Είναι γνωστές οι διάφορες έρευνες που λένε το “προφανές”[*]: οι εργαζόμενοι χάνουν ώρες εργασίας στην δουλειά τους “χαζεύοντας” στο facebook και το twitter.

Και όμως, το WIRED υποστηρίζει το αντίθετο -τουλάχιστον στις περιπτώσεις της δημιουργικής εργασίας. Στο τελευταίο τεύχος έχει ένα άρθρο που περιγράφει πώς το facebook, το twitter και τα άλλα social networks αυξάνουν την παραγωγικότητα όσων κάνουν δημιουργική εργασία. (How Twitter and Facebook Make Us More Productive)

Με λίγα λόγια; Οι υπηρεσίες αυτές προσφέρουν μία συνεχή και σταθερή ροή από πληροφορίες από πολύ διαφορετικά γνωστικά αντικείμενα, που επιτρέπουν στο μυαλό μας να “ξεφεύγει” σε δρόμους απρόβλεπτους, δημιουργώντας τις προϋποθέσεις για “έμπνευση”.

Πιο απλά; Αν έχετε “κολλήσει” και δεν βρίσκετε την λύση στο πρόβλημα που δουλεύετε ή δεν μπορείτε να κατεβάσετε την πρωτότυπη ιδέα που θα θέλατε, ρίξτε μία ματιά στην απρόβλεπτη ροή πληροφοριών και απόψεων των γνωστών σας σε κάποιο social network.

–
[*] Άσχετο-σχετικό: έχω πει και παλιότερα ότι με ενοχλεί η έννοια του “προφανούς”, γιατί υπονοεί ότι δεν δέχεται αμφισβήτηση. Αλλά όπως θα σας πει οποιοσδήποτε έχει σπουδάσει μαθηματικά, το διαισθητικά προφανές, είναι συχνά λάθος.

"like" this entry on friendfeed.com

Πριν από μερικές εβδομάδες έλαβα ένα email που μου έλεγε ότι είμαι καλεσμένος στο Campus Party που γίνεται στην Μαδρίτη. Δεν είχα ξανακούσει την συγκεκριμένη εκδήλωση και με δεδομένο ότι μου ζητούσε να στείλω διάφορα προσωπικά στοιχεία, έβαλα στα ToDo να το τσεκάρω -η πρώτη μου σκέψη ήταν μήπως είναι κάποια απάτη :-)

Με την δουλειά το ξέχασα, μου το ξαναθύμισαν με νέο email πριν από μερικές μέρες και ρώτησα αν γνωρίζει κάποιος σχετικά στο twitter. Αποδείχθηκε ότι η Κωσταντίνα το γνωρίζει και μου έδωσε τα απαραίτητα στοιχεία για να ησυχάσω :-)

Οπότε, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, 14-18 Απριλίου, θα είμαι Μαδρίτη. Θα είναι κανείς άλλος γνωστός μου;

"like" this entry on friendfeed.com

Όλη την εβδομάδα λέω να σημειώσω αυτά για το οποία θα ήθελα να γράψω, μετά τα ξεχνάω -ορίστε μερικά…

Μετά από χρόνια έχω desktop στο γραφείο (iMac) και χαίρομαι πολύ που δεν θα χρειάζεται να κουβαλάω το laptop στην πλάτη μου πια. Και στο σπίτι έχω αρχίσει και δουλεύω όλο και περισσότερο στο mac mini.

Έχω αρχίσει λοιπόν να κοιτάω πιο σοβαρά όλα αυτά τα εργαλεία που επιτρέπουν να κάνω sync τα δεδομένα μου μεταξύ υπολογιστών. Το weave είναι από αυτά που λειτουργούν “όπως πρέπει”: με το που το εγκατέστησα στο iMac στο γραφείο, έχω όλα μου τα links, bookmarks, passwords κ.λ. στον firefox. Μία άλλη εφαρμογή που δουλεύει άριστα είναι το dropbox: τα αρχεία στα οποία θέλω να έχω πρόσβαση από παντού, γίνονται sync, χωρίς να με απασχολούν.

