Rustig keek hij met zijn vrolijke snuitje om zich heen, en koos een heerlijke grasspriet uit. Toen werd hij plotseling opgeschrikt van het vleugelgeklepper van Raaf, die met een hoop lawaai op hem af kwam vliegen. ‘Ha konijn’, zei hij, ‘ik wil me niet met je bemoeien hoor…’. ‘Oh’, zei het konijn. ‘Dat waardeer ik erg, Raaf’. Ik sta namelijk net op het punt om te gaan ontbijten, weet je.

Raaf leek even uit het veld geslagen. ‘Uhm ja. Wat ik zeggen wilde konijn, is dat jouw vacht een beetje te bruin is. Ik bedoel het helemaal niet verkeerd, maar daar moet je toch echt iets aan doen. Zo heeft de grote leeuw het niet bedoeld.’

Het konijn keek Raaf aan, en keek toen naar zijn vacht. Ja, die was inderdaad wel een beetje bruin. Hij krabde met zijn poot achter zijn oor en probeerde te bedenken of dat ooit anders geweest was. Nou ja, Raaf zou wel weten hoe het hoorde. ‘Ik ga er wat aan doen Raaf.’ ‘Fijn’, zei Raaf, en ik ben blij dat ik je daarmee heb kunnen helpen.’ Toen vloog hij weer weg.

Enigszins beteuterd zat het konijn voor zich uit te staren. Nu wist hij wel dat er iets mis was, maar wat moest hij er nu precies aan doen? ‘First, things first’ dacht hij, en begon met het knibbelen aan de lekkere grassprietjes die hij uitgekozen had.

Halverwege zijn ontbijt begon opeens de grond te trillen. Niet bang uitgevallen, wachtte hij op wat er ging gebeuren. Het dreunen werd erger, en vanachter een boom kwam Everzwijn de vlakte opstampen. ‘Konijn, konijn, ik ben snel naar je toegekomen. Ik wil me niet opdringen hoor, maar…’. ‘Oh’, zei het konijn. ‘Fijn! Want ik zit midden in mijn ontbijt.’

Dat weerhield Everzwijn echter niet om snel door te praten. ‘Konijn, je bent een geweldig konijn. Echt waar. Ik waardeer je enorm. Maar uhm… je staartje… het is te wit. Elke keer als ik het zie moet ik denken aan wat de grote leeuw gezegd heeft over “witte staartjes”. Dat kan echt niet, konijn.’

Met grote ogen draaide konijn zijn hoofd om, keek naar zijn staartje en bewoog het op en neer. Everzwijn knikte en zei ‘Nu zie je het zelf ook wel, hè. Ik ben blij dat ik de grote leeuw zo goed begrijp dat ik je dit kon vertellen! Succes ermee hè!’ Enigszins lomp draaide hij zich om en dreunde weer terug in de richting waar hij uit gekomen was.

Het konijn keek moedeloos om zich heen. Zijn vacht was te bruin, zijn staartje te wit. Zin in ontbijt had hij niet meer. Het was warrig en pluizig in zijn hoofd, en het voelde goed om terug te sjokken naar zijn veilige holletje onder de boom. Daar ging hij rustig in zijn bed liggen. Vanuit zijn bed kon hij nog net zijn bovenbuurman Oehoe rustig op de takken zien zitten.

Oehoe zat stil. Hij zei nooit zo veel. Daar was het konijn nu erg blij mee. ‘s Avonds laat, toen zijn kleine hoofd weer een beetje gekalmeerd was, vroeg hij aan Oehoe of hij iets wist over bruine vachten. En hij vroeg aan Oehoe of hij wist wat de grote leeuw van staartjes vond. En welke kleur die eigenlijk hoorden te zijn. En ze hadden een goed gesprek, alhoewel Oehoe niet echt veel zei.

Na hun gesprek, toen de sterren moegetwinkeld waren en Oehoe erop uit vloog om wat te eten te halen, viel het konijn rustig in slaap. Hij sliep heerlijk. Die nacht droomde hij lang en gelukkig; over grassprietjes en heerlijk ongestoord ontbijten.

Na een paar keer proberen sloeg de motor aan en met een tevreden gebrom voeren we de rivier op. In het heldere water was goed te zien hoe de scholen vissen ons bootje ontweken. Vogels scheerden door de lucht en zongen hun hoogste lied. Hagedissen en slangen lagen luierend op takken langs de oever. Af en toe zagen we in de verte een aapje door de bomen slingeren.

