Verbal Jam weblog » Verbal Jam

Hersenspoeling

Arnoud de Jong — Wed, 16 May 2012 14:06:00 +0200

Ik word gehersenspoeld. Mijn geest wordt rijp gemaakt voor een gigantische gemeentelijke bezuinigingsoperatie. Sinds anderhalve week slaat onze dorpskrant het Parool de lezer met de ene crisiskrantenkop na de andere om de oren. Elke Amsterdammer gaat dit voelen, is de boodschap. Het lijkt mij dus verstandig om nu alvast mijn abonnement op het Parool op te zeggen. Ik voorkom hiermee een persoonlijk kastekort en een depressie.

Er gaan extra veel ontslagen vallen. Vooral bij de stadsdelen worden 1500 beleidsambtenaren wegbezuinigd. Wanneer er straks in uw stadsdeel geen beleid meer wordt gevoerd weet u hoe dat komt. Eerdere plannen repten al van 450 ontslagen. We hebben er dus straks weer krap 2000 werklozen bij.

Ik word altijd wat wantrouwig van die bezuinigingsoperaties. Ik ben allesbehalve een financieel-economisch genie, dus het kost mij grote moeite om te snappen wat er nu eigenlijk bezuinigd wordt. Gedwongen door mijn eigen beperkingen ben ik genoodzaakt de kwestie te vereenvoudigen tot één ontslagen ambtenaar. Je moet het tenslotte zo concreet mogelijk maken. Corrigeert u mij gerust als ik bijna onvermijdelijk de fout in ga.

Kees komt in de WW
Laat ik eens trachten te begrijpen wat er gebeurt als we één ambtenaar ontslaan. Een beleidsambtenaar. Die verdient vast genoeg om meteen een flinke besparing op te leveren. Goed, beleidsambtenaar Kees staat op de keien. Wat nu? Kees krijgt WW. Kees krijgt er nog een hele klus aan om de duur van zijn WW-uitkering te berekenen, maar dit terzijde.
Laten we voor het gemak zeggen dat hij lang genoeg in dienst is geweest om anderhalf jaar WW te krijgen. De WW wordt betaald uit de premies die werkgevers daarvoor in de pot storten. In het geval van Kees is die werkgever de gemeente Amsterdam. Kees gaat er weliswaar éénderde in inkomen op achteruit, maar volgens mij betaalt de gemeente indirect nog steeds mee aan Kees. Toegegeven, het levert op het eerste gezicht wél een besparing op.

Kees komt in de Bijstand
Kees is verplicht te solliciteren, maar komt niet aan de bak. Uiteraard, het is crisis. Ze gaan Kees daarom lekker allerlei trajecten aanbieden om weer aan de slag te komen. Sollicitatietrainingen, omscholing, banenmarkten, u kent ze wel. Kost allemaal klauwen met geld, dus die besparing die tot nu toe was bereikt, is allang weer om zeep geholpen.

Alle trajecten hebben niks uitgehaald, dus Kees komt in de Bijstand. Wie betaalt de Bijstand? De gemeente. Ten opzichte van het oorspronkelijke salaris van Kees lijkt dat een flinke kostenbesparing, maar helaas vergt de uitvoering van de bijstandswet toch weer een heel cohort aan ambtenaren. Waren de kosten daarvan meegerekend?

Kees komt in de goot
Met Kees en zijn gezin gaat het ondertussen steeds slechter. Voordat Kees in de bijstand kwam kon hij zijn hypotheek al niet meer betalen. Noodgedwongen verkocht hij zijn huis. Het is crisis op de huizenmarkt, dus hij blijft met een flinke restschuld zitten. Hij komt in de schuldhulpverlening. Hij krijgt een huurwoning met huurtoeslag. Zijn kinderen krijgen geen gadgets en merkkleding meer en slaan aan het jatten. Dat moet allemaal weer worden begeleid en rechtgezet in dure projecten en trajecten, om van de politie-inzet nog maar te zwijgen. Toegegeven, dat schept allemaal weer werkgelegenheid, maar die luxe kunnen we nu even niet betalen.

Per saldo was het misschien wel goedkoper geweest om Kees gewoon te laten zitten. Maar dat zal wel weer véél te simpel gedacht zijn...

U ziet het al...

