WanderGryszki

nie wahaj się pojechać do Wachau!

2014-06-04T02:36:00.001+02:00

Wracając z Ameryki Południowej wróciliśmy do rzeczywistości, choć ostatecznie na 'pamiątkę' z podróży poślubnej czekaliśmy jeszcze 9 miesięcy (no może 8 z hakiem)... zaliczone!

Praca, nauka i macierzyństwo ograniczyły trochę naszą mobilność (no bo jak tu z noworodkiem wsiąść na motocykl, w dodatku bez ważnego w Polsce prawa jazdy i nie posiadając motocykla?), pseudozima 2013/2014 też nie zachęcała do innych, niż samochodowe podróży. Najlepszą okazją do przetestowania powiększonej rodziny okazała się majówka. Decyzja podjęta została spontanicznie - na spotkaniu ze znajomymi. Obliczyliśmy w głowie, że 500 km Hanka przeżyje bez większych powikłań, a i ekipa szykowała się warta wyjazdu.

Założenia były proste: Wachau = rowery + namiot, z opcjami wspinu, wina i kolarstwa górskiego, a to wszystko <6h drogi z Krakowa (czyt. raj na długi weekend).

Oczywiście dziadkowie dostali zapewnienie, że ich ukochana wnuczka będzie się wygrzewała w cieplutkim austriackim hoteliku za miliony - no ale inaczej wyjazd mógłby zostać zakwestionowany.

Katastrofa wydarzyła się tydzień przed wyjazdem, kiedy internet powiedział nam: będzie padać. W naszych głowach rozpętało to prawdziwą burzę, ale szybko dołączyła się też panika na pełnym forum znajomych, czy warto, po co w deszczu, przecież tam będą małe dzieci itp., itd. Dla nas miało to o tyle duże znaczenie, że zafascynowani wyjazdem z długiego weekendu zrobiliśmy sobie tygodniowy wyjazd, zawczasu zadbaliśmy o zapasy i nakręciliśmy się niczym... podróżnicy, którzy od kilku miesięcy nie wyjechali dalej niż kilkanaście km poza Kraków. Zmuszeniu byliśmy w związku z tym do podjęcia poważnej (jak na rodziców przystało) decyzji - jedziemy! (a jakby co, to wrócimy). Na miejscu okazało się, że internet kłamie.

Wachau to dolina nad Dunajem, kilkadziesiąt kilometrów na zachód od Wiednia. Ma długość 40 km i znajduje się pomiędzy miastami Melk i Krems an der Donau. Przebiega nią (po obu stronach rzeki) naddunajski szlak rowerowy, zbocza doliny porastają winnicę, a całość wpisano na listę UNESCO. Może sprawił to charakterystyczny dla regionów winnych mikroklimat, ale z prognozowanego tygodnia deszczów nad doliną zebrało się tylko trochę chmur i przeszły 2 burze.

Wyjazd do Wachau możemy więc polecić wszystkim wahającym się ;)

Bogota - koniec najpiękniejszych 4,5 miesięcy w podróży!

2013-06-25T18:12:00.002+02:00

Po błogim lenistwie w Salento musieliśmy w końcu zwinąć namiot i ruszyć na spotkanie ze stolicą. Z tej okazji Rafał zgolił nawet hodowaną od kilku miesięcy brodę ;)

Droga nie należała do najprostszych gdyż jest jednopasmową, załadowaną ciężarówkami serpentyną. To już nie Ekwador i dziur było dużo więcej. Z resztą napotkane na trasie 3 wypadki – w tym 2 tiry leżące na boku na środku jezdni działały na wyobraźnie i wyostrzały koncentrację. Wróciliśmy na wysokość powyżej 2'000m, wróciły więc mgły i zimny deszcz.

Mieliśmy parcie czasowe – musieliśmy dotrzeć do Juana w Bogocie przed zmrokiem. Nie dlatego, że tak się umówiliśmy, ale dlatego że od 18:00 wszyscy motocykliści muszą posiadać kamizelkę odblaskową z wyszywaną rejestracją (!). Nie mieliśmy ochoty inwestować w nie w przeddzień sprzedaży motorów, a mandat to jakieś $200. Dodatkowo jak to w Kolumbii - policja jest wszędzie (podstawą udanego dnia jest przynajmniej jedna kontrola dokumentów).

O dziwo dotarliśmy nadspodziewanie szybko do stolicy. Zadzwoniliśmy do kolegi z CouchSurfingu czy i o której możemy się zjawić. Okazało się, że przed 19 nikogo nie będzie w domu. Nie było więc wyjścia – musieliśmy gdzieś przeczekać – była dopiero 16.

Z powodu wspomnianych kamizelek chcieliśmy by "postój" był możliwie blisko mieszkania Juana.

Zapomnieliśmy dodać, że zgodnie z kolumbijską tradycją przy wjeździe do miasta zastało nas oberwanie chmury (to samo było i w Cali, i w Pasto). Zatrzymywanie się w ruchu ulicznym i zakładanie peleryn było dość skomplikowanym manewrem, więc odpuściliśmy –„bo przecież zaraz przejdzie”. Przestało. Po 20 minutach. Znów byliśmy cali mokrzy. Miejsce na przeczekanie musiało więc mieć jedzenie, ogrzewanie i dużą tolerancje na zalegających klientów. Gdzie mogliśmy więc finalnie wylądować – oczywiście w „ambasadzie świata” – McDonald’s-ie. Do w/w wygód dorzucili jeszcze (jak zawsze) wi-fi gratis. Heh – oficjalne zakończenie podróży uczciliśmy więc niezbyt wykwintnym burgerem, frytkami, kawą i lodami.

Gdy w końcu nastała 19 ruszyliśmy na spotkanie z Juanem w jego domu. Strzelisty 15-piętrowy wieżowiec z parkingiem podziemnym, ochroną i obowiązkowym dla blokowisk kolumbijskiej klasy średniej ogrodzeniem pod napięciem. Wjechaliśmy na parking, zaparkowaliśmy motorki i poszybowaliśmy windą na 11 piętro :)

Ku naszemu zdziwieniu drzwi otworzył nam nie nasz host Juan, ale „australijska” Polka, która również przez Juana była ugoszczona. Po powrocie ze sklepu (a właściwie normalnego supermarketu) kolejna niespodzianka, czyli Albin i Justyna (poriomaniacy.blogspot.com), dla których Bogota była początkiem podróży. W jednym mieszkaniu spotkaliśmy więc 3 ze wszystkich 6 Polaków (nie licząc niemiłej Pani z polskiej ambasady w Buenos Aires), z którymi minęliśmy się podczas 4,5 miesiąca w Ameryce Południowej. Długi wieczór upłyną nam więc na wymianie informacji i podsumowaniu ostatnich dni wyjazdu.

Nazajutrz po śniadaniu wyruszyliśmy na misję opchnięcia motorów. Podjechaliśmy do Yamahy. Jednej, drugiej. Ktoś zna kogoś, zadzwoni, zapyta. Czekamy. Wraca. Motory są praktycznie nie do sprzedania w Kolumbii, tylko na części. No chyba, że gdzieś do jakieś małej wioski gdzie policjanci przymykają oko na brak papierów pojazdu u mieszkańców. Dla nas opcja bez szans. Nie mamy czasu na jeżdżenie po okolicznych wsiach, które nota bene znajdują się nie mniej niż 60 km od centrum Bogoty. Poza tym, co? Wjedziemy do wioski i zaczniemy ogłaszać, że chętnie sprzedamy nasze motocykle? Raczej nie. Myślę, że proceder nie odbywa się bezpośrednio. Wydało nam się to szukaniem guza w biały dzień.

W końcu Pan z Yamaha wychodzi z propozycją, że za 300$ może kupić dwa motocykle. Popatrzyliśmy na siebie i grzecznie uśmiechnęliśmy się dziękując za propozycje.

Zatrzymaliśmy się jeszcze przy jakimś warsztacie motocyklowym. Też zaczęli dzwonić, pytać. W końcu ktoś nam powiedział, że powinniśmy pojechać na południe Bogoty, gdzie jest cała ulica tylko z motocyklami i akcesoriami do nich. No to jedziemy. Szukamy - każdy daje przyzwoitą cenę, dopóki nie zobaczy chilijskich blach. Wtedy kręcą głowami, że zainteresowani nie są. Po kilku godzinach chodzenia od sklepu do sklepu i przepychania motorów jesteśmy już dość zrezygnowani. Czyżby opcja dojechania motorami na lotnisko i pozostawienie ich z kluczykami w stacyjce z przylepioną kartką - "Disfruta, es tuya" miałaby się spełnić? Mimo wszystko jakiś grosz warto by odzyskać.

No więc dajemy sobie ostatnią szansę. Idziemy do firmowego warsztatu Yamahy, jak mantrę powtarzając naszą utrwaloną od poranka kwestię: prawie nowe, w świetnym stanie, niespełna 18 000 km, bezwypadkowe, itd. Zaczekajcie - mówi do nas przemiły Kolumbijczyk, szef mechaników. Zniknął gdzieś na tyłach budynku. Czekamy, czekamy, chyba z 20 minut czekamy. Ja się poddałam. Mówię do Rafała, że chyba zostaliśmy grzecznie spławieni i nawet tego nie spostrzegliśmy.

Wychodzimy z warsztatu na główną ulicę gdzie stały nasze naprawdę świetne motory z którymi się zżyliśmy, dzięki którym tyle przeżyliśmy, a których teraz nikt nie chciał kupić, jakby były szrotami. Serce się kraje.

Spostrzegam nagle machającego do nas na horyzoncie owego Kolumbijczyka z warsztatu. Mówi, że Yamaha kupić naszych motorów nie może, ale kolega jest wstępnie zainteresowany. Chce zobaczyć maszyny. Jedziemy! Podjechaliśmy. Rzucił okiem, potwierdził to co mówili wszyscy inni czyli, że motocykli tych nawet "bokiem" nie da się wprowadzić na wtórny rynek bo nasz model jest jakby skojarzeniem dwóch modeli dostępnych w Kolumbii. Design jak od tańszej wersji, wyposażenie - hamulec tarczowy, felgi a nie koła szprychowe - jak w wersji droższej. Klops. Proponuje nam - nienajgorsze, w porównaniu do poprzednich ofert pieniądze za dwa motocykle, które niestety zostaną wykorzystane do przeszczepów (brzmi ładniej niż na części ;)).

SPISUJEMY umowę sprzedaży! Szok - byliśmy pewni, że sprzedamy je bez papierów. Pan nam odkręca tablice na pamiątkę.

Ostatnie dwa dni spędziliśmy leniwie włócząc się po niezbyt atrakcyjnej turystycznie Bogocie. Przez większą część podróży omijaliśmy większe aglomeracje, a na motocyklach byliśmy w stanie dotrzeć prawie wszędzie. Wg przewodników okolice Bogoty mają nawet coś do zaoferowania dla gringo-turyściaków, ale jak wyobraziliśmy sobie łażenie po dworcach, czekanie, szukanie, bilety, agencje turystyczne i inne tego typu uroki, to pomysł zaliczania szybko nam przeszedł. Stanęło na porządkowaniu zdjęć, gotowaniu (w normalnej kuchni !), żegnaniu się z Ameryką Południową w bardziej spokojny sposób.

centrum finansowe Bogoty - pod ziemią trwa budowa... linii autobusowej, czyli nowej odnogi TransMilenio

Nasz samolot odlatywał wieczorową porą w czwartek. Jak zwykle sami Kolumbijczycy odradzali korzystanie z komunikacji miejskiej na lotnisko. Nas jednak z przekory kusiło, żeby sprawdzić czy faktycznie jest aż tak źle. Dodatkową motywacją było puste konto w banku, ładna pogoda i niechęć przepłacania za taksówkę.

Po raz kolejny w tej podróży mieliśmy mnóstwo szczęścia! Dotychczas do portu lotniczego dojeżdżały tylko lokalne małe i niewygodne autobusy - te uznawane przez lokalnych ludzi za niebezpieczne, a zwłaszcza dla turystów. Dosłownie kilka dni wcześniej otwarto nowe połączenie TransMilenio. TransMilenio to sieć linii autobusowych, z wytyczonymi własnymi drogami (i nie są to zwykłe, domalowane buspasy, ale całe bezkolizyjne skrzyżowania i tunele, stacje z bramkami) - takie całkiem sprawne "metro dla ubogich".

Dzięki temu dotarcie na miejsce zajęło nam mniej niż godzinę i kosztowało mniej niż 1$/os :)

W drodze przypomniały nam się te wszystkie stereotypowe historie o podrzucaniu narkotyków osobom jadącym na lotnisko i w samym już porcie przed odprawą. Szczerze nie wiemy jak ktoś miałby to zrobić bez naszej wiedzy. Autobusy nie były zatłoczone (a jechaliśmy przed zachodem słońca w popołudniowym szczycie), a na lotnisku liczba policjantów i żołnierzy "na oko" przekraczała liczbę podróżujących.

Fakt faktem, że jak przed odprawieniem bagażu człowiek podpisuje świstek, że pakował się samodzielnie, więc wszystko, co jest w torbach należy do niego i ewentualnie znalezione towary przemycane również, to ręka jednak lekko drży. Ale tylko przez chwilę.

Po dotarciu na znane nam już lotnisko JFK w Nowym Jorku przez odprawę celną przeszliśmy szybciej i milej niż podczas przylotu z Polski. Niech każdy sobie sam odpowie dlaczego...

Psikusa sprawił nam jedynie LOT. Uziemienie Dreamliner'ów spowodowało, że zimowy rozkład lotów zmienił się trochę w stosunku do planowanego pół roku wcześniej, zamiast 8 godzin na najbliższy samolot do Polski przyszło nam czekać 56. Po raz drugi zamieszkaliśmy więc u Scott'a na Manhattan'nie. Pomimo zimna i ponurej aury znowu złaziliśmy miasto, robiąc przy okazji zakupy (choć podatek nowojorski nie czyni już elektroniki dużo tańszej).

Empire State Building na prawdę "drapie chmury"

Na Okęciu wylądowaliśmy w poniedziałek rano. Za oknem śnieg, a do rozpoczęcia stażu aż 3 dni.

Trochę zmęczeni, ale za to najszczęśliwsi na świecie i bogatsi o mnóstwo obrazów, doświadczeń, kilka trwalszych znajomości, niezliczoną ilość tych przelotnych, ale co najważniejsze - z głowami pełnymi nowych marzeń na przyszłość :))

Salento i droga przez Kolumbię

2013-02-22T04:59:00.001+01:00

Piątego dnia pobytu w Kolumbii dotarliśmy do Salento. Tempo mieliśmy dość duże, bo i czasu niewiele zostało. Postanowiliśmy jednak, że kilka ostatnich dni spędzimy w jednym miejscu, z dala od zgiełku miasta, zwłaszcza, że przed nami dwa olbrzymie – Bogota i Nowy Jork.

Zanim jednak opisze miejsce, w którym się zaszyliśmy, kilka słów na temat drogi przez Kolumbię.

