Op een dag kwam hij in het dorpje waar zijn zus, Verhaal, woonde. Verhaal had haar broer nog nooit zo ongelukkig gezien, en ze riep uit: “Wat is er aan de hand, broer? Je ziet er zo verdrietig uit!”

“Verhaal,” zei Waarheid, jarenlang trek ik al van dorp naar dorp. In elke plaats verlang ik ernaar om de mensen de belangrijke dingen te vertellen die ik te zeggen heb. Maar niemand wil naar me luisteren. En ik kan ze niet dwingen! Verhaal, ik weet niet meer wat ik moet doen!”.

“Broer”, zei Verhaal, “ik heb een idee. Loop even mee.” Ze nam Waarheid mee naar haar enorme klerenkast. “Kies wat uit, Waarheid. Kom, kleed jezelf aan!”.

“Maar Verhaal, ik zie er toch goed uit. Waarom zou ik al die kleren aandoen?”

Verhaal drong aan en hielp hem om een fatsoenlijke combinatie te vinden, die hij ook paste. Bij de kleermaker in het dorp kochten ze een mooie jas. De schoenmaker had nog een keurig paar schoenen. Waarheid voelde zich nog erg onwennig in alle kleren. Verhaal deed een paar stappen achteruit om hem te bekijken. “Waarheid, je ziet er goed uit. Trek nu opnieuw van dorp naar dorp. Kom over een paar maanden terug om me te vertellen hoe het gegaan is.”

Na een paar maanden rondgetrokken te hebben, keerde Waarheid weer terug bij Verhaal. Hij stormde binnen en omhelsde Verhaal. “Ik begrijp het niet Verhaal, maar die malle kleren van jou werken! Overal luisterden de mensen naar me. Het was geweldig om ze te kunnen vertellen wat ik allemaal weet. Maar, Verhaal, waarom luisteren ze nu wel, en eerst niet?”

Verhaal keek hem glimlachend aan. “Begrijp je het dan niet, Waarheid? Niemand luistert graag naar de naakte waarheid, maar iedereen wil wel luisteren als je de waarheid aankleedt met een verhaal.”

(Dit verhaal ben ik in het engels tegenkomen in meerdere boeken van William J. Bausch. Het is al minstens 200 jaar oud en er zijn behoorlijk wat verschillende versies van. Ik kon geen nederlandse versie vinden, dit is hoe ik het zelf heb vertaald en verteld.)

Op een dag kwam er een klant binnen. Hij keek om zich heen en zag, overal waar hij keek, appels. Hij vroeg de fruitboer of hij ook sinaasappels verkocht. “Nee”, was het antwoord, “die zijn veel minder lekker dan appels! Dus dat heeft geen zin om die te verkopen. Maar neem lekker een appel.” “Hmmmm.” zei de klant en hij verliet de winkel. De volgende dag kwam er een andere klant binnen, die ook sinaasappels bestelde, en ook hij kreeg hetzelfde antwoord van de fruitboer.

Thuis overlegde de fruitboer met zijn vrouw. Ze waren het erover eens dat appels het lekkerst waren. Maar ja, de mensen in het dorp wilden graag sinaasappels. Dus besloten ze zich aan te passen, en kocht de fruitboer een grote voorraad sinaasappels in. Het herinrichten van zijn winkel kostte hem wel een halve dag, maar blij zag hij de nieuwe klanten tegemoet.

’s Middags kwam er een klant langs. Hij keek om zich heen, knipperde met zijn ogen en keek nog eens goed. Waar eerst allemaal appels lagen, zag hij nu sinaasappels. Hij vroeg of de fruitboer ook appels verkocht, maar merkte dat dit een gevoelige vraag was. Snel verliet hij weer de winkel. Je zult begrijpen dat de zaken van de fruitboer er niet veel op vooruit gingen, en na een paar maanden bood hij dan ook zijn winkeltje te koop aan. Al snel was het door een koper overgenomen.