De oevers waren groener dan ik me had voorgesteld; overal stonden bomen vol in blad. Dichterbij varend waren ook de exotische vruchten die eraan groeiden goed te zien. Ik staarde voor me uit en genoot.

Later, toen ik op de veranda van mijn kleine blokhutje zat, realiseerde ik me wat een mooi plaatje dit was van een leven met God.

Wij, die daar staan, groeiend en bloeiend aan de oever van de rivier. Helder water dat om onze wortels stroomt. Vol bladeren en vrucht dragend op zijn tijd. Mooi!

We hebben allemaal af en toe de neiging om anderen op een voetstuk te zetten. Of het nu iemand is waarvan we veel geleerd hebben, een plaatselijke succesvolle voorganger, iemand wiens boeken we geweldig vinden, iemand met een heel rijtje titels, iemand die door anderen op een voetstuk geplaatst wordt of iemand die bijvoorbeeld elke dag veel bidt en bijbelleest.

Wat we daarbij vaak vergeten is de garantie die er bij voetstukken geleverd wordt:  iedereen die er maar lang genoeg opstaat, zal er ook vanaf vallen.

Onze neiging om christenen op een voetstuk te zetten is dezelfde als hoe we omgaan met beroemdheden en hoe we in het bedrijfsleven naar mensen kijken. Daar draait het vaak om titels, om het aantal mensen dat je bereikt / aanstuurt, en om het beeld dat je mensen voorschotelt.

Zelden stellen we daarbij vragen als: Hoe is het om een kind van die persoon te zijn? Hoe gaat hij om met zijn vrouw? Hoe bereikbaar is hij? Is het iemand waarbij je in een gesprek merkt dat hij ook bereid is iets van mij te leren, of weet hij alles al? (hij = hij/zij)

Als je meemaakt hoe mensen met anderen die dicht bij ze staan omgaan, zul je ze niet meer zo snel op een voetstuk plaatsen. Je zult merken dat we allemaal mensen zijn en dat we allemaal fouten maken. En tegelijkertijd zal er wel voor sommige mensen respect groeien. Respect en waardering voor hoe iemand met anderen omgaat. Hoe iemand met zichzelf omgaat.

En tot slot: als je weigert anderen op een voetstuk te plaatsen, helpt dat ook om zelf niet te gaan balanceren op een voetstuk. Het is namelijk echt niet zo belangrijk wat mensen van je denken. Of ze je nu op een voetstuk zetten (dat is hun keus), of dat ze ervaren dat je van hun voetstuk valt (ook dat komt doordat ze jou op dat voetstuk gehesen hebben). Leef gewoon je leven. In liefde voor de mensen om je heen, met God.

Ooit was er eens… een crisis bij een groep christenen. Op een dag hoorde de apostel Johannes hier van, en hij schreef ze een brief. Een mooie brief. Een brief om ze op te beuren.

Die brief hebben we nog steeds, en als je die brief naleest, dan zegt Johannes wat verbazingwekkende dingen. Niet alleen voor de mensen die hem toen ontvingen, maar ook voor ons. Zo schrijft hij dat de christenen daar de antwoorden op hun vragen eigenlijk al weten. Dat ze niet van alles hoeven te leren van allerlei “mensen die het heel goed weten”, maar dat ze erop kunnen vertrouwen dat de Heilige Geest hen wel duidelijk zal maken wat ze duidelijk moeten hebben. En daarnaast schrijft hij ook nog dat ze het niet te ingewikkeld moeten maken. Nee, schrijft hij, blijf bij de liefde van God. Wees geliefd en heb lief. Moeilijker is het niet.

Je hebt het antwoord al

Een paar weken geleden schreef ik over vragen. Terugkijkend op de vragen die ik zelf de afgelopen jaren gesteld heb, raak ik er meer en meer van overtuigd dat we in het diepst van ons hart vaak op onze vragen al een antwoord hebben. Alleen ligt dat antwoord soms bedekt onder een dikke modderige laag gedachtes, een wervelstorm aan gevoelens of de drukte van alles wat er om ons heen gebeurt.

Ik herinner me dat iemand me een aantal jaren geleden vertelde dat ik een geliefde zoon van God was. Toen ik dat hoorde, wist ik dat het waar was. Maar tegelijkertijd kwam er in de week daarna een storm van gedachten en gevoelens los in mijn hoofd, die allemaal beweerden dat dat niet klopte. Op dat moment kwam ik er niet uit met alle gedachten en gevoelens. Ik kon niet beredeneren of het klopte, en ik voelde me ook niet bijzonder geliefd. Maar ik wist diep van binnen dat het wel zo was, en vertrouwde erop dat wat ik voelde in mijn hart ten diepste waar was.