Arnoud de Jong — Tue, 15 May 2012 13:46:00 +0200

Nou, u ziet het al: dit weblog is weer eens anders opgetuigd. De vorige layout heeft goede diensten bewezen, maar het behang was vergeeld en de verf begon af te bladderen.
Denk niet dat de nieuwe een volledig origineel ontwerp is, want ik ben niet zo begiftigd met allerlei lepe programmeer-skills. Als basis nam ik het Phoenix PivotX-thema van John Schop, transplanteerde het fotoscript van Amsterdam Centraal (er komen nog andere foto's in) en jatte wat ideeën uit een WordPress-thema. Bij elkaar is deze mix goed voor een uiterst uniek ontwerp, dat begrijpt u. Het principe van 'Een beetje van Honig, beetje van mezelf'.

Het vervelende is dat ik altijd wel mooie dingen kan bedenken, maar dat mijn vaardigheden tekortschieten om ze ook uit te voeren. Dat is dan weer jammer. Het zou creatieve genieën als mijzelve veel makkelijker moeten worden gemaakt om ideeën daadwerkelijk uit te voeren. Dit door betaalbare (!) programmatuur ter beschikking te stellen waarmee het een fluitje van een cent wordt de kloof tussen idee en werkelijkheid te overbruggen. Nu moet ik eerst dingen gaan leren als php, javascript en css. Dat is (understatement) niet mijn sterkste kant. En zo loopt de programmatische mongool in mij het creatieve genie voortdurend voor de voeten.

Ik dwaal weer hopeloos af. De nieuwe vormgeving is nog niet helemaal gereed, ik sleutel er nog aan en sommige pagina's pakken nog geheel verkeerd uit. De bedoeling is dat dit allemaal goed komt.

Spannende achtervolgingen met Burgernet!

Arnoud de Jong — Thu, 10 May 2012 22:25:00 +0200

In onze straat is nu Burgernet actief. Daar kunnen we allemaal lid van worden.
Dat staat in een brief van onze Amsterdamse korpschef.
Pieter-Jaap Aalbersberg heet hij.
Ik kende hem eigenlijk nog niet. Die naam is toch even wennen sinds Welting.
Ik hoop dat ik hem kan onthouden.

'Horen, zien, bellen' is het motto van Burgernet. Via een stripverhaaltje in een kleurige folder wordt ons uitgelegd hoe Burgernet werkt. Wat kan die Pieter-Jaap leuk tekenen zeg!
Een stel scooterjochies grist een handtas weg van een argeloos moedertje dat met haar baby in de kinderwagen bezig is.
Zo staat het in de strip: GRIS!

Zij vluchten weg op hun rode scooter.
De moeder zet de kinderwagen direct in z'n achteruit en rijdt het stel dood tegen een boom.
O nee, dat was een andere strip. Ik zit fout. Excuus.

Nee, hier komt gelukkig zo'n typische Ome Henk langs.
Zo'n Henk die je je altijd bij Ingrid voorstelt.
Ome Henk belt de politie.
Een bleek blondje in de politiemeldkamer ('t jongere zusje van Elly Lust volgens mij) neemt de oproep aan en start 'Een Burgernetactie'.
De burgers van Burgernet worden gewaarschuwd en dat leidt binnen twee plaatjes al tot resultaat: "Verrek! Daar heb je ze!"

Even verderop worden de tasjesdieven eveneens gespot door slager Pot. Die mag wel uitkijken dat hij onderwijl niet in zijn eigen vlees snijdt.
Terstond en onverwijld belt ook hij de politie.

Ik trek het onderhand al niet meer van de spanning. Dat Burgernet is niet goed voor mijn bloeddruk.
Alle units snellen naar het Zwarte Steegje. Geen idee waar dat is in Amsterdam, in elk geval niet bij mij in de buurt.
Maar goed, daar worden de criminele jongeren met nog-net-niet-Noord-Afrikaans-uiterlijk op de motorkap van een unit gesmakt en in de boeien geslagen.
Het zusje van Elly meldt dat de verdachten zijn ingerekend en bedankt iedereen voor de medewerking.
Ik mis nog dat plaatje waarop die jongens na een uurtje alweer op straat staan.
Nou, en dán zou je Ome Henk eens moeten horen!

