volida

ΝΕΠΑΛ ... ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗ ΣΤΕΓΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

2016-11-27T18:16:00.001+02:00

Από τα @OmorfaTaxidia

Κείμενο/Φωτογραφίες: Nicolas Economou Photography

Νεπάλ, μια χώρα εξωτική που την γνωρίζουμε όλοι για τα βουνά της! Είναι διάσημη για τις κορυφές μεγάλου υψομέτρου, που μέσα σε αυτές είναι και το Έβερεστ ή στην τοπική διάλεκτο Σαγκαρμάθα.

Το Νεπάλ προσελκύει χιλιάδες ταξιδιώτες που έχουν ως σκοπό κυρίως την πεζοπορία και όλα τα extreme sports. Από καταβάσεις φαραγγιών και αναρρίχηση μέχρι και ελεύθερη πτώση ή πτήση με μικρά αεροσκάφη και αλεξίπτωτα πλαγιάς δίπλα στις γιγαντιαίες κορυφές.

Πολιτισμικά επίσης η χώρα έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς αποτελεί ένα μίγμα κουλτούρας. Υπάρχουν επιρροές από την Ινδία, την Κίνα αλλά και το Θιβέτ. Βέβαια στην χώρα υπάρχουν δεκάδες φυλές, κάποιες από τις οποίες ακόμη και σήμερα είναι προστατευμένες. Από άποψη θρησκειών κυριαρχεί ο Βουδισμός και ο Ινδουισμός.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει και το δίκτυο μονοπατιών στα ορεινά της χώρας, χωρίς απαραίτητα να μιλάμε για αυτά σε μεγάλο υψόμετρο. Η χώρα λόγω οικονομικών δυσκολιών (μια από τις φτωχότερες παγκοσμίως) δεν κατάφερε να επέμβει με υποδομές στις απομαρκυσμένες περιοχές.

Είτε μιλώντας από άποψη ηλεκτρισμού, δρόμων ή και σχολείων. Έτσι τα χωριά μεταξύ τους ανέπτυξαν ένα πυκνό δίκτυο μονοπατιών τα οποία σήμερα αποτελούν τα τουριστικά μονοπάτια.

Δυστυχώς ή ευτυχώς η επίδραση του τουρισμού μεταστρέφει τις κοινωνίες από αγροτικές και κτηνοτροφικές σε τουριστικές. Έτσι ο κάθε επισκέπτης στην χώρα μπορεί να ξεναγηθεί και να εξερευνήσει χωριά και μονοπάτια που δεν είναι απαραίτητα μέρες μακριά από τον πολιτισμό ή θέλει ειδική εκπαίδευση.

Η συνήθης διαδικασία είναι να ξεκινάει κανείς από κάποια μεγάλη πόλη με τοπικά μέσα μεταφοράς, κυρίως παλιά λεωφορεία και να τον αφήνει σε κάποιο χωριό ή έστω μικρό οικισμό πάνω στον δρόμο, στις κοιλάδες, που αποτελεί την αφετηρία των μονοπατιών. Από εκεί ξεκινάει ένα ταξίδι διαφορετικό για τον καθένα.

Σιγά σιγά από τα πρώτα κιόλας μέτρα αρχίζει να αλλάζει η δομή των χωριών, όσο αλλάζει και το ανάγλυφο. Στα χωριά που είναι σε πιο ομαλό ανάγλυφο χτισμένα, υπάρχει μεγάλη αυλή και απόσταση μεταξύ των σπιτιών. Αρκετές αποθήκες αλλά ίσως και δρόμοι. Στα χωριά που στέκονται πάνω στις απόκρημνες πλαγιές τα σπίτια είναι πολύ κοντά χτισμένα το ένα δίπλα ή πάνω στο άλλο.

Μετά από τις πρώτες ώρες πεζοπορίας ανάμεσα σε δάση και ξέφωτα με θέα τις χαράδρες αλλά και τα ψηλά βουνά συναντάς και τα πρώτα χωριά χωρίς ρεύμα. Χτισμένα σπίτια με απλές πέτρες και άχυρο, μαγειρεύοντας με ξύλα τα οποία κόβονται από το δάσος παραδίπλα και ζώντας πραγματικά την ανακύκλωση. Είτε αφορά τα απορρίμματα είτε το νερό.

Εκεί σιγά σιγά είναι που κάνουν την εμφάνιση τους και τα πρώτα lodges, τα οποία είναι κάτι σαν πανδοχεία πάνω στα μονοπάτια. Με βασικές παροχές, όπως ένα μικρό δωμάτιο 2Χ2 για δυο άτομα έχει μόνο δυο μικρά κρεβάτια και μια ξύλινη πόρτα. Κάποιες φορές υπάρχουν και δωμάτια με βρύση ή και τουαλέτα τα οποία είναι πολύ ακριβά. Όσο για την καθαριότητα, όλως παραδόξως είναι αρκετά καθαρά αν και λίγο πρωτόγονα.

Στα lodge βρίσκει κανείς από είδη παντοπωλείου, φαγητό, σουβενίρ μέχρι και φαγητό για δυτικούς όπως μπέργκερ. Τα lodges αποτελούν και σημείο συνάντησης πολλών περιπατητών για να ανταλλάξουν πληροφορίες ή και για να σχηματίσουν κοινά γκρουπάκια. Σε κάποια από τα πιο οργανωμένα υπάρχει ηλεκτρικό ρεύμα αλλά πολλές φορές και wifi.

Στα μεγάλα χωριά και σε αυτά που υπάρχει checkpoint πολλές φορές υπάρχει και ιατρός. Τα checkpoint είναι έλεγχοι κατά τη διάρκεια της διαδρομής για να γνωρίζει το κράτος σε πιο σημείο βρίσκεται ο κάθε ταξιδιώτης. Βέβαια αυτό το σύστημα δεν είναι δωρεάν και είναι υποχρεωτικό σε πολλά μέρη, κυρίως στα εθνικά τους πάρκα όπου χρειάζεται και άδεια εισόδου. Σε κάποιες από τις περιοχές με τις φυλές, το αντίτιμο είναι αρκετά υψηλό, ακόμη και για έναν καλά αμειβόμενο εργαζόμενο σε κάποια δυτική χώρα.

Κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας, πολύ συχνά βλέπει κανείς και τους αχθοφόρους, που απαρτίζονται κυρίως από την φυλή των Σέρπα και κουβαλούν τις αποσκευές περιπατητών ή προμήθειες αποστολών. Δυστυχώς πολλές φορές υπάρχουν παιδιά αχθοφόροι.

Πέρα από το φυσικό κάλος των Ιμαλαΐων, των δασών που γίνονται πυκνές ζούγκλες, τη θέα των χωριών και των κοιλάδων από ψηλά, την φύση με τα ρυάκια αλλά και με τα ζώα και πουλιά αυτό που σου μένει είναι η καρδιά των ανθρώπων. Είτε φας σε κάποια από τα lodges τις τοπικές λιχουδιές όπως τα μόμο, είτε σε προσκαλέσει κάποιος μέσα στο σπίτι ή την αυλή του, πάντα θα είναι χαμογελαστοί, παρά τις δυσκολίες. Απλόχεροι και φιλικοί σε όλους, ακόμη και όταν δεν έχουν τι να σου προσφέρουν θα σου δώσουν το ψωμί τους χωρίς να αποζητούν κάποιο αντάλλαγμα. Είναι μια διαφορετική πάστα ανθρώπων, είναι οι άνθρωποι του βουνού που σε κοιτάζουν όχι στην τσέπη αλλά στα μάτια και την καρδιά σου.

ΑΝΩ ΠΟΡΟΪΑ - ΥΠΕΡΒΟΛΗ ΦΥΣΙΚΗΣ ΟΜΟΡΦΙΑΣ

2016-11-27T09:51:00.000+02:00

Με την υπέροχη θέα στη λεκάνη της Κερκίνης, τον αέρα του βουνού να τρυπώνει στις γειτονιές του, την πυκνόφυτη βλάστηση να σκεπάζει τα σπίτια και τα νερά να κελαρύζουν ολόγυρα, τα Ανω Πορόια του Νομού Σερρών έχουν κάθε λόγο να καμαρώνουν για τα δώρα που τους χάρισε η φύση.

Περιδιαβαίνοντας τα ήπια παραλίμνια τοπία της Κερκίνης, θες δεν θες, το βλέμμα κάποια στιγμή θα αφήσει την ατάραχη επιφάνεια του νερού και θα περιπλανηθεί στις ακρώρειες του όρους Μπέλες που σαν ακοίμητος φύλακας ορθώνεται πάνω από τη λεκάνη του Στρυμόνα ποταμού, φράζοντας με το όγκο του τον προς Βορρά ορίζοντα.

Αυτή θα είναι και η πρώτη σου επαφή με το ιδιαίτερο αυτό βουνό της Μακεδονίας. Αν πάλι σε τρώει το «σαράκι» της περιήγησης και αποφασίσεις να ξεφύγεις λίγο από τα επίπεδα τοπία του κάμπου, τότε δεν έχεις άλλη επιλογή από το να πάρεις τις στράτες των βουνών. Ρίχνοντας μια ματιά στον χάρτη θα δεις ένα πλήθος χωριών να σκαρφαλώνουν στις δασωμένες πλαγιές του μεθοριακού βουνού προσφέροντας εφαλτήριο για ορεινές αποδράσεις. Ανάμεσά τους σίγουρα ξεχωριστή θέση καταλαμβάνει το κεφαλοχώρι Ανω Πορόια. Αγκαλιά με τις οξιές και τα δάση του Μπέλες, προικισμένα με την ευλογία του νερού, με καλό κλίμα και υπέροχη θέα, τα Ανω Πορόια αποτελούν αναμφίβολα μια ιδιαίτερη, μα παρόλα αυτά άγνωστη ακόμα, γωνιά της Αν. Μακεδονίας

Όμως ας βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Το βουνό Μπέλες ή Κερκίνη όπως το αναφέρουν οι περισσότεροι χάρτες, βρίσκεται ακριβώς πάνω στο λεγόμενο «Τριεθνές», δηλαδή στη συνοριακή γραμμή που διαχωρίζει την επικράτεια της Ελλάδας από αυτήν της Βουλγαρίας και ανατολικότερα της F.Y.R.O.M. Εδώ στις νότιες πτυχώσεις του βουνού σε ύψος 400 μέτρων, σκορπά τις γειτονιές του το χωριό Άνω Πορόια, ενώ λίγο χαμηλότερα βρίσκονται τα Κάτω Πορόια.

Ένα ακόμη στοιχείο που χαρακτηρίζει τα Άνω Πορόια είναι τα άφθονα τρεχούμενα νερά που πηγάζουν από τα σπλάχνα του βουνού και κατρακυλούν με ορμή και βουητό διασχίζοντας πλατείες και σοκάκια. Μάλιστα ήδη από το 1935 οι ντόπιοι αξιοποίησαν αυτό το δώρο της φύσης και εκμεταλλευόμενοι τη δύναμη του νερού έστησαν μια από τις πρώτες αυτόνομες μονάδες παραγωγής ηλεκτρισμού στη Μακεδονία.

ΧΩΡΙΑ ΒΓΑΛΜΕΝΑ ΑΠΟ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

2016-11-26T21:21:00.004+02:00

Δίπλα στη θάλασσα, κοντά σε ποτάμια ή πάνω στα βουνά, τα χωριά που θα δείτε στη συνέχεια ξεχωρίζουν για το χρώμα που πλημμυρίζει κάθε γωνιά τους αλλά και για την ιδιαίτερη αρχιτεκτονική που τα χαρακτηρίζει.

Μακριά από τη φασαρία των μεγαλουπόλεων και από την καθημερινή κίνηση, προσφέρουν στους επισκέπτες μια ξεχωριστή εμπειρία ταξιδιού μέσα σε στενά σοκάκια, πολύχρωμες γειτονιές και όμορφες πλατείες.

Σε χαλαρούς ρυθμούς, η ζωή εδώ κυλά χωρίς πολλές αναταράξεις, δίνοντας έμφαση στην ομορφιά του φυσικού τοπίου και στη ζεστή φιλοξενία των κατοίκων.

1. Colmar, Γαλλία

2. Juzcar, Ισπανία

3. Alberobello, Ιταλία

4. Qaqortoq, Γροιλανδία

5. Burano, Ιταλία

6. Shirakawa-go, Ιαπωνία

7. Monsanto, Πορτογαλία

8. Χόι Αν, Βιετνάμ

9. Göreme, Τουρκία

10. Giethoorn, Ολλανδία

11. Cinque Terre, Ιταλία

12. Bibury, Αγγλία

13. Sidi Bou Said, Τυνησία

Ταξίδια Ονείρου - Εμπειρίες Ζωής

2016-11-26T21:08:00.000+02:00

Η εξερεύνηση της «χαμένης πόλης» της Πέτρα, το σαφάρι στη Ζάμπια ή μια κρουαζιέρα στην Ανταρκτική δεν είναι αυτά που μας έρχονται πρώτα στο μυαλό όταν σχεδιάζουμε διακοπές, αλλά είναι μερικές από τις εμπειρίες ζωής που πρέπει να αποκτήσουμε ως ταξιδιώτες.

Αυτό τουλάχιστον ισχυρίζεται το δημοφιλές ταξιδιωτικό site Travel + Leisure και δεν έχουμε καμία διάθεση να διαφωνήσουμε αφού στην πρώτη θέση της λίστας του είναι η Σαντορίνη, «απλά και μόνο για την ομορφιά της»!

Δείτε όλους τους προορισμούς στο απολαυστικό gallery.

Σαντορίνη, Ελλάδα

Μαρακές, Μαρόκο

Νησιά Γκαλαπάγκος

Κέιπ Τάουν, Ν. Αφρική

Προβηγκία, Γαλλία

Μιανμάρ, Ασία

Πέτρα, Ιορδανία

Ζάμπια, Αφρική

Κόμο, Ιταλία

Μπουτάν, Ασία

Μπαλί, Ινδονησία

Νέα Ζηλανδία

Αμάλφι, Ιταλία

Κωνσταντινούπολη

Αγία Πετρούπολη, Ρωσία

Παταγονία, Αργεντινή-Χιλή

ΣΤΡΟΦΥΛΙΑ ... Η ΕΞΩΤΙΚΗ ΓΩΝΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

2016-04-09T13:47:00.001+03:00

Η Ελλάδα δεν θα σταματήσει ποτέ να μας εκπλήσσει… Το δάσος της Στροφυλιάς, στο βορειοδυτικό άκρο της Πελοποννήσου, είναι μια από αυτές τις γωνιές-εκπλήξεις της χώρας.

Ενα δάσος, μια λίμνη, ένας βιότοπος και μια φανταστική παραλία συνθέτουν το σκηνικό που παραπέμπει σε εικόνες τοπίων από την Αφρική. Από τη μία το δάσος και οι χωματένιοι λόφοι. Από την άλλη η παραλία και το απέραντο γαλάζιο της θάλασσας.

Πρόκειται για μια προστατευόμενη περιοχή, που αποτελείται από το δάσος Στροφυλιά, τη λιμνοθάλασσα Κοτύχι και την παραλία Καλογριά. Εκτείνεται από τον Πατραϊκό κόλπο έως την Κυλλήνη.
Το δάσος της Στροφυλιάς είναι το μεγαλύτερο παραθαλάσσιο δάσος της Ελλάδας, με έκταση 19.000 στρεμμάτων, γεμάτο πεύκα, κουκουναριές, βελανιδιές και αγριοκέρδους.

Μέσα από τα ξέφωτα του δάσος οδηγείται κανείς στην περίφημη παραλία της Καλογριάς. Καθώς ακολουθεί κανείς τα μονοπάτια του δάσους διαπιστώνει ότι τα πεύκα διαδέχονται τις κουκουναριές -τα δέντρα που δίνουν στο δάσος το όνομά του, καθώς «στροφυλιά» σημαίνει κουκουναριά- ενώ στη συνέχεια ανοίγονται μπροστά στα μάτια σας οι αμμόλοφοι και οι αμμοθίνες.

Φυσικά και τεχνητά κανάλια δημιουργούν χερσαίους βιότοπους, τα γλυκά νερά της λίμνης μπερδεύονται με τα αλμυρά νερά της θάλασσας…

Υπεύθυνος για αυτό το θαύμα της φύσης είναι ένας δυτικός άνεμος, ο Μαΐστρος, ο γλύπτης του τοπίου της Στροφυλιάς, ο οποίος έχει… σκαλίσει τους αμμόλοφους με τη χαρακτηριστική κυματοειδή μορφή σε όλο το μήκος και πλάτος της παραλίας που ντύνει το δάσος

Περίπλους της Εύβοιας με καγιάκ ... Αναζητώντας τον χαμένο θησαυρό

2016-04-03T18:52:00.001+03:00

Κείμενο- Φωτογραφίες: Μανώλης Λουδάρος

Ουρανός, θάλασσα, ορίζοντας, άνεμος, ακτογραμμή και όλων των ειδών οι καιρικές συνθήκες, σκέψεις αλλά και συναισθήματα. Αυτά ήταν τα βασικά συστατικά του περίπλου της Εύβοιας με το μαγικό πλωτό μέσο, που ονομάζεται καγιάκ.

