W drodze do ...

Bez komentarza

2012-02-25T21:13:00.002+01:00

http://sejm.gov.pl/sejm7.nsf/transmisje.xsp?unid=9AD1FF15307A9E58C12579AE00323F4B

Litania 10

2012-02-10T16:10:00.000+01:00

Jeśli premier Donald Tusk zostaje sam na polu boju z ustawą emerytalną - wiedz, że tylko pozornie jest sam, bo zaraz w sukurs śpieszy mu Janusz Palikot, przygotowany merytorycznie przez zaplecze premiera.

Jeśli widzisz w telewizji faceta w ciemnych okularach (bez względu na porę dnia) oraz nastroszonym siankiem resztek włosów, na samym czubku głowy, to wiedz, że albo to archiwalny program z udziałem Kim Dzong Ila albo ex-detektyw Krzysztof R. się właśnie lansuje.

Jeśli ze stanowiska leci wiceszef BOR gen. Bielawny to wiedz, że zrobiono wszystko aby ex-szoferowi a obecnie głównodowodzącemu tą instytucją gen. Janickiemu, dupę uratować. W jego przypadku to właściwie najbardziej myśląca część ciała.

Jeśli Jarosław Gowin publicznie krytykuje szefa swojej partii, to wiedz, że Grzegorz Schetyna powraca. Może jeszcze nie on na białym koniu ale na pewno w ekipie, która dżokejowi wskazuje drogę.

Jeśli trenowaniem piłkarzy w Polsce będą zajmowały się asy takie jak Tomasz Hajto, to wiedz, że w najbliższym stuleciu polskich drużyn na europejskich i światowych boiskach nie zobaczysz.

Jeżeli gen. Parulski i płk Przybył są już de facto na aucie, to wiedz, że całe zamieszanie ze sprzeniewierzaniem ogromnych pieniędzy armii zamiecione jest już pod dywan. No chyba, że tym razem ktoś na ekranach telewizorów, wysadzi się granatem w powietrze.

Mr RayBan i spółka

2012-02-09T15:13:00.001+01:00

Długo nic nie pisałem, bo proces dojrzewania kolejnej teorii spiskowej a w zasadzie wyrabiania sobie zdania trwał nieco dłużej niż zwykle. Chodzi o śmierć półrocznej Magdy z Sosnowca. Specjalnie w tym momencie nie będę się posługiwał nazwiskiem, bo uważam, że ono akurat chluby nie przynosi.
Tak jak większość rodaków śledziłem poszukiwania zaginionej dziewczynki. Z każdym dniem wydawały się one coraz bardziej beznadziejne a koncepcja porwania dziecka "na sprzedaż" mocno prawdopodobna. Z uwagi na stosunkowo niewielką ilość konkretów jakie z prowadzonego śledztwa docierały do mediów trudno było wyrobić sobie zdanie na temat całej sprawy. W drugim dniu po zniknięciu Magdy, bardzo znamiennego wywiadu udzieliła jednak babcia dziewczynki, która z detalami opowiedziała o problemach z donoszeniem ciąży przez Katarzynę W., urodzinach dziecka z zatrzymaniem akcji serca i licznych komplikacji z tego tytułu wynikających. Wtedy oczywistą wydawała się rozpacz rodziny.
Po kilku dniach do akcji wkroczył swym dziarskim, kowbojskim krokiem ex-detektyw Krzysztof R. Jego nazwiska też nie będę publikował żeby nie robić mu kolejnej reklamy. Poza tym ma on chyba dalej status oskarżonego w kilku sprawach kryminalnych.
Od tego momentu akcja zaczyna toczyć się wartko i niemal co godzinę jesteśmy zaskakiwani kolejnymi rewelacjami z ustaleń popularnego w Polsce szołmena o fryzurze i okularach w stylu Kim Dzong Il'a. Na konferencjach prasowych w tle pojawiają się umundurowani kolesie w kominiarkach, gotowi w każdej chwili odbić samolot z rąk terrorystów, rodzina wygląda na coraz bardziej wystraszoną/przerażoną, pan Krzyś jako głównodowodzący sprawnie wskazuje kto i co powinien powiedzieć, przerywa wypowiedzi, które nie pozwalałyby za pół dnia zrobić kolejnego spędu mediów "celem przekazania kolejnych rewelacji". Teraz sprawą żyją już w Polsce wszyscy.
I nagle - finale grande. Pan R. oświadcza, że "dziewczyna pękła". I tu pojawia się nagranie z "przyjacielskiej rozmowy" a w zasadzie jedynie 15-to sekundowy strzępek tejże. Ale już tyle wystarczy żeby usłyszeć jak "Mr Ray Ban" podsuwa Katarzynie W. linię obrony.
Pominę w tej chwili opis żenującego spektaklu z poszukiwaniem ciała dziewczynki, bo śmiem twierdzić, że był on przygotowany jedynie po to aby móc uderzyć w policję a później się z niej pośmiać. Przemilczę komentarze Krzysztofa R. czującego "specyficzną woń rozkładających się zwłok dochodzących z zawiniątka" (w pierwszym ze wskazanych miejsc). A wszystko to w trzaskającym mrozie, na którym nawet policyjne psy nie były w stanie podjąć tropu. Swoją drogą pierwszy raz słyszę, żeby ciało przy temperaturze -20 st.C się rozkładało.
Osobiście nie wierzę również w wersję wydarzeń przedstawioną przez Katarzynę W. Powodów mam co najmniej kilka i zacznę od tego najbardziej oczywistego - półroczne dziecko ubrane w kombinezon i czapkę, bo na dworze panuje mróz, wygląda jak średniowieczny wojownik w zbroi. Możliwość ruchów ma ograniczoną ale co najważniejsze posiada kilka warstw dających osłonę od chłodu, które jednocześnie amortyzują ewentualne skutki uderzeń czy upadków. Pamiętajmy również, że Magda, jeśli wierzyć w słowa jej matki upadła z wysokości max 130cm. Jak wysoki i zabójczy w swej konstrukcji musiałby być próg aby spowodować śmierć ubranego w kombinezon dziecka.
Dzisiaj w Łodzi, z okna pierwszego piętra wypadł 16-to miesięczny chłopczyk. Pomimo kilku złamań i potłuczeń jego życiu nie zagraża niebezpieczeństwo. A musimy wziąć pod uwagę również strukturę układu kostnego dzieci. W pamięci mam również inne spektakularne upadki małych dzieci z różnych wysokości i prawie nigdy nie kończyły się one śmiercią.
Kolejnym argumentem aby ostrożnie podchodzić o obecnej wersji zdarzeń "made by team Katarzyna W., Criss R. & his girlfriend" jest chociażby zachowanie pani i pana W. bezpośrednio po zaginięciu dziecka, w śledztwie oraz w demonicznym szoł ex-detektywa. Jestem w stanie zrozumieć, że długotrwały stres, trauma i napięcie mogą doprowadzić do oznak zobojętnienia ale żeby do aż takich? Nie jestem oczywiście ani specjalistą psychologii, psychiatrii, anatomii ani kryminalistyki ale jako obserwator życia we wszystkich jego przejawach, uważny widz programów informacyjnych i dokumentalnych takiego zachowania rodziców po utracie dziecka jeszcze nie widziałem.
Kolejny strzał w stopę Katarzyny W. to jej szopka samobójcza w areszcie śledczym. Nie można bowiem inaczej nazwać wypicia w akcie desperacji ... płynu do mycia naczyń. To kolejny przejaw cynicznej gry ze strony młodej kobiety, która - nie waham się użyć tego słowa - jest kompletnie pozbawiona jakichkolwiek uczuć.

Czekam teraz na ostateczne wyniki sekcji zwłok Magdy, ekspertyzy biegłych z Zakładu Medycyny Sądowej oraz ustaleń prokuratury. Postaram się również wstrzymać z komentarzami do zakończenia procesu w tej sprawie. Podejrzewam, że wiele ustaleń zaskoczy opinię publiczną a co najważniejsze doprowadzi do upublicznienia gangsterskich metod działania ex-ZOMOwca, który dzisiaj kreuje się na "superglinę".

Litania 9

2012-01-25T15:50:00.002+01:00

Jeżeli nawet prof. Ewa Łętowska twierdzi, że „rządzą nami partacze” – wiedz, że nie jest dobrze i zaczął się właśnie marsz SLD po odzyskanie dawnej świetności.

Jeżeli popełniasz od czasu do czasu wpisy w internecie, jakiekolwiek – wiedz, że prędzej czy później przyjdzie Ci za to zapłacić: albo nie przyjmą cię do partii do której akurat aplikujesz, a to klient się na ciebie obrazi a to antyterroryści zastukają kolbami w twoje drzwi o 6.oo … bo za chwilę zadziała ACTA.

Jeżeli ocieplisz sobie blaszaną bramę garażową styropianem gr. 5cm – wiedz, że podniesie ci się znacznie temperatura w tymże pomieszczeniu.

Jeżeli Tomasz Lis przyrównuje reakcję brzozy na uderzenie skrzydła nieszczęsnego Tu-154 do stalowej konstrukcji nośnej WTC przeciętej rzekomo przez skrzydła Boeinga 767 dziesięć lat temu – wiedz, że redaktor albo jest idiotą albo manipuluje tobą „grubymi nićmi”.

Jeżeli po spotkaniu „wierchuszki” SLD Wojciech Olejniczak informuje internautów, że wraz z Ryszardem Kaliszem i Markiem Siwcem będzie przeciw ACTA – wiedz, że Ordynacka dalej jest w wewnętrznej opozycji do Leszka Millera.

Jeżeli Komisji Macierewicza nie udaje się utrzymać skype'owego połączenia z pseudoekspertami z USA – wiedz, że zaraz o sabotaż zostanie oskarżony Tusk i Putin.

Jeżeli przyjaciel wyzywa cię na blogu od „skurwieli” - wiedz, że albo facet powinien wraz z w/w Antonim udać się do psychiatry albo stosuje zasadę, że „polityk nie musi mieć żadnych skrupułów” (s.135, wyd.2010r.)

Jeżeli w telewizji będzie program o wyższości tamponów na podpaskami – wiedz, że jednym z ekspertów omawiających ten problem będzie Zbigniew Hołdys.

Jeśli większość posłów, teraz oburzonych przyłączeniem się Polski do ACTA, w przeszłości głosowało za ratyfikacją tego dokumentu – wiedz, że się … pomylili. Zwyczajnie pomylili. A co parlamentarzysta nie może się pomylić?

Historyjka klubu grodzkiego „Ruchu Palikota” (Jelenia Góra)

2012-01-20T18:38:00.005+01:00

Po raz kolejny udostępniam łamy bloga. Sprawa jest tego godna - autor: Tomasz Żylewicz