Een ander voorbeeld wat je misschien wel eens meegemaakt hebt, is als je verliefd bent. Soms weet je ten diepste wel dat het niet gaat werken tussen jullie. Maar omdat je gevoelens heftig kunnen zijn, en er van allerlei gedachtes door je hoofd gaan, is het dan wel zo gemakkelijk om niet te luisteren naar de stem van je hart. En na verloop van tijd hoor je die dan ook niet meer. Tot je achteraf je herinnerd dat je eigenlijk wel had geweten dat het niet zou werken.

Vertrouwen in jezelf

Als christenen hebben we helaas vaak geleerd om niet te vertrouwen op ons eigen hart. We moeten tenslotte geen vertrouwen hebben in onszelf, maar in God! Hoe afhankelijker we van hem leven, hoe meer we hem bij ons leven betrekken, hoe meer we aan hem vragen… hoe ‘geestelijker’ we als christen zijn. We vragen hem wat voor baan bij ons past, wie er een goede partner zou zijn, wat voor lied we zondag in de worship moeten zingen, hoe we om moeten gaan met tante jopie, of we vanmiddag wel of niet een eind moeten gaan wandelen, of het ok is om een nieuwe laptop te kopen, wat voor tattoo we zullen nemen etc. etc…

Maar… er klopt iets niet in dit plaatje. Kleine kinderen vragen heel veel aan hun ouders, maar hoe groter ze worden, hoe volwassener, hoe meer ze zelf beslissingen nemen. En hoe meer vertrouwen ze van hun ouders krijgen om die beslissingen zelf te nemen. We vinden het allemaal raar als een volwassene voor elke zucht zijn moeder belt om te vragen wat hij moet doen. En toch is dat wel de manier waarop we vaak met God omgaan. Wat raar!

Er zijn heel veel dingen die we eigenlijk helemaal niet aan God hoeven te vragen. Waar we niet voor hoeven te bidden. Niet omdat het niet mag (natuurlijk wel!). Maar omdat we zelf prima weten wat te doen. Omdat je kunt vertrouwen in jezelf. Want God geeft jou als vader ook dat vertrouwen. Hij vertrouwt je genoeg om je zelf keuzes te laten maken. Wordt het dan niet ook tijd dat wij onszelf gaan vertrouwen?

Hoe meer ik ervan overtuigd ben geraakt dat God vertrouwen heeft in mij, hoe meer ik ook mezelf vertrouw. Ik merk dat ik diep van binnen de waarheid ken. Dat ik daar geen hele lijst van argumenten voor nodig heb om die te onderbouwen, en ook dat ik niet hoef te zwichten voor allerlei overtuigende argumenten als ze ingaan tegen mijn hart. Dat alhoewel mijn gevoelens van links naar rechts kunnen zwiepen, ik leer om te vertrouwen op wat ik diep in mijn hart weet.

Tot slot

Voordat je de volgende keer iets aan God vraagt, luister dan eerst eens naar je hart. Vraag je af wat je zelf denkt dat het antwoord op je vraag is. Ik denk namelijk dat je meestal het antwoord al wel weet. Ook al zul je merken dat je antwoord niet altijd zal rijmen met je christelijke theologie, toch denk ik dat je het antwoord al wel weet. Want je weet al alle dingen die je op dit moment nodig hebt om te weten.

Met de apostel Johannes wil ik je er dan ook graag aan herinneren dat je de antwoorden op jouw vragen al hebt. Dat je ten diepste de waarheid kent. Ik wil je aanmoedigen om te luisteren naar je hart. Om je niet teveel aan te trekken van alle gedachtes en gevoelens die daaromheen cirkelen, maar te vertrouwen in wat je hart je verteld, te vertrouwen in… jezelf. Vertrouwen in jezelf, omdat God vertrouwen in jou heeft. En omdat hij je in je hart duidelijk maakt wat je duidelijk moet hebben.

Hieronder vind je een aantal boeken (in willekeurige volgorde) die in de afgelopen 6 jaar mijn hart geraakt hebben. Ik pak er nog regelmatig eentje uit dit lijstje uit de kast. Helaas zijn er wel veel die (nog) niet vertaald zijn.

Ik hoop dat deze boeken jou ook inspireren!