Όταν γνώρισα το θαλάσσιο καγιάκ, προερχόμενος από την, σε επίπεδο πρωταθλητισμού, ενασχόληση με την κωπηλασία, ένιωσα μέσα μου κάτι διαφορετικό, πλήρες και συνολικό για τα δεδομένα μου. Ήδη, μετά από τις πρώτες μου βόλτες και τη μοναδική αίσθηση τού να επιπλέεις με αυτό, γρήγορα συνειδητοποίησα ότι αποτελεί μια κατ’ εξοχήν ομαδική δραστηριότητα, κατάλληλη για όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας, που έχει να προσφέρει στιγμές χαράς και ευχάριστες αναμνήσεις.

Παράλληλα όμως δεν μπόρεσα να μείνω αδιάφορος μπροστά σε κατορθώματα Ελλήνων και ξένων σε μοναχικές αποστολές, που ξεπερνούσαν τη μέχρι τότε φαντασία μου για τα ανθρώπινα όρια και δυνατότητες. Τα πλέον εντυπωσιακά επιτεύγματα είναι ίσως οι ακραίες αποστολές της Freya Hoffmeister που πραγματοποίησε, μεταξύ άλλων, τον περίπλου της Αυστραλίας πριν υλοποιήσει τον, ασύλληπτο για τα ανθρώπινα δεδομένα, μοναχικό περίπλου της Λατινικής Αμερικής. Εντυπωσιασμένος από αυτές τις μοναδικές εμπειρίες, μου γεννήθηκε η ιδέα να δοκιμάσω τις δυνάμεις μου σε ένα σόλο ταξίδι με καγιάκ.

Κριτήρια και Προετοιμασίες

Η χώρα μας αποτελεί παράδεισο για τη συγκεκριμένη δραστηριότητα καθώς έχει να προσφέρει χιλιάδες χιλιόμετρα ακτογραμμής μοναδικής ομορφιάς, ενώ οι καιρικές συνθήκες επιτρέπουν την ενασχόληση με το καγιάκ καθ’όλη τη διάρκεια του έτους.

Η Εύβοια, γνωστή για την ομορφιά της, μου κίνησε από την πρώτη στιγμή το ενδιαφέρον. Διαθέτει γεωμορφολογικά πολύ ενδιαφέρουσα ακτογραμμή και, λόγω του προσανατολισμού και της έκτασής της, παρουσιάζει έντονη διαφοροποίηση του φυσικού τοπίου, καθώς το βόρειο τμήμα της είναι κατάφυτο, θυμίζοντας έντονα τις Σποράδες, ενώ το νότιο παραπέμπει σε κυκλαδίτικα νησιά. Έχοντας μέχρι τότε επισκεφθεί πολύ λίγα μέρη της, θεώρησα το ταξίδι με καγιάκ που σχεδίαζα καλή ευκαιρία για να γνωρίσω, παράλληλα, περισσότερα γι' αυτήν και την ιστορία της.

Με το τέλος, λοιπόν, της καλοκαιρινής περιόδου και των σχετικών επαγγελματικών μου υποχρεώσεων, η επιθυμία μετατρεπόταν σταδιακά σε στόχο. Το ταξίδι ξεκίνησε στα μέσα του περασμένου Οκτώβρη, αφού είχε προηγηθεί λεπτομερής και αναλυτικός σχεδιασμός καθώς και επεξεργασία δεδομένων για αποτελεσματική αντιμετώπιση των δυσκολιών, που πιθανόν να προέκυπταν, οι οποίες, σε τελική ανάλυση, συνιστούσαν την όλη πρόκληση.

Ξεκίνησα λοιπόν, γεμάτος αισιοδοξία και όρεξη, από την πρωτεύουσα του Ευβοϊκού, όπου με είχαν μεταφέρει μαζί με τον εξοπλισμό μου οι καλοί μου φίλοι Δήμητρα Κλαουδάτου και Δημήτρης Τιτόπουλος, που θα παρακολουθούσαν την καθημερινή μου πρόοδο. Αυτό που ακολούθησε ήταν ένα μαγευτικό ταξίδι μήκους 530 χιλιομέτρων (286 μιλίων) και διάρκειας δεκαέξι ημερών. Κάθε μέρα ήταν ξεχωριστή, καθώς μου προσέφερε νέες εμπειρίες ενώ μόλις τελείωνε, παρά τις πολλές δυσκολίες, γεννιόταν η προσμονή για την επομένη.

Απαραίτητα και μη αξεσουάρ αποτελούν καθημερινή συντροφιά

Αφήνοντας πισω την Κάρυστο

Η μαγική ιδιαιτερότητα του καγιάκ θαλάσσης

Η μπονάτσα ευνοεί τους χαλαρούς ρεμβασμούς στην απεραντοσύνη και την ανείπωτη ομορφιά του τοπίου. Υπήρξαν συναντήσεις με δελφίνια στον Βόρειο Ευβοϊκό κόλπο, με φώκιες μέσα και έξω από σπηλιές στην ανατολική Εύβοια, με κοπάδια μπλε τόνων στο Νότιο Ευβοϊκό, που στροβιλίζονταν στον αέρα κυνηγώντας το θήραμά τους και με μεγάλες θαλάσσιες χελώνες, που εμφανίζονταν εντελώς ξαφνικά από το πουθενά, σαν έκπληξη - ανταμοιβή για την πολύωρη κοπιαστική κωπηλασία. Όλα αυτά συνέβαλαν σε κάτι που κατέληγε να συνιστά ένα, ιδιαίτερα αποκαλυπτικό, είδος έκστασης.

Αμέτρητες σπηλιές, άλλες μικρές και άλλες απρόσμενα μεγάλες, κρυμμένες κάτω από κάθετα βράχια ή ορατές από μακριά, μου προκαλούσαν την επιθυμία να εξερευνήσω όσες περισσότερες από αυτές μπορούσα, αλλά και να φωτογραφήσω τον άγνωστο εσωτερικό τους κόσμο. Πανέμορφες παραλίες με γαλαζοπράσινα νερά, ερημικές και μη, αποτελούσαν το καθημερινό μου καταφύγιο, όταν στο τέλος της ημέρας αναζητούσα ένα μέρος να στήσω το αντίσκηνό μου και να εξασκήσω τις ικανότητές μου στην μαγειρική, αφού τα σύγχρονα θαλάσσια καγιάκ προσφέρουν επαρκείς αποθηκευτικούς χώρους για αυτονομία σε φαγητό και νερό.

Μοναδικές δημιουργίες της φύσης

Οι μεταβολές του καιρού, ωστόσο, αποτελούν πάντοτε κεντρικό θέμα στα ταξίδια με καγιάκ θαλάσσης και το δικό μου δεν αποτέλεσε εξαίρεση. Άνεμοι στο κατώφλι της θύελλας, καταρρακτώδεις, συνεχείς βροχοπτώσεις, το ανεπανάληπτο πέρασμα στο θρυλικό Κάβο Ντόρο και η ηλεκτρική δραστηριότητα από τη φοβερή καταιγίδα που μαίνονταν στην Νότια Εύβοια για τρεις συνεχείς ημέρες στα τέλη Οκτώβρη, είναι κάποιες από τις στιγμές που έχουν μείνει ανεξίτηλα χαραγμένες στη μνήμη μου, όπως τις βίωσα ταξιδεύοντας με το καγιάκ.

Καταρρακτώδης βροχή εν πλω

Ημερολόγιο ταξιδίου - το πέρασμα στο Κάβο Ντόρο

Έχοντας ήδη διανύσει αρκετά μίλια τις προηγούμενες δέκα ημέρες, το σημαντικότερο μέχρι τότε πρόβλημα ήταν όταν έπρεπε να κωπηλατώ με κόντρα άνεμο, καθώς απαιτούνταν πολλή υπομονή και επιμονή, ώστε να επιτυγχάνεται ένας μέσος όρος ταχύτητας, που θα μου επέτρεπε να μείνω κοντά στο χρονοδιάγραμμα, που είχα θέσει ως στόχο για την ολοκλήρωση του ταξιδιού μου. Παρά την αδυναμία σήματος στο κινητό μου σε κάποια σημεία, μπορούσα γενικά να επικοινωνώ με άνεση και να έχω ενημέρωση σχετικά με τον καιρό. Ωστόσο, ένα δελτίο καιρού αποτελεί μια «πρόγνωση» και αρκετές φορές η πραγματικότητα έρχεται να τα ανατρέψει όλα. Έτσι, συχνά χρειάστηκε να βασιστώ αποκλειστικά στο ένστικτο και τις αισθήσεις μου, ακόμη και όταν τα δεδομένα από το δελτίο καιρού ήταν ενθαρρυντικά. Η θάλασσα είναι άλλωστε κάθε φορά διαφορετική, αλλάζει απρόβλεπτα διαθέσεις, κάνει τα δικά της καπρίτσια, χωρίς να ζητά την γνώμη αυτών, που επιλέγουν να κινηθούν αυθαίρετα σε κάποιο λιλιπούτειο κομμάτι της.

12η ημέρα: Στις 21 Οκτωβρίου και για την επόμενη εβδομάδα η πρόγνωση του καιρού ήταν δυσοίωνη για όλο το Αιγαίο και ιδιαίτερα για την περιοχή του Κάβο Ντόρο λόγω των ισχυρών ανέμων. Είχα ήδη πληροφορηθεί, προτού ξεκινήσω το ταξίδι, ότι το κομμάτι από τους Αγίους Αποστόλους στη νοτιοανατολική Εύβοια μέχρι την Κάρυστο θα ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση για μένα. Και αυτό, όχι μόνο λόγω των τοπικών καιρικών φαινομένων, αλλά και επειδή στο κομμάτι αυτό δεν υπάρχουν παραλιακοί οικισμοί και γενικώς η πρόσβαση εκεί είναι μακρινή και δύσκολη. Φθάνοντας στους Αγίους Αποστόλους έπρεπε, λοιπόν, να προμηθευτώ νερό και φαγητό για τουλάχιστον πέντε ημέρες, ώστε να έχω αυτονομία σε περίπτωση που ο καιρός με "έκλεινε" και έπρεπε να μείνω σε μια από τις απομακρυσμένες παραλίες της περιοχής. Επίσης, η πρόγνωση για έντονες βροχοπτώσεις τις επόμενες ημέρες απέκλειαν το ενδεχόμενο να χρησιμοποιήσω τον ηλιακό φορτιστή, που είχα μαζί μου, προκειμένου να διατηρώ σε λειτουργία τις ηλεκτρονικές συσκευές μου, γεγονός που με προβλημάτιζε έντονα.

Ξεκίνησα από τους Αγίους Αποστόλους με το χάραμα, εκμεταλλευόμενος την πρόσκαιρη άπνοια. Φθάνοντας στον Λιμνιώνα νωρίς το μεσημέρι, όπου σταμάτησα για φαγητό, ο καιρός είχε αρχίσει ήδη να επιδεινώνεται γρήγορα με ανέμους που έφθαναν τα 4 μποφόρ, προκαλώντας έντονο κυματισμό. Επειδή όμως ο άνεμος έπνεε πρίμα στην πορεία μου, συνέχισα, με στόχο να προχωρήσω όσο περισσότερο θα μου επέτρεπαν οι καιρικές συνθήκες. Αργά το απόγευμα, με τον άνεμο να έχει δυναμώσει κι άλλο, έφθασα στην παραλία Γιαννίτσι, για να διανυκτερεύσω, αφού είχα διανύσει ήδη πολλά χιλιόμετρα και ήμουν αρκετά κουρασμένος. Στην ερημική εκείνη παραλία, βγαίνοντας στην ξηρά, συνάντησα δυο νέους από τη Χαλκίδα που είχαν μόλις τελειώσει το υποβρύχιο ψάρεμά τους να με κοιτάζουν με απορία. "Από πού έρχεσαι, ρε μεγάλε;" ήταν η πρώτη τους ερώτηση και ακολούθησε η δεύτερη "Πού πηγαίνεις με τέτοιο καιρό;". Στα μάτια τους συνειδητοποίησα ότι ήμουν γι' αυτούς ένα απρόσμενο θέαμα, κάτι που δεν περίμεναν να συναντήσουν τέλη Οκτώβρη με αυτόν τον καιρό, σε μια τόσο απομακρυσμένη περιοχή της Εύβοιας. Μιλώντας για λίγο μαζί τους συνέλεξα πολύτιμες πληροφορίες. Ήταν αυτοί άλλωστε που με προέτρεψαν να μην διανυκτερεύσω στο Γιαννίτσι, αφού λίγα χιλιόμετρα πιο μακριά ήταν η παραλία του Αγίου Δημητρίου, όπου θα μπορούσα να βρω καταφύγιο σε μια από τις σπηλιές και ενδεχομένως ρεύμα στην καντίνα που λειτουργεί εκεί τους καλοκαιρινούς μήνες.

Παρότι ήμουν ήδη αρκετά κουρασμένος και η ώρα περασμένη, ακολούθησα τη συμβουλή τους και έφυγα γρήγορα, για να μη χρειαστεί να κωπηλατήσω νύχτα. Φθάνοντας εκεί, καταπονημένος από την αντίξοη ολοήμερη κωπηλασία, βρήκα καταφύγιο κάτω από ένα μεγάλο βράχινο στέγαστρο, όπου χώρεσε το καγιάκ και το αντίσκηνό μου. Επειδή μαύρα σύννεφα είχαν ήδη γεμίσει το φαράγγι του Αγίου Δημητρίου, έσπευσα να μαζέψω, πριν αρχίσει η βροχή, όσα περισσότερα ξύλα μπορούσα για να ανάψω φωτιά, αφού ήμουν βρεγμένος και έπρεπε με κάποιο τρόπο να ζεσταθώ. Η τηλεφωνική ενημέρωση από τους φίλους μου ήταν αποθαρρυντική, καθώς η πρόγνωση της επόμενης ημέρας στην περιοχή του Κάβο Ντόρο ήταν για ισχυρό νοτιοανατολικό άνεμο, με ενδεχόμενη εξασθένηση από το απόγευμα και μετά. Το βράδυ ήταν ανήσυχο και δεν κατάφερα να κοιμηθώ περισσότερο από τρεις ώρες λόγω της δυνατής βροχής, του θορύβου από τον έντονο κυματισμό αλλά και των σκέψεών μου, αφού το πέρασμα από το γνωστό ακρωτήρι ήταν πια τόσο κοντά, αλλά φάνταζε τόσο μακρινό.

13η ημέρα: Από νωρίς το πρωί οι δυνατοί νότιοι άνεμοι με βάζουν σε σκέψεις για το αν πρέπει να προχωρήσω. Για πρώτη φορά κατά τη διάρκεια του ταξιδιού η κατάσταση δείχνει αδιέξοδη, αφού το πέρασμα από το ακρωτήρι με τέτοιες συνθήκες είναι απαγορευτικό. Ωστόσο, δεν είμαι διατεθειμένος να εγκαταλείψω τόσο εύκολα την προσπάθεια. Ελέγχοντας τα δελτία καιρού και εκτιμώντας την επιτόπια κατάσταση παίρνω την απόφαση να συνεχίσω, έχοντας στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι, αν δεν μπορέσω να περάσω το Κάβο Ντόρο, θα μείνω στο εκκλησάκι του Αγίου Γρηγορίου ή θα επιστρέψω στους Καλλιανούς.

Ξεκινώντας, η θάλασσα είναι ταραγμένη. Όμως το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι τόσο ο κυματισμός όσο οι δυνατοί καταβατικοί άνεμοι, ειδικά στα σημεία όπου υπάρχουν φαράγγια, αφού το πέρασμα με καγιάκ με τέτοιες συνθήκες απαιτεί προσοχή και αυτοσυγκέντρωση. Στο φαράγγι των Καλλιανών νιώθω για πρώτη φορά να χάνω τον έλεγχο του σκάφους από τις πολύ δυνατές ριπές, που προσπαθούν με μανία να με κάνουν να χάσω την ισορροπία μου. Συνεχίζοντας δισταχτικά και «κολλημένος» στα βράχια, αναζητώντας απάγκιο από τον άνεμο, προχωρώ για άλλα δυο χιλιόμετρα. Η έντονη ηλεκτρική δραστηριότητα, από την καταιγίδα που μαίνονταν μεσοπέλαγα, με ανησυχεί όταν οι κεραυνοί αρχίζουν να πέφτουν πιο κοντά στην ξηρά. Έτσι, αναζητώ καταφύγιο σε μια σπηλιά, όπου περιμένω περίπου μισή ώρα μέχρι να ηρεμήσουν τα πράγματα, καθώς καταρρακτώδης βροχή ξεκινάει πριν καλά - καλά προλάβω να βγω στη στεριά.

Χωρίς να έχει σταματήσει εντελώς η βροχή φεύγω και πάλι, ελπίζοντας ότι αυτή θα είναι η τελευταία καταιγίδα της ημέρας. Η φύση, όμως, είχε άλλες προθέσεις..

Μπροστά μου μπορώ να διακρίνω το εκκλησάκι του Αγίου Γρηγορίου. Σκέψεις και συναισθήματα με κατακλύζουν. Είμαι πλέον εκεί, μόνος, σε αυτό το δύσκολο πέρασμα του Αιγαίου, για το οποίο τόσα πολλά έχουν ακουστεί. Στο νου μου έρχονται κουβέντες με ανθρώπους που γνώρισα κατά τη διάρκεια του ταξιδιού. Σχεδόν όλοι είχαν να διηγηθούν μια ιδιαίτερη ιστορία που αφορούσε το μέρος. "Πρόσεχε" ήταν η κοινή κατάληξη όλων των συζητήσεων, όταν ανέφερα την πρόθεσή μου να περάσω το ακρωτήρι με καγιάκ. Ενθαρρυντικές ή μη, οι πληροφορίες από ντόπιους και γνώστες της περιοχής αποτελούν αναπόσπαστο μέρος ενός πλάνου. Εύχομαι το δελτίο καιρού, που θέλει εξασθένηση των ανέμων από το απόγευμα και μετά, να επαληθευτεί.