Historyjka klubu grodzkiego „Ruchu Palikota” (Jelenia Góra) Pani była przewodnicząca byłego klubu grodzkiego „Ruch PL”, Justyna Muller, w niedługim czasie po wybraniu Jej na owe stanowisko zaczęła sprawować autokratyczne rządy na szkodę klubu, czym się to przejawiało? No to pokrótce. Gdy ze stanowiska ustąpił wiceprzewodniczący nie zarządziła wyborów uzupełniających mimo iż była do tego zobligowana, przyjmowała samodzielnie członków klubu bez zgody tudzież glosowania zarządu, nie organizowała zebrań zarządu (skandaliczne i celowe złamanie par. 7 ust. 1 Statutu Ruchu PL oraz znamiona złamania większości postanowień par. 6 ust. 5), w efekcie czego zarząd jak i dotychczasowi członkowie klubu grodzkiego „Ruchu PL” nie mięli wglądu w listę członków i nikt nie wiedział kto jest członkiem owego klubu. Po długim okresie bezczynności zgłosiła i przeforsowała kandydaturę na wiceprzewodniczącego osobę, która NIE BYŁA i nie jest członkiem klubu ani partii, podejmowała samodzielne decyzje szkodzące klubowi bez porozumienia z zarządem (rozmowy z prezydentem miasta w sprawie lokalu biurowego za kosmiczne kwoty najmu, na które klub nie było w owym czasie stać). Pani Justyna Muller poinformowała na jednym z zebrań członków klubu partii o tym iż „okręg” telefonicznie zażądał od nas wpłaty 200zł jakoby zaległości na stowarzyszenie RPP w którym pani Justyna Muller nie pełniła funkcji skarbnika i do którego 90% członków partii nigdy NIE NALEŻAŁO. Do listopada 2011r. nie ustaliła kwoty składek członkowskich (mimo iż już 28.09.2011 zażądała od sekretarza klubu wpłaty 25zł. bez podania przyczyny a już 2 dni później 30.09.2011 kwota owa wynosiła 50zł i miała być wpłacona na konto – klub NIE POSIADAŁ konta a pani przewodnicząca nie pełniła funkcji skarbnika). Gdy, z powodu braku określenia składek i merytorycznych wyjaśnień od pani Justyny Muller, zrezygnowałem z funkcji skarbnika powołała na to stanowisko osobę, którą sama jednoosobowo przyjęła do klubu, gdy ta osoba zrzekła się owej funkcji poprosiła mnie o zbiórkę składek (mimo iż złożyłem pisemną rezygnację, z tego powodu zgodnie ze statutem nie mogłem owych składek zbierać), przy przekazaniu mi druków KP powiedziała prosto w oczy, że dobrze jeśli jak najmniej członków wpłaci gdyż klub i tak zostanie rozwiązany i powołany na nowo (rozmowa odbywała się bez osób trzecich ale przy rozmowie telefonicznej z P.O. Pawłem Drozdem pan Paweł powiedział iż nie powoła na nowo klubu gdyż ma już zgłoszenie 7 osób o takiej chęci. Dziwnym zbiegiem okoliczności członkowie klubu dostali dzisiaj decyzje o rozwiązaniu, podjętą wczoraj a pan Paweł Drozd ma już zgłoszenie…). Z uwagi na brak wyjaśnień, odpowiedzi na pytania podczas zebrania oraz pisma formalne zgodnie z par 30 pkt.2 wymagane 2/3 członków zażądało pisemnie od pani Justyny Muller zwołanie Kongresu Członków Klubu wraz z wyborami zarządu. Pismo zostało wysłane do przewodniczącej, Pełnomocnika Okręgu i zarządu krajowego. Na to pismo pani przewodnicząca nie zareagowała, zatem po odebraniu listu zwrotnego członkowie ustalili datę zebrania , upoważniając pisemnie członka klubu do zbiórki składek aby klub mógł istnieć do wyborów. Zebranie miało odbyć się w niedzielę (22.01.2011), w dniu dzisiejszym klub został rozwiązany a wszyscy członkowie wyrzuceni z partii z powodu nie płacenia składek mimo iż wg.. Statutu zarząd powinien wysłać wpierw pisemne wezwanie do zapłaty w ciągu 14 dni, pani Justyna Muller dzisiaj odpowiedziała, że owe wezwanie wysłała mailem, samoczynnie bez wiedzy członka zarządu, bez określonego listu poleconego . Wysyłaliśmy prośby pisemne do władz okręgu oraz krajowych, bez reakcji bo cóż, łatwiej po prostu rozwiązać klub i wywalić członków chcących działać i tworzyć w regionie. Od tej decyzji będę się oczywiście zgodnie z prawem odwoływał chociaż zdaję sobie sprawę iż to niewiele da, skoro pani przewodnicząca jest również szefem biura poselskiego posła Henryka Kmiecika w Jeleniej Górze oraz w Legnicy a zaprzyjaźniony z nią powiatowy klub Ruchu PL mimo iż posiada lokal to spotkania organizuje w biurze poselskim (czego byłem naocznym świadkiem) a jest to złamanie prawa (za podnajem metraż jest liczony wg. innych, wyższych stawek) Czy jestem zawiedziony? Tak, bo wierzyłem w te idee i ufałem, iż będzie to partia ludzi dla ludzi a nie partia układów. „Wygramy Wybory” – już wygraliśmy parlamentarne będąc 3 znikąd a te do ludzkich serc przegrywamy… przez pół roku oficjalnie nie przyjęliśmy żadnego członka a na spotkanie niedzielne mięliśmy ok. 10 członków do przyjęcia, którzy czekali z boku aż Ruch zacznie żyć i aktywnie działać…

Każdy komentarz wydaje się zbędny

Agencja ratingowa MARIO's

2012-01-14T11:20:00.001+01:00

Idąc za przykładem Standard & Poor's, Moody's i innych agencji otwieram listę ratingową polskich polityków. Lista jest otwarta, wszelkie sugestie przekazane w komentarzach będę aktualizowały post.

Ale do rzeczy:
Grzegorz Napieralski - CCCP (nadesłane via Twitter przez piotrss);
Stefan Niesiołowski - ADHD;
Armand Ryfiński - ACDC;
Donald Tusk – PRPR;
Jarosław Kaczyński – MAAD;
Janusz Palikot – ACDC (z zupełnie innego względu);
Waldemar Pawlak – TBLT;
Leszek Miller – KANC;
Zbigniew Ziobro – ZERO;
Józef Oleksy - OLIN;
Antoni Macierewicz - SQRL;
Jarosław Gowin - PRAY (nadesłane via FaceBook przez Piotr K.);

Cała prawda o ostatnich chwilach Tu-154

2012-01-13T09:23:00.003+01:00

No dobra, wiecie już, że to nie gen. Błasik został nagrany przez „czarne skrzynki” w kokpicie Tu-154. Chyba już czas żebyście poznali całą prawdę.
Faktycznie Błasika nie słychać w ostatnich minutach lotu, bo chłop nam zasnął w kącie i nijak nie dało się go dobudzić. W fotelu kapitana statku powietrznego siedział Pierwszy Pasażer a przez ten cholerny system rozpoznawania mowy, automatyczny pilot nie reagował na jego polecenia. Hebli miał Leszek przed sobą tyle, że lekko stracił głowę. Poza tym z telefonem od brata przy uchu tak sobie steruje się takim złomem jak Tu-154. Uparł się jednak, że go Jaro bezpiecznie posadzi na sowieckiej ziemi i cóż było robić. Nie wiadomo po cholerę jeszcze ten cały Kazana nam nad uchem pieprzył. Generalnie zadyma była wtedy straszna.
Wszyscy wiedzieli, że wszystko się nagrywa więc trzeba było zdrowo ściemniać, żeby potem zonk'a z tego nie było. W zasadzie wszystko byłoby dobrze gdyby nie ta bomba co to ją w drugiej klasie jakiś jełop odpalił. Chcieli mieć fajerwerki na imprezie w lesie czy to na wjazd „pary prezydenckiej” miało być, tak z pompą.
No i co mieliśmy robić, pół samolotu urwało, to potem „drugi pilot” o tę brzozę skrzydłem wyciął żeby tak głupio nie wyglądało.
Jak już wrak w błocie leżał, to spieprzyliśmy szybko do lasu, bo się ruskie FSB zaczęło zjeżdżać.
A w kraju, wiadomo jak to u nas – i tak nikt w prawdziwą wersję nie uwierzy i przez lata będzie grzebał, knuł, donosił, zaprzeczał, kontestował, dywagował, oponował, domagał się ukarania winnych, powieszenia załogi, ukrzyżowania terrorystów …

Aaa zapomniałbym dodać, że po wszystkim jeden z naszych wrócił żeby wyłączyć nagrywanie „czarnych skrzynek”, gdzieś się zamotał i zaklął szpetnie ale nie było już czasu żeby to wymazać.

Kto zapłaci?

2012-01-12T19:53:00.002+01:00

Ktoś za burdel w służbie zdrowia zapłacić musi. Wczoraj mieli to być lekarze, dzisiaj będą to aptekarze a ostatecznie zapłacą pacjenci. Bo dopiero za 3 lata ci pacjenci będą wyborcami.
A kiedy, wreszcie odpowiedzialni za ten burdel będą nieudolni/niedouczeni urzędnicy NFZ? Nowy minister jest "kozłem ofiarnym" ale chyba sam się do tej roli zgłosił.

O żołnierzu-bohaterze po żołniersku

2012-01-09T21:03:00.003+01:00

Wszyscy wiedzą co się dzisiaj stało. Opinii dlaczego jest już zdecydowanie więcej. Oglądając wszystkie wieczorne, dostępne mi programy informacyjne, mam wrażenie, że albo dziennikarzy mamy w większości głupich albo zesrali się oni w gacie słysząc fakty o jakich pułkownik Przybył poinformował dzisiaj opinię publiczną? Jest jeszcze inna możliwość - wszyscy oni mają tak przerośnięte ego, że uważają, że fakt czy sprawdza się ich billingi czy nie, jest dla społeczeństwa sprawą najwyższej wagi. TVN i obydwie publiczne telewizje w swych programach pieprzą o sprawach totalnie drugorzędnych, skrzętnie omijając clue dzisiejszego oświadczenia. W zasadzie jedynie Polsat nie bał się i przedstawił czyn Mikołaja Przybyła w świetle jakiego się spodziewał.

Ale do rzeczy. Żeby nikt nie zarzucał mi uprawiania wolnej amerykanki zacytuję cały tekst oświadczenia wygłaszanego od godz.10.00 na dzisiejszej konferencji prasowej w Poznaniu.

W dniu 16 listopada 2011 r. Wojskowa Prokuratura Okręgowa w Poznaniu wszczęła śledztwo w sprawie Po Śl. PZ 86 / 10 dotyczącego ujawnienia tajemnicy służbowej i rozpowszechniania bez zezwolenia informacji z postępowania przygotowawczego, dotyczącego katastrofy smoleńskiej tj. o przestępstwo z art. 266 par 2 kk. i inne.

Bezpośrednią przyczyną wszczęcia śledztwa był fakt, iż w sprawie Po Śl. 54/10 dotyczącego katastrofy smoleńskiej prowadzonej przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w Warszawie, dochodziło do nieustannego wycieku informacji i dane o charakterze niejawnym pojawiały się w prasie lub portalach internetowych.

Naczelny Prokurator Wojskowy gen. bryg. Krzysztof Parulski, po wcześniejszej rozmowie z Prokuratorem Generalnym Andrzejem Seremetem, polecił mi przeprowadzić śledztwo, które miało ustalić sprawcę, lub sprawców przestępstwa ujawniania tajemnicy służbowej. Śledztwo miało też spowodować zatamowanie przecieków prasowych. Było to niezwykle istotne, gdyż sytuacja w której informacje niejawne przekazywane przez prokuratorów Federacji Rosyjskiej do Prokuratury Generalnej w Polsce przedostawały się do mediów, powodowała utrudnienia we wzajemnej współpracy i opóźnienia w tak istotnym śledztwie. Z uwagi na szczególny charakter śledztwa w sprawie katastrofy smoleńskiej, polecono mi dopełnić wszystkich obowiązków i dołożyć szczególnych starań by ustalić źródło przecieku.

Wszechstronne sprawdzenie okoliczności musiało obejmować również sprawdzenie wątku ewentualnego udziału obcych służb specjalnych, zainteresowanych w podgrzewaniu atmosfery wokół katastrofy smoleńskiej i wzajemnego konfliktowania Polaków. Zwłaszcza w perspektywie nadchodzących w 2011 r. wyborów parlamentarnych i przewidywanej walki politycznej. W istocie śledztwo rozpoczęło się od uzyskania notatki służbowej z dnia 10 listopada 2010 r. sporządzonej przez pełniącego obowiązki Rzecznika Prasowego Naczelnej Prokuratury Wojskowej kpt. Marcina Maksjana.

Notatka zawierała informację o tym, że osoba która przedstawiła się jako redaktor Maciej Duda zażądała odpowiedzi na pytania dotyczące materiału opatrznego klauzulą niejawne. Rzecznik Prasowy takiej informacji nie udzielił. W odpowiedzi usłyszał, iż wszystkie odpowiedzi na przedmiotowy temat znajdują się w "nadzorkach NPW" (chodzi o akta nadzoru prokuratorskiego) i aby Rzecznik Prasowy uzyskał dla niego wiedzę od prokuratora Pasionka lub gen. bryg. Zbigniewa Woźniaka - zastępcy Naczelnego Prokuratora Wojskowego. ( Osoba ta podała informacje przesłane poczta elektroniczną dotyczące kontaktowych numerów telefonicznych) Sytuacja taka, kiedy rzekomy dziennikarz ujawnia swoje źródło informacji i wskazuje na potencjalnego sprawcę przestępstwa ujawnienia tajemnicy służbowej, w mojej ocenie była nieprawdopodobna i na początkowym etapie śledztwa wykluczałem możliwość, że do kpt. Maksjana dzwonił dziennikarz.

Stąd też w planie śledztwa przyjęto założenie dotyczące konieczności weryfikacji wszystkich kontaktów telefonicznych prokuratorów posiadających wiedzę w sprawie katastrofy smoleńskiej. Na moje polecenie kpt. Łukasz Jakuszewski wykonujący incydentalne czynności w sprawie, sporządził szereg postanowień o żądaniu podania danych abonentów numerów telefonicznych z którymi łączyli się prokuratorzy posiadający limitowane informacje. Prokurator ten nie wiedział do kogo w istocie należą lub mogą należeć teleofny. Ja zaś, jako "główny prowadzący" jak określiły to media, miałem istotne wątpliwości co do tożsamości osób które próbowały uzyskać od prokuratorów informacje o charakterze niejawnym.

