W oblężonej twierdzy

Zmienić kierunek buntu

2017-11-02T18:29:00.000+01:00

Młodzież woli buntować się przeciw tradycjom, zastanym wartościom, niż o nie walczyć.

W sumie jest to dosyć dziwne zjawisko.

Dlaczego bowiem nie walczy z postępem tylko akurat z tradycją?

Czy młodzieńczy bunt jest zjawiskiem naturalnym, czy raczej jest znakiem naszych czasów? Trudno dać tutaj jednoznaczną odpowiedź.

Jego główną przyczyną jest dojrzewanie, które wiąże się z usamodzielnianiem społecznym. Niewątpliwie zjawisko to istniało zawsze, ale miało różne oblicza. W dawniejszych czasach młodzież nie mogła sobie pozwolić na pewne zachowania w relacjach z rodzicami.

Dzisiaj, w ramach demokratyzacji, gdy wszyscy mają prawo głosu, sprzeciw i pyskowanie rodzicom stało się normą w wielu domach i szkołach. Niewątpliwie, gdyby ten bunt ukierunkować na walkę ze złem mógłby przynieść pozytywne skutki. Nie jest to jednak prosta sprawa.

Młodzież woli buntować się przeciw tradycjom, zastanym wartościom, niż o nie walczyć. W sumie jest to dosyć dziwne zjawisko. Dlaczego bowiem nie walczy z postępem tylko akurat z tradycją? Pewne kody kulturowe są wszczepiane przez media, które odpowiednio naprowadzają młodzież i przygotowują odpowiedni grunt do połknięcia haczyka.

Ale wśród środowisk prawicowych da się zauważyć pewne działania obronne. Na przykład, większe zainteresowanie wśród pewnych grup młodzieży żołnierzami wyklętymi jest owocem takiego działania.

Gdyby w większym stopniu udało się ukierunkować bunt na walkę z szeroko rozumianym "postępem", a nie tradycją, większość pracy wychowawczej mielibyśmy z głowy.

Wizja lokalna

2014-05-31T17:46:00.000+02:00

Jeszcze za komuny, w moim miasteczku mieszkał łobuz, nazwijmy go "Dzik" (czasy nieodległe, a zdarzenie autentyczne, zatem anonimowość muszę zachować). Ów "Dzik" włamał się do wiejskiego sklepu. Celem tego brawurowego "skoku", dokonanego w stanie alkoholowego upojenia, było zdobycie pewnego lokalnego wina.

"Dzik" wyniósł ze sklepu jedną czy dwie "kraty" wina. Jednak daleko z trunkiem nie uszedł. Milicja znalazła go śpiącego wraz ze zdobytymi "fantami" kilkaset metrów od sklepu. Nie zdążył skonsumować "pryty" (pospolita nazwa ówczesnego wina), gdyż zdaje się osłabł.

Po kilku dniach przywieziono go na wizję lokalną.

"Dzik" sprawiał wrażenie przygaszonego.

- Pokaż co robiłeś po wejściu do sklepu. Tylko po kolei – nakazał funkcjonariusz.

- Podszedłem pod tamte "kraty" z winem – pokazał drżącą ręką butelki ustawione pod ścianą.

- To podejdź – powiedział milicjant.

Widząc niepewność aresztanta zniecierpliwiony uniósł głos:

- No idź, pokaż co robiłeś.

"Dzik" wykonał polecenie.

- Co było dalej?

- Wzionołem jedno wino i otworzyłem – ze zwieszoną głową przyznał się do zbrodni.

Milicjanci uśmiechnęli się porozumiewawczo do siebie.

- To wyjmij wino z "kraty" – powiedział jeden z nich, prowokacyjnie mrugając do kolegi. - Musimy dokładnie wiedzieć jak to było.