Όμως, ξαφνικά, ένας απρόσμενος δυτικός άνεμος με σπρώχνει με μανία προς τον Κάβο. Είναι φοβερό το ότι μέσα σε λίγα λεπτά ο κυματισμός φθάνει το μισό μέτρο, αρχίζει να βρέχει πάλι καταρρακτωδώς και η ορατότητα περιορίζεται στο ελάχιστο, με ένα άσπρο πέπλο να καλύπτει τα πάντα. Τα βράχια δημιουργούν ένα μικρό κολπίσκο και αναζητώ γρήγορα καταφύγιο εκεί. Μένω για μια ώρα ακίνητος εν πλω, αφού δεν υπάρχει δυνατότητα εξόδου, με τη βροχή να λυσσομανάει και πίσω μου, στα κάθετα βράχια, να δημιουργούνται καταρράκτες με λάσπη που πέφτουν στη θάλασσα και αλλάζουν το χρώμα της. Το θέαμα είναι συγκλονιστικό καθώς τίποτα δεν μπορεί να ανακόψει τη χειμαρρώδη ροή του νερού.

Νιώθω ότι είμαι εκτεθειμένος στις δυνάμεις της φύσης. Παρατηρώ ότι η βροχή εξασθενεί προοδευτικά και έτσι παίρνω τη μεγάλη απόφαση να συνεχίσω. Άλλωστε, οι ευκαιρίες όσο γρήγορα έρχονται, τόσο γρήγορα φεύγουν. «Καβατζάρω» και χρειάστηκαν λίγα λεπτά για να βρεθώ από την άλλη πλευρά, που φάνταζε σαν ένα παράλληλο σύμπαν. Διαπιστώνω ότι η φήμη του Κάβο Ντόρο είναι πέρα για πέρα αληθινή. Από τη μια άνεμοι από διαφορετικές διευθύνσεις που εναλλάσσονται συνεχώς, καταιγίδες, κεραυνοί και ταραγμένη θάλασσα και από την άλλη τα σύννεφα ανοίγουν προς στιγμή και ακτίνες ηλίου πέφτουν πάνω στο ακρωτήρι και τη βραχονησίδα Αράπης, δημιουργώντας έτσι ένα τεράστιο ουράνιο τόξο. Στιγμές έντασης και ταυτόχρονα απερίγραπτης ομορφιάς.

Γρήγορα επανέρχομαι στην πραγματικότητα καθώς, παρότι η βροχή εξασθενεί και άλλο, έχω να αντιμετωπίσω πια μπροστά μου το πολύ μεγάλο «βουβό κύμα» (swell) που είχε ήδη δημιουργηθεί λόγω των δυνατών ανέμων τις προηγούμενες ώρες. Τσεκάρω το χάρτη και την ώρα που μου απομένει μέχρι να νυχτώσει και αποφασίζω να συνεχίσω μέχρι την Αμυγδαλιά. Αδυνατώντας να κωπηλατήσω κοντά στη στεριά λόγω του swell, μένω αρκετά μακριά, προσπαθώντας να διακρίνω τα χαρακτηριστικά της στεριάς. Λόγω του προσανατολισμού της περιοχής και της σκιάς, που δημιουργείται από τα βουνά αρκετά νωρίς, πρέπει να βιαστώ για να φθάσω εγκαίρως στην παραλία της Αμυγδαλιάς. Η έξοδος εκεί με αναγκάζει να κολυμπήσω τα τελευταία μέτρα μέσα σε μια θάλασσα λάσπης, τραβώντας το καγιάκ με ασφάλεια στην παραλία, αφού τα μεγάλα κύματα συνιστούσαν άμεσο κίνδυνο για μένα αλλά και τον εξοπλισμό. Στήνω το αντίσκηνο όσο πιο γρήγορα μπορώ και αλλάζω ρούχα για να παραμείνω ζεστός. Η νύχτα είναι αρχικά ήρεμη, όμως λίγο μετά τα μεσάνυχτα ξεσπά καταιγιστική βροχή, που με αναγκάζει να παραμείνω ξύπνιος όλο το βράδυ και που, όπως πληροφορήθηκα αργότερα, προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στην ευρύτερη περιοχή, ειδικά στους Καλλιανούς, όπου ο δρόμος σε αρκετά σημεία εξαφανίστηκε.

14η ημέρα: Στην προσπάθειά μου να αναπληρώσω την έλλειψη ύπνου των προηγούμενων ημερών εκμεταλλεύομαι την εξασθένηση της βροχής και καταφέρνω τελικά να κοιμηθώ μόλις τις πρώτες πρωινές ώρες. Ξυπνώντας, διαπιστώνω για μια ακόμη φορά ότι η επιτόπια εκτίμηση διαψεύδει τα προγνωστικά του καιρού, που θέλουν δυνατούς βοριάδες από νωρίς το πρωί, καθώς στην περιοχή επικρατούν πιο ήπια φαινόμενα. Παρά την αϋπνία και την κόπωση, που με έχουν καταβάλει, μαζεύω τον εξοπλισμό μου πολύ γρήγορα, θέτοντας πλέον ως στόχο να φθάσω στην Κάρυστο μέχρι το τέλος της ημέρας, καθώς η πρόγνωση του καιρού είναι θυελλώδεις βοριάδες για όλη την επόμενη εβδομάδα και δεν πιστεύω ότι θα μου δοθεί δεύτερη ευκαιρία.

Εκείνη την ημέρα μπαίνω στο νερό κατά τις 10 το πρωί, με τη βροχή να ξεκινά μόλις μισή ώρα αργότερα και να δυναμώνει ώρα με την ώρα. Έχοντας μόλις περάσει τον Πλατανιστό η καταρρακτώδης βροχή αλλά και η παντελής έλλειψη ορατότητας με αναγκάζουν να γυρίσω στην παραλία του, όπου βρίσκω καταφύγιο σε μια σπηλιά. Μετά από 45 λεπτά επιστρέφω σε μια θάλασσα λάσπης και όλες οι επόμενες ώρες με βρίσκουν να κάνω κουπί, υπό βροχή, φθάνοντας τελικά στο λιμάνι της Καρύστου, έχοντας νυχτώσει για τα καλά. Ασθάνομαι πλέον ασφαλής. Την επόμενη μέρα το πρωί, στη βραχονησίδα Παξιμάδι, ο μετεωρολογικός σταθμός θα καταγράψει ριπές αέρα 135 χιλιομέτρων...!

Σκέψεις και συναισθήματα ...

Καταλαβαίνω ότι πλησιάζω ξανά σε αυτήν την ξεχωριστή κατάσταση συνείδησης, που ανακύπτει κατά την διάρκεια των πολυήμερων κωπηλατικών εξορμήσεων, όταν αρχίζω να αφήνω για τα καλά πίσω μου την συνηθισμένη σπουδή της καθημερινότητας. Για το προσωπικό μου σύστημα αξιών, φαίνεται ότι η κωπηλασία με μεταφέρει όλο και πιο κοντά στην εσωτερική γαλήνη και πληρότητα που αναζητώ. Έχοντας στο μυαλό μου τέτοιου είδους σκέψεις, ξεκουράζω το ταλαιπωρημένο, αλλά απόλυτα ικανοποιημένο σώμα μου, για την «μάχη» της επόμενης ημέρας. Ακολουθεί η καθιερωμένη, προκαθορισμένη συνομιλία με τους φίλους μου Άννα και Δημήτρη, που αποτελούν και τον σύνδεσμό μου με τον «έξω» κόσμο, όπου πρόκειται να επιστρέψω σύντομα.

Δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στους ανθρώπους που γνώρισα καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού μου και ιδίως τους φίλους που απέκτησα στην Κάρυστο κατά τη διάρκεια της παραμονής μου εκεί. Η φιλοξενία τους και το ενδιαφέρον που έδειξαν για το εγχείρημά μου, με εξέπληξαν ευχάριστα. Άνθρωποι δημιουργικοί, με βαθιά αγάπη για τον τόπο τους και την ιστορία του.

Παρότι έχει περάσει αρκετός καιρός από τις περιπετειώδεις εκείνες κωπηλατικές ημέρες, η ανάμνηση του γύρου της Εύβοιας παραμένει πανίσχυρη, όπως αρμόζει σε μια εμπειρία ζωής, που ανυπομονώ να επαναλάβω με την πρώτη ευκαιρία. Η φαντασίωση και τα σχέδια για το επόμενο ταξίδι με καγιάκ βρίσκονται ήδη σε πλήρη εξέλιξη.

Άγρια ομορφιά

Η βραχονησίδα Παξιμάδι νότια της Καρύστου

Η γοργόνα στην παραλία της Μουρτερής

Κρυφές ομορφιές

Πανέμορφη παραλία πριν το Μαρμάρι

Παραθαλλάσιο ξωκλησι στη βόρεια Εύβοια

Το επιβλητικό φαράγγι του Αποκλείστη

Ώρα για ξεκούραση κάτω απο τον μεσημεριανό ήλιο

*Ο Μανώλης Λουδάρος δραστηριοποιείται στον τομέα του τουρισμού στην όμορφη Ανάφη. Με αφετηρία το “Apollon Village Hotel” διοργανώνει μονοήμερες εξορμήσεις στην Ανάφη και πολυήμερα ταξίδια στις Κυκλάδες, Κρήτη, Πελοπόννησο και Εύβοια.
Υπήρξε, για πολλά χρόνια, αθλητής της κωπηλασίας στον Όμιλο Ερετών και έχει λάβει μέρος σε ορειβατικές αποστολές σε Ευρώπη και Ασία, όντας ενεργό μέλος του Ε.Ο.Σ Αθηνών.
Είναι πιστοποιημένος, σύμφωνα με την Βρετανική Ομοσπονδία Καγιάκ, συνοδός BCU 4 Star Leader Sea, εκπαιδευτής ΒCU Level 2 Coach και συμμετέχει, σε ετήσια βάση, σε σεμινάρια στην Αγγλία, που αφορούν θέματα ασφαλείας και διαχείρισης ομάδας.

Info: Περισσότερες πληροφορίες: www.oceanuskayaking.gr και www.apollonvillagehotel.com
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 6980701092

Το πλήρες άρθρο για τον Περίπλου της Εύβοιας με καγιάκ θα διαβάσετε στο τρέχων τεύχος ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΑΝΟΡΑΜΑ τεύχος 107 Άνοιξη 2016.

Η ΧΩΡΑ ΤΟΥ ΔΡΑΚΟΥ ... ΜΙΑ ΧΩΡΑ ΠΑΡΑΜΥΘΕΝΙΑ

2015-10-31T16:08:00.002+02:00

Η Κίνα είναι μια χώρα που διαθέτει ιστορικά μνημεία, σπουδαία αξιοθέατα, σημαντικό πολιτισμό, ήθη και έθιμα μοναδικά αλλά και απείρου κάλλους φυσική ομορφιά. Από το Πεκίνο και τη Σαγκάη μέχρι το Σινικό Τείχος και τις αναβαθμίδες ρυζιού, η χώρα αυτή έχει μαγευτικά τοπία που δεν περνούν απαρατήρητα. Μια συλλογή από όμορφες εικόνες από διάφορα σημεία της Κίνας αποτελούν απόδειξη πως η χώρα αυτή ικανοποιεί και τον πλέον απαιτητικό επισκέπτη με τις ομορφιές της…

1. Οροσειρά Tianzi

2. Huanglong

3. Zhangye Danxia, Gansu

4. Huangshan, Anhui

5. Καταρράκτες Detian

6. Κόκκινη παραλία, Panjin

7. Ποταμός Yangtze

8. Thousand Islands Lake

9. Σινικό Τείχος
<

10. Yangshuo, Xingping, Guangxi Province

11. Δρόμος για την οροσειρά Tianmen, Zhangjiajie

12. Maijishan Grottoes

13. Το τέλος του Σινικού Τείχους

14. Qiongkushitai, Yili Xinjiang

15. Ψαράδες στο ηλιοβασίλεμα

16. Αναβαθμίδες ρυζιού, Yunnan

17. Καταρράκτης Pearl Shoal, Jiuzhaigou

18. Βουδιστικό τέμπλο

19. Κοιλάδα Jiu Zhai Gou

20. Libo

21. Dushanzi Grand Canyon, Xinjiang Province

22. Επαρχία Fenghuang

ΕΣΥ ΤΙ ΤΥΠΟΣ ΤΑΞΙΔΙΩΤΗ ΕΙΣΑΙ;

2015-10-31T15:49:00.002+02:00

Κάθε ταξίδι είναι μια εμπειρία ικανή να σου ανοίξει νέους ορίζοντες και να σε διαμορφώσει ως άνθρωπο. Λένε πως τα ταξίδια είναι το μόνο πράγμα που πληρώνεις και ζώντας το γυρίζεις πλουσιότερος. Φυσικά, ο καθένας μας είναι διαφορετικός «εξερευνητής». Εσύ από πιο πρίσμα βιώνεις τα ταξίδια σου; Ποια είναι η ταξιδιωτική σου «ταυτότητα»; Είσαι ο τύπος που παίρνεις μόνο τα απαραίτητα; Είσαι αυτός που εξαφανίζεται, χωρίς προορισμό και επιστρέφει κάθε φορά με μια νέα συναρπαστική ιστορία να διηγηθεί ή μήπως όταν ταξιδεύεις έχεις οργανώσει τα πάντα από την αρχή και γνωρίζεις κάθε τι για ένα προορισμό; Θες να χαλαρώνεις στα ταξίδια ή να τρέχεις από μουσείο σε γκαλερί και από εκεί στο πιο διάσημο αξιοθέατο;

Υπάρχουν τόσοι διαφορετικοί τύποι ταξιδιωτών, γι’ αυτό φτιάξαμε για εσένα τον πιο διασκεδαστικό τρόπο ώστε να ανακαλύψεις τον τύπο του ταξιδιώτη που μπορεί να είσαι. Ετοιμάσου για αποτελέσματα όλο γέλιο και εκπλήξεις! Ξεκινάμε; Κάνε το τεστ!

Ο Μίνιμαλ

Για σένα ό,τι δε χωράει στην τσάντα της πλάτης σου, απλώς δεν το χρειάζεσαι. Συλλέγεις αναμνήσεις και εμπειρίες, όχι πράγματα. Όσοι σε ξέρουν καλά, δεν περιμένουν και πολλές φωτογραφίες από τα υπέροχα ταξίδια σου, όμως οι περισσότεροι ίσως να νευριάσουν όταν, για μια ακόμα φορά, έκανες το ταξίδι των ονείρων τους και γύρισες με λιγότερες από 10 φωτογραφίες.

Ο Ειδικός

Είσαι γάτα! Ίσως όχι στην κυριολεξία, αλλά ξέρεις πώς να κινηθείς σε κάθε προορισμό. Θα μπορούσε να πει κανείς για σένα ότι έχεις καταχωρημένους όλους τους αριθμούς από κάθε εστιατόριο, ράδιο ταξί και μαγαζί ενοικίασης αυτοκινήτων, ανεξάρτητα από το πού θα προσγειωθεί το αεροπλάνο σου. Γνωρίζεις τα πάντα και είσαι ο κατάλληλος άνθρωπος για να βοηθήσεις όταν ζητούν οδηγίες. Έχεις φτάσει στο σημείο να μπορείς να ζυγίσεις την επιτρεπόμενη ποσότητα υγρών σε μια πτήση ακόμα και στον ύπνο σου, ενώ όσοι ταξιδεύουν μαζί σου νιώθουν πάντα ασφαλείς.

Ο διανοούμενος

Δε σου χρειάζεται ούτε χάρτης, ούτε οδηγός γιατί έχεις ήδη αποστηθίσει τα πάντα. Είσαι ο τύπος ταξιδιώτη που θα ξυπνήσει με το πρώτο φως της μέρας και θα αρχίσει να απορροφά σαν σφουγγάρι οποιαδήποτε πληροφορία και ερέθισμα. Δεν αποκλείεται όσοι ταξιδεύουν μαζί σου να δυσκολεύονται να ακολουθήσουν τους ρυθμούς σου, αλλά πρόκειται να σε ευχαριστούν αργότερα.

Ο Επαναλαμβανόμενος

Πρωινό στο μπουφέ του ξενοδοχείου, μουσεία, μεσημεριανό σε κάποιο συνοικιακό εστιατόριο ή καφέ, μουσεία, βραδινό στο ξενοδοχείο ή στο ίδιο μέρος που έφαγες το μεσημέρι, ύπνος- και όλο αυτό σε επανάληψη. Αυτός είναι ο ορισμός των διακοπών για εσένα! Μήπως να παρέκκλινες από τις συνήθειές σου και να έπιανες ένα χάρτη και όπου σε βγάλει; Άσε τις εμπειρίες να σε βρουν μόνες τους και σταμάτα να δοκιμάζεις ίδια πράγματα. Οι τηγανιτές πατάτες –λίγο πολύ- είναι ίδιες παντού, οk;

Ο Μονόλυκος

Τα οργανωμένα ταξιδιωτικά πακέτα είναι για τους άλλους! Ο καλύτερος σύντροφος για τα ταξίδια σου είναι ο εαυτός σου και μόνο. Θα δεις όλες τις πόλεις που θες και θα αφήσεις στην άκρη όσα δε θες να δεις. Απλώς, μην ξεχάσεις να ειδοποιείς πότε-πότε κάποιον ότι είσαι καλά… εκτός και αν ο πατέρας σου είναι όπως ο Λίαμ Νίσον στην ταινία «Αρπαγή», οπότε τότε είσαι οk.

