Verbal Jam weblog » Verbal Jam

Afrekening

Arnoud de Jong — Mon, 28 May 2012 16:15:00 +0200

Ik stond met mijn echtgenote op de drukke tramhalte op het Roelof Hartplein. Het was een prachtige dag, de zon scheen volop, ik liep in mijn colbertje en had mijn zonnebril op.
Dat is natuurlijk vragen om moeilijkheden.
Enige meters van mij vandaan stond een man met overvloedig zweet op het voorhoofd. Ik vond hem een type toreador, maar dan eveneens met een colbertje aan. Zo'n enigszins Spaans aandoend mannetje, met donker, achterover gekamd haar. Hij hield mij al een tijdje in de gaten en wierp mij schichtige, duistere blikken toe. Hij balde daarbij herhaaldelijk zijn vuisten en mompelde opgewonden in zichzelf.

Mijn echtgenote dirigeerde mij resoluut naar de kop van de tramhalte, uit de buurt van de toreador. Ikzelf ben namelijk zo'n goedzak die ook nog eens het gesprek aangaat met dergelijke types. Of erger nog: wil informeren hoe het staat met de medicijnen. Mijn vrouw is gelukkig verstandiger in die dingen. Zij weet wanneer het tijd is om weg te wezen.

Even later bewoog de man zich echter toch weer in mijn richting. Op slechts enkele meters afstand bleef hij staan, bleef zijn handen geagiteerd tot vuisten knijpen en zette zijn binnensmondse conversatie voort. Het was duidelijk dat hij het over mij had. Genoeg mensen op de tramhalte, maar ik was de uitverkorene.

Ik keek tersluiks of hij in zijn vuisten niet toevallig een mes of ander wapen klaar had, want in dat geval was het tijd om maar eens een trammetje over te slaan en ons definitief uit de voeten te maken. Gelukkig leek hij ongewapend. Ik begon te vermoeden dat de psychotische toreador mij aanzag voor een van de Agents uit The Matrix en dat hij zich door mij achtervolgd waande. Kwam allemaal door die zonnebril natuurlijk.
Lijn 3 arriveerde. De man passeerde mij om voorin te stappen. Ik was op alles voorbereid. In het voorbijgaan siste hij me tussen zijn tanden door woedend toe: "Volgende keer reken ik met je af, klootzak!"

Gevalletje kinderbescherming

Arnoud de Jong — Thu, 24 May 2012 11:40:00 +0200

Ik lees een berichtje in de krant dat een taxi een vijfjarig jongetje heeft aangereden. Om kwart voor tien 's avonds. De piloot van de traumahelicopter was bijkans zélf al naar bed, maar moest toch nog uitrukken. Het kereltje was namelijk zwaargewond en werd in kritieke toestand naar het ziekenhuis vervoerd.
De taxichauffeur zou 'veel te hard gereden' hebben.

Misschien is het een idee om behalve de taxichauffeur ook de ouders verantwoordelijk te houden. Want een kind van 5 hoort om kwart voor tien niet op straat.

'Sommige culturen' doen daar minder moeilijk over, maar die 'sommige culturen' moeten dan maar leren dat zoiets niet goed is voor een kind. Het moet immers de volgende dag weer op school presteren.

Zo'n bericht biedt ruimte voor vooroordelen, merk ik bij mezelf. Want misschien is er helemaal geen sprake van 'sommige culturen'. Of van taxichauffeurs die altijd te hard rijden. Maar in elk geval: werk aan de winkel voor de kinderbescherming.

Hersenspoeling

Arnoud de Jong — Wed, 16 May 2012 14:06:00 +0200

Ik word gehersenspoeld. Mijn geest wordt rijp gemaakt voor een gigantische gemeentelijke bezuinigingsoperatie. Sinds anderhalve week slaat onze dorpskrant het Parool de lezer met de ene crisiskrantenkop na de andere om de oren. Elke Amsterdammer gaat dit voelen, is de boodschap. Het lijkt mij dus verstandig om nu alvast mijn abonnement op het Parool op te zeggen. Ik voorkom hiermee een persoonlijk kastekort en een depressie.