The Rest of the Gospel

De rust / rest van het evangelie is niet dat wij hard werken om “goede christenen” te zijn, maar Christus in ons, die zijn leven door ons leeft wanneer wij rusten in hem. (Dan Stone & David Gregory)

Divine Nobodies

Jim was hard op weg een grote christelijke leider te worden, toen zijn leven crashte. In dit boek vertelt hij over hoe ontmoetingen met gewone mensen bijna alles veranderd hebben wat hij dacht over God. (Jim Palmer)

Blue like Jazz

Donald Millers gedachten en reis voeren hem naar bijzondere plekken en bijzondere mensen. Naast mooi geschreven, ook een rauw en eerlijk verhaal over iemand die vrij durft te doen en te denken. (Donald Miller)

Een avontuurlijk geloof

Ik ken geen ander boek waar ik dit boek mee kan vergelijken. Dwars door hoofdstukken als ‘Gevaarlijke nieuwsgierigheid’, ‘Onverantwoordelijke passie’ en ‘Luisteren met grote ogen’ heen brengt dit boek me nog steeds terug naar het genieten en de simpelheid van een kind van God. (Michael Yaconelli, vertaling van “Dangerous Wonder”)

The Misunderstood God

Een paar jaar geleden las ik ‘The God’s honest truth’. Dit boek is daar een bewerkte, verbeterde versie van. Het vertelt me veel dingen over onze liefdevolle God die ik altijd al diep van binnen gehoopt en geweten heb, maar nu durf te geloven. (Darin Hufford, zie ook mijn recensie hier: www.vlammendesnippers.nl/recensie)

Dus jij wilt niet meer naar de kerk?

In dit boek ontdekt de hoofdpersoon Jake dat we op zoveel manieren de liefdevolle relatie met God ingeruild hebben voor koude religieuze structuurtjes. Jezus botste enorm met de religie van zijn tijd, en kwam niet om een nieuwe religie te starten, maar om ons terug te brengen naar het hart van zijn Vader. (Jake Colsen, zie ook mijn recensie hier: www.vlammendesnippers.nl/dus-jij-wilt-niet-meer-naar-de-kerk, vertaling van “So you don’t want to go to church anymore?”)

Heb je één van deze boeken gelezen, of heb je andere boekentips? Reageer!

Op een feestje, op een bruiloft, bij het sporten, in je werk. Overal ontmoet je nieuwe mensen. Je stelt je voor, en je maakt een praatje. Je stelt wat vragen, geeft wat antwoorden, en leert elkaar zo een beetje kennen. De antwoorden op je vragen zijn wel belangrijk, maar eigenlijk gaat het er meer om dat je door te praten contact maakt. Je leert elkaar een beetje kennen.

Als ik (half) verliefd op iemand ben, dan wil ik ook altijd alles van die ander weten. Ik vraag, want ik ben nieuwsgierig. Maar… eigenlijk is het niet zo heel erg belangrijk wat het antwoord van die ander is. Dat we samen praten, dat er contact is, dat is waar het allereerst om gaat.

In deze twee voorbeelden zie je dat bij veel van de vragen die we gedurende de dag stellen, de antwoorden niet zo heel erg belangrijk zijn. De vragen en antwoorden zijn meer de interactie waardoor relaties tussen mensen groeien.

Vragen uit het diepst van je hart

Sommige vragen leven diep van binnen. Onder de oppervlakte, soms bewust, soms onbewust. Het zijn grote vragen, vragen van ons hart. Over ons doel, ons leven, relaties, over God, de kerk, de wereld om ons heen. Belangrijke vragen. Vragen die ons intens bezig kunnen houden. Vragen waarop het antwoord voor ons ook erg belangrijk kan zijn.

Vragen of  ”Blind vertrouwen”?

Binnen het christendom worden mensen die vragen stellen niet altijd zo gewaardeerd. Laat staan mensen die moeilijke vragen durven stellen! Confronterende vragen. Vragen die heilige huisjes doen schudden. Nee, geloof, dat is waar het om draait. En in plaats van een vraag de ruimte te geven, wordt die vaak vrij snel met een bijbeltekst of redenatie de nek omgedraaid.

Maar… zit daar geen kern van waarheid in? Vindt God geloof en vertrouwen niet ongelooflijk belangrijk? En kom je eigenlijk wel ergens met vragen stellen? Is het niet veel beter, veel volwassener, veel ‘geestelijker’ om blind op hem te vertrouwen?

Nee, dat is het niet. Want je vragen zijn echt. En die stellen aan God is een manier om contact te maken. Een uitnodiging aan Hem om samen te praten. Je vragen wegdrukken en blind (‘Leer mij volgen zonder vragen’) doorlopen klinkt misschien diep vroom en heel geestelijk. Maar als je er even over nadenkt, is het juist een manier waarop je een deel van jezelf afsluit voor God. Alsof je een kamer in je hart hebt waar je al je vragen ingooit, de deur op slot doet en de sleutel weggooit. Je schakelt een deel van je persoonlijkheid uit!

