krijgen van een relatie met een man. Sociologen die werden gevraagd de resultaten toe te lichten, gaven als oorzaak aan dat mannen die het ver schoppen het liefst trouwen met een vrouw die doet denken aan hun moeder, die zichzelf wegcijfert en de man een geborgen gevoel geeft terwijl hij aan zijn loopbaan timmert. In welke jaren 50-Libelle hadden deze mannen zitten lezen? Een vrouwelijke relatiedeskundige stelde echter dat veel mannen "gewoon liever geen vrouw willen die intelligenter is dan zij". Wat ik mij dan afvraag is: willen mannen een domme vrouw en is het gevolg hiervan dat vrouwen hierop inspelen? Ik denk aan een Paris Hilton, waarvan ik vermoed dat ze niet zo dom is als ze eruit ziet, maar deze rol aanneemt omdat mannen het domme gedrag ‘schattig sexy’ vinden.

Is het ‘in’ om een domme maar sexy vrouw te zijn?

Gaat het dan toch uiteindelijk om de biologie? Zo zei een boerenjongen op vakantie eens over mijn brede heupen: “Die zi’n goe’ vo’ de fok”. “Bella de koe, aangenaam”, dacht ik toen. Feministen streden ervoor dat de vrouw niet meer als lustobject gezien zou worden. Maar hoe zit het nu? Zijn wij nu vrijwillig een lustobject geworden en zijn wij hier trots op? En gooien wij onszelf nu niet in de aanbiedingenbak van een euro door ook nog eens oerdom te zijn?

En weet je wat nog veel erger is? Dat ik tijdens het typen steeds denk in ‘wij’ en ‘ik’. En dat mijn vriendin in het smsje schreef “ik schaam mij een vrouw te zijn”.

Zucht. Ik ga denk ik buiten mijn BH verbranden….

April 2009
© Priscilla Oostrom

Het bushokje...

2009-02-20T13:45:00.002+01:00

Het was een behoorlijk koude dag. De wind blies zo hard dat menig fietser voorover moest hangen om maar een beetje vooruit te komen. Paraplu's sneuvelden zodra zij de hoek van de straat omgingen. De wind liet zijn gevoel voor humor blijken door rokken over de billen van dikke vrouwen te blazen. Regen en wind wisselden zich af en de lucht bleef de hele dag zijn grimmige uiterlijk behouden.

En daar lag zij.

Het bushokje waar zij al de hele ochtend lag was leeg. De mensen die er zo'n 10 minuten geleden stonden, zaten alweer in de warme bus. Er ging een rilling door haar heen. Ze had het koud. “Hoe heeft het ooit zo ver kunnen komen?”, bedacht zij zich, terwijl ze naar de overschietende donkere wolken keek. Onmogelijk zich te kunnen bewegen of ook maar iets aan haar erbarmelijke situatie te kunnen veranderen, dacht zij terug aan vroeger. Vroeger, toen haar leven nog kleurrijk was, in plaats van nat en koud op de grond voor een bushokje. Ze probeerde haar oude roestige lijf te bewegen, maar het had geen effect. Ze sloot haar ogen en ging terug in de tijd.

Het was een feest voor het oog. Overal de mooiste kleuren en designs. Zilver, rood, wit en groen schieten aan het oog voorbij. Hip, jong en vol levenslust. Ah, dat waren de tijden. Zo leeg als zij zich nu voelt, zo vol met leven zat zij toen. Iedereen die daar aanwezig was eigenlijk. Soms ging het ritme té snel voor haar en kwam zij met een noodgang op haar rug te liggen. Wat dat betreft is er niet veel veranderd, grinnikte ze stilletjes. Gelukkig was er altijd iemand om haar weer terug op de baan te zetten, om het zo maar uit te drukken. Toen telde ze nog mee, er werd aandacht aan haar besteed. Een bruisend bestaan.