Vanaf dat moment liepen de zaken in het fruitwinkeltje goed. Er werd veel fruit verkocht en de mensen kwamen er met plezier. We vroegen de nieuwe fruitverkoper naar zijn geheim en dit was wat hij zei: “Tsja. Het is me opgevallen dat al mijn klanten van verschillende soorten fruit houden. Sommigen houden van bananen, anderen weer van grapefruits. Ikzelf ben helemaal weg van kiwi’s, maar als ik alleen kiwi’s zou verkopen, zou ik weinig mensen blij kunnen maken.” We knikten. Dat klonk logisch. Met wat bananen en peren liepen we tevreden naar de kassa. Daar vertelde de fruitboer dat de kiwi’s echt heel erg lekker waren, en met korting namen we dan ook nog een doosje kiwi’s mee.

“Quan Si”, zei ik, nadat we de gebruikelijke beleefdheden hadden uitgewisseld, “ik heb het gevoel dat ik steeds meer een machine begin te worden. De machines om me heen vinden dat wel zo handig, maar ik wil geen machine zijn, maar een mens. Hoe doe je dat ook al weer, mens zijn?”.

De goeroe lachte. Hij klonk als een giechelend jong meisje. Ongemakkelijk lachte ik met hem mee. Na een paar minuten klonk het geluid van een fluitketel. Abrupt draaide Quan Si zich om en uiterst geconcentreerd tilde hij de metalen fluitketel van het gasfornuis. Hij deed drie stappen naar rechts en begoot het fragiele bonsai-boompje dat daar stond met kokend water. “Bonsai-boompje niet veel nodig. Water en warmte.”

“Kijk achter palmboom. Daar klapstoel. Jij rusten. Is belangrijk, rusten.” Ik vond inderdaad een klapstoel achter de palmboom, klapte hem uit naast Quan Si en ging er op liggen. De zon brandde een beetje, maar het kalme woestijnwindje was behaaglijk. Het waaide net genoeg voor wat verkwikking en net niet zo hard dat het zand in je gezicht stoof.

De zon zakte langzaam weg in het zand. Quan Si kwam vrij plotseling overeind van zijn klapstoel. “Jij nu gaan. Hebben hard gewerkt vandaag. Morgen nieuwe dag.” Ik keek hem ongelovig aan. Vanaf het dichtstbijzijnde dorpje had ik twee uur in mijn jeep gereden om hier te komen. En na dit middagje nutteloos in de zon liggen vertelde hij me om de volgende dag weer terug te komen? Ik knarsetandde. Maar omdat ik de goeroe niet tegen me in het harnas wilde jagen, besloot ik om te doen wat hij zei.

Tegen het eind van de volgende morgen kwam ik weer bij de Chinese wijsgeer aan. Vanuit zijn pretoogjes keek hij me guitig aan. “Ha. Jij terug. Vandaag belangrijke dag voor Quan Si. Moet geit melken. Jij hier blijven. Water en warmte geven aan Bonsai-boompje. Klapstoel achter palmboom. Heb goede dag.” Mijn mond viel open van verbazing. Tegen de tijd dat ik hem gesloten had, was Quan Si al wegggesloft.

Dus zette ik theewater op en gaf het bonsai-boompje zijn water en warmte. Ik pakte de klapstoel, ging zitten en dacht kort na. Al snel viel ik in slaap…

(wordt vervolgd…)

Tien meter links van me duikt Jasper weg, grijpt wat handenvol verse sneeuw en keilt een sneeuwbal vol in het gezicht van Ed. Ha! Raak! Ed schudt zijn hoofd, wrijft de sneeuw uit zijn ogen en staat even te knipperen. Hij rent een paar meter naar achteren, maakt een stevige sneeuwbal en gooit hem met een wilde beweging terug. Hij mist Jasper op een haar na.

Even later komt Menno naar me toe met een betraand gezicht: “Meester, Jan gooide een ijsbal midden in mijn gezicht!”. Snikkend staat hij daar, in de volle overtuiging dat ik Jan op z’n kop ga geven. Ik denk na. Ik kan nu Jan erbij roepen, en die zal waarschijnlijk beweren dat het geen ijsbal was en dat het niet zijn bedoeling was om Menno pijn te doen. Ik zeg: “En nu? Je kunt nu aan de kant gaan staan en zielig zijn en niet meer meedoen, of je kunt je tranen wegvegen en een sneeuwbal terug gooien. Wat ga je doen?” Menno kijkt me beduusd aan en blijft er een beetje zielig bij staan. Dat was niet wat hij verwacht had. Na een halve minuut zielig gedaan te hebben, zonder aandacht, rent hij het slagveld weer op om verder te spelen.

