Voor dierenrechten en tegen bio- en vee-industrie

Inperking van de omvang van de Nederlandse veehouderij is een goed idee

2009-12-09T19:42:00.003+01:00

Casper Janssen heeft een column in de Volkskrant. Hij hekelde de lobby van agrarische politici die het aantal Natura 2000 gebieden willen verkleinen. Door de Europese eisen die aan veehouders worden gesteld in en rond Natura 2000 gebieden zijn er beperkingen aan de hoeveelheid dieren die gehouden kunnen worden. Om deze wens te onderbouwen gebruiken de veehouders en hun politieke vertegenwoordigers de meest vergezochte argumenten.

Janssen roept de natuurbeschermers op om tegengas te geven:
Het is vrij schieten voor boeren, CDA’ers en VVD’ers. ‘Plaats windmolens in de natuurgebieden’, stelde CDA-Kamerlid Joop Atsma pas nog. Lachen man!
Partijgenoot Koopmans kon niet achter blijven. Hij beweerde, in navolging van boerenclub LTO, dat het grote Frankrijk maar 26 Natura 2000-gebieden heeft. Haha, da’s een goeie: 26. In werkelijkheid zijn het er 1.705, maar wat doet de werkelijkheid ertoe als je De Telegraaf kunt halen.
Misschien moeten natuurliefhebbers ook rare dingen gaan roepen. Zoals: Waarom is 40 procent van Nederland in handen van een paar duizend zwaar gesubsidieerde boeren? Van die 40 procent moeten we makkelijk 10 procent kunnen maken. En het verschil kan dan mooi naar de natuur.
Die bejubelde polders? Niets meer dan groen asfalt, Engels raaigras met stront, grond waaruit alle leven verdwenen is; alleen de grauwe gans voelt zich er nog thuis.
Iemand kan ook opperen: maak de allesvernietigende landbouw in Nederland geheel biologisch en breng de productie drastisch omlaag. Dan kan landbouw opeens wel naast natuur bestaan. En de beesten schieten er ook nog iets mee op.
Maar ja, dat zijn eigenlijk helemaal geen rare, provocatieve dingen om te roepen. Het zijn gewoon goede ideeën.
Tot zover de column van Caspar Janssen. Deze goede ideeën zijn al tien jaar te lezen op Animal Freedom.

Wet dieren met tandeloze amendementen gecompliceerd

2009-12-08T23:53:00.001+01:00

Dinsdag 8 december 2009 stemde de Tweede Kamer over de nieuwe Wet dieren. Marianne Thieme doet verslag op haar weblog:

Verder hebben we gestemd over alle moties en amendementen voor de nieuwe Wet dieren en voor de Landbouwbegroting 2010. Een wet die in de plaats komt van de huidige Gezondheids- en welzijnswet voor dieren. Het is een waardeloze wet geworden die dankzij een aantal amendementen en moties toch nog een beetje diervriendelijker gemaakt is en op een paar punten zelfs diervriendelijker dan de huidige gezondheids- en welzijnswet voor dieren. Zo is er een amendement aangenomen die de intrinsieke waarde van dieren (de waarde die het dier van zichzelf heeft los van het nut voor de mens) nog nader invult door ook de vijf vrijheden van Brambell toe te voegen.
Die vijf vrijheden zijn:

Dieren zijn vrij:
1. van dorst, honger en onjuiste voeding;
2. van fysiek en fysiologisch ongerief;
3. van pijn, verwondingen en ziektes
4. van angst en chronische stress;
5. om hun natuurlijk (soorteigen) gedrag te vertonen

Teleurstellend was wel dat dit amendement (afkomstig van de coalitiepartijen) slechts uitging van de gedachte dat dieren enkel wezens zijn met gevoel. Het is al heel lang bekend dat dieren levende wezens zijn met niet alleen gevoel maar ook met bewustzijn.

Tot zover de weblog van Marianne Thieme.

Het is een goede zaak om de vrijheden te betrekken bij dierenrechten. De gedachte daarachter is vrij simpel dat dieren recht op vrijheid hebben, zoals de grondrechten voor mensen ook zijn gebaseerd. Jammer is dat gevoel en bewustzijn erbij worden gehaald, want hiermee ligt ook het gevaar van discriminatie tussen diersoorten op de loer. Het is niet voor niets dat bij de Franse revolutie simpelweg werd gesteld “vrijheid, gelijkheid en broederliefde”. Door te betogen dat dieren met bewustzijn en gevoel meer rechten zouden moeten hebben dan andere dieren, wordt een eindeloze discussie gestart over waar de grens moet worden getrokken. Was de pleidooi voor dierenrechten simpelweg gebaseerd op vrijheid dan hadden vrijwel alle levende wezens hieronder kunnen worden geschaard.

Boer daagt stichting voor kort geding over publicatie vermalen weidevogels

2009-12-06T23:36:00.002+01:00

Woensdag 2 december 2009 was de stichting Behoud de Eemvallei gedagvaard voor een Kort Geding bij de bestuursrechter van de Rechtbank te Utrecht. De stichting bracht tijdens de rechtszitting tevens betrouwbare informatie naar voren dat de boer voordat hij met het grasmaaien op 13 mei was begonnen, helemaal geen veldinspectie op weidevogelnesten had uitgevoerd. Hij was direct gaan maaien en had via de ruit van zijn tractor gekeken of er weidevogels waren. Hij had niets gezien terwijl nota bene de grutto-ouders de tractor aanvielen.

Meer lezen over de achtergrond van de achteruitgang van de weidevogelbestand? Klik op de 'tag' "weidevogels" onder aan dit weblog.

Zembla: Ministerie van Landbouw frustreert bestrijding Q-koorts epidemie

2009-12-06T23:15:00.008+01:00

Q-koorts maakt geen dieren ziek, maar mensen. Boeren hebben geen belang bij ruiming van besmette bedrijven, waarvan de dieren gezond zijn.

Bij de bestrijding van de Q-koorts epidemie wogen de economische belangen van de geitensector en de privacybelangen van de geitenboeren zwaarder dan het belang van de volksgezondheid. Daardoor zijn onnodig veel mensen ziek geworden. Dit zeggen GGD-artsen en microbiologen in ZEMBLA 'De Q-koorts epidemie'. Uit een intern rapport van de GGD, vertrouwelijke brieven en ambtelijke gespreksverslagen die ZEMBLA in haar bezit heeft, blijkt dat het overheidsbeleid een ‘negatieve invloed heeft gehad op de uitbraakbestrijding’.

De Q-koorts grijpt in steeds heviger mate om zich heen, vooral in Brabant, Noord-Limburg en delen van Gelderland.