Het ging mis vanaf het moment dat ze daar wegging. Toen leek het de beste keuze en een wereld lag voor haar open. Gewoon weg. En geen idee wat het leven je brengt. Al haar vriendinnen hadden dezelfde levendige kijk op de toekomst. Wat een avontuur! Het bleek echter niet het leven te zijn wat ze ervan verwacht had. Ze ging van hand tot hand en belandde uiteindelijk op de plaats van bestemming. Nou ja, zo maakte hij duidelijk en zij vertrouwde hem. Dat hij het leven uit haar zoog en ervoor zorgde dat zij haar oh zo bruisende persoonlijkheid verloor, maakte hem niet uit. Als een stuk afval werd ze behandeld. Wat een verschil met haar vroegere bestaan!
En nu, jaren later ligt ze hier. Koud, nat en alleen. Een roestig oud lijf, waar de kleur en glans totaal van verdwenen is. Mensen lopen voorbij. Een jong meisje dat haar aan vroeger doet denken loopt voorbij. Met haar mooie rode jasje en haar onbezorgde lach. Ze gooit haar hoofd lachend in de nek terwijl ze praat met iemand aan de telefoon. Ze ziet haar niet liggen. Of de middelbare man die nu plaats neemt op het bankje in het bushokje. Met de roze strippenkaart stevig in de hand houdt hij nauwkeurig de weg in de gaten of de bus er al aan komt. Zijn grijze haar, dat over zijn hoofd van links naar rechts gekamd zit, waait in één beweging naar rechts. De bus komt de hoek omgereden en de man staat snel op, stapt over haar heen de bus in.

Een traan loopt naar beneden. Of is het regen? Ze weet het niet meer en sluit nogmaals haar ogen. Ze is moe. Wat heeft het leven haar nog te bieden? Wat heeft zij nog te bieden aan mensen? Misschien is het tijd geworden om het op te geven.

Op dat moment komt er een jongen van 8 jaar aangelopen met zijn moeder. Zijn ondeugende ogen kijken gretig naar de plassen, maar zijn moeder heeft hem duidelijk verteld dat er niet in gesprongen mag worden vandaag. Hij ziet haar liggen. Met zijn sportschoenen vol modder, geeft hij haar een harde trap. Ze voelt het niet meer.

“Jeroen, niet tegen vieze blikjes aanschoppen! Gooi het maar in de prullenbak. “

Opdracht: maand februari 'Het Fantasierijk'

Ik hou er zo van…

2009-02-20T13:43:00.004+01:00

Gisteren liep ik tussen een kwart miljoen vrouwen (oké, er waren ook een paar mannen. Waarschijnlijk om tassen te sjouwen) op de Huishoudbeurs. Toen ik dit van de week aan een vriendin meedeelde, werd zij spontaan doof. Ze zag mij al staan bij demonstraties á la Bridget Jones’ mum van een eier-peller, “It’s French. Have it oeuf. With the wisecrack eggpeeler.”, of ander nutteloos huishoudelijk apparaat. Die waren er. Maar ook genoeg te shoppen, te proeven en vooral… te kijken. Om maar effuh Geer (de artiest van de dag) te quoten, “ik hou er zo van…”.

Ik en mijn naïeve kijk op de Nederlandse vrouw, dacht dat gezien het shopgehalte er toch aardig wat trendy vrouwen zouden rondlopen. Fout, fout, fout. Het thema van dit jaar was duidelijk niet ‘Stout’ of ‘Puur’, maar ‘Bubbels’ en ik heb genoeg bubbels gezien! Bubbels onder gigantische truien met een onbestendig patroontje, bubbels die zich een weg naar buiten wurmden over te strakke spijkerbroeken en bewegende bubbels die menig bezoeker in de rug bubbelde en de letters b.h. niet wisten te spellen.

In de culinaire hal, en dan vooral het gedeelte waar het magische woord gratis aan verbonden was, bubbelde het erop los. De ‘gratis-koorts’ bleek besmettelijk, zodat ik mij al crowd-surfend een weg over de bubbels (wel lekker zacht) baande, om vervolgens triomfantelijk met een gratis (oeh, aah!) cracker weer weg te surfen. Dan was de gratis rosé en champagne in het slijterij-gedeelte toch een betere ‘score’.