Wtedy wypadki potoczyły się błyskawicznie. "Dzik" wyjął wino i natychmiast, już bez pytania co ma dalej robić, wytrenowanym ruchem otworzył butelkę i przystawił ją do ust. Należał do tych "magików", którzy piją (nie wiem jak to jest możliwe, ale jest) bez poruszania grdyką. W efekcie czas picia trunku równa się czasowi wylewania się płynu z butelki.

Wino radośnie lało się do znajomego przełyku, a milicjanci stali jak zaczarowani. Dopiero po chwili ocknęli się i ruszyli w stronę aresztanta.

Zaskoczenie funkcjonariuszy plus dystans kilku kroków sprawiły, że "Dzik" wypił prawie całą zawartość butelki z siarczanym płynem. Gdy wyrwali mu szkło z ręki, ten tylko beknął rzewnie i już nie udając pokory rzucił butnie:

- No, a teraz .... (tu padła wulgarna nazwa kobiety prastarej profesji), możecie mnie zamykać!

Myśląc o wojnie

2014-04-17T21:15:00.000+02:00

Jest taki stan ducha, na który składają się: udana przedświąteczna spowiedź, rozkwitający, wiosenny kwiecień i z kuchni delikatną smugą snujące się zapachy. Wtedy za T. S. Eliotem chce się powtórzyć:

"Jednak w ten zmierzch kwietniowy (...) czuję ogromny spokój i ten świat oceniam, jako wspaniały i młodzieńczy mimo wszystko" (cytat z pamięci).

I myślę sobie, że gdyby Putin lub inna Merkel zaatakowali teraz Polskę, niewiele by mnie to wzruszyło. Moja sytuacja obiektywnie byłaby lepsza, niż sytuacja antyklerykała czy innego ateisty, który właśnie niezdrowo ekscytuje się jakąś nową, antykatolicką wrzutką w mediach, a w wolnych chwilach mniema sobie, że "świat jakoś tak powstał".

Myślę sobie dalej tak: przypuśćmy, że miasto jest bombardowane, a wspomniany antyklerykał oderwany od Facebooka siedzi sobie w piwnicy i może nagle, jak to w takich razach bywa, odzyskuje wiarę, a może szepce tylko w rozpaczy: "zaraz zginę i już nigdy nie napiszę antykatolickiego komentarza na Facebooku". Bo oto właśnie przyszedł kres na jego komentarze i już go nic nie czeka (w jego mniemaniu, choć niestety coś go jeszcze czeka).

A ja będę sobie siedział w swojej piwnicy i pewnie po ludzku również będę przeżywał lęk ("w wierzchnich warstwach duszy"), ale, gdzieś tam, w głębi, będę czuł ten kwietniowy, pospowiedni spokój, który dany jest chyba tylko katolikom.

I tak myśląc o wojnie, myślę sobie jednocześnie, jak tragiczną postacią jest ten antyklerykał-ateista. Taka ciągła beznadzieja, ożywiana co pewien czas nienawiścią do "czarnych", to musi być nużąco -męczące.

"Sorry Polsko" - popieram

2013-03-20T09:38:00.002+01:00

Słyszałem w radiowej "Trójce" piosenkę, w której zbuntowana pieśniarka obwieściła, że nie ma ochoty umierać za Polskę. I pomyślałem – tu zaskoczenie – że nawet mógłbym się zgodzić ze zbuntowaną pieśniarką.

Ja też jestem bliski takiej decyzji.

Polska to dla mnie pewien odcień kultury katolickiej (pięknie pisał o tym o. Józef M. Bocheński), świat, którym obdarzył mnie Bóg, bym duchowo przybliżał się do Niego.

Problem w tym, że ta Polska zanika. Owszem, gdzieś na prowincji, w pewnych środowiskach jeszcze tlą się jej ogniki, ale w mediach, w kulturze – już jej nie ma (no dobrze, jakieś ogniki tu i ówdzie jeszcze pobłyskują).

Tak czy inaczej jesteśmy na równi pochyłej i zjeżdżamy w dół. Myślę, że kwestią czasu są tzw. związki partnerskie, adopcje przez nich dzieci, poszerzenie zakresu zabijania dzieci nienarodzonych itd...