Stąd też miałem pełne prawo WERYFIKOWAĆ swoją wiedzę na temat uzyskanych po wykonaniu niezbędnych czynności w śledztwie numerów telefonicznych i dopiero po uzyskaniu informacji od operatorów sieci telefonicznych na temat danych abonentów mogłem określić czy numer użytkowany jest przez policjanta, księdza, lekarza, czy też przez dziennikarza. Zarzuty, że miałem pełną wiedzę w tym zakresie i podałem przedstawicielom mediów informacje nieprawdziwe są całkowicie bezpodstawne i kłamliwe. Grożenie mi przez gazety odpowiedzialnością dyscyplinarną za rzekome wprowadzenie opinii publicznej w błąd uważam za jawne godzenie w zasadę niezależności prokuratora i kneblowanie mi ust.

Jeszcze raz oświadczam, że zarówno ja jak i prokurator kpt. Łukasz Jakuszewski pełną wiedzę w tym zakresie posiedliśmy dopiero po uzyskaniu wszystkich danych od operatorów. Udzielając informacji prasowej podałem informacje prawdziwe i rzetelne. Postanowienia wydane w zakresie uzyskania danych personalnych, wykazu połączeń telefonicznych, wykazu wiadomości tekstowych, a nawet te dotyczące żądania wydania treści wiadomości tekstowych uważam za całkowicie uzasadnione i nie naruszające obowiązującego prawa. Moja ocena wynika wprost z zastosowania przepisu art. 236 a obowiązującego kodeksu postępowania karnego, który umożliwia prokuratorowi sięganie po dowody elektroniczne.

W obowiązującej doktrynie prawnej sytuacja ta nie budzi żadnych wątpliwości (por. Lach. A gromadzenie dowodów elektronicznych Prokuratura i Pr. 2003/10/16 ) lub Witkowska K. Prok i Pr. 2011 /1/98, gdzie jasno wskazano cyt. "kodeks postępowania karnego nie zawiera ograniczeń ani podmiotowych ani przedmiotowych co do zakresu żądania określonego w art. 236 a k.p.k. Można więc żądać wydania korespondencji lub przesyłki której adresatem jest dowolna osoba lub wykazu połączeń dowolnego abonenta telefonu jak również w każdym postępowaniu, niezależnie od wagi przestępstwa. Rzeczy te mogą zostać poddane oględzinom niezależnie od tego, że zostaną one w późniejszym terminie poddane czynnościom zmierzającym do ujawnienia dowodów z ich intelektualnej zawartości." Stąd też prokurator żądający wykazu połączeń telefonicznych w tym treści SMS, by wykonać oględziny i analizę - w świetle powyższego stanowiska działał prawidłowo.
Oceniając zaistniałą sytuację - podanie informacji przez prasę, że Prokuratura Wojskowa kilkukrotnie złamała prawo, na podstawie jakieś opinii, z którą nie zdążył się zapoznać i ujawnić jej treści Prokurator Generalny uważam za skandal.!!! Do dnia dzisiejszego nie wiadomo, czy postanowienia wydane przez prokuratora Łukasza Jakuszewskiego zostały zaskarżone, a jeżeli tak, to jakim prawem opinię wydaje jakaś prokuratura apelacyjna przed rozstrzygnięciem sądowym!!!! Taką sytuację można nazwać "przed - sądem" i próbą bezprawnego wywarcia wpływu na niezawisły sąd zanim jeszcze podjął decyzje.

Również za skandaliczne uważam zachowanie Rzecznika Prasowego Prokuratora Generalnego Mateusza Martyniuka, prokuratora Jacka Skały ze Związków Zawodowych Prokuratorów i Pracowników Prokuratury oraz prokurator Małgorzaty Bednarek reprezentującej Stowarzyszenie Ad. Vocem, którzy poprzez swoje oświadczenia w mediach wydali wyrok skazujący na śmierć zawodową prokuratora Łukasza Jakuszewskiego nie znając stanu faktycznego sprawy, ani obowiązującego stanowiska ekspertów z tej dziedziny prawa. Sprawdzana w toku śledztwa wersja o udziale obcych służb specjalnych zainteresowanych sprawą katastrofy smoleńskiej uzyskała swoje potwierdzenie w materiale dowodowym.

Prokurator nadzorujący postępowanie w sprawie katastrofy smoleńskiej, nie informując o tym wcześniej przełożonych wszedł w kontakt z przedstawicielami obcych służb specjalnych. Prokurator nie posiadał ochrony kontrwywiadowczej, która pozwala na weryfikacje z kim się tak naprawdę kontaktuje.

Jest rzeczą oczywistą, iż przedstawiciel obcych służb specjalnych może przykładowo twierdzić, że pracuje na rzecz zupełnie innego państwa niż to, jako agent którego się przedstawia. Próba weryfikacji z kim faktycznie kontaktował się prokurator nadzorujący śledztwo smoleńskie i zapewnienia takiej ochrony ze strony Służby Kontrwywiadu Wojskowego podjęta przez gen. bryg. Krzysztofa Parulskiego została w artykule autorstwa Pana Redaktora Łukasza Orłowskiego z TVN 24 info przedstawiona jako donosicielstwo!!!!

O tym, że przedmiotem rozmowy pomiędzy prokuratorem nadzorującym "śledztwo smoleńskie" (i jak się na szczęście okazało) funkcjonariuszami amerykańskich służb FBI i CIA były fakty dotyczące bezpośrednio postępowania przygotowawczego świadczą jednoznacznie zeznania przesłuchanego przeze mnie agenta FBI. Działania tego prokuratora oceniam jednoznacznie jako dalekie od profesjonalizmu i obowiązujących reguł. O śledztwach prokuratorskich, z agentami innych państw, zwykle nie rozmawia się w restauracji. Tak mnie szkolono.

Pragnę podkreślić, że w toku całego postępowania przygotowawczego prowadzonego w sprawie ujawniania osobom nieuprawnionym informacji ze śledztwa kilkukrotnie referowałem w szczegółach stan śledztwa Prokuratorowi Generalnemu Andrzejowi Seremetowi. Łącznie z przesłuchaniem Pana Prokuratora Generalnego w charakterze świadka. Pan Prokurator Generalny Andrzej Seremet miał szczegółową wiedzę na temat stanu śledztwa i podejmowanych czynności i je akceptował. Ostatni referat ze stanu sprawy składałem Panu Prokuratorowi Generalnemu na odprawie służbowej Prokuratorów Wojskowych w Ryni w marcu 2011 r.

Do tego momentu powstrzymam się od komentarzy, bo uważam powyższe za mnie osobiście mało interesujące i dla późniejszych wydarzeń mało istotne. Rozumiem, że część dziennikarzy może czuć się zagrożona faktem, że prokurator wojskowy postanowił nie pieprzyć się w tańcu i pojechać po krawędzi swoich uprawnień.
Dopiero od tego momentu zaczyna się prawdziwy powód zwołania w tak nagłym trybie konferencji prasowej pułkownika Mikołaja Przybyły.

Szanowni Państwo jesteście Dziennikarzami Rzeczypospolitej Polskiej.

W mojej ocenie zostaliście zmanipulowani. Prokuratura Wojskowa, ze szczególnym uwzględnieniem Wojskowej Prokuratury Okręgowej w Poznaniu Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej, w chwili obecnej prowadzi najpoważniejsze śledztwa, dotyczące przestępstw gospodarczych o charakterze zorganizowanym na szkodę Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej. Zagrożone są nie tylko setki milionów złotych pochodzące z budżetu Państwa, ale przede wszystkim życie i zdrowie Polskiego Żołnierza, który często otrzymuje sprzęt wadliwy lub niesprawny. W sytuacjach, gdy wysyłamy żołnierzy na misje jest to niedopuszczalne.

Śmierć większości polskich żołnierzy podczas trwania misji afgańskiej jest na to wystarczającym dowodem.

W dniu 31 grudnia 2011 r. udzieliłem pełnej informacji na temat rezultatów prowadzonych przez mój Wydział śledztw. W sprawach dotyczących przestępczości gospodarczej oskarżaliśmy zawsze skutecznie - bez uniewinnień. Nasze śledztwa obejmują coraz większy zakres i prowadzą do ujawniania nowych nieprawidłowości oraz systemu przestępczych powiązań, na styku działania prywatnej przedsiębiorczości i funkcjonariuszy państwowych decydujących o dystrybucji środków finansowych. Ujawniliśmy przestępstwa korupcyjne, mechanizmy ustawiania przetargów i wyłudzania ogromnych kwot z budżetu Wojska Polskiego.

Moim zdaniem to właśnie z tego powodu jesteśmy bezpodstawnie atakowani. W tej chwili jesteście używani do kampanii mającej przekonać ośrodki decyzyjne o nieprzydatności i archaiczności systemu wojskowego wymiaru sprawiedliwości.

Nie od dziś wiadomo, że jeśli mleko się rozlało, to trzeba albo przykryć je szybko wystarczająco ciężkim dywanem albo usunąć lub powiązać ręce wszystkim świadkom tego zdarzenia. Pułkownik Przybył ponoć nie raz był obiektem ataków „wandali” oraz otrzymywał pogróżki. Jak na człowieka honoru ani razu sam o nich nie wspomniał.

Pisząc nieprawdziwe i nieprzemyślane słowa o łamaniu prawa przez Wojskową Prokuraturę Okręgową w Poznaniu Wydział ds. Przestępczości Zorganizowanej zostaliście włączeni w kampanię zmierzającą do jak najszybszego zlikwidowania tej ostatniej zapory przed systemem zorganizowanej przestępczości pozwalającej na całkowite i bezkarne okradanie Wojska Polskiego.

Proponowane przejście prokuratorów wojskowych do cywilnych struktur prokuratury jest rozwiązaniem nieprawidłowym. Sprawy karne dotyczące wojska rozmyją się w setkach innych i nie będzie już możliwości prowadzenia śledztw z taką dokładnością i skrupulatnością jak dotychczas. Jako Prokuratorzy Wojskowi prosimy o poszerzenie kompetencji, umożliwiającej nam ściganie wszystkich przestępstw popełnianych na szkodę Wojska Polskiego. To rozwiąże problem równomiernego obciążenia sprawami z Prokuratorami Powszechnymi.

W dniu dzisiejszym staję w obronie honoru Prokuratorów Wojskowych i Sędziów Wojskowych, których określa się jako nieprzydatnych i anachronicznych. W mojej ocenie należy odejść od systemu statystyki i liczenia spraw przypadających " na głowę" prokuratora, czy sędziego a zacząć liczyć pieniądze jakie traciło i traci Państwo Polskie na skutek przestępstw popełnianych przez zorganizowaną przestępczość o charakterze gospodarczym żerującą na budżecie Wojska Polskiego i w tym zakresie rozliczać z działalności Wojskowy Wymiar Sprawiedliwości.

Dlatego też stanowczo protestuję przeciwko prowadzeniu zorganizowanej negatywnej kampanii medialnej, w toku której padają nieprawdziwe oskarżenia pod adresem Prokuratury Wojskowej. Szanowni Państwo - w sprawie Po Śl. PZ 86 / 10 nikogo nie podsłuchiwaliśmy. Nie łamaliśmy prawa. Dążyliśmy do ustalenia prawdy w ramach obowiązujących przepisów prawa karnego. Protestuję przeciwko wypowiadaniu słów przesądzających o rozstrzygnięciu skomplikowanej kwestii prawnej zanim zrobił to niezawisły sąd przez media i "kolegów" prokuratorów.

Protestuję przeciwko produkowaniu kolejnych bubli prawnych jakimi będą proponowanie przez urzędników Prokuratora Generalnego zmiany ustawowe dotyczące likwidacji Sądów i Prokuratów Woskowych. Takie niedbalstwo prawne narazi Skarb Państwa na olbrzymie koszty oraz szereg kompromitujących procesów z Sędziami i Prokuratorami. Na zakończenie podkreślam, że w toku mojej całej służby jako prokurator prokuratury powszechnej, a potem prokurator prokuratury wojskowej nigdy nie przyniosłem ujmy Rzeczpospolitej Polskiej i będę bronić z całą stanowczością honoru oficera Wojska Polskiego i Prokuratora.