Maar eerlijkheid gebied mij te zeggen dat ik het erg leuk vond met mijn ma op de Huishoudbeurs. Voor shoppen en gratis (oeh, aah!) ben ik niet allergisch en mensen zonder enig gevoel voor fashion kijken is toch geweldig? Maar één seconde misselijkmakend, waarop een fantastische ego-boost volgt!

“Ik hou er zo van…”

Genante smeekbede aan Q-music!

2009-02-20T13:42:00.005+01:00

De Q-Live Tickets voor Take That in Parijs MOETEN voor mij zijn, want…

… ik heb ze al zo vaak ‘bijna ontmoet’, dat het er na 15 jaar toch eens een keer van moet komen. Hier een greep uit de ‘bijna ontmoetingen’.

Situatie 1.
Mijn vriendin Cindy en ik waren 14 jaar. Gewapend met een zak snoep, drinken, ingestudeerde huwelijksaanzoeken en veel te nauwe schoenen, gingen wij naar Rotterdam op zoek naar Take That. The lads zouden een interview geven bij Stadsradio Rotterdam en we zagen onze kans! Na zeker zo’n 4 uur in Rotterdam te hebben gelopen (oh bah, wat eng zo’n tram), kwamen we aan bij de Studio. Mijn vriendin vertrouwde het al niet erg, maar ik was vastbesloten en rende naar boven. Toen ik mannen-stemmen hoorde, heb ik de deur opengesmeten en heb waarschijnlijk mijn 1-minute-of-fame verspeeld door keihard in de studio ‘Waar is Take That?!’ te gillen. Op een geluidniveau dat alleen honden kunnen horen. 3 Minuten later stond ik met een stapel stickers buiten. Geen Take That. Ze waren in Amsterdam. Kleinigheidje.

Situatie 2.
Na een nacht gekampeerd te hebben voor het postkantoor, omringd door zingende pubers en lieve moeders met warme kopjes thee, was het dan zover. Ik ging naar het concert van Take That! Helaas was het helemaal uitverkocht toen ik bij de kassa kwam en daarmee mijn puber-hart voorzien van de eerste barst. Na een nacht huilen, had mijn vriendin de volgende dag toch 3 kaarten op de kop kunnen tikken bij een ander postkantoor. Het leven had weer zin! De maand van het concert was aangebroken: de kaartjes minstens 100 keer bekeken, de poster van Mark zeker 200 keer gekust en de dansjes zorgvuldig geoefend. (‘Do what you like!’) Toen kwam mijn rapport. Au. Met 5 onvoldoendes mocht ik helaas niet naar het concert. Huilen, krijsen, met een galg om mijn nek door het huis lopen en om de 5 minuten roepen ‘volgend jaar gaan ze vast uit elkaar!’, het mocht allemaal niet helpen. Het jaar daarop waren ze uit elkaar.

Situatie 3.
Eindelijk! De puberdroom werd werkelijkheid. In 2007 gaf Take That een concert in Ahoy! Mijn vriendin Cindy en ik maakten het leven van onze mannen tot ‘a living hell’ en lieten de puber in ons los! We gingen! Arena-kaartjes bemachtigd om zo dicht mogelijk bij Take That te zijn. Een paar maanden voor het concert werd mijn vriendin zwanger (en is moeder van inmiddels een wolk van een zoon) en moesten wij onze kaartjes inruilen voor 1e rings kaarten. Hoewel het concert geweldig was (ook zonder Howard), we de longen uit ons lijf hebben gegild, alle liedjes nog woord voor woord wisten mee te zingen (de dansjes hebben we maar achterwege gelaten, ook wij hebben grenzen. Soms.), waren ze kleine poppetjes in de verte.