Το μεγάλο μου πρόβλημα είναι οι εφαρμογές του iLife: iPhoto και iTunes.

Το iPhoto, ίσως είναι το πιο σοβαρό πρόβλημα. Εκεί έχω όλες μου τις φωτογραφίες και τα video μου, εδώ και χρόνια. Καταπληκτική εφαρμογή, αλλά φτιαγμένη για να την χρησιμοποιείς σε ένα υπολογιστή. Καμία δυνατότητα syncing με άλλους υπολογιστές ή με on-line υπηρεσίες. Δοκίμασα το “sync” με flickr που θα μπορούσε να είναι μία λύση -δεν είναι αρκετά καλό, π.χ. αν αλλάξω τον τίτλο μίας φωτογραφίας στον υπολογιστή δεν αλλάζει στο flickr, ούτε το αντίστροφο και διάβασα και άλλους χρήστες που είχαν προβλήματα με tags και geo-data.

Ακόμη και το mobile me, δεν δείχνει “σοβαρή” λύση. Εκεί το syncing παίζει αρκετά σωστά, αλλά
1) δεν έχω βρει πώς θα μπορούσα να κάνω sync όλες τις φωτογραφίες μου
2) ακόμη και αν γίνεται, δεν μπορώ, διότι το mobile me (στο μεγαλύτερο “πακέτο” των 79Ευρώ/χρόνο) δίνει 60GB χώρο και εγώ χρειάζομαι αυτή την στιγμή 45GB, άρα η όποια λύση θα είναι προσωρινή…
3) μου φαίνεται αδιανόητο να πρέπει να καταφύγω σε λύση Apple και για τις on-line υπηρεσίες.

Να σημειώσω ότι δεν ψάχνω για backup -το backblaze είναι μια χαρά για backup. Ψάχνω για κάτι που θα μου επιτρέπει να κάνω sync τα δεδομένα του iPhoto μεταξύ διαφορετικών υπολογιστών, όπως ακριβώς κάνει το weave για το firefox. (Ναι, νομίζω ότι θεωρητικά μπορεί να φτιαχτεί ένα weave plugin για το iPhoto. Θα το φτιάξει κάποιος; :-)

Το iTunes είναι άλλη ιστορία. Μουσική δεν ακούω πολλή. Δεν με ενδιαφέρει να συγχρονίζω μουσικά κομμάτια, αυτό άλλωστε μπορώ να το κάνω, βάζοντάς τα π.χ. στο dropbox. Αυτό που με ενδιαφέρει είναι τα podcast.

Εκεί το ένα πρόβλημα είναι ότι το iTunes δεν υποστηρίζει δυναμικές OPML subscription lists. Αν υποστήριζε, θα μπορούσα να έχω κάπου on-line το subscrition list και όλα μου τα iTunes να κάνουν subscribe/unsubscribe ανάλογα με τις αλλαγές σε αυτό -κάπως έτσι ίσως.

Το άλλο πρόβλημα είναι το iPod. Ναι, ο συνδυασμός iTunes και iPod είναι ο καλύτερος που έχω βρει ως τώρα για να ακούω podcasts. Αρκετές επιλογές για το subscription, αρκετές επιλογές για το syncing iPod-iTunes και το σημαντικότερο μπορώ να ξέρω αν ένα podcast το έχω ακούσει, ανεξάρτητα με το αν το άκουσα στο iPod ή στον υπολογιστή μου (εξαιρετικά πολύτιμο όταν βλέπεις ότι υπάρχουν 3,4 ή περισσότερα επεισόδια από ένα podcast και θες να ξέρεις πια έχεις ακούσει και ποια όχι).