Ο Παραφορτωμένος

Παίρνεις τα πάντα μαζί σου και καταλήγεις να δίνεις όλα σου τα χρήματα για υπέρβαρο στις αεροπορικές. Σε κάθε ταξίδι σου φέρνεις μαζί ό,τι και όσα μπορεί να χωρέσουν σε μια, δύο ή τρείς βαλίτσες και εκμεταλλεύεσαι και το παραμικρό τσεπάκι της κάθε τσάντας. Σκέφτηκες πως όσα κουβαλάς πιθανώς- ίσως-μπορεί- και να μη χρειαστούν ποτέ; Το ίδιο συμβαίνει με τα σουβενίρ, γιατί μπορεί να τους σκέφτηκες όλους, όμως, προσπάθησε να διευκολύνεις τη ζωή σου. Διατήρησε τις αποσκευές σου ελαφριές και μάζευε εμπειρίες, όχι πράγματα.

Ο Πάρτι-άνιμαλ

Κάθε ταξίδι για σένα είναι ένα ατέλειωτο πάρτι! Είναι δεδομένο ότι κανείς δεν ξέρει να περνάει καλύτερα από εσένα, και αυτό το γνωρίζουν όλοι οι φίλοι σου. Βέβαια θα ήταν καλό να είχες τουλάχιστον μια φωτογραφία από το ταξίδι που να μην είναι κουνημένη ή που να μην είσαι σε κατάσταση hangover.

Ο Περιπλανώμενος

Εκτιμάς όλα όσα σου έρχονται. Συνήθως έχεις μια γενική ιδέα για το πού μπορεί να βρίσκεσαι, πού θα ήθελες να μείνεις και τι θα ήθελες να δεις, αλλά για να σιγουρευτείς πρέπει να φτάσεις πρώτα. Τις περισσότερες φορές, όποιος έρχεται μαζί σου εύχεται να σε είχε δεμένο με λουρί για να μη πανικοβάλλεται που σε έχει χάσει για μια ακόμα φορά ανάμεσα στο πλήθος.

Ο Επιρρεπής

Πάλι έχασες το λεωφορείο και κάνεις ωτοστόπ; Μήπως έχεις και την τάση να χάνεις πράγματα, να ξεχνάς εισιτήρια ή να έχεις χαθεί και να σε ψάχνουν; Αυτό, ίσως, να σου έχει συμβεί κάποιες φορές, οπότε όταν ταξιδεύεις, σιγουρέψου ότι έχεις έρθει σε επαφή με την αντίστοιχη πρεσβεία στη χώρα που πας. Οι άνθρωποί σου, που έχουν μείνει πίσω, περνούν ώρες αγωνίας, κάθε φορά που αποφασίζεις να ταξιδέψεις…

Δε σου άρεσε το αποτέλεσμα; Μπορείς να ξανακάνεις το τεστ εδώ!

Ο ΙΕΡΟΣ ΤΟΠΟΣ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΟΥΜΕΛΑ

2015-08-16T18:33:00.002+03:00

Το μοναστήρι της Παναγίας Σουμελά, τόπος ιερός, τόπος μαγευτικός, τόπος μυστηρίου, ελληνισμού και ορθοδοξίας, τόπος πόνου και μαρτυρίου και αυτόπτης μάρτυρας της μεγάλης ποντιακής γενοκτονίας.

Τόπος προαιώνιου προσκυνήματος. Ακόμα και σήμερα χιλιάδες επισκέπτες, σπεύδουν να δούνε το θαυμαστό αυτό μνημείο. Χιλιάδες προσκυνητές, κυρίως Έλληνες, αλλά και Τούρκοι, πηγαίνουν να προσκυνήσουν.

Γυναίκες με την κλασική ισλαμική μαντίλα ανεβαίνουν υπομονετικά τα σκαλοπάτια που οδηγούν στο μοναστήρι και με ευλάβεια προσκυνούν την Μεριέμ Αννά, την Παναγία Σουμελά. Ελληνόφωνοι πόντιοι της Τουρκίας ακόμα και σήμερα τραγουδάνε την Παναγία Σουμελά.

Για πρώτη φορά μετά το τέλος του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου και την ελληνοτουρκική συμφωνία ανταλλαγής πληθυσμών, τελέστηκε Θεία Λειτουργία τον Αύγουστο του 2010, την ημέρα της εορτής της Παναγίας στην ιστορική Μονή Σουμελά, αφού η κυβέρνηση του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν αποδέχθηκε το αίτημα του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου να τελεστεί η θεία λειτουργία τη μέρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.

Τη Λειτουργία τέλεσε ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος.

«RUM KALE», ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΩΔΕΣ ΚΑΣΤΡΟ ΤΩΝ ΡΩΜΙΩΝ ΣΤΑ ΒΑΘΗ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΙΑΣ

2015-05-24T19:56:00.001+03:00

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Στα βάθη της Ανατολίας στην περιοχή του Γκαζιαντέπ και στις πηγές του ποταμού Ευφράτη, υπάρχει ένα μεγαλοπρεπές κάστρο με ιστορία χιλιετίας που σήμερα προκαλεί δέος στους Τούρκους...

Το Κάστρο αυτό που ονομάζεται Rum Kale, δηλαδή, «Το Κάστρο των Ρωμιών», ήκμασε σαν χριστιανικό μοναστήρι, κτίστηκε από τους βυζαντινούς αλλά κτίσματα του σύμφωνα με τους Τούρκους υπήρχαν ακόμα και πριν από την επικράτηση του χριστιανισμού στην περιοχή αυτή.

Σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές της περιοχής, εκεί έγραψε το ευαγγέλιο του ο ευαγγελιστής Ιωάννης ενώ για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα απετέλεσε την έδρα των Αρμενίων Πατριαρχών. Μάλιστα στο Rumkale το 1179 μ.Χ. έγινε μεγάλη συνάντηση Ορθοδόξων ιερέων και Αρμενίων με θέμα την ενοποίηση των Αρμενίων με τη Βυζαντινή Ορθόδοξη Εκκλησία. Όταν επικρατήσαν οι Σταυροφόροι περιήλθε στην κυριαρχία της Κομητείας της Έδεσσας. Στις 28 Ιουνίου 1292 το κάστρο πολιορκήθηκε από τους Μαμελούκους υπό τον Σουλτάνο Χαλίλ και το κατέκτησαν. Παρέμεινε ένα σημαντικό φρούριο στην περίοδο της Τουρκοκρατίας και χρησημοποιήθηκε σαν φυλακή. Το 1832 ο Ιμπραήμ Πασάς το κατέστρεψε μερικώς και έκτοτε εγκαταλείφθηκε.

Τα τελευταία χρόνια το κάστρο έγινε το επίκεντρο εξερευνήσεων αλλά και προσκυνήματος πολλών Τούρκων που το παρουσιάζουν σαν ένα μαγικό και ιαματικό μέρος, με διάφορες μαρτυρίες για ψαλμωδίες που ακούγονται κατά καιρούς και για την μαγική γοητεία που ασκούν οι υπόγειοι και ανώγειοι διάδρομοι του κάστρου που έχουν διασωθεί μέχρι σήμερα. Μάλιστα κατά καιρούς τουρκικά τηλεοπτικά κανάλια έχουν στείλει εκεί διάφορους ερευνητές και έχουν κινηματογραφήσει το μέρος παρουσιάζοντας το σαν μια μυστήρια, πλήρης μυστικής δύναμης και γοητείας περιοχή. Είναι χαρακτηριστικό πως τουρκικές εφημερίδες όπως η ισλαμική Yeni Şafak, το παρουσιάζουν σαν «Κρυφό Παράδεισο», (Gizli Cennet)!

Οι μύθοι που κυκλοφορούν για το κάστρο μιλούν για την μια μαγική πηγή που υπάρχει σε ένα βαθύ πηγάδι όπου κατέβαιναν οι καλόγεροι και αντλούσαν το νερό με θαυματουργικό τρόπο. Ο μύθος λέει πως όποιος ξένος έπινε από αυτό το ιαματικό νερό, ένοιωθε με απροσδόκητο τρόπο μια πνευματική έξαρση και τότε αισθάνονταν το θειο έρωτα που ενώνει τον άνθρωπο με τον Θεό.

Την Άνοιξη, όπως αναφέρουν οι κάτοικοι της περιοχής, όταν λάμπει ο ήλιος οι άκρες του κάστρου αστράφτουν έντονα σαν να είναι χρυσαφένιες ενώ παντού φυτρώνουν άσπρα τριαντάφυλλα. Η ιστορία λέει πως όποτε κάποιοι αποπειραθούν να βεβηλώσουν το «Κάστρο των Ρωμιών», τότε ο Ευφράτης θυμώνει και τα νερά του φουσκώνουν ενώ και ο ουρανός σκοτεινιάζει και ξεσπά σε μια οργισμένη μπόρα, σημάδι θεϊκής προστασίας της ιερής περιοχής του κάστρου.

Και μόνο η ονομασία του κάστρου, δηλαδή «Το κάστρο των Ρωμιών», δείχνει πως η παρουσία της Ρωμιοσύνης εκεί στα βάθη της Ανατολίας είναι και σήμερα ενδεικτική και προκαλεί το θρησκευτικό και όχι μόνο δέος στους σημερινούς κατοίκους.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ

Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

ΤΟ ΜΑΚΑΒΡΙΟ ΑΣΤΡΟΛΟΓΙΚΟ ΡΟΛΟΙ ΤΗΣ ΠΡΑΓΑΣ

2015-02-21T19:23:00.000+02:00

Ένα μακάβριο, αυτόματο αστρολογικό ρολόι που χρονολογείται από τα τέλη του 1400…

Ο θρύλος του Αστρονομικού Ρολογιού (το Orloj, “Ορλόι” για τους ντόπιους, παράφραση της ελληνικής λέξεως ωρολόγιον) στη Παλιά Πόλη της Πράγας φαίνεται να προέρχεται κατευθείαν από κάποιο από τα παραμύθια των αδελφών Γκριμ. Η σκοτεινή ιστορία τοποθετείται στον 15ο αιώνα, όταν λέγεται πως κατασκευάστηκε από τον μεγάλο ωρολογοποιό Mikuláš of Kadaň.

Ήταν τέτοια η φήμη της δεξιοτεχνίας του που πολλά ξένα κράτη προσέγγισαν τον Mikuláš και κάθε μια επιθυμούσε να έχει τη δική τους πλατεία σε κάποια πόλης με ένα θαυμάσιο αστρονομικό ρολόι.

Ο Mikuláš αρνήθηκε να δείξει το σχέδιο του αριστουργήματος του στο οποιονδήποτε, παρά μόνο στο Συμβούλιο της Πράγας.

Από φόβο μήπως ο Mikuláš κατασκεύαζε ένα μεγαλύτερο, καλύτερο και πιο όμορφο ρολόι για κάποια άλλη πόλη, το Συμβούλιο τον τύφλωσε, διασφαλίζοντας ότι ποτέ κάποιο άλλο ρολόι δεν θα ξεπερνούσε το δικό τους. Τρελαμένος ο ωρολογοποιός πήρε την απόλυτη εκδίκηση, πέφτοντας στα ολοκαίνουργια γρανάζια του ρολογιού και δίνοντας έτσι τέλος στη ζωή του με ένα εγκεφαλικό επεισόδιο. Με αυτό τον τρόπο, καταράστηκε το ρολόι. Όλοι όσοι προσπάθησαν να το φτιάξουν είτε τρελάθηκαν ή πέθαναν.

Ενώ αυτή η ιστορία αποτελεί απλά θρύλο, αποτελεί απόδειξη για την εξαιρετική φύση του Αστρονομικού Ρολογιού της Πράγας. Το ρολόι έχει τροποποιηθεί, καταστραφεί και επισκευάστηκε πολλές φορές από την κατασκευή του το 1380. Είναι ίσως το πιο γνωστό αστρονομικό ρολόι στον κόσμο, με τέσσερα κινούμενα αυτόματα (συμπεριλαμβανομένου ένα σκελετό που χτυπάει την καμπάνα του θανάτου κάθε ώρα) και τα αγάλματα των 12 αποστόλων που περιστρέφονται.

Δείχνει τις φάσεις του φεγγαριού και το ταξίδι του ήλιου μέσα από τους αστερισμούς του ζωδιακού κύκλου. Το ημερολόγιο, ακριβώς κάτω από το ρολόι, δείχνει την ημέρα του μήνα, την ημέρα της εβδομάδας, εορταστικές ημέρες και αλληγορικές εικόνες από τον τρέχοντα μήνα και ζώδιο.

ΠΑΛΑΜΗΔΙ ... ΓΟΗΤΕΙΑ ΑΦ' ΥΨΗΛΟΥ

2015-01-31T18:50:00.000+02:00

Tο φρούριο του Παλαμηδιού, που διατηρείται σε άριστη κατάσταση, αποτελεί ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα της βενετσιάνικης οχυρωματικής αρχιτεκτονικής.

O λόφος του Παλαμηδιού, που οφείλει το όνομά του στον ομηρικό ήρωα Παλαμήδη, δεν φαίνεται να είχε οχυρωθεί συστηματικά μέχρι τα χρόνια της δεύτερης Eνετοκρατίας. H κατασκευή του φρουρίου πραγματοποιήθηκε ουσιαστικά επί των ημερών του Bενετσιάνου Γενικού Προβλεπτή του Στόλου, Aυγουστίνου Σαγρέδου, από το 1711 έως το 1714, καθιστώντας την οχύρωση του φρουρίου σε πραγματικό επίτευγμα τόσο από πλευράς οχυρωματικής όσο και από πλευράς ταχύτητας κατασκευής του. Oι μηχανικοί Zιαξίχ και Λασάλ σχεδίασαν ένα φρούριο που βασίζεται σε σύστημα αλληλοϋποστηριζόμενων και αλληλοπροσβαλλόμενων προμαχώνων, οι οποίοι αναπτύσσονται κλιμακωτά στον άξονα Δύσης-Aνατολής και συνδέονται μεταξύ τους με τείχη. Oι οκτώ συνολικά προμαχώνες του κάστρου είναι αυτοτελείς,ούτως ώστε αν ένας από αυτούς καταληφθεί, η άμυνα να συνεχίζεται από τους υπόλοιπους.

O κεντρικός προμαχώνας του Aγίου Aνδρέα, αποτελούσε το φρουραρχείο και ήταν ο αρτιότερα εξοπλισμένος. Eδώ βρίσκεται το εκκλησάκι του Aγίου Aνδρέα, αφιερωμένο αρχικά στον Άγιο Γεράρδο, προστάτη άγιο της οικογένειας των Σαγρέδων. Ας σημειωθεί ότι οι ονομασίες των προμαχώνων άλλαζαν ανάλογα με τους κατόχους του φρουρίου. Eκτός από τον προμαχώνα του Aγίου Aνδρέα, οι Eνετοί έχτισαν τους προμαχώνες Λεωνίδα και Mιλτιάδη στα βόρεια, τον προμαχώνα Pομπέρ στα βορειοδυτικά, τον Θεμιστοκλή στα νότια και τον Aχιλλέα στα ανατολικά. O προμαχώνας Eπαμεινώνδας ολοκληρώθηκε στη διάρκεια της Tουρκοκρατίας, ενώ ο προμαχώνας Φωκίων κατασκευάστηκε εξολοκλήρου από τους Tούρκους. Aς σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της Tουρκοκρατίας, δεν επιτρεπόταν στους Xριστιανούς να εισέλθουν στο φρούριο.

Aπό το Παλαμήδι ξεκίνησε η απελευθέρωση της πόλης από τους Tούρκους, έπειτα από μακρόχρονη πολιορκία. Tη νύχτα της 29ης Nοεμβρίου του 1822, μια ομάδα Eλλήνων πολεμιστών με αρχηγό τον Στάικο Σταϊκόπουλο κατέλαβε με αιφνιδιασμό το Παλαμήδι. Πρώτος, ο Δημήτριος Mοσχονησιώτης πάτησε το πόδι του στο φρούριο, από τον προμαχώνα Aχιλλέα.

Tο μεσημέρι της 30ης Nοεμβρίου, αφού καθαρίστηκε πρόχειρα από τα μπάζα το ερειπωμένο εκκλησάκι των Bενετών που ήταν αφιερωμένο στον Άγιο Γεράρδο, τελέστηκε δοξολογία και ο ναΐσκος αφιερώθηκε έκτοτε στη μνήμη του αποστόλου Aνδρέα,διότι η μνήμη του τιμάται την 30η Nοεμβρίου, ημέρα κατά την οποία η πόλη έγινε ελληνική.

Έκτοτε και κάθε χρόνο την ημέρα αυτή, γιορτάζεται πανηγυρικά η απελευθέρωση της πόλης με δοξολογία στο ιστορικό αυτό εκκλησάκι.