LNV heeft informatie over besmette bedrijven nooit doorgegeven aan de GGD. Daardoor kon de GGD geen optimale informatie geven om besmetting te voorkomen. Er zijn daardoor meer mensen ziek geworden en overleden dan nodig was.
1 dag na de uitzending van Zembla kondigt LNV aan informatie over welke bedrijven besmet zijn wel openbaar te maken, maar op de dag zelf komt LNV daarop terug.

Buitenlandse toeristen konden via Eurosurveillance report informatie lezen van het RIVM over gebieden die beter gemeden konden worden:

Zie ook ons weblog van 11-7-2008: Q-koorts is bioterroristisch wapen

Wetenschapper tegen vlees

2009-12-02T14:52:00.001+01:00

Professor Patrick Brown is een gerenomeerde bio-wetenschapper aan de universiteit van Stanford (V.S.). Tevens is hij lid van de National Acadamy of Science in de V.S. en medewerker het Howard Hughes Medical Institute.
Hij is van plan een sabbatical van 18 maanden te gebruiken om te zoeken naar wegen die leiden tot het drastisch verminderen van de vleesconsumptie.
Hij is zelf al 30 jaar vegetariër en sinds 5 jaar ook veganist. Over het thema milieuvervuiling en vleesconsumptie zegt hij: “Het is absoluut ondenkbaar dat we de komende 50 jaar op deze wijze verder gaan.”
Professor Brown wijst er op dat de vleesproduktie weliswaar slechts voor 9% verantwoordelijk is voor de CO2 uitstoot, maar daarboven voor 37% wat betreft de methaan- en maar liefst voor 65% aan lachgasemissies! Die beide laatste broeikasgassen verwarmen het klimaat veel sterker dan de CO2. Volgens hem ligt de oplossing in het beëindigen van de dierhouderij of in ieder geval in het zeer sterk inkrimpen daarvan.
Brown is van plan de eerste 6 maanden van zijn sabbatical te besteden aan het produceren van economische modellen die duidelijk zullen maken dat wij ons het houden van ‘gebruiksdieren’ domweg niet (meer) kunnen veroorloven. Vervolgens wil hij betere vegetarische levensmiddelen produceren en een strategie ontwikkelen hoe we de politieke, economische, juridische en gedragswetenschappelijke uitdagingen de baas kunnen worden.
Aan levensmiddelenproducenten geeft professor Brown het advies zo snel mogelijk ernst te maken met het terugdringen van de vleesconsumptie: “Het is het beste meteen te beginnen met substantiële bedragen te investeren en alternatieven te vinden, om te overleven”!
Het is opmerkelijk dat van alle problemen waar de wereld mee kampt de reducering van de vleesconsumptie door professor Brown als belangrijkste en meest dringend wordt aangemerkt.

De wolf komt!

2009-11-29T23:06:00.002+01:00

In Elsevier nr 48 van 28 november 2009 een artikel over de komst van de wolf die op eigen kracht op weg is naar Nederland. De wolf is in de negentiende eeuw in ons land uitgeroeid. Ons land is door de aanleg van de Ecologische HoofdStructuur aantrekkelijker geworden voor het roofdier. Maar niet iedereen zal de wolf met open armen ontvangen.
Volgens gedragsbioloog Paul Koene van de Wageningen Universiteit en Researchcentrum is er in Nederland maximaal plaats voor 35 roedels. “Het kan problematisch zijn als er te veel wolven zijn en te weinig eten is. Dan gaan ze naar het vee. Je moet het managen”.
Dat managen betekent in de praktijk doodschieten.
En zo blijven we in ons land maar dieren als vossen, muskusratten enz. bejagen.
Beter zou het zijn wanneer vee- en hobbydierenhouders maatregelen zouden nemen tegen alle roofdieren in het algemeen bijvoorbeeld door ze binnen een roofdierbestendige omheining te houden. Een inrichting van ons land, waarin schadelijkheid van dieren wordt voorkomen op een diervriendelijke manier, kost weliswaar op korte termijn meer geld, maar zal ons op de lange termijn veel meer plezier van de natuur opleveren, wanneer de jacht zou stoppen.

Bedachtzaam eten, behoedzame seks

2009-11-29T15:25:00.006+01:00

In Trouw van 14 november staat onder de titel “Bedachtzaam eten, nonchalante seks” een vertaling van een vertaald essay van een Amerikaanse wetenschapster, Mary Eberstadt. Zij vraagt zich af wat er gebeurt als voor het eerst in de geschiedenis volwassenen vrij zijn om zoveel seks en eten te consumeren als zij zelf willen. Daarbij dient te worden opgemerkt dat onder seks niet zozeer gewenst en bevredigend seksueel contact wordt verstaan, maar de mogelijkheid om seks te consumeren via de media.

Belangrijke overeenkomsten tussen eten en seks is dat zij iets te maken hebben met onze behoefte om te overleven. Daarnaast hebben ze een belangrijke component van genieten. Dat we moeten overleven en dat al duizenden jaren ook doen, komt vooral omdat de evolutie ons daarvoor de belangrijkste zorg uit handen heeft genomen door de behoefte en de moraal te ontkoppelen. Weliswaar hebben wij mensen normaalgesproken de keuze wat we eten en met wie we seks hebben, we moeten daarbij vooraleerst ervoor zorgen dat er iets te eten en te vrijen valt. Degenen die daarbij belang hebben om de moraal buiten beschouwen te laten zijn vooral onze genen. Onze spijsvertering en voortplantingsorganen hebben lak aan de moraal. Ze consumeren vooral wat ze verwerken kunnen.
Omdat wij mensen niet het verwijt willen krijgen dat we onnatuurlijk leven, komt het gebrek aan moraliseren ons goed uit. Het zou ons plezier bederven als we er over na zouden moeten denken waar ons “vlees” vandaan komt, allemaal geweest is en wie er nog meer met zijn vuile poten aan heeft gezeten.
Eberhart beschrijft in haar essay “Is food the new sex?” dat er vroeger nauwelijks over werd nagedacht of voedsel wel verantwoord was geproduceerd. Met seks lag dat vroeger veel gecompliceerder dan nu. We zijn nonchalanter geworden.
Eberhart voorspelt dat we dat we binnenkort weer bewuster zullen moeten omgaan met seks. We moeten onze driften beteugelen.
Zelfbeheersing is het adagium. Er is nog een belangrijke reden dat we ons beter wat zouden inhouden en dat is dat de globale gevolgen van driftig consumeren zo ingrijpend kunnen zijn. Ons klimaat warmt op. De gemiddelde temperatuur van november 2009 zou drie graden hoger liggen dan het normale gemiddelde. Dit voor wie aan het twijfelen zijn geraakt over de integriteit van berichten over de invloed van de mens op het klimaat door de gehackte e-mails van klimaatwetenschappers.