Door Take That zijn wij nu al zo lang beste vriendinnen en ik zou het werkelijk fantastisch vinden als we ze nu toch een keer zouden ontmoeten. We hebben niet bij Gary in zijn tuin gelegen (trust me, die zijn er), niet de naam van Mark op onze bil laten tatoeëren of bij elke Meet and Greet voor de deur gelegen. Maar we zijn wel fan! En willen voordat we beiden 30 worden, toch nog een keer dat heerlijke puber-gevoel meemaken. En daarom MOETEN wij naar Parijs.

Klik hier voor de prijsvraag waar het over gaat.

Echte mannen

2009-02-20T13:41:00.001+01:00

Het is vrijdagavond en na een paar biertjes te veel loop je met je mede-neanderthaler-vriendjes door het centrum van Vlaardingen. De kroegen zijn dicht. Bier is op. Geen muziek. Aangezien je het communicatievermogen van een straattegel hebt en je zonder muziek ineens moet praten, slaat de verveling toe.

“Zullen we een ruit van een bushokje intrappen?”
“Pff, boooring! Dat hebben we vorige week al gedaan.”

“Ik weet het! Zullen we doen wie er het hardst kan gillen, gorilla-style?”
“Nee man, zo praat ik elke dag.”

“Maar we moeten wel iets stoers gaan doen, iets mannelijks, iets waarvan alle meiden ons willen. Iets waardoor we als echte kerels de geschiedenisboeken ingaan.”

“Jaaaa, laten we planten uit de plantenbakken trekken en er mee gaan voetballen!”

En zo sta ik op zaterdagmorgen verbaasd en boos toe te kijken hoe die plantjes op de grond naar aarde liggen te happen. Ik heb er nog een paar kunnen redden en ze weer in de plantenbakken gestopt. Maar wát een kerels, wat een échte mannen!

STOER HE?

Luxe probleem

2009-02-20T13:40:00.001+01:00

Het is geen lente, maar ik heb een beetje last van opruimwoede. In mijn hoofd, op mijn bureau, maar vooral in mijn kasten. Al die kleding die ik maar bewaarde 'ja, toch zonde' en 'wie weet, ooit'... Hup! In een zak en weg ermee! Met als resultaat, akelig lege planken die het uitschreeuwen om weer gevuld te worden. So far, no problems. (shop, shop, shop!)

Maar toen gilden mijn schoenen aan de andere kant van mijn inloopkast om aandacht. Mijn arme schatjes liggen al een tijdje in de verdrukking. Maar ja, hoe ruim je zo'n 75 paar schoenen op? En belangrijker nog, hoe ruim ik ze op zodat ze hun gave huidje behouden én ik ze binnen 1 minuut terug kan vinden? En ik ken de polaroidfoto op schoenendoos-tip al, maar ja, wat als je de onderste doos nodig hebt? Ik zie mijzelf al een dag onder een berg dozen liggen, wachtend om gered te worden.

Maar gelukkig heeft IKEA dé oplossing: http://www.ikea.com/nl/nl/catalog/products/10118155 Smetteloos witte huisjes voor mijn baby's met superhandige klepjes aan de voorkant! Doorzichtig, zodat de neusjes je aanstaren 'pick me, pick me!' en je ze heel handig kan vinden!

Ik ben verkocht, maarre... hoe past dit allemaal in mijn kast?

(her)ontdekking van het vuur

2009-02-20T13:38:00.001+01:00

“BOEM!”, donder en bliksem kwamen bijna tegelijkertijd en de kinderen kropen nog dichter bij hun moeder. Zelfs enkele jagers hadden zich teruggetrokken naar het eind van de grot om zich bij de groep bange kinderen en vrouwen te voegen, dergelijk onweer hadden zij nog niet meegemaakt. Toen zag de man het flauw, oranje schijnsel in de verte. Vuur! Vuur! Riep de man en hij sprong onmiddellijk op en begon wilde gebaren te maken. De oudere jagers en vrouwen begaven zich direct naar de uitgang van de rots, de jongere volgden voorzichtig of keken vragend naar hun ouders. Ongeacht het risico wachtte de man af tot het vuur was voorbijgekomen en ging vervolgens, hoewel de stamoudste hen voor dwazen uitmaakte, met zijn vriend op zoek naar het vuur. En zo bracht hij het vuur terug naar zijn stam waar hij een hoop hout maakte met daarop het vuur en de rest kwam bewonderend rond het vuur zitten, voelde de warmte en prezen de man voor zijn geweldige ontdekking.