Naszą trasę planowaliśmy następująco: granica – Pasto – Mocoa – Neiva – Bogota. Droga wiedzie przez góry i dżunglę. Jest bardzo malownicza i piękna. Niestety…

Będąc na granicy w odprawie celnej zaczęliśmy wypytywać funkcjonariusza Aduany o stan dróg. Okazało się, że nie to ma największe znaczenie, a bezpieczeństwo… Otóż 8 dni wcześniej na tamtym szlaku porwano dwójkę Niemców. Trasa bowiem jest rzadko uczęszczana – nie odbywa się na niej ruch tranzytowy i od pewnego czasu ZNÓW jest w tamtym regionie niebezpiecznie.

Znów, bowiem Kolumbia w ostatniej dekadzie bardzo się zmieniała. Na prezydenta kraju został wybrany Alvaro Uribe Velez, który zaczął mocno reformować państwo. Zepchnął kartele narkotykowe w stronę Panamy i Wenezueli uwalniając znaczną część kraju od kokainy. Kolumbia stała się bezpieczniejsza, dlatego też turystycznie bardziej atrakcyjna. Jednak na kolejną kadencję ów prezydent nie został wybrany. Zyski z turystyki bowiem nie są tak duże jak z dragów. Z kokainy w tym państwie utrzymuje się wiele ludzi, a w wyborach jak wiadomo decyduje większość… i tak nowym, aktualnym prezydentem jest Huan Manuel Santoz, który jak przyznaje większość ludzi z którymi rozmawialiśmy – w tym gro policjantów (co nieco nas zaskoczyło, że mówią o tym tak otwarcie), że powoli zaczynają być przywracane stare porządki.

Polecono nam, byśmy pojechali Panamericaną. Największą i najlepiej pilnowaną drogą w kraju. Mieliśmy różne wyobrażenia, dotyczące ów strzeżonej drogi, jednak rzeczywistość przerosła wszelkie oczekiwania. Na odcinku Pasto-Popayan żołnierze stali na każdym dużym moście. Później, między Popayan – Cali – Armenią żołnierze stali w zależności od odcinka, między co 5, 15 a 30 km. I nie chodzi o to, że chłopaki stali w ciuchach moro. Nie. Każdy miał hełm i każdy miał karabin z lufą dłuższą niż przeciętne nogi Kolumbijek. Były też zbudowane stanowiska strzelnicze. Hmm…

Chcieliśmy sobie nawet zrobić pamiątkowe zdjęcie z chłopakami, ale byli nie śmiali, więc odmówili pozowania :(

Przejeżdżając obok każdego takiego posterunku wyciągali oni dłoń z kciukiem uniesionym do góry. Do dziś zastanawiamy się czy to był gest poparcia naszej formy podróżowania czy może raczej znak, że dziś droga powinna być bezpieczna.

Codziennie mieliśmy też przynajmniej jedną kontrolę policyjną. Nie zawsze kazali wyjmować dokumenty (interesuje ich papier z aduany i SOAT-ubezpieczenie), jednak pytają się dokąd i skąd się jedzie. Ogólnie są bardzo mili i nieskorumpowani. Naszym zdaniem raczej są szczęśliwi, że pomimo fatalnej opinii na świecie, jaką ma Kolumbia, są ludzie gotowi zaryzykować i przyjechać tu na wakacje.

Czuliśmy się naprawdę bezpiecznie na tej trasie i nie mieliśmy ani jednej stresującej sytuacji / nawet wtedy gdy Rafał złapał gumę w wiosce w dżungli w której nie było chyba ani jednego białego człowieka. Wręcz przeciwnie, ludzie byli bardzo sympatyczni i pomocni. Chyba więc nie można myśleć stereotypowo….

Ach no i od Cali do Medellin jest piękna trzypasmowa autostrada. Widać biznes narkotykowy, który świetnie prosperował od lat 70’ do początku XXI wieku między tymi miastami wpłynął mocno na infrastrukturę. Droga do Bogoty bowiem ma tylko jeden pas i to bez pobocza :)

No więc…

palcem po mapie znaleźliśmy Salento. Miejscowość położona jest 20 km od dużej, nieciekawej aglomeracji – Armenii, na trasie Cali-Bogota.

Miasteczko niewielkie, bardzo turystyczne – praktycznie same hoteliki i restauracje, ALE… 1,5 km od miasteczka, na wzgórzu z pięknym widokiem znajduje się hostel/camping zwany La Serrana.

Swój namiot rozbiliśmy na kawałku milo miękkiej trawy z widokiem na dolinę. Właśnie przestało padać, więc wszystko parowało i wyglądało magicznie.

Tak na marginesie, jakby ktoś z fanaberii miał ochotę na urlop w Kolumbii z dala od wszystkiego, a nie ma zbyt wiele pieniędzy, to to miejsce jest idealne. Można bowiem zostać ‘’wolontariuszem’’ – pomagając w funkcjonowaniu hostelu i restauracji na terenie. Praca nie wymaga właściwie niczego poza przebywaniem na terenie ośrodka. Spanie jest absolutnie za darmo, a jeśli ‘’wolontariusz’’ zakwateruje się w namiocie to jeszcze go nakarmią – śniadaniem i pyszną obiadokolacją. Jedyny warunek – minimum dwa tygodnie.
Ach no i jeśli ktoś potrzebuje podszlifować angielski to zdecydowanie mu się to uda. Miejsce jest bardzo popularne wśród Amerykanów, co jak się domyślacie… może być i zaleta i wada. Mamy bowiem takie spostrzeżenie, ze w dużych grupach są oni dość męczący na dłuższą metę…

Przez pierwsze dwa dni pogoda była bardzo zmienna z przewagą chmur i deszczu. Przebimbalismy więc ten czas w hamakach czytając książki, gadając z innymi i wspominając poszczególne etapy naszego wyjazdu.

Trzeciego dnia o 7 z minutami obudziło nas w namiocie słońce! NARESZCIE piękne bezchmurne niebo. Nie mogliśmy nie wykorzystać tej aury… Pojechaliśmy do Parku Narodowego ………..gdzie łaziliśmy po górach bite 8 godzin. Po dłuższej przerwie nasze organizmy sobie przypomniały, co to wysiłek fizyczny. Na podejściu sapaliśmy z Gryszem jak stare dziadki. Tyłki nam niby nie urosły od siedzenia na motorach podczas tej podróży, ale forma wyraźnie spadla. Trzeba będzie zacząć biegać po powrocie :)

Ale ja nie o tym

W Parku rosną jedne z najwyższych palm na świecie. Widok strzelistych pni, na porośniętych trawą wzgórzach, na tle gór trochę nas zaskoczył. Palmy bowiem zawsze kojarzyły nam się z wybrzeżem i lazurową wodą, a nie ze scenerią górską i 2’500 m n.p.m.!

Ładnie to natura wymyśliła :)

Sprzedaż motorów

2013-02-12T22:08:00.000+01:00

No i stało się... dostaliśmy pierwszą, w miare satysfakcjonującą nas ofertę kupna motorów...
ale nie tak szybko!

Przekalkulowaliśmy wszystko na spokojnie. Za samą podróż z Cali, gdzie aktualnie się znajdujemy, do Bogoty zapłacilibyśmy prawie 300 zł. Wizja tygodnia a'la backpacer troche nas przeraziła. Koniec niezależności, uzależnienie od rozkładu autobusowego, negocjowanie ceny biletów, dojaz do dworca, a nie pod drzwi hostelu czy campingu, o zgrozo po 2 plecaki dla każdego!
NIE!

W końcu kupiliśmy te motory dla podróży, a nie dla zysku ze sprzedaży. W Bogocie z komunikacją będzie wyjątkowo kiepsko, bo tam w gre wchodzi tylko taksówka. Taksówka do Coucha, taksówka do centrum, taksówka na lotnisko. A Ci panowie nie wożą za darmo. To już nie Boliwia...

Jeśli będziemy mieli szczęście i taką samą cene zaproponują nam w Bogocie, sprzedamy je z uśmiechem na twarzy, ale jeszcze nie teraz... mamy przecież AŻ 9 dni do wylotu z Kolumbii hehe :D

O trzęsieniu ziemi, końcu Ekwadoru i początku Kolumbii

2013-02-11T07:23:00.000+01:00

Musimy trochę zamieszać kolejność wydarzeń, ale tak wyszło, że relacja z Ekwadoru jeszcze nie powstała, a ostatnio dzieje się u nas dużo ciekawych rzeczy.

Z Quito wyjechaliśmy prawie bez problemów. Prawie, bo pomimo bardzo dobrej sieci obwodnic i autostrad wjechaliśmy też na wątpliwej jakości wylotówkę, gdzie podczas tzw. "dynamicznej jazdy miejskiej" dałem się złapać wielkiej dziurze. Nie wiem, jak wielkiej, bo zasłonił ją jadący przede mną samochód, więc poza porządnym trzepnięciem nic więcej nie doświadczyłem. Jadąca z tyłu Marta również nie zdążyła nic zrobić, ale twierdzi, że dziura była "głęboka na pół koła". Szczęście w nieszczęsciu - na 4 możliwe poszła tylko 1 dętka (a większych zapasów nie mieliśmy), więc z 30-minutowym opóźnieniem wyjechaliśmy w końcu z miasta.

Naszym celem było przygraniczne miesto Tulcan, gdzie mieliśmy się zatrzymać u Luisa. Dla nas idealnie, bo granicę będziemy mogli przekroczyć "na świeżo", zwłaszcza, że kolumbisjki, 80-kilometrowy odcinek Ipiales-Pasto nie uchodzi za do końca bezpieczny (bez podawania szczegółów).

240km do Tulcan pokonaliśmy już bez problemów, porządną drogą, za którą w przeciwieństwie do innych w Ekwadorze, motocykle też muszą płacić (5 bramek po $0,20). Zjechaliśmy poniżej 2'000 m, więc było znośnie i ciepło, ale samo miasto i granica są położone powyżej 3'000m, więc długo się nie wygrzewaliśmy. Dodatkowo - jak każego dnia w Ekwadorze - ostatnie 30 minut jechaliśmy w deszczu, żeby zmoknąć i zmarznać dla zasady.

Tulcan, poza byciem miastem granicznym, słynie też z... cmentarza. Popołudnie i wieczór postanowiliśmy jednak przeznaczyć na polsko-ekwadorską integrację. W sumie nie wiemy, czy to wada, czy zaleta, ale z powodu codziennego deszczu kraj ten poznaliśmy z zupełnie innej strony, niż planowaliśmy, a mimo to i tak bardzo się nam podobał.

Rano: dalej leje, a w pokoju 11 stopni... Około 9. zaczeliśmy śniadanie, jemy rozmawiamy o mniej i bardziej ciekawych rzeczach. Nagle Luis zaczął patrzeć się ślepo przez okno. "Czujecie?" - spytał. Poczuliśmy. To co działo się z podłogą w salonie można było porównać do bycia na łódce. Kołysało trochę tu, trochę tam, ale bez tłukących się w filomym stylu szklanek. Nasz gospodarz szybko uspokoił nas, że takie wstrząsy są w tej okolicy normalne (dlatego też nawet porządne domy mają pęknięcia na szybach i murach) i są na tyle słabe, że nie musimy nigdzie uciekać. Wszystko trwało około minuty, a w epicentrum oddalonym o około 60km wstrząsy oszacowano na 6,9 st.

Szczegóły: http://earthquake.usgs.gov/earthquakes/eventpage/usc000f4ij#summary

Jako, że prognozy pogody nie zapowiadały poprawy, stwierdziliśmy, że cmentarz musimy zobaczyć mimo wszystko. Rzeczywiście, mając w myślach słowo cementerio trudno sobie wyobrazić to, co zrobiono w Tulcan. Zielono, żywopłoty powycinane w kształty jak z filmu "Edward nożycoręki". W dodatku ilość "wolnych miejsc" zaplanowano chyba na kilkadziesiąt lat do przodu.

Przed wyjazdem kupiliśmy sobie jeszcze pamiątki, czyli chamsko wodoodporne stylowe poncza, i ruszyliśmy do Kolumbii.

Za pierwszym razem granicę przejechaliśmy trochę jak w Schengen - bez zatrzymywania. Jak już po kilkuset metrach "wszystko trochę się zmieniło", to postanowiliśmy jednak zawrócić do pierwszego "oficjalnie wyglądającego budynku". Wchodzimy z dokumentami, ale okazało się, że to już Kolumbia. Jak chcemy "zalegalizować" nasz wyjazd z Ekwadoru, to nie tu, tylko kilkaset metrów wcześniej. Niezatrzymywani przez nikogo wróciliśmy więc z powrotem.

Ostatecznie granica okazała się bezproblemowa, na zasadzie "dla chętnych". Niczego nie sugerujemy, ale jakby ktoś nie chciał być gdzieś zarejestrowanym, to możliwości są duże...

Droga Ipiales - Pasto: przepiękna. Góry, sperpentyny, głębokie wąwozy i kilkudziesięciometrowe wodospady. Dzięki nowym ponczom byliśmy wodooporni i z daleka nawet podobni do miejscowych.

15km przed Pasto niespodzianka - znowu guma i znowu w tym samym kolej - zapaliło się świateło, że może "dziura - morderca" zrobiła jakieś większe szkody, ale z powodu deszczu i zbliżającego się zmroku ekspresowo załatwiliśmy sprawę i już po ciemku dojechaliśmy do Pasto.

Rano przed wyjazdem wybraliśmy się jeszcze po ubezpieczenie. Nie jest ono wymagane na granicy, ale jest wymagane na kolumbijskich drogach, a jako, że kontrole policyjne są podobno częste, to nie będziemy ryzykować. W niedzielny poranek uratowało nas to samo, co w Polsce, czyli centrum handlowe. Pogodzinie 10 mieliśmy już dokumenty i ruszyliśmy w stronę Popayan.

Za miastem dotankowaliśmy benzynę, która w Kolumbii jest prawie 2x droższa, niż w Ekwadorze, ale w przygranicznej prowincji cena jest jeszcze "po środku". Po kilku kilometrach pierwsza kontrola: skończyło się na luźnej rozmowie skąd, dokąd i na czym, ale w połowie trasy zatrzymano nas na kolejnej bramce i tam policjanci interesowali się już każdym papierkiem, w tym ubezpieczeniem.

Droga w swym przebiegu zjechała do tropikalnego poziomu 600 m. Wróciły więc palmy i ciepłe powietrze. Radość popsuła nam... guma. 3x w tym samym kole! Na szczęscie trafiliśmy na promocje: niedzielny flak 20m od otwartego warsztau ;) Po szybkiej kontroli zegarka (znowu dojedziemy "na styk"...) zrzuciliśmy wszystko i rozmontowaliśmy koło. Razem z Amigo-mechanikiem obejrzeliśmy felgę - OK, opona też z zewnątrz w porządku. Znaleźliśmy jednak rozerwaną wewnętrzną warstwę bocznej ściany, dopasowaliśmy to z dętką - zgadza się. Mamy więc przyczynę! Amigo naprawi, ale musimy skoczyć do sklepu po klej. I w tym momencie ucieszyliśmy się, że mamy 2 motocykle. Po 15 minutach rozerwanie było załatane, skasowano nas tyle, co "za piwo" i ruszyliśmy w kierunku Popayan.