De jacht op de ambtenaar

Arnoud de Jong — Sun, 06 May 2012 17:21:00 +0200

In het kader van de bezuinigingen is de jacht op de Amsterdamse ambtenaren geopend. Momenteel vliegen ze bij honderden de laan uit en het eind van de ellende is voor hen nog niet in zicht. Weinig burgers zullen de huidige noodzaak tot bezuinigen betwisten, maar of onze bestuurders deze altijd op de meest verantwoorde wijze uitvoeren valt te betwijfelen. Regelmatig dringt het beeld van paniekvoetbal zich op. Daarnaast spelen uiteraard de verschillende inzichten van de politieke partijen een rol.
Zo vindt de één dat er zoveel mogelijk overheidstaken geprivatiseerd en uitbesteed moeten worden, terwijl de ander weer teruggrijpt op de inhuur van blikken externe deskundigen. Enkele jaren geleden werd nog werd geroepen dat al die 'externen' beperkt moesten worden omdat ze ons bakken met geld kostten.

Hoe het ook zij, de geesten moeten rijp worden gemaakt voor zware ingrepen in het personeelsbestand. Vrijdag kopte het Parool op de voorpagina: 'Ambtenaren kosten stad fortuin'. Dit blijkt volgens de schrijver van het artikel 'Uit een nog vertrouwelijk rapport van adviesbureau Berenschot, opgesteld in opdracht van het Amsterdamse stadsbestuur, dat in bezit is van deze krant'.

Een vertrouwelijk rapport. In het bezit van de krant. Hier ruik ik meteen al een opzetje. Want bureau Berenschot gaat natuurlijk niet zelf rapporten naar de krant lekken, dat doen politici die belang hebben bij de uitkomsten ervan. En die uitkomsten vertellen ons dat Amsterdam verhoudingsgewijs meer ambtenaren inzet dan andere grote steden en dat ze ons per inwoner ook nog eens veel meer kosten.
Wij als burgers moeten nu allemaal meteen gaan denken: inderdaad, het is nodig om eens flink te wieden in het ambtenarenkorps. Weg met die gasten!

Elke politieke scheet
Dat is het gevaar als je boekhouders en andere cijferfetisjisten naar het probleem laat kijken: alternatieve invalshoeken blijven dikwijls buiten beschouwing. Dat komt niet erg gedegen over. Het zijn bijvoorbeeld juist de politici die met allerlei ad-hoc ideetjes en beslissingen hele horden ambtenaren aan het werk zetten en houden. Want elke politieke scheet moet weer worden onderzocht en voorbereid. Neem het voortdurend gezeur over wél of niet openbaar aanbesteden van allerlei overheidstaken, zoals het openbaar vervoer en het parkeerbeheer.

Schuldhulpverlening
De openbare aanbesteding van het openbaar vervoer is ons weliswaar opgedrongen vanuit Den Haag, maar de hele kwestie kost onze gemeente bakken met geld. Zo te zien geheel voor niets, want de zaak is inmiddels weer van de baan.
Ook het parkeerbeheer moet openbaar worden aanbesteed, vindt de wethouder. Eerst tuigt de gemeente dus in eigen beheer een heel bedrijf (Cition) op. Daarna worden die investeringen in geld en expertise weer klakkeloos over de balk gesmeten omdat andere partijen in de markt het misschien wel 'goedkoper' kunnen. Als de wethouder haar persoonlijke financiën thuis ook zo regelt, schat ik in dat ze inmiddels rijp is voor de schuldhulpverlening.

Het 'openbaar aanbesteden' is de gruwel van deze tijd. Bestaande, goed functionerende structuren worden van de ene dag op de andere om zeep geholpen terwille van het marktdenken. Met als gevolg dat het wiel telkens weer opnieuw moet worden uitgevonden en er weer allerlei ambtenaren nodig zijn om dit alles voor te koken, te begeleiden en te controleren.

Menselijk kapitaal
Het droevige is, dat 'menselijk kapitaal' in dit soort berekeningen naar mijn indruk geheel buiten beschouwing blijft. Met elke ambtenaar die je ontslaat vertrekt er kennis en ervaring. De afgedankte ambtenaren moeten een uitkering krijgen. Ambtenaren die al lang in dienst waren krijgen zelfs een wachtgelduitkering. Of zij moeten worden begeleid naar nieuw werk. Is dat ingecalculeerd?
Het zijn allemaal mensen die ook nog eens moeten zien rond te komen. Kunnen zij straks hun huur of hypotheek nog wel betalen? Moeten zij straks een beroep gaan doen op allerlei sociale voorzieningen, waarvan de financiering inmiddels heel slim al op het bord van de gemeenten is gelegd?
Is dit wel bezuinigen of is het gewoon het schuiven met potjes, het verleggen van de lasten naar andere instanties?