Waarom stellen we onze vragen niet (meer)?

Naast wat ik hierboven schreef, denk ik dat we ook geen of weinig vragen stellen aan God, omdat we er ergens van overtuigd zijn geraakt dat God toch geen antwoord geeft. Laten we daar eens naar kijken. Als jij een vraag stelt aan God, waarom zou Hij hem dan eigenlijk niet beantwoorden?

• Is God te groot en te belangrijk om zich met een vraag van jou bezig te houden? (met andere woorden: jij bent niet belangrijk genoeg voor Hem)
• Stel je niet de goede vragen, en zit God te wachten tot jij de ‘goede’ vragen op een vrome manier stelt? (met andere woorden: God reageert alleen op de mensen die het perfect doen)
• Is het antwoord op je vraag zo moeilijk dat hij het nooit aan je uit kan leggen? (met andere woorden: God is niet creatief genoeg en kent jou niet goed genoeg om een manier te vinden om het jou uit te leggen)
• Is hij niet geïnteresseerd in wat jou bezig houdt? (met andere woorden: ook al komen de vragen uit het diepst van je hart, je doet er niet toe voor God)

Nee, natuurlijk niet. God geeft om jou, en dat betekent dat hij jouw vragen ook serieus neemt. Als je een vraag stelt aan een mens verwacht je een antwoord. Is het dan niet een raar idee, dat er van God zo weinig antwoorden te verwachten vallen? Het is heel normaal en heel logisch om een antwoord te verwachten, als je God een vraag stelt.

Vragen staat vrij

Er is heel veel meer te zeggen en te schrijven over dit onderwerp. Maar in dit artikel wil ik het hierbij laten. Ik heb geprobeerd te laten zien dat vragen stellen te maken heeft met contact maken, en dat het dus eigenlijk iets heel moois is. Dat je je vragen niet hoeft te begraven in het diepst van je hart. En dat je ervan uit kunt gaan dat God antwoord geeft op de vragen die je hem stelt.

Je bent vrij om vragen te stellen aan God. Dus, de volgende keer dat je je iets afvraagt. Een kleine vraag, een grote vraag, een hele grote vraag. Wat houd je tegen om die te stellen? Ik weet zeker dat hij ervan geniet de vragen te horen die jou bezig houden.

Puzzel

Op een dag kwam een vermoeide vader thuis van zijn werk. Hij zat net lekker met een kop koffie op de bank en wilde beginnen met het lezen van zijn krantje, toen zijn jongste dochter aan kwam dribbelen. Ze wilde spelen.

Op de voorpagina van de krant stond een ingewikkeld plaatje van een wereldkaart, en dat bracht hem op een idee. Hij knipte het plaatje uit en liet het aan zijn dochtertje zien. Vervolgens knipte hij het plaatje in redelijk wat onregelmatige kleine stukjes. Die gaf hij haar en zei: “Liefje, dit is een puzzel. Als je alle stukjes zo neergelegd heb dat de wereld weer heel is, plak ze dan aan elkaar vast, en dan gaan we daarna samen spelen.”

Hij gaf haar een rolletje plakband, en ging rustig weer verder met het lezen van zijn krantje. Het was een behoorlijk ingewikkelde puzzel, dus verwachtte hij dat hij op z’n minst een uur rust zou hebben voordat ze de wereldkaart weer heel had gemaakt. Maar het duurde nog geen tien minuten voordat zijn dochter met een stralend gezicht aan kwam lopen!

“Papa, ik ben klaar!”

Verbaasd vroeg hij haar: “Hoe heb je de wereld zo snel weer heel gekregen?”

Ze draaide de aan elkaar geplakte wereldkaart om, en zei: “Kijk papa, op de achterkant staat een plaatje van een man. Wat ik gedaan heb is de stukjes zo neerleggen dat de man weer heel was, en toen was de wereld ook weer heel!”

Dit verhaal ben ik (in het engels) een keer tegenkomen op het internet in een forum. Het vertelt mij dat als onze verhouding met God klopt, de puzzelstukjes van de wereld en de mensen om ons heen ook op de goede plaats terecht zullen komen.

klik hier voor deel 1

De voorganger (dominee / pastoor / priester / etc.)