Zastępca Wojskowego Prokuratora Okręgowego w Poznaniu ds. Przestępczości Zorganizowanej prokurator Naczelnej Prokuratury Wojskowej płk Mikołaj Przybył.

Po tych słowach Prokurator wyprasza dziennikarzy na zapowiadaną przed konferencją prasową przerwę. Upewnia się, że jest sam, otwiera okno i strzela do siebie.
Nurtuje mnie w związku z tym pytanie, co innego niż samobójstwo powinien wybrać człowiek honoru, żołnierz, prokurator, który wie w zasadzie wszystko o przekrętach swoich zwierzchników – dwu- i trzygwiazdkowych generałów oraz innych wysokich urzędników państwowych ze wszystkich ugrupowań rządzących w Polsce przez ostatnie 20 lat.
Mikołaj Przybył, to także mądry i przewidujący człowiek, który doskonale zdaje sobie sprawę jaką ma pozycję, na co się porywa i jakie ma szanse na doprowadzenie tych spraw do sprawiedliwego procesu i bezstronnego osądzenia.
Osobiście doskonale rozumiem rozwiązanie jakie wybrał. Oczywiście może się ono wydawać anachroniczne, bezsensowne i staroświeckie ale pamiętajmy, że Przybył to być może „ostatni sprawiedliwy” a na pewno przykład romantycznego bohatera o jakich pisali nasi wieszczowie.
To, że większość społeczeństwa uległo skurwieniu i totalnej znieczulicy nie oznacza, że nie ma jeszcze wśród nas ludzi prawych i odważnych. Prokurator Przybył jest bowiem dla mnie jedynym znanym mi samobójcą, którego jestem w stanie zrozumieć i usprawiedliwić.
Bardzo się również cieszę, że nie muszę mówić o nim w czasie przeszłym. Jakkolwiek nie potrafię sobie wyobrazić jak żołnierz może tak fatalnie chybić to uważam, że tak właśnie miało być. Mocno liczę na to, że rzeczy o których Mikołaj Przybył zaczął mówić dzisiaj nie zostaną zamiecione pod dywan … jak to zwykle u nas bywa.

Niech Orkiestra gra do końca świata i jeden dzień dłużej

2012-01-08T12:11:00.000+01:00

Wiele jest dziś emocji, zarówno na Twitter'ze jak i FaceBook'u, w związku z jubileuszowym koncertem Wielkiej Orkiestry Świątecznej Pomocy.
Inicjatywa ta powstała, bo państwo polskie nie radziło sobie z zapewnieniem wystarczającej ochrony zdrowia swoich małych obywateli. Oczywiście tragicznym jest fakt, że zamiast Ministerstwa Zdrowia, Narodowego Funduszu Zdrowia i paru innych jeszcze centralnych instytucji, to właśnie Owsiak zapewnia szpitalom godziwy sprzęt, ale właśnie dlatego chwała mu za to.
Wiele osób zastanawia się dzisiaj nad kosztami jego przedsięwzięcia. A czy ci sami zliczają cenę bezproduktywnego działania MZ, NFZ i innych?
Ja, choć zawsze byłem WOŚP przychylny, od siedmiu miesięcy patrzę tę inicjatywę jeszcze inaczej. 11 czerwca 2011 roku dzięki aparaturze do przesiewowego badania słuchu, zakupionego jeleniogórskiemu szpitalowi wojewódzkiemu przez Wielką Orkiestrę Świątecznej Pomocy, dowiedziałem się, że moja córeczka słyszy prawidłowo. Nie wiem jak inni rodzice reagują w takich sytuacjach ale ja wzruszyłem się do łez. Jestem, zwyczajnie po ludzku, wdzięczny Jurkowi Owsiakowi, że mogłem się o tym tak szybko dowiedzieć.
Dlatego też czytając krytyczne wpisy w socialnetworku o WOŚP i samym Owsiaku, qrwica mnie jasna trafia.

Oświadczenie

2012-01-06T09:43:00.000+01:00

Chodzę z tą decyzją już jakiś czas dlatego mogę powiedzieć, że podejmuję ją z pełną odpowiedzialnością.
Złożyłem właśnie deklarację przystąpienia do Ruchu Palikota, mam statutowych dwóch wprowadzających a korzystając z akcji "Dni otwartych drzwi RP" chcę wstąpić i budować Nowoczesne Państwo.
Chciałem tego od zawsze, byłem pełnomocnikiem Ruchu Poparcia (skreślonego z listy partii politycznych przez PKW) w Okręgu Wyborczym nr 1. Swą działalność musiałem zawiesić z powodów rodzinnych ale te już teraz mnie nie wstrzymują.
Zdaję sobie sprawę, że sytuacja polityczna jest inna niż 8 miesięcy temu ale uważam, iż tym bardziej jestem teraz organizacji potrzebny.

W ostatnim czasie na łamach tego bloga zamieszczałem wiele tekstów krytycznych wobec Ruchu a przede wszystkim jego lidera. Nie wycofuję się z nich.

Moja dzisiejsza decyzja nie będzie miała wpływu na działanie tej strony w jej dotychczasowym kształcie.

Litania 8

2012-01-04T14:19:00.000+01:00

Jeżeli "Superglina" Adam Rapacki zostaje odwołany po czterech latach owocnej pracy, to wiedz, że premier znowu wybił Schetynie ząb. Bzdurne wyjaśnienia min. Cichockiego jedynie ten fakt potwierdzają. Możesz być również pewny, że dymisja Komendanta Głównego Policji również jest już przesądzona.

Jeśli Ruch Palikota mówi, że będą głosowali za wotum nieufności dla Bartosza Arłukowicza, to możesz być pewny, że Wódz Naczelny odpłaca niedoszłemu "partnerowi" za kosza.

Jeżeli Justyna Kowalczyk narzeka na kolano, to wiedz, że to ściema dla astmatyczek.

Jeśli okazuje się, że Węgrzy przegłosowując zmiany w konstytucji cofają się ustrojowo w kierunku monarchii, to zdaj sobię sprawę gdzie chce nas doprowadzić Jarosław "Polskę Zbaw".

Jeśli wypali pomysł jednego z Gdańskich radnych, to wiedz, że Skarb Państwa wzbogaci się o podatek od ... przydrożnych krzyży. Póki co uchwalono go w powiecie gdańskim. Czego to ludzie nie wymyślą żeby zabłysnąć w mediach. Swoją drogą radny wzbogaca znaczenie zwrotu "czarny piar".

Jeśli SLD chce dla odmiany zgilotynować szefa NFZ za bajzel refundacyjno-receptowy to wiedz, że z jednej strony nie chcą psuć sobie stosunków z Premierem a z drugiej strony nie będą kopali poręczy swojemu agentowi w rządzie.

Jeśli "Dziennik zakrapiany rumem" z Johnnym Deppem okazał się chętniej oglądanym filmem w ciągu ostatniego weekendu w Polsce niż "Mission: Impossible - Ghost Protocol", to wiedz, że jako naród jesteśmy "inni" niż reszta świata. Pierwszy zrobił bowiem wszędzie plajtę a drugi nieźle zarabia.

Jeżeli wiatr hula nad bulą, to wiedz, że nasz Hula się daleko nie pokula. To było złośliwe, wiem, ale niestety jeden Stoch jako efekt "Małyszomanii" mocno mnie rozczarowuje.

Tydzień na wyspie cz.3

2012-01-02T15:37:00.000+01:00

Siedzimy już w czarterowym samolocie linii MartinAir. Tym razem zajmuję miejsce obok Leona, Jarek z Asią są cztery rzędy za nami. Zdecydowaną większość wśród pasażerów Boeinga 767-300ER stanowią Holendrzy. Klecha ma fantastyczny humor, trąca mnie w ramię i mówi: „Jak tylko wystartujemy, to wychylimy po koniaczku i się rozluźnisz”. Tym razem moje zdenerwowanie nie jest już takie duże, bo wiem, co mnie czeka. Poza tym moja wyprawa staje się teraz jeszcze bardziej realna. Parę godzin temu bałbym się, że ktoś mnie z tego snu obudzi, a teraz jestem pewien, że wszystko dzieje się naprawdę. Wizja postawienia przeze mnie stopy na odległym lądzie jest tak bardzo realna, że jedynie katastrofa może mi pokrzyżować plany. Ale, ale, skąd nagle takie czarnowidztwo?

Skłamałbym, gdybym powiedział, że zawsze pragnąłem zobaczyć Kubę. Prawda jest taka, że nie umiałem marzyć. Oduczyłem się tego w dzieciństwie, bo niestety żadne z moich pragnień się nie spełniało. Nieraz zachodziłem w głowę, dlaczego inni mają to, czego chcą, a ja nie. Nie mogę powiedzieć, że czegoś mi brakowało, bo pomimo ciężkich socjalistycznych czasów wiodło się nam dobrze. Rodzina, która po wojnie wyemigrowała do Niemiec, wspomagała nas paczkami, więc ciuchy miałem zawsze markowe. Nie szkodzi, że z „drugiej ręki”, ale oryginalne. Miałem jednak, jak każdy nastolatek, wiele marzeń, a te akurat, nigdy się nie spełniały.
W dorosłość wszedłem zatem jako typowy minimalista. To była bezpieczna ideologia, bo nie generowała zbyt wielu rozczarowań. Wielkiej żyłki hazardzisty też w sobie nie czułem. Bycie w tłumie zadowalało mnie i dawało poczucie bezpieczeństwa. Kiedy moi koledzy zaczynali działać, dorabiać się, wyjeżdżać zagranicę, ja wspinałem się powoli po długiej i wyboistej ścieżce krajowego awansu zawodowego. Dojście do zadowalającego poziomu finansowego planowałem za jakieś dwadzieścia lat, więc szarość i spokój w moim życiu nie były niczym zaskakującym. Oczywiście, od czasu do czasu, marzył mi się jakiś cud lub raczej jakaś spektakularna wygrana, która z dnia na dzień zmieniłaby realia w bajkę, ale nic takiego się nie zdarzyło.
Ileż to ja esemesów wysłałem do różnych stacji radiowych. Jaki skupiony siedziałem i gapiłem się w komórkę, która, nie wiedzieć czemu, w momentach losowań milczała jak zaklęta. Ile razy odliczałem dni, jakie zostały mi do zakończenia cyklu gier.
Pewnego dnia podjąłem męską decyzję – Nie gram więcej!!! Nie wyślę już żadnego esemesa!!!
W postanowieniu wytrwałem dwadzieścia jeden dni. To była chyba środa, początek lata. Jak zwykle o szóstej czterdzieści pięć wchodzę do baraku na budowie mostu. Nastawiam wodę na poranną kawę, włączam radio i zapalam papierosa. Za dziesięć minut wejdzie kolega Kierownik i z uśmiechem na ustach rzuci któryś ze swoich ulubionych tekstów typu: „Witam, Szanownego Inżyniera, w kolejnym dniu orki na ugorze”. Witek jest starszy ode mnie o rok, więc dogadujemy się bardzo dobrze. Nie znamy się ze studiów, bo dzieliło nas wtedy około sto kilometrów, ale za to wspomnienia z akademików mamy bardzo podobne. Facet jest szczery do bólu i za to właśnie najbardziej go szanuję. Stanowimy w firmie zgrany duet i pewnie dlatego mówią na nas „młode wilczki”.
Pierwsze, co Kierownik robi po przyjściu do pracy, to czyszczenie fajki. To dość niecodzienny nałóg jak na trzydziestojednolatka. Witek siada przy biurku i wyskrobuje pozostałości po wczorajszym „dymieniu”, a z radia dobiega dżingiel z zapowiedzią nowej gry za dwa złote plus VAT. Witek spogląda na mnie spod byka i mówi: „No to co, Inżynier, pisz, wysyłaj, wygrywaj”. Szelmowski uśmiech pojawia się w kąciku jego ust. Pomijam tę uwagę milczeniem. Z samego rana chyba nie mam ochoty na szyderstwa. Słyszałem już dziś tę reklamę w autobusie miejskim.
W porze śniadania Kierownik wyciąga jakiś kolorowy magazyn i podaje go do przejrzenia. Przeżuwając bułkę z parówką, bo na tym kończy się moja fantazja w komponowaniu drugiego śniadania, przerzucam kartki, tępo patrząc na ich zawartość. Dzwoni telefon. Pewnie znowu ktoś z firmy z jakimś pseudo problemem, który urodził się przy trzeciej kawie. Rzucam niedbale magazyn i tłumaczę rozmówcy, że „te” materiały zamówiłem już w zeszłym tygodniu i czekam na potwierdzenie dostawy. Głos w słuchawce staje się nieco bardziej uprzejmy, ale chyba go nie rejestruję, bo mój wzrok utkwił na rzuconym przed chwilą bezładnie periodyku. Cała strona krzyczy: „Wyślij esemesa za jedyne dwa złote plus VAT i weź udział w nowej grze!”. Cholera, nie jest ze mną dobrze. To już chyba jakaś mania prześladowcza albo nerwica natręctw. Czyżby zasada „do trzech razy sztuka” miała mnie złamać? Odkładam wreszcie głuchą od dawna słuchawkę i przyglądam się reklamie.
Czy to jest zbieg okoliczności, czy jakiś cholerny znak, za którym powinienem podążać niczym Neo z „Matrix'a” za białym królikiem? Nie wytrzymuję i wychodzę z baraku. Wyciągam pośpiesznie komórkę, wystukuję hasło i wysyłam pod czterocyfrowy numer. Jeden, tylko jeden, tak dla uspokojenia sumienia.