Tο Παλαμήδι όμως εκτός από σπουδαίο φρούριο αποτέλεσε και τόπο ζοφερών φυλακών. Tο 1833, στη διάρκεια της Aντιβασιλείας, φυλακίστηκε στον προμαχώνα του Mιλτιάδη πιθανότατα, ο Θεόδωρος Kολοκοτρώνης, με τη δήθεν κατηγορία της εσχάτης προδοσίας.

Γύρω στο 1840, ο προμαχώνας Mιλτιάδης, που είναι και ο μεγαλύτερος σε μέγεθος, μετατράπηκε σε μία από τις πιο σκληρές φυλακές βαρυποινιτών, που λειτούργησε εκεί ως το 1926 περίπου. Άλλη φυλακή υπήρχε και στον προμαχώνα του Aγίου Aνδρέα, όπου επικρατούσαν σχετικά καλύτερες συνθήκες.

Σήμερα η πρόσβαση στο φρούριο είναι δυνατή είτε μέσω αυτοκινητόδρομου που καταλήγει στην ανατολική του πύλη είτε από τη γνωστή κλίμακα που βρίσκεται στη δυτική πλευρά του, ανατολικά του προμαχώνα Γκριμάνι. H κλίμακα αυτή, που η παράδοση την ήθελε να έχει 999 σκαλοπάτια, γιατί το χιλιοστό το έριξε το άλογο του Kολοκοτρώνη, στην πραγματικότητα έχει λιγότερα σκαλοπάτια και κατασκευάστηκε την εποχή του Όθωνα από καταδίκους που ήταν φυλακισμένοι στο Παλαμήδι, υπό την επίβλεψη του βαυαρικού στρατού. Aπό εδώ υπάρχει άριστη θέα προς το Kάστρο της Aκροναυπλίας.

Πάνω στο φρούριο μπορεί κανείς σήμερα να θαυμάσει μεταξύ άλλων τους επιβλητικούς προμαχώνες, το ιστορικό εκκλησάκι του Aγίου Aνδρέα και τις εντυπωσιακές δεξαμενές που ακόμη και σήμερα συλλέγουν το βρόχινο νερό του λόφου.

ΗΠΕΙΡΩΤΙΚΑ ΓΙΟΦΥΡΙΑ ... ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

2015-01-31T16:10:00.000+02:00

Του Βαγγέλη Στεργιόπουλου

Μονότοξα ή και πολύτοξα, τα λιθόχτιστα γεφύρια των Ιωαννίνων ορθώνονται ακόμη και σήμερα επιβλητικά, μάρτυρες της ιστορίας και του πολιτισμού της ένδοξης ηπειρώτικης γης.

Η ζωτική ανάγκη της επικοινωνίας και της μεταφοράς των αγαθών ήταν εκείνη που ώθησε τους «γεφυράδες» ή «κιοπρουλήδες», ασπούδαστους λαϊκούς μαστόρους, στην κατασκευή των πέτρινων τοξωτών γεφυριών των Ιωαννίνων.

Αξιοποιώντας τη συσσωρευμένη εμπειρική γνώση πολλών γενιών μαστόρων, αλλά και τους φυσικούς νόμους, άλλοτε συνειδητά κι άλλοτε ασυνείδητα, οι αυτοδίδακτοι λαϊκοί τεχνίτες αρμολογούσαν τις πέτρες, το κύριο δομικό υλικό τους, με μια ειδική τεχνική, ώστε να δώσουν στο γεφύρι το κατάλληλο τοξοειδές σχήμα, ανάλογα με το φυσικό ανάγλυφο και πάντοτε με απόλυτο σεβασμό προς τη φύση.

Χτισμένα σε κομβικά σημεία αλλά και σε δυσπρόσιτες θέσεις, συνυφασμένα με την ιστορία των Ιωαννίνων αλλά και του ελληνικού έθνους, απόλυτα εναρμονισμένα με το σπάνιο φυσικό περιβάλλον, τα αριστουργήματα αυτά της λαϊκής αρχιτεκτονικής φανερώνουν την αισθητική, το μεράκι και την άρτια τεχνική που κατείχαν οι ξακουστοί σε όλη την Ελλάδα και τη Βαλκανική πρωτομάστορες της Ηπείρου.

Χωριά των Ιωαννίνων όπως η Πυρσόγιαννη, η Βούρμπιανη, το Πληκάτι και η Μόλιστα γέννησαν αξιόλογους λαϊκούς αρχιτέκτονες, που οικοδόμησαν τοξωτά γεφύρια με κύρια χαρακτηριστικά τους τη σταθερότητα, τη χάρη και την ομορφιά.

Η κατασκευή των γεφυριών αυτών, που επέτρεπε την ασφαλή διάβαση ποταμών, ρεμάτων και χειμάρρων από τους οδοιπόρους αλλά και τα μεταφορικά μέσα τους, ήταν ένα τόσο σημαντικό έργο την εποχή εκείνη, που οδηγούσε στη δημιουργία δημοτικών τραγουδιών, παροιμιών, εθίμων, δοξασιών, θρύλων και παραδόσεων.

Αντιπροσωπευτικά δείγματα της λαϊκής αρχιτεκτονικής και της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας μας, τα πέτρινα γεφύρια των Ιωαννίνων κατάφεραν να αντέξουν τόσο στα ορμητικά νερά όσο και στον πανδαμάτορα χρόνο.

ΜΙΑ ΚΟΥΚΙΔΑ ΣΤΟΝ ΩΚΕΑΝΟ

2015-01-31T10:22:00.000+02:00

Tα νησιά Πίτκαιρν, αποτελούνται από 4 ηφαιστειακά νησιά, το Πίτκαιρν το οποίο είναι το μόνο που κατοικείται, το Ουίνο, το Χέντερσον (Henderson) και το Ντούσι (Ducie), που βρίσκονται σε μεγάλες αποστάσεις μεταξύ τους.

Το κλίμα είναι τροπικό, με γενικά ευχάριστες θερμοκρασίες ενώ στα νησιά φιλοξενείται μια από τις πιο σπάνιες χελώνες, η γιγάντια χελώνα των Γκαλαπάγκος (Chelonoidis nigra) καθώς και ένα από τα πιο σπάνια φυτά με το όνομα Glochidion pitcairnense το οποίο βρίσκεται υπό εξαφάνιση.

Τα νησιά Πίτκαιρν βρίσκονται στη μέση του Ειρηνικού Ωκεανού σχεδόν απομονωμένα από τον πολιτισμό. Το σύνολο των κατοίκων είναι απόγονοι των στασιαστών του πλοίου Bounty και Ταϊτινών γυναικών τις οποίες είχαν απαγάγει.

Η ιστορία του Bounty έχει γίνει πασίγνωστη από ταινίες και μυθιστορήματα. Στις 28 Απριλίου του 1789, μετά από μία ατελείωτη περιπλάνηση με πολλές καταιγίδες χωρίς σχεδόν καθόλου τροφή και νερό, το εξαντλημένο πλήρωμα στασίασε και πήρε στα χέρια του τη διοίκηση του πλοίου, εξορίζοντας τους καπετάνιους του αγγλικού πολεμικού ναυτικού σε μια στενή βάρκα και άρχισε το πειρατικό του ταξίδι.

Ένα χρόνο μετά, ο Φλέτσερ Κρίστιαν, ανθυπολοχαγός και αρχηγός του στάσης μαζί με τους συντρόφους του, αποβιβάστηκε στο ακατοίκητο νησί Πίτκαιρν και έκαψε το πλοίο του οποίου τα απομεινάρια (στο βυθό) είναι ακόμα ορατά με καλό καιρό. Αφού εγκαταστάθηκαν, πολλοί από τους ναυτικούς πέθαναν από τροπικές αρρώστιες και μεταξύ τους φιλονικίες. Οι επιζήσαντες, σχημάτισαν μια υποτυπώδη κοινωνία και με βάση την μία και μοναδική Βίβλο, άρχισαν να εντρυφούν στον Χριστιανισμό ζώντας απλά, μακριά από οτιδήποτε.

Από το 1795 μέχρι το 1808 οι κάτοικοι δεν έχουν καμία επαφή με τον έξω κόσμο, μέχρι μέλη του εμπορικού πλοίου Τοπάζ αποβιβάζονται για λίγες ώρες στο νησί. Το 1838 τα νησιά γίνονται αγγλική αποικία και παραμένουν ακόμη επικράτεια του κράτους της Μεγάλης Βρετανίας.

Η μοναδική πόλη των νησιών, ονομάζεται Ανταμστάουν και κατέχει το ρεκόρ της πιο μικρής πρωτεύουσας στον κόσμο. Εκεί ζουν οι λιγοστοί κάτοικοι του νησιού και μπορεί να προμηθευτεί κανείς γραμματόσημα και σουβενίρ, τα οποία θεωρούνται ανάρπαστα από τους λάτρες των ταξιδιών. Ο μοναδικός δρόμος της πόλης, ονομάζεται «Λόφος της Δυσκολίας», επειδή η πρόσβαση είναι πολύ δύσκολη.

Yagli Gures: Η θεαματική Τούρκικη Πάλη

2014-11-08T09:51:00.000+02:00

Μπεχλιβάνης (ή πεχλιβάνης) < τουρκική pehlivan < περσική pahlavan: αθλητής, πρωταθλητής, ήρωας.

Ο περιοδεύων παλαιστής που δίνει παραστάσεις επιδεικνύοντας τις εξαιρετικές σωματικές του ικανότητες. Ο δυνατός ή γενναίος άνθρωπος.

Η τουρκική πάλη με λάδι δηλαδή, το Yagli Gures, είναι το σύγχρονο εθνικό σπορ των Τούρκων.

Το Yagli Gures έχει αρκετά κοινά στοιχεία με την ελληνορωμαϊκή πάλη, και το παγκράτιο.

Οι παλαιστές που συμμετέχουν σε αυτό φορούν μόνο ένα μαύρο δερμάτινο παντελόνι (το kisbet), και πριν τον αγώνα ρίχνουν στο σώμα τους άφθονο λάδι.

Σκοπός του κάθε μπεχλιβάνη είναι να ακινητοποιήσει τον αντίπαλο του, ώστε οι ώμοι του να ακουμπήσουν το έδαφος, κάτι αρκετά δύσκολο αφού το δέρμα γλιστράει πάρα πολύ.

Μία από τις πιο περίεργες λαβές στο Yagli Gures είναι αυτή του “pacakazik” στην οποία ο μπεχλιβάνης χώνει το χέρι του μέσα στo kisbet του αντιπάλου, ώστε να μπορέσει να τον ελέγξει ευκολότερα και τελικά να τον βάλει κάτω.

Φυσικά απαγορεύεται να πιάσει ή να τραυματίσει με οποιονδήποτε τρόπο τα γεννητικά του όργανα.

Παλαιότερα, οι αγώνες του πρωταθλήματος Kirkpinar δεν είχαν συγκεκριμένη διάρκεια. Μπορούσαν να κρατήσουν ακόμα και μία ολόκληρη μέρα.

Μετά το 1975 ορίστηκε πως η πάλη θα πρέπει να διαρκεί 40 με 30 λεπτά, ανάλογα με την κατηγορία.

Το άθλημα έχει τις ρίζες του στην Περσία.

Πριν τον 10ο αιώνα οι παλαιστές αγωνίζονταν γυμνοί, όμως αργότερα, και σύμφωνα με το μουσουλμανικό νόμο, έπρεπε να καλύψουν το σώμα τους από τη μέση και κάτω.

Εκτός από την λέξη μπεχλιβάνης που χρησιμοποιούμε και εμείς οι Έλληνες, από το Yagli Gures μας έχουν μείνει και άλλες λέξεις όπως το τσιράκι, που είναι ο νεαρός αθλητής που μαθαίνει την συγκεκριμένη πάλη.

Πάλη Ελλήνων στο Σοχό Θεσσαλονίκης 2012. Στην φωτογραφία του Δημήτρη Μαυρογιάννη οι Γρηγόρης Κριαρίδης και Μιχάλης Ακριτίδης.

* Όλες οι φωτογραφίες είναι του Τούρκου φωτογράφου Cemil Kömürcü.

- See more at: http://constantinoupoli.com/yagli-gures-%CE%B7-%CE%B8%CE%B5%CE%B1%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%BF%CF%8D%CF%81%CE%BA%CE%B9%CE%BA%CE%B7-%CF%80%CE%AC%CE%BB%CE%B7/#sthash.tqJSQQ8W.dpuf

"Μία φορά κι έναν καιρό ... και ζήσαμε εμείς καλά κι αυτοί καλύτερα".

2014-10-18T17:36:00.002+03:00

Παραμυθένιες εικόνες από όλο τον κόσμο.

Η βόλτα στα πιο εντυπωσιακά κάστρα-παλάτια μας ταξιδεύει σε εποχές που έχουν από καιρό περάσει, αλλά παραμένουν πάντα γοητευτικές.

Burg Hohenzollern, Γερμανία

Απέχει 50 χιλιόμετρα από τη Στουτγάρδη και υπήρξε κατοικία της οικογένειας Hohenzollern, τα μέλη της οποίας έγιναν αυτοκράτορες της Γερμανίας κατά το μεσαίωνα. Καταλήφθηκε το 1423 και καταστράφηκε ολοσχερώς για να ξαναχτιστεί από την αρχή στο ίδιο σημείο. Κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο μεταξύ Προτεσταντών και Καθολικών αποτέλεσε καταφύγιο για καθολικούς πρόσφυγες.

Swallow's Nest, Ουκρανία

Η "Φωλιά του Χελιδονιού", όπως είναι το όνομά του κρέμεται πάνω από τη Μαύρη Θάλασσα. Μην σας ξεγελά όμως. Πρόκειται για διακοσμητικό κάστρο μήκους μόλις 20 μέτρων και πλάτους 10 μέτρων. Κατασκευάστηκε σε νεογοτθικό στυλ το 1912 από το Ρώσο αρχιτέκτονα Leonid Sherwood και έχει εμφανιστεί σε αρκετά φιλμ.

Chillon, Ελβετία

Βρίσκεται στις όχθες της λίμνης Λεμάν. Μακρόστενου σχήματος, το κάστρο έχει 110 μέτρα μήκος και 50 μέτρα πλάτος, με τον πύργο του να βρίσκεται σε ύψος 25 μέτρων πάνω από το έδαφος. Από τα τέλη του 18ου αιώνα, το κάστρο προσελκύει ρομαντικούς συγγραφείς, από τον Ζαν-Ζακ Ρουσό και το Βικτόρ Ουγκό μέχρι τους Αλέξανδρο Δουμά, Γκυστάβ Φλωμπέρ και Λόρδο Βύρωνα.

Le Mont Saint Michel, Γαλλία

Μικροσκοπικό κομμάτι παραδείσου στις ακτές τις Νορμανδίας. Μόλις 45 μόνιμοι κάτοικοι ζουν το παραμύθι. Η μικρή νησίδα βρίσκεται σε πολύ μικρή απόσταση (περίπου 1,6 χλμ) από την ακτή, με την οποία συγκοινωνεί με ασφαλτοστρωμένο δρόμο. Στην κορυφή του υπάρχει το περίφημο αββαείο με το επίχρυσο άγαλμα του Αρχαγγέλου Μιχαήλ στην κορυφή του καμπαναριού. Από κάτω, πίσω από τα τείχη που περιβάλλουν το αββαείο, βρίσκεται μικρό γραφικό χωριό με στριμωχτά σπίτια με αετώματα.

Reichsburg Cochem, Γερμανία

Το Αυτοκρατορικό Κάστρο χτίστηκε το 12ο αιώνα ενώ καταστράφηκε το 1689 από τους Γάλλους. Το 1868 αγοράστηκε από τον βερολινέζο επιχειρηματία Louis Fréderic Jacques Ravené και ανακατασκευάστηκε σε νεογοτθικό στυλ. Πλέον ανήκει στο Cochem, ένα από τα πιο γραφικά χωριά στα δυτικά της χώρας, μόλις μια ώρα έξω από τη Βόννη.

Schloss Neuschwanstein, Γερμανία

Βρίσκεται στις βαυαρικές Άλπεις και το έχτισε με δικά του έξοδα ο Λουδοβίκος Β' τον 19ο αιώνα ως προσωπικό του καταφύγιο. Αποτελεί φανταστική απομίμηση ενός μεσαιωνικού κάστρου και κάθε χρόνο δέχεται πάνω από 1 εκατομμύριο επισκέπτες. Δεν θα μπορούσε να αφήσει ασυγκίνητο το Ντίσνεϊ που έψαχνε έμπνευση για το παραμυθένιο κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης.

Himeji, Ιαπωνία

Είναι το μεγαλύτερο και διασημότερο κάστρο της χώρας και χτίστηκε το 1333 από τον σαμουράι και κυβερνήτη της επαρχίας Harima, τον Akamatsu Norimura. Αποτελείται από 83 κτίρια που χρησίμευαν ως φρούρια ενώ το αποκαλούν και Hakuro-jo, που σημαίνει “το κάστρο του λευκού ερωδιού” αφού μοιάζει με πουλί που πετάει. Πρωταγωνίστησε στην ταινία του Τζέιμς Μποντ ''Ζεις μονάχα δυο φορές'' του 1967.