Dorpsbewoners: De voorganger is de bankier. In zijn kluizen bevinden zich de rijkdommen van het dorp. Hij heeft het niet zo op vreemdelingen. En dat is ook wel logisch, als je kijkt naar de schatten die hij moet bewaken. De bankier is een belangrijk en gerespecteerd man in het dorp. Hij heeft een geweer, maar houdt die verborgen achter zijn bureau.

De sheriff en hij hebben hetzelfde doel en dezelfde ideeën, zo vindt hij. Ze bewaken tenslotte allebei de bank.

Pioniers: De voorganger is de kok. Hij jaagt of koopt geen vlees, maar maakt het vlees klaar dat de wilde jager hem brengt. Op die manier helpt hij de huifkar in beweging te houden.

Hij verwardt zijn taak nooit met die van de leider, de spoorzoeker of de wilde jager. Simpelweg een pionier die geleerd heeft om te koken, en wiens taak het is om de andere pioniers te helpen.

De bisschop (apostel / opziener / etc.)

Dorpsbewoners: De bisschop is de baas van de bankiers. Hij leidt de bank met strakke hand en maakt alle beslissingen. Hij stuurt de bankiers aan, en is bovendien het gezicht van de bank naar buiten toe. De dorpsbewoners moeten keer op keer worden gerustgesteld over de veiligheid van hun kostbaarheden, en ook dat doet hij.

Daarbij houdt hij zijn oog voortdurend op de administratie en bekijkt elke dag alle stortingen en opnames. Alle nieuwe rekeningen die geopend worden vallen ook onder zijn verantwoordelijkheid, dit wordt bij de bank het “de handen opleggen” genoemd.

Pioniers: De bisschop is de afwashulp. Hij doet alle klusjes in de keuken zodat de kok zijn werk goed kan doen. Welke hulp de kok ook nodig heeft, hij kan op de afwashulp rekenen. Samen plannen ze de maaltijden en maken ze het voedsel klaar waar de wilde jager mee aan komt zetten. Bij het koken hebben ze elkaar hard nodig. Onderwijl zorgt de afwashulp er al neuriënd ook nog voor dat er steeds verse koffie is voor de pioniers.

De afwashulp doet eenvoudig werk, maar dat deert hem niet. Alle pioniers weten immers heel goed dat ieders inspanning even belangrijk is. In de bijzondere manier waarop de groep pioniers functioneert, wordt degene die anderen het meeste helpt zelfs als de belangrijkste persoon gezien.

Geloof

Dorpsbewoners: Geloof is het vertrouwen in de veiligheid van het dorp; de regels van het dorp gehoorzamen; zorgen dat je goed overkomt; en natuurlijk niet twijfelen dat de burgemeester in de top van het gemeentehuis woont.Pioniers: Geloof is avontuurlijk; klaar staan om te vertrekken; bereid zijn om alles te riskeren op de weg naar het onbekende. Geloof is gehoorzaamheid aan de steeds voortgaande stem van de leider.

Zonde

Dorpsbewoners: Zonde is het breken van één van de regels die gelden in het dorp.

Pioniers: Zonde is als je om wilt keren, als je het pad van de pioniers verlaat.

Gered zijn

Dorpsbewoners: Gered zijn heeft te maken met dicht bij het dorp blijven en natuurlijk het bezoeken van het gemeentehuis.

Pioniers: Gered zijn heeft te maken met dat je banger bent van het doodse leven in het dorp, dan van de dood op reis naar het onbekende.

Pioniers genieten van het idee dat er weer een nieuwe dag begonnen is waarop ze verder kunnen trekken, de onbekende wildernis in. Ze leven als geredde mensen door te vertrouwen op hun leider en achter de spoorzoeker aan te gaan. Onderweg worden ze van voedsel voorzien door de wilde jager.

Download de complete pdf.

Wes Seeliger (inmiddels overleden) schreef een boek: “Western Theology”. Een ingekorte versie van wat hij schrijft vind je op: http://www.servant.org/pa_ft.htm (in een iets andere versie op http://www.christiangoth.com/western_theology.htm). Dit is een vrije vertaling / bewerking daarvan naar het Nederlands.

klik hier voor deel 1

Jezus

Dorpsbewoners: Jezus is de sheriff. In opdracht van de burgemeester handhaaft hij de regels. Hij heeft een witte cowboyhoed op, drinkt melk en schiet sneller dan welke schurk dan ook. Hij biedt de dorpsbewoners veiligheid.

De sheriff besluit wie er in de gevangenis terecht komt. Er is een gezegde over hem in het dorp: Wie gelooft dat de sheriff gezonden is door de burgemeester en zich aan de regels houdt,  zal niet eindeloos zijn dagen op het kerkhof slijten.

