Verbal Jam weblog » Verbal Jam

Vogelvoer en bontkraagjes

Arnoud de Jong — Thu, 02 Feb 2012 19:27:00 +0100

Zoals u weet vriest het flink. Ik heb nu toch maar wat vogelvoer in de tuin opgehangen. Vroeger vond ik altijd dat de vogels in de winter maar hun eigen broek op moesten houden. Totdat ik mij realiseerde dat dit feitelijk een behoorlijk rechts standpunt is. Teveel CDA en VVD. Eigen verantwoordelijkheid terwijl je doodvriest, dat werk.
Bovendien is het nu ook nog eens crisis, dus daar mogen wij de vogels niet de dupe van laten worden.

In de dorpswinkel van Jos de Boer (die heeft álles) was de voorraad wintervogelvoer echter vrijwel uitverkocht. Terwijl er een paar weken eerder nog een groot assortiment aan vetbollen en pindasnoeren beschikbaar was. Nu waren er alleen nog rare stammetjes volgeperst met zaden. En vogeltaarten.
Ik besloot maar tot zo'n stammetje, want vogeltaarten vind ik helemaal niks. Dat is weer zo'n bespottelijk mensending voor dieren. Net als winterjasjes voor kleine hondjes.

Een paar dagen geleden zag ik trouwens nog een hondje met zo'n mocro-bontkraagjasje, inclusief capuchonnetje. En het blonde bazinnetje had precies zo'n jas aan, maar dan wat maatjes groter. Sommige mensen gaan daar blijkbaar heel ver in. Het stel zat te kleumen op het buitenterras van LaPlace in Noord. De hond noodgedwongen, want het bazinnetje moest zo nodig roken. Ik zat lekker binnen achter het raam en zei door het glas heen tegen de hond: jij loopt dus echt voor lul, weet je? Het hondje keek vragend en schichtig achterom naar het bazinnetje, op zoek naar een geruststellende ontkenning. Maar het bazinnetje had niks gehoord. Honden kunnen nu eenmaal veel beter door glas heen horen dan mensen.

Terug naar de vogels. Ik hing het stammetje in de oude appelboom. Er kwamen geen vogels op af. Tot in de verre omtrek was de populatie kennelijk al volgevreten met de reeds verkochte vetbollen en vogeltaarten van onze Jos de Boer. Inmiddels trokken de vogels natuurlijk hun snavel op voor dat lullige stammetje van mij in de appelboom.
Tot ik er achter kwam dat het stammetje nog ingeseald zat in plastic.
En zo sta ik dus zelf ook wel eens voor lul.

Gestuntel in de trouwzaal

Arnoud de Jong — Thu, 26 Jan 2012 11:59:00 +0100

Mijn buurman was trouwambtenaar. Vorig jaar overleed hij plotseling. Dat was een verlies voor het ambt, want zijn vakmanschap lijkt letterlijk uit te sterven. Naar mijn indruk is het namelijk in deze stad maar droevig gesteld met de kwaliteit van de huwelijksvoltrekkingen. Niet dat ik nu aan de lopende band bruiloften en bijbehorende partijen afloop, maar wat ik bij gelegenheid voorbij zie komen aan ceremonieel gestuntel is geen reclame voor de gemeente. Daarbij vergeleken was dat gedoe met die weigerambtenaren een verwaarloosbaar probleem. Mijn buurman kon tenminste nog met zware stem gloedvolle betogen houden, van waaruit gietijzeren verbintenissen voor het leven werden gesmeed. Bij hem liet je het wel uit je hoofd om na een paar jaar alweer uit elkaar te gaan.
Maar wat zijn opvolgers er af en toe van bakken is enigszins beneden NAP.

Een tijdje geleden was ik in het Stadhuis bij de huwelijksvoltrekking van een jong stel. Vermoedelijk was er meteen al iets misgegaan in de communicatie, want de Burgemeester d'Ailly trouwzaal was veel te klein voor de menigte genodigden. Maar die zaal is dan ook destijds ontworpen door Wim T. Schippers. Dan mag je al blij zijn dat er geen pindakaas op de vloer ligt.