Er gaan extra veel ontslagen vallen. Vooral bij de stadsdelen worden 1500 beleidsambtenaren wegbezuinigd. Wanneer er straks in uw stadsdeel geen beleid meer wordt gevoerd weet u hoe dat komt. Eerdere plannen repten al van 450 ontslagen. We hebben er dus straks weer krap 2000 werklozen bij.

Ik word altijd wat wantrouwig van die bezuinigingsoperaties. Ik ben allesbehalve een financieel-economisch genie, dus het kost mij grote moeite om te snappen wat er nu eigenlijk bezuinigd wordt. Gedwongen door mijn eigen beperkingen ben ik genoodzaakt de kwestie te vereenvoudigen tot één ontslagen ambtenaar. Je moet het tenslotte zo concreet mogelijk maken. Corrigeert u mij gerust als ik bijna onvermijdelijk de fout in ga.

Kees komt in de WW
Laat ik eens trachten te begrijpen wat er gebeurt als we één ambtenaar ontslaan. Een beleidsambtenaar. Die verdient vast genoeg om meteen een flinke besparing op te leveren. Goed, beleidsambtenaar Kees staat op de keien. Wat nu? Kees krijgt WW. Kees krijgt er nog een hele klus aan om de duur van zijn WW-uitkering te berekenen, maar dit terzijde.
Laten we voor het gemak zeggen dat hij lang genoeg in dienst is geweest om anderhalf jaar WW te krijgen. De WW wordt betaald uit de premies die werkgevers daarvoor in de pot storten. In het geval van Kees is die werkgever de gemeente Amsterdam. Kees gaat er weliswaar éénderde in inkomen op achteruit, maar volgens mij betaalt de gemeente indirect nog steeds mee aan Kees. Toegegeven, het levert op het eerste gezicht wél een besparing op.

Kees komt in de Bijstand
Kees is verplicht te solliciteren, maar komt niet aan de bak. Uiteraard, het is crisis. Ze gaan Kees daarom lekker allerlei trajecten aanbieden om weer aan de slag te komen. Sollicitatietrainingen, omscholing, banenmarkten, u kent ze wel. Kost allemaal klauwen met geld, dus die besparing die tot nu toe was bereikt, is allang weer om zeep geholpen.

Alle trajecten hebben niks uitgehaald, dus Kees komt in de Bijstand. Wie betaalt de Bijstand? De gemeente. Ten opzichte van het oorspronkelijke salaris van Kees lijkt dat een flinke kostenbesparing, maar helaas vergt de uitvoering van de bijstandswet toch weer een heel cohort aan ambtenaren. Waren de kosten daarvan meegerekend?

Kees komt in de goot
Met Kees en zijn gezin gaat het ondertussen steeds slechter. Voordat Kees in de bijstand kwam kon hij zijn hypotheek al niet meer betalen. Noodgedwongen verkocht hij zijn huis. Het is crisis op de huizenmarkt, dus hij blijft met een flinke restschuld zitten. Hij komt in de schuldhulpverlening. Hij krijgt een huurwoning met huurtoeslag. Zijn kinderen krijgen geen gadgets en merkkleding meer en slaan aan het jatten. Dat moet allemaal weer worden begeleid en rechtgezet in dure projecten en trajecten, om van de politie-inzet nog maar te zwijgen. Toegegeven, dat schept allemaal weer werkgelegenheid, maar die luxe kunnen we nu even niet betalen.

Per saldo was het misschien wel goedkoper geweest om Kees gewoon te laten zitten. Maar dat zal wel weer véél te simpel gedacht zijn...

U ziet het al...