Αλλά: το ipod μπορεί να κάνει sync με ένα μόνο υπολογιστή. Δεν υπάρχει κάποιος τρόπος τα metadata (τί έχω κατεβάσει, τί έχω ακούσει κ.λ.) να “πηγαίνουν” στο cloud και να είναι διαθέσιμα σε όσους υπολογιστές θέλω, αλλά και αν γινόταν, το ipod δεν θα μπορούσε να κάνει sync με δύο ή περισσότερους υπολογιστές..

Σκέφτομαι πολύ σοβαρά, μετά από αρκετά ipods, το επόμενο mp3 player που θα πάρω να διερευνήσω αν θα πρέπει να είναι κάτι άλλο. Τί podcastchers υπάρχουν για android;

Κάποτε η Apple ήταν η μόνη που είχε single tasking λειτουργικό (OS 9) όταν όλοι οι άλλοι ήταν multi-tasking. Σήμερα είναι στο ίδιο σημείο: την ώρα που ο μεγάλος της ανταγωνιστής (ναι, θεωρώ ότι είναι η Google) επιτρέπει να κάνεις sync τα δεδομένα μου σε πολλές συσκευές, η Apple θεωρεί συχνά ότι έχω μόνο μία.

Από την άλλη, τα παραπάνω “προβλήματα” υπάρχουν και σε πολλές άλλες εφαρμογές, εκτός Apple. Η μπορεί Google να τα λύνει σε όλα της τα προϊόντα, αλλά μεταφέρει συχνά το “κλείδωμα” στο cloud: πρέπει να χρησιμοποιείς τις δικές της υπηρεσίες. Νομίζω ότι είναι ένας χώρος που θα έχει σύντομα (από τους επόμενους μήνες!) αρκετό ενδιαφέρον. Διάφορα κομμάτια του πάζλ υπάρχουν: φθηνό on-line storage όπως το Amazon S3, NoSQL databases όπως η CouchDB που έχουν ενσωματωμένους μηχανισμούς replication καλούς και για παρόμοιες χρήσεις, το dropbox που από ό,τι ακούγεται θα παρουσιάσει σύντομα ένα public API, το Mozilla Weave που είναι open source, ανοικτό και πολύ πιθανά θα μπορούσε να αξιοποιηθεί και σε άλλες εφαρμογές πέρα από το Firefox, το Ubuntu One κ.α.

Όποιος ψάχνει για νέα projects, ας ρίξει μία ματιά ;-)

"like" this entry on friendfeed.com

Το Σαββατοκύριακό μου ήταν ολόκληρο αφιερωμένο στον ΟΠΑΠ. Από την Παρασκευή το πρωί ξεκίνησαν οι παρουσιάσεις των 14 προτάσεων για την διαφήμιση του ΟΠΑΠ (14×2ώρες η κάθε μία, καταλαβαίνετε…), τις οποίες, εκτός από την επιτροπή, παρακολουθήσαμε πολλά από τα μέλη του ΔΣ -συνεχίζονται και σήμερα, αλλά δεν γίνεται να λείψω και άλλες μέρες από το γραφείο, αν και θα ήθελα να έχω προσωπική άποψη για όλες τις παρουσιάσεις.

Ασχολήθηκα και με μερικές εκκρεμότητες που είχαν μείνει πίσω μέσα στην εβδομάδα και το ΣΚ έγινε δύο υπερπλήρεις εργάσιμες μέρες…

Διάβασα όμως ένα απίθανο άρθρο, «Μας είπαν: “Πουλήστε τα ή θάψτε τα ξανά”», διαβάστε το -το blog που αναφέρει είναι το kavrochori.blogspot.com.

Τηλεόραση είδα ελάχιστη (πέρα από ειδήσεις, τί να κάνω; πρέπει). Αλλά κάθισα μερικές ώρες να “παρακολουθήσω” WoW. Αυτό γίνεται ως εξής: η Ελίνα παίζει World of Warcraft και εγώ κάθομαι και χαζεύω, σαν να ήταν κάποια ταινία. :-)

Τι καιρός είναι αυτός σήμερα στην Αθήνα; Λασποσυννεφιά και λασποβροχή. Μεταξύ αηδίας και doomsday.