Droga nie była łatwa: znowu wspinaliśmy się do góry, wolniej wspianające się ciężarówki staraliśmy się wyprzedzać, ale modna na serpentynach podwójna ciągła, brak widoczności i dziury bardzo wyczerpywały psychicznie. 4 miesiące temu pewnie wleklibyśmy się na końcu, ale dzisiaj testowaliśmy maksymalnie zdobyte przez cały wyjazd umiejętności dynamicznej jazdy. Wizja nocnej jazdy po dziurawej drodze (a już teraz wiemy, co dziury potrafią zrobić) motywowała nas jednak wystarczająco. Dotarliśmy do miasta idelanie o 18, z parkingu do hostelu wracaliśmy więc już w nocy. Uratował nas znowu supermarket + samochód z "carburgerami". Popayan to dla nas niestety kolejne po Pasto kolumbijskie miasto, które wraz z zachodem Słońca zamiera.

W dalszym ciągu czekamy więc na odkrycie tej Kolumbii, którą zachwalali nam spotykani wcześniej podróżnicy. Niezaprzeczalnie jest pięknie i czujemy się bezpiecznie, ale w rozmowach z ludźmi panuje jakaś dziwna aurę w rodzaju: "tu jest w porządku, ale tam nie idźcie", "tą drogą możecie jechać, ale tamtą nie zalecam" itp. Jesteśmy więc trochę zmuszeni do poruszania się po utartych szlakach, co oczywiście nie znaczy, że są one nudne.

Peru transit expedition

2013-02-06T17:03:00.001+01:00

Jeszcze w La Paz, kalkulując posiadane środki i czas do końca podróży, postanowiliśmy odpuścić Peru i przedostać się możliwie szybko do Ekwadoru. „Odpuścić”, to może trochę za dużo powiedziane, bo oczywiście teleportować się nie możemy. Zadecydowaliśmy jednak jechać najszybszą drogą, zobaczyć najwyżej to, co będzie przy okazji. Wrócimy „innym razem”. Wszystkie najlepsze atrakcje tego kraju są w górach, gdzie aktualnie panuje pora deszczowa. „Szlak Inków” w lutym jest zamykany, a na użytkowników dróg czekają osuwiska, wezbrane rzeki, mgły i zimno. A nad Pacyfikiem sucho, ciepło i pewnie.

Przekraczając granicę boliwijsko – peruwiańską mieliśmy więc perspektywę 3000-kilometrowego maratonu. Sforsowaliśmy go w ciągu 8 dni jazdy, wśród których znalazł się też rekordowy (513 km, 9,5h jazdy). Kilometry uciekały w takim tempie, że Rafała licznik aż się popsuł z wrażenia. Udało się go naprawić dopiero za 3 podejściem (przy pomocy kombinerek i podłogi ;) i teraz motocykl ma 500 km mniej przebiegu.

Ciążyły jeszcze nad nami opowieści: jeżeli „ktoś znał kogoś, komu zrobiono coś” w Ameryce Południowej, to w 90% było to w Peru… kradzieże, fałszywi policjanci, nocne napady, wypadki… Udało nam się jednak nie zwariować.

Panamericana – przebiegająca wzdłuż linii brzegowej – ładna widokowo i w przeważnie umiarkowanie ruchliwa (75% to TIRy i autobusy). W przeciwieństwie do Argentyny stacje benzynowe nie były co xxx-km, więc jechaliśmy spokojni (a poruszając się ok. 100 km/h nasze spalanie zaczęło zbliżać się do 3l/100). Policji było dużo, ale na szczęście zatrzymywali zwykle samochody przed i za nami, więc poza jedyną kontrolą przed Arequipa nie musieliśmy opowiadać bajek o ubezpieczeniu, którego nie mieliśmy.

Największym wrażeniem był chyba przejazdy przez pustynie: samotna droga i pełno piachu, brakowało tylko wielbłądów (lam też nie było).

Limę przejechaliśmy obwodnicą i po autostradzie (z tej okazji zatankowaliśmy nawet benzynę 98-oktanową). Pomimo jednego przypadkowego zjazdu do miasta i konieczności omijania jadących 40 km/h „królów lewego pasa” wyszło bezproblemowo i poniżej godziny. Mieliśmy też pewny camping na „ekologicznej farmie” za miastem. Nic złego o miejscu powiedzieć nie możemy, nawet jeść dali, ale zgromadzenie 30 gringo udających hindusów na pustyni w środku Peru brzmi co najmniej dziwnie, nawet jak się to nazywa „wolontariatem”.

Największym zaskoczeniem okazało się miasto Trujillo, zwane też „kolebką wolności Peru”. Goszczący nas Fernando był nauczycielem angielskiego i hiszpańskiego, ale chwilowo zajmował się prowadzeniem baru obok swojego mieszkania (właściwie to w tym samym budynku). Pobyt w mieście szybko przedłużyliśmy więc do 2 nocy. A rano niespodzianka, czyli coroczny Festival de la Marinera. Były parady, tańce, ładne stroje i bonus od losu w postaci wstępu do loży na balkonie urzędu miasta.

Nasz pobyt w Peru postanowiliśmy zakończyć w Mancora, mieście surferów, gdzie woda w oceanie jest dużo cieplejsza, a fale są zawsze, nawet jak nie ma wiatru (a wywołują je mieszające się w okolicy prądy oceaniczne). Nie dojechaliśmy jednak bez problemów. Wille i hotele potrzebują wody do podlewania trawników i napełniania basenów, a dookoła pustynia. Właściciele płacą więc łapówki, a w wioskach obok brakuje wody pitnej nawet do gotowania. Z tej okazji spotkaliśmy się z blokadą drogowa, płonące opony i nastawienie a’la rolnicy w Polsce kilkanaście lat temu. Nastroje nie były pokojowe, więc postanowiliśmy poszukać objazdu, którym okazała się… plaża. Najgorzej było dostać się do twardego piachu przy samej wodzie, nie obyło się bez zakopywania i smrodu palonego sprzęgła. Na szczęście drogę wyjazdową pomógł nam znaleźć jadący na quad’dzie Irlandczyk, który zamieszkał sobie nad oceanem.

Co do samej jazdy, to w Peru jak do tej pory kierowcy zachowują się najbardziej niebezpiecznie. Po przejechaniu kraju możemy szczęśliwie stwierdzić, że na szczęście nic nam się nie stało. Wyprzedzanie na 3., było normalne, a jak jadący szybciej autobus nie miał miejsca, to tylko głośno trąbił, mijając nas o centymetry. Plagą Peru są też mototaxi, czyli przerobione na trójkołowce motocykle. Przerabiane są niestety po kosztach, więc często na lusterka i kierunkowskazy już nie wystarcza. Czyli: trzeba uważać.

Pozytywnie zaskoczyli nas natomiast ludzie. Nie było to to samo, co w Argentynie, ale i tak dużo lepiej, niż w Boliwii. Znowu byliśmy bezinteresownie zagadywani, a nawiązanie kontaktu nie wymagało sforsowania niewidocznej bariery. Może tego nie zauważyliśmy, ale nikt nie próbował nas oszukać na reszcie itp. No i kuchnia! Codziennie coś nowego. Wygrało ceviche, czyli potrawa na kształt sałatki rybnej, surowej, ale mięso ścina się pod wpływem dużej ilości soku z cytryny: tanie, powszechne, i przez cały dzień.

W sumie więc Peru nam się podobało. Może to zaleta faktu, że byliśmy w mniej ogólnoświatowo-turystycznych miejscach? A może w ogóle jest fajnie? A może mieliśmy szczęście? Tak czy siak potwierdzamy i kiedyś wrócimy!

EKWADOR

2013-02-04T21:58:00.001+01:00

Miało być o Peru, ale jesteśmy pod tak wielkim urokiem Ekwadoru, że ten temat wychodzi na pierwszy plan…

Granice Peru – Ekwador przekraczaliśmy na drodze nr 1A czyli wariancie Panamericany. Po dwudniowym odpoczynku w Mancora, mieliśmy tylko 130 km do granicy. Na spokojnie dojechaliśmy więc w dwie godzinki mijając przepiękne plaże, wyglądające jak te na okładkach najlepszych magazynów reklamowych biur podróży - palmy, biały piach i przepiękna lazurowa woda.

Na dużej granicy był nadspodziewanie mały ruch. Z Peru wyjechaliśmy bardzo szybko. W aduanie peruwiańskiej nie sprawdzali niczego poza świstkiem papieru z aduany wiazdowej.

Stemple do paszportów też dostaliśmy bez problemu, a w sumie to stempel, bo po ekwadorskiej stronie paszport wkłada się do drukarki i informacje o wjeździe są nadrukowywane.

Natomiast kontrola celna znajduje się jakieś 6 kilometrów za kontrolą paszportową . Po drodze mija się miasto, które zdaje się, że jest w strefie bezcłowej… Można też zatankować benzynę po jakże przyjaznej turystom cenie – 2$ za galon (92 oktany) lub 1,5$ za 84 oktany lub 1$ za diesla. W sumie możnaby też tam bez problemu kupić/sprzedać motocykle.

Okazało się, że w Ekwadorze posiadanie ubezpieczenia OC obowiązuje również motocyklistów. Celnik poinformował nas, że we wspomnianym mieście można kupić OC za 3$ na 30 dni. Nic nie kręcił, nie chciał „w łapę”, tylko wyjaśnił co i jak – miło.

Po niespełna godzinie byliśmy z powrotem przy okienku, gdzie bez papierkowych problemów (Peruwiańczycy kwestionowali np. nasz dowód rejestracyjny, bo miał ich zdaniem za mało pieczątek i hologramów…) zostaliśmy wpuszczeni do Ekwadoru. Po raz kolejny przekonaliśmy się, że „duże” granice robią zwykle mniej problemów, niż „małe”. Może dlatego, że jest mniej czasu na czepianie się…

Ekwador w ostatnich latach bardzo ruszył do przodu. Okazuje się, że jak się zmieni prezydenta na właściwego, to i pieniądze na drogi się znajdą i na ochronę środowiska i na rozwój turystyki. Od granicy – autostrada w budowie, czyli prawie jak u nas, ale w porównaniu do poprzednich państw i tak widać różnicę.

Jest pięknie zielono i zaskakująco czysto. W końcu na poboczach przestaliśmy oglądać zalegające sterty śmieci (i te przypadkowe i celowo wyrzucane wory „domowych” odpadów) jak to miało miejsce w Boliwii i Peru. Ludzie nie pozbywają się też odpadków przez okna w autokarach (choć podobno jeszcze kilka lat temu widniały naklejki na siedzeniach „bądź dobrze wychowany – wyrzuć śmieci przez okno, nie zostawiaj ich w autobusie”). Ale jak już stwierdziliśmy, Ekwador się zmienia.

Pierwszego dnia dotarliśmy do miasta Pasaje. Turystycznie nic specjalnego, ale jak tam dawali jeść!

Rafał za 1,50$ zjadł obiad składający się z bardzo dobrze przyrządzonego mięsa w sosie z ryżem i sałatką, ja natomiast za 0,75$ miejscową kukurydzę (ma wielkie ziarna i jest prawie biała) pieczoną na grillu z serem. Potem wizyta w piekarni i na deser shake, czy jak kto woli po naszemu jogurt za 1,5$ w olbrzymich 0,7L pucharkach.

ODKRYCIE! Pani wymienia owoce z których może nam zrobić napój. Wśród już dobrze poznanych pojawia się nowy owoc: tomate del arbol. Po naszemu „pomidor z drzewa”. Wygląda jak nasze pomidory gruntowe, ale jest dużo twardszy i ma niezjadliwą skórkę. W kolejnych dniach dowiedzieliśmy się, że są dwa rodzaje. Jeden czerwono-pomarańczowy – pierwotnie stworzony przez naturę i drugi – skrzyżowanie w/w z jeżyną. I właśnie z tego drugiego dostaliśmy jogurt! Niebo w gębie! Absolutny hit! Słodkawy, lekko fioletowy, z posmakiem naszego pomidora, ale takiego baaardzo dojrzałego.

Przekleństwem okazało się jednak to, że miejsce do którego trafiliśmy na jogurty pierwszego dnia było bardzo, bardzo dobre. Piąty dzień z rzędu szukamy tego samego smaku. Niestety wszystkie kolejne „Jugos de tomate del arbol” nie dorastają do pięt temu z Pasaje. Prawdopodobnie dlatego, że są robione z wersji nieskrzyżowanej z jeżyną.

Doszliśmy do generalnego wniosku, że Ekwador jest najfajniejszym krajem ze wszystkich do tej pory przez nas odwiedzonych. Łączy w sobie zalety wszystkich poprzednich: widoki są tak piękne jak w Chile, ludzie są tak mili jak w Argentynie, jest tanio jak w Boliwii, jedzenie jest tak dobre jak w Peru, a często nawet lepsze…

Jedyne co nas męczy to deszcz. Powróciliśmy na spore wysokości – 1500 – 3000 m n.p.m. jest więc chłodniej i najczęściej pochmurno. Często jeździmy w chmurach, w których widoczność nie przekracza kilku metrów, jest wilgotno, a jeszcze przed poprzedzającą przełęczą było niebo bez chmurki…

Jednak widoki powalają z nóg. Drugiego dnia pobytu w Ekwadorze, gdy pojechaliśmy najmniejszą i najbardziej krętą drogą która nie istniała na naszej papierowej mapie przeżyliśmy prawdziwą ucztę dla oczu. Najpierw wycieczka przez bananowy las, potem serpentyny i podjazy. Jechaliśmy w chmurach, nad chmurami, przez doliny w słońcu. Gdy do miejscowości docelowej tego dnia zostało nam 40 km, napotkaliśmy niespodziewaną przeszkodę. Droga była kompletnie nieprzejezdna ponieważ instalowano olbrzymią rurę na deszczówkę. Dziura w ziemi kopana przez koparkę miała z 8 metrów głębokości. Ruch całkowicie był wstrzymany. Z jednej strony pionowa ściana skalna z drugiej strony przepaść. Zawracać nie było sensu, więc wdaliśmy się w dyskusję z innymi, w tej samej co my sytuacji. W końcu po dwóch godzinach dziura została zasypana, a ciągłość drogi odtworzona. Była już jednak 18:00. Nie lubimy jeździć po zmroku i nigdy tego nie robimy – nie jest to ani przyjemne, ani bezpieczne – zwłaszcza na szutrowej drodze, na której się znajdowaliśmy. Znów był spory podjazd, zaczął padać desz, była mgła, albo raczej chmura. Więcej widzieliśmy z wyłączonymi światłami, ale z racji zmroku było to tylko trochę więcej, niż nic. Widoczność na dwa metry. Ale jak po 20 km dotarliśmy do asfaltowej drogi krajowej schodzącej w dół wprost do miasteczka Catamayo, to widok, który zastaliśmy, wynagrodził nam 2 godziny postoju z powodu robót drogowych i deszcz na dopiero co miniętej przełęczy. Zjechaliśmy poniżej poziomu chmur, które były różowo – fioletowe, oświetlane ostatnimi tego dnia promieniami słońca. W dolinie natomiast mieniły się światła miasta. Niesamowicie magicznie. Do tego droga – nówka sztuka betonowa, nie musieliśmy się więc martwić o dziury.