Er ligt een belangrijke uitdaging voor die hordes reclamemakers en PR-deskundigen om zelfbeheersing sexy te maken. Tot nu toe is te veel ruim baan gegeven aan de vrij jongens die vrij baan wilden hebben onder het mom dat de vrije markt ons welzijn en wereldwijde welvaart alleen maar zou bevorderen en niet noemenswaard zouden bedreigen.
Natuurlijk, slanke modellen zijn in de reclame altijd de norm geweest, maar die slankheid is nauwelijks gepromoot door zelfbeheersing en mentale discipline, maar eerder via hulpmiddelen als diëten en pilletjes.
In dezelfde Trouw het verhaal van Iris Pronk die schrijft dat zij als vegetariër telkens de neiging heeft om haar gelijk te camoufleren om geen vlees meer te eten. “Wie tegen de biefstuk predikt, is een moraalridder.”

Misschien dat het tijd wordt voor een koppeling tussen interne bevrijding, voedsel consumeren en onze relatie met dieren.

Obama en de ‘suckers’…………………………

2009-11-29T14:18:00.002+01:00

Een poos geleden kreeg president Obama de lachers op zijn hand toen hij in een interview tijdens een live-uitzending een vlieg dood sloeg! “I got the sucker!”, was zijn triomfantelijk commentaar. Iedereen lag plat! De vlieg had niet veel meer misdaan dan er gewoon te zijn en wat in de studio rond te vliegen zonder ook maar iemand lastig te vallen of te bedreigen. Het ging namelijk om een gewone huis- tuin- en keukenvlieg. Waarom dat dier dood moest en meer nog waarom deze actie naar het niveau van een presidentiële daad moest worden getild is mij nooit zo goed duidelijk geworden. Maar ja, elke scheet die de Amerikaanse Messias laat is nou een maal wereldnieuws………………
Vorige week was het opnieuw raak. Obama schonk ‘gratie’ aan kalkoen die anders waarschijnlijk op het bord van een aantal obesitas-Amerikanen terecht was gekomen ter gelegenheid van Thanksgivingsday of iets ander onbenulligs. Hilariteit alom door de zwierige wijze waarop Mr. President ook hier zijn minachting voor dierlijk leven tot expressie bracht. Wederom werd het woord ‘sucker’ gebezigd richting de nietsvermoedende kalkoen. De waanzin die er toe heeft geleid dat we miljarden dieren hebben veroordeeld tot een ellendig leven en een niet minder ellendige dood wordt nog steeds alom als iets normaals en vanzelfsprekends beschouwd. Gelukkig beginnen hier en daar bewegingen op te komen van mensen die inzien dat het zo niet langer kan en dat onze houding t.o.v. onze mededieren dringend aan herziening toe is. In Nederland mogen we ons gelukkig prijzen met een Partij voor de Dieren, Wakker Dier, Varkens in Nood, Bont voor Dieren, Wilde Dieren de Tent uit etc. Ook in andere landen komen processen, zowel politiek als maatschappelijk, op gang waarin veranderende ideeën over hoe met dieren moet worden omgegaan meer en meer ingang vinden.
Hoe de situatie op dat punt in de Verenigde Staten is kan ik moeilijk inschatten. Maar dat ook aan een president best eens mag worden duidelijk gemaakt dat dieren er niet alleen zijn om op te eten, je er mee te vermaken, status te verwerven en simpelweg dood te slaan als ze even in de weg zitten, lijkt me duidelijk!

De Partij voor de Dieren en het onbegrip.........

2009-11-26T22:15:00.002+01:00

De Partij voor de Dieren is een kleine partij. In weerwil tot haar kwantitatieve omvang is de invloed van de PvdD politiek en maatschappelijk evident. Het onderwerp ‘dieren’ heeft nog nooit zo prominent op de agenda gestaan als sinds de intrede van de partij in de nationale politiek. Dat niet iedereen daar onverdeeld gelukkig mee is kan ook niet worden ontkend.
Recentelijk werd weer eens duidelijk dat de ideeën en beginselen van de partij niet alleen bij velen op weerstand stuiten maar dat er ook veel onwetendheid en onbegrip is over waar de partij (voor) staat. In de tuin van de voorzitter van de Friese afdeling van de PvdD, Annemarie van Gelder, werd een spies met daarop een afgehakte schapenkop geplaatst. In een begeleidend schrijven werd haar verweten zich wel druk te maken over de paling maar het ritueel – dus onverdoofd – slachten van dieren, ongemoeid te laten. Een en ander was kennelijk gebaseerd op het optreden van Van Gelder in een tv-debat op Omrop Fryslân over het palingvangstverbod dat onlangs is afgekondigd. Het standpunt van de PvdD in dezen is helder en dat werd in dat programma ook als zodanig verwoord. De PvdD vindt dat er een eind moet komen aan het vangen van paling. Zij komt tot die conclusie omdat de paling een bedreigde diersoort is die, volgens visserijbiologen alleen nog te redden is door een totaal vangstverbod. Daar komt nog bij dat de paling op een afschuwelijke manier aan zijn einde komt doordat de slijmlaag van het dier in een zoutbad letterlijk wordt weggebrand, terwijl er voldoende methoden voorhanden zijn om de paling op een pijnloze wijze te doden.
Degene die het nodig vond op deze lugubere wijze duidelijk te maken dat ook het ritueel slachten van schapen door de PvdD dient te worden afgewezen is kennelijk slecht op de hoogte van wat de PvdD hiervan al jaren vindt. Het is juist de PvdD die een wetsvoorstel heeft ingediend om aan het onverdoofd ritueel slachten een eind te maken! Godsdienstvrijheid mag volgens de PvdD nooit een legitimering zijn voor het toebrengen van leed aan andere levende wezens!
Onwetendheid en onbegrip zijn dingen waar de PvdD regelmatig mee geconfronteerd wordt. Moties als het verbieden van de ronde vissenkom en het schrappen van producten afkomstig van bedreigde diersoorten van de menukaart van het Kamerrestaurant worden, hoe terecht en logisch deze voorstellen ook zijn, door tegenstanders uitgelicht en geridiculiseerd. Dit om ‘aan te tonen’ dat de PvdD zich met futiliteiten bezig houdt.
Ook wordt de PvdD nog steeds verweten een ‘single-issue-partij’ te zijn omdat men zich louter op het dierenwelzijn zou richten. Dat ook dit een misvatting is wordt onder meer duidelijk gemaakt door de film ‘Meat The Truth’. Daarin toont Marianne Thieme op overtuigende wijze aan dat de veeteelt, naast veel dierenleed, in zeer hoge mate verantwoordelijk is voor de uitstoot van broeikasgassen en de mede daardoor veroorzaakte klimaatverandering De standpunten en ideeën van de PvdD hierover wijzen eerder in de richting van een ‘big-’ dan van een “single-issue’.
Mahatma Gandhi zei ooit eens over zijn beweging, die ook niet onomstreden was: “Eerst negeren ze je, dan maken ze belachelijk, vervolgens gaan ze je bestrijden en uiteindelijk win je!”. Een uitspraak die regelmatig door Marianne Thieme c.s. op de PvdD wordt geprojecteerd.
Onmiskenbaar is dat de partij zich duidelijk in politiek en samenleving manifesteert waardoor ze niet (meer) genegeerd kan worden. Het ‘schapenkopincident’ van vorige week toont ook aan dat de Partij voor de Dieren desondanks nog niet overal en door iedereen begrepen, laat staan gewaardeerd wordt. Het toont tevens aan dat kennelijk ook niet iedereen in staat of bereid is zijn of haar bezwaren op een eerlijke en volwassen manier kenbaar te maken!