De mevrouw die als trouwambtenaar fungeerde was aardig, kende de formuleringen, maar was qua toespraakvaardigheid duidelijk nog niet ingewerkt.
Aan haar intonatie kon je namelijk duidelijk horen dat de trouwlustigen vooraf een formulier hadden moeten invullen waarop zij de onderwerpen aangaven die in de toespraak aan de orde konden komen. Het klonk alsof ze rechtstreeks voorlas van het formulier en bovendien alsof ze dat formulier vandaag voor het eerst zag.

Deze trouwambtenaar was de enige niet, ik heb dit amateurisme vaker gehoord. Dikwijls merk je meteen dat de trouwambtenaar even is weggerukt uit de dagelijkse routine van het verlenen van terrasvergunningen of het verzinnen van vervelende regeltjes. Hij of zij is dan snel naar beneden gerend om tussen die bedrijven door even een huwelijkje te doen.

De gemeente moet deze vorm van dienstverlening toch echt wat serieuzer nemen, lijkt me. Daar hebben de mensen recht op, want ze betalen er genoeg voor.
Ik stel voor dat trouwambtenaren voor hun beëdiging een spreekvaardigheidsproef afleggen. Op toon en zonder hakkelen. Zij moeten zich gedegen voorbereiden en zich grondig verdiepen in de achtergrond van het bruidspaar. Zij moeten voldoende acteertalent aan de dag leggen om te kunnen veinzen dat zij alle vertrouwen hebben in deze verbintenis.
Want met het huidige niveau is het geen wonder dat één op de drie huwelijken eindigt in echtscheiding.

Een busreisje naar Auschwitz

Arnoud de Jong — Mon, 23 Jan 2012 15:04:00 +0100

Koperdieven probeerden een deel van het monument in Westerbork te stelen. Er is ook niets meer heilig tegenwoordig. Gelukkig is de diefstal mislukt. Er is wel veel schade aangericht, zoals gebruikelijk bij dit soort criminele activiteiten van triest niveau.

[Klik voor hele afbeelding]

Het bericht erover stond in regionale kranten en in Elsevier. Elsevier schaart dit bericht onder 'cultuur en televisie', niet onder 'criminaliteit'. Raar. Maar dit terzijde.
Zoals gebruikelijk pikt Google direct een graantje mee bij het nieuws. Maar dat gaat dit keer niet helemaal goed.

Google verkoopt advertenties en plaatst deze op geabonneerde websites. De keuze voor de advertenties gebeurt automatisch op grond van relaties die Google blijkbaar legt tussen onderwerpen. Gaat een bericht bijvoorbeeld over Israël, dan krijg je al gauw advertenties voorgeschoteld van reizen naar Eilat.

Google heeft zo te zien ook een relatie gelegd tussen Westerbork en Auschwitz. Die relatie is er inderdaad, zoals wij weten: Westerbork was voor veel joden in de Tweede Wereldoorlog het voorportaal naar de dood in Auschwitz.
Google neemt de historie niet zo zwaar en prijst onbekommerd een busreisje aan naar Krakau (Polen), inclusief bezoek aan Auschwitz.

Op zich mag iemand gerust een busreisje naar Auschwitz aanbieden natuurlijk. Ik zou zeggen: hoe meer deelnemers hoe beter, want een bezoek aan een voormalig concentratiekamp is altijd bijzonder leerzaam. Zo zouden dergelijke excursies heel nuttig zijn voor bepaalde groepen voetbalsupporters.
Maar dat de aanbeveling automatisch tot stand komt op basis van een zoek-associatie met koperdieven in Westerbork, is toch tamelijk wrang.

De keuken en het drijfzand

Arnoud de Jong — Fri, 20 Jan 2012 21:37:00 +0100

Sorry, het is hier eventjes wat rustiger, omdat ik elders drukker ben. Samen met mijn zwager verbouw ik namelijk de keuken (het keukentje) van ons buitenhuis (huisje).
Daar moeten wij vaart mee maken, want binnenkort is het hele dorp van de buitenwereld afgesloten. Niet vanwege een watersnood, maar omdat de gemeente het heeft behaagd de weg te gaan vernieuwen. En aangezien deze weg de enige weg in het dorp is en de afsluiting vier maanden gaat duren (waar kan dat nog in Nederland?), moesten wij zorgen dat wij straks niet met ons keukenblok (keukenblokje) een paar kilometer door het dorp zouden moeten zeulen.
Want ons dorp is weliswaar een dorpje, maar toch heel langgerekt.