Pioniers: Jezus is de spoorzoeker. Hij rijdt voor de huifkar uit om te bekijken welke kant de pioniers het beste op kunnen trekken. Hij heeft een gevaarlijke, zware  taak, maakt veel ellende mee en wordt regelmatig aangevallen door de indianen.

Hij is gevreesd bij de dorpsbewoners, maar de pioniers zien hem als voorbeeld. Hij herinnert hen eraan wat het ook al weer is om pionier te zijn. In hoe hij handelt en wat hij zegt herkennen ze de visie en de zorg van hun leider.

De Heilige Geest

Dorpsbewoners: De Heilige Geest is de barvrouw. Ze luistert naar de dorpsbewoners en legt een arm om hen heen als ze het moeilijk hebben. Ze bezoeken haar als ze zich alleen voelen of wanneer het leven te saai of te gevaarlijk wordt. Ze geeft hen wat aandacht, kietelt ze onder de kin en… alles is weer goed. Als iemand de rust verstoort, gilt de barvrouw om de sheriff. (Opmerking: de barvrouw schenkt natuurlijk alleen niet-alcoholische drankjes)

Pioniers: De Heilige Geest is de wilde jager. Hij rijdt mee met de huifkar en zorgt voor vers, rauw vlees voor de pioniers. De wilde jager is een vreemd figuur, ongrijpbaar en ongetemd. De pioniers weten nooit wat hij het volgende moment gaat doen.

De dorpsbewoners zijn bang voor hem. Elke zondagmorgen, als zij een feestje hebben in het gemeentehuis, besluipt hij één van de raampjes en vuurt zijn enorme zwarte geweer af met een ongelooflijke knal. Dan springen de mannen verschrikt op, zetten de vrouwen het op een gillen en slaan de honden aan. En de wilde jager? Hij rijdt grinnikend weer terug naar de huifkar.

De christen

Dorpsbewoners: De christen woont in het dorp. Hij voelt zich daar veilig en is bang voor het onbekende.  Hij zorgt dat hij op goede voet blijft staan met de burgemeester en blijft uit de buurt van de sheriff. Achter zijn huis heeft hij een klein tuintje, waar hij zijn eigen groente verbouwd.

Het gemeentehuis is voor hem een symbool van veiligheid, vrede, orde en geluk. Het past goed bij zijn levensmotto: “Veiligheid voor alles”. Zijn geld heeft hij ondergebracht bij de bank; en het zal je niet verbazen dat de bankier dan ook zijn beste vriend is.

Overdag kun je hem vaak vinden in de koele schaduw van de eikenbomen die bij het gemeentehuis staan. Rustig zit hij daar een potje te dammen met een andere dorpsbewoner. Hij mist nooit de wekelijkse feestjes in het gemeentehuis.

Pioniers: De christen is een pionier. Vol lef, dol op risico’s, moedig. Hij wordt aangetrokken door avontuur, en de uitdaging van het steeds nieuwe leven ‘on the road’. Rijdend in volle galop is hij onverschrokken en niet bang om zijn geweer te gebruiken als dat nodig is.

Hij heeft medelijden met de dorpsbewoners en probeert ze te vertellen over het plezier en de voldoening van het leven zoals hij dat leeft. Hij sterft zoals hij leeft: in het zadel, met zijn laarzen aan…

klik hier voor deel 3

Download de complete pdf.

Dorpsbewoners en Pioniers

Dorpsbewoners en Pioniers. Twee groepen mensen die op twee totaal verschillende manieren tegen het leven aankijken. De ene groep is voorzichtig en ziet het leven als iets wat je goed moet bewaken. We noemen ze de Dorpsbewoners. De andere groep ziet het leven als een fantastisch, wild, explosief cadeau; de Pioniers.

Als je om je heen kijkt, naar wat je van de kerk en de christenheid kunt zien, zie je vooral dorpsbewoners; en een paar pioniers. De onzichtbare kerk daarentegen is de gemeenschap van de pioniers. Het zal je vast niet verbazen dat dorspbewoners en pioniers hele verschillende ideeën hebben over God en hun eigen leven als christen. Voor het gemak noemen we dat even: hun theologie.

De dorpsbewoner probeert in zijn theologie de antwoorden te vinden op alle vragen. Hij tekent de lijntjes uit waarbinnen ‘Het Opperwezen’ zich beweegt. Hij probeert de waarheid zoals hij die kent uit te beitelen in levensgrote stenen tafelen.

