Verse waren

Ongezegd

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Sun, 12 Feb 2012 01:02:00 +0000

De wereld, het leven is zo vol
zoveel ongezegd blijft
Je het aan de lezer toevertrouwt
er het zijne van te denken

En misschien omdat we mensen zijn
misschien omdat we elkaar nabij staan
vatten we toch meer dan gezegd.

Gegeven

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Sat, 11 Feb 2012 23:06:00 +0000

Het komt je vast niet onbekend voor
dat je een buik hebt en een hart
het laatste wel zuiver
het andere je vervult met huiver
en je hoofd rond tolt en verward
met liefde de lust tussendoor

komt en daarvoor je dan woorden schrijft
zodat enige vaste grond nog over blijft

het punt beklijft
dat jij met al je zinnen
hier bij me leeft van binnen.

Het veld geruimd

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Sat, 11 Feb 2012 18:33:00 +0000

Ik pluk nog maar een bloem
blindelings uit het veld
en sla geen acht op de distels
en de doorns

onder een strak blauwe hemel
schijnt de zon met gemak
druk ik haar aan mijn borst
die het veld heeft geruimd.

Inkapseling

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Sat, 11 Feb 2012 14:29:00 +0000

In elkaar gedoken
van de wereld weg
alle warmte die je rest
omhels je, gesloten ogen
buitengesloten
omhels je het donker
dat de zinnen bedaart

een warm handgebaar
een vraag hoe het gaat
laat je schouders schokken
of nog dieper
wegkruipen in elkaar.

Ongelest

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Sat, 11 Feb 2012 13:39:00 +0000

De vlinders zijn gevlogen, alleen
hun schaduwen fladderen nog
de rupsen van verlangen knagen

Deze keer werd de appel niet gedeeld
Het vruchtvlees en de pitten vergaan
zonder te gedijen.

Aanstonds

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Fri, 10 Feb 2012 22:29:00 +0000

De tijd verglijdt en baart mij
geenszins zorgen, dat is
voor morgen, als de tijd
gekomen is om
met een been uit bed te stappen.

God, zo saai

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Fri, 10 Feb 2012 21:32:00 +0000

Al zou ik de wind beheersen
had ik de bliksem in mijn macht
het gezag over de wolken
en ook de zon aan mijn wil onderhevig was

Ik zou het laten gaan
Nooit meer
zou een regenboog mij verrassen.

Muze

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Fri, 10 Feb 2012 19:55:00 +0000

Zij is zo aards als wat
gewoon niet van deze wereld
en als zij lacht
wil ik niet anders
het leven vieren en de teugels.

Levend licht

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Fri, 10 Feb 2012 19:41:00 +0000

Zo diep kan je niet zinken
of er wordt licht gemaakt
in het donker van de zee
van al dat leven van heel
heel lang geleden
en van de zon die eertijds scheen
en ook de aarde diep, diep
diep onder water
tot uitbarsting komt.

Overleving

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Thu, 09 Feb 2012 23:48:00 +0000

Er was Nelis, er was Felix
Dolci vergezelt me nog
Dat hartzeer bij 't verscheiden
Toch laat ik maar niet los.

Kinderen, kinderen, ouders
praat me er niet van
de schrik me om het hart slaat
kinderen te overleven.

Achter gelaten

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Thu, 09 Feb 2012 19:28:00 +0000

Zo'n dag
dat het licht je zwaar valt
dat het zweet je uitbreekt
als je naar buiten kijkt
en je ziet al die mensen
zich begeven op glad ijs
dat het een lieve lust is
dat je liever in een boek duikt
waar de letters dansen.

IJs en weder dienende

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Wed, 08 Feb 2012 21:21:00 +0000

Drie heuse winters op rij
naast gemiddelde hoge temperatuur
verwacht ik dat ik tot sint juttemis
kan wachten
op nog zo'n elfstedentocht
en op plaatjes die doen denken
aan 17e-eeuwse ijsgezichten
en aan de kou die verbroedert
doet smelten en de schoenen
die zomaar liggen aan de kant.

Ruiker

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Tue, 07 Feb 2012 20:22:00 +0000

Alleen ijsbloemen bloeien nog buiten
en wat er bloeit in mijn hart
dat vertaalt zich in woorden
daarvan de vrucht nog wacht

Wat zou ik willen geven
als ik je haar kon ruiken
als ik je mond kon zien welven
in een glimlach deze nacht.

Zonovergoten op weg

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Mon, 06 Feb 2012 18:41:00 +0000

Voetstappen in het wit, ik kijk
op en om mij heen en overweldigd
sla ik het gade, hoe het landschap
ook zonder jou zich openbaart
in stilte, geluiden zonder wanklank
zeg ik dank ook deze dag
van kou en de warmte, ik mag
die koesteren van binnen.