Dat lijkt wel een beetje op het leven hè. Dingen die andere mensen tegen je zeggen of die ze doen kunnen je behoorlijk hard raken. Meestal veel harder dan het door iemand anders bedoeld was. Tegelijkertijd deel je door wat je zelf doet en zegt ook rake klappen uit.

Als iemand jou een ijsbal in je gezicht geslingerd heeft, kan dat best een tijdje zeer doen. Maar uiteindelijk heb je in het echte leven, net zoals in sneeuwbalgevechten, vaak een simpele keus. Je kunt je ogen uitwrijven en je weer in het gewoel storen. Of je kunt triestig aan de kant gaan staan, jezelf zielig voelen, boos zijn op anderen en niet meer meedoen.

Met dat laatste heb je alleen jezelf. Dus, kom op, blijf niet staan kniezen. Veel plezier in de sneeuw!

Een paar dagen later zat ik op de bank. De telefoon ging. Ik nam op en ze zei: “Hey, zullen we vanavond wat leuks gaan doen? Het lijkt me leuk om je weer eens te zien!” Leuk vond ik het ook wel, maar de dag was lang geweest, ik was niet in zo’n best humeur en nogal druk in mijn hoofd. Kortom: niet bijzonder leuk om iets mee te doen. Ik vertelde haar waarom ik liever niets afsprak.

Een week later stond ik ’s avonds te koken. De telefoon ging. Ik nam op en ze zei: “Hey, ik ben in de buurt en heb een uurtje over. Zal ik even een kop koffie komen drinken?”. “Tsja… we hebben zoveel te bespreken, dat lukt nooit in een uurtje. Ik denk dat we beter een andere keer af kunnen spreken, als we wat meer tijd hebben.”

De dag daarna zat ik na het eten op de bank een boek te lezen. Opeens hoorde ik een ongelooflijke klap in de gang. Ik liep erheen en daar stond ze. De deur had een optater gehad. Ze stond met haar handen in haar zij en keek me met een felle blik aan: “Zo. En nu wil ik gewoon bij je zijn. De rest maakt me niets uit.”

Toen ik voor het eerst ontdekte dat God liefde was, kwam ik op de bekende weg terecht die de meeste mensen volgen als ze dat ontdekken. Het is een weg waarbij je bij elke bocht een “maar hoe zit het dan met” tegenkomt. God is liefde klinkt mooi en fijn, maar hoe zit het dan met al die stukken in de bijbel waar God de Israëlieten opdraagt om een stad te veroveren en alle mannen, vrouwen en kinderen uit te roeien? God is liefde, maar hoe zit het dan met de zondvloed, waarmee God vrijwel elk mens en dier op aarde vermoordde? God is liefde, maar hoe zit het dan met alles uit het Oude Testament? Was Hij toen in een rotbui en is Hij nu opeens aardig geworden? Is God zowel ’Dr Jekyll’ als ’Mr. Hyde’?

Ik nam God is liefde mee tijdens mijn bijbelleesavonturen, en ontdekte dat ik op een bepaalde manier redeneerde, waardoor ik helemaal van slag was als ik deze verschrikkelijke passages las. God is liefde zat naast me, ongeveer zoals een vriendin in de drive-in-bioscoop. Zodra ik een Bijbelverhaal tegenkwam waarin op Gods bevel iets bloederigs of gewelddadigs gebeurde, gooide ik mijn handen in de lucht en schopte God is liefde uit mijn auto. Ik begon me te realiseren dat hoezeer ik ook wilde pretenderen te geloven dat God liefde was, ik het niet echt geloofde in mijn hart. Ik was alleen maar aan het daten met God is liefde, omdat ik me er niet echt aan wilde binden. We gingen uit en hadden een leuke tijd samen, maar wanneer dingen onduidelijk werden of bijbelverzen er te eng uitzagen, liet ik God is liefde vallen en ging ik terug naar mijn oude vriend Angst om met hem ernaar te kijken.

