• Artikelen per email ontvangen. Sommige lezers hadden zich op Verbal Jam ingeschreven om artikelen (ook) per email te ontvangen. Wanneer je ook van Arnoud Hugo de artikelen per email wilt ontvangen, is het nodig om opnieuw in te schrijven. Ga naar helemaal linksonderaan de pagina en geef je emailadres op bij Abonneer je op Arnoud Hugo. Je krijgt een mail waarin je moet bevestigen dat je de aanvraag hebt gedaan (ter voorkoming van spam). Daarna loopt alles weer als vanouds.
• RSS-feed: vergeet s.v.p. niet de RSS feed aan te passen als je Arnoud Hugo via RSS wilt lezen.
   De betreffende knop staat in de zijbalk rechts.

Veel plezier op Arnoud Hugo.

Het wordt voor mij tijd voor een nieuw weblog. Na ruim dertien jaar bloggen op Verbal Jam heb ik behoefte aan een andere blog-omgeving, een nieuwe naam, nieuwe mogelijkheden, nieuwe vergezichten. Als blogger heb je nu eenmaal creatieve ruimte nodig, inspiratie. De juiste omgeving helpt daarbij.

Allereerst maar eens een nieuwe naam. Want de naam Verbal Jam was destijds door het toeval ontstaan en bij nader inzien niet zo handig: het is Engels en ik moest hem altijd spellen. En de associatie met broodbeleg was er dikwijls. Moest ik dát weer gaan uitleggen.
Een nieuwe naam verzinnen is niet eenvoudig en wie weet krijg ik daar dan achteraf óók weer spijt van. Dus nu gewoon mijn twee voornamen: Arnoud Hugo, in bescheiden navolging van fotograaf Erwin Olaf. Maar het zal wel vaker zijn gedaan.

In het begin van mijn blogcarrière gebruikte ik Nucleus als blogsysteem. Dat voldeed jaren prima, totdat de ontwikkeling ervan vrijwel tot stilstand kwam. De voortgang hangt immers af van vrijwilligerswerk en zo’n systeem onderhouden is een enorme klus.
Met de geweldige hulp van John Schop werden alle artikelen in vanuit het Nucleus systeem overgezet naar PivotX. Maar ook PivotX wordt inmiddels niet verder doorontwikkeld. Het werd daarom opnieuw tijd voor een overstap, ditmaal naar WordPress, dat wereldwijd op grote ondersteuning kan rekenen. Maar alle artikelen nogmaals overzetten wordt veel te ingewikkeld. Daarom houd ik Verbal Jam gewoon in stand als archief, het blijft gewoon bereikbaar.

Het nieuwe blog is nog een beetje onder constructie, er zal gaandeweg nog wel wat veranderen aan het uiterlijk. Een kwestie van voortschrijdend inzicht.

Nu is het nog even zaak om iedereen te laten weten dat Verbal Jam is getransformeerd tot Arnoud Hugo.

Beeldschermen van smartphones en tablets hebben een extreem hypnotiserende uitwerking op kleine kinderen. Daarbij vergeleken is een televisie maar een saai ding. Vooral ook het feit dat er iets gebeurt -doet er niet toe wát- als je het scherm aanraakt, heeft een bijzondere aantrekkingskracht. Geen wonder dus dat ook volwassenen de hele dag op hun smartphone staren. Er moet iets in de hersenen zitten dat dit gedrag oproept en stimuleert. Het scherm van een smartphone is een visuele drug.

Andere ouders vertel ik niets nieuws, maar ikzelf werd verrast door de letterlijk aanzuigende werking van mijn iPhonescherm op Zijne Kleine Koninklijke Hoogheid (ZKKH). Toen hij pas begon te kruipen kocht ik voor hem een hondje om achteraan te gaan. Volgens de verpakking werkte het stimulerend. In werkelijkheid werkte het dusdanig beangstigend dat hij ervan moest janken. 

Al snel ontdekte ik echter dat mijn iPhonescherm een magische invloed had op de mobiliteit van ons meneertje. Ik hield het ding op tien meter afstand vlak boven de grond en hij vloog er als een speer op af. Toch handig als je hem ergens uit de buurt wilt hebben, zoals de pot met aarde van de Ficus Benjamina.