Jest jeszcze jedna rzecz, która nas bardzo cieszy. W Ekwadorze znów prężnie działa CouchSurfing. Spędziliśmy bardzo sympatycznie dwa dni w Cuenca z belgijsko – ekwadorską rodziną. Jednak czas nagli. Jedziemy dalej na północ przez Riobambę i Quito do granicy z Kolumbią, mając jednak w planach kilka odbić.

Ekwador jest niewielkim powierzchniowo państwem (ok. 2/3 Polski) i nie musimy już uprawiać maratonów po 500 km dziennie. O ile przyjemniej zwiedza się i poznaje nowe zakątki, gdy można się zatrzymać, zrobić zdjęcie, pojechać drogą na około – trudniejszą, w gorszym stanie, ale dużo ciekawszą i piękniejszą, nie patrząc przy tym na zegarek ile czasu zostało do zachodu słońca.

Paracas

2013-01-29T14:23:00.002+01:00

Do miejscowości tej trafiliśmy niejako z polecenia i palcem po mapie zarazem. Napotkany za Nasca (tym od płaskowyżu z rysu kanki) kanadyjski motocyklista gorąco zachęcał nas do noclegu właśnie w tej miejscowości, a nie w Pisco, znanym miasteczku położonym 30 km dalej.

Po ciężkim dniu jazdy dotarliśmy… Choć w sumie południowy odcinek peruwiańskiej Panamericany był dla nas czymś nowym. Zamiast gór – ocean, zamiast krzaków – pustynia. Na niektórych odcinkach asfalt położono dosłownie na plaży. O dziwo – nie było wcale gorąco – około 25 stopni – ale to zaleta zimnego prądu Humboldta. Dzięki niemu właśnie klimat jest tu zupełnie inny niż po drugiej stronie Andów

Już od przedmieścia bił spokój, czystość, zieleń no i szum fal…

Okazało się, że Paracas jest mekką surferów i kite surfurów i że właśnie teraz jest tu najlepszy wiatr :)

Całkiem przypadkiem znaleźliśmy też najlepszy hostel w promieniu przynajmniej 100 km. Świetne pokoje, hamaki rozwieszone w cieniu, kuchnia do dyspozycji, pralnia, leżaczki przed drzwiami i do tego tanio! Najważniejszym jednak czynnikiem przyciągającym jest Alberto. Właściciel Hostel BACKPACERS. Facet w wieku naszych rodziców przez wiele lat pracował w czterogwiazdkowym hotelu na wybrzeżu, a potem i w Cusco. Po trzęsieniu ziemi w 2007 roku w rejonie Pisco – Paracas sprowadził się tu, by wspólnymi siłami z trzecią żoną(!!) zbudować miejsce, osiągalne dla kieszeni takiej jak nasza. Średnia cena pokoju w hostelu w mieście to 80/100 soli . My zapłaciliśmy 40 soli… Poza tym to jeden z tych ludzi dla którego nie ma problemów nie do rozwiązania. Motocykle, hmm – „nie mamy patio ani garażu, ale tu pod schodami się zmieszczą… ooo tu przesuniemy stoły i będzie w porządku”.

Parze Hiszpanów nie działała ani jedna karta płatnicza… no problem! policzył ich mniej, zapłacili ile mieli, „resztę zapłaćcie po powrocie do kraju przelewem”.

Nazajutrz rano popłyneliśmy motorówką do Parku Narodowego Islas Ballestas, czyli kilku wysepek na otwartym ocenie, na których przebywają foki, lwy morskie, pingwiny i niezliczona ilość gatunków ptaków, których hiszpańskich nazw niestety nie pamiętamy…

Nieoficjalnie nayzwane „Galapagos dla ubogich”, bo zaplaciliśmy po 30 zł od osoby za wycieczkę :)

WARTO BYŁO!

Innymi słowy bardzo polecamy ten zakątek Peru. Autobusy z Limy dojeżdżają do Paracas za dwadzieściapare zł w około 3 godziny. Tak blisko od 8 milionowego miasta, a człowiek czuje się jak na końcu świata :)

Panamericana

2013-01-22T05:14:00.006+01:00

Wyjazd z Arequipa miał być początkiem szybkiej, choć niekoniecznie przyjemnej przeprawy przez Peru. Do granicy z Ekwadorem mamy około 2'000 km, na co dajemy sobie mniej więcej tydzień. Pomimo wczesnej pobudki postanowiliśmy nacieszyć się nareszcie dobrą pogodą (pierwsze od 3 tygodni bezchmurne niebo) i pospacerować po mieście. Wyszło więc, że do wyjazdu zebraliśmy się o 11.

Panamericana Sur, czyli droga do Limy była dla nas z początku pierwszą porządnie ruchliwą drogą w Ameryce Południowej. Natężenie porównywalne do trasy Warszawa - Kraków, z dodatkowymi stromymi podjazdami, więc pomimo 'powrotu mocy' wyprzedzać nie było łatwo. Dopiero po kilkudziesięciu kilometrach na drodze zrobiło się luźniej, a serpentyny stały się łagodniejsze.

Krajobraz zmienił się diametralnie. W sumie w ciągu 24h zjechaliśmy 4'500 m niżej. Wczoraj jechaliśmy wzdłuż łach śniegu na poboczu i podchodziliśmy do alpak (taki gatunek lam, długowłosy), a dzisiaj przemierzaliśmy suche pustynie. Powrócił też nasz argentyński znajomy, czyli wiatr.

Po dojechaniu nad ocean ostra konfrontacja: zamiast ładnych wiosek rybackich - baraki, mury i syf po horyzont. Na szczęście po pokonaniu 20-kilometrowej "ulicówki" droga zrobiła się przyjemna i atrakcyjna widokowo, zwłaszcza, że w wielu miejscach przebiega kilkanaście metrów od Pacyfiku. Założyliśmy, że od 16. szukamy noclegu, bo w Peru po nocach jeździć nie będziemy. Wybór padł na wioskę Atico i o 17. mieliśmy już nocleg. Korzystając z ostatniej godziny dnia wybraliśmy się na plażę, pokonując po drodze gruntowy pas startowy i dzikie wysypisko śmieci. Mimo to plaża okazała się pozytywnie ładna, kąpiel i skakanie przez fale - bezcenne.

Na obiad udaliśmy się do przydrożnej 'mamity'. Za 5zł dostaliśmy kurczaka z frytkami, makaronem i ryżem, nie do wyboru, tylko razem. Powiedzmy, że frytki to była sałatka.

Tak jak Polska prawie przespała epokę czeków, tak chyba Peru przespało epokę telefonów komórkowych. Zasięgu w Atico nie mamy, ale WiFi hula, aż miło :)

Arequipa

2013-01-21T04:31:00.004+01:00

Zgodnie z planem ucieczki przed porą deszczową, bogatsi o doświadczenia wpatrywania się w niebo w Boliwii, postanowiliśmy, że Peru zostawimy sobie "na przyszłość". Czas mamy ograniczony, a nie chcemy przez kolejny miesiąc być niewolnikami hosteli... zwłaszcza, że nie musimy. Przełom stycznia i lutego to w peruwiańskich Andach okres osuwisk, podmytych dróg i zamkniętych szlaków. A warunki w Ekwadorze kuszą.

Na szczęście jest możliwość ominięcia gór - położoną wzdłuż wybrzeża Pacyfiku Panamericaną. Droga długa (około 2000 km), podobno nudna, ale co dla nas ważne: o tej porze roku sucha!

Wcielając więc w życie nasz nowy plan wstaliśmy o 6:00 i po 7. byliśmy gotowi do wyjazdu z Puno. Wcześnie, ale od południa nad jeziorem Titicaca zapowiadane były burze. Po drodze, po raz pierwszy od miesiąca, zatankowaliśmy normalną, 90-oktanową benzynę. Po kilkunastu kilometrach nastąpiła fenomenalna poprawa pracy naszych silników: znowu zaczęły pracować równo, przestały rzucać i gasnąć po zatrzymaniu się. Bez problemu zaliczyliśmy najwyższy punkt trasy na wysokości 4'520m n.p.m. W związku z tymi doświadczeniami komisyjnie nadaliśmy boliwijskiej benzynie tytuł "cienkiego bełta". Pomimo, że subsydiowana, to była prawie do niczego, przynajmniej dla naszych gaźników. Dodatkowo w Boliwii popsuły nam się "żebraczki", czyli wskaźniki poziomu paliwa. Było wtedy niewiele ponad 10'000 km na licznikach, czyli idelanie po utracie gwarancji. Paliwa nigdy nie mieiliśmy tyle samo, bo z racji obciążenia jeden motocykl pali trochę więcej, inny mniej, ale przez całą Boliwię oba zaniżały faktyczną ilość w baku, przesuwały się 'skokowo', a nie płynnie. Stwierdziliśmy, że coś się popsuć musiało dla zasady. W najgorszych warunkach (wiatr, podjazdy) nie palimy więcej, niż 3 l/100km, więc damy radę oszacowac co i jak bez pomocy wskaźników. Po zatankowaniu w Peru, jeszcze na wysokości grubo powyżej 3'000 m obie "żebraczki" zaczęły działać prawidłowo!

Jutro zabieramy się za czyszczenie filtrów paliwa - ciekawe co tam znajdziemy?

Ostatnie 50 km było też dla nas odcinkiem powrotu do dynamicznej jazdy. Silniki naszego typu tracą przeciętnie 10% mocy na 1'000 m wysokości, czyli na wspomnianych 4'520 mieliśmy 45% mocy mniej, jakieś 5,5 konia. W praktyce oznaczało to 65 km/h po płaskim i dramatyczne zwalnianie na każdym podjeździe do 20-30 km/h. Arequipa położona jest na 2'300 m n.p.m, 1'500 m niżej niż La Paz, czy jezioro Titicaca. Po miesiącu spędzonym głównie powyżej 3'000 m czuć wyraźną różnicę :)

Pożegnaliśmy więc dzisiaj Altiplano, a już jutro planujemy zobaczyć ocean.

Granica Bolwia - Peru

2013-01-20T02:52:00.006+01:00

Z granicą poszło dość szybko, acz nie do końca bez problemów.

Po Boliwijskiej stronie absolutnie żadnych komplikacji. Choć przy wyjeździe najczęściej ich nie ma…

Po peruwiańskiej natomiast gładko poszło tylko z wbiciem stempla do paszportu. Problemy zaczęły się w aduanie. Przyczepili się, że nie mamy dowodów rejestracyjnych tylko duplikaty. Jakoś ani między Chile i Argentyną ani Argentyną i Boliwią nikt nie miał do tego dokumentu zastrzeżeń… Przyniosłam więc teczkę z całą stertą dokumentów – homologacją, fakturą zakupu, pozwolenia na prowadzenie i to ich przekonało, że motory są nasze.

To, że pan oficer w trakcie wypełniania dokumentów, rzucał pod moim adresem teksty w stylu „jesteś złą kobietą, że jeszcze nie dałaś dziecka swojemu mężowi” pozostawię bez komentarza.

Kiedy myślałam, że to już koniec granicznych atrakcji, okazało się, że muszę jeszcze odwiedzić posterunek policji. Ha ha! Pan policjant stwierdził, że nasze ubezpieczenie z pewnością nie obowiązuje w Peru, pomimo, że polisy nie widział. Najpierw twierdził, że nie może nas więc wpuścić do Peru, bo jeśli będziemy mieli wypadek to będzie problem. Jednak gdy powiedzieliśmy, że kupimy w takim razie w Puno (miasto 130 km od granicy), to powiedział, że pobierana jest opłata 10 soli za pojazd. Nie mieliśmy tyle pieniędzy. W portfelu gołe 7 soli, które Rafał dostał od baby na granicy za 20 boliwianów.

Posunęłam się więc do ostateczności, mówiąc, że okradziono nas w Boliwii i dopiero w Puno, za pośrednictwem Western Union będziemy mieli jakiekolwiek środki na dalszą podróż. Smutny, prawie łzawiący wzrok i pan policjant ostatecznie połaszczył się na równowartość 9 zł i pozwolił nam przekroczyć granice…

Boliwia, Boliwia

2013-01-20T02:37:00.004+01:00

Wyjechaliśmy dziś z Boliwii. Po miesiącu. Planowaliśmy być tutaj krócej, ale wyszło dłużej i nie potrafimy tego do końca uzasadnić.Czas więc na krótkie podsumowanie tego kraju… Wraz z przekroczeniem granicy zmieniło się prawie wszystko. W przeciwieństwie do Argentyny mogliśmy znowu swobodnie (czyt. po 'normalnym kursie') korzystać z bankomatów. Zniknęły pustkowia i między miastami zaczęły pojawiać się wioski. Ludzie (a zwłaszcza kobiety) naprawdę na codzień noszą tutaj kolorowe ubrania. Nie używają wózków - dzieci (a jest ich mnóstwo) noszone są na plecach, w chustach. Co nas też najbardziej uspokoiło to nareszcie - brak wiatru, który w Argentynie był codziennie.

Wracając do ludzi, Boliwia (niektórzy piszą jeszcze o Gwatemalii) to jedyny kraj w obu Amerykach, gdzie indianie stanowią większość. Gringo to na prawdę gringo i widać to z daleka. My poruszaliśmy się głównie wśród górskich ludów Qeuchua i Aymara. Niby wszystko było w porządku, ale naszą uwagę zwróciło 'zamknięcie' tych ludzi. Mało, że w przeciwieństwie do Chile i Argentyny przestano nas zagadywać na ulicy. Nawet pytając się o cenę w sklepie odpowiadano nam ze wzrokiem zwróconym w innym kierunku, a pytania nie mające związku z transakcją były zwykle kwitowane milczeniem. W sumie tylko ludzie związani z turystyką wykazywali jak do tej pory jakiekolwiek zaangażowanie.

Co do samej turystyki, to też wszystko się zmieniło. Pomimo, iż Boliwia jest względnie tania, to wydawaliśmy w tym kraju jak do tej pory najwięcej. Śpimy w hotelach i hostelach, bo campingów nie ma. Do tej pory tylko 2 razy rozbiliśmy się tutaj 'na dziko', a poruszamy się głównie z miasta do miasta. Można by inaczej, ale w Boliwii pojawił się nieobecny do tej pory problem, czyli pora deszczowa. Jako, że pada prawie codziennie, wolimy pewne schronienie. Poza tym odległości między miastami są na tyle normalne (100 - 200 km), że w przeciwieństwie do ogromnej Argentyny zwykle bez problemu wyrabiamy się przed zachodem słońca. Podobnie jest z jedzeniem. Różnica między gotowymi daniami, a kupowaniem prduktów jest prawie żadna. Poza jajkami na miękko na Salarze nie używaliśmy tutaj kuchenki. Z cenami też jest różnie: tanie są hotele i robocizna, ale ceny w sklepach, nawet tych wiejskich nie powalają - są może 10-20% niższe niż w Polsce (i nie piszemy tu o produktach importowanych, ale o industria boliviana). Jak na kraj, którego PKB per capita jest na światowym 120. miejscu, to nie czujemy się tutaj bogaczami z Europy.