Dit zijn de eerste twee alinea’s van een artikel van Darin Hufford, dat ik vertaald heb naar het nederlands. Verder lezen kan… 

• in het nederlands (3 pagina’s PDF):
  God is liefde (maar hoe zit het dan met…). 
• in het engels op: 
  http://www.freebelievers.com/blog-entry/marrying-yourself-to-god-is-love.  

Tijdelijk heeft de natuur het voor het zeggen. Maar niet lang. De sneeuwbestrijding, vol inzet en strak georganiseerd, komt snel op gang. Er wordt hard gewerkt om vanuit sneeuw en ijs weer in onze oude vertrouwde wereld terecht te komen.  Sneeuwschuivers schuiven belangrijke paden leeg. Op de achtergrond rijden strooiwagens af en aan. Verantwoordelijke Nederlandsers pakken de schep erbij en scheppen hun eigen stoepje schoon.

Ondertussen zijn de kinderen opgewonden en hebben ze energie voor tien. Wandelen in het bos en buiten spelen zijn nog nooit zo leuk geweest. Wortels, sjalen, kralen, en andere mogelijke sneeuwpop-accesoires worden uit huizen ontvreemd. Er verrijzen sneeuwpoppen die niet zouden misstaan in een modetijdschrift.

Buiten is het wel uitkijken geblazen. Bij elke hoek die je omgaat kun je immers midden in een verwoed sneeuwbalgevecht terecht komen. Of erger nog, flink met wat verse sneeuw ingepeperd worden.

Als geen ander ervaren kinderen dat de sneeuw een ongekend avontuur is. Schitterend, uitnodigend om in te spelen, maar ook… vol gevaar. Wat een contrast met sommige volwassenen! Zij zien niet veel meer dan dat wat gemeld wordt op het journaal: overlast, treinuitval en ongelukken. En voegen daarbij hun eigen klaagzang. De sneeuw is voor hen een aanval op hun vertrouwde wereld, en hoe sneller die afgeslagen is, hoe beter.

Terwijl ik de verhalen over Jezus herlees, valt het me op dat hij niet zoveel verschilt van een enorme sneeuwbui. Midden in het religieuze systeem van zijn tijd, gebaseerd op regels en vol hypocrisie sneeuwde hij neer. Sabbaths werden geschonden, etensgewoonten werden aan hun laars gelapt, religieuze leiders werden vergeleken met mooi versierde grafkisten en de ondergang van hun belangrijkste gebouw werd voorspeld. Overlast, ontregeling en chaos overal.

Ook de bestrijding kwam op gang. Verschillende strooiwagens werden ingezet en fanatiek werd er met het zout van leugens en de pekel van roddel gestrooid. De strijd tegen de sneeuw was begonnen, en ze waren bereid om door te gaan tot het bittere eind. En zo geschiedde.

Ondertussen waren er ook mensen die genoten. Die niet alleen het beknellende religieuze systeem zagen verliezen, maar vooral vol waren van het leven, het avontuur dat Jezus hen weer bracht. Een gevaarlijk leven, een leven vol risico’s, maar wel… een echt leven.

Nog steeds is God die explosieve mix van leven; schitterend en avontuurlijk. Een sneeuwbui die je ‘vertrouwde wereldje’ ontregelt, je uit je comfort zone duwt en je met glinsterende, stralende ogen uitdaagt. Privé, in je werk, in relaties, in je kerk, etc. 

Ik wil je aanmoedigen om in het komende jaar de sneeuw niet uit de weg te gaan en in je veilige wereld weg te kruipen, maar om te genieten van het avontuur dat God samen met jou aangaat. Leef en geniet van die sneeuw!

“God, volgens mij heb ik de hele week niet aan je gedacht.”
“Dat geeft niet. Ik heb aan jou gedacht.”

Daar werd ik even stil van.

Hieronder nog wat gedachten die toen door mijn hoofd begonnen te spelen.

• Lang voordat ik voor God zong, zong hij al voor mij.