Schaarste aan fosfaat noopt tot inperking vleesproductie

2009-11-26T15:08:00.001+01:00

De wereldvoorraad aan fosfaat raakt op. We hebben de meststof broodnodig voor de productie van voedsel voor een groeiende wereldbevolking. Weliswaar zit fosfaat in dierlijke mest, maar zeer veel kan worden gewonnen door verspilling van fosfaat tegen te gaan. Een van de manieren is minder veevoer en vee te produceren en de daarbij vrijkomende landbouwgronden efficiënter te gebruiken voor vleesloos en gezond voedsel.
Zie ook Trouw “Wetenschappers waarschuwen voor tekort fosfaat”.

CO2-verdoving bij biggencastratie veroordeeld door anesthesisten

2009-11-25T13:34:00.002+01:00

In de discussie over kooldioxide als verdovingsgas hebben de dieranesthesisten nu officieel stelling genomen: hun internationale organisatie Association of Veterinary Anaesthetists (AVA), is tegen castratie van biggen onder CO2-verdoving. In een verklaring wordt gesteld dat het CO2-gas de biggen pijn bezorgt, onder meer door irritatie van de luchtwegen. Daarnaast worden onder meer spiertrekkingen en stress waargenomen. Castratie voorkomt dat varkensvlees in de pan gaat stinken (berengeur).
Volgens AVA-bestuurslid Hans Nieuwendijk is het gebruik van CO2 als verdovingsgas onbegrijpelijk gezien alle informatie die daarover bestaat. Nieuwendijk wijst erop dat ook de napijn van castratie niet wordt bestreden met de verdoving. „En castratie is een van de meest pijnlijke ingrepen die je je kunt voorstellen”, zegt hij. „Je zou de biggen na castratie een pijnstiller moeten toedienen. Maar dat kost een dubbeltje en dat heeft men er niet voor over.”
Meer lezen? Kijk op Dagblad Trouw of kijk bij Rechten Voor Al Wat Leeft.

Varkens in Nood bericht over dit onderwerp in een persbericht.

Overleving als beloning voor de geschiktste

2009-11-23T20:46:00.003+01:00

De aap in ons
Frans de Waal

Met zijn studie naar het gedrag van apen houdt Frans de Waal de mens een spiegel voor. Frans de Waal ziet onze moraal niet als een laagje vernis over een bruut en beestachtig innerlijk, moraal heeft diepe evolutionaire wortels. We zijn van nature goed.
In een sociale context zijn de kansen voor overleving het grootst voor de “geschiktste” (peer).

Een tijd voor empathie
Frans de Waal

Empathie, oftewel het instinct om te zorgen en te voeden, is een zeer oude verworvenheid die zich volgens Frans de Waal in ons lichaam én in onze geest
heeft genesteld, en waardoor we als soort hebben kunnen overleven. Sociaal, onbaatzuchtig gedrag,dat ook bij andere dieren dan de mens voorkomt, is volgens hem veel belangrijker dan het toepassen van het 'recht van de sterkste'.

In Profiel van de Humanistische Omroep Frans de Waal en de aap in ons.

In de uitzending ook Sarah Blaffer Hrdy. In haar nieuwste boek Een kind heeft vele moeders beschrijft zij dat sinds oertijden leefgemeenschappen van broers, zusters, tantes, vaders, grootouders en vrienden noodzakelijk zijn bij de opvoeding. Een mensenkind wordt niet jarenlang dichtbij het lichaam gehouden zoals een apenkind, die zich vastklemt aan de vacht van de moeder. Deze afstand dwingt het kind om vaardigheden te ontwikkelen waarmee het zijn behoefte duidelijk kan maken.

Een kind heeft vele moeders
Sarah Blaffer Hrdy

WSPA: EU-verbod op import dolfijnen en nieuwe dolfinaria

2009-11-23T17:11:00.002+01:00

Wetenschappelijk rapport: dolfijnen ongeschikt om te houden in gevangenschap WSPA wil EU-verbod op import dolfijnen en bouw nieuwe dolfinaria in Europa

Aan de vooravond van de première van de documentaire 'The Cove' in Amsterdam, lanceert WSPA (World Society for the Protection of Animals) Nederland een campagne voor een verbod binnen de Europese Unie op de bouw van nieuwe dolfinaria en de import van dolfijnen. Daarnaast wil WSPA het bewustzijn onder het Nederlandse publiek bevorderen dat dolfijnen ongeschikt zijn om te leven in gevangenschap. Aan de basis van de campagne ligt de 4e editie van het wetenschappelijke rapport van WSPA en HSUS (Humane Society of the United States) 'The Case against Marine Mammals in Captivity'.

De afgelopen jaren heeft in Europa een enorme groei van dolfinaria plaatsgevonden. Op dit moment zijn er in heel Europa zo'n 60 dolfinaria waarvan 34 in de Europese Unie. Dolfinaria vallen onder de Europese Richtlijn 1999/22/EG betreffende het houden van wilde dieren in dierentuinen. Volgend jaar spreekt de Europese Commissie opnieuw over deze richtlijn. WSPA vindt dat dan een importverbod van dolfijnen en een bouwverbod voor nieuwe dolfinaria moeten worden ingevoerd voor EU-lidstaten, kandidaat-lidstaten en Zwitserland, omdat een leven in gevangenschap dolfijnen onaanvaardbaar veel mentaal en fysiek leed bezorgt.