"like" this entry on friendfeed.com

Σε μία παρουσίαση πριν από 2-3 χρόνια, προσπαθώντας να εξηγήσω το “φαινόμενο” του blogging, περιέγραψα την κατάσταση κάπως έτσι: “ο νέος χρήστης, μπαίνει διαβάζει, αφήνει σχόλια με τις σκέψεις του από δω και από κει και κάποια στιγμή αισθάνεται την ανάγκη για έναν δικό του χώρο και φτιάχνει το δικό του blog.”

Μπορεί να μην είχα δίκιο, αλλά δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία είναι η αναλογία του φυσικού χώρου, με το internet -δεν είναι βέβαια νέα ιδέα αυτό, το ότι οι browsers είχαν ονόματα ονόματα όπως navigator και explorer το αποδεικνύει περίτρανα.

Τα γράφω αυτά με αφορμή τα διάφορα social networks και υπηρεσίες όπως το friendfeed, το facebook και το twitter: ναι, είναι ελκυστικά, δίνουν διάφορες ευκολίες, έχουν κόσμο. Για εμένα όμως είναι το αντίστοιχο του καφενείου ή του μπαρ. Δεν είναι ο δικός μου χώρος -και μην νομίζετε, δεν είναι ούτε δικός σας. Είναι ο χώρος κάποιου άλλου, που σας τον παραχωρεί. Μπορεί αύριο να κλείσει το αγαπημένο σας μαγαζί. Μπορεί να αποφασίσει ότι θα δώσει τα κλειδιά του private room σας και σε κάποιον άλλο. Να μεταφερθεί σε άλλη διεύθυνση, να αλλάξει στυλ ή να αποφασίσει να χρεώνει είσοδο ή “πόρτα”.

Ο μόνος δικός μου χώρος, είναι ο χώρος που έχω στον server που πληρώνω -εκεί βρίσκεται το vrypan.net. Μπορώ να τον κάνω ό,τι θέλω, κανένας δεν μπορεί εύκολα να μου θέσει περιορισμούς. Θα είναι ανοικτός για όσο καιρό εγώ θέλω -και εγώ ορίζω πώς λειτουργεί. Το πολύ πολύ να μην είμαι ικανοποιημένος από το hosting service (btw, είμαι πολύ ευχαριστημένος εδώ και μερικούς μήνες από το rackspace cloud), αλλά τότε απλά θα μετακομίσω σε μία άλλη εταιρεία hosting όπως έχω κάνει αρκετές φορές στο παρελθόν.

Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν “συχνάζω” και σε άλλα “μέρη”, για παράδειγμα στο twitter ή το youtube ή το friendfeed. Απλά, όταν έχω κάτι να πω που θεωρώ ότι έχει μία αξία, ότι δεν είναι απλά ευκαιριακή κουβεντούλα ή έστω κάτι που θα ήθελα να θυμάμαι, προτιμώ να το βάζω στον “δικό μου” χώρο.

Προσπαθώ μάλιστα να βρω και τρόπους να τα συνδυάσω και τα δύο. Για παράδειγμα έχω φτιάξει το vrypan|net|asides που είναι ένα δικό μου blog, στο οποίο συγκεντρώνω μικρές σημειώσεις με πράγματα που βρίσκω ενδιαφέροντα και αυτόματα στέλνονται και στο twitter -και κρατάω την πληροφορία στον δικό μου χώρο για να την αξιοποιήσω όπως θέλω και πηγαίνει στο cool “μαγαζί” της εποχής, όπου συχνάζουν τελευταία οι φίλοι μου :-)

"like" this entry on friendfeed.com

Είδα με ενδιαφέρον τον διαγωνισμό για τα παγκάκια της Αθήνας. Ωραία ιδέα.