We zijn al eeuwen bekend met deze ontdekking. Vuur is de normaalste zaak van de wereld en voorziet ons van warmte, romantisch kaarslicht en een warme hap. Met één druk op de knop komt er een vuurvlam uit een aansteker. Net als het smeren van een boterham met pindakaas, zou het maken van vuur een alledaagse bezigheid moeten zijn.

I couldn’t be more wrong! Een eenvoudige barbecue verandert de moderne man in een oermens. Als een neanderthaler sleept hij zijn kolen naar de barbecue en probeert het aan te steken. Na een paar biertjes en aanmoedigende tips van mede oermannen, lijkt het dan toch te lukken. De vlammen laaien hoog op en de mannen vragen om een koud biertje aan de vrouw des huizes. Want laten we wel wezen: niet alleen de taak van vuur is voor de man bestemd, maar de vrouw wordt weer ouderwets naar het aanrecht verwezen. Een middag in de keuken om vlees te marineren, salades te maken en alles klaar te zetten is haar taak. Gelukkig maar dat de man er is om voor ‘het vuur’ te zorgen.

Maar dan… gaat het mis! Het vuur wil niet meewerken, het leidt zijn eigen leven. Het vuur daagt de man uit voor een meedogenloos gevecht. De man vecht voor het behoud van het vuur en port met al zijn kracht meerdere malen in de kolen. Het mag niet baten, het vuur lijkt de strijd te winnen. Maar dan klinkt een stem…

‘Schatje, misschien moet je het in een bergje leggen, nu verstik je het’.

De man slaat zich uit pure frustratie op de borst en slaakt een aantal oerkreten. De vrouw wordt ruw opzij geduwd om de rest van de avond mokkend op de bank door te brengen.

De vrouw van nu staat haar mannetje en steekt het vuur rustig weer aan en braadt het vlees. Na zo’n lekker stukje vlees ontdooit de man weer wat en zegt al smakkend met volle mond:

‘Wel fijn dat je vandaag niet hoefde te koken he?’

Gemuts op de werkvloer

2007-08-16T11:33:00.002+02:00

Vanochtend zat ik een artikel te lezen op Intermediair over 'vrouwen mogen bloter naar kantoor'. Nou is dit anno 2007 niet écht meer aan de orde, gezien de fan-tas-tische zomer die we dit jaar mogen beleven, maar toch grappig om te lezen. Vooral de reacties!

Veel mannen voelden zich gediscrimineerd, want 'waarom mogen zij wel in korte rok en ik niet in korte broek?' Waarop een wijs antwoord: 'die behaarde mannenbenen op kantoor is toch geen gezicht?' Grappig eigenlijk dat hier nog steeds zo over doorgemutst kan worden. Zou het eigenlijk wel komen door de discriminatie of kan Karel van de administratie niet zo goed tegen al die blote benen op kantoor? Zijn eigen vrouw heeft een straatverbod gekregen, nadat ze in 1985 in wielrennersBroek (ja een broek met een hoofdletter 'B') naar de stad ging. 'Aha, het ligt natuurlijk weer aan die 'sick minds' van mannen!', dacht ik hardop.