Bewustwording

Met deze campagne wil WSPA ook het bewustzijn onder het Nederlandse publiek bevorderen dat dolfijnen niet geschikt zijn om in gevangenschap te leven. In veel Westerse landen, waaronder Engeland, is het houden van dolfijnen in gevangenschap dan ook al verboden. Uit recent onderzoek van WSPA blijkt dat het Nederlandse publiek zich nog niet erg bewust is van het leed van dolfijnen in gevangenschap. Zo gaf (50%) van de respondenten aan dat er bij dolfijnenshows geen sprake is van dierenleed. Francien Winsemius, hoofd programma's WSPA: ¨Veel mensen weten dat stierengevechten en optredens van dansende beren gepaard gaan met dierenleed. Bij dolfijnenshows is dat natuurlijk veel minder duidelijk. Een dolfijn heeft altijd een glimlach op zijn hoofd, zelfs als hij dood is. Het mentale en fysieke lijden dat deze intelligente dieren een leven lang in gevangenschap doorstaan is niet zichtbaar, maar daarom niet minder acceptabel. Met deze campagne willen we het leed achter de glimlach zichtbaar maken en beëindigen.¨ Op www.wspa.nl vindt men meer informatie over het welzijn van dolfijnen in dolfinaria en kan iedereen een petitie ondertekenen voor het EU-verbod op de bouw van nieuwe dolfinaria en de import van dolfijnen. Deze petitie wordt in 2010 bij de Europese Unie aangeboden.

Wetenschappelijk onderzoek

De vierde editie van het wetenschappelijke rapport The Case against Marine Mammals in Captivity toont aan dat dolfijnen niet geschikt zijn om te leven in gevangenschap. Zo blijkt dat dolfijnen in gevangenschap over niet meer dan één tienduizendste procent (0,0000001) van de ruimte beschikken die zij in hun natuurlijke leefomgeving hebben en dat dolfijnen in gevangenschap vaak stereotype gedrag als gevolg van verveling en mentale stress vertonen. Het betonnen bassin biedt de zeer intelligente en onderzoekende dieren bovendien geen prikkels die hun nieuwsgierigheid kunnen bevredigen. Ook zijn dolfijnen zeer sociaal en leven zij in het wild in grote groepen, in gevangenschap is hun sociale leven beperkt tot slechts enkele dieren in hetzelfde bassin. De dolfijnen hebben in gevangenschap evenmin de mogelijkheid om hun natuurlijke gedrag te vertonen omdat ze juist worden getraind om onnatuurlijke en vaak zelfs risicovolle stunts uit te voeren. Het onderzoek bevestigt volgens WSPA dat een leven lang in gevangenschap de dolfijnen onaanvaardbaar veel mentaal en fysiek leed bezorgt.

The Cove

In samenwerking met Benelux Film Distributors presenteert WSPA dinsdag 24 november aanstaande in bijzijn van de regisseur Louie Psihoyos de premiere van de documentaire 'The Cove' op het IDFA, International Documentary Film Festival in Amsterdam. Louie Psihoyos, die tevens directeur is van de Oceanic Preservation Society (www.opsociety.org), laat in the Cove zien hoe dolfijnen bij het stadje Taiji in Japan, worden gevangen voor de entertainmentindustrie. Onder leiding van oud-Flipper trainer Richard O'Barry legt een groep wetenschappers, filmmakers en surfers de jaarlijkse 'vangst' van de dolfijnen (van september tot maart), vast. De documentaire bewijst dat deze vangst die plaatsvindt in een afgeschermde 'cove', gepaard gaat met een enorme slachting van dolfijnen die niet kunnen worden gebruikt. De gevangen dolfijnen die worden aangekocht door dolfinaria, grote aquaria en 'zwem-met-dolfijnen-parken' wereldwijd, leveren bedragen tot € 100.000,- per dolfijn op. De continue vraag naar levende dolfijnen vanuit deze industrie houdt daarmee de praktijken in Taiji en andere gebieden waar dolfijnen worden gevangen (Cuba, Solomon eilanden) in stand. Met een verbod op de import van dolfijnen in Europa wordt de mogelijkheid uitgesloten dat dolfinaria in EU- landen hier een bijdrage aan leveren. De documentaire The Cove won reeds vele prijzen en is genomineerd voor de shortlist van de Acadamy Awards. De film draait vanaf 3 december in de bioscopen.

Schapenkop als communicatiemiddel?

2009-11-23T15:53:00.003+01:00

Annemarie van Gelder, PvdD voorzitster afdeling Friesland, kreeg vrijdag 20 november een schapenkop gespietst in haar voortuin. Op het briefje dat onder de kop geprikt zat, stond geschreven: ‘Je maakt je druk om paling, maar laat ons ritueel slachten.’
Een week daarvoor was Annemarie te horen op de Friese omroep in een tafelgesprek over het verbod dat de minister van LNV wilde doen op de palingvisserij. De paling dreigt uit te sterven.

Vrijdag 27 november is ook het offerfeest waarop moslims ritueel een schaap laten slachten. De Partij voor de Dieren is tegen het ritueel slachten, vanwege het dierenleed en omdat zij van mening is dat het slachten van schapen niet de meest optimale manier is om armen te laten delen in de rijkdom van de beter gefortuneerden.
In de Koran staat het verhaal dat Allah vroeg aan Ibrahiem (Abraham) om zijn zoon Ismaël te offeren om te laten zien dat hij trouw en gelovig was. Toen Ibrahiem zijn zoon met een mes wilde doodsteken, kwam er een engel die zei dat een schaap de plaats van Ismaël mocht innemen.

Het geheel roept vele vragen op. Wat is de zin van het communiceren via schapenkoppen? Het lijkt de Middeleeuwen wel. Zou een God of Allah echt willen dat je jouw rijkdom deelt via het ritueel slachten van schapen of het eten van vlees?
De Partij voor de Dieren verzet zich tegen elk dierenleed. De leden van de diverse PvdD werkgroepen in het land proberen een gesprek aan te gaan met mensen die dieren op een oneigenlijke manier gebruiken voor ontspanning of om hun welvaart te etaleren. Er zijn sympathiekere manieren om met elkaar in debat te gaan.

Voor wie de reactie van Annemarie wil lezen op de Friese PvdD website, klik hier.
Wie wil horen hoe Annemarie reageerde op de Friese radio, klik hier.
Wie meer wil lezen over alternatieven voor het ritueel slachten van schapen, klik hier.
Wie wil weten wat de Partij voor de Dieren vindt van de palingvangst, klik hier.

McDonalds suggereert weideganggarantie

2009-11-19T20:41:00.002+01:00

McDonald's misleidend en oneerlijk
Van de site van Wakker Dier 18 november 2009
De Reclame Code Commissie heeft de reclamecampagne van McDonald’s ‘hoe meer je weet, hoe lekkerder je eet’ veroordeeld als ‘misleidend’ en ‘oneerlijk’. De Reclame Code Commissie kwam tot dit oordeel na een klacht van Wakker Dier. In de campagne stelt McDonald’s dat het vlees komt van koeien die ‘ook lekker buiten kunnen grazen’. Hierover heeft McDonald’s echter geen enkele afspraak gemaakt met haar vleesleveranciers, waardoor er helemaal geen sprake is van een weidegarantie. De Reclame Code Commissie oordeelt dan ook dat ‘geen juiste informatie is verstrekt over de voornaamste kenmerken van het product, te weten de herkomst van het vlees van de hamburgers...’. Wakker Dier is blij met de uitspraak: ‘Veel mensen maken zich ernstig zorgen over de afname van het aantal koeien in de wei. Als McDonald’s de miljoenen die ze steken in deze misleidende reclamecampagne had gebruikt om diervriendelijker vlees in te kopen dan hadden daarvoor alle McDonald’s koeien een prachtig leven in de wei kunnen krijgen.’