Υποψιάζομαι όμως, ότι αφού επιλεγούν τα παγκάκια, θα βγει ένα μεγάλο έργο για την αντικατάσταση των παλιών, με μεγάλο κόστος για τον Δήμο.

Θα ήθελα να προτείνω μία πολύ όμορφη ιδέα που συνάντησα στην Νέα Υόρκη.

Κάθε παγκάκι, έχει έναν “χορηγό”. Έναν άνθρωπο που δίνει ένα συγκεκριμένο ποσό κάθε χρόνο για την συντήρησή του, το “υιοθετεί”. Σε αντάλλαγμα, υπάρχει μία επιγραφή.

Οι επιγραφές είναι διαφόρων ειδών: από αφιερώσεις στην αγαπημένη, στο παιδί, στην σημαντική προσωπικότητα, στην ματαιοδοξία κάποιου ή στην σπουδαία στιγμή κ.λ. που συνέδεσε με το συγκεκριμένο παγκάκι.

Με αυτό τον τρόπο, ο δήμος έχει έσοδα ώστε να τα διατηρεί σε καλή κατάσταση. Αλλά επιπλέον οι κάτοικοι της πόλης δημιουργούν και εκφράζουν τους συναισθηματικούς δεσμούς τους με την πόλη. Ίσως κάποιο από αυτά, να γίνει μετά από 40 ή 50 χρόνια γνωστό, διότι το πρόσωπο που αναφέρεται έγινε διάσημο. Ένα απλό αντικείμενο, γίνεται μέρος της καταγραφής της ιστορίας της πόλης. Περιττό να αναφέρω ότι αν δίνεις κάτι για το “δικό” σου παγκάκι, είναι απίθανο να δεις ένα άλλο να βανδαλίζεται και να μην αντιδράσεις.

Νομίζω ότι είναι μία όμορφη ιδέα που και θα γλίτωνε χρήματα από τον Δήμο, αλλά και θα δημιουργούσε μία διαφορετική σχέση των Αθηναίων με την πόλη τους -τουλάχιστον θα ήταν μία αρχή.

–
[*] οι φωτογραφίες είναι από τον Ed Yourdon

"like" this entry on friendfeed.com

Η συζήτηση για τα θέματα πνευματικής ιδιοκτησίας είναι μεγάλη. Οι τακτικοί αναγνώστες του blog ξέρετε ότι οι θέσεις μου στο θέμα μπορούν ίσως να χαρακτηριστούν υπερβολικές από κάποιους, αφού πιστεύω στην κατάργηση όσο περισσότερων εμποδίων γίνεται στην κατεύθυνση της ελεύθερης διακίνησης και επαναχρησιμοποίησης των έργων διάνοιας -η κατάργηση του copyright θα με έκανε χαρούμενο.

Αλλά κατανοώ και τις αντιρρήσεις της “άλλης” πλευράς: είναι μία βιομηχανία που δεν μπορείς από την μία μέρα στην άλλη να καταργήσεις, όσο και αν πιστεύεις ότι ο δικός σου τρόπος είναι σωστότερος. Για αυτό υπάρχουν 3 μέτρα που νομίζω ότι είναι δίκαια και λύνουν αρκετά προβλήματα, χωρίς να ανατρέπουν τα πάντα. Στόχος είναι να δημιουργήσουν τις κατάλληλες συνθήκες για την δημιουργία μίας παράλληλης “οικονομίας”, ποιο ανοικτής, πιο φιλικής στον δημιουργό και τον χρήστη και πιο ελεύθερης, ώστε να μην έχουμε ανάγκη από αστυνόμευση και παράλογους νόμους όπως το 3 strikes που περιορίζουν άλλα δικαιώματά μας.