Nikt tak naprawdę nie ma pomysłu na powstrzymanie tych procesów. Świat obcej mi kulturowo i antyreligijnej Polski – tworzy się na moich oczach.

I właśnie... Gdy już się stworzy nie będę miał moralnego obowiązek ginąć za ten "nowy odcień kulturowy polskości"? Niech sobie giną partnerzy i reszta.

Sorry (nowa) "polsko".

Depresja katola

2013-03-02T16:02:00.000+01:00

Nie oglądam wiadomości telewizyjnych, nie słucham radia. Przeglądam tylko od czasu do czasu newsy na głównych portalach. I... to, co odczuwam, to nawet nie jest zdziwienie. Najpierw przychodzi śmiech, potem coś w rodzaju przerażenia, a na końcu dopada mnie coś na kształt depresji.

Należę do grupy osób (mniejszej, większej – nie wiem?), która bez problemów obeszłaby się bez unijnych milionów. Do biedy przywykłem i nie muszę udawać sterylnego Europejczyka z galerii handlowych, który w zimie jeździ w Alpy na narty, a w lecie odlatuje do ciepłych krajów, by moczyć się w ciepłych wodach.

Zresztą, nie interesuje mnie podróżowanie po świecie, nie jestem ciekaw obcych kultur (skoro odnalazłem tę prawdziwą).

Od lat mam nieodparte wrażenie, że to (a właściwie TEN), czego (KTÓREGO) szukam jest blisko mnie, a może nawet we mnie i nie muszę jeździć po świecie, żeby Go znaleźć.

Moje dzieci nie muszą opływać w dostatki, a ja sam zniosę dziury w topniejącym asfalcie (był taki prześmiewczy obrazek na FB). Tyle lat je znoszę, to zniosę i tę resztę, która mi została.

W zamian za te unijne miliony wolałbym, żeby dzieci nie pytały mnie: o co chodzi z tymi związkami partnerskimi?

"Moje przekonania są przekonaniami starej kobiety, która w kącie kościoła mamrocze swoje pacierze". (N.G. Davila). Dlatego świadomość, że muszę żyć w takim świecie - budzi smutek.

A może już nawet coś na kształt depresji, gdy przeglądam główne portale.

Nigdy o tym tak nie pomyślałem

2012-12-31T17:55:00.000+01:00

Gdy byłem młodszy - unikałem Sylwestra, ale potem mi jednak trochę było szkoda. Inni gdzieś tam się bawią, strzelają korki od szampanów, a ja tu siedzę w czterech ścianach i czytam książki dla nudziarzy.

Najgorzej, że nie można było wtedy zasnąć. Człowiek podekscytowany bieganiną za oknami i ogólną strzelaniną, po prostu nie mógł złapać odpowiednie fazy na sen.

Teraz jest inaczej. Nie mam problemów z zasypianiem. Wyleczyłem się też z tych żałosnych nastrojów, że niby można było gdzieś pójść...

Dzisiaj jestem autentycznie radosny, że udało mi się z domownikami wynegocjować opcję - "Sylwester spędzamy w domu". Czuję szczerą, wewnętrzną radość na myśl, że nie muszę iść na jakieś dziwne bale lub łazić gdzieś po nocy.

Idea noworocznej zabawy nie jest dla mnie zrozumiała. Tak, wiem... Dla nikogo nie jest zrozumiała, bo tak naprawdę chodzi o pretekst, żeby sobie wypić i zabawić się.

Dlatego powie ktoś: po co to narzekanie i zawracanie gitary?

Niby tak.

Zatem siedzę sobie w domu i nie zawracam nikomu gitary.

Niech tam się lud bawi i cieszy, że znowu... rok bliżej do końca.

Może to rzeczywiście powód do radości.

Nigdy o tym tak nie myślałem.