Chateau de Vincennes

Το τεράστιο κάστρο βρίσκεται στην πόλη Vincennes, στα ανατολικά προάστια έξω από το Παρίσι. Χτίστηκε μεταξύ 1340 και 1410 για τον Λουδοβίκο Ζ' με σκοπό να το χρησιμοποιήσει ως ορμητήριο για το κυνήγι στα γύρω δάση. Εγκαταλείφθηκε τον 18ο αιώνα και αρχικά στέγασε το τοπικό εργοστάσιο πορσελάνης και στη συνέχεια μετατράπηκε σε φυλακή. Από τους πιο διάσημους κρατούμενους υπήρξε ο Μαρκήσιος ντε Σαντ, ο Ντιντερό και ο Μιραμπό ενώ εδώ εκτελέστηκε το 1917 η Ολλανδή κατάσκοπος Μάτα Χάρι. Σήμερα λειτουργεί ως μουσείο.

Rocca Della Guaita, Σαν Μαρίνο

To μεσαιωνικό κάστρο ατενίζει την πόλη του μικροσκοπικού κρατιδίου στην ιταλική χερσόνησο. Έχει υποστεί αρκετές αλλαγές στο πέρασμα του χρόνου αλλά τμήματά του χρονολογούνται από τον 11ο αιώνα. Περιλαμβάνει παρατηρητήριο, καμπαναριό, το εκκλησάκι της Αγίας Βαρβάρας αλλά και φρούριο-φυλακή.

Bojnice, Σλοβακία

Το διασημότερο αξιοθέατο της Σλοβακίας λέγεται πως αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για το Κάστρο της Ωραίας Κοιμωμένης στην Disneyland της Καλιφόρνιας. Το ρομαντικό κάστρο του 12ου αιώνα βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη και αποτελεί δημοφιλές σκηνικό για ταινίες φαντασίας και παραμυθιών. Και όχι άδικα.

Glamis, Σκοτία

Το ομορφότερο κάστρο της Σκοτίας βρίσκεται στο χωριό Angus και αποτέλεσε κατοικία για την οικογένεια Lyon από τον 14ο αιώνα. Παρόλο που το μεγαλύτερο τμήμα του έχει ανακατασκευαστεί, τα θεμέλιά του χτίστηκαν το 1376. Πλέον αποτελεί κατοικία του Κόμη και της Κοντέσας Strathmore και Kinghorne και είναι ανοιχτό στο κοινό. Εννοείται πως σύμφωνα με το θρύλο το κάστρο είναι στοιχειωμένο από βαμπίρ αλλά και την ''Γκρίζα Κυρία''', το φάντασμα που κατοικεί εκεί.

Chateau de Chambord

Αποτελεί ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα κάστρα στον κόσμο χάρη στην χαρακτηριστική μεσαιωνική και αναγεννησιακή αρχιτεκτονική του. Ξεκίνησε να χτίζεται το 16ο αιώνα από τον βασιλιά Φραγκίσκο Α' ως σύμβολο του πλούτου του αλλά έμεινε ημιτελές. Αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για την ταινία του Ντίσνεϊ ''Η Πεντάμορφη και το Τέρας'' του 1991.

Grand Palace, Μπανγκόκ, Ταϊλάνδη

Το απίστευτο παλάτι-φρούριο χτίστηκε το 1782 και αποτέλεσε κατοικία των Ταϊλανδών βασιλιάδων για 150 χρόνια. Παρόλο που ο σημερινός βασιλιάς, ο Bhumibol Adulyadej, μένει στο παλάτι Chitralada, το Grand Palace χρησιμοποιείται ακόμα και ειδικές τελετές και εκδηλώσεις. Αποτελείται από πολλά κτίρια, αυλές και κήπους.

Chateau de Chenonceau, Γαλλία

Αποτελεί ένα από τα πιο όμορφα κάστρα στην Κοιλάδα Loire και βρίσκεται στον ποταμό Cher. Χτίστηκε τον 11ο αιώνα και άλλαξε πολλούς ιδιοκτήτες μέχρι να περάσει στα χέρια του Ερρίκου Β'. Αργότερα, στο κάστρο συναντήθηκαν πολλοί από τους σημαντικότερους Διαφωτιστές όπως ο Βολτέρος, ο Μοντεσκιέ και ο Ρουσό. Σήμερα αποτελεί το διασημότερο κάστρο της χώρας μετά το Παλάτι των Βερσαλλιών.

Κάστρο της Πράγας, Τσεχία

Αποτελεί το πιο φημισμένο αξιοθέατο της Πράγας και το μεγαλύτερο μεσαιωνικό σύμπλεγμα στον κόσμο. Θα δείτε την αλλαγή της φρουράς κάθε μια ώρα, την Εκκλησία του Εσταυρωμένου, την Πινακοθήκη, τους Βασιλικούς κήπους, τον Καθεδρικό του Αγίου Βίτου και το Παλιό Βασιλικό Ανάκτορο μεταξύ άλλων. Χρονολογείται από τον 9ο αιώνα και πλέον αποτελεί έδρα του Προέδρου αλλά και της κυβέρνησης της χώρας.

Conwy, Ουαλία

Το μεσαιωνικό κάστρο χτίστηκε μεταξύ 1283 και 1289 από τον Εδουάρδο Α' με υπέρογκο κόστος για την εποχή. Βρίσκεται στη βόρεια ακτή της Ουαλίας και αποτελεί μνημείο παγκόσμιας κληρονομιά της Ουνέσκο.

Eilean Donan, Σκοτία

Βρίσκεται στη βορειοδυτική πλευρά της Σκοτίας πάνω σε νησάκι που συνδέεται με τη στεριά μέσω πεζογέφυρας. Χτίστηκε το 13ο αιώνα και ερημώθηκε τον 18ο αιώνα ενώ οι εργασίες αποκατάστασής του ξεκίνησαν το 1919. Είναι το πιο πολυφωτογραφημένο κάστρο της Σκοτίας και έχει πρωταγωνιστήσει σε αρκετές ταινίες.

Windsor, Αγγλία

Το μεγαλοπρεπές κάστρο αποτελεί κατοικία της βασιλικής οικογένειας της Αγγλίας και ξεκίνησε να χτίζεται τον 11ο αιώνα. Σήμερα πάνω από 500 άτομα ζουν και εργάζονται στο κάστρο που είναι το αγαπημένο καταφύγιο της Βασίλισσας Ελισάβετ για τα Σαββατοκύριακα.

Πηγή : http://www.ladylike.gr/articles/living/Taxidi/art_travel/ta-pio-paramythenia-kastra-ston-kosmo.3088808.html

6-7 ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ 1955 : Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ

2014-09-06T18:10:00.003+03:00

Τα γεγονότα που έλαβαν χώρα τον Σεπτέμβριο του 1955 στην Κωνσταντινούπολη αποτέλεσαν την αρχή του τέλους της έντονης Ελληνικής παρουσίας στη Βασιλεύουσα. Με την αναγκαστική και επιβεβλημένη φυγή των Ελλήνων, χάθηκε η κοσμοπολίτικη αύρα της Πόλης. Ακόμη και σήμερα κάποιοι Τούρκοι που έζησαν ή μελέτησαν τα γεγονότα κάνουν λόγο για "δεύτερη Άλωση". Οι μνήμες των διώξεων, των βιασμών, των καταστροφών περιουσιών, των εν ψυχρώ εκτελέσεων παραπέμπουν σε μία δεύτερη Μικρασιατική καταστροφή.

Ας πάρουμε όμως τα γεγονότα από την αρχή.
Άμεση συνάρτηση με το πογκρόμ του Σεπτέμβρη είχε το Κυπριακό ζήτημα. Το 1955 αποδεικνύεται καθοριστικό, τη χρονιά αυτή ξεκινά ο απελευθερωτικός αγώνας της θρυλικής ΕΟΚΑ ενώ η βρετανική κυβέρνηση του Άντονυ Ήντεν καλεί την Ελλάδα και την Τουρκία σε τριμελή Διάσκεψη στο Λονδίνο για το ζήτημα της Κύπρου. Στόχος των Βρετανών ήταν να οδηγήσουν τις συζητήσεις σε αδιέξοδο όπως και έγινε, για να μη χάσουν τα γεωπολιτικά τους συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή, μένοντας έτσι μοναδική ηγέτιδα δύναμη στον ευρύτερο χώρο της Κύπρου.

Για να το πετύχουν αυτό οι Βρετανοί, προσέγγισαν την τουρκική πλευρά και την παρότρυναν να προβάλει με έντονο τρόπο τις θέσεις της για το Κυπριακό. Όλες σχεδόν οι τουρκικές εφημερίδες άρχισαν να προπαγανδίζουν με καθημερινά πρωτοσέλιδα ακραίες θέσεις της τουρκικής πλευράς. Ειδικά η Χουριέτ και η Βατάν, με επιθετικό τόνο, υποστήριζαν όχι μόνο ότι η Κύπρος ανήκε στην Τουρκία αλλά και ότι τα νησιά του Αιγαίου καθώς και η δυτική Θράκη ήταν τουρκικά εδάφη. Όλος αυτός ο έλεγχος των μαζών, αποσκοπούσε σε δυναμιτισμό του κλίματος και σε επιθετική προβολή των "δικαιωμάτων" της Τουρκίας έναντι της Ελλάδας.


το πρωτοσέλιδο της "Ιστανμπούλ Εξπρές"

Ενώ το κλίμα είχε εντέχνως ενταθεί, αφορμή για να ξεσπάσουν οι διώξεις και οι λεηλασίες αποτέλεσε η έκρηξη βόμβας στο σπίτι που λέγεται ότι μεγάλωσε ο Μουσταφά Κεμάλ.

Ξημερώματα 6ης Σεπτεμβρίου 1955, έλαβε χώρα η έκρηξη και το προμελετημένο γεγονός με αστραπιαία ταχύτητα έγινε γνωστό στην Τουρκία. Ο φοιτητής Οκτάι Ενγκίν τοποθέτησε τη βόμβα αφού προηγουμένως την παρέλαβε από την γείτονα χώρα. Ο Ενγκίν ήταν το πρώτο μέλος της μουσουλμανικής μειονότητας στην Ελλάδα, που σπούδαζε στη Νομική σχολή. Ο ρόλος του όπως έχει αποδειχθεί σήμερα ήταν σκοτεινός, καθώς έδρασε σαν πράκτορας της τουρκικής πλευράς. Η προσχεδιασμένη αυτή ενέργεια είχε την καθοδήγηση της κυβέρνησης του Δημοκρατικού κόμματος και του πρωθυπουργού της Τουρκίας, Αντνάν Μεντερές.

Η τραγική ειρωνεία έγκειται στο γεγονός ότι το συγκεκριμένο κόμμα είχε υποστηριχθεί από την ελληνική μειονότητα της Πόλης, με την ελπίδα να δώσει περισσότερα δικαιώματα και ελευθερία στους Έλληνες, λόγω του ότι ήταν περισσότερο "διαλλακτικό" και "δημοκρατικό". Την ίδια μέρα, η εφημερίδα "Ιστανμπούλ Εξπρές" κυκλοφορεί με κύριο τίτλο "Του πατέρα μας το σπίτι καταστράφηκε με βόμβα". Φωτογραφίες μονταρισμένες συνόδευαν τα ρεπορτάζ, ώστε να προκαλέσουν ακόμα περισσότερο και να εξαγριώσουν τον τουρκικό όχλο, που ήδη μαζευόταν οργανωμένα στη πλατεία Ταξίμ. Ο τίτλος αυτός της εφημερίδας αποτέλεσε το σύνθημα εξέγερσης του τουρκικού όχλου κατά των ελληνικών περιουσιών της Πόλης.

Εξαιρετικής σημασίας ντοκουμέντο αποτελεί η επίσημη έκθεση της προξένου των Ηνωμένων Πολιτειών, κ. Κάθριν Μπράκεν προς στο αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών για τα γεγονότα του Σεπτέμβρη.

Η έκθεση αρχίζει με σαφείς αναφορές στο Κυπριακό καθώς και στη στάση της τουρκικής κυβέρνησης αλλά και του Τύπου της γειτονικής χώρας. Γίνεται ξεκάθαρη αναφορά για προσχεδιασμένη επίθεση κατά μειονοτήτων και ιδιαίτερα εναντίον των Ελλήνων της Πόλης. Παραθέτω ορισμένα αποσπάσματα της έκθεσης:

" [...] Μία από τις απογευματινές εφημερίδες, η Istanbul Ekspres, χρησιμοποίησε εμπρηστικούς τίτλους στο πρωτοσέλιδό της. Αμέσως μετά, η Εθνική Οργάνωση Νέων της Τουρκίας κάλεσε σε σύσκεψη τους εκπροσώπους των διαφόρων οργανώσεων νεολαίας, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της οργάνωσης "Η Κύπρος είναι Τουρκική". Η οργάνωση αυτή εξέδωσε αμέσως ανακοίνωση, που αποτελούσε ουσιαστικό κάλεσμα των διαδηλωτών. Μέχρι της έξι το απόγευμα, ομάδα περίπου 800 ατόμων είχε συγκεντρωθεί στο Γαλατά Σαράι και πορεύθηκε κατά μήκος της Ιστικλάλ για να πραγματοποιήσει συγκέντρωση κάτω από το μνημείο του Ατατούρκ στη πλατεία Τακσίμ. Πύρινοι λόγοι βοήθησαν να εξαγριωθεί το πλήθος, που είχε ήδη λάβει μεγάλες διαστάσεις. Γύρω στις επτά το βράδυ, το πλήθος χωρίστηκε σε δύο μπλόκ, το ένα με κατεύθυνση την Ιστικλάλ, όπου βρίσκεται η πλειοψηφία των "καλών" ελληνικών καταστημάτων, και το άλλο προς το Κουρτουλούς, την ιστορική συνοικία των Ρωμιών. Από τη στιγμή εκείνη, πυρήνες κινήθηκαν σε όλη την Πόλη πραγματοποιώντας όργιο σχεδιασμένων βανδαλισμών και επιχειρήσεων ελληνικών συμφερόντων, αλλά και εναντίον Εβραίων, Αρμενίων και ξένων υπηκόων. [...] Η ροή των καταστροφικών δυνάμεων ήταν τέτοια, που ακόμη και μικρά καταστήματα σε στενά της Πόλης καταστράφηκαν ολοσχερώς. Τα ελληνικής ιδιοκτησίας καταστήματα φαίνεται πως είχαν εντοπισθεί εκ των προτέρων. Σε μερικές περιοχές της Πόλης, για παράδειγμα, όπου οι Έλληνες διαθέτουν αποθήκες στον τρίτο ή στον τέταρτο όροφο κτισμάτων και όπου δεν υπάρχει καμία ένδειξη πάνω στο κτίριο ή στον δρόμο που να αποκαλύπτει την εθνικότητα του ιδιοκτήτη, οι περιπλανώμενοι διαδηλωτές προχώρησαν χωρίς σκέψη στις ελληνικές αποθήκες, αδειάζοντας το περιεχόμενό τους στον δρόμο. Η μέθοδος της επίθεσης ήταν η ίδια σε όλες τις περιπτώσεις: Διείσδυση στο εσωτερικό χάρη στο σπάσιμο της βιτρίνας. Αν το κατάστημα προστατευόταν από κιγκλίδωμα, οι διαδηλωτές το στράβωναν ή το έκοβαν με τσεκούρι. Ομάδες ατόμων είχαν εξοπλιστεί με λοστούς και άλλα αναγκαία εργαλεία για το έργο τους [...]".

Ο Δημήτριος Καλούμενος, αυτόπτης μάρτυρας και ο μοναδικός φωτογράφος που κατάφερε να απαθανατίσει τις διώξεις του ελληνικού στοιχείου της Κωνσταντινούπολης, ανέφερε ότι είδε Τούρκους στρατιώτες να βγάζουν τις στρατιωτικές στολές τους και να φορούν πολιτικά ρούχα, ενώ υπήρχε αυτοκίνητο που τους μοίραζε λοστούς καθώς και εργαλεία καταστροφών και διαρρήξεως. Επομένως, οι Τούρκοι "διαδηλωτές" ήταν σε μεγάλο ποσοστό στρατιώτες.

Μία ακόμη μαρτυρία αυτόπτη αποτελεί ο κ. Ανδρέας Σιταράς που όχι μόνο βίωσε τα γεγονότα του '55 αλλά απελάθηκε το 1964 από τις τουρκικές αρχές. Σε συνέντευξή του στην εφημερίδα "Έθνος της Κυριακής", τον Σεπτέμβριο του 2005 ανέφερε:

" Όλα ήταν οργανωμένα εκ των προτέρων. Γνώριζαν που θα πάνε να σπάσουν και είχαν βάλει σημάδια στα ελληνικά σπίτια. Εκείνο το απόγευμα ανηφόριζα προς το Ταξίμ και ένα φορτηγό αδειάζει έναν λόφο εφημερίδες της "Ιστανμπούλ Εξπρές" με τίτλο "Βάλανε βόμβα στο σπίτι του πατέρα μας στη Θεσσαλονίκη". Βέβαιη ήταν προβοκάτσια. Στο ηρώο της πλατείας νεαροί με πλακάτ έβριζαν τους Έλληνες και μέσα σε λίγα λεπτά είχαν συγκεντρωθεί χιλιάδες που έρχονταν οργανωμένοι από τα στενά. Ο όχλος περιέλουσε με βενζίνη την Αγία Τριάδα, έβαλε φωτιά και την ισοπέδωσε. Οι επιθέσεις απλώθηκαν σε όλες τις γειτονιές, εκκλησίες καίγονταν και ο κόσμος κατέβαζε τα κορίτσια στα πηγάδια, για να τα κρύψει. Στο Βαλουκλή έκαψαν την εκκλησία, ρήμαξαν το οστεοφυλάκιο και στο νεκροταφείο πετούσαν έξω τα οστά των Πατριαρχών. Έναν ιερέα, τον Χρύσανθο, τον έδεσαν πίσω από ένα αυτοκίνητο και τον έσερναν. Αλλού οι μπουλντόζες κατεδάφιζαν προγραμματισμένα τους τάφους".