Od kilku minut znowu jesteśmy w powietrzu. Zgasły lampki obowiązkowego zapięcia pasów. Pasażerowie zaczynają się wiercić w fotelach i grzebią w bagażach podręcznych. Obsługa pokładowa przystępuje do rozdania pierwszych przekąsek. Leon znów trąca mnie łokciem i szczerzy zęby w uśmiechu.
„Zauważyłeś, jacy ci stewardzi są przystojni? I jak dobrze zbudowani, tacy szczupli i opaleni”. Zaraz, zaraz, gościu! Co ty chcesz przez to powiedzieć? Mi osobiście bardziej podobały się stewardessy z KLM. Kiwam więc tylko głową na odczepnego. Obserwuję go przez chwilę uważnie i zaczynam mieć wrażenie, że klecha jest … „ciepły”!
Jeden ze stewardów podchodzi do nas i pyta, czego się napijemy. Duszpasterz suszy do niego kły, trzepocze rzęsami i generalnie zachowuje się jak jakaś panna na wydaniu. Dostajemy snaki i napoje. Leon cieszy się, bo kubeczki fantastycznie zastąpią mu lampki na Napoleona. Odprowadza chłopaka powłóczystym spojrzeniem. Jego zachowanie potwierdza moje wcześniejsze podejrzenia. Lepiej chyba będzie, jak się nie przyłączę do jego procentowej uczty.
Czytam właśnie program filmów zaplanowanych na niemal jedenastogodzinny lot. Brakuje mi jednak słuchawek a standardowe słuchawki do walkmana nie pasują. Nabywam więc u stewarda za pięć dolarów zestaw audio, bo bez niego zanudzę się tu na śmierć albo będę skazany na konwersację, z coraz bardziej uciążliwym sąsiadem.
Nagle ręka Leona ląduje na moim prawym udzie, ciut powyżej kolana. No, co jest? O co chodzi? Co on sobie, kurwa, wyobraża!!! Leon z szerokim uśmiechem coś do mnie mówi, ale ja kompletnie nic nie słyszę. Widzę, jak przymyka lekko oczy, porusza ustami... a ja nic nie słyszę. Czuję tylko, jak tętno mi przyspiesza. Kurwa, zaraz nie wytrzymam. Wstaję żeby zajrzeć do torby, którą wcześniej umieściłem w schowku. Operacja ta ma uwolnić kończynę od spoconego łapska. To chyba lepsze rozwiązanie, niż wszczynanie w samolocie awantury. Jestem uczulony na takie gesty od czasu, kiedy bardzo dobry kolega po paru głębszych zaczął się do mnie przystawiać. W pierwszym momencie myślałem, że to jakiś żart. Niestety, nie był nim.
Właśnie zaczyna się projekcja pierwszego filmu. To „Harry Potter i coś tam, coś tam”. Nie jestem fanem tego gatunku... ale cóż. Rozglądam się wokół, i widzę wolne miejsce w środkowej części pokładu, dwa rzędy dalej. Rzucam Leonowi, że stamtąd lepiej będę widział i idę na pewniaka. Obok mojego „azylu” siedzi para Holendrów. Pytam, czy miejsce aby na pewno jest wolne. Kiwają potakująco głowami. Ulżyło mi. Obok nich, nawet jak zasnę, będę czuł się znacznie bezpieczniej. W razie gdyby chciała mnie obmacać jakaś zbłąkana ręka, będzie to zapewne damska.
Połowy filmu kompletnie nie pamiętam. Stale po głowie chodzi mi „zbłąkana dłoń pasterza”. Kątem oka widzę, jak Leon zerka od czasu do czasu w moim kierunku. Ja, z oczami wbitymi w ekran, udaję zainteresowanego filmem. Nie wrócę już na swoje stare miejsce za skarby świata. Jak on mógł się tak zachować? A może to ja jestem przewrażliwiony? Nie jestem homofobem, mam paru kolegów, którzy otwarcie przyznają się do swojej odmiennej orientacji i wszystko jest ok. Czym ja sobie w ogóle zawracam głowę? Jestem przecież w drodze na Kubę i nikt, i nic nie popsuje mi tego wyjazdu!

Lot dłuży się niesamowicie. Chętnie poczytałbym przewodnik, który udało mi się zdobyć w ostatniej chwili, ale jest w bagażu podręcznym, w skrytce nad Leonem. Nie mam ochoty na niego patrzeć, ani rozmawiać. Zjadam obiad i staram się zasnąć. Pomaga w tym jedna ze stacji radiowych, dostępnych na pokładzie Boeinga. Nowo nabyte słuchaweczki przydają się znakomicie.
Budzę się dość nerwowo. Wokoło jest ciemno, palą się tylko gdzieniegdzie małe lampki. Samolot wygląda na całkowicie uśpiony. Na ekranach wyświetlany jest kolejny film, ale już po paru kadrach wiem, że go oglądałem i na kolejny raz nie mam ochoty. Na siłę zamykam oczy, ale sen nie przychodzi. Wstaję z fotela i dopiero teraz czuję, jak bolą mnie wszystkie mięśnie. Upłynęły już ponad cztery godziny lotu, a ja siedziałem stale w jednej pozycji. Poza tym we śnie trochę się spiąłem i teraz potrzebuję kilku chwil, żeby się rozluźnić. Odwiedzę toaletę. No właśnie, przecież jeszcze nie widziałem tego typu przybytków w samolotach. Muszę chwilkę zaczekać, bo jest zajęta. Wychodzący z niej facet jest uśmiechnięty i mówi coś do mnie, ale niestety Holendrów kompletnie nie rozumiem. W zasadzie, jakby się tak w to ich szwargotanie wsłuchać, to niektóre słowa brzmią niemieckopodobnie, a inne trochę przypominają angielski. A może mi się tylko wydaje. Moja znajomość języków nie jest specjalnie wielka. Dogaduję się „jakoś” po angielsku i niemiecku, ze szkoły pamiętam trochę rosyjskiego, a z uwagi na rejon, w którym dorastałem, liznąłem troszkę czeskiego. Ten ostatni zapewne na Kubie się nie przyda. Mam lekkie obawy, czy bariery językowe na wyspie nie będą zbyt duże i nie ograniczą mnie do roli biernego obserwatora. Idealnie byłoby, gdybym znał hiszpański, ale nigdy wcześniej nie wpadłem na to żeby poznać choćby jego podstawy. Teraz dopiero dociera do mnie, że nawet żadnych rozmówek nie zabrałem. No świetnie! Mam wprawdzie dwie, sprawne ręce i całą gamę uśmiechów, ale czy one wystarczą do rozmowy z tubylcami?

Życzenia ... lekko niekonwencjonalne

2011-12-31T12:44:00.000+01:00

Z powodu braku veny, po raz kolejny zamieszczam tekst jaki dostałem od starego znajomego. On również skądś go zapożyczył więc się zapewne nie obrazi.
Przejdźmy więc do meritum:
"Ja zwany dalej Życzeniodawcą, proszę Was, zwanych dalej Życzeniobiorcami, o przyjęcie, bez zobowiązań wynikających z treści lub domniemanych, o zaakceptowanie moich najlepszych życzeń przyjaznych dla środowiska, odpowiedzialnych społecznie, poprawnych politycznie, bezstresowych, nieuzależniających, niedyskryminujących obchodów święta przesilenia zimowego, przeprowadzonych według najlepiej odpowiadających Życzeniobiorcom tradycji lub przekonań wynikających z preferowanej przez Życzeniobiorców religii czy też tradycji świeckich, z szacunkiem dla religijnych/świeckich tradycji/przekonań osób trzecich lub dla ich ewentualnego przekonania o braku konieczności uwzględniania jakichkolwiek tradycji - religijnych, bądź świeckich.

Życzeniodawca, chciałby życzyć Życzeniobiorcom sukcesów finansowych, spełnienia osobistego i braku komplikacji natury medycznej w związku z nadchodzącym końcem uznanego ogólnie roku kalendarzowego 2011, respektując jednocześnie wybór jakiegokolwiek innego kalendarza, wynikającego z przynależności kulturowej, bądź sektowej Życzeniobiorców bez względu na ich rasę, przekonania, kolor, wiek, sprawność fizyczną, wiarę, platformę komputerową lub preferencje seksualne.

Akceptując powyższe życzenia, Życzeniobiorcy zobowiązani są zaakceptować poniższe warunki:
1. Życzenia niniejsze mogą być w każdej chwili poszerzone, uszczuplone, bądź wycofane całkowicie.
2. Życzenia mogą być swobodnie przekazywane dalej, pod warunkiem pozostawienia bez zmian oryginalnych życzeń oraz uznania praw własnościowych Życzeniodawcy.
3. Z powyższych życzeń nie wynika w żadnym stopniu obietnica faktycznego spełnienia chęci wyrażonych w tejże korespondencji.
4. Niniejsze życzenia mogą nie być wykonywalne w niektórych systemach prawnych, jak również niekoniecznie ograniczenia w nich wyrażone muszą być wiążące w każdej lokalizacji geograficznej.
5. Zakłada się, że życzenia te bedą całkiem dobrze spełniać swoją rolę w granicach rozsądku, przez okres jednego roku lub do czasu wystawienia nowych życzeń świątecznych, w zależności od tego, która z tych okoliczności zaistnieje pierwsza.
6. Sprawa wymiany niniejszych życzeń lub wystawienia nowych pozostawiona jest do wyłącznej decyzji Życzeniodawcy."

Wszystkiego dobrego! Niech 2012 będzie dla Was lepszy niż 2011 a gorszy niż 2013. Wszak w życiu tylko progres się liczy :)

Polityka świąteczna

2011-12-24T09:41:00.001+01:00

Wczoraj wieczorem Krzysztof Król, znany Wam wszystkim, na Twitterze zamieścił wspaniałą historię.
Rzadko publikuję nie swoje teksty ale dla niej muszę zrobić wyjątek. Mam nadzieję, że pan Krzysztof nie będzie miał mi za złe.
"Św. Mikołaj wrócił do domu. Chciał napić się bourbona,otworzył barek
i zobaczył, że skrzaty wypiły wszystko. Miał jeszcze piwo w lodówce.
Niestety, wyżłopała je Królowa Śniegu.
Mam wino w piwniczce - pomyślał. Zszedł, otworzył drzwi i zobaczył
renifera Rudolfa ... leżącego wśród opróżnionych butelek.
Św. Mikołaj nie zaklął bo był święty. Zdenerwował sie odrobinkę.
Wtem rozległo się pukanie do drzwi.
Mikołaj otworzył i zobaczył Aniołka z choinką. -Święty Mikołaju,
gdzie mam wsadzić choinkę - zapytał Aniołek.
Świety Mikołaj odpowiedział. I tak powstał zwyczaj umieszczania
aniołków na szczycie choinki."

I tym akcentem chciałbym złożyć, tym którzy obchodzą święta - chwil odpoczynku od codzienności, rodzinnego ciepła i wielu radości, tym którzy tego nie czynią - wspaniałego, ostatniego już w tym roku długiego weekendu.

