Onze kleinste dame heeft de leeftijd van negen maanden bereikt. En daarom schrijf ik heel old school een stukje voor de site. Heel nostalgisch in dit digitale tijdperk waarin iedereen elkaar continu verveelt met digitale rotzooi. En vergeet niet: een jonge moeder, want dat ben ik, vindt alles van haar baby knap. En schattig. Vooral die wangen.

Erg veel spannends is er niet te melden eigenlijk. Ninaatje doet het erg goed allemaal, houdt wel van Olvarit, niet van AH biologisch. En ook niet van stukjes. Begrijpelijk, waarom moeite doen als je ouders zo dom zijn om aan al je wensen tegemoet te komen? Ze heeft ons om haar driehoekvormige vinger gewonden. Dat komt nooit meer goed, vrees ik.

Qua gewicht zit ze precies op het gemiddelde (8350gram), qua lengte iets eronder (70cm). Conclusie: een kleine, dikke spekbaby. Knap he?

Sinds zaterdag 14 april hebben we te maken met een prachtig* ritme: ’s ochtend rond 7.00 uur uit bed (ook in het weekend…), ’s avonds rond 7.00 uur erin. En twee slaapjes tussendoor. Ook knap, toch?

Rollen kan ze als de beste, maar verder maakt ze niet zo’n aanstalten om te kruipen of te zitten. Ook wel weer lekker rustig. Misschien dan toch één fysiek iets meer aangepast meisje?
Overigens is buikliggen niet haar hobby. Ze zit veel liever in haar stoeltje of de kinderwagen om –stoïcijns als ze is- de wereld om zich heen te bestuderen. Er is immers genoeg te zien in dit huishouden van Jan Steen. Als je huis je lief is: begin nooit aan kinderen, en zeker niet aan drie.

De eerste tandjes zijn inmiddels gearriveerd, of eigenlijk: naar boven gekomen. Twee naast elkaar. Onder. Een soort hazentanden, maar dan omgekeerd. Superschattig natuurlijk. Niet echt knap ofzo.

’s Middags drinkt ze sap uit een bekertje, ook superschattig natuurlijk. En heel knap.

Oh ja, en bij onze eerste 10 mini’s zaten 5 flesjes Zwitsal. Wat heeft vader Heijn toch goed begrepen hoe de wereld in elkaar zit.

*subjectief natuurlijk, gebaseerd op het feit dat we te maken hebben met 3 kinderen, onder wie 1 baby met dikke wangen. De kinderlozen en ouderen zullen er w.s. een andere visie op na houden. Wij hopelijk ook over een paar jaar als Nina net als de grote dames ’s ochtends op haar roze DS kan spelen…

Even kort wat nieuws over Ninaatje. Het gaat erg goed met haar. Ze eet zo goed als normaal, gisteren heeft ze zowaar een heel potje stoofvlees met tomaat en wortel opgepeuzeld, door mama zelf… besteld bij Albert.
En… Nina heeft vanmorgen de draai van rug naar buik gemaakt. Een arm zat nog even klem onder haar buik, maar wat hindert dat. Alle begin is moeilijk.

Maar… sinds twee weken heeft mevrouw de smaak weer te pakken. Laat ik dan even van de gelegenheid gebruik maken een primeur met jullie te delen: gisteren zijn -voor het eerst – alle flessen op gegaan. Driewerf hulde voor Nina! En of dat nog niet genoeg is, is ook haar dagelijkse portie medicijnen gehalveerd. Het wordt nog eens wat met onze spekkie!
Dan nu de volgende stap: vaste voeding. Is ze eindelijk zo ver dat ze normaal haar flesjes leegdrinkt, moeten we er fruit en groente gaan in douwen. Zucht. Voor sommigen is biologisch eigenlijk heel logisch, maar niet voor onze Nina. Ze vindt de bio-wortels van de Appie niet te vreten. Wij eigenlijk ook niet.