Aan de andere kant hebben sommige collega's ook geen gevoel van schaamte. Of zijn ze gewoon niet in het bezit van een spiegel. Zo had mijn collega van ver in de 50 het aangedurft om met een korte rok naar kantoor te komen. Leuk als je in 'Sex and the City' meespeelt, maar minder als je eigenlijk gecast zou moeten worden voor 'Flodder'. Eigenlijk is deze collega een wandelende intimidatie. Op 2 januari blijf ik altijd angstvallig achter mijn bureau staan om met uitgestrekte hand iedereen een hand te geven. Nou heeft deze collega een pukkel op haar kin ter grootte van Zuid-Afrika, madam Mikmak zou er jaloers van worden. En uiteraard trekt ze mij, nadat ze mijn gestrekte arm eerst heeft moeten breken zodat hij boog, 3 zoenen gegeven. Uit angst voor besmetting ben ik meteen naar het toilet gerend en mijn kop onder de kraan geduwd. 's avonds stond ik als Jim Carrey (Ace Ventura: Pet Detective) vernederd te huilen onder douche. Dat mensen, is intimidatie!

Ach, misschien is het allemaal maar weer 'wij zijn Nederlanders, dus wij hebben een mening en zeggen er wat van' gemuts. Ik wil dan ook graag eindigen met een wijze reactie op dit artikel door een Engelsman:

"Guys: you should be frikkin' happy to see all those beautiful girls without too much gear. I wish I had your problems :) "

NS doe wat aan die herrie please!

2007-08-13T17:07:00.001+02:00

“Meid, ik zei gisteren nog tegen Ria, ze zei tegen mij: ‘Meid, ik zeg je, je moet die vent verlaten, hij slaapt met heel Schiedam’. Dus ik zeg zo tegen haar: ‘ik zeg…weet ik, maar een meisje moet ook eten.’” “Ja hallo Piet! Heb je nog een brood nodig? Of moet je… Wat!!? IK HOOR JE NIET… NEE…IK ZIT IN DE TREIN!’

En zo zit je in de sprinter van Rotterdam naar Vlaardingen heel wat gesprekken te volgen. Amusant? Ja. Gewoon? Ja ook, niemand kijkt er meer van op. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, praten mensen keihard over hun privé leven in de trein. Het mooie is, het ís nu ook de gewoonste zaak van de wereld.

Maar nu hebben we iets nieuws! Iets waar we onze medemens niet meer mee amuseren, maar vooral irriteren! Vroeger, in de oertijd, luisterden we in de trein met oordopjes naar onze MP3-speler of genoten we van een goed boek (met één oor luisterend naar Miep die het uitmaakte met Karel in de trein door haar mobiel). Maar deze prachtige tijd is over. Tegenwoordig kun je geen boek meer lezen in de trein, bestaan er geen dove jongeren meer met oordopjes in en kan Miep zichzelf niet meer verstaanbaar maken aan de telefoon.

De muziek moet tegenwoordig gedeeld worden. Zo luid mogelijk. Waarom zou je je oren verpesten met die oordopjes!? Gooi weg die dingen! Nee, nu komen we ervoor uit dat we van Duitse Schlager houden en dit delen we met héél de trein. Hou je niet van 50 cent of gospel? Dan heb je opvoeding nodig. In de 15 minuten durende rit wordt je door ons opgevoed en ben je he-le-maal om. Je rent van het perron meteen naar de dichtstbijzijnde muziekwinkel om een cd te halen.

Wat? Vind je onze muziek niet mooi? Kun je je boek niet lezen door onze muziek? Vraag je vriendelijk of het wat zachter kan? Nou meneer, mevrouw, zoekt u dan maar lekker een andere trein! Of vraag aan de NS of zij borden willen ophangen met ‘Stilte’, meer koptelefoons met gedichten wil verschaffen of ons een boete van minstens 50 euro wil geven!

Van start...

2007-08-13T16:55:00.001+02:00

Welkom bij: 'Verbal flasher', oftewel: woordkunstenaar.

Dit kan heel poëtisch of kunstig klinken, maar eerlijk gezegd komt het bij mij vaker neer op Verbal Diarrhea... Ik zeg namelijk altijd precies het verkeerde in een daarna geschokkeerd gezelschap, wat op zich ook een kunst is natuurlijk.

Ik hoop dat veel van mijn blunders, hersenspinsels en observaties jullie zullen amuseren, irriteren of intrigeren.