PS. Przepraszam wszystkich tych, których rozczarowałem i w sumie o polityce nie napisałem. Tytuł miał Was zwieść ;)

Tydzień na wyspie cz.2

2011-12-20T10:10:00.000+01:00

Leon podchodzi do mnie i od razu przystępuje do rzeczy: „A może napijemy się po małym koniaczku? Przed lotem warto się rozluźnić”. Propozycja wydaje się sensowna, gdyby nie dwa drobne szczegóły. Dopiero teraz, gdy klecha stoi dosłownie o krok, czuję specyficzny odór, trawionego alkoholu, co wraz z lubieżno-bezczelnym spojrzeniem i zroszonym kroplami potu czołem, daje dość odrażające połączenie. Sam też mam ochotę złagodzić nieco narastający stres bourbonem, ale instynktownie rezygnuję z Leona jako kompana. Moja odmowa nie zniechęca go i po krótkiej wizycie w Baltonie, z rozpromienionym obliczem delektuje się „Napoleonem”. Widocznym stało się od razu, jak bardzo jest mu ten procentowy strzał potrzebny. Przypuszczam, że jeszcze kilka godzin temu zdrowo balował z „kumplami po fachu”.
Łodzianie siedzą tymczasem nieopodal i pałaszują przygotowane poprzedniego wieczora kanapki. Zdają się nie zwracać uwagi na resztę świata. Sielankę burzy dopiero Leon, podsuwając „bokserowi” pod nos kubeczek. Ten szybko orientuje się w zawartości plastiku i z lekkim skrępowaniem kiwa przecząco głową. Żona zaś spogląda na zegarek i sugeruje, że możemy powoli odszukać miejsce, pod które zostanie podstawiony nasz „środek transportu”. Wiemy już, że czeka nas przesiadka w Amsterdamie.
To dość zabawne - przez ponad trzydzieści lat nie dane mi było przeżyć start i lądowanie, a teraz w jeden dzień zaliczę je dwa razy? Prawdę mówiąc, już nie mogę się tego doczekać.
Odnajdujemy bramkę zero zero pięć, gdzie pasażerowie lecący do stolicy Holandii zaczynają się już zbierać. Cała nasza czwórka przechodzi gęsiego przez bramkę pirotechniczną. Ja idę ostatni, wypakowuję wszystkie metalowe przedmioty z kieszeni i wkładam karnie do kuwety, podsuniętej przez mierzącą chyba ze sto dziewięćdziesiąt centymetrów i ważącą sto kilo funkcjonariuszkę Straży Granicznej. Pani, pomimo groźnej postury, jest uśmiechnięta i bardzo uprzejmie prosi mnie o ściągnięcie paska u spodni, po tym jak syrena obwieszcza wszystkim zgromadzonym, że nie pozbyłem się całego żelastwa. Przechodzę więc raz jeszcze i znowu to samo. Duża blondynka spokojnie pyta, o czym zapomniałem. Czuję na sobie spojrzenia niemal wszystkich pasażerów lotu numer KL 1362. Nie pomaga mi to w znalezieniu rozwiązania. Zaklinam się, że nic metalowego już nie posiadam i zupełnie nie rozumiem, czemu ta cholerna bramka wciąż się wydziera. Funkcjonariuszka lustruje mnie od czubka głowy po piety i po chwili z szerokim uśmiechem prosi mnie, żebym zdjął buty. No tak, metalowe wkładki w moich martensach, mimo iż schowane pod warstwą skóry dają znać o sobie. Jak sierota wojenna przechodzę w samych skarpetkach przez milczącą teraz bramkę, a glany w kuwecie prześwietlają promienie Roentgena. Buty nie kryją w sobie żadnych dodatkowych niespodzianek i przedstawienie dla niespełna stu pięćdziesięciu osób się kończy. Tak, jeśli miałem nadzieję na anonimowość podczas podróży, to już wiem, że znowu się nie udało.
Teraz wszystko już przebiega dosyć sprawnie - kontrola biletowa, przejście przez rękaw i wreszcie ładne, zgrabne i uśmiechnięte holenderskie stewardessy ubrane w biało-niebieskie wdzianka. Wskazują, którędy dotrzeć na miejsce „piętnaście c”. Wnętrze samolotu nie jest przestronne, choć to Boeing 737. Siedzę obok dwóch Rosjan, którzy mają dotrzeć do Eindhoven. Reszta ekipy opanowuje rząd przede mną.
Wygląda na to, że klamka zapadła i czuję, że moja wyprawa zaczyna się właśnie teraz. Po dwudziestu, ciągnących się w nieskończoność minutach, silniki samolotu zaczynają wyć znacznie głośniej, stalowy ptak zaczyna kołować w kierunku pasa startowego. Kilka zakrętów i już widzę przez okienko długi prosty odcinek. Huk narasta i nagle kupa żelastwa zaczyna gwałtownie nabierać prędkości. Pęd wbija mnie w oparcie, czuję specyficzne drganie pod stopami, a palce odruchowo wpijają się w poręcze fotela. „Facet, nie panikuj, przecież to chyba najbezpieczniejszy sposób przemieszczania się” - uspokajam pesymistyczną część ego. Po kilku sekundach podłoga przestaje rezonować. Cholera, wzbijamy się gwałtownie, Boeing robi ostry skręt w lewo i wciąż się wznosi. Przypominam sobie teraz komiczne sceny, odgrywane niedawno przez stewardessy, w ramach krótkiej instrukcji bezpieczeństwa. Niestety, gdyby coś poszło nie tak, można by sobie je w buty wsadzić, ale przecież nic takiego się nie stanie, bo ja dotrę dziś do celu. Postawię stopę na skrawku ziemi, o którą od dawna rywalizują najwięksi tego świata i to wcale nie dlatego, że jest on tak cenny. Chodzi zapewne o prestiż, o egoistyczną satysfakcję z posiadania. Utrata wpływów, nawet na tak małej wyspie, musi być dla mocarstwa czymś frustrującym.
Jedno jest pewne - żarcie w samolotach jest paskudne. Smak plastikowy, porcje małe i tylko śmieci z tego dużo. Poza tym przy dwugodzinnym locie, bo tyle trwa lot z Warszawy do Amsterdamu, cała ta żywieniowa zadyma jest kompletnie pozbawiona sensu. W myśl zasady, że darowanemu koniowi nie patrzy się w zęby, przyjmuję to za dopust boży. Staram się tylko zachowywać w miarę naturalnie, jakby latanie było chlebem powszednim. Nikt i tak nie zwraca na mnie uwagi, ale jakoś lepiej czuję się z tą maską. My, prowincjusze, mamy czasami tego typu schizy, wynikające z nieobycia ze zdobyczami cywilizacyjnymi dostępnymi w metropoliach.
Z megafonu dobiega głos stewardessy informującej, że nasz lot zbliża się do końca, że pogoda w Amsterdamie jest słoneczna, że za chwilę zaczniemy podchodzić do lądowania, że bezwzględnie należy zapiąć pasy. Tętno nieco mi przyśpiesza, rozglądam się dokoła i staram się namierzyć innych „awiacyjnych prawiczków”. Bez skutku. Ci, którym mogę spojrzeć w oczy, wyglądają raczej na znudzonych. Patrzę zatem przez okno i próbuję odnaleźć w oddali płytę lotniska. Na to jest jeszcze za wcześnie, ale muszę odwrócić uwagę od tego co ma się stać za chwilę. Powszechna jest bowiem opinia, że start jest dużo przyjemniejszy niż lądowanie. Statystyki wypadków również wskazują, że finał lotu częściej bywa niebezpieczny. Boeing 737 znowu wykonuje kilka ostrych skrętów, co jakiś czas obniża pułap, a mi zatyka uszy. Na szczęście, od dziecka potrafię sobie radzić w takich sytuacjach. Wyglądam pewnie komicznie, wykonując miarowe ruchy żuchwą, żeby pobudzić ślinianki. Nagle samolot z wielkim łoskotem zaczyna pikować w dół. O, w mordę, mam nadzieję, że kapitan wie, co robi i że tak właśnie powinien się kończyć każdy lot. Przez okienko widzę, jak ląd w zastraszającym tempie przybliża się do mnie. W zasadzie jest dokładnie odwrotnie, ale jakie ma to teraz znaczenie. Jeszcze tylko kilka sekund z napiętymi wszystkimi mięśniami i czuję, jak dziób stalowego potwora unosi się lekko do góry, a potem lekkie uderzenie i, to samo co przy starcie, łaskotanie w stopy. Silniki wyją, samolot wyhamowuje, a mi morda śmieje się na całego. Dołączam do grona pasażerów, dziękujących oklaskami kapitanowi za udany lot. Moje brawa są znacznie mocniejsze. Energia i szczęście z nowych doznań chyba mnie zaraz rozsadzą. Wooow, to było SUUUUPER!!!!! Genialne przeżycie, a przecież czeka mnie dzisiaj powtórka. Kurcze, drżą mi kolana, a uśmiech nie schodzi z twarzy. Dokładnie tak samo jak po pierwszym namiętnym „mokrym” pocałunku.
Całą grupą wychodzimy rękawem z samolotu, żegnani uprzejmie przez załogę linii KLM. Stawiamy pierwsze kroki na Schiphol i staramy się zorientować w geografii tego czwartego co do wielkości portu lotniczego Europy. Dla mnie, jeszcze kilka godzin temu, „Okęcie” było duże. Teraz szybko rewiduję znaczenie tego słowa. Jak my znajdziemy stanowisko D04? O, jest plan lotniska. "D" jest we wschodniej części, a my oczywiście jesteśmy w zachodniej. Czeka nas niezły marsz. Na szczęście nie musimy targać głównego bagażu. No właśnie, a co się teraz dzieje z moją walizką? Czy aby gdzieś się nie zawieruszy na tak wielkim lotnisku? Na szczęście, wszystko, co najważniejsze, mam przy sobie: paszport, voucher i pieniądze. W zasadzie bez reszty też dam sobie radę - jak przygoda, to przygoda.
Po około dwudziestu minutach docieramy pod D04, ale do odlotu mamy jeszcze niespełna trzy i pół godziny. Po wszystkich dzisiejszych emocjach muszę się czegoś napić. Reszta ekipy też jest już bardziej rozluźniona. Dopiero teraz zdaję sobie sprawę, że oficjalnie się nie poznaliśmy. Nadrabiam zaległości i przedstawiam się dość zdawkowo. Proponuję odwiedzenie pobliskiego bistro i degustację miejscowych specjałów. Ja mam na myśli Heinekena, ale Leon zaczyna się głośno zastanawiać, jakież to mocniejsze trunki są domeną Holandii.
Zajmujemy miejsce przy wysokim stoliku i ostatecznie zamawiamy kolejkę piwa. "Bokser" stara się jakoś zagaić rozmowę i pyta, czym się zajmujemy. „Jestem budowlańcem i aktualnie pracuję jako zastępca kierownika na budowie małej elektrowni wodnej, niedaleko Kędzierzyna-Koźla” - wypalam pierwszy i obserwuję co będzie dalej. Łodzianie – Jarek i Asia, chwalą się, że prowadzą trzy sklepy z chemią gospodarczą i kosmetykami, mają dwójkę dzieci i jadą na urlop swojego życia. „A pan, panie Leonie?” - pyta kobieta. „A ja, pracuję w dużej firmie pod Otwockiem”. Co??? Ale numer. W zasadzie wszystko się zgadza, ale dlaczego ksiądz nie mówi prawdy? „A co to za firma?” - pytam. „O zasięgu ogólnokrajowym”. No, to zaczyna być ciekawie. Rozumiem, że facet chce być incognito, ale chyba nie ma w tym nic złego, żeby być szczerym wobec obcych ludzi. Kolejny pasterz, niech go szlag trafi.
Uśmiecham się pod nosem i rozglądam po rozległej sali. Moją uwagę przykuwają dwaj Szkoci w kiltach i koszulkach piłkarskiej reprezentacji swojego kraju. Siedzą, patrzą tępo w opróżnione już prawie kufle. Jeden z nich wykonuje ruch ręką, drugi kiwa twierdząco i suną w kierunku baru. Po chwili wracają z pojemnikami wypełnionymi złotym, spienionym płynem. W głowie świta mi zuchwały plan. Moi współtowarzysze postanawiają odszukać toalety. I dobrze, bez nich pewnie mi się uda.
Podchodzę ze swoim piwem do ich stolika i pytam, czy mogę się na chwilę przysiąść. Nie wiem, skąd we mnie tyle odwagi. Mój angielski jest przecież nieco zardzewiały, poza tym to raczej nie w moim stylu, żeby zaczepiać obcych. Na szczęście chłopaki w sukienkach okazują się bardzo przyjaźni i weseli. Tłumaczą mi, że lecą do Niemiec dopingować swoich piłkarzy. Zapewniam ich, że będę trzymał za nich kciuki i od razu przechodzę do sedna sprawy. Szkoci wybuchają śmiechem, ale nie odmawiają wspólnej fotografii. W tej chwili pojawiają się łodzianie z Leonem. Są lekko zaskoczeni, widząc mnie w tak „doborowym” towarzystwie. Ostatecznie sesja się udaje, Asia jest zachwycona, że będzie mogła pokazać dzieciom takie ciekawe zdjęcia. „Waleczne serca” spoglądają na zegarki, dopijają piwo i zbierają się do odlotu. My, w znakomitych humorach, też postanawiamy pozwiedzać trochę Schiphol przed odlotem.
Wreszcie nadchodzi czas na zbiórkę pod D04. Bramka jest jeszcze zamknięta, ale na tablicy pojawił już się cel naszej podróży – Varadero. Z rozpiski, jaką dostałem w Warszawie od przedstawiciela biura podróży, jest informacja, że lot będzie trwał dziesięć godzin i dwadzieścia minut. W normalnych warunkach byłbym przerażony takim czasem podróży, ale dzisiaj nic nie jest w stanie zepsuć mi humoru. W końcu za ponad jedenaście godzin dotrę na Kubę. Sam jeszcze w to do końca nie wierzę, ale wszystko wskazuje na to, że to nie jest sen. Jeszcze dzisiaj wieczorem postawię nogę na „wyspie jak wulkan gorącej”, na własne oczy zobaczę, jak wygląda ona naprawdę. Mam też nadzieję, że uda mi się zobaczyć nie tylko to, co chcą pokazać biura podróży, ale głównie to, co jest kubańską codziennością.