Οι περιγραφές αυτές συμφωνούν τόσο με τα αμερικανικά όσο και με τα τουρκικά αρχεία. Σχετικά με τις καταστροφές εκκλησιών, νεκροταφείων η έκθεση της προξένου Μπράκεν αναφέρει:

" Όπως αναφέρεται και στο μνημόνιο, που βρίσκεται συνημμένο στο τηλεγράφημα Αρ. 106, μόνο δέκα από τις ογδόντα ορθόδοξες εκκλησίες παρέμειναν άθικτες. Μόνο δύο από τα επτά ελληνικά μειονοτικά σχολεία δεν υπέστησαν καταστροφές. Τα δύο κυριότερα ελληνικά κοιμητήρια, Σισλί και Μπαλικλί, βεβηλώθηκαν συστηματικά. Πέντε καθολικές εκκλησίες και ένα καθολικό σχολείο δέχθηκαν επιθέσεις. Τρεις από τις εκκλησίες βεβηλώθηκαν βάναυσα και υπέστησαν μεγάλες καταστροφές".

Τα αρχεία του Υπουργείου Παιδείας στην Κωνσταντινούπολη ανέφερε ότι καταστράφηκαν ολοσχερώς τριάντα δύο σχολεία Ρωμιών και οχτώ Αρμενίων, ενώ από τις 74 ορθόδοξες εκκλησίες της Πόλης καταστράφηκαν οι 70. Τα γεγονότα δεν περιορίστηκαν μόνο στην Κωνσταντινούπολη. Στη Σμύρνη κάηκαν εκκλησίες, το ελληνικό προξενείο ενώ δολοφονήθηκαν εν ψυχρώ Έλληνες της πόλης.

Τελειώνοντας, Τούρκοι ιστορικοί, όπως η Ντιλέκ Γκιουβέν υποστηρίζουν ότι σκοπός των Σεπτεμβριανών ήταν "η εθνική ομογενοποίηση της χώρας και η μεταφορά του κεφαλαίου σε μουσουλμανικά χέρια".

Δεν ήταν τυχαίο το γεγονός ότι οι Έλληνες Κωνσταντινοπουλίτες διέπρεπαν στο εμπόριο και είχαν ακμάσει οικονομικά και όχι μόνο. Το βέβαιο είναι ότι τα Σεπτεμβριανά ήταν μια επιχείρηση από το "βαθύ κράτος" της Τουρκίας, με στόχο εθνικά, πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα.

ALESUND ... ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΕΡΓΟ ΤΕΧΝΗΣ

2014-08-03T10:24:00.001+03:00

To Alesund είναι η μεγαλύτερη πόλη στην περιοχή Møre og Romsdal της δυτικής Νορβηγίας, μεταξύ των πόλεων Bergen και Trondheim, ένα μικρό έργο τέχνης Art Nouveau αρχιτεκτονικής και μία από τις πιο «φωτογενείς» πόλεις του Βορρά.

photo by: link

Χτισμένη σε μια σειρά νησιών που απλώνονται στον Ατλαντικό, το Alesund αποτελεί σπουδαίο λιμάνι, ενώ οι περίπου 40.000 κάτοικοι ασχολούνται ως επί το πλείστον με την αλιεία και τον τουρισμό.

photo by: flickr

Αν και η ιστορία της δημοφιλούς αυτής τουριστικής περιοχής της Νορβηγίας χρονολογείται από την περίοδο των Βίκινγκς, η αρχιτεκτονική σε ολόκληρη την πόλη έχει αποκτήσει ένα πιο σύγχρονο art nouveau στιλ, το οποίο, μάλιστα, την κάνει να ξεχωρίζει.

photo by: flickr

Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι μετά από μια τεράστια πυρκαγιά που ξέσπασε το 1904 ολόκληρη η πόλη ξαναχτίστηκε με τη βοήθεια πολλών βασιλιάδων που συνήθιζαν να τη χρησιμοποιούν ως τόπο διακοπών τους, μεταξύ των οποίων και ο Kaiser Wilhelm ΙΙ της Γερμανίας.

photo by: flickr

Στα must της πόλης είναι το «Ιστορικό Μουσείο», όπου οι επισκέπτες μπορούν να δουν από κοντά πώς ήταν η πόλη πριν και μετά την πυρκαγιά αλλά και το περίφημο ενυδρείο «Atlanterhavsparken», ένα από τα μεγαλύτερα της Ευρώπης – περισσότερο διαδραστικό θαλάσσιο πάρκο παρά τυπικό ενυδρείο.

photo by: flickr

Αυτό, όμως, που δεν παύει να γοητεύει τους επισκέπτες είναι οι εικόνες από την παλιά πόλη, τα πολύχρωμα κτίρια, τα παραδοσιακά καταστήματα αλλά και τα γραφικά δρομάκια που συνθέτουν ένα από τα πλέον πολυφωτογραφημένα «σκηνικά» του Βορρά.

photo by: flickr

Η ΣΥΜΜΕΤΡΙΑ ΣΤΗ ΦΥΣΗ

2014-08-03T10:14:00.002+03:00

Για αιώνες, η συμμετρία παραμένει ένα θέμα που γοητεύει φιλοσόφους, αστρονόμους, μαθηματικούς, καλλιτέχνες, αρχιτέκτονες και φυσικούς. Οι αρχαίοι Έλληνες είχαν εμμονή εμμονή με αυτήν και ακόμα και σήμερα όλοι έχουμε την τάση να επιζητάμε τη συμμετρία στα πάντα, από το σχεδιασμό και τη διάταξη των επίπλων μας μέχρι το φορμάρισμα των μαλλιών μας. Ιδιαίτερα στη φύση, η συμμετρία αποκτά άλλο ενδιαφέρον γιατί εκεί δεν μπήκε ανθρώπινο χέρι…

10. Μπρόκολο Romanesco

Έχει ασυνήθιστη εμφάνιση και συχνά εκλαμβάνεται ως κάποιο είδος των γενετικώς τροποποιημένων τροφίμων. Αλλά στην πραγματικότητα είναι μία μόνο από τις πολλές περιπτώσεις της φράκταλ συμμετρίας στη φύση. Στη γεωμετρία, φράκταλ ονομάζεται ένα γεωμετρικό σχήμα που επαναλαμβάνεται αυτούσιο σε άπειρο βαθμό μεγέθυνσης, ή πιο απλά το κάθε μέρος ενός πράγματος έχει το ίδιο γεωμετρικό μοτίβο ως σύνολο.

9. Κερήθρα

Οι μέλισσες φαίνεται ότι έχουν σημαντική ικανότητα στη γεωμετρία. Για χιλιάδες χρόνια, οι άνθρωποι θαυμάζουν τα τέλεια εξαγωνικά «κουτάκια» στις κυψέλες τους και αναρωτιούνται με ποιον τρόπο οι μέλισσες μπορούν να δημιουργήσουν κάτι που ο άνθρωπος για να το κάνει χρειάζεται σίγουρα χάρακα και διαβήτη. Η κερήθρα είναι μια κλασική περίπτωση συμμετρίας στη φύση, όπου ένα επαναλαμβανόμενο μοτίβο καλύπτει ένα επίπεδο.

8. Ηλιοτρόπια

Τα ηλιοτρόπια διαθέτουν ακτινική συμμετρία και μια ενδιαφέρουσα μορφή αριθμητικής συμμετρίας που είναι γνωστή ως η ακολουθία Fibonacci. Η ακολουθία Fibonacci είναι 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 24, 55, 89, 144 κ.ο.κ. (κάθε νέος αριθμός προσδιορίζεται με την προσθεση των δύο προηγούμενων αριθμών μαζί). Κάπως έτσι σχηματίζονται και οι σπείρες στους ηλίανθους. Αν αντέχετε, μπορείτε να μετρήσετε!

7. Κοχύλι-ναυτίλος

Εκτός από τα φυτά, και ο ναυτίλος εμφανίζει αριθμούς Fibonacci. Για παράδειγμα, το κέλυφος του ναυτίλου αναπτύσσεται σε ένα «σπιράλ Fibonacci» εξαιτίας της προσπάθειας του κελύφους να διατηρήσει την ίδια αναλογική μορφή καθώς μεγαλώνει προς τα έξω. Στην περίπτωση του ναυτίλου, αυτό το πρότυπο ανάπτυξης του επιτρέπει να διατηρήσει το ίδιο σχήμα καθ ‘όλη τη διάρκεια ζωής του (σε αντίθεση με τους ανθρώπους, των οποίων τα σώματα αλλάζουν καθώς γερνούν).

6. Παγώνι

Έχει αμφίπλευρη συμμετρία στο φτέρωμα, πράγμα που σημαίνει ότι μπορεί να αυτό χωριστεί σε δύο μισά που ταιριάζουν απόλυτα μεταξύ τους, ενώ βασικό χρακτηριστικό τους είναι τα επαναλαμβανόμενα μοτίβα στα φτερά τους.

5. Ιστός αράχνης

Υπάρχουν περίπου 5.000 είδη αραχνών και όλες δημιουργούν σχεδόν τέλειους κυκλικούς ιστούς. Η ακτινική συμμετρία στην οποία αναπτύσσονται βοηθά να γίνουν αρκετά ισχυροί ώστε όταν το θήραμα προσκρούσει αυτός να καταστραφεί όσο το δυαντόν λιγότερο και εκείνο να καταλήξει στο… στομάχι της αράχνης.

4. Αγρογλυφικά

Δεν έχει σημασία από πού προέρχονται κυρίως επειδή είναι τόσο εντυπωσιακά από γεωμετρικής άποψης. Ο φυσικός Richard Taylor έκανε μια μελέτη σχετικά με τους κύκλους των καλλιεργειών και ανακάλυψε ότι τα περισσότερα σχέδια εμφανίζουν μια ευρεία ποικιλία συμμετρίας και μαθηματικά πρότυπα, συμπεριλαμβανομένων των φράκταλ και των σπειρών Fibonacci.

3. Νιφάδες χιονιού

Ακόμα και κάτι τόσο μικρό όπως είναι μια νιφάδα χιονιού διέπεται από τους νόμους της τάξης, καθώς οι περισσότερες εμφανίζουν έξι ακτίνες στο «σώμα» τους με περίτεχνα παρόμοια σχέδια.

2. Γαλαξίας

Εκτός από την κατοπτρική συμμετρία, ο Γαλαξίας μας έχει ένα απίστευτο design -παρόμοιο με αυτό του ναυτίλου αλλά και των ηλιοτροπίων- όπου κάθε «χέρι» του αποτελεί μια λογαριθμική σπείρα, ξεκινώντας από το κέντρο του γαλαξία επεκτεινόμενο προς τα έξω.

1. Ήλιος-φεγγάρι

Με τον ήλιο που έχει διάμετρο 1,4 εκατομμύρια χιλιόμετρα και το φεγγάρι με μόλις 3.474 χιλιόμετρα, φαίνεται σχεδόν αδύνατον να μπορεί το φεγγάρι να μπλοκάρει το φως του ήλιου και να μας δίνει περίπου πέντε ηλιακές εκλείψεις κάθε δύο χρόνια. Πώς γίνεται αυτό; Συμπτωματικά, ενώ το πλάτος του ήλιου είναι περίπου τετρακόσιες φορές μεγαλύτερο από εκείνο της σελήνης, ο ήλιος είναι επίσης περίπου τετρακόσιες φορές πιο μακριά. Η συμμετρία σε αυτή την αναλογία κάνει τον ήλιο και το φεγγάρι να φαίνονται σχεδόν ότι έχουν το ίδιο μέγεθος όταν τα βλέπουμε από τη Γη και ως εκ τούτου καθιστά απόλυτα εφικτό για το φεγγάρι να μπορεί να μπλοκάρει τον ήλιο όταν και τα δύο είναι ευθυγραμμισμένα.

ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΜΑΣ

2014-06-04T22:37:00.001+03:00

Εκπληκτικοί χάρτες του πλανήτη μας, που βλέποντάς τους θα κατανοήσουμε καλύτερα τον κόσμο που ζούμε. Δείτε τους οπωσδήποτε.

1. Αυτός ο χάρτης δείχνει τον Κόσμο διαιρεμένο σε επτά τμήματα, το καθ' ένα με ξεχωριστό χρώμα.

Ο πληθυσμός σε κάθε τμήμα είναι 1 δισεκατομμύριο άτομα!!).

2. Αυτός ο χάρτης δείχνει (με λευκό χρώμα) πού κατοικεί το 98 τοις εκατό των Αυστραλών..

3. Μπορεί να μην σας εκπλήσσει, αλλά στον επόμενο χάρτη ζει περισσότερος πληθυσμός μέσα στον κύκλο, παρά σε ολόκληρη την υπόλοιπη Γή, έξω από αυτόν.

4. Φαίνεται ότι δεν μπορείτε να βρείτε παντού στον Κόσμο Big Macs. Αυτός ο χάρτης δείχνει με κόκκινο τις χώρες που έχουν McDonalds.

5. Αυτός ο χάρτης δείχνει με μπλε τις χώρες που οδηγούν στην αριστερή πλευρά του δρόμου.

6. Αυτός ο χάρτης δείχνει με λευκό χρώμα τις χώρες στις οποίες η Αγγλία δεν έχει ποτέ εισβάλει!!

Υπάρχουν μόνο 22 από αυτές.

7. Η γραμμή σε αυτό τον χάρτη δείχνει όλες τις συνδέσεις Internet σε όλο τον Κόσμο το 1969.

8. Αυτός ο χάρτης δείχνει τις χώρες οι οποίες εμποδίζουν σοβαρά την επικοινωνία του Internet κατά το 2013.

9. Αυτός ο χάρτης δείχνει με κόκκινο τις χώρες που είχαν υπάρξει Κομμουνιστικές, έστω σε κάποια εποχή της ύπαρξης τους.

10. Αυτός ο χάρτης δείχνει με μπλε τις περιοχές όπου το σύστημα Google street view είναι διαθέσιμο.

11. Αυτός ο χάρτης δείχνει με πράσινο όλες τις μεσογειακές (ηπειρωτικές) χώρες του Κόσμου.

12. Και έτσι θα έμοιαζε ο Κόσμος εάν όλες οι παραθαλάσσιες χώρες θα εβούλιαζαν !!.

13. Αυτός είναι ένας χάρτης με όλους τους ποταμούς των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής..

14. Και αυτοί είναι όλοι οι ποταμοί που χύνονται στον ποταμό Mississippi.

15. Αυτός ο χάρτης δείχνει ποιό τμήμα θα καταλάμβαναν οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής στο Φεγγάρι..

16. Αυτός ο χάρτης δείχνει την μακρύτερη ευθεία γραμμή που μπορεί κανείς να ταξιδέψει με πλοίο.

Ξεκινάει από το Πακιστάν και φτάνει στη χερσόνησο Kamchatka στη Ρωσία, μήκους 20,000 μιλίων.

17. Αυτός ο χάρτης δείχνει με σκούρο μπλέ τις χώρες που είχαν κάποτε λειτουργήσει έστω ένα αεροπλανοφόρο..

18. Αυτός ο χάρτης δείχνει με κόκκινο και πορτοκαλί τις χώρες με τους περισσότερους ουρανοξύστες...

19. Αυτός ο χάρτης δείχνει τις πιό φωτογραφημένες περιοχές του Κόσμου.

20. Και αυτός ο χάρτης δείχνει όλες τις περιοχές που μπορεί να σας φάει ένας μεγάλος λευκός καρχαρίας!

Πηγή : http://www.analystsforchange.org

ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΔΕΛΤΙΟ ΠΡΟ-ΠΟ ΜΕ ΕΠΑΘΛΟ ΠΟΛΛΑ ΚΙΛΑ ΡΥΖΙ

2014-06-04T21:28:00.000+03:00

Το πρώτο δελτίο του ΠΡΟ-ΠΟ που κυκλοφόρησε την 1η Μαρτίου του 1959 ήταν η αποθέωση του μάρκετινγκ, αφού όσοι προέβλεπαν σωστά τα αποτελέσματα, εκτός από χρήματα θα κέρδιζαν και το βάρος τους σε ρύζι Μπάρμπα Μπεν!
Η ιστορία Τον Δεκέμβριο του 1958 με βασιλικό διάταγμα, ιδρύεται στην Ελλάδα ο Οργανισμός Προγνωστικών Αγώνων Ποδοσφαίρου (ΟΠΑΠ), με σκοπό να οργανώσει το παιχνίδι Προγνωστικών αγώνων Ποδοσφαίρου, το ΠΡΟ-ΠΟ.
Η Ελλάδα ακολούθησε το παράδειγμα πολλών ευρωπαϊκών χωρών, στις οποίες λειτουργούσαν ήδη αντίστοιχοι φορείς με μεγάλη επιτυχία. Στόχος της δημιουργίας του οργανισμού, ήταν η οικονομική ενίσχυση του ελληνικού αθλητισμού και των δημόσιων εσόδων. «Ενισχύσατε τον αθλητισμό μας. Δώστε στα ελληνικά νιάτα γήπεδα, γυμναστήρια, πισίνες, στάδια, χαρά και υγεία με ένα Προπο», έλεγε η πρώτη διαφήμιση....