Ik ben er al lang van teruggekomen om met ZKKH op schoot de krant te gaan lezen op mijn iPad. Hij gaat volledig uit z’n dak en moet en zal het scherm aanraken. Voor je het weet zijn er tien programma’s geopend en weer gesloten, is hij aardig op weg de hele App-store at random leeg te kopen (alleen mijn Apple ID verhindert dat), heeft hij de foto’s uit mijn fotostream gewist en kan ik nog net verhinderen dat al mijn Facebookcontacten worden gewist. Je kunt niet eventjes je hoofd omdraaien, want dan is er onherstelbaar sociaal-mediaal leed geschied. 

Op last van De Directie is het in ons huis niet toegestaan een iPad te openen in het bijzijn van ZKKH wanneer hij met taken bezig is die zijn concentratie vereisen, zoals het innemen van voedsel of drinken. Deze basisbehoeften worden direct terzijde geschoven als de welhaast evolutionaire kracht van het iPadscherm zich aandient: het licht, het vuur, de hoop, weet ik wat. Dat heeft die Jobs toch maar goed aangevoeld.

Ondertussen zijn wij hier ten paleize bezig het technologisch beleid voor de toekomst te formuleren. Het zijn zware onderhandelingen.

Samen met Zijne Kleine Koninklijke Hoogheid (ZKKH) verken ik via boeken en speelgoed het dierenrijk zoals dat zich openbaart aan de kleine baby's van deze wereld. Ik val van de ene verbazing in de andere. Hij niet, hij staat voor alles open.

Ik stond er nooit bij stil, maar het dierenrijk voor baby's verschilt aanmerkelijk van het dierenrijk voor grote mensen. In het dierenrijk voor baby's en peuters hebben de dieren allemaal mensennamen, hebben ze felle kleuren en kunnen ze knisperen, kraken, piepen, rammelen en bellen. De duurdere kunnen ook muziek voortbrengen als je in bepaalde lichaamsdelen knijpt.

De kleine kreeg een leuk speeldier met de naam Bill de Bever. Buiten gehoorsafstand van de moeders dopen baldadige vaders hem direct om tot Bill de Beffer. Ik ben één van die vaders. Een beetje gedoseerde platvloersheid is eigen aan het vaderschap. Daar heeft de fabrikant rekening mee gehouden. Het sleept je erdoorheen.

Bijna alle dieren zijn in mijn optiek ernstig misvormd en of verkleurd. Het zijn bovendien dikwijls dieren die niet voorkomen in de eerstelijns belevingswereld van het kind, nee, het zijn de giraf, de leeuw, de tijger, de aap, de krokodil en de olifant. Voor kinderen in Zuid-Afrika is het feest der herkenning, voor kinderen in Europa een miskleun. O, en laten vooral de beer niet vergeten, een dier dat nauwelijks nog voorkomt in Europa en in Nederland al helemaal niet.

Veel speelgoed verwijst ook graag naar dieren op de boerderij: de koe, de kip, het schaap. Terwijl voor menig stadskind de boerderij net zo ver van zijn ledikantje is als de eerder genoemde jungledieren.
 Om de één of andere reden komen de poes en de hond er maar bekaaid af. Ook negeert men de duif, de mus, de merel, het kauwtje en de spreeuw. Terwijl die toch veel vaker door zijn blikveld fladderen.

Om dit gemis aan biologische basiskennis wat te compenseren kocht ik een alleraardigst speelgoedhondje. Zijne Kleine Koninklijke Hoogheid is namelijk druk doende met kruipen en dit hondje zwalkt uit zichzelf blaffend, grommend en piepend door de kamer. De makers van de hond stellen zich voor dat ZKKH daar dan achteraan kruipt.

Dit bleek een foute veronderstelling. Bij het eerste reutelend motorgeluidje van de hond trokken bij ZKKH de lipjes naar beneden en begon hij angstig te krijsen. Dat komt er nu van wanneer de literatuur zo'n kind vertrouwd maakt met de verkeerde dieren! Ik had dus beter een olifant in de kamer kunnen zetten, die had hij zonder morren geaccepteerd. Of ik had een schroefboormachine kunnen kopen, want daar gaat hij net zo van janken. Dan had ik er tenminste zelf nog wat aan gehad. Nu zit ik met een volslagen onbruikbare hond.