Litania 7

2011-12-14T14:00:00.001+01:00

Jeśli cała Europa chwali Polskę w Parlamencie Europejskim za jej sześciomiesięczne przewodzenie Unii – wiedz, że zaraz „okołokaczyńskie gnidy” zaczną pluć na prawo i lewo oraz na tym samym posiedzeniu wskazywać jakie to były zmarnowane miesiące.

Jeśli nawet Kanada poszła po rozum do głowy i wycofuje się z „Porozumienia z Kioto”, to my również powinniśmy jak najszybciej się z niego zwinąć. Konia z rzędem bowiem temu, kto uwierzy, że to właśnie Polska w odróżnieniu od USA, Chin, Indii, Brazylii i innych państw będzie głównym sprawcą ocieplenia klimatu na skutek emisji CO2 do atmosfery.
A to wszystko przy optymistycznym założeniu, że powyższy proces w ogóle ma z tymi wyziewami cokolwiek wspólnego.

Jeżeli Pospieszalski w ostatnim programie „Bliżej” pozwala sobie na przedstawianie mocno naciąganych dokumentów mających świadczyć o zdradzie „Solidarności” przez Bronisława Geremka, to ja się zastanawiam kto „głupiego Janka” na antenę w ogóle wpuścił. Współczułem tylko Celińskiemu i Czumie, że musieli w tak żenującym spektaklu brać udział.

Jeśli Ruch Palikota mówi o przygotowaniu ustawy o legalizacji również twardych narkotyków, to możliwości są trzy:
1. klubowicze ujarali się ostatnio wspólnie jakąś dobrą trawą,
2. brakuje im pomysłów na nowe skandale w celu przykrycia innych planowanych akcji,
3. zbiorowo ich popieprzyło.

Jeżeli można zmienić rozkład jazdy pociągów i nie wprowadzić totalnego chaosu na kolei, to może warto przypomnieć dzisiaj marszałkowi Grabarczykowi, że albo on albo jego podwładni byli, przepraszam za kolokwializm, gówno warci.

Jeśli jeden Klich nagrywa w rozmowie drugiego Klicha, to wiedz, że nie zasiądzie z nim prędko do pełnego pojednania kielicha. W zasadzie dyktafony, to teraz standardowy sprzęt podręczny każdego polityka. Kancelaria sejmu powinna się je dokładać do powitalnych zestawów dla każdego posła nowej kadencji.

Jeśli odbiorcy maili z mrugającym spod spódnicy kotkiem podnoszą larum, to wiedz, że kruchtowe towarzystwo nie ma za grosz poczucia humoru a ich działalność na niwie erotycznej nudna jak flaki z olejem. No bo przecież nie oburzali się na to, że ich z gównianego powodu na zbity pysk z/w PiS'du wyrzucili.

Skoro Sąd Najwyższy stwierdził, że wybory 2011 są ważne, to Janusz Korwin-Mikke może już tylko liczyć na wielki, idący od zachodu i południa do nas kryzys. Tylko on może bowiem przywiać wizje wcześniejszych wyborów. Za 4 lata nikt już bowiem tego akurat Janusza nie będzie pamiętał.

13.12.1981

2011-12-13T15:29:00.003+01:00

Jest niedziela, godz. 8.02, Głogówek woj. opolskie (w linii prostej 7km do granicy z Czechosłowacją).
Mam 8 lat i jak co tydzień wychodzę z domu. Idę do kościoła. Jest mroźno, śniegu wokoło co niemiara, sprawdzam stan ślizgawek w drodze do centrum – wszystkie maja się znakomicie. Za chwilę dotrę pod dom kumpla z klasy, Adriana.
Niespodzianka, nie ma go w stałym miejscu. Jest już 200m dalej za skrzyżowaniem i drze się do mnie:
- Mario, słyszałeś? Słyszałeś? Wojna jest!
Popieprzyło go? Bardzo wcześnie zacząłem przeklinać więc pomimo zbożnego celu, pomyślałem dosadnie.
- Jaka wojna, co Ty gadasz? Czemu nie czekałeś na mnie pod domem? - pytam w miarę spokojnie, bo przecież musi mnie z tą wojną w konia robić.
- No mówię Ci, wojna jest ... czy jakiś stan wojenny ale przecież to chyba to samo. - odpowiada mocno podekscytowany Dikass - taką ma u nas ksywę.
Prawdę mówiąc wchodząc na skrzyżowanie pod górkę trochę się zasapałem więc nie wchodzę w polemikę. Poza tym jest naprawdę zimno.
Nie pamiętam o czym mówił ksiądz, w zasadzie mało kiedy go wtedy słuchałem, rozmyślam cały czas co z tą wojną. Poruszenia wśród ludzi nie widzę więc albo oni o niczym jeszcze nie wiedzą albo coś się Adrianowi jednak trochę „pozajączkowało”.
Msza skończona, można już spokojnie zasuwać do domu. Jak się pospieszę, to zdążę na początek filmu kończącego teleranek. Że też te msze są zawsze tak ustawione, że jak nie jedna to druga nachodzi na najlepszy program dla dzieci w całym tygodniu.
Wpadam zziajany do mieszkania, zrzucam w pośpiechu kurtkę, i całą resztę zimowego wyposażenia i włączam telewizor. Zanim się dziad zagrzeje i będzie można cokolwiek oglądać też trochę czasu minie. Siedzę więc i czekam, czekam … czekam. Zaraz a może przystawka jest przełączona na „Dwójkę”? No nie, wszystko jest OK. Przestarajam telewizor na „czecha” - jest program.
To o co chodzi? Czemu nie ma „Teleranka”? Może faktycznie jest wojna? Nawet zapomniałem o tym mamie powiedzieć.
Dzwoni telefon. Koleżanka mamy z pracy, pani Staszka, też coś o stanie wojennym mówi ale podobno dopiero równo o dwunastej wszystko się wyjaśni, bo będzie specjalne przemówienie Jaruzelskiego w telewizji. Idziemy oglądać do niej, bo tato pojechał właśnie do babci pod Sandomierz po „wędliny ze świniobicia”. Co roku przed świętami jest tak samo. Tato bierze dwa dni urlopu i jedzie pociągiem sam do babci.

Siedzimy już u pani Staszki, jej męża też w domu nie ma. Jaruzelski zaczyna przemawiać. Kurde, Dikass jednak nie kłamał - „o północy wprowadzono stan wojenny na terenie całej Polski”. Wprowadza się godzinę policyjną, nie wolno się swobodnie przemieszczać itp.
To jak teraz tato z „wędlinami ze świniobicia” wróci? Pal licho te wędliny ale kiedy tato wróci? Przecież jego pociąg odchodzi z Kielc grubo po północy?
Póki co podniosłą atmosferę przerywa przeraźliwy huk. Bomby spadają czy co?
Nie, to tylko Mirek, syn pani Staszki, meblościankę przewrócił, bo zachciało mu się wejść do jednej z górnych półek. Ale dostał za to w skórę wężykiem do obciągania wina. Cholera, musiało nieźle go to zaboleć. Chłopak trzyma się jednak dzielnie i tylko ognistoruda czupryna lekko podryguje w rytm delikatnego szlochu.
Wracamy już do domu. Mama nie jest specjalnie rozmowna ale i ja jakoś nie mam zbyt wielu pytań. Ulicą w stronę Prudnika jedzie właśnie kolumna opacnerzonych wozów piechoty typu SKOT. Tego dowiem się dopiero za kilka lat, teraz są to dla mnie „amfibie”. Wojna ma jednak dobre strony – nawet w tak małym miasteczku jak Głogówek można zobaczyć 'takie' pojazdy.
Całe popołudnie bawię się resorakami ale przy okazji zastanawiam się jak i kiedy wróci tato. Mama próbowała kilka razy dodzwonić się do cioci Ewy do Kielc ale dzisiaj nie łączą międzymiastowych.
Wieczorem idziemy do sąsiadów piętro wyżej. Tam wszyscy dorośli siedzą przy radiu i starają się złapać jakąś falę. Odbiornik piszczy niemiłosiernie i nic nie można zrozumieć. W końcu sąsiadowi udaje się złapać jakiś program po niemiecku. To chyba „Deutche Velle” czy jakoś tak. Nie pamiętam już co mówili, bo chyba nawet nikt nie tłumaczył. W Głogówku, w tym czasie, prawie wszyscy mówili po niemiecku. A nie, jednak jedna wiadomość do mnie dotarła i początkowo bardzo ucieszyła – nie będzie szkoły do odwołania. Dorośli niestety skarcili mnie za entuzjastyczne przyjęcie tej informacji. Aż mi się głupio zrobiło, bo w sumie lubiłem chodzić do szkoły.
Z mamą nie rozmawiałem o tym co się dzieje, bo widziałem, że też martwi się jak tato wróci i pomimo tego, że zawsze śpię sam tym razem wolałem zasypiać razem z nią.

Wysoki sądzie, to wszystko co z tego dnia pamiętam.
A jednak nie wszystko, byliśmy jeszcze na cmentarzu na grobie mojej babci Heni, zmarła dokładnie 7 lat wcześniej.

Tato wrócił nazajutrz, dużo opowiadał jak stan wojenny wygląda w Sandomierzu i Kielcach ... a „wędliny ze świniobicia” smakowały wszystkim jeszcze lepiej niż zawsze.

Litania 6

2011-12-08T10:46:00.000+01:00

Jeśli po jednym z twoich postów obszczekuje cię „wrocławska tuba” sekretarz zarządu partii, forma taka bo to kobieta – wiedz, że coś się dzieje ale młoda pani mecenas uznała za stosowne sama nie dawać głosu;

Jeśli zaraz potem anonimowy paszkwil zamieszcza wiceprzewodniczący partii a zarazem członek sejmowej komisji ds służb specjalnych – wiedz, że celnie bijesz a chłopaki nie wiedzą, co masz na nich jeszcze;

Jeśli Aleksander Wielki namawia Leszka „Kanclerza” do wzięcia udziału w wyścigu do przewodzenia swojej partii – wiedz, że to pocałunek śmierci. Obojętnie co ten drugi zrobi i tak będzie źle a jego formacja się rozpadnie;

Jeśli Pawlak uparcie prezentuje autorskie pomysły na optymalizację wieku emerytalnego – wiedz, że nie ma kompletnie pomysłu jak nie zatonąć już na początku 2012r. Wszak Donald „Wszechmocny” nie podjął jeszcze decyzji w sprawie długu PSL;

Jeśli Donald "Wszechmocny" rozwiąże komisję "Przyjazne państwo" – wiedz, że zrobi to tylko po to, żeby Szczurołap mógł przygotowywane tam ustawy zanosić do Laski Marszałkowskiej jako swoje;

Jeśli Manchester Utd odpada z Ligi Mistrzów – wiedz, że świat się kończy. Choć osobiście nie płaczę z tego powodu;

Jeśli minister Arabski dostaje do wykonania kolejne ważne zadanie – wiedz, że premier ma do niego zaufania ... lub Opus Dei rośnie w siłę w rządzie ;)

Jeśli Wojtek Olejniczak nie startuje w wyborach tymczasowego wodza SLD – wiedz, że nabrał doświadczenia i zaczeka aż się hieny pożrą. Potem będzie mógł wejść do gry;

Jeśli policja została przez Komisję Europejską karą jednego miliona euro a prokuratura umarza śledztwo w tej sprawie z braku znamion popełnienia przestępstwa – to ja już nic q..a nie rozumiem;

"Gdynianina" rymów kilka

2011-12-08T07:01:00.000+01:00

I

Przypowieść o naszym siewcy.