De Reclame Code Commissie acht de reclame ‘misleidend’ en ‘oneerlijk’. Er is geen ‘weidegang-garantie’ waardoor in de reclame ‘een suggestie ligt besloten die onjuist is.’ ‘Er is geen juiste informatie verstrekt over de voornaamste kenmerken van het product, te weten de herkomst van het vlees van de hamburgers…’. De Commissie vermoedt dat mensen hierdoor een hamburger kunnen gaan eten die ze niet hadden gegeten als ze de waarheid was verteld. De Commissie veroordeelt de reclame daarom als ‘misleidend’ en ‘oneerlijk’ en ‘beveelt adverteerder aan om niet meer op een dergelijke wijze reclame te maken.’

Kun je een eenzaam en depressief huisdier kalmeren met een pil?

2009-11-16T21:49:00.005+01:00

De uitgaven voor huisdieren in de Verenigde Staten stegen in de afgelopen jaren sterk en dit is toe te wijzen aan het toenemende gebruik van medicijnen voor huisdieren. Het drukke moderne leven vraagt om snel resultaat, waardoor hondenbezitters steeds minder geduld hebben om eerst wekenlang met hun hondje op cursus te gaan.
Het bedrijf Novartis kwam als eerste een paar jaar geleden met een middel tegen verlatingsangst. Dit om dieren die te veel alleen worden gelaten en vaak enorm veel geluid maken met hun gejank rustiger te krijgen. Het medicijn bevat dezelfde stof als wat er in het antidepressie medicijn Anafranil zit.

ADHD-hond
Netwerk ging op bezoek bij Suzanne Nayee. Zij geeft 90 euro per maand uit aan Ritalin voor haar hond Django. Suzanne's hond heeft namelijk ADHD en wordt een stuk rustiger door het kalmerende middel.

Psychiatrisch centrum
De Universiteit van Utrecht opent 17 november 2009 de eerste gedragskliniek in Nederland. Een medisch en psychiatrisch centrum voor lastige huisdieren.

Voor wie weinig tijd heeft voor huisdieren en zich afvraagt of de aanschaf van een huisdier wel zo’n goed idee is, lees nog eens de volgende overwegingen.

Boeren kunnen de juiste kostprijs krijgen zonder de voedselprijs te verhogen

2009-11-16T21:33:00.004+01:00

“Boerenbobo” Anton Vermeer geeft in de Volkskrant van zaterdag 14 november 2009 de supermarkten de schuld voor de lage prijzen die boeren krijgen voor hun melk en andere producten. De mensen zouden bereid moeten zijn om meer voor hun voedsel te betalen. Hij ziet de politiek, met name in Brussel als de verantwoordelijke die ook nog eens effectief kan doen aan het gat tussen wat de supermarkt betaalt en de boer in zijn ogen zou moeten krijgen. De supermarkten zouden in Europa met ongeveer 10 inkopers ongeveer 70 procent van de markt beheersen. De supermarkten wijzen echter ook naar de overheid om een doorbraak te forceren.
Er is echter een eenvoudiger manier om een rechtvaardige prijs voor de boeren en consumenten te regelen, die bovendien dier- en milieuvriendelijker is. Wat de meeste consumenten zich niet realiseren is dat zij via de belasting opdraaien voor de kosten die de boeren uit de intensieve veehouderij niet betalen voor het opruimen van de nadelen van hun grootschalige productie. Biologische, maar beter nog biodynamische boeren doen dat beter en wanneer het geld dat de consument nu via de belasting betaalt voor zijn voedsel door de fiscus bij de intensieve veehouders wordt gehaald, dan betaalt de consument een reële en ongeveer gelijke prijs voor een vlees of zuivel.
U leest het goed: wanneer het ‘de vervuiler betaalt’-principe wordt toegepast bent u evenveel geld kwijt en kunt een product kopen van hogere kwaliteit.

Wat is een redelijke straf voor dierenbevrijdster?

2009-11-16T19:48:00.007+01:00

29 oktober 2009 werd Frederieke S. opgepakt bij het bevrijden van nertsen in het Gelderse Barchem. Wim Verhagen, voorzitter van de Nederlandse Federatie van Edelpelsdierhouders, kondigt aan om een schadeclaim in te dienen bij Frederieke en anderen die eventueel worden opgepakt.
Wat is de waarde van een dierenhuid verkregen in een industrie die verboden gaat worden? Wat is de schade die een nertsenhouder heeft, wanneer hij zelf de dieren afmaakt, omdat hij niet meer weet uit welk hokje een losgelaten nerts vandaan kwam?
Is het eisen van een schadevergoeding terecht? Frederieke bevrijdt dieren omdat zij vindt dat nertsen niet voor de productie van bont gehouden en gedood zouden mogen worden. Dat is een grote meerderheid van de Nederlanders met haar eens en de politiek probeert al jaren de nertsenhouderij verboden te krijgen. Dat gaat stroperig omdat met het verbieden van de nertsenhouderij een precedent geschapen wordt voor een verbod van de intensieve veehouderij. Het is een beetje een kwestie van definitie of je dieren die gehouden worden voor kleding op een één lijn stelt met dieren die gehouden worden voor voedsel. Voedsel heb je nodig en bont niet. Maar het is voor onze gezondheid niet nodig om vlees te eten en het zeker niet nodig dat vlees geproduceerd wordt op de schaal waarop Nederland dieren houdt. Tweederde is bestemd voor de export. Er is op aarde voedsel en kleding genoeg en het klimaat wordt ook nog eens door de vleesproductie opgewarmd.
Terug naar de vraag of Frederieke straf zou moeten krijgen en een schadevergoeding zou moeten betalen.
In tijden van oorlog is het gemakkelijk om een bevrijdingsactie van mensen waarbij schade wordt aangericht aan te voeren als redelijke doel. In vredestijd wordt de basis van het recht niet anders, maar wordt kritischer gekeken naar de methode die wordt gehanteerd om een doel te halen. De basis van het grondrecht voor mensen is vrijheid en voor wie niet wil discrimineren zou de basis van dierenrechten ook vrijheid moeten zijn. Het houden van pelsdieren voor bont wordt door de Nederlanders niet als redelijk doel gezien.
Moet daarom het bevrijden van dieren zonder straf blijven, immers moreel heeft Frederieke zeker gelijk. Nee, helaas, voor Frederieke geldt dat een bevrijde nerts niet bijdraagt aan de vergroting van de vrijheid van het dier of van andere dieren in de Nederlandse natuur. Het loslaten van dieren in een biotoop waarin deze dieren niet voorkomen wordt gezien als faunavervalsing. De kans is bovendien groot dat het dier niet gewend is om de eigen kost op eigen kracht bij elkaar te vinden.
Het is daarom geen goed idee om nertsen te gaan bevrijden.
Maar de rechter kan in deze zaak toch de kool en de geit sparen. Wanneer de rechter Frederieke en anderen zou veroordelen tot het betalen van een geldbedrag aan een organisatie die zich richt op het welzijn van dieren, dan is het rechtsgevoel van de meeste Nederlanders wel bevredigd. Deze zaak verdient het om in de geest van de grondwet te handelen.