Mało tego, ulice większych miast wypełniają też porządne (czyt. za drogie dla nas) knajpy i fast foody, pełne miejscowych. Przykładowa cena zastawu z Burger King: 22 zł. Z drugiej strony masowo zatrudnia się tu do pracy dzieci (np. do pakowania zakupów w supermarketach). Naszym zdaniem tajemnica polega na tym, że mało kto rejestruje w Boliwii cokolwiek, a oficjalnie dochody wykazują tylko ci z większych firm.

Oczywiście działa to na swój sposób, ale po raz kolejny przekonujemy się, że to nieprawda, że w tzw. krajach trzeciego świata ludzie mieszkają w norach i piją wodę z kałuży. Mają po prostu mniej pieniędzy, ale też mniej wydają. Żebraków jest na ulicach mniej więcej tyle, co Cyganów w Warszawie.

W La Paz, po kilku nocach w podłym alojamiento w centrum (na lepsze miejscówki nie było nas stać) przenieśliśmy się do poznanej w Potosi Misti. Misti jest z USA i jest nauczycielką w amerykańskiej szkole. Mieszka w dzielnicy Zona Sur, które nazywa „Miami”. Bo prawie tak się tu czuje: szerokie, czyste ulice, pełno drogich sklepów i schludnych budynków. Do tego ulice zapełnione amerykańskimi samochodami i rzadko spotykany inny niż biały kolor skóry. ALE! pomimo, że czesne w szkole wynosi $1'000 miesięcznie, to 80% uczniów to Boliwijczycy bez związku z USA.

Będąc w La Paz nie mogliśmy oczywiście nie odezwać się do naszego ambasadora!(temat przybliżyliśmy w poprzednim poście).

Z przykrością jednak stwierdzamy, że ostatnie kilka dni piekielnie zmęczyło nas psychicznie. Od wyjazdu z La Paz Boliwijczycy chcieli od nas pieniądze dosłownie za wszystko. Za drogi, za wjazd do miasta, za wyjazd z miasta, za ścieżki trekingowe na Isla del Sol, za samo wejście na wyspę, a właściwie zejście z łódki na wyspę!! Broniliśmy się przed tym jak mogliśmy i większości bezpodstawnych opłat udało nam się uniknąć. Dzięki sprytowi, cwaniactwu czy jakkolwiek to nazwiecie. Postanowiliśmy jednak działać w imię zasady oko za oko. Oni nie mieli żadnych skrupułów to i my graliśmy w ten sam sposób. Taki przykład z drogi do granicy:

Przed Copacabaną policjant usiłował nam wmówić, że musimy zapłacić za drogi. My na to, że przejechaliśmy całą Boliwię i na wszystkich punktach poboru opłat mówili nam, że motocykle nie płacą. Szliśmy więc w zaparte. To policjant zmienił taktykę, twierdząc, że musimy zapłacić po 5 boliwianów (zbił połowę ceny), za to że sprawdził nam papiery z aduany.Rafal się wkurzyl i zaczął mówić do funkcjonariuszy po polsku i… podziałało. Puścili nas, a do tego jeszcze zaczęli „przyjacielsko” zagadywać o naszą podróż. Chyba z samego rafałowego tonu głosu zorientowali się, że nic nie wskórają.

Panów z podobnymi, acz 2 razy droższymi biletami (20 boliwianów od osoby) spotkaliśmy przy wyjeździe z Copacabany, gdzie na szczęście bez zbędnej dyskusji wystarczyło stwierdzenie, że już zapłaciliśmy przy wjeździe. Odpuścili nam pokazywanie biletów których nie mieliśmy…

Niesmak w takich razach jednak pozostaje.

Na Isla del Sol praktycznie nie da się w spokoju przejść treko-spaceru, bo co chwilę chcą pieniądze. Najpierw 5 boliwianów, później 15, później znów 5. Zdjęć też nie można robić wszędzie, bo przecież Ci ludzie mają akt notarialny na widoki z wyspy. Oszaleć można. Tak naprawdę więc wycieczki z Copacabany na Isla del Sol nie polecamy!!! Owszem, było ładnie, ale zdecydowanie za drogo (cena łódki i późniejsze „haracze” lokalesów). W Boliwii jest mnóstwo ładniejszych i przede wszystkim spokojniejszych miejsc.

Szymon - samozwańczy ambasador Polski w Boliwii

2013-01-16T19:47:00.001+01:00

Te informacje znalazły się początkowo w projekcie innego posta, ale jako, że nasz blog pisany jest po polsku i głównie dla Polaków, to chcemy wyraźniej i czytelniej zaznaczyć, że mamy naszego nieoficjalnego reprezentanta w La Paz!

Szymon 4 lata temu podróżował po Świecie i jakoś tak wyszło, że w Boliwii został na dłużej. A jako że pomimo utrzymywania stosunków dyplomatycznych z Wielonarodowym Państwem Boliwia nie ma w tym kraju ani polskiej ambasady, ani konsulatu, to Szymon na własą rekę pomaga i zaprasza polskich turystów, podróżników, członków wypraw, wycieczek, niezależnych i zorganizowanych, starszych i młodszych do swojej 'ambasady'. To właśnie przy pomocy Szymona i Gabichy (dziewczyny ambasadora) wiele rzeczy w Boliwii stało się dla nas bardziej zrozumiałych. W kilku sprawach nam też pomogli. Nareszcie, po prawie 3 miesiącach, mogliśmy porozmawiać po polsku nie tylko do siebie. Dla Polaków przebywających w pobliżu podajemy namiary: mywayaround.com

6'088 m dalej od piekła, czyli wyprawa na Huayna Potosi

2013-01-16T04:15:00.004+01:00

Panorama La Paz z Huayna Potosi w tle

O wspinaczce na 6-tysięcznik nie marzyliśmy jakoś specjalnie, może głównie dlatego, że góry tej wysokości nie są łatwo, szybko i ekonomicznie dostępne z Polski, a jak już, to na Polaków w Azji czeka wiele 7-tysięczników, więc po co się rozdrabniać.

Krainą 6-tysięczników są za to Andy.

Od wakacji 2011, czyli od próby zdobycia Monte Rosa w Alpach nie podejmowaliśmy z Martą żadnych wysokogórskich akcji. Raki i czekany leżały pod łóżkiem, a głębokie lodowcowe szczeliny pozostawały jedynie wspomnieniami. Okazja do rozruszania się i pooddychania powietrzem o ciśnieniu 55% niższym niż na polskich nizinach pojawiła się w La Paz. Jedną z drugoplanowych (po rowerowej ‘drodze śmierci’ oczywiście) gringo-atrakcji jest wycieczka na górujący nad miastem szczyt Huayna Potosi, 6’088 m n.p.m.

Po dojechaniu do La Paz (i 2-godzinnym przebijaniu się przez El Alto) postanowiliśmy zrobić rozpoznanie.

Niestety w Boliwii bycie niezależnym turyściakiem nie jest łatwe. Jako, że Huayna Potosi zaliczana jest do najprostszych 6-tysięczników, zdobywanych dziennie przez kilka gringo-agencji, chcieliśmy wejść na górę sami. Dokładne mapy GPS mieliśmy, a w najgorszym wypadku pójdziemy po śladach, za grupą z przewodnikiem.

Boliwia to jednak kraj taniej siły roboczej. Po wizytach w kilku agencjach okazało się, że za samo wypożyczenie sprzętu zapłacimy po $60, a full 2-dniowy pakiet (z przewodnikiem, jedzeniem, dojazdem i atakiem szczytowym z prywatnego schroniska, a nie z namiotu) wycenia się na $120. Oszczędność niewielka, a jako, że pora deszczowa w Boliwii w pełni – postanowiliśmy dać się zaprowadzić się na szczyt.

Dodatkowo za agencją przemawiał fakt, że nikt inny z nami iść nie chciał. Ja Martę wyciągnę ze szczeliny, ale czy ona mnie? Już niekoniecznie.

Pierwsza niespodzianka o 9:00 pod drzwiami agencji: spotkaliśmy parę Amerykanów, z którymi rozmawialiśmy może 30 sekund, mijając się na szlaku koło Santiago 3 miesiące temu! Fajnie. Pogoda od rana nie nastrajała optymistycznie, ale co tam – ma być przygoda – a w górach i tak jest zawsze inaczej… okazało się, że było gorzej.

Po dopasowaniu ekwipunku dowieziono nas do pierwszego schroniska, położonego na wys. 4’800 m. Po drodze, czekając na mamitę – kucharkę, zaliczyliśmy punkt widokowy – widoku nie było, ale chmury też nam się podobały ;). Marta już od wyjazdu z La Paz zaczęła bić rekordy wysokości. Niestety, brak tlenu wywołał u niej chorobę lokomocyjną i podróż nie była szczytem komfortu. W schronisku zjedliśmy obiad i rozdzieliliśmy się: my zamierzaliśmy atakować szczyt już o północy, a Amerykanie dopłacili (niewiele więcej) do zabawy z czekanem na lodowcu, czyli dnia aklimatyzacyjno-szkoleniowego i górę planowali zdobywać 24h po nas.

O 13:30 rozpoczęliśmy podchodzenie do drugiego schroniska, położonego na 5’300 m. Mieliśmy tylko 500 m podejścia, ale zadyszka skutecznie nas spowalniała. Towarzyszył nam deszcz, który w połowie drogi przestał się rozmrażać – więc górny obóz przywitał nas śniegiem i wiatrem. Widoków oczywiście nie było. Szliśmy całkiem dobrze, bo 3-godzinną drogę zrobiliśmy w 2,5 godziny. Marta zaczęła jednak odkrywać możliwości swojego organizmu, parę razy chciała zawracać, ale wspólnie zmotywowaliśmy się do dojścia do schroniska.

Na górze – jak na turystów przystało – nie musieliśmy zajmować się niczym. Obiad zrobił dla nas przewodnik, wytopił i zagotował termos wrzątku na noc, ale na szczęście wszystko odbywało się w jednym pomieszczeniu, więc namiastka górskiej atmosfery pozostała. Na nasze usprawiedliwienie możemy tylko napisać, że sami wnieśliśmy sobie piwo J

Do tej pory nawet ja nie spałem nigdy powyżej 5’000 m, w ogóle poza Demawendem w Iranie (5’760 m) nie przebywałem dłużej na takiej wysokości. Było dziwnie. Oddychało się ciężko, apetytu nie było. Zaraz po obiedzie, czyli ok. 16, zasnęliśmy, chyba ze zmęczenia, ale obudziliśmy się już po 2 godzinach, i ponownie zasnąć nie mogliśmy. Okazało się, że w trakcie naszej drzemki trochę się wypogodziło. Podziwiając widoki potwierdziliśmy z przewodnikiem, że wstajemy o północy i atakujemy szczyt.

Huayna Potosi, szczyt widziany z drugiego obozu, 800 m niżej

"drugi obóz", czyli prywatne schronisko, 5'300 m n.p.m

Po powrocie do śpiworów przez kolejne 4 godziny próbowaliśmy zasnąć. Dodatkowo Marta w dalszym ciągu nie czuła się najlepiej. Zadecydowaliśmy, że ostateczną decyzję podejmiemy o północy: czy idziemy razem, czy Marta zostaje, a gdy objawy choroby wysokogórskiej nasilą się, to zejdziemy na dół.

W sumie przespaliśmy niewiele, ale o północy przewodnik zadecydował, że „śpimy” pół godziny dłużej, bo jest śnieżyca. Uwierzyliśmy mu na słowo i powegetowaliśmy z zamkniętymi oczami. Wyjście ze śpiwora nie było proste: było zimno (+1 st.), a głowa bolała jak po grubej imprezie. Przewodnik przygotował nam śniadanie – nie ruszyliśmy go. Moje śniadanie stanowiła herbata z koki i 3 kubki wrzątku. Stan Marty się nie poprawił, ale też nie pogorszył. Postanowiliśmy więc, że zostanie w schronisku, a ja pójdę sam z przewodnikiem.

Do wyjścia byliśmy gotowi po pierwszej, ale zerwał się wiatr i z nadzieją, że przewieje chmury, poczekaliśmy do 1:45. W momencie wyjścia wiatr ucichł, ale śnieżyca pozostała. Przewodnik dał mi jasno do zrozumienia, że może być ciężko i na 50% zawrócimy – trudno, trzeba spróbować. W odniesieniu do Tatr warunki były koszmarne – sypki śnieg po kolana, widoczność na 2-3 m, zimno, ciemno i brak szlaku. Co kilkanaście minut słychać było spadające lawiny. Sam nigdy nie wyszedłbym w góry w takich warunkach, ale Amigo robi tę trasę z gringosami nawet 4x w tygodniu. Przygoda przygodą, zaufałem mu w pełni, związaliśmy się liną i od razu wyprzedziliśmy 4-osobową grupę, która ruszyła ze schroniska położonego ok. 150 m niżej.

Pierwsze podejście było masakryczne. Po opiciu się wodą głowa przestała mnie boleć, ale wraz z pierwszymi krokami pojawiła się zadyszka, okropna zadyszka. Momentami miałem wrażenie, że przyciemnia mi się wzrok, ale zakładałem, że to z niewyspania, więc parłem dalej. W momencie, gdy już całkowicie kończyła mi się siła przewodnik zrobił przerwę, żeby się rozebrać. I tu szok: „dzika świnia z Polski” pokazała co potrafi i w 30 min zrobiliśmy 200 m podejścia!!! Zostało „tylko” 600 m. Pomimo, iż warunki się nie zmieniły, to Amigo zmienił zdanie i zaczął przepowiadać sukces ataku, o ile tylko utrzymam tempo ‘que machina’…

W ramach dygresji dla mniej wtajemniczonych: lodowce są „bardziej” bezpieczne w nocy i o poranku, kiedy lód na całej grubości jest zamarznięty. Wraz z nastaniem świtu Słońce zaczyna topić lód od zewnątrz. Lodowiec, pomimo, iż jest pozornie jednolitym tworem, to powoli ‘spływa’ z góry, pękając, tworząc kilkumetrowe szczeliny. Szczeliny trzeba często pokonywać po ‘mostkach’, które są oczywiście bardziej wytrzymałe, kiedy Słońca nie ma, a temperatura jest na minusie. Przewodnicy na Huayna Potosi, tak samo jak na innym górach, podejmują oczywiście jak najmniejsze ryzyko i jeżeli szczyt nie zostanie zdobyty do 6:30, czyli do wschodu Słońca, to grupy zmuszone są do zawrócenia. Nam dodatkowo utrudniała zadanie półmetrowa warstwa świeżego śniegu, maskująca wiele niebezpieczeństw.

Wracając do tematu: w ciemnościach ruszyliśmy dalej. Moje tempo podchodzenia wyraźnie spadło i po 2 przerwach co 15 minut zatrzymywałem się już z braku tlenu co 5-10 minut. Ciekawie zrobiło się powyżej 5’900. Zaczęliśmy trawersować mocno nachylony stok. Czekany zaczęły ratować życie, a po podcięciu pierwszej lawiny zaczęliśmy na zmianę asekurować się, robiąc prowizoryczne stanowiska z wbitego z całej siły (czyli w praktyce w sypkim śniegu po łokieć) czekana. Przewodnik kilkukrotnie zapowiadał, że jest kiepsko i chyba zawrócimy, ale po skutecznym torowaniu zawsze kazał mi do siebie podchodzić, wiec parliśmy dalej.

