We pakken tijdens deze vakantie voor de tweede keer de gondel naar Grosté op 2400 meter voor een mooie wandeling. We lopen via de Rifugio Tuckett op 2273 meter naar Vallesinella op 1516 meter. Vandaar nemen we de shuttlebus terug naar Madonna di Campiglio.

Vooral van Grosté naar Rifugio Tuckett is erg mooi en ruig. Je loopt langs de kalkwanden en het uitzicht is telkens anders. Bij Rifugio Tuckett is ook nog een klein kapelletje van afvalhout gemaakt. Leuk om te zien. De afdaling naar Vallesinella is niet heel bijzonder en voor Ingrid ook een pijnlijke exercitie. Haar knieën hebben het begeven. Over de laatste 500 meter doen we twee uur.

Vandaag met de Grosté gondel omhoog naar 2400 meter. Geleidelijk dalend naar de Campo Flavona, een schitterende bergweide, waaruit de bijzonder gevormde Monte Turrion Basso en Alto omhoog steken. Wij steken daar tussen door om rond de Monte Turrion Basso heen te lopen. We komen door prachtige bloemrijke weides. We keren terug naar de gondelbaan.

Met de gondelbaan gaan we omhoog naar Pradalago op 2109 meter. We wandelen hier via een aantal kaarmeertjes in een grote bergkom onder de Cima Lasté van 2767 meter hoogte, naar het grotere Lago Malghette.

De route loopt, nadat we eerst geleidelijk gestegen zijn, via een enorm steile daling weer omhoog naar het eerste meertje. Deze daling en stijging zijn enorm zwaar voor de gewrichten en we verliezen dan ook veel tijd. Hierdoor komen we in de middag in de knoei met onze beschikbare tijd. We moeten immers om 17:00 uur weer bij de kabelbaan staan. Daarna is er geen afdaling meer mogelijk.

Het tweede deel van de wandeling moeten we dus goed gas geven en weinig rusten. Dit is niet bevordelijk voor de sfeer zullen we maar zeggen en zeker ook niet goed voor de fysieke gesteldheid. Jammer want het is wel een schitterende wandeling.

Gelukkig redden we het optijd.

Met de gondel vanaf Madonna di Campignilio stijgen we naar een glooiend plateau. Op 2100 meter hoogte. Het uitzicht op de Brenta en de Adamello is tijdens ons bezoek erg bijzonder omdat er veel bewolking was bij het begin van de wandeling. Dit zorgde voor allemaal doorkijkjes. We lopen over het plateau naar Refugio Graffer. Daarna begint de afdaling naar Vallesinella. Tijdens de afdaling heb je steeds wisselende uitzichten op oa Cima Tosa en de markante pieken van de Brenta Dolemieten. Onderweg lopen we ook nog door een gebied met spectaculaire Vauclusebronnen en watervallen. Via Rifugio Vallesinella lopen we via een bospad terug naar Madonna. Onderweg begint het keihard te regenen en te onweren. We komen kletsnat aan in ons hotel.

We zijn op vakantie in de Provence onder de rook van de Mont Ventoux. Vandaag gaan we een wandeling maken vanaf Chalet Reynard over de bergkam naar de top van de de Mont Ventoux. Daarna dalen we aan de noordhelling op ongeveer 1400 meter te blijven en daarna weer te klimmen om bij Chalet Reynard weer te eindigen.

Het is deze tijd van het jaar erg warm in deze streek maar doordat we rond de 1400 meter starten en we gaan stijgen naar 1909 meter is het best aangenaam. Deze tocht hebben we al meerdere keren gedaan maar telkens brengt het wat anders. Hij blijft trekken die kale top aan de horizon. En wat een prachtig uitzicht was het vandaag.

Het is 30 oktober en we hebben vandaag een temperatuur van 24 graden op de thermometer staan. Ongekend warm voor deze tijd en alle warmte records worden vandaag gebroken. Een mooie dag dus om een stuk Limespad te lopen.

Gisteren zijn we al in Woerden aangekomen. Woerden is een stad dat we nog nooit goed bezocht hadden en naar aanleiding van onze vorige wandeling hadden we afgesproken dat we hier extra tijd wilden doorbrengen. We hebben dan ook het stadsmuseum bezocht waar mooie opgravingen uit de romeinse tijd tentoongesteld staan. Hoogtepunten zijn een rijk versierde helm en een mooie gesp.