Arnoud de Jong — Tue, 15 May 2012 13:46:00 +0200

Nou, u ziet het al: dit weblog is weer eens anders opgetuigd. De vorige layout heeft goede diensten bewezen, maar het behang was vergeeld en de verf begon af te bladderen.
Denk niet dat de nieuwe een volledig origineel ontwerp is, want ik ben niet zo begiftigd met allerlei lepe programmeer-skills. Als basis nam ik het Phoenix PivotX-thema van John Schop, transplanteerde het fotoscript van Amsterdam Centraal (er komen nog andere foto's in) en jatte wat ideeën uit een WordPress-thema. Bij elkaar is deze mix goed voor een uiterst uniek ontwerp, dat begrijpt u. Het principe van 'Een beetje van Honig, beetje van mezelf'.

Het vervelende is dat ik altijd wel mooie dingen kan bedenken, maar dat mijn vaardigheden tekortschieten om ze ook uit te voeren. Dat is dan weer jammer. Het zou creatieve genieën als mijzelve veel makkelijker moeten worden gemaakt om ideeën daadwerkelijk uit te voeren. Dit door betaalbare (!) programmatuur ter beschikking te stellen waarmee het een fluitje van een cent wordt de kloof tussen idee en werkelijkheid te overbruggen. Nu moet ik eerst dingen gaan leren als php, javascript en css. Dat is (understatement) niet mijn sterkste kant. En zo loopt de programmatische mongool in mij het creatieve genie voortdurend voor de voeten.

Ik dwaal weer hopeloos af. De nieuwe vormgeving is nog niet helemaal gereed, ik sleutel er nog aan en sommige pagina's pakken nog geheel verkeerd uit. De bedoeling is dat dit allemaal goed komt.

Spannende achtervolgingen met Burgernet!

Arnoud de Jong — Thu, 10 May 2012 22:25:00 +0200

In onze straat is nu Burgernet actief. Daar kunnen we allemaal lid van worden.
Dat staat in een brief van onze Amsterdamse korpschef.
Pieter-Jaap Aalbersberg heet hij.
Ik kende hem eigenlijk nog niet. Die naam is toch even wennen sinds Welting.
Ik hoop dat ik hem kan onthouden.

'Horen, zien, bellen' is het motto van Burgernet. Via een stripverhaaltje in een kleurige folder wordt ons uitgelegd hoe Burgernet werkt. Wat kan die Pieter-Jaap leuk tekenen zeg!
Een stel scooterjochies grist een handtas weg van een argeloos moedertje dat met haar baby in de kinderwagen bezig is.
Zo staat het in de strip: GRIS!

Zij vluchten weg op hun rode scooter.
De moeder zet de kinderwagen direct in z'n achteruit en rijdt het stel dood tegen een boom.
O nee, dat was een andere strip. Ik zit fout. Excuus.

Nee, hier komt gelukkig zo'n typische Ome Henk langs.
Zo'n Henk die je je altijd bij Ingrid voorstelt.
Ome Henk belt de politie.
Een bleek blondje in de politiemeldkamer ('t jongere zusje van Elly Lust volgens mij) neemt de oproep aan en start 'Een Burgernetactie'.
De burgers van Burgernet worden gewaarschuwd en dat leidt binnen twee plaatjes al tot resultaat: "Verrek! Daar heb je ze!"

Even verderop worden de tasjesdieven eveneens gespot door slager Pot. Die mag wel uitkijken dat hij onderwijl niet in zijn eigen vlees snijdt.
Terstond en onverwijld belt ook hij de politie.

Ik trek het onderhand al niet meer van de spanning. Dat Burgernet is niet goed voor mijn bloeddruk.
Alle units snellen naar het Zwarte Steegje. Geen idee waar dat is in Amsterdam, in elk geval niet bij mij in de buurt.
Maar goed, daar worden de criminele jongeren met nog-net-niet-Noord-Afrikaans-uiterlijk op de motorkap van een unit gesmakt en in de boeien geslagen.
Het zusje van Elly meldt dat de verdachten zijn ingerekend en bedankt iedereen voor de medewerking.
Ik mis nog dat plaatje waarop die jongens na een uurtje alweer op straat staan.
Nou, en dán zou je Ome Henk eens moeten horen!