Na 6’000 przerwa na czekolade – wykorzystałem ją bardziej na rozgrzanie palców, bo według indiańskiego nosa było -20 stopni, a w praktyce traciłem czucie w palcach pomimo 2 par (w tym puchowych ‘łapawic’) rękawiczek. Zaczęła się oficjalnie najniebezpieczniejsza część ataku szczytowego, czyli swojsko brzmiąca … Grań Polaków (podobno nazwana tak po wypadku z udziałem naszych rodaków w 1994 r.). W latach ’90 o Grań rozbił się też samolot! Zaczęło świtać i przestało sypać. Momentami nawet się wypogodziło, przez co grań pokazała znajdujące się po obu stronach kilometrowe przepaście. Wszystko byłoby ok., gdyby grań była widoczna, ale my szliśmy po głębokim puchu i każdy krok mógł okazać się ostatnim. Przewodnik powtórzył oczywistą zasadę, że jeżeli on poleci w lewo, to ja mam skoczyć w prawo i dlatego też szedłem nie po jego śladach, ale o pół kroku bardziej w prawo. Wspomnienia do końca życia zostały zagwarantowane.

I to właśnie przejście ostatniej grani wywołało najwięcej emocji. Światła La Paz, wschód słońca, zrzucany przez nas śnieg spadający kilkaset metrów w dół… Na szczycie przywitała nas mgła, nic nie wnoszące zdjęcie umieszczam dla zasady ;)

Huayna Potosi, 6’088 m n.p.m., zdobyliśmy o 6:00, czyli w sumie po 4 godzinach (z czego 2 zajęło nam podejście z 5’900, ze wspomnianym trawersowaniem i ‘skradaniem’ się po grani). Pozostało więc „tylko” zejść, a jak statystycznie wiadomo, 80% wysokogórskich wypadków zdarza się podczas schodzenia. Żeby mieć mnie na oku w drodze powrotnej szedłem pierwszy. Po ostrożnym przejściu grani było już łatwo, zwłaszcza, że na końcu spotkaliśmy 3-osobową grupę, będącą w momencie zawracania. Powrót wyszedł zadziwiająco łatwo, po 1,5 h byliśmy z powrotem - o 7:30 Marta właśnie wstała ;) Pogoda bez zmian, czyli śnieg, śnieg, śnieg.

Pochwalić się muszę: tego dnia z 7 ekip byłem jedynym gringo, który zdobył szczyt. Co do wniosków i spostrzeżeń: w porze suchej, czyli podczas boliwijskiej ‘zimy’ Huayna Potosi jest wg mnie szczytem naprawdę prostym. Jeżeli pogoda jest dobra, to liczne agencje dosłownie „wydeptują” szlak na szczyt, a na lodowcu jest wiele fajnych miejsc do rozbicia namiotu (zwłaszcza tzw. Campamento Argentino na 5’540 m, zaczynanie z którego podobno umożliwia niemal ‘wbiegnięcie’ na szczyt w 2h). Nasze zdobycie szczytu, w fatalnych warunkach pogodowych, byłoby jednak w 100% niemożliwe bez osoby dobrze znającej szlak.

Na koniec dla wytrwałych ciekawostka. W duchy nie wierzę, ale tego, co z Martą doświadczyliśmy nie możemy wyjaśnić. Ok. 21. słyszeliśmy oboje wyraźnie sapiącą i idącą do góry po lodowcu osobę (standardowe ‘podejście’ przebiegało ok. 5 metrów od naszego schroniska - o cienkich ścianach). Po kilku minutach wyszedłem na zewnątrz ‘za potrzebą’, z ciekawości rozglądając się za światłem czołówki – nikogo nie było widać. Przed atakiem szczytowym powiedzieliśmy o tym przewodnikowi, a on sam przyznał, że bardzo często zdarza mu się przez chwilę słyszeć, a nawet wiedzieć tzw. „białe postaci” w górach - zjawy i duchy zaginionych turystów. Niekiedy wrażenia są podobno bardzo silne – widać sylwetkę osoby, która rozpływa się po kilkudziesięciu metrach podejścia. O zabobonach i wierzeniach, które poznaliśmy w Boliwi będzie pewnie cały kolejny post, ale ostatecznie w drodze na szczyt i z powrotem nikogo samotnego nie spotkaliśmy, żadnych śladów butów, czy obozu nie było. Ciekawe.

Zdjęcia

2013-01-13T03:52:00.002+01:00

Uaktualnilismy galerie. Milego ogladania!

Cochabamba

2013-01-11T19:19:00.001+01:00

Do Cochabamby pojechaliśmy głównie ze względu na sklepy motocyklowe. Ani przewodniki, ani napotkani turyści nie polecali specjalnie tego miasta. My musieliśmy jednak kupić nowe opony. Poza tym znalazł się CouchSurfer który zgodził się nas przenocować...

Z resztą droga między Sucre i Cochabambą była śliczna, choć trudna (ponad 100 km niewzasfaltowane, w tym 40 km morderczego szutru prowadzącego w korytach rzeki i 70 "kocich łbów"). Udało nam się nawet spędzić jedną noc pod namiotem. Znaleźliśmy miejsce totalnie niewidoczne z drogi z pięknym widokiem na góry, z dala od wiosek. Idealnie... Popijając mate podziwialiśmy spektakularny zachód słońca.
Ach szkoda, że w Boliwii nasza podróż zmieniła charakter i podróżujemy głównie od miasta do miasta...i tak rzadko wyciągamy namiot z plecaka...

Gdy dotarliśmy do Cochabamby okazało się że nasz boliwijski numer nie działa i nie mamy możliwości skontaktować się z naszym hostem. Dzięki orientacji w terenie Rafała bez większych problemów dotarliśmy... No właśnie... nie do domu hosta, ale do "domu kultury". Tam też mieliśmy spać. Od początku było dość dziwnie. Ramiro przygotowywał ognisko na środku podwórka na wieczorną imprezę i praktycznie z nami nie rozmawiał.
Jak już się odezwał to tonem nieznoszącym sprzeciwu (????) Trochę jesteśmy za starzy na takie numery. Rozpakowaliśmy plecaki, z grzeczności zapytaliśmy o której zaczyna się impreza (była 19:58, a fiesta zaplanowana była na 20) i poszliśmy szukać ulicznych hamburgerów, bo umieraliśmy z głodu.
Po pół godzinie z pełnymi brzuchami wracamy do naszej miejscówki, a tu amigo jak na bramce przed klubem mówi nam, że musimy zapłacić po 10 boliwianow za wejście.
- "Słuchaj stary my tu z CS, zatrzymaliśmy się u Ramiro, my nie na imprezę, ale do pokoju."
- "Musicie zapłacić, bo to fundacja i z niej korzystają wszyscy, a trzeba płacić czynsz, wode, prąd. Poza tym Ramiro powiedział że macie zapłacić".
- "To my chcemy rozmawiać z Ramiro"
- "Teraz jest to niemożliwe, bo jest w trakcie przeprowadzania rytuału."
Zrobiliśmy wielkie oczy. Rafał wyszedł ze słusznego założenia, że na bramce zawsze stoją najwięksi idioci. Powiedzieliśmy, że żeby zapłacić musimy dostać się do rzeczy i z nich wziąć pieniądze. Weszliśmy do środka. Na placu wokół ogniska zgromadzonych było około 40 osób. Od dzieciaków z liceum, przez ludzi w naszym wieku a'la hipi po takich w garniakach grubo po 30tce.

Może to i tradycje inkow związane z Pachamamą (Matką Ziemią-był pierwszy piątek roku...), a może i jakaś sekta. Cholera wie. Jak zaczęli tańczyć wokół ogniska trzymając się za ręce, uznaliśmy, że nie będziemy uczestniczyć w tym przedstawieniu i poszliśmy do pokoju.
Na szczęście o 1:30 przyszła burza i towarzystwo rozbieglo się w 5 sekund.
Nazajutrz z rana postanowiliśmy się ewakuować czym prędzej. O 8:30 byliśmy gotowi.
Pozostało kupić opony. Dzień wcześniej widzieliśmy warsztaty motocyklowy, w którym postanowiliśmy zapytać o opony.

Gdy podjechaliśmy stały się dwie bardzo mile rzeczy...
1. Poznaliśmy Hektora - motocyklistę który zaprowadził nas do sklepu z oponami i załatwił sporą zniżkę, a później wskazał fajny hostel również z upustem :)
2. Rafał znalazł pod warsztatem 50 euro!!
Uznaliśmy więc że Marka Ziemia zrekompensowała nam koszmarną noc i pierwsze w życiu "strange experience" z CS... :)))

Zakupione opony były więc GRATIS :D

Jedyny problem był taki, że nigdzie nie chciano wymienić nam owych Euro, bo były brudne. Próbowaliśmy w trzech miejscach...
No cóż. Wróciliśmy więc do hostelu i regularnie wodą z mydłem wypraliśmy banknot. Gdy wysechł, poszedł od ręki! hehehe

11 000

2013-01-07T04:08:00.003+01:00

11 000 km za nami i prawie 11 000 wejść na nasz blog. Bardzo serdecznie Wam dziękujemy, że jesteście w tej podróży razem z nami i że chce Wam się to wszystko czytać :))))

Ludzkie historie...

2013-01-07T03:47:00.001+01:00

Z Sucre wyjechaliśmy dopiero po godzinie 15. Głównie przez pogodę, ale także z tego samego powodu co zwykle... zasiedzenia. Normalnie nie wyruszamy w dalszą podróż po południu, jednak po kilku dniach spędzonych w jednym miejscu trzeba zrobić choćby kilkadziesiąt kilometrów. Inaczej istnieje ryzyko, że zostaniemy kolejny dzień i kolejny i kolejny...
A tu jeszcze tyle przed nami!

Droga z Sucre do Cochabamby jest w trakcie przebudowy i asfaltowania. Pierwsze 80 km jest już skończone i ma dobrą nawierzchnie, a na dodatek prowadzi tylko w dół. Przez liczne serpentyny nie da się jednak rozpędzić bardziej niż do 60 km/h. Dodatkowo spowalniają nas postoje zdjęciowe. Ale przecież nie jesteśmy tu dla robienia kilometrów...
Po około 2h zaczeliśmy myśleć o szukaniu spania i czegoś na kolację...
W jednej wsi udało nam się kupić tylko awokado, gdyż cała wieś nadal świętowała nowy rok i próżno było szukać chleba, empanad, itd. W następnej, większej, był już szerszy asortyment w przydrożnych sklepikach i budkach. Jednak próby znalezienia pieczywa zakończyły się fiaskiem. Nagle pani ze sklepiku znajdującego się trzy schodki niżej zagadnela:

"Może napijecie się kawy, albo herbaty?"
"Dziękuję" odpowiedziałam "poszukujemy chleba na kolację"
P: "Ja mam chleb"
Ja: - "Oooo to poprosimy"
P: - "To może jednak herbaty??"
Ja: - "nie nie naprawdę, poza chlebem potrzebujemy tylko kawałek ziemi gdzie moglibyśmy rozbić namiot na noc" (zagadnełam pół żartem, pół serio)
Mąż Pani ze sklepu (MPzs): "Zjedźcie nad rzekę tą drogą, tam jest miejsce"
Ja - "A czy tam jest bezpiecznie??
MPzs: -"Tak, tu mieszkają dobrzy ludzie, wyedukowani, mówiący po hiszpańsku (jesteśmy w regionie w którym mówi się w języku quechua), nie będziecie mieli problemów"
Pani do męża: - "A może w naszym ogrodzie by się rozbili??"
MPzs : "W sumie czemu nie. Chodźcie za mną..."

Jak to mówią im mniej się spodziewasz tym więcej dostajesz.
Gdy dotarliśmy do ich domu z ogrodem okazało się, że namiot tej nocy nie będzie potrzebny. Dostaliśmy pokoik z łazienką. W ogrodzie rosły drzewa mango, awokado, papaya i bananowce, między któymi wisiały rozpiętę hamaki. Niedowierzając w to co się dzieje postanowiliśmy zapytać ile musimy zapłacić.
Usłyszeliśmy tylko, że mamy się czuć jak u siebie w domu i jeść owoce do woli...

Rozpakowaliśmy rzeczy. Najedliśmy się mango bujając w hamaku, poczym postanowiliśmy odwiedzić naszych gospodarzy w ich sklepiku.
Pani zaparzyła nam mate de coca i zaczeliśmy rozmawiać na różne tematy. O sytuacji politycznej i ekonomicznej Boliwii, o preyzdencie Evo Morales który skończył AŻ 4 klasy podstawówki i o jego wpadkach na arenie międzynarodowej. Potem troche o nas. W końcu i ja zagadnełam ile mają dzieci... i tu zaczełą się straszna historia...

MPzs: "Mamy czwórkę, yyh tzn trójkę bo jedno ostatnio zmarło"
P: (ledwo powstrzymując łzy) "Nasz najmłodszy syn popełnił samobójstwo dwa tygodnie temu"
Możecie sobie wyobrazić nasze miny i to jak się wtedy poczuliśmy...
Nie zadawaliśmy więcej pytań tylko słuchaliśmy...
Historia jak z filmu. 27-letni chłopak, który ma nieślubnego, dwuletniego synka, po ośmiu latach spotkał swoją pierwszą miłość. Po niespełna trzech miesiącach od tego spotkania się pobrali. Piękny ślub, podczas którego "byli tacy szczęśliwi..."
Obydwoje jednak mieli bardzo silne charaktery. Ona zaborcza i zazdrosna. On dumny i też zazdrosny. No i nie wytrzymał... Po miesiącu małżeństwa stało się najgorsze. Osierocił dziecko, pogrążył w żałobie swoich najbliższych. I nikt tak naprawde nie wie, co zaszło w jego życiu, że posunął się do ostateczności...

Siedzieliśmy jak wmurowani, bo w głowach nam się nie mieścilo, że w obliczu takiej rodzinnej tragedii Ci ludzie byli jeszcze na siłach prowadzić swój sklepik, a przede wszystkim pomóc nam, otworzyć swój dom dla kompletnie obcych ludzi.

Mi nie przyszły do głowy żadne słowa. Po prostu przytuliłam tą kobietę w milczeniu.

Później okazało się, że Ci ludzie na codzień mieszkali w Sucre. Po śmierci syna jednak, było im zbyt ciężko w mieszkaniu, w któym jeszcze do niedawna z nim mieszkali. Przenieśli się więc tymczasowo na wieś, do domu, który do tej pory traktowali jako weekendowy. A że są na emeryturze i niemieliby nic do roboty, postanowili otworzyć sklep by nie siedzieć bezczynnie w samotności.

Sylwester w Sucre

2013-01-05T22:24:00.003+01:00

Do Sucre wyruszyliśmy z przysłowiową duszą na ramieniu, nie wiedząc czego możemy się spodziewać po naszych motorkach. Zrobiliśmy w Potosi porządny przegląd – wyczyściliśmy świece, filtr powietrza, filtr benzyny! Rafał napiął łańcuchy. Nie znaleźliśmy uchwytnej przyczyny problemów na trasie między Uyuni i Potosi.