Vandaag gaat de wandeling met name langs de Oude Rijn. De eerste 8 kilometer zijn erg leuk. Daarna komen we in de Vinex-wijken van de Meern en Leidsche Rijn.

Een uitzondering is het nagebouwde castellum van Leidsche Rijn met het museum het Hoge Woerd. Hier wordt een kompleet schip de Meern 1 tentoongesteld.

Dit was voor ons tot nu toe het minst interessante stuk van de Limes muv de musea.

Het is 14 augustus 2022. Op deze laatste dag van een hittegolf zijn we van plan om een stuk Romeinse Limes te gaan lopen. Daarom gaat de wekker ook om 6:15 uur (op zondag!) We willen rond 8:15 onderweg zijn om zo de ergste hitte voor te zijn. De route ziet er veelbelovend en afwisselend uit.

Vanuit Station Bodegraven lopen we richting de Oude Rijn. Daar aangekomen volgen we de Oude Rijn in oosterlijk richting. Bij fort Wierickerschans slaan we af in zuidelijke richting langs het fort. Dit fort is gebouwd in 1673 en maakt deel uit van de Oude Hollandse Waterlinie en is, om strategische redenen, gelegen op de splitsing van de Oude Rijn en de Enkele Wiericke. De Enkele Wiericke gaan we nu 5 km volgen. De Enkele Wiericke wordt ook wel de Kleine Wiericke genoemd, is ontstaan uit de behoefte voor extra afwatering vanuit de Oude Rijn. Hiermee werd de Oude Rijn met de Hollandse IJssel verbonden. Voor de afwatering werd naderhand zelfs ook nog de Dubbele Wiericke, oftewel Grote Wiericke gegraven, omdat de Enkele Wiericke de waterstroom niet alleen aan kon. De dijk langs de Enkele Wiericke is de Prinsendijk. Het gebied tussen de Enkele en Dubbele Wiericke werd in het rampjaar 1672 onder water gezet om de Fransen tegen te houden. Net buiten Bodegraven was de Oude Hollandse Waterlinie op zijn smalst. De soldaten van prins Willem III bewaakten de 8km lange strook nauwkeurig. Door het onderwater zetten was de Enkele Wiericke als het ware 1,5km breed geworden. De westelijke kade moest veel meer water keren dan normaal. Vandaar dat Willem III opdracht gaf om er een stevige dijk van te maken: de Prinsendijk. Op deze dijk staan ook granieten hectometer paaltjes. De granieten paaltjes werden geplaatst bij de invoering van het metrieke stelsel; in Frankrijk in 1795 en in De Nederlanden officieel in 1820. De paaltjes stonden er om de overgang naar het metrieke stelsel te bevorderen. Ze stonden op de Prinsendijk vanaf de Oude Rijn tot aan Hekendorp. Op het eerste deel tot aan de spoorwegovergang staan er nog drie in de westelijke berm.

In Driebruggen gaan we over de brug van de Dubbele Wiericke een klinkerpaadje op tussen de huizen en het water. Een smalle leuke strook met oude huizen en voor hun huis een pad en een tuin. Na twee km gaan we de Wiericke verlaten en steken we door een soort kadijk door de polder. Deze dijk is de grens tussen de provincie Utrecht en Zuid Holland en is 4 km lang. Daarna vervolgen we de weg naar Papekop. We volgen nu een stuk lintbebouwing. Echt genieten kunnen we hier niet meer van. De afstand in combinatie met de temperatuur die oploopt tot boven de 30 graden zorgen ervoor dat de puf er een beetje (veel) uit is.

Woerden is een leuke stad met veel bezienswaardigheden. We denken er over na om de volgende etappe vanuit een hotel in Woerden te starten zodat we een dag extra hebben om alle bezienswaardigheden van de stad te kunnen bekijken.

Etappe 2 doen we met Maarten, Teun en Ine. Teun en Ine staan met de camper op een leuke camping in Livernon.

Van te voren heb ik gewaarschuwd dat het einde van deze etappe over een pittige passage loopt. Het wordt weer erg warm vandaag dus we proberen vroeg te vertrekken. Helaas zijn we afhankelijk van de openingstijden van de plaatselijke epicerie dus we starten om 10 uur in Boussac. Het eerste stuk loopt lieflijk door het dal van de Célé. Corn is het eerst dorpje waar we doorheen lopen en dat ziet er mooi uit. De huizen zijn hier goed onderhouden. Na Corn loopt het pad voornamelijk door het bos. We besluiten om na onze eerste stop iets langer door te lopen omdat ik verwacht dat de volgende plaats een leuke is om te stoppen. Dit is Espagnac Sainte-Eulalie. Hier is een oude abdij waar we heerlijke zelfgemaakte icetea onder de arcaden van de abdij drinken. Heerlijk in de schaduw.