Misschien hebben we de verkeerde boekjes gekocht en gekregen. Misschien hadden we ons moeten beperken tot Nijntje. Of Dikkie Dik. Of Woezel en Pip. Maar dat vind ik dan weer van die tot op het bot vercommercialiseerde dieren. Je moet er als ouder tenslotte ook nog enigszins achter kunnen staan.

Voor wie een beetje tekenen kan is het segment van peuterboekjes blijkbaar een goudmijn. Klieder een dier met rare kleuren, plaats hem in de jungle of op de boerderij, loop zijn vriendjes langs en klaar ben je. De tekst hoeft eigenlijk nergens op te slaan. Want of ik ZKKH nu boekjes in het Nederlands of in het Hebreeuws geef, hij vind ze allemaal even prachtig om mee te gooien.

Vorige week maakte ZKKH kennis met de kat van mijn zus. Ik had de grootste moeite hem uit te leggen wat voor schepsel het was. Ik had immers geen voor zijn leeftijd geschikte documentatie om op terug te vallen. Nee, deze is echt! Kijk maar, er hoeven geen batterijen in!
Ik was eigenlijk allang blij dat hij niet begon te janken toen de kat miauwde. De centrale vraag bij dit alles is: waarom moeten de dieren in de peuterboekjes er per se anders uitzien dan in werkelijkheid? Zijn de echte dieren niet leuk genoeg?

Ik zal wel wereldvreemd zijn, maar ik had nog nooit gehoord van Charlie Hebdo. En de meesten die nu op sociale media roepen 'je suis Charlie' waarschijnlijk ook niet. Even mezelf updaten dus.
'Charlie' verwijst naar de stripfiguur Charlie Brown, 'hebdo' is een verkorting van 'hebdomadaire', wat 'wekelijks' betekent. Charlie Hebdo is een Frans weekblad met louter tekst en tekeningen, links, kritisch en satirisch.
Ik hoef me niet te gêneren voor mijn onwetendheid, ik vermoed dat 'Charlie Hebdo' ook op menige nieuwsredactie het meest gegooglede woord was woensdag.

Charlie Hebdo kwam gisteren in het nieuws doordat drie religieus verminkte geesten in en rond het gebouw van Charlie Hebdo twaalf mensen met kalashnikovs vermoordden, waaronder acht redactieleden.
Die meneer Kalashnikov moeten ze postuum ophangen.

Overal zijn er solidariteitsbetuigingen, verklaringen van afschuw en demonstraties. Het is een aanslag op de vrijheid van meningsuiting, zo wordt alom geroepen. Maar het is toch vooral ook een aanslag op gewone, onschuldige mensen. Wat voor soort moslim ben je als je in koelen bloede een gewonde agent afmaakt? Ongewapende journalisten de dood in jaagt?

De vrijheid van meningsuiting is juist helemáál geen slag toegebracht. Uit alle reacties blijkt dat de daders  het tegenovergestelde hebben bereikt van wat ze wilden. Een groot deel van de westerse wereld lucht zijn gemoed als nooit tevoren. En ik zie nog niet gebeuren dat Charlie Hebdo nu stopt vanwege deze terreur. Integendeel, men zal woedend verder gaan, feller en bezetener het terrorisme tarten.

De aandacht van het grote publiek en de media is over enkele dagen waarschijnlijk alweer op iets anders gericht. Verontwaardiging is een vlam die je brandend moet houden. Triest genoeg slagen ze daar in radicaal religieuze kringen doorgaans veel beter in.
En verder wil ik het er eigenlijk niet over hebben.

Het lijken onbetekenende zaken, maar ongemerkt sluipen ze ons leven binnen. En achteraf weten we dan niet of we er wel zo blij mee moeten zijn. Ik schenk daarom graag aandacht aan ogenschijnlijk onbetekenende dingen.

Zoals dit: elk jaar in december laat mijn auto weten dat hij naar de garage wil. Voor onderhoud. Er verschijnt dan een irritant symbool in het display. Het is vooral irritant omdat ik het elke keer weg moet klikken. Het symbool verdwijnt weer voor een jaartje als het onderhoud is gepleegd. Het doet denken aan het computervirus dat je computer in gijzeling houdt totdat je losgeld hebt betaald.