Ook niet onbelangrijk is de vraag: hoeveel kosten al die onderzoeken eigenlijk? Waren deze cijfers niet al lang bekend bij onze eigen ambtenaren van Onderzoek & Statistiek? Of waren die al ontslagen?

Laten we de monarchie openbaar aanbesteden

Arnoud de Jong — Fri, 27 Apr 2012 09:54:00 +0200

Nu het kabinet is gevallen, blijf ik ineens zitten met het montere gevoel dat de crisis óók meteen voorbij is. Want laten we wél wezen: de crisis kwám van rechts. Kunnen we dan nu weer gewoon doen? Gedurende deze gehele kabinetsperiode kon ik het gevoel maar niet van mij afzetten dat wij als burgers gigantisch in de maling werden genomen. En dat worden we natuurlijk ook, want wij draaien op voor de miljarden die anderen over de balk hebben gesmeten. Ik heb tenminste nog niets vernomen van enige poging om de illegale miljarden te achterhalen waarmee de Griekse rijken hun land zijn ontvlucht.
In eigen land zijn de verhalen van frauderende en/of graaiende topmanagers eveneens nog aan de orde van de dag.

Maar goed. Daar kan ik mij wel druk om maken, maar daar word ik ook niet gelukkiger van. Niettemin laat het verkruimelde kabinet mij in verwarring achter. Iets zegt mij dat we nog niet helemaal van alle ellende af zijn. Er zijn krachtige maatregelen nodig. We kunnen sowieso al een paar miljard besparen door de monarchie openbaar aan te besteden. Nu er van die kant weer villa's in Griekenland worden gekocht denk ik: dat kan goedkoper.
Het is ook volkomen in lijn met de huidige trend. Alles wordt tegenwoordig openbaar aanbesteed, van thuiszorg tot parkeerbeheer, van openbaar vervoer tot kinderopvang. Dus waarom zouden wij het staatshoofd daarbij ongemoeid laten?

Als we dan toch met het staatshoofd bezig zijn, kunnen we ook meteen de onderkoning van Nederland bij de kladden pakken, te weten de heer Donner. Die heeft zich via allerlei vriendjespolitieke kronkelwegen tot vice-voorzitter van de Raad van State laten benoemen. Laten wij hem wegbezuinigen. Dat is winst voor de democratie en de rechtsstaat.

Een andere urgente maatregel die moet worden genomen is de onmiddellijke verbanning van Henk Bleker naar de Hedwiger Polder, zodat hij straks verzuipt in de consequenties van zijn eigen beleid. Het is bovendien in het belang van de volksgezondheid dat dit immer vochtig uit zijn anus kakelende ponyhoofd nooit meer op de buis verschijnt. Hij is de directe reden dat ik nooit meer naar discussieprogramma's op de televisie kijk.

Van dit alles ben ik overigens nog niets tegengekomen in de plannen van de zogeheten Kunduzcoalitie, waarmee CDA, VVD, D66, God en GroenLinks de crisis nu te lijf gaan. Het lijkt mij noodzakelijk om hiermee bij de uitwerking van de details nog rekening te houden.

Ik koop een villa in Griekenland

Arnoud de Jong — Wed, 18 Apr 2012 23:25:00 +0200

Willem-Alexander en Maxima kochten weer eens een villa. Dit keer in Griekenland. Een aardige middelvinger-geste naar de Grieken, die net aan de bedelstaf zijn geraakt. Met het invoelend vermogen van onze kroonprins zit het wel snor, dat merkt u. Dit doet het ergste vrezen voor de toekomst. Het is dus maar goed dat hij straks alleen nog cermoniële pijpendansjes mag doen.

Ik vroeg mij af waarom ons koningshuis zo rijk moet zijn. Zo'n gekke vraag is dat niet. Bij het royaltyprogramma Blauw Bloed van de EO doen ze echter alsof die rijkdom de normaalste zaak van de wereld is. Want alle koningshuizen zijn rijk en dus hoort het zo. In de loop der eeuwen is die rijkdom geplunderd van het plebs, maar dat valt buiten het 'format' van het programma.