Het is gelukt. Wij kregen alle spullen op tijd nog per auto in ons buitenverblijfje. Maar nu staat het buitenverblijfje dus helemaal vol met verbouwingsmaterialen. Om onze kont nog enigszins te kunnen keren, moeten wij snel aan de slag. Momenteel staat het keukenblokje in onderdelen het huiskamertje naast een stapel gipsplaten. De gebruikelijke knusheid die zo kenmerkend is voor deze oude veenarbeidersstulp is nu eventjes ver te zoeken.

Buiten is aannnemingsbedrijf KWS druk doende ons dorp ontoegankelijk te maken. De plaatselijke middenstand geeft op inderhaast eigenhandig geknutselde borden aan dat hun winkels nog wél bereikbaar zijn. Vraag alleen niet hoe...

Op een braakliggend terrein, waar in het verleden het mooie café Wind stond, zijn nu zware containers met bouwmaterialen gestald.
Dat is overigens eigenaardig. Want jarenlang zijn de dorpsbewoners gewaarschuwd dit terrein niet te betreden wegens drijfzandgevaar. Zo zijn wij dus in de maling genomen. En men schroomt niet dit nog eens nadrukkelijk en onbeschaamd te etaleren.
Als het echter wél waar is wat op dat bord staat, kan die verbouwing van ons dorp nog wel eens héél lang gaan duren...

[Klik voor hele afbeelding]

Red de mol in het Beatrixpark!

Arnoud de Jong — Thu, 12 Jan 2012 16:51:00 +0100

Van GroenLinks in Stadsdeel Zuid vernemen wij dat er in het Beatrixpark gebruik wordt gemaakt van mollenklemmen om de daar aanwezige mollen te bestrijden. De partij komt hiertegen in het geweer. Terecht natuurlijk, want de mol (Talpa europaea) is een uiterst onschuldig en nuttig diertje. Dat hoeft helemaal niet bestreden te worden.
Sommigen ergeren zich aan de molshopen in de gazons. Dat is weinig ruimdenkend. Dan zou je ook bezwaar kunnen maken tegen vogelnesten in de bomen. Ikzelf vind molshopen een verrijking van het landschap, zelfs in mijn eigen tuin. Nederland is immers al plat genoeg.

Een mollenklem is een wreed middel om mollen te bestrijden. Bovendien is het effect beperkt, want mollen hebben een territorium. Zodra een mol is weggevangen, neemt een ander weer z'n plaats in.

Wie de mol niettemin wil verjagen, kan veel vriendelijker methoden gebruiken. Een oude strategie is het ingraven van lege flessen. De wind maakt een laag brommend geluid in de flesopening en daar houdt de mol met zijn uiterst gevoelige oren niet van.

Een ander middel is het aanplanten van Keizerskroon. Dat is een bolgewas waarvan de bloemen een geur afgeven die lijkt op die van de vos. Ook daarvan gaan de mollen liever een stukje verderop.

GroenLinks in Zuid gaat in de Raad vragen stellen over de mollenklemmen. Logisch, want het doden van mollen is een volkomen zinloze en wrede exercitie. De mol is verspreid over bijna heel Europa, tot op twee kilometer hoogte in de Alpen toe, van Siberië tot Groot-Brittannië (ze kunnen goed zwemmen). En dan denkt Stadsdeel Zuid ze even weg te vangen uit het Beatrixpark? Dat geld kan beter worden besteed.

Aanvullende informatie: Wikipedia.

Holle frases, lege woorden...

Arnoud de Jong — Sun, 08 Jan 2012 08:00:00 +0100

Ik was onlangs in de Hollandsche Schouwburg aan de Plantage Middenlaan te Amsterdam. Tijdens de bezetting heette het theater de Joodsche Schouwburg, omdat de Duitsers verordonneerd hadden dat hier alleen joodse artiesten voor uitsluitend joods publiek mochten optreden. Alle andere theaters waren voor joden verboden.
Vanaf 1942 werd de Joodsche Schouwburg gebruikt als verzamelplaats voor joden die op transport gesteld werden naar de kampen.