Σκέψεις; Εντυπώσεις; Ιδέες;

1. Δημιουργία καταλόγου έργων διάνοιας. Για κάθε έργο στον κατάλογο αυτό, θα πρέπει να καταβάλλεται ένα μικρό ποσό τον χρόνο. Το ποσό αυτό μπορεί να είναι ανάλογο με την άδεια χρήσης (π.χ. “all rights reserved” 10 ευρώ/χρόνο, CC non commericial, 1 ευρώ τον χρόνο, CC attribution, 0 ευρώ/χρόνο) και το είδος του έργου (ίσως, για ταινίες το ποσό να ξεκινάει από 200 Ευρώ, ενώ για φωτογραφίες, που ένας φωτογράφος μπορεί να έχει χιλιάδες, από 0.1 ευρώ)

Με αυτό τον τρόπο, θα έχουμε καταρχήν ένα σημείο αναφοράς για το τί είναι copyrighted και τί όχι. Το κόστος για έναν δημιουργό (πχ. έναν συγγραφέα) είναι ελάχιστο. Αλλά για μία δισκογραφική που κρατάει “κλειδωμένα” χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες κομμάτια που δεν κυκλοφορούν πια, θα είναι σημαντικό και θα της θέσει το δίλημμα: αν όντως το έργο έχει εμπορική αξία, θα συνεχίσει να πληρώνει το μικρό fee ανά έτος, αν όχι, θα το αφήσει ελεύθερο. Το θεωρώ δίκαιο, ειδικά με την συνεχή επέκταση της διάρκειας των πνευματικών δικαιωμάτων.

Τα “ορφανά” έργα, μετά από μία μεταβατική περίοδο, να θεωρούνται public domain.

2. Να μην θεωρείται παράνομη η διακίνηση έργων διάνοιας μέσα από “κανάλια” στα οποία δεν πωλείται το ίδιο έργο.

Με λίγα λόγια, αν δεν μου επιτρέπεται να αγοράσω μέσω internet ένα μουσικό κομμάτι ή μία τηλεοπτική σειρά, γιατί να μην μπορώ να την διακινήσω ελεύθερα; Προφανώς δεν ζημιώνω κανέναν. Και αν αποδειχθεί ότι η ιδέα μου να κάνω π.χ. share μέσα από bittorrent μία τηλεοπτική σειρά έχει απήχηση, ο κάτοχος των πνευματικών δικαιωμάτων μπορεί να αρχίσει να την πουλάει και μέσω internet, οπότε αυτόματα χάνω το δικαίωμα να την διακινώ τζάμπα.

Προσωπικά, έχω ευχηθεί πολλές φορές, μερικές από τις αγαπημένες μου ξένες σειρές να μπορούσα να τις αγοράσω μέσω internet, όπως μπορούν οι κάτοικοι των ΗΠΑ ή της Αγγλίας.

3. Να δημιουργηθούν και να ενισχυθούν θεσμοί που θα επιτρέπουν στους δημιουργούς να πληρώνονται για να δημιουργήσουν κάτι (από πριν) και όχι αν/αφού βγάλει εμπορικό κέρδος (μετά).

Δηλαδή, να μπορεί ένας δημιουργός (ένας συγγραφέας, ένας συνθέτης κ.λ.) να ζητήσει χρηματοδότηση από το κοινό του, για να δημιουργήσει το επόμενό του έργο: “για να δουλέψω τον επόμενο χρόνο στο βιβλίο μου και να είναι έτοιμο, χρειάζομαι Χ χιλιάδες ευρώ”.

Πιστεύω ότι έτσι, πολλοί δημιουργοί θα μπορέσουν και να έχουν περισσότερα έσοδα και μικρότερο ρίσκο. Αν ένα τέτοιο μοντέλο εδραιωθεί, νομίζω ότι θα βλέπαμε και πιο έξυπνες χρήσεις του: π.χ. παρουσιάζω το πρώτο κεφάλαιο του βιβλίου μου και ζητώ χρήματα για να το ολοκληρώσω ή το πρώτο κομμάτι του δίσκου ή τον πιλότο μίας εκπομπής.