Ik heb wel eens gelezen dat autodealers het niet zozeer moeten hebben van de autoverkopen, maar eerder van de verdiensten op het onderhoud. De fabrikant helpt ze nu een handje door de auto zelf te laten dreinen dat hij naar de garage wil. Zo wordt ons het geld uit de zakken geklopt.

Het gaat nog verder. Bij het betalen van de rekening nam de receptionist de nota met mij door. Naast het gebruikelijke wisselen van de olie stond er ook op dat het luchtfilter was vervangen.
De receptionist sprak de gedenkwaardige woorden:
"Dat gaf hij trouwens zélf aan."
Het klonk haast verontschuldigend. Zij konden het ook niet helpen, de auto had bevolen dat het luchtfilter vervangen moest worden en ja, ga daar dan als simpele monteur maar eens tegenin! Dan sta je machteloos!

Ik ben benieuwd wat ons in de toekomst nog te wachten staat met de steeds verder gecomputeriseerde automobielen. Nu al waarschuwt mijn auto mij wanneer een inzittende verzuimt de gordel om te doen. Of wanneer er een deur open staat. Bij het verlaten van de auto krijg ik een seintje als het licht nog brand of als de sleutel nog in het contact zit. Wanneer de temperatuur buiten onder de drie graden komt verschijnt er een symbool dat het wel eens glad kan worden.

Let op mijn woorden: dit is nog maar het begin. Mijn toekomstige auto zal mij bij sneeuw waarschuwen dat ik geen winterbanden heb laten monteren. Dan volgt reclame op het display met een voordelige winterbandenaanbieding van de dealer. De dealer is tevens de enige die deze reclame uit kan zetten.
Of die winterbanden zitten er na een onderhoudsbeurt plotseling gewoon onder.
De receptionist stamelt opnieuw verontschuldigend: "Ja, hij gaf het zélf aan!"
En presenteert mij niettemin de rekening.

Amstelveen won in Hongarije laatst een prijs: groenste stad van Europa. Daar waren ze natuurlijk erg verguld mee. Het gemeentebestuur klopte zichzelf ermee op de borst en ging vervolgens lekker door met het gebruik van Roundup om de stoepen onkruidvrij te maken. Roundup (van de beruchte fabrikant Monsanto) is een onkruidbestrijdingsmiddel dat giftig is voor bijen, maar ook schadelijk is voor kinderen. Amsterdam is er om die reden al mee gestopt.

Het product wordt volgend jaar sowieso verboden, maar de verantwoordelijke bestuurders en ambtenaren in Amstelveen gaan door tot het gaatje. Vorig jaar kreeg ik toevallig de gelegenheid om de wethouder erop aan te spreken. Hij kronkelde zich in wat moeilijke bochten om het gebruik te vergoelijken en vond het uiteindelijk allemaal zo erg niet. Roundup is tenslotte een relatief goedkope manier om de straten onkruidvrij te houden. En zo gaat geld weer boven gezondheid.

Toch voelen de gemeentelijke gifmengers volgens mij ergens wel nattigheid. Ze hebben destijds een paar stoere quads aangeschaft om het spul te spuiten, maar laatst zag ik bij een kinderspeelplaats een apparaat aan het werk dat het onkruid wegbrandde. Hopelijk zijn de dagen van de quads dus geteld.
Toch blijft het uitermate wrang en onbegrijpelijk dat een gemeente die het groen zo prachtig op orde heeft, zelfs de bermen inzaait met wilde bloemen en planten, op het vlak van onkruidbestrijding zo’n uitermate belabberd figuur slaat. Eén van de criteria voor het winnen van de prijs is nota bene 'Responsible use of chemical products'. De jury heeft blijkbaar op dit punt zitten slapen of op zijn minst een oogje toegeknepen.

[Klik voor gehele afbeelding]

Ik probeer me te herinneren hoe de straten er vroeger eigenlijk bij lagen. Ze waren niet overwoekerd door onkruid. Of hadden ze toen nog een ander gemeen spulletje om al dat verderfelijk groen binnen de perken en buiten de stoepen te houden?