Στο ίδιο πνεύμα κινούνταν και τα ρεπορτάζ των εφημερίδων: «το ποδοσφαιρικό στοίχημα έγινε στην Ελλάδα για να δώσει τους οικονομικούς πόρους στην ιδρυθείσα πριν ένα χρόνο γενική γραμματεία Αθλητισμού».
Η συμφωνία προέβλεπε, ότι το 45% των εισπράξεων θα μοιράζονταν στους νικητές, ενώ τα υπόλοιπα θα κατέληγαν στη γενική γραμματεία Αθλητισμού, αφού αφαιρούνταν τα λειτουργικά έξοδα των πρακτορείων. Με τη σειρά της η γ.γ.Α. θα μοίραζε το ποσό στον ΣΕΓΑΣ, την ΕΠΟ και στην εταιρία Ιπποδρομιών. Προέβλεψες σωστά; Φάε ρύζι!
Το δώρο έκπληξη ήταν, ότι ο νικητής θα γέμιζε τα ντουλάπια της κουζίνας του με ρύζι. Τόσο, όσο το βάρος του. Αυτή ήταν η παράδοξη υπόσχεση της εταιρίας Μπάρμπα Μπεν για τον πρώτο νικητή του ΠΡΟ-ΠΟ. Την εποχή εκείνη πάντως οι Έλληνες δεν ήταν υπέρβαροι. Κυκλοφορούσαν ελάχιστα αυτοκίνητα και οι περισσότερες διαδρομές γίνονταν με τα πόδια, ενώ οι λιπαρές τροφές ήταν ελάχιστες. Άλλωστε, όλοι ακολουθούσαν τη μεσογειακή διατροφή, που είναι η καλύτερη δίαιτα. Προφανώς όμως, οι συνεργάτες του θείου Μπέν προέβλεψαν την επιτυχία του νέου παιχνιδιού και έσπευσαν να το χρησιμοποιήσουν για να διαφημίσουν την εταιρία....

Το δελτίο Το πρώτο δελτίο του ΠΡΟ-ΠΟ ήταν δίστηλο και περιελάμβανε 12 αγώνες. Στην Ελλάδα τότε υπήρχε μόνο η Α’ Εθνική κατηγορία και τα τοπικά πρωταθλήματα. Έτσι, στο πρώτο ΠΡΟ-ΠΟ υπήρχαν 10 ελληνικοί αγώνες και 2 από το ιταλικό πρωτάθλημα. Το πιο ενδιαφέρον παιχνίδι ήταν το αιώνιο ντέρμπι Ολυμπιακού – Παναθηναϊκού, που αποτελούσε τον «κράχτη» του δελτίου. Οι υπόλοιπες αναμετρήσεις ήταν οι εξής:
Απόλλων (ΘΕΣ) – Άρης (ΘΕΣ)
Α.Ε.Κ. (ΑΘ) – Εθνικός (ΠΕΙΡ)
Π.Α.Ο.Κ. (ΘΕΣ) – Πανιώνιος (ΑΘ)
Παναιγιάλειος – Δόξα Δράμας
Ερμής (ΠΕΙΡ) – Δόξα (ΠΕΙΡ)
Δάφνη (ΑΘ) – Α.Ε.Ν. Ιωνίας (ΑΘ)
Ηλυσιακός (ΑΘ) – Ατρόμητος (ΑΘ)
Α.Ο. Κηφισίας (ΑΘ) – Γ.Σ. Αμαρουσίου (ΑΘ)
Φίλιππος (ΘΕΣ) – Δόξα (ΘΕΣ)
VERONA – NOVARA
TARANTO – ATALANTA
Οι παίκτες ενημερώθηκαν, τόσο στα πρακτορεία του ΟΠΑΠ, όσο και από τις εφημερίδες της εποχής, για το πώς θα συμπλήρωναν το δελτίο και τι σήμαινε 1, 2, Χ, όροι γνωστοί σήμερα ακόμα και σε παιδιά μικρής ηλικίας. Πράκτορες και ρεπόρτερ της εποχής φρόντιζαν να διευκρινίσουν ότι οι παίκτες θα πλήρωναν μόνο τη συμμετοχή τους στο παιχνίδι, δηλαδή 2,50 δραχμές. Το ΠΡΟ-ΠΟ είχε από την αρχή μεγάλη επιτυχία. Συμπληρώθηκαν πάνω από 200.000 δελτία και οι εισπράξεις ξεπέρασαν το 1.000.000 δραχμές. Τα στοιχεία του πρώτου νικητή έγιναν γνωστά. Ήταν ο Νίκος Πάσαρης, κάτοικος Κυψέλης. Αυτό που δε μάθαμε ποτέ, ήταν πόσα κιλά ζύγιζε ο πρώτος τυχερός και για πόσο καιρό απολάμβανε δωρεάν το ρύζι του!...

ΤΟΣΚΑΝΗ ... ΕΝΑΣ ΑΠΕΡΑΝΤΟΣ ΠΙΝΑΚΑΣ ΖΩΓΡΑΦΙΚΗΣ

2014-05-01T21:37:00.002+03:00

Στην ρητορική ερώτηση αν η Τοσκάνη είναι ένα από τα ωραιότερα μέρη του κόσμου, η απάντηση είναι ένα μεγάλο ναι. Δεν είναι τυχαίο ότι από τον 18ο αιώνα, οι πόλεις και η εξοχή της Τοσκάνης αποτελούν σταθερό ταξιδιωτικό στόχο για τους απανταχού ταξιδιώτες και όνειρο ζωής για τους ερωτευμένους όλου του κόσμου.

Η «φαμόζα» γειτονιά της Ιταλίας αποκαλύπτει ένα μπουκέτο χρωμάτων, αρωμάτων και γεύσεων που μόνο ψάχνοντας στοχευμένα μπορεί κάποιος να απολαύσει.

Η Τοσκάνη, στην Κεντροδυτική Ιταλία, ανήκει στους τόπους όπου τα λόγια μοιάζουν περιττά όσον αφορά την περιγραφή της. Αν υπάρχει μια υπερβολή αναφορικά με αυτόν τον τόπο είναι η ίδια η υπερβολή. Σε ομορφιά, σε τάξη, σε χρώματα, σε γεύσεις, σε μυρωδιές, σε τοπία, σε αρχιτεκτο-νική, σε Ιστορία.

Η ΠΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΑ ΓΚΙΟΥΛΕΡ ....

2014-04-30T22:11:00.000+03:00

60 φωτογραφίες από τον μεγαλύτερο φωτογράφο της Τουρκίας. Δηλώνοντας φωτοιστορικός και όχι απλώς φωτογράφος, παρουσιάζει ανθρωποκεντρικές εικόνες εξαιρετικής αισθητικής και ευαισθησίας ως παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

O αρμενικής καταγωγής φωτογράφος μετρά αναρίθμητα κλικ στον χώρο του φωτορεπορτάζ, τον οποίο υπηρέτησε από το 1950, συνεργαζόμενος με σπουδαία ειδησεογραφικά έντυπα: έχει φωτογραφίσει απ΄ άκρη σ΄ άκρη την Τουρκία και έχει καλύψει γεγονότα σε πολλές γωνιές του κόσμου. Εχει ζήσει από κοντά τέσσερις πολέμους ως ανταποκριτής. Για εκείνον του Βιετνάμ μάλιστα σημειώνει ότι «από τους 94 δημοσιογράφους που έχασαν τη ζωή τους, οι 92 ήταν φωτορεπόρτερ».

Ο Γκιουλέρ πλήττει αφόρητα όταν τον ρωτούν αν η φωτογραφία είναι τέχνη: «Δηλώνω πάντα φωτορεπόρτερ. Δεν αποδέχτηκα ποτέ τον τίτλο του φωτογράφου-καλλιτέχνη. Η φωτογραφία είναι πάνω απ΄ όλα ιστορικό ντοκουμέντο. Με μια μηχανή σταματάς την ιστορία, τη στιγμή. Είμαστε λοιπόν ιστορικοί της εικόνας και καταγράφουμε τη ζωή που ζούμε. Οι εικόνες μου λένε πάντα την αλήθεια, είναι γενναίες μερίδες πραγματικότητας. Η φωτογραφική μηχανή δεν πρέπει να ψεύδεται, όπως κάνει ο κινηματογραφικός φακός. Ποτέ δεν συμπάθησα τους φωτογράφους που σκηνοθετούν… αυθόρμητες στιγμές για να γίνουν διάσημοι».

Oσο για τη γενέτειρά του, την Κωνσταντινούπολη, την απαθανάτισε με τη διακριτικότητα του ταξιδιώτη και το πάθος του γηγενούς. Οι τρούλοι και οι μιναρέδες διαγράφονται σε σκοτεινούς ορίζοντες. Συχνά, μαζί με τη θάλασσα, τις γέφυρες, τις αποβάθρες, τα πολύπλοκα δρομάκια και τις κεντρικές αρτηρίες, πλαισιώνουν το κύριο θέμα του: τους ανθρώπους που μοχθούν, προσεύχονται, διασκεδάζουν, ξαποσταίνουν. Ψαράδες επιστρέφουν χαράματα στο λιμάνι, βαρκάρηδες περιμένουν επιβάτες για να διασχίσουν τον Κεράτιο Κόλπο, αχθοφόροι κουβαλούν το βαρύ φορτίο τους, άνδρες ξεκουράζονται στα καφενεία, γυναίκες στέκουν μπροστά σε ετοιμόρροπα σπίτια, παιδιά παίζουν σε υγρά καλντερίμια στις «πίσω συνοικίες» ή ανάμεσα σε οθωμανικούς τάφους… Οπως λέει ο ίδιος, «το να είσαι κάτοικος της Κωνσταντινούπολης είναι στάση ζωής.

Η πόλη αυτή υπήρξε το κέντρο και το χωνευτήρι τριών αληθινών αυτοκρατοριών. Είναι κρίμα που οι νεότερες γενιές δεν μπορούν να το νιώσουν αυτό. Ευτυχώς που υπάρχουν οι φωτογραφίες». Ενημερωμένος και αισιόδοξος για την κρίση Παρά τα 82 χρόνια του, ο Αρά Γκιουλέρ δεν δίνει ούτε κατά διάνοια την εικόνα του ηλικιωμένου δημιουργού που επαναπαύεται στις δάφνες της αλλοτινής δόξας του. Οπως μας επεσήμανε η κυρία Κωνσταντίνου, η οποία με αφορμή πολλές εκθέσεις στο Μουσείο Μπενάκη έχει συναναστραφεί μερικά από τα σημαντικότερα ονόματα της φωτογραφίας, «μου έκανε τεράστια εντύπωση το γεγονός ότι κυκλοφορεί όλη την ώρα με τη φωτογραφική μηχανή κρεμασμένη στον λαιμό του και όχι μόνο για φιγούρα, ως αξεσουάρ της εικόνας του μάχιμου φωτορεπόρτερ, καθώς τη χρησιμοποιεί ανά πάσα στιγμή». Πριν από λίγες ημέρες βρέθηκαν σε στέκι της πλατείας Αβησσυνίας.

Την ώρα που η υπόλοιπη παρέα διασκέδαζε, ο αεικίνητος Γκιουλέρ φωτογράφιζε ασταμάτητα και αθόρυβα: ένα ζευγαράκι που καθόταν στο διπλανό τραπέζι, τη θέα στην Ακρόπολη, οτιδήποτε του κέντριζε την προσοχή είχε θέση στο κάδρο του. «Σπανίως βλέπεις “μεγάλους” φωτογράφους να λειτουργούν έτσι με τη μηχανή τους. Τη σηκώνουν μόνο όταν πρόκειται για “δουλειά” » τονίζει η ίδια. Ο Γκιουλέρ είναι ενημερωμένος για την κρίση στη χώρα μας. Στέκεται με κριτική διάθεση απέναντι στην Ευρώπη ως γέννημα-θρέμμα της Ανατολής και θεωρεί ότι, αφού το σώμα μας ανήκει στη Δύση αλλά η καρδιά μας χτυπά πιο δεξιά στον χάρτη, θα βρούμε τον τρόπο να γεννηθούμε από τις στάχτες μας. Οπως λέει: «Είμαι με το μέρος των καλλιτεχνών και όχι των πολιτικών. Οι πρώτοι δημιουργούν κόσμους, οι δεύτεροι τους καταστρέφουν»

- See more at: http://constantinoupoli.com/%CE%B7-%CE%BA%CF%89%CE%BD%CF%83%CF%84%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BD%CE%BF%CF%8D%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B7-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%81%CE%AC-%CE%B3%CE%BA%CE%B9%CE%BF%CF%85%CE%BB%CE%AD%CF%81-60/#sthash.FOYHSuvC.dpuf

Η ΜΑΓΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΗΜΟΥ ΤΟΠΙΟΥ

2014-04-30T20:28:00.000+03:00

Όταν σκεφτόμαστε τη Σαχάρα ή την Καλαχάρι, το πρώτο πράγμα που έρχεται αμέσως στο μυαλό μας είναι υψηλές θερμοκρασίες, ατελείωτες αμμώδεις εκτάσεις, ξερό τοπίο και ίχνος ζωής. Κι αυτά βέβαια είναι μερικά μόνο από τα βασικά χαρακτηριστικά των ερήμων ανά τον κόσμο οι περισσότερες από τις οποίες προκαλούν δέος στη θέα τους και μόνο, συχνά τρόμο για τις δύσκολες καιρικές συνθήκες που επικρατούν εκεί αλλά και μεγάλο ενδιαφέρον για τις αναπάντεχες… εκπλήξεις τους. Στο πλαίσιο αυτό λοιπόν, 20 ασυνήθιστες «ερημικές» εικόνες παρουσιάζουν καρέ καρέ διάφορες ερήμους του πλανήτη… όμορφες, εντυπωσιακές, λάγνες και -γιατί όχι;- προκλητικές; Απολαύστε τες…

1. Ο δρόμος διακόπτεται από αμμόλοφους, κοιλάδα του Νείλου, Αίγυπτος

2. Αρδευτικό σύστημα, Ιορδανία

3. Όαση Huacachina τη νύχτα, Περού

4. Λιμνοθάλασσα στο Εθνικό Πάρκο Lençóis Maranhenses, Βραζιλία

5. Οι περίεργοι αμμόλοφοι Rub Al Khali στα σύνορα Σαουδικής Αραβίας, Ομάν, Υεμένης και Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων

6. Πεζοπόρος ανεβαίνει στις αμμοθίνες, Ναμίμπια

7. Σουρεαλιστικό τοπίο με ακακίες στην έρημο Ναμίμπια

8. Λευκή Έρημος, Αίγυπτος

9. Το τρένο διασχίζει την έρημο της Νότιας Αυστραλίας

10. Καλυμμένη με χιόνι η έρημος Τακλαμακάν, Κίνα

11. Η όαση Crescent Lake στην έρημο Γκόμπι, Κίνα

12. Αεροφωτογραφία της κοίτης ενός κατάξερου ποταμού στην έρημο Sonoran, Μεξικό

13. Σύστημα παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στην έρημο Mojave, Καλιφόρνια, ΗΠΑ

14. Καραβάνι με καμήλες στην έρημο Σαχάρα, Νίγηρας

15. Παράξενα γλυπτά από άμμο στην έρημο Khali, Αραβική Χερσόνησος

16. Έρημος Pinnacle, Δυτική Αυστραλία

17. Λίμνη Ouem El Ma, Λιβύη

18. Λίμνες στο Εθνικό Πάρκο Lençóis Maranhenses, Βραζιλία

19. Το εγκαταλειμμένο χωριό Bareina, Μαυριτανία

20. Όταν η έρημος της Ναμίμπια συναντά τον Ατλαντικό Ωκεανό, Ναμίμπια

ΝΑ ΔΕΙΣ ΤΗ ΘΕΑ ΑΠΟ ΨΗΛΑ...

2014-04-30T20:19:00.000+03:00

Αν και οι περισσότεροι άνθρωποι συνδέουν τα τελεφερίκ με αλπικά τοπία, αυτό το μοναδικό μέσο μεταφοράς μπορεί επίσης να προσφέρει μια εναέρια βόλτα με… αξιώσεις σε πεδιάδες ακόμα και σε αστικά περιβάλλοντα. Πάνω από πόλεις, λίμνες ή ποτάμια, τα τελεφερίκ αποτελούν έναν τρόπο για να θαυμάσει ο επισκέπτης τις ομορφιές μιας πόλης, επαρχιακής ή μη, να δει τη θέα από ψηλά και να διατηρήσει αναλλοίωτες μοναδικές εικόνες στο μυαλό του. Στη λίστα που ακολουθεί θα δείτε 10 από τα γνωστότερα τελεφερίκ στον κόσμο.

1. Table Mountain Aerial Cableway, Νότια Αφρική

2. Sandia Peak, Νέο Μεξικό

3. Sugarloaf Mountain, Ρίο ντε Τζανέιρο

4. Emirates Air Line, Αγγλία

5. Klein Matterhorn, Ελβετικές Άλπεις

6. Medellin Metrocable, Κολομβία

7. Queenstown Skyline Gondola, Νέα Ζηλανδία

8. Jackson Hole Aerial Tram, ΗΠΑ

9. Aso Ropeway , Ιαπωνία

10. Genting Skyway, Μαλαισία

11. Teleferic de Montjuic, Βαρκελώνη