Vegetariër als beter mens?

2009-11-14T18:03:00.005+01:00

Letter & Geest van Trouw is 14 november gewijd aan het nieuwe verbond tussen voedsel en moraal. Op deze pagina’s het verhaal van Trouw-redacteur Iris Pronk, die zichzelf beschouwt als low profile vegetariër. Vleeseters proberen haar met zekere regelmaat te bekeren. „Ik vind dat niet zo erg. Misschien, besef ik nu, vind ik het zelfs wel prettig.” Verderop in dit katern onderzoekt de Amerikaanse publiciste Mary Eberstadt of voedsel net zoiets wordt als seks één generatie geleden was: beladen met schuld en schaamte.

Opmerkelijk citaat:
Ik beantwoord niet graag aan het beeld dat veel vleeseters nog steeds koesteren: vegetariërs zijn schoolfrikken à la Marianne Thieme van de Partij voor de Dieren.

Meer lezen? Klik hier.

Diervriendelijkheid in de ogen van een konijnenhouder

2009-11-14T01:49:00.002+01:00

De Boerderij meldt:
Harald (36) en Ina (47) Eeftink in Notter (Ov.) bouwden twee oude vleeskuikenstallen en één varkensstal om tot diervriendelijke konijnenstallen voor 1.700 voedsters. Zij investeerden daarvoor €325 per plaats. De stallen voldoen aan de nieuwste welzijnseisen. De voedsters hebben de beschikking over 4.500 vierkante centimeter en een balkon ofwel opspringplank.

Tot zover.
Op de site van de Boerderij een fotoreportage van een zogenaamd diervriendelijke konijnenhouderij. De foto's spreken voor zich.
Voor degenen die slecht rekenonderwijs hebben genoten: 4500 vierkante centimeter is 67 centimeter bij 67 centimeter. De vleeskonijnen hebben minder, zoals de foto's laten zien.

Kan de aarde redden en vlees eten samengaan?

2009-11-13T10:17:00.003+01:00

Nieuw onderzoek concludeert
DE AARDE REDDEN EN VLEES ETEN KAN SAMEN

Het is goed mogelijk tegelijkertijd:
- de snel groeiende wereldbevolking te blijven voeden,
- de opwarming van de aarde en de ontbossing tegen te gaan,
- een einde te maken aan de ergste uitwassen van de vee-industrie, door over te schakelen op een gezonder en eerlijker geproduceerde voeding, zonder het eten van vlees op te geven.

Dit blijkt uit een nieuw rapport dat werd geschreven in opdracht van Compassion in World Farming en Friends of the Earth.

Het rapport ‘Eating the planet’, is deze week gepubliceerd, kort voor de vergadering van de wereldvoedseltop van de FAO in Rome. Het rapport concludeert dat overschakelen op een duurzame en diervriendelijke landbouw en veehouderij niet ten koste hoeft te gaan van de mogelijkheid enkele malen per week vlees te eten.

De huidige grootschalige vee-industrie is verantwoordelijk voor de vernietiging van bossen en natuurgebieden in de armste landen. In plaats daarvan wordt het land gebruikt als weiland en als akkerland voor veevoer. De intensieve veehouderij die zo mogelijk wordt gemaakt produceert vooral vlees voor de rijkste landen, waar men per persoon gemiddeld zes maal zoveel vlees eet als in de armste landen.

Het onderzoek vergelijkt verschillende modellen van voedselproductie, diëten en landgebruik en concludeert dat er genoeg voedsel kan worden geproduceerd om de groeiende wereldbevolking te voeden met eerlijkere en gezondere diëten, waarbij tegelijkertijd ontbossing en dierenleed worden tegengegaan.

Doorgaan met de trend om meer vlees en zuivel te produceren zal rampzalige gevolgen hebben voor het klimaat en de grondstoffen op aarde. Nu al is de vee- en zuivelindustrie verantwoordelijk voor de uitstoot van meer broeikasgassen dan de transportsector. Waar de agri-business aandringt op verdere intensivering van landbouw en veehouderij om de wereldbevolking (die naar verwachting zal groeien tot boven de 9 miljard mensen in 2050) te blijven voeden, concluderen de onderzoekers dat een voedselpatroon waarbij drie dagen per week vlees gegeten wordt het mogelijk maakt de bossen ongeroerd te laten, dieren in extensieve boerderijen te houden en duurzamere landbouwmethoden te gebruiken. Bovendien stelt het rapport dat een eerlijkere verdeling van eiwitten een grote kans is om gezondheidsproblemen tegen te gaan, die veroorzaakt worden door ongezonde voedselpatronen in de rijke landen en door ondervoeding in ontwikkelingslanden.

Dat betekent dan wel dat er weinig ruimte is om gewassen te kweken voor de productie van bio-brandstoffen. Compassion in World Farming en Friends of the Earth stellen dat het voeden van mensen voorrang moet hebben en dringen er bij alle regeringen op aan intensieve veehouderij niet meer te ondersteunen, ten gunste van duurzame en diervriendelijkere vormen van landbouw en veehouderij.

Het rapport 'Eating the planet', is in opdracht van Compassion in World Farming en Friends of the Earth geschreven door researchers van de Universiteit van Klagenfurt in Oostenrijk en het Instituut voor onderzoek naar de klimaatverandering in Potsdam, Duitsland.