Toch verdient het aanbeveling om de rijkdom van vorstenhuizen eens flink af te romen. Het liefst in Europees verband. Dat heeft veel voordelen. Ten eerste helpt het ons in één klap uit de crisis en ten tweede uit de ellende. Want koningshuizen met geld geven steevast ellende. Ze raken betrokken bij Lockheedschandalen, fraudezaken, snelheidsovertredingen, ski-ongelukken, buitenechtelijke escapades of het doodschieten van beschermde diersoorten.

Koninklijk geld vreet aan de moraal, aan het ethisch besef. Hoe haal je het anders in je hersens om olifanten te gaan omleggen terwijl je juist bent aangesteld als boegbeeld van een natuurorganisatie? Hoe wereldvreemd ben je als je villa's gaat kopen in straatarme landen? En dat terwijl je op kosten van de staat de hele wereld afreist? Daar zouden de koninklijke hoogheden toch wat van moeten opsteken, zou je zo zeggen. Maar nee dus. Weggegooid geld.

Ik wou dat ik rijk was. Ja, wie niet. Maar in mijn geval dient het een speciaal doel. Het algemeen belang, om zo te zeggen. Ik zou in Griekenland de villa naast die van Willem-Alexander en Máxima kopen. In de tuin stel ik zo'n geluidsmuur op zoals ze die gebruiken bij stadionconcerten. In gedachten heb ik al diverse topartiesten geboekt, zoals Lange Frans, Kleine Viezerik, het inmiddels hoogbejaarde Trio Hellenique en natuurlijk Frans Duijts met het toepasselijke 'Jij denkt maar dat je alles mag van mij'.

Verder zal ik honderd keer achter elkaar het zangduet afspelen van tante Margriet en oom Pieter uit 1979. En als ze Griekenland dan nog steeds zo leuk vinden, draai ik een cd van tante Christina, waarop zij lullige liederen uit het oud-vaderlandsch reportoire ten gehore brengt. Zelf lever ik nog een bijdrage door een voordracht op de blokfluit te doen.

Na dit alles verwacht ik dat het paar spoorslags vertrekt uit Griekenland, thuisgekomen voor ons de complete staatsschuld aflost en eens een keertje in een andere real life soap gaat spelen. De huidige heeft wel lang genoeg geduurd.

De vuiltolerantiegrens in Nieuw-West

Arnoud de Jong — Fri, 13 Apr 2012 19:00:00 +0200

Stadsdeel Nieuw-West gaat de straatvervuiling voortaan 'op zicht' controleren. Dat is goedkoper. Niet meer zoals tot dusver volgens een strak schema schoonmaken, nee, gewoon kijken of het er nog een beetje mee door kan. Waarschijnlijk zoals wij stiekem thuis ook allemaal doen, maar dat vertellen we natuurlijk nooit zo openlijk als het stadsdeel doet.
U ziet de bui al hangen: dat wordt een zootje straks. Daar komt volop discussie over: wat is vuil en wat is niet vuil?

Degene die dit heeft bedacht is een ongeëmancipeerde boekhouder, een man die zelf nooit iets in het huishouden doet.
Ik zal u zeggen waarom. Mannen die namelijk wél iets in het huishouden doen, kennen het fenomeen 'vuiltolerantiegrens'. Die ligt bij mannen over het algemeen stukken hoger dan bij vrouwen. Wat een man nog een alleszins acceptabel leefmilieu vindt, is volgens een vrouw een smerige bende.
De boekhouder heeft van dit verschijnsel nog nooit gehoord en kijkt duidelijk alleen maar naar de centjes. En geld is sowieso het slijk der aarde, ik bedoel maar.

Hierdoor gaat de vuiltolerantiegrens nu ook in de publieke ruimte een rol spelen. Want bij onze reinigingsdienst werken merendeels mannen. Ik baseer dit op eigen, onwetenschappelijke waarneming (anders krijg ik daar weer gezeur over). Mannen doen dus de 'visuele inspecties' en bewaken de 'kwaliteitsniveaus'.

Die kwaliteitsniveaus doen op zichzelf al het ergste vrezen. Je hebt kwaliteitsniveau 'basis' voor de woon- en winkelgebieden. Daarnaast is er kwaliteitsniveau 'sober' voor de groene buitengebieden. Nergens dus kwaliteitsniveau 'schoon', 'lekker fris' of 'je kunt hier van de grond eten'.
Hier is duidelijk al rekening gehouden met het niveau dat bij de gemiddelde man het hoogst haalbare is: basis.

Napolitaanse toestanden liggen in het verschiet. Maar de begroting van 2013 is tenminste op orde.