De pionier daarentegen zoekt in zijn theologie naar wat het betekent om dat bijzondere cadeau van het leven te ontvangen; en het ook werkelijk te leven. Voor hem is die theologie vol van wild avontuur, compleet met indianen, barmeiden, en de aantrekkingskracht van het onbekende.

Tegen de achtergrond van het Wilde Westen wil ik je hieronder meer vertellen over deze twee groepen mensen en hun denkbeelden. Ze gebruiken vaak dezelfde woorden; maar daar houdt het dan ook wel mee op. Hou je vast en lees verder om te zien wat ik bedoel.

De kerk

Dorpsbewoners: De kerk, in de theologie van de dorpsbewoners, is het gemeentehuis. Een oud stenen gebouw dat het dorpsplein domineert en het centrum is van het leven in het dorp. Het heeft kleine raampjes, waardoor het gemakkelijk te verdedigen is. Die maken het wel een beetje donker van binnen. De deuren van het gemeentehuis zijn van solide eikenhout. Het gemeentehuis wordt niet bewoond, behalve door wat duiven, die er natuurlijk helemaal niet welkom zijn.

Binnen de dikke muren van het gemeentehuis gebeurt van alles. De administratie wordt bijgehouden en belastingen worden er verzameld. Natuurlijk worden er rechtzaken gevoerd tegen de schurken. In het gemeentehuis wordt bepaald wat er in het dorp gebeurt. Voor de dorpsbewoners staat het gemeentehuis dan ook symbool voor handhaving van de wet, orde, stabiliteit, en uiteindelijk het allerbelangrijkste: veiligheid.

Helemaal bovenin het gemeentehuis is de kamer van de burgemeester. Van daaruit ontgaat hem niets van wat er in het dorp gebeurt.

Pioniers: De kerk, in de theologie van de pioniers, kun je nog het beste vergelijken met de huifkar; een huis op wielen, altijd in beweging. In en om de huifkar is de plek waar de pioniers eten, slapen, de liefde bedrijven, vechten en sterven. De huifkar blijft nooit lang op één plaats, en je vindt hem altijd op de plek waar de actie is. Dat is ook goed te zien en te horen; de huifkar kraakt, er steken pijlen uit en op sommige plaatsen worden de planken provisorisch door touwen bijeengehouden.

Hij rijdt naar de toekoms, het onbekende tegemoet. Markeren waar hij geweest is? Verspilde energie! De oude huifkar is niet zo comfortabel, maar dat interessert de pioniers niet; ze kijken met open ogen naar de nieuwe wereld die voor hen ligt.

God

Dorpsbewoners: God is de burgemeester. De hooggeachte Alpha O. Mega, de onbetwiste leider van het dorp. Een indrukwekkende verschijning; strak ik pak, achterover leunend in een dikke fauteuil in zijn kamer in het gemeentehuis. Hij houdt de luiken voor zijn ramen gesloten. Niemand ziet hem of ontmoet hem, maar er is orde in het dorp; dus wie kan ontkennen dat hij bestaat! De burgemeester is voorspelbaar en altijd stipt op tijd.

De dorpsbewoners zijn bang voor de burgemeester, maar verwachten wel van hem dat hij hun salaris betaald en zorgt dat alles blijft draaien. Hij is tenslotte de baas van het gemeentehuis, wat vervolgens weer alle zaken in het dorp regelt. Om de rust en vrede in het dorp te waarborgen heeft de burgemeester de sheriff in dienst. Zijn taak is het ook om de pioniers in de gaten te houden die het dorp bezoeken.

Pioniers: God is de leider van de pioniers. Rauw, een doordouwer, gevormd door het leven in de wildernis. Vol levenslust. Hij leeft, eet, slaapt en vecht samen met zijn mannen. Hij voelt zich verantwoordelijk voor hen en zorgt voor hen als het nodig is. Zonder zijn bezieling zou de huifkar niet in beweging blijven, en zouden de andere pioniers vadsig en lui worden. Leven als een vrij man is zonder hem ondenkbaar.

Regelmatig blijven de wielen van de huifkar ergens vastzitten. Binnen de kortste keren staat hij dan in de modder om hem samen met de pioniers er weer uit te duwen. Hij accepteert het niet als de pioniers inkakken en verlangend achterom beginnen te kijken. Als dat tot een confrontatie leidt, aarzelt hij niet om met zijn vuisten te laten zien hoe ongelooflijk belangrijk dit voor hemzelf én voor hen is…

(lees verder in deel 2)

Download de complete pdf.