Gdy przeorałeś ziemię ręką swoją,

To nadałeś jej nowe życie,

My wierni Twego słowa piewcy,

Podążaliśmy za wolą Twoją,

Pytałeś nas „O czym marzycie?”

Marzymy o Ruchu jaki mowa

Gdzie demokracja to nie puste słowa.

II

Jak zażądałeś, takowym się stało,

Hojnie plonami ziemia obdarzyła,

Poseł wyrósł nam wspaniały,

Lecz dziś nic z nas nie zostało

Racja twierdzę nam zburzyła,

Plony nasze już zmarniały,

Lecz Ty się nami nie przejmujesz,

Masz już korytko, nim się zajmujesz.

Gościnny występ "Gdynianina"

2011-12-06T11:12:00.001+01:00

Dzisiaj po raz pierwszy udostępniam swojego bloga "Gdynianinowi". Treść oryginalna, dane autora jedynie do dyspozycji redakcji :))

"Dziś moje gościnne występy na blogu Mariusza,

Gościnnie dziś dogryzać będe władzom z zarządu,

No ale cóż zrobić kiedy sytuacja do tego zmusza,

Kiedy Janusz doprowadził Pomorze do nierządu,

Więc zarządzie szykuj się na wrzut parę

Już do Was piszę, już ja z Wami pojadę.

Biedroneczko, „miszczu” od sterowania pacynkami,

Geju ! Co inni geje się za Ciebie wstydzą,

Wiem że całe Pomorze nazywasz debilami,

Wiedz więc że w naszym okręgu Cię nienawidzą,

Jeśli liczysz na ponowną u nas do sejmu reelekcję,

Rozczarujesz się niczym dziad patrzący na erekcję.

Mile z Czykowa Jareczka mordeczko zapita,

Z racji się wywodzisz choć racji nie posiadasz,

W nasz okręg zwarty Twa pięść jest wbita,

Za szefa się uważasz a głupoty same gadasz,

Zdziwisz się że nie doczekasz do zimy,

Takich jak Ty to my na taczce wywozimy.

Januszku, choć wiemy że jesteś na swoim garnuszku,

Zapominasz o swoich pracujących mróweczkach,

Choć karne bydło podąża w Twoim wianuszku,

Całe mrowisko ma już w swoich główeczkach,

Jak zrobić Ci psikusa w mediach wielkiego,

Byś zaczął doceniać lud swój i wyszedł na dobrego.

Podpisano – Gdynia !"

Moja nie całkiem już spiskowa teoria.

2011-12-03T14:33:00.000+01:00

Wiele osób prosi mnie o rozszyfrowanie wpisu o "Szczurołapie" na blogu. Oto co odpisalem jednemu z nich:
No cóż, powód jest niezwykle prosty.Ja uważam, że Janusz wykonał świetną robotę na którą dostał zlecenie od Donalda na spacyfikowanie wzrastającego napięcia w społeczeństwie po katastrofie smoleńskiej.Co więcej, obserwując jego zachowanie przed i w trakcie kampanii wyborczej, jasnym dla mnie jest, że JP nie chciał dużej wygranej, bo np.:
- kompletny brak koordynacji działań kampanijnych,
- podpisy przybywały w wielkim bólu a Jano zamiast mobilizować ludzi pojechał sobie na 6-dniowy urlop,
- wie komu zawdzięcza zarejestrowanie na ostatnią chwilę 21-go okręgu aby można wystawić listy we wszystkich okręgach a nawet nie zamienił z nim słowa, że o podziękowaniach nie wspomnę,
- w wieczór wyborczy nie ukrywał swojej złości a przecież wynik był bardzo dobry, co więcej Tymochowicz też nie wyglądał na zadowolonego a jak sam mi napisał był "mentalnie przygotowany na 7-8%",
- Janusz w kampanii nie promował partii a siebie głównie.
Dlaczego tak? Bo scenariusz napisany dużo wcześniej przez Aleksandra Wielkiego i Donalda Długorządzącego, zakładał że najpierw SLD wchłonie RP tworząc Wielką Lewicę z resztą SDPl-ów itp a potem zawrą układ z PO. Po co? Aby mieć parlamentarną większość do zmieniania konstytucji i stworzenia systemu dwupartyjnego na wzór amerykański.
Wyborcy sprawili jednak Panom psikusa, bo zagłosowali inaczej niż było założone czyli SLD - 15%, RP - 8%. Teraz musza zmienić plan działania.
Kolejne pytanie - dlaczego Janusz rozwala istniejące już struktury, wstawia nowych koordynatorów do kierowania budową nowych a tym samym wqrwia działających już dobrze ludzi? Kupy się to nie trzyma, tak samo jak wstrzymywanie przyjęć do partii zaraz po wyborach.
Wygląda na to, że Janusz ma wejść ze słabą organizacją. Moim zdaniem ma dla siebie przygotowaną opcje a cała reszta się już dla niego nie liczy. Zresztą jak patrzę wstecz, to uważam, że po drodze było wiele niezrozumiałych posunięć Janusza.
Generalnie jestem niemal pewien, że tylko jednej obietnicy Janusz dotrzyma - nikt, kto spontanicznie przyszedł do Ruchu na żadną dłuższą karierę polityczną liczyć nie może. Dlatego też, mając jakieś ambicje oraz wsparcie ludzi z całej Polski myślę, że trzeba zacząć grać na siebie. Rok spędzony z Januszem wiele mnie nauczył ale też i dał nowe doświadczenia

I to by było tak w telegraficznym skrócie :))

Wszystko to napisałem już jakiś czas temu. Dzisiaj mogę to spokojnie opublikować, bo część moich informacji/dywagacji ciałem się wczoraj stało a cała reszta jest w związku z tym bardzo prawdopodobna.

Litania 5

2011-11-30T22:06:00.001+01:00

Jeśli masz zalaną całą łazienkę, bo cieknie ci spod obudowanej na maxa wanny – wiedz, że masz dzień w plecy;
Jeśli Radek Sikorski na europejskim forum przedstawia mocno przemyślaną i wyważoną koncepcję przebrnięcia przez kryzys, zyskując przy tym wielkie poparcie przedstawicieli unijnych państw – wiedz, że zaraz po powrocie PiS będzie go chciał odwołać a SP powiesić na haku ... za piąte ziobro;
Jeśli dostajesz po raz kolejny opis akcji do wykonania – wiedz, że ktoś znowu cię „ruch-a” ale tym razem w prezerwatywie (ups ... to dopiero jutro będzie więc możesz nie zrozumieć);
Jeżeli musisz pozbyć się starego silikonu z w miarę nowej wanny użyj do tego najpierw wyszukiwarki google, tam wielu domorosłych specjalistów zaskoczy cię swoją praktyczną wiedzą – pamiętaj jednak, że ich wszystkich zaskoczy TurboDymoMen;
Jeśli w pobliżu hotelu Sheraton gość w dobrze skrojonym garniturze kupuje małpkę spirytusu i puszkę piwa – wiedz, że to działacz PZPN idzie na zjazd swojej organizacji;
Jeśli słyszysz o kolejnym już w tym tygodniu tąpnięciu w polskiej kopalni – wiedz, że zbliża się Barbórka, a ta pani jest niestety bardzo krwiożercza;
Jeśli Lato złożył wniosek o odwołanie Kręciny – wiedz, że pomimo wszystkich wałków jakie „Łysy” robi, nie odpuści 50.000zł miesięcznie przez co najmniej 8 okresów rozliczeniowych;
Jeśli minister Nowak jeździ po autostradach i rozmawia z robotnikami to wiedz, że się chłopak naoglądał programów z poprzedniej epoki i chyba lekko odjechał;
Jeśli polski sąd musi roztrząsać czy racje ma Englert czy Szapołowska – wiedz, że ktoś marnotrawi twoje podatki;
Jeżeli wszyscy z RP, którzy mogą występować na szkle mówią, że weksle są bezpieczne - wiedz, że coś się dzieje ... a jeśli je podpiszesz będziesz miał problemy.

Litania 4

2011-11-29T06:40:00.000+01:00

Jeżeli ktoś zaczyna szukać Opus Dei w rządzie – wiedz, że musi przykryć zbieranie weksli;
Jeśli Paweł Piskorski daje głos w obronie generała Czempińskiego a daje – wiedz, że wszystkie pogłoski o tym, że częściowo siedzi w jego kieszeni są prawdziwe;
Jeśli Mariusz Kamiński kazał CBA sprawdzać u wróżki czy aby minister Kaczmarek nie jest fanem numerologii – możesz być pewny, że Mariuszek będzie uczestnikiem Krucjaty Różańcowej … a resztę już znasz;
Jeśli Szczurołap z Wielkim PR-owcem robią winne sesje V-cePrzodownikowi – wiedz, że niebawem znajdzie się następca Palikota-heppenera w jeszcze bardziej lepperowym stylu;
Jeżeli nowa minister sportu Joanna Mucha pisze do UEFA list ze skargą na Latę & Comp. - wiedz, że Platiniemu poodklejały się tipsy z wrażenia … u nóg;
Jak partia każe ci podpisać weksel – wiedz, że coś się dzieje i lepiej zrób rozdzielność majątkową ze współmałżonkiem albo lepiej rozprosz weksel na okręg;
Jeśli „El Pais” wychwala zalety Polski jako „zielonej wyspy” na oceanie europejskiego kryzysu – to pamiętaj, że „hiszpanka” roznosiła się drogą kropelkową;
Jeżeli usłyszysz kiedyś odgłos tam-tamów – wiedz, że ministra Nowaka odcięto od Twittera;
Jeśli poseł Penkalski zabiera się za odganianie świń od koryta – wiedz, że będzie to robił tak jak potrafi najlepiej – bejsbolem;
Jeśli Kręcina mówi coś o szumie medialnym – wiedz, że to szumi mu jeszcze pod czaszką po wczorajszym wieczornym spożywaniu … a może nawet po dzisiejszym rannym;

Jak widzicie „kozy” nie ma. Był opierdol z kilku, zdawać by się mogło, źródeł ale jestem przygotowany na znacznie więcej ;)

Litania 3

2011-11-28T10:01:00.000+01:00

Jeśli Waldi Pawlak przez tydzień będzie brylował w mediach i przedstawiał swoje pomysły – wiedz, że on już wie, że jest w czarnej dupie i po styczniu 2012 będzie na marginesie;
Jeżeli lekką ręką rozwiązuje się struktury RP w okręgach – wiedz, że ideowców zastąpią stare wygi polityczne czyli „uciekinierzy” z SLD;
Jeśli rzecznik rządu konsekwentnie twierdzi, że czegoś nie podpisał a ekspertyza grafologiczna temu przeczy – wiedz, że śledztwo w sprawie Agemark zostało właśnie umorzone;
Jeśli SLD wystawia TAKICH kandydatów na przewodniczących - wiedz, że ta partia już umarła a pochowana zostanie pod plotem.
Jeśli wiatr demoluje Polskę oraz część północnej Europy – to wiedz, że ten wiatr jest apolityczną siłą, której nawet Palikot z Tymochowiczem nie spacyfikują;
Jeżeli Nelly Rokita daje głos i jest on, o dziwo, spójny i czytelny – to wiedz, że mąż mocno nad nią pracował (merytorycznie);
Jeśli Poczta Polska zaczyna się reformować – wiedz, że czeka nas strajk listonoszy przed świętami i prezenty przesyłaj już dzisiaj;
Jeśli 6 milionów rodaków przyłączy się do Krucjaty Różańcowej, która będzie starała się wymodlić zmiany w ojczyźnie – wiedz, że w Polsce nie ma tylu miejsc w szpitalach psychiatrycznych więc część z nich będzie hasała na wolności;
Jeśli Prezydent już teraz zapowiada swój udział w kolejnym Marszu Niepodległości – to wiedz, że tonący brzytwy będzie się chwytał;
Jeśli Pospieszalski na TVP Info przegrywa ze „Szkłem kontaktowym” w TVN – wiedz, że Polacy są zmęczeni ciągłymi strachami i wolą się czasami pośmiać, zakładając że zrozumieją celne aluzje prowadzących;
Jeśli jutro nie będzie kontynuacji tej litanii – to możesz być pewna/-y że albo nic się ciekawego nie wydarzyło, co jest mało prawdopodobne albo już za swoje teksty siedzę w kozie ;)