Bij de receptie van de Hollandsche Schouwburg ligt een boek. Het is een herinneringsboek. Daarin staan de namen van joodse Nederlanders die in de oorlog zijn vermoord. Volgens de statistieken zijn dat er ongeveer 101.800. Alle namen zijn klein gedrukt, nog kleiner dan in een telefoonboek, twee kolommen per bladzijde.

Toch is het boek bijna een decimeter dik. Juist die dikte maakt voor mij de schande van de holocaust aanschouwelijk, niet het getal. Een groot getal is niet te bevatten, de dikte van een boek wel.

Degenen die nu weer zo populistisch lopen te roepen dat regering of koningshuis excuses moeten aanbieden voor het 'wegkijken' van de moord op de joden zouden dit boek eens moeten bekijken. Elke naam daarin vertegenwoordigt een misdaad op zich, een moord.

Onze monarchie is in meerdere opzichten behoorlijk fout geweest in de oorlog, weten wij nu. Maar het maken van excuses voor het wegkijken van 101.800 moorden op Nederlandse joden is onbegonnen werk. Holle frases, lege woorden, anders niet. Het leed is al geschied en nooit meer goed te maken.
Schaf die monarchie dan af, als je zo nodig een daad wilt stellen...

Invasion of the bikes

Arnoud de Jong — Fri, 06 Jan 2012 15:28:00 +0100

Dat het aantal fietsen in Amsterdam flink is toegenomen is mij niet ontgaan. Dat het inmiddels een flink probleem is ook niet.
Waar ik wél enigszins verbijsterd over ben, is dat het zo snel is gegaan. Het is mogelijk dat ik het mij verkeerd herinner, maar ik heb toch het idee dat we het laatste decennium zijn overspoeld door een vloedgolf van fietsen (om het woord tsunami maar eens te vermijden).
Zelfs in de meest afgelegen straten zijn de fietsenrekken niet aan te slepen, de hele straat staat van voor tot achter vol.

Neem een willekeurige, toch tamelijk rustige straat, de Curaçaostraat in Amsterdam West:

[Klik voor hele foto]

Zijn wij het slachtoffer van een buitenaardse bikes-invasie? Voelt elke inwoner ineens de noodzaak tot het hebben van vier fietsen? Het verschijnsel doet zich ook in andere grote steden voor.
Het aantal fietsenwinkels is navenant gegroeid en overstijgt inmiddels waarschijnlijk het aantal wietplantages in de stad. En er komen er nog steeds meer bij. Op de hoek van de Postjesweg en de Hoofdweg zit in de voormalige videotheek inmiddels een -u raadt het al- enorme fietsenwinkel. Moeten we deze branche niet eens gaan reguleren? Gewoon, uit zelfbehoud?

Volgens onze statistici bevinden er zich in de Amsterdamse openbare ruimte bijna 300.000 fietsen. Dat is nog exclusief de naar schatting 7 procent 'weesfietsen'. Het aantal 'verplaatsingen per fiets' is in twintig jaar gestegen van 38 procent naar 62 procent (cijfers 2008). Dat komt vooral door het dure parkeren voor de auto.
Op zich is dat dus een gunstige ontwikkeling. Maar dan moet de stad natuurlijk wel die parkeeropbrengsten flink investeren in fietsenstallingen. Te vrezen valt echter dat men teruggrijpt op dezelfde methode als bij de automobiel: laten betalen voor parkeren. Volgens een enquête zijn de Amsterdammers daar niet voor. Terecht, lijkt mij.

Nu heb ik het nog niet eens gehad over het aantal scooters dat zich tussen die fietsenmassa door beweegt. Daarvan zijn er inmiddels zo'n 80.000. Met alle irritaties van dien. U merkt het al: dit gaat lekker zo. Vooral als binnenkort ons openbaar vervoer ook nog eens flink wordt ingekrompen.
Hoe zullen we dit probleem eens gaan oplossen?

Cijfers: Dienst O+S en DIVV.