Η ελπίδα είναι ότι με ένα τέτοιο μοντέλο είναι πιθανό να δούμε περισσότερα έργα με ελεύθερες άδειες: το προηγούμενο έργο σου είναι το διαβατήριο για το επόμενο και αφού ήδη έχεις πληρωθεί όσο θεωρούσες ότι άξιζε η δουλειά σου, γιατί να μην επιτρέψεις να φτάσει σε όσο μεγαλύτερο κοινό;

Ίσως μάλιστα με αυτό τον τρόπο να έβρισκαν χρηματοδότηση και έργα που δεν θεωρούνται εμπορικά -ή ίσως μερική χρηματοδότηση.

"like" this entry on friendfeed.com

Την είδαμε στο λιμάνι της Κύμης, την Κυριακή 14.2.2010. Φοβηθήκαμε ότι ίσως είναι χτυπημένη ή έχει πιαστεί κάπου, αλλά έδειχνε μία χαρά. Διακρίναμε μάλιστα ότι έτρωγε κάτι σαν καλαμάρι ή πιθανότατα σαλάχι.

"like" this entry on friendfeed.com

Τον τελευταίο καιρό, δεν είμαι σε φόρμα. Θέλω να γράψω για διάφορα, αλλά δεν έχω όρεξη -βασικά δεν έχω την διάθεση να βάλω τον επιπλέον κόπο που χρειάζεται μία ιδέα για να γίνει post που να βγάζει νόημα. Πράγματα όπως…

- το iPad. Ωραίο. “couch computing”. Δεν μου αρέσει καθόλου η εξάπλωση του iTunes Store ως distribution channel για multimedia, software, ebooks, πολύ προβληματικό ως τάση. Καλό που υποστηρίζει epub. Άτοπο να θεωρείται ebook reader για βιβλία. Περιμένω τα αντίστοιχα tablets με android.

- google buzz. Ένα friendfeed μέσα στο GMail (δεν σας έλεγα εδώ και χρόνια ότι το απόλυτο social network είναι τα email contacts σας;). Αυτό ακριβώς είναι το καλό του: γέμισε κόσμο με το που εμφανίστηκε. Αυτό ακριβώς είναι το κακό του: το mailbox μας το θεωρούμε προσωπικό, τα contacts μας private και μάλλον είναι λάθος χώρος για συζητήσεις και κοινωνικοποίηση.

- CouchDB: περιμένω το βιβλίο, μακάρι να βρω και λίγο χρόνο να “παίξω”. Ο χαρακτηρισμός “file system for the web” μάλλον έχει βάση ;-)

- Mozilla Labs: raindrop.

- τα video games ως εκπαιδευτικό μέσο (όχι μόνο για παιδιά).

- διάφορα πράγματα για πολιτική. (Μήπως θέλει να γράψει κάποιος πώς ο συνδικαλισμός δεν καταλαβαίνει τί σημαίνει “stakeholders”, όπως αυτό ορίζεται στην σύγχρονη επικοινωνία; )

- webfinger. Το υιοθέτησε η Google. Στην αρχή μπερδεύτηκα ότι λένε για την υπηρεσία, αλλά τελικά μιλάνε για το protocol. Ενδιαφέρον. Χαίρομαι που γίνεται συζήτηση και για την δυνατότητα DNS Lookup -πιθανότατα να μπορώ να διεκδικήσω και την πατρότητα της συγκεκριμένης ιδέας…

Μάλλον πρέπει να επαναφέρω τα asides και μαζί να κάνω import τα tweets μου στο blog.

Ελπίζω το 3ήμερο να καθαρίσει το μυαλό και να επιστρέψω με όρεξη!

"like" this entry on friendfeed.com

(το video έχει και ελληνικούς υπότιτλους, πατήστε στο “view subtitles”, δίπλα στο play, και επιλέξτε “greek”)

link on TED

"like" this entry on friendfeed.com