IJsmeesters

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Sun, 05 Feb 2012 21:49:00 +0000

Ze zeiden nog zo tegen moeder
dat ze echt voorzichtig zouden zijn
Stoven ze er vandoor en samen
zie ik ze waaghalzerig
de breekbaarheid van het ijs
uitproberen uit het zicht
maar ten minste wel aangekleed
met muts en sjaal en aanverwanten
En voor het donker thuis!

Rood

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Sun, 05 Feb 2012 00:23:00 +0000

Dat rood, dat onverwacht
in mijn blikveld mijn hart beroerde
Een tijd geleden, bij min vijftien
denk ik daaraan, wat vervlogen
het zonlicht dat werd gevangen
in bladgroen en in kleur
is weg, wat rest
het verlangen naar breekbaar licht.

Om toch

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Sat, 04 Feb 2012 22:32:00 +0000

Hoe je er nu bijligt
of zit, dat is de vraag
mijn vraag
waarover ik in het ongewisse
verkeer, dat maakt niet uit
Geen bericht is goed, zo
men wel zegt
en laat ik daar maar van uitgaan
Het is is mijn hoop
zeg maar, in bange dagen.

Liefje met verlos

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Sat, 04 Feb 2012 09:19:00 +0000

Het was zo'n dag
dat ze vroeg: wat kijk je nou?

dat we 's ochtends elkaar kusten
tot afscheid, net een fractie langer

dat in de loop van de dag
bij verloren momenten ik steeds aan je dacht

dat we geen zin hadden om te koken
en we zochten een gedekte tafel
en lieten het ons smaken

dat we geen erg hadden in de kou
en alleen oog voor elkaar op de terugweg

dat op het einde van de dag
we elkaar weer zo nabij
als nooit eerder

dat we proefden
van elkaar en elkaar
bevrijdden met een zucht.

Bij min tien

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Fri, 03 Feb 2012 23:20:00 +0000

Mijn adem sloeg als ijskristallen neer
in mijn sjaal met niet meer wind tegen
dan door mijn eigen voortgang

Mijn gedachten verbleven elders
waar het warm was en zeer
aangenaam vertoeven.

Kanttekening

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Wed, 01 Feb 2012 22:40:00 +0000

Een bladzijde, het duurt
me te lang, die woorden
die zich aaneenrijgen
tot een pagina vol
zwart op wit
ik weet niet
wat er van te brouwen
het zal me berouwen
ik weet het
maar wie zegt
dat kennis macht is
vergist zich deerlijk.

Ter harte

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Wed, 01 Feb 2012 21:24:00 +0000

De leegte knaagt
als het hart nog steeds blijft kloppen
voor haar die zo nabij kwam, zo ver
is nu, dichtbij nog in gedachten

soms in een oogwenk zij me aanvliegt
al is het in gedachten.

soms haar woorden meer spreken
dan het enkele woord alleen

in gedachten denk ik soms, mensen,
mensen, waar moet dat heen?

Op de blauwe envelop

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Tue, 31 Jan 2012 20:18:00 +0000

Blauw, blauw, kom nou gauw
maar dan toch niet zo'n envelop
die bezorgde mij al dikwijls hartklop
z'n boodschap ik meestal niet hebben wou

Heel soms als ik 'm open scheur
blijkt de kool wel waard 't sop
klaart de lucht meteen weer op
en stelt de inhoud niet teleur

Maar is de mededeling niet zo fijn
Het zal toch ergens goed voor zijn.

Kome wat komt

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Tue, 31 Jan 2012 16:54:00 +0000

Van dit weer word ik niet warm of koud
ook al komt het uit oostelijke streken
met mijn gevoelstemperatuur vergeleken
eet men het hier nog niet zo zout.

Dan weer sta ik in vuur en vlam
met 't volgende moment over mijn lijf
de rillingen, en ook dat staat buiten kijf
soms stokstijf, maar toch niet stram.

Het bloed stroomt op deze manier
en ook al is het nog wat op de tast
vind ik mijn weg en schep ik er plezier

in om wat te stoeien met dit nieuws, verrast
zie ik wel wat er nog komt, ik vier
de teugels van het verleden en laat die last.

Opgeruimd

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Mon, 30 Jan 2012 21:33:00 +0000

Opgeruimd ligt het huis
er leger bij
pakt de stilte mij in
ik luister
weet ik mij gedragen en reik
naar het openbreken van de lucht.

Afgelegen

noreply@blogger.com (Job Antoine) — Mon, 30 Jan 2012 19:25:00 +0000

De zee is er wel
en ook het eiland
eventueel nog een waterval
waar de zon zou schijnen
op ons beiden, ware het niet
dat jij elders bent
en niet hier, in geen velden of wegen

Zie ik je niet in de ogen
proef ik niet van je voorkomen
voel ik niet de warmte
waar de zon het niet bij haalt
blijft mijn mond onberoerd
vinden mijn handen slechts elkaar
en vertalen mijn gedachten zich alleen in woorden.