روزگار گذشت و ناگهان متوجه حضور ابوی بزرگوار، مادر و برادرمان به همراه ایلی از خاله و خان‌باجی در خانه‌ی جناب کریمی برای عرض خواست‌گاری شدیم. تا آمدیم به خودمان بیاییم و تنبان را بالا کشیده و عرض اندامی کنیم خود را در مجلسی موسوم به حنابندان دیدم در حال انجام حرکات موزون به شیوه بندری! باری، آن شب به خوبی و خوشی و البته به دلیل خساست اهالی حاضر با جیب خالی و خستگی مفرط گذشت. دو روز را در منزل‌گاه خود استراحت نموده و به گرمابه همی‌رفته و شوخ از تن می‌رهانیدیم!

شب قبل از مراسم عروسی هم با حضور گرم و پرشور فامیل‌های شهرستانی(!) به زیبایی هرچه تمام‌تر پدر خود را که خدا طول عمرشان دهاد جلوی دیدگان خود ملاحظت نموده و عرض سلامی به ایشان کردیم.

گویند هرچه از باد صبا بری می‌رسد! روز عروسی پدیدار گشت و این حقیر به همراه پسرخاله شریف خود راه افتاده تا به رتق و فتق امور برسیم. از منزل راه افتاده و به همراه فیلم بردار بوق‌بوق کنان و جیغ‌جیغ دهان مانند اهالی جنگل‌های آمازون به دنبال ماشین عروس در خیابان‌های تهران ویلان بودیم. در حال کیف و حال خودمان بودیم که ناگهان ندایی لزره بر وجودمان انداخت:

رسید مژده که آمد تهرانپارس و تالار نزدیک است!!

گویی فرشته وحی بر من نازل شده بود. پس به سرعت پا را بر پدال فُشار دادیم تا به تالار برسیم. برخلاف انتظارمان بسیار سریع به تالار رسیده و عروس و داماد را راهی اتاق عقد کرده و خودمان مقداری آب انار(که بویی غیر عادی هم می‌داد!) نوشیدیم!! خلاصه؛ مراسم شروع شده و من یک عدد انسان را مشاهده نمودم که به بالای سن رفته و آهنگ‌های خواننده‌های توی شوها رو به بدترین شکل ممکن میخواند! و بدتر از آن این بود که باید با این آهنگ‌ها حرکاتی هماهنگ و موزون انجام داده و هرچند وقت یک‌ابر هم باسن مبارک را به نشانه شور و هیجان تکان‌های وقیحی می‌دادیم!

شام خوردن هم همانا و نوشاب بر روی لباس ریختنو و گند زدیه شدن به تیپهم همانا ! حال دیگر بگذریم از کشته‌ها و مجروحات وارده در اثر خوردن و نوشیدن ماده‌ای به نام مستعار آبکی!!

فردای عروسی هم که هرچه قدر سعی کردیم که در خانه پنهان شده و مدل لباس‌های بانوان را خوب برانداز کرده تا بعده‌ها که فشن‌من شدیم از استفاده کنیم نشد که نشد!!

…

© مهران برای نسخه هفده‌ام, 2008. | لینک ثابت |

Feed enhanced by Better Feed from Ozh

]]>