• Lang voordat ik mijn mond open deed om God te vertellen hoe geweldig en bijzonder hij is, was hij mij al aan het vertellen hoe geweldig en bijzonder ik ben.

• Lang voordat ik ging zitten om te luisteren naar God, was hij al aan het luisteren naar mij.

• Lang voordat ik God beter wilde leren kennen, was hij al bezig om mij beter te leren kennen.

• Lang voordat ik allerlei dingen voor God wilde doen, deed hij met plezier al allerlei dingen voor mij.

• Lang voordat God’s verlangens en dromen me begonnen te interesseren, was hij al met die van mij bezig.

• Lang voordat ik geloofde in God, geloofde hij al in mij.

Ongelofelijk.

“Vandaag…”,

dacht de jongen,

“ga ik God opzoeken”.

Waar God precies woonde, wist hij niet. Voor de zekerheid nam hij daarom maar wat eten en drinken mee. Een zak chips en een paar pakjes appelsap verdwenen in zijn stoere Bob de Bouwer rugzak. Hij gaf zijn moeder een zoen op haar wang en liep de achtertuin uit.

Langs de school, langs de supermarkt, alsmaar liep hij door. Hij kreeg het warm en begon steeds vaker aan de heerlijke pakjes appelsap in zijn tas te denken. Iets verder zag hij een mooi park, en besloot daar even te stoppen.

Op een bankje in het park zag hij een oudere vrouw zitten. Stil zat ze voor zich uit te kijken naar een groepje duiven. “Oma”, dacht hij, maar nee, ze zag er toch net iets anders uit. Rustig ging hij naast haar op het bankje zitten en maakte zijn rugzak open. Hij prikte het rietje in zijn pakje en begon te drinken. De appelsap was een beetje lauw, maar wel lekker. De oude vrouw zag er een beetje raar uit. Alsof ze niet helemaal in orde was. Zou ze misschien honger hebben? Hij keek naar de zak chips in zijn tas, pakte die, scheurde hem open en bood haar wat chipjes aan. Ze lachte vriendelijk en pakte het handje chips aan. Langzaam begon ze de chips op te eten en hij kon zien dat ze ervan genoot.

Hij werd helemaal warm van binnen van haar lieve glimlach en wilde graag nog iets aardigs voor haar doen. Snel pakte hij één van de pakjes appelsap uit zijn tas en bood die haar ook aan. Opnieuw lachte ze zo vriendelijk! Nu durfde hij ook terug te lachen.

Ook de rest van de chips en zijn pakjes appelsap deelde hij met haar. En zo ging de rest van de middag voorbij. Etend, drinkend en lachend; maar ze zeiden niks tegen elkaar.

Toen het een beetje begon te schemeren, begon hij te gapen en merkte de jongen dat hij eigenlijk best wel moe was. Tijd om terug naar huis te gaan, dacht hij. Zijn rugzak was snel ingepakt en hij stond op om weg te gaan. Een paar stappen zette hij, en toen draaide hij zich in een impuls om en rende terug naar de oude vrouw. Hij sloeg zijn armen om haar heen en zij omhelsde hem. Op haar gezicht zag hij de mooiste lach die hij tot nu toe gezien had.

Gelukkig kon hij de weg naar huis nog gemakkelijk terugvinden. Thuisgekomen liep hij door de achterdeur naar binnen. Een beetje ongerust kwam zijn moeder vanuit de keuken naar hem toe. Ze was blij hem weer te zien; het viel haar op hoe gelukkig en blij hij eruit zag. “Wat heb je voor bijzonders gedaan? Je ziet er zo gelukkig uit!” Hij antwoordde: “Ik heb samen met God op een bankje in het park gezeten en chips gegeten.” En, voor zijn moeder kon reageren, voegde hij eraan toe: “Ze heeft de liefste glimlach die ik ooit gezien heb!”

Ondertussen was de oude vrouw, ook stralend, bij haar huis aangekomen. Haar zoon was in de voortuin bezig en zag haar voldaan gezicht. “Moeder, wat heb je voor bijzonders meegemaakt vandaag? Je ziet er zo intens gelukkig uit!”. De oude vrouw lachte en zei: Ik heb chips gegeten en appelsap gedronken met God.” En, voor haar zoon daarop kon reageren, voegde ze eraan toe: “Weet je… hij is veel jonger dan ik verwacht had!”