Vanaf hier zal de weg omhoog gaan. Op het terras geef ik nog aan dat we de zichtbare top niet aandoen en dat de route er omheen loopt. Volgens de kaart klopte dit ook maar in werkelijkheid is de route toch via de top. Dus in hele korte tijd heel veel hoogte meters in hoge temperaturen. Een aardige uitdaging dus. En de klim blijkt dus nog zwaarder te zijn dan wat ik van te voren aan heb gegeven. Maar we komen boven en volgens de kaart moet er op de route een bron zijn. Die vinden we en hier lunchen we onder de bomen aan het water. Een fijne plek.

Daarna komen we snel bij het Chateau des Anglais. Een in de muur uitgehouwen kasteel.

Nadat we door de poort zijn gelopen arriveren we snel bij onze auto.

In 2013 voor het laatst gelopen en geëindigd in Figeac, een stuk Santiago route vanuit Le Puy. Nu in 2022 twee (korte) etappes. Het zijn korte etappes omdat de weersverwachtingen eigenlijk te warm zijn om te kunnen wandelen. Vandaag verwachten ze 32 graden en overmorgen zelf 34 graden. We vertrekken vroeg om de ergste warmte voor te blijven. We slapen in Espedaillac waar we een huisje hebben.

Maandagmorgen in Figeac. We hadden bedacht dat we hier brood gaan kopen en dan straks tijdens onze eerste stop te ontbijten. Maar maandagmorgen is niet een goede dag voor een bakker. Gelukkig is de laatste bakker die we tegen komen open. Uit Figeac is het gelijk klimmen naar de hoogvlakte (Causse).

Van hier heb je een mooi uitzicht op de omgeving. De komende kilometers blijven we op hoogte en komen in het leuke dorpje Faycelles. Na Faycelles loopt het pad door een loofbos met links van ons regelmatig door kijkjes. De temperatuur begint al wel aardig op te lopen. Net voordat we Béduer in lopen gaan we een variant lopen op de standaard Compostella route. Door het warme weer kiezen we ervoor om door het dal van de Célé te lopen ipv over de Causses. De GR651 wordt de route die we volgen. Uiteindelijk komen we vlak voor Cahors weer op de GR65 uit. Maar dat duurt nog wel even en gaan we dit jaar niet halen.

In Béduer staat een kasteel. (Niet te bezoeken) Dit kasteel kijkt uit over het dal van de Célé. Na Béduer dalen we af naar de het dal. Daar lopen we het eerste stuk door maisvelden met weinig schaduw. In Boussac stoppen we onze route bij de kerk.

Dag 2 van de minivakantie. Gisterenavond hebben we heerlijk gegeten bij Is Morus in Alphen. Goed Italiaans eten voor een prima prijs. Vanmorgen onze auto bij Bodegraven NS neergezet en met de trein terug naar Alphen.

Vanaf het station loop je eerst een stukje door de stad heen. Er is een oude plek waar in de Romeinse periode een castellum heeft gestaan. Alleen de naam van het plein herinnerd er aan.

Over de brug gelijk rechts en na een kilometer vervolg je de weg langs de Oude Rijn. Dit wordt vandaag voor het eerste deel van de route onze wegwijzer. Onderweg komen we een mooie molen viergang tegen. En we lopen vaak langs de achterzijde van woningen die aan de waterkant leuke plekjes gemaakt hebben.

In Zwammerdam gaan we lunchen bij Grandcafé ’t Geluk. De eigenaar was net een paar maanden open. Een leuke plek en een aanrader als je onderweg bent.

In Zwammerdam is tussen 1970 en 1974 een vondst gedaan die de archeologische wereld heeft doen schudden. Nog nooit eerder waren er romeinse schepen gevonden waarmee waren vervoerd werden over binnenvaart wegen. Een fantastische vondst. Gisteren hebben we de schepen in het nationaal archeologisch scheepvaart museum in het Archeon in het echt gezien. Vandaag komen we dus langs de vindplaats. Op het terrein van Ipse de Bruggen zie je ook nog de contouren van een Romeins castellum.

Na Zwammerdam maken we een mooi ommetje door de polder. Net voordat we Bodegraven binnen komen passeren we een oud (nog steeds werkend) gemaal.