W dniu wyjazdu zalaliśmy baki do pełna uprzednio kupioną (samodzielnie przez Grysza! 100 % po hiszpańsku!) benzyną i w drogę. Ah jak przyjemnie! Z 4000 m n.p.m. zjeżdżaliśmy na 2300 przy dobrej pogodzie i po świetnej asfaltowej nawierzchni. Nie dość że Yamahy dzielnie się spisywały, to jeszcze temperatura przyjemnie rosła. Gdy dotarliśmy do stolicy swe kroki skierowaliśmy do poleconego nam przez innych turystów Gringo’s rincon Hostel. Mieszczący się zaledwie dwie przecznice od placu głównego, w starej, dwupiętrowej kamienicy hostel, prowadzony przez Niemca, który (a jakżeby inaczej) przyjechał do Boliwii za kobietą.

Ekonomicznie, bardzo czysto, niesamowicie miło i klimatycznie. Lepszego miejsca na Sylwestra wymarzyć sobie nie mogliśmy. Motorki stanęły na podwórzu tuż przy naszym 8-osobowym pokoju :) pełnym europejczyków i brazylijczyków.

Pogoda kaprysiła przez co nie udało nam się dotrzeć nad wodospady oddalone jakieś 1,5h od Sucre. Udało się za to znaleźć dwa dobrze wyposażone sklepy motocyklowe. Poszliśmy więc na shopping, hehe. Motorki dostały nowe łańcuchy i zębatki (przednie i tylne) a także nowe, lepsze dla tej wysokości świece zapłonowe.

Oczywiście Rafał ani myślał oddawać Yamahy do mechanika. Tyle razy zmieniał przecież łańcuch w rowerze!:))))

Podwórze hostelu zamieniło się więc w prawdziwy warsztat na jakieś 2-3h. R. zmienił bez trudu zębatkę tylną, poczym okazało się, że przednia nie pasuje… Otwory na śruby były w innych miejscach.

No więc suma sumarum wymieniony został łańcuch, a zębatki udało nam się na szczęście oddać i zwrócono nam pieniądze.

Nowy Rok spędziliśmy bardzo miło. Hostelowy wielki „pasta dinner” otworzył imprezę. Na dachu, na tarasie siedzieliśmy w 30 osób przy naprawde pysznych makaronach i lazanii popijając przy tym wino, piwo i rum ćwicząc przy tym wszystkie języki jakich się kiedykolwiek uczyliśmy :)

Przed północą wyszliśmy na główny plac Sucre gdzie przy akompaniamencie orkiestry przywitaliśmy Nowy Rok. Większość chwile później poszła do klubu dla bacpacers gdzie było PŁATNE wejście (w Boliwii to delikatnie mówiąc niespotykane) i puszczali „europejską” muzykę. My postanowiliśmy zostać na placu i bawić się w rytmach salsy i bachiaty z Boliwijczykami :)

Sylwestra zaliczamy więc do bardzo udanych!

Stolica Boliwii jest naprawde bardzo ładnym, niezbyt wielkim miastem, w któym każdy znajdzie coś dla siebie. Niebawem zamieścimy zdjęcia w galerii. Zaglądajcie!

Z Sucre wyruszyliśmy 2.01 w strone Cochabamby...

Wycieczka do kopalni srebra

2013-01-02T05:24:00.001+01:00

Trzy ostatnie dni spędziliśmy w Potosi, najwyżej położonym mieście Świata (4’000 m n. p.m.). Głównym źródłem utrzymania dla mieszkańców jest Cerro Rico, a dokładniej złoża metali, w tym głownie srebra. Wysoka na 4’800 m góra poszatkowana jest górniczymi tunelami. Niektóre kopalnie działają nieprzerwanie od XVI wieku, a dodatkowo turyści tacy jak my mogą załapać się za niewielkie pieniądze na wycieczkę do środka. Wystarczy wejść do jednej z wielu agencji, bo turystyka staje się powoli coraz bardziej popularna w Potosi, a „emerytowani” górnicy znajdują pracę jako przewodnicy.

Start o 8:30. Dostaliśmy ubrania ochronne, kaski, latarki i kalosze. Pierwszy przystanek był w dzielnicy górniczej. To co jest niesamowite – ta kopalnia jest cały czas czynna. Pracuje w niej około 120 osób. Nie są one jednak zatrudnione przez żaden koncern. Grupy 5-10 górników pracują na własny rachunek. Nie mają pensji. Ich wynagrodzenie zależy od tego ile kruszcu i minerałów uda im się z kopalni wydobyć.

W związku z tym turyści przyjeżdżający do kopalni proszeni są o kupienie „prezentów” dla ludzi w niej pracujących. Na liście pożądanych przedmiotów są:

1. Dynamit

2. Liście koki

3. Woda, soki

4. Alkohol pitny 96%!

5. Papierosy

Targ górników w Potosi jest prawdopodobnie jedynym miejscem, gdzie każdy turysta i terrorysta może sobie kupić dynamit (razem z lontem i zapalnikiem). W każdy pierwszy i ostatni piątek miesiąca górnicy piją alkohol. My mieliśmy to nipowtarzalne szczęście, że na zwiedzaniu byliśmy w ostatni piątek miesiąca a zarazem roku.

W pierwszy piątek miesiąca piją i dzielą się alkoholem z Pachamamą (Matką Ziemią), prosząc by ta była łaskawa i przyniosła im szczęście w pracy. By w ich szybie było dużo minerałów. W ostatni piątek miesiąca z kolei, pijąc alkohol dziękują Pachamamie za to, co przyniosła im w minionych 30 dniach.

My więc załapaliśmy się na poczęstunek i podziękowania dla Pachamamy za cały miniony rok.

Dlaczego aż 96%? Ano dlatego, że jest najtańszy. Litrowa butelka kosztuje 7,5 zł. Poza tym zwalające z nóg stężenie sprawia, że pije się go bardzo małymi porcjami. Są tacy co piją oryginalne stężenie, większość jednak rozcieńcza alkohol wodą. Głównie po to by starczył na dłużej.

Liście koki, święta roślina Inków, używana przez plemiona Quechua i Aymara. Żują ją wszyscy i praktycznie non stop. Po kilka listków koki składa się i wkłada do buzi między trzonowce. Dodatkowo za policzek wkłada się kawałek wapna, które działa jak katalizator i znosi gorzki smak koki. Kiedyś było to najzwyklejsze wapno, w tej chwili można dostać smakowe – bananowe, miętowe, etc. Gdy po kilku-kilkunastu minutach tracą smak, dokłada się kolejne listki. Uwaga! Nie wypluwa się ich przez 3 godziny!! Zawarte w liściach związki uwalniają się bowiem po woli. "Zawierają więcej wapnia niż mleko i więcej fosforu niż ryby, ułatwiają pobieranie tlenu, pomagają pokonać chorobę wysokościową, wspomagają trawienie", znoszą uczucie głodu. "100 gram liści koki zawiera około 2 tyś. mg wapnia podczas gdy mleko krowie zawiera go "zaledwie" ok. 100 mg. Znajduje się w nich również 400 mg fosforu (300 mg w rybach) i około 10 mg żelaza, poza tym m.in. witaminy B1, B2, A, E, C, potas, cynk i miedź." (źródło: www.naukawpolsce.pap.pl)

Po zakupach pojechaliśmy do miejsca, w którym obrabia się rude srebra. Jest to proces fizyczno - chemiczny. Wydobyte kawały skał z rudą wrzuca się do młyna, który rozdrabnia skałę. Następnie przy pomocy wielu odczynników chemicznych oddziela się sredbro od innych minerałów.
potem pojechaliśmy do kopalni - głównego i najciekawszego punktu programu.

Nasza trasa składała się z 3 odcinków – pierwszy, 200 metrowy na poziomie wejścia do kopalni, następnie 50 metrów w dół i zejście na poziom trzeci. Wąskie korytarze oświetla wyłącznie światło czołówek. Nie załapaliśmy się na żadną podziemną eksplozję, ale pod ziemią nie było też miejsca na spacerowanie, gdyż co chwilę trzeba było uciekać na bok przed pędzącymi wagonikami. W zwiedzanej przez nas kopalni nie było wind, urobek z dolnych poziomów wciągany był do góry w „skórzanych worach” , załadowywanych przy pomocy zwykłych łopat, bez taśmociągów, podnośników itp. Dla górników też nie buduje się specjalnych schodów – czasem trzeba wspinać się w klaustrofobicznie wąskich tunelach, czasem jest drabina, a czasem wybiera się „dupozjazd”. Skałę, którą podejrzewa się o obecność złóż srebra wysadza się dynamitem, przy pomocy kilofów wybiera się powstały gruz. Zdarzają się oczywiście wypadki, gdyż nikt nie synchronizuje pracy wszystkich kopalń, a przebieg korytarzy kontrolowany jest „na orientację”. Dodatkowym utrudnieniem są też zagrożenia typowe dla innych kopalni: metan, gorące źródła i osuwiska. Kopalnie prawie nie mają wentylacji (powietrze wgłąb dostarcza się rurami o średnicy ok. 10cm (czyli tyle, co wywietrznik w toalecie). Powoduje to, że niewielu górników wytrzymuje pow. 15 lat pracy pod ziemią. Śmiertelne choroby płuc ( rak pluca i pylica) nie dają im możliwości dłuższej pracy.

2013

2012-12-31T21:00:00.000+01:00

Z życzeniami świątecznymi niestety nie zdążyliśmy z powodu braku internetu, dlatego też postaramy się nadrobić życzeniami noworocznymi :)

Z okazji nadchodzącego Nowego Roku życzymy Wam wszelkiej pomyślności, spełnienia marzeń, ale przede wszystkim czasu na realizację planów i podróży. Nasz przykład pokazuje, że jak się czegoś bardzo chce, to można, nawet z niewielkim budżetem...

A tym którzy już przygotowują się do kolejnej podróży życzymy tanich wiz i biletów lotniczych, miłych celników, uczynnych policjantów i działających bankomatów :))))

Marta i Rafał
Sucre - Boliwia, 31.12.2012

Ćwierćwiecze!

2012-12-30T03:46:00.003+01:00

Ten najukochańszy dla mnie facet i najlepszy kompan podróży przez Amerykę Południową i przez życie kończy dziś 25 lat!

Biale swieta czyli jak nam minelo Boże Narodzenie na Salarze

2012-12-29T04:30:00.001+01:00

Niestety ta wigilia była dla mnie najsmutniejszym i najtrudniejszym zarazem dniem podczas całego wyjazdu. Nie dość, że próżno było szukać jakiegokolwiek nastroju świąt to jeszcze tęsknota za bliskimi była wyjątkowo nie do zniesienia.

Na wstępie powiem, że nie spędziliśmy tej nocy na cmentarzysku pociągów. Gdy dotarliśmy do tego – jak głoszą przewodniki i agencje, magicznego miejsca, okazało się że magiczne to ono jest głównie na zdjęciach. Rozejrzeliśmy się dookoła i uznaliśmy, że jednak na święta należy nam się coś więcej niż namiot na WYSYPISKU ŚMIECI (odpady z całego Uyuni wyrzucane są gdziekolwiek w tej okolicy) i zarazem cmentarzysku pociągów. Poza tym nie było nikogo, a liczyliśmy na jakieś towarzystwo. Po tym jak zobaczyliśmy jak to wygląda, nie wiem kto przy zdrowych zmysłach decyduje się na nocleg w tym miejscu. Średnia cena hostelu w mieście to 15 zł za osobę…

24 grudnia życie w mieście toczyło się absolutnie normalnie. Do 19 pootwierane były wszystkie sklepy i świecące pustkami restauracje, w których za „jedyne” 100 boliwianów, czyli 50 zł można zjeść pizze. My żywimy się na ulicy co najczęściej wraz z deserem zamyka się w kwocie 24 boliwianów dla dwojga.

Liczyliśmy, że może wieczorem coś się będzie działo. Na placu głównym jest nawet coś na kształt szopki, choć straszliwie kiczowatej. Z łańcuchów na choinkę jest zrobiony daszek pod którym leży chińska lalka… (postaramy się zamieścić zdjęcie jak tylko znajdziemy gdziekolwiek dobry internet). Nasz hostel pomimo, iż był zapełniony po brzegi ludźmi z całego świata usnął jeszcze przed 23. Gdy postanowiliśmy wyjść o północy na główny plac, okazało się że nie ma na nim żywej duszy. Ktoś odpalił tylko kilka fajerwerków, których huk usłyszeliśmy.

Rafał twierdzi że na wyjeździe nie ma co na siłę szukać czegoś, co jest typowe dla naszej kultury, a nie koniecznie także dla innych. Ja jednak liczyłam na to, że w Boliwii, w kraju w którym ponoć dominuje chrześcijaństwo, te święta choć w zupełnie inny sposób niż w Polsce, będą jednak wyjątkowe. Tak się nie stało. Być może to kwestia miasta w którym byliśmy.

Uyuni powstało w 1889 roku na potrzeby linii kolejowej. W ostatniej dekadzie turystyczny biznes w tym regionie przeżył prawdziwy renesans. Przybywająca rocznie liczba turystów z 9000 tyś. w 2000 roku wzrosła do 90 000 rocznie w 2010 roku. To zasługa Salar de Uyuni, największego i zarazem najwyżej położonego solniska na świecie.

Po traumatycznej Wigilii postanowiliśmy nie oglądać się na nikogo i zaplanować sobie Boże Narodzenie w swoim towarzystwie. A niech tam – niech chociaż będzie biało!

Koło 10 rano bez bagaży ruszyliśmy na pustynie solną. Ostatniej nocy była burza, spodziewaliśmy się więc, że będzie woda. Tak też było, ale tylko na obrzeżu. Pierwsze 50 metrów przejechaliśmy slalomem pomiędzy kałużami solanki, ponieważ ostrzegano nas, że pomimo, iż sucha sól jest twarda jak skała, to mokra potrafi być zdradliwa i możemy się po prostu zapaść, nie wiadomo jak głęboko. Jak tylko wjechaliśmy na suche solnisko zaczęła się prawdziwa zabawa. Na pierwszy ogień poszło testowanie przyczepności – było super, jeszcze nigdy nie jechaliśmy > 70 km/h po nie-asfalcie. Po kilku kilometrach skończył się nam horyzont, za wyjątkiem pojedynczych szczytów wszystko dookoła było płaskie i jednolicie białe. Mogliśmy jechać gdziekolwiek chcieliśmy, każdy kierunek był dobry, więc poruszaliśmy się jak statki: obieraliśmy kurs i przy pomocy kompasu (elektronicznego w telefonie ;) trzymaliśmy się prostej, mając przed sobą perspektywę kilkudziesięciu kilometrów białej soli.

Po jakiś 50 km postanowiliśmy zrobić sobie przerwę. Zgłodnieliśmy… Na lunch kupiliśmy tuzin jajek i ugotowaliśmy je na miękko. Nic nie smakuje tak dobrze, jak porządnie posolone jajo!