Het volledige rapport, een samenvatting en een persbriefing kunnen worden gedownload via:
http://www.ciwf.org.uk/resources/publications/eating_the_planet.aspx
Zie ook: http://www.ciwf.org.uk/news/factory_farming/we_dont_need_factory_farming_to_feed_the_world.aspx

Hypocriete Hubertusmis leidt tot agressie van jager naar actievoerder

2009-11-12T12:20:00.017+01:00

Op 8 november 2009 hield pastoor Vlaar (bekend van de "slagersmis") in de Rooms Katholieke kerk van Obdam een Hubertusmis, waarbij jagers en hun honden worden gezegend. In de mis vertelde de pastoor over de Hubertuslegende. Hubertus bespeurde in het jaar 683 op Goede Vrijdag een groot hert, en joeg er achteraan met zijn honden. Toen hij het hert bijna te pakken had en het dier zich naar hem toekeerde wilde hij het met zijn boog neerschieten. Op dat moment verscheen er een lichtend kruis tussen het gewei. Een stem zei hem naar Lambertus van Maastricht te gaan. Later in zijn leven volgde Hubertus Lambertus op als bisschop.
De betekenis van de legende zou kunnen worden uitgelegd dat God ingreep met als doel de jager te weerhouden van het doden van dieren. Dat pastoor Vlaar zijn mis opdroeg aan Hubertus met als doel de jacht te zegenen is dan hypocriet. Katholieke jagers zouden kunnen uitleggen dat Hubertus niet op Goede Vrijdag mag jagen en beter op zieltjes zou kunnen jagen.

Actievoerders van Rechten Voor Al Wat Leeft en de Faunabescherming keken van achter in de kerk het tafereel met verwondering aan. Voorafgaand aan de mis hadden de actievoerders de kerkgangers een enveloppe uitgedeeld, met daarin een schietgebed en een document waarin de Hubertuslegende werd uitgelegd en de jagers onder meer vergeving werd gevraagd voor hun onwetendheid. En dat was maar goed ook, zo bleek later.
Na afloop van de kerkdienst maakte een van de actievoerders buiten bij de kerk foto’s van de wijding van de honden en de roofvogels, die de jagers hadden meegebracht. Een van de jagers viel daarop de man in de rug aan. Dankzij snel ingrijpen van de echtgenote van de fotograaf kon erger worden voorkomen. De woede van de jager kan niet worden begrepen uit de inhoud van het schietgebed, want de man had de enveloppe direct buiten de kerk in de brand gestoken. Het vermoeden bestaat dat zijn hersenen zoveel hypocrisie niet konden verwerken, wat kortsluiting in zijn geweten tot gevolg had.

Wanneer gaan we boeren behandelen als gewone ondernemers?

2009-11-11T00:39:00.004+01:00

LTO vraagt alweer om geld, nu om geitenhouders te compenseren

In de aanloop naar het debat over maatregelen tegen de Q-koorts stelde LTO voor om besmette dieren te slachten, geen besmette dieren meer te gebruiken voor de fokkerij en om melkgeiten- en melkschapenbedrijven in Zuid-Oost-Brabant voorlopig niet te laten uitbreiden. LTO spreekt van een 'ultieme krachtsinspanning', alleen mogelijk met financiële bijdrage van het rijk. Over hoe hoog die moet zijn, en waarvoor, laat LTO zich niet uit.

Waarom zou een plan om iets niet meer te doen de overheid geld moeten kosten? De fracties uit de Tweede Kamer reageerden dan ook gereserveerd. Wanneer zou in ons land het besef doorbreken dat veehouders gewone ondernemers zijn, die zouden moeten functioneren op eigen kracht en met normale regels gericht op het voorkomen van overlast voor anderen?

Het is een bizarre ontwikkeling dat veeboeren aan de wortel staan van de opwarming van het klimaat, zowel bijdragen aan het produceren van voedsel als het in standhouden van de honger in de rest van de wereld en tegelijk een bijna onkreukbaar imago hebben van "natuurmensen". Maar willen de meeste boeren wel aan natuurbeheer doen? Friesland, bijvoorbeeld, biedt veel mogelijkheden voor agrarisch natuurbeheer, maar in hoeverre landbouw daarop in speelt hangt onder andere af van de vergoedingen die men daarvoor ontvangt. Friese boeren doen steeds minder aan natuurbeheer.

Laat restauranthouder weten wat je van dierenleed vindt

2009-11-10T15:54:00.002+01:00

Het was een leuke avond, je hebt heerlijk gegeten en de bediening van het restaurant was onberispelijk. Maar toch zorgt een bepaald gerecht op de menukaart voor een vervelende nasmaak...

In zo'n geval kun je een kaartje van Wakker Dier gebruiken. Je kunt dit kaartje (ingevuld) achterlaten bij het betalen van de rekening. Zo geef je te kennen dat je foie gras, gerookte paling, kalfsvlees of ander dierenleed op het menu niet op prijs stelt. Als je dit formulier invult, dan krijg je kosteloos een set met vijf van deze kaartjes thuis gestuurd.

Foer: ik zal nooit, nooit meer vlees eten

2009-11-06T23:16:00.005+01:00

Jonathan Safran Foer schreef “Dieren eten”

In Vrij Nederland van 31 oktober 2009 een interview met hem:
In de vier jaar tussen het verschijnen van zijn laatste boek en Dieren eten werd Foer vader, en vegetariër.
Vanaf zijn negende - toen de oppas hem vertelde dat de kip op zijn bord ooit een levend dier was geweest - zwalkte hij heen en weer tussen verschillende gradaties van vegetarisme. De geboorte van zijn eerste zoon zette hem ertoe aan een duidelijke keuze te maken: `Eten is de meest directe, en misschien wel de krachtigste manier waarop je binnen een familie je waarden overbrengt.'
Hij besloot uit te zoeken wat vlees nu eigenlijk is, waar het vandaan komt en hoe het wordt geproduceerd. Ruim drie jaar lang verdiepte hij zich in de bio-industrie, sprak hij met boeren, slachters, wetenschappers en dierenactivisten en bezocht hij biologische en industriële boerderijen. De conclusie was helder. Foer: `Ik zal nooit, nooit meer vlees eten.

Tot zover Vrij Nederland.

Via een synthese van filosofie, literatuur, wetenschap en undercoverjournalistiek onderzoekt Foer in Dieren eten de verschillende verhalen die we onszelf vertellen om ons eetgedrag te rechtvaardigen - van folklore tot populaire cultuur, van familietradities tot westerse mythen - en laat hij zien hoe die verhalen onze onwetendheid in stand houden.

Dieren eten
J.S. Foer

Op de vraag in Vrij Nederland of het al dan niet ethisch verantwoord is om dieren te eten, gaat Foers boek niet in. `Weet je, daar heb ik heel lang over nagedacht, en ik weet het gewoon nog steeds niet. Dus ik vraag mensen niet om vegetariër te worden. Ik vraag ze om niet langer industrieel vlees te eten.'

Voor wie ooggetuigenverslagen wil lezen over hoe het toegaat in de Nederlandse kippenindustrie:
Journalist Gerard van Westerloo volgde drie kippen Anja, Manja en Tanja door de hele Nederlandse kippenketen. Van broederij, via mesterij en slachterij tot vleesverwerkings- en verpakkingsindustrie. Hij ontving voor dit artikel onder de titel "kippenmoord" begin april 2007 een Tegel, de vakprijs in de categorie ‘Dag- en weekbladen, achtergrond’.