(vertaald en herschreven, engelse bron: rondzwervend verhaal op internet)

In het bos…

Herfst; een heerlijke tijd om door het bos te lopen. Bladeren in de mooiste kleuren, bijzondere paddestoelen die uit de grond schieten, en de gure wind die om je heen waait. Genieten!

Sinds ik een paar jaar geleden de namen en kenmerken van veel bomen uit mijn hoofd moest leren, merk ik dat ik anders door het bos loop. Waar ik eerder een bos vol bomen zag, zie ik nu een eik, een paardekastanje, een berk, een populier, een wilg, een treurwilg, een beuk etc. Ik weet hoe ze heten, hoe de bladeren eruitzien, en herken de vorm en de vruchten.

In de klas…

Elke keer als ik aan een nieuwe klas sta les te geven, probeer ik zo snel mogelijk de namen van alle kinderen te leren kennen. Dan hoef ik niet langer beurten te geven aan “jij, met je groene trui” en aan “het meisje dat naast de verwarming zit”. Als ik de namen ken, zijn het niet meer zomaar “kinderen”. Het zijn Achmed, Joost en Jessica. Allemaal unieke persoontjes, met gevoelens, ideeën, wensen, angsten, mogelijkheden en beperkingen.

Je kent de namen van…

Regelmatig spreek ik iemand die ik al eerder ontmoet heb, maar heb ik geen idee hoe die persoon heet. Dat gebeurt me echter nooit bij vrienden, familie of andere mensen die me interesseren. Die namen onthoud ik “vanzelf”. Omdat ik om hen geef, onthoud ik hun naam, weet ik hoe ze eruitzien, wat ze leuk vinden, hoe ik ze kan laten lachen, hun hobby’s, hoe ze in bepaalde situaties reageren en nog veel meer andere dingen.

Intens persoonlijk

God lijkt soms ver weg, omdat je hem niet kunt zien en horen. Het is gemakkelijk om te denken dat je ”één van de zes miljard mensen op aarde” bent. Toch is dat niet waar. Jij hebt een naam, en alhoewel ik je naam niet ken, kent hij hem wel. Hij weet wat jouw dromen zijn en je frustraties. Hij weet waar je gelukkig van wordt en wat je allemaal (met hem) meegemaakt hebt. Hij weet hoe hij het beste jou iets uit kan leggen. Hij weet waarmee hij je hart kan raken. Hij geniet ervan om je te zien opgroeien tot zijn volwassen zoon of dochter. Hij kent je naam en is intens persoonlijk betrokken bij jou.

Ja ja…

En nu? Wat kan ik daarmee? Ik geloof best dat dat waar is, maar ik merk er niet zoveel van? Wat moet ik doen?

Nou,  niet te veel gaan doen! Relax. God is meer geïnteresseerd in jou dan jij in hem. Er is geen stappenplan, en “hoe het werkt” weet ik niet. Maar ik heb wel een paar simpele ideeën, waar je misschien iets mee kunt. Denk eens aan wat je samen met een vriendin of vriend doet. Je kunt bijvoorbeeld…

• samen iets (leuks) gaan doen
• praten
• samen relaxen 

Met God werkt het niet veel anders. Deze drie dingen kun je ook gemakkelijk samen met hem doen. Als je iets leuks doet kun je bedenken dat hij er bij is en met je mee geniet. Je kunt hem vertellen wat je bezig houdt of vragen wat hem bezig houdt. Als je op de bank zit te relaxen, kun je je ogen even een minuutje dicht doen en God bedanken dat hij bij je is en van je houdt.

Tot slot

Ik hoop dat je steeds meer mag gaan zien hoe persoonlijk God is, dat je mag merken wat hij voelt voor jou en meer en meer te weten komt hoe hij denkt over jou. Ik ben ervan overtuigd dat God veel meer in jou geïnteresseerd is dan jij denkt. En dat hij nog veel meer van jou en je leven geniet dan jij je voor kunt stellen.