De jacht op de ambtenaar

Arnoud de Jong — Sun, 06 May 2012 17:21:00 +0200

In het kader van de bezuinigingen is de jacht op de Amsterdamse ambtenaren geopend. Momenteel vliegen ze bij honderden de laan uit en het eind van de ellende is voor hen nog niet in zicht. Weinig burgers zullen de huidige noodzaak tot bezuinigen betwisten, maar of onze bestuurders deze altijd op de meest verantwoorde wijze uitvoeren valt te betwijfelen. Regelmatig dringt het beeld van paniekvoetbal zich op. Daarnaast spelen uiteraard de verschillende inzichten van de politieke partijen een rol.
Zo vindt de één dat er zoveel mogelijk overheidstaken geprivatiseerd en uitbesteed moeten worden, terwijl de ander weer teruggrijpt op de inhuur van blikken externe deskundigen. Enkele jaren geleden werd nog werd geroepen dat al die 'externen' beperkt moesten worden omdat ze ons bakken met geld kostten.

Hoe het ook zij, de geesten moeten rijp worden gemaakt voor zware ingrepen in het personeelsbestand. Vrijdag kopte het Parool op de voorpagina: 'Ambtenaren kosten stad fortuin'. Dit blijkt volgens de schrijver van het artikel 'Uit een nog vertrouwelijk rapport van adviesbureau Berenschot, opgesteld in opdracht van het Amsterdamse stadsbestuur, dat in bezit is van deze krant'.

Een vertrouwelijk rapport. In het bezit van de krant. Hier ruik ik meteen al een opzetje. Want bureau Berenschot gaat natuurlijk niet zelf rapporten naar de krant lekken, dat doen politici die belang hebben bij de uitkomsten ervan. En die uitkomsten vertellen ons dat Amsterdam verhoudingsgewijs meer ambtenaren inzet dan andere grote steden en dat ze ons per inwoner ook nog eens veel meer kosten.
Wij als burgers moeten nu allemaal meteen gaan denken: inderdaad, het is nodig om eens flink te wieden in het ambtenarenkorps. Weg met die gasten!

Elke politieke scheet
Dat is het gevaar als je boekhouders en andere cijferfetisjisten naar het probleem laat kijken: alternatieve invalshoeken blijven dikwijls buiten beschouwing. Dat komt niet erg gedegen over. Het zijn bijvoorbeeld juist de politici die met allerlei ad-hoc ideetjes en beslissingen hele horden ambtenaren aan het werk zetten en houden. Want elke politieke scheet moet weer worden onderzocht en voorbereid. Neem het voortdurend gezeur over wél of niet openbaar aanbesteden van allerlei overheidstaken, zoals het openbaar vervoer en het parkeerbeheer.

Schuldhulpverlening
De openbare aanbesteding van het openbaar vervoer is ons weliswaar opgedrongen vanuit Den Haag, maar de hele kwestie kost onze gemeente bakken met geld. Zo te zien geheel voor niets, want de zaak is inmiddels weer van de baan.
Ook het parkeerbeheer moet openbaar worden aanbesteed, vindt de wethouder. Eerst tuigt de gemeente dus in eigen beheer een heel bedrijf (Cition) op. Daarna worden die investeringen in geld en expertise weer klakkeloos over de balk gesmeten omdat andere partijen in de markt het misschien wel 'goedkoper' kunnen. Als de wethouder haar persoonlijke financiën thuis ook zo regelt, schat ik in dat ze inmiddels rijp is voor de schuldhulpverlening.

Het 'openbaar aanbesteden' is de gruwel van deze tijd. Bestaande, goed functionerende structuren worden van de ene dag op de andere om zeep geholpen terwille van het marktdenken. Met als gevolg dat het wiel telkens weer opnieuw moet worden uitgevonden en er weer allerlei ambtenaren nodig zijn om dit alles voor te koken, te begeleiden en te controleren.