Potem zabraliśmy się za robienie zdjęć. Mieliśmy przy tym mnóstwo zabawy. Dzięki prawie pionowo świecącemu słońcu i totalnie płaskiemu terenowi niemalże zanika perspektywa! Efekty wygłupów można zobaczyć w galerii :)

Żałowaliśmy że nie mieliśmy tym razem towarzystwa, gdyż wachlarz kombinacji zdjęciowych znacznie by się powiększył, gdyby ktoś mógł naciskać migawkę…

Po kolejnych 20 km dotarliśmy mniej więcej na środek Salaru, gdzie znajduje się… kaktusowa wyspa!

Pod wieczór, wracając z solniska zahaczyliśmy jeszcze o cmentarzysko pociągów, które o zachodzie słońca naszym zdaniem prezentowało się najlepiej.

Tymczasem po 3 dniach spedzonych w Potosi, jutro planujemy dojechac do Sucre.
Zapraszamy do galerii gdzie dorzucilismy az 5 zaleglych albumow!

Awaria x2 w drodze do Potosi

2012-12-27T13:07:00.001+01:00

Zanim powstanie swiateczno-salarowa relacja (nareszcie mamy dostep do wifi w Boliwii!), musimy sie podzielic opisem najgorszego odcinka naszej podrozy (jak do tej pory), czyli drogi Uyuni - Potosi.

O trasie wiedzielismy tyle, ze jest swiezo po asfaltowaniu, a kilka przeleczy jest powyzej 4'000 m. Silniki naszego typu traca mniej wiecej 10% mocy na 1'000 m wysokosci, ale w dalszym ciagu zostawia nam to po 6 koni (!). Jadac z Tupizy do Uyuni wspinalismy sie nawet na 4'200, a strome, szutrowe podjazdy pokonywalismy czasami na jedynce. Motocykle nie sprawialy jednak klopotu i calkowicie uspilo to nasza czujnisc. Jezdzac po salarze (3'660 m) rozpedzalismy sie pomimo rozrzedzonego powietrza do 80 km/h, a podczas 230-kilometrowej wycieczki spalilismy tylko po 4,5 l benzyny (bo plasko, bez bagazu i stala predkosc). Wieczorem umylismy wiec motorki z soli i do szczescia brakowalo nam tylko benzyny. Stacja benzynowa w Boze Narodzenie zamknieta, otwarta bedzie dopiero w Drugi Dzien Swiat o 10:00...

... rano kolejka agencyjnych terenowek po horyzont. Nam niestety 'system' nie pozwolil sie w niej ustawic :) 2,5-krotna podwyzka ceny benzyny dla obcokrajowcow obowiazuje tylko w zagranicznych pojazdach. Zaparkowalismy wiec za rogiem, wzielismy pozyczone karnistry i zatankowalismy bez kolejki (po 3,7 boliwiana, czyli 1,85zl za litr), a ze karnistry byly male (po 4l), to wrocilismy drugi raz, znowu bez kolejki. Oczywiscie zaden pracownik stacji nie zadawal pytan, czemu tak robimy... Boliwia. Paliwo maja tanie, niestety chyba nienajlepsze, bo dalej juz nie bylo tak przyjemnie.

Ruszylismy o 12, do celu 208km. Na horyzoncie ciemne chmury, ale wmawialismy sobie, ze deszcz najwyzej umyje wszystkie niedoczyszczone z soli czesci. Przejechalismy pierwsza przelecz - wspinalismy sie powoli, ale sprawnie. Po 60 km zaczelo padac i zrobilo sie zimno, a potem zaczelo lac. Na kolejnym podjezdzie moj silnik zaczal sie krztusic, na tyle powaznie, ze podjezdzalem na jedynce, max do 3 tys. obrotow, czyli bardzo powoli. Marcie szlo lepiej, a ze ja mam wiecej bagazu, postanowilismy sie zamienic motocyklami. Moze mapa klamala i droga byla duzo wyzej? W ulewnym deszczu odechcialo nam sie czekac, az GPS zlapie sygnal. Ruszylismy dalej, ale przy kolejnych podjazdach problemy powtarzaly sie. Bylismy idealnie w polowie drogi, po 100 km w kazda strone. Marcie szlo troche lepiej, wiec problemem byl raczej spadek mocy. Po kilkuminutowej przerwie doszly jeszcze problemy z odpaleniem, ale gdy udalo sie ruszyc, to przez pierwsze kilka minut silniki pracowaly normalnie. Przegrzanie naszym zdaniem odpadalo, bylo na tyle zimno, ze wzdluz drogi mozna bylo zobaczyc snieg. Bardziej zastanawialo nas zimno, bo olej mamy do temperatur >10 st.

Podczas ktoregos z kolei podjazdu silnik po prostu sobie zgasl i odpalic juz nie chcial... Marta ledwo dojechala do przeleczy. Po kilku minutach walki z rozrusznikiem poddalem sie - po drugiej stronie gory miala byc jakas wioska, 'wystarczy' dopchac zaladowana maszyne na gore i zjechac na luzie na dol. Nie jest najgorzej. Moze poza wysokoscia - 4'050 m. Po 20 krokach nie mialem juz sily oddychac, a zaladowany pojazd wazy ponad 120kg. Wychodzilo wiec 10 sekund silowania sie na minute odpoczynku. Po kilku 'seriach' dobiegla Marta (jej motocykl tez nie wjechal bez problemu,wiec nie ryzykowala zawrotki i zjazdu by zobaczyc co sie ze mna dzieje, tylko zostawila motor na poboczu i zbiegla). Razem poszlo juz latwiej. Na gorze kolejna proba - odpalil!

Jak to po kazdej takiej przerwie, silnik pracowal z poczatku normalnie. Przejechalismy opustoszala osade. Silniki pracowaly w miare znosnie, a ulewa skutecznie zniechecila nas do szukania mechanika. Do miasta Potosi zostalo 40 km. Postanowilismy wiec zaryzykowac. Za wioska kolejny podjazd, ale dalismy rade. Lzejsza Marta wjechala szybciej, niestety moj motocykl jest bardziej zaladowany bagazami i przy rozstawianiu stopki na poboczu Marta zafundowala mu 1. glebe, ulamujac przy okazji raczke od sprzegla. Trudno, wymieni sie (raczke, zony juz nie moge ;)). Boliwia to niestety nie Argentyna i zanim dojechalem, to obok zdazylo przejechac kilka samochodow. Nikt sie nie zatrzymal.

Ogarnelismy sprawe. I oczywiscie znowu problemy z odpaleniem, tym razem w obu. Po kilku minutach udalo sie i oba silniki jak zwykle pracowaly normalnie. Jedziemy dalej. Podczas kolejnego zjazdu cos strzelilo u mnie w rurze wydechowej... i szarpanie sie skonczylo.

Do Potosi (oficjalnie najwyzej polozonego miasta Swiata) wjechalismy bez problemow. Szukajac noclegu z miejscem na motocykle kilka razy wylaczalismy silniki. Na stromych ulicach przeciskalismy sie miedzy samochodami - i wszystko w porzadku. Totalnie mokrzy odstawilismy motocykle do jadalni w nieczynnym hostelu obok. Uniknelismy wiec spania na poboczu, w deszczu i przy zepsutych maszynach.

Pomyslow mamy kilka: chrzczona benzyna (na to przynajmniej narzekaja inni motocyklisci), sol w filtrze powietrza (tego wczoraj nie czyscilismy), brudny filtr paliwa? Zimno i woda z deszczu dostala sie do srodka? W Potosi i tak musimy odwiedzic warsztaty, tym razem tylna opona Marty wymaga wymiany, a przednie biezniki tez mozna by ulepszyc pod katem terenowym. Rano wiec czeka na nas zabawa w mechanikow w hostelowej jadalni, ale na szczescie pomoc bedzie blisko, a nie kilkadziesiat km za gorami.

PS. W Potosi pod katedra stoi szopka. Pusta szopka. Trzeba zaplacic pani stojacej obok i mozna wejsc do srodka, zeby zrobic sobie zdjecie w srodku... W tle (w srodku) kompozycje wzbogaca tablica swietlna z reklamami.

Granice

2012-12-22T14:39:00.000+01:00

Argentyna, trzeba przyznać, pożegnała nas bardzo milo. Pobudkę zarządziliśmy o 5:45, bo jak wiadomo, nigdy człowiek nie wie ile się zejdzie na granicy. Trzeba więc było przeznaczyć margines czasowy. Dodatkowo wiedzieliśmy, że oprócz 300 km do granicy mamy też 2’500 m podjazdu.

Piekny wschód słońca na campingu, na którym, po prośbie, policzyli nas za jedną osobę, zwiastował dobry dzień. Po drodze zatrzymaliśmy się na empanadowy lunch (to takie a la nasze pierogi z tą różnicą że piecze się je w piecu lub w głębokim oleju) na targu w jednym z miasteczek około 100 km od granicy. Tam spotkaliśmy motocyklistę – singla – ze Stanów Zjednoczonych, będącego w podróży już od ponad roku. Właśnie wyjechał z Boliwii. Usiedliśmy więc przy jednym stoliku i wymienialiśmy dobre rady. Argentyna jest dużo bardziej poukładana , więc głównie to my słuchaliśmy…

Jechaliśmy około 60 km/h, bo na 3700 m nawet naszym motorkom brakowało tchu :) Objawiało się to głownie tym, że powyżej 6’000 obrotów silniki „krztusiły się”, w taki sam sposób, jak kiedy skończy się benzyna.

Dzięki temu mieliśmy czas bardziej przyjrzeć się otoczeniu. Widzieliśmy „nowy”, kudłaty, wysokogórski typ lamy i piękne formy skalne.

Po dotarciu do granicy procedury okazały się być bardziej chaotyczne niż na innych przejściach granicznych. Jedno okienko, drugie okienko, trzecie okienko, czwarte okienko, piąte okienko. Stojąc w kolejce do okienka z numerem jeden Rafał zdążył się przejść do Boliwii – niezatrzymywany przez nikogo, do bankomatu po Boliwiany. Później w aduanie argentyńskiej kazali nam robić jakieś ksera deklaracji celnych. Rafał mnie zrugał, że przecież już nie mamy peso argentyńskich (cały zapas wymieniony 2 miesiące temu w Buenos na ulicy wystarczył więc idealnie), a poza tym ten papier do niczego nam się nie przyda. Miał racje heh. Cały proces przekraczania granicy trwał więc ponad 2 godziny. Dwie godziny w ciągu których niezauważenie pogoda się zmieniła. Szedł front deszczowy.

Swoją drogą to niesamowite. Przekroczyliśmy granice i już 50m od niej znaleźliśmy się w kompletnie innym świecie. Wielki targ wzdłuż głównej ulicy. Kobiety ubrane w tradycyjne boliwijskie stroje i w charakterystycznych kapeluszach na głowie. Zupełnie inne rysy twarzy, ciemniejsza karnacja. Zgiełk na ulicach. Kakakofonia dźwięków. Z każdego straganu słychać inną nutę. Machające do nas dzieci, pracujące dzieci dodajmy. Dla Rafała to już nie pierwszyzna. Po podróży do Wietnamu i Kambodży takie obrazki go już nie dziwią. Mnie tak, bo to pierwsze przeze mnie odwiedzane tak biedne państwo.

Jak tylko gdzieś przystanęliśmy pytano nas skąd jesteśmy… Aż tak bardzo nie lubimy być w centrum uwagi, postanowiliśmy więc wyjechać z przygranicznego miasta i dotrzeć do Tupizy.

Pozostało jeszcze zatankować motorki.

Trzeba nadmienić, że w Boliwii są dwie stawki benzyny – pierwsza, w wysokości 1,6 zł/L dla miejscowych i druga - 4,6 zł/L za litr dla obcokrajowców. Jednak dzięki wcześniej wspomnianemu Amerykaninowi mieliśmy kilka pomysłów jak uzyskać cenę miejscową. Są to sposoby, które oczywiście nie zawsze działają, ale spróbować trzeba było.

- Hola, - hola. Ile kosztuje benzyna? Jakie macie rejestracje – pyta pracownik stacji. Szybko mówię, że chilijskie, ale jesteśmy z Polski. Nie ważne, nie ważne – spoza kraju czyli 9,7 boliwiana. Ale my nie mamy dużo pieniędzy, sam Pan rozumie, poza tym nie macie kamer więc nikt się nie dowie. Rafał z za pleców dorzuca – luna de miel (miesiąc miodowy) hehe no i to było tym razem kluczem do sukcesu. Do pełna za 35 zł zamiast za 100. Juhu!

Wystraszeni pogodą jechaliśmy przed siebie z „zawrotną” prędkością, byle dalej od granicy. Do Tupizy dotarliśmy po niespełna dwóch godzinach. Przy wjeździe do miasta musieliśmy zapłacić opłatę za drogę – po 5 boliwianów od motoru. Zdaje nam się jednak że to była oficjalna procedura, bo wszyscy przed nami też płacili i dostaliśmy bilecik z potwierdzeniem uiszczenia opłaty. Było już ciemno. Trochę zeszło się nam na szukaniu hostelu z garażem. Tu już bowiem trzeba zapobiegać pewnym incydentom, które mogłyby przerwać naszą podróż. Widzieliśmy nawet policjanta wstawiającego swoją 125-tkę do domu.

W końcu jednak się udało. Zostawiliśmy rzeczy w pokoju i poszliśmy coś zjeść. Rafał znalazł się w niebie! Hamburgery za 1 zł – mięsko, warzywka, sosik. Ja już po chwili też nie miałam na co narzekać. Trafiliśmy na budkę – chyba głównie dla miejscowych, z sokami i koktajlami. Za 1,25 zł wpałaszowałam więc pucharek owocowy. Pychota! Ruch był taki, że wszystko było przygotowywane na bieżąco. Nie mieliśmy więc jakiś obaw o zatrucie. Na wszelki sanitarny wypadek jednak przed snem wypiliśmy jeszcze po lufie Fernetu (40% trunek na bazie ziół, receptura pochodzi z Włoch, ale zakochali się w nim Argentyńczycy, można więc go było kupić w każdym sklepie).

Tymczasem zostajemy 2 dni w Tupizie. Głównie dla aklimatyzacji (jesteśmy na 2900m, a Potosi to już 3700m). Na tej wysokości nie czujemy żadnego dyskomfortu, ale gdybyśmy od razu pojechali wyżej mógłby nas dopaść nieznośny ból głowy.

Nasz pomysł na spędzenie świąt z polskimi siostrami zakonnymi nie wypalił. Zostaliśmy hmm? – szukamy jakiegoś delikatnego słowa, ale nie przychodzi nam do głowy inne niż – olani. Trzeba nazwać rzeczy po imieniu – pewnie gdybyśmy napisali w mailu (którego potwierdzenie przeczytania dostaliśmy, ale jakiejkolwiek odpowiedzi już nie…), że przywieziemy jakąś solidną ofiarę z okazji Bożego Narodzenia byłyby bardziej gościnne. A tak, pusty talerz dla tradycji wigilijnej… pozostanie pewnie pusty.

Plan jest więc taki by Boże Narodzenie spędzić na Salarze (wyjeżdżamy z Tupizy na północ 23.12). Nie będziemy mieli śniegu, ale chociaż sól :) Może też spotkamy innych podróżuących niezorganizowanie nocujących w okolicy słynnego cmentarzyska pociągów. Zobaczymy, zobaczymy.