Menselijk kapitaal
Het droevige is, dat 'menselijk kapitaal' in dit soort berekeningen naar mijn indruk geheel buiten beschouwing blijft. Met elke ambtenaar die je ontslaat vertrekt er kennis en ervaring. De afgedankte ambtenaren moeten een uitkering krijgen. Ambtenaren die al lang in dienst waren krijgen zelfs een wachtgelduitkering. Of zij moeten worden begeleid naar nieuw werk. Is dat ingecalculeerd?
Het zijn allemaal mensen die ook nog eens moeten zien rond te komen. Kunnen zij straks hun huur of hypotheek nog wel betalen? Moeten zij straks een beroep gaan doen op allerlei sociale voorzieningen, waarvan de financiering inmiddels heel slim al op het bord van de gemeenten is gelegd?
Is dit wel bezuinigen of is het gewoon het schuiven met potjes, het verleggen van de lasten naar andere instanties?

Ook niet onbelangrijk is de vraag: hoeveel kosten al die onderzoeken eigenlijk? Waren deze cijfers niet al lang bekend bij onze eigen ambtenaren van Onderzoek & Statistiek? Of waren die al ontslagen?

Laten we de monarchie openbaar aanbesteden

Arnoud de Jong — Fri, 27 Apr 2012 09:54:00 +0200

Nu het kabinet is gevallen, blijf ik ineens zitten met het montere gevoel dat de crisis óók meteen voorbij is. Want laten we wél wezen: de crisis kwám van rechts. Kunnen we dan nu weer gewoon doen? Gedurende deze gehele kabinetsperiode kon ik het gevoel maar niet van mij afzetten dat wij als burgers gigantisch in de maling werden genomen. En dat worden we natuurlijk ook, want wij draaien op voor de miljarden die anderen over de balk hebben gesmeten. Ik heb tenminste nog niets vernomen van enige poging om de illegale miljarden te achterhalen waarmee de Griekse rijken hun land zijn ontvlucht.
In eigen land zijn de verhalen van frauderende en/of graaiende topmanagers eveneens nog aan de orde van de dag.

Maar goed. Daar kan ik mij wel druk om maken, maar daar word ik ook niet gelukkiger van. Niettemin laat het verkruimelde kabinet mij in verwarring achter. Iets zegt mij dat we nog niet helemaal van alle ellende af zijn. Er zijn krachtige maatregelen nodig. We kunnen sowieso al een paar miljard besparen door de monarchie openbaar aan te besteden. Nu er van die kant weer villa's in Griekenland worden gekocht denk ik: dat kan goedkoper.
Het is ook volkomen in lijn met de huidige trend. Alles wordt tegenwoordig openbaar aanbesteed, van thuiszorg tot parkeerbeheer, van openbaar vervoer tot kinderopvang. Dus waarom zouden wij het staatshoofd daarbij ongemoeid laten?

Als we dan toch met het staatshoofd bezig zijn, kunnen we ook meteen de onderkoning van Nederland bij de kladden pakken, te weten de heer Donner. Die heeft zich via allerlei vriendjespolitieke kronkelwegen tot vice-voorzitter van de Raad van State laten benoemen. Laten wij hem wegbezuinigen. Dat is winst voor de democratie en de rechtsstaat.

Een andere urgente maatregel die moet worden genomen is de onmiddellijke verbanning van Henk Bleker naar de Hedwiger Polder, zodat hij straks verzuipt in de consequenties van zijn eigen beleid. Het is bovendien in het belang van de volksgezondheid dat dit immer vochtig uit zijn anus kakelende ponyhoofd nooit meer op de buis verschijnt. Hij is de directe reden dat ik nooit meer naar discussieprogramma's op de televisie kijk.

Van dit alles ben ik overigens nog niets tegengekomen in de plannen van de zogeheten Kunduzcoalitie, waarmee CDA, VVD, D66, God en GroenLinks de crisis nu te lijf gaan. Het lijkt mij noodzakelijk om hiermee bij de uitwerking van de details nog rekening te houden.