Ferdek Kiepski jako leming

2012-12-20T05:48:00.002+01:00

Wydawać by się mogło, że Ferdek Kiepski to typowy polski kołtun, wyborca PiS. A tu niespodzianka.

Ale po kolei.

Ferdek został oskarżony. Nie wiadomo o co, ale już nawet w mediach o tym mówią. Jacyś faceci w czerni chodzą po jego mieszkaniu i straszą go procesem. W telewizji "Przetrwam" pewien gość na tle karykaturalnego logo PiS enigmatycznie mówi o przestępstwie Ferdka.

W sumie nie wiadomo o co chodzi. Ale atmosfera podejrzliwości narasta. Duszno robi się w naszej Ojczyźnie. Duszno w domu Kiepskich.

Problem w tym, że nie wiadomo, o co Ferdek jest tak naprawdę oskarżony. Wiadomo jednak, że przestępstwo jest dużego kalibru. Kiepscy spekulują... Może chodzi o to, że Ferdek nie był członkiem Solidarności? A może o to, że sprzedawał wodę z saturatora za komuny?

Wreszcie dochodzi do procesu. Sąd zebrał się przed słynną: "prywatno-publiczną toaletą". Ferdek zostaje skazany, ale wciąż nie wie za co! Sąd był stronniczy, obrońca faktycznie pełnił rolę dodatkowego oskarżyciela.

Dostaje jednak szansę - musi wydać wspólników. Mówi więc od serca: cały naród jest moim wspólnikiem.

Nazajutrz facet w czerni (w tle zniekształcone logo PiS) oskarża naród o współudział w zbrodni Ferdka.

Finałowa scena: siedzący przed telewizorem Kiepscy wraz z sąsiadami (Boczkiem oraz Paździochami) zgodnie pokazują mu wymownie "gest Kozakiewicza."

Tak Ferdek i jego sąsiedzi wykazali się obywatelską postawą i pokazali co myślą o PiSie, dołączając do grona niebogatych i niewykształconych z wielkich miast.

Deyny, Szarmachy, Gorgonie

2012-05-24T17:24:00.000+02:00

Nie ruszają mnie zbliżające się Mistrzostwa Europy. Nakręcane emocje, "skład kadry Smudy", "szanse naszych" i takie tam. Człowiek czuje się osamotniony, bo Euro zaczynają się interesować nawet starsze babcie.

Nie, to zły trop – uprzedzam nasuwający się zarzut. Nie należę do ludzi, których piłka nie interesuje. Lubię, lub może ściślej, lubiałem oglądać mecze kadry. Znam wyniki spotkań i składy polskiej reprezentacji w poszczególnych meczach z lat siedemdziesiątych i trochę osiemdziesiątych. Potem jest już znacznie gorzej.

Nie zmieniłem też swoich poglądów dlatego, że ponoć Che Guevara uznał piłkę za narzędzie rewolucji. Choć chyba coś w tym jest. Znajomy opowiadał, jak to w trakcie pobytu w Madrycie poszedł rano w niedzielę na Mszę, na której zgromadziło się kilku staruszków. Po Mszy zaś udał się na mecz Atlethico, na którym było kilkadziesiąt tysięcy ludzi.

Lewandowscy, Błaszczykowscy, Piszczykowie pomimo nieustannego pompowania w telewizji nie są w stanie przykuć mojej uwagi. Nie chodzi o to, że nie mają szans, niechby sobie mieli, mnie to i tak "lotto".

Mój świat to: Deyny, Szarmachy, Gorgonie. Pamiętam tytuł w "Piłce Nożnej". Nad zdjęciem Deyny, który strzela gola w meczu z Włochami na Mundialu w Niemczech, napis: "Żeby wszyscy, tak jak Polska".

Jako dziecko myślałem sobie: "żeby wszyscy grali tak pięknie jak moja Polska..." I wzruszony biegłem na boisko udawać Deynę.

Tak, moim nieszczęściem (a może szczęściem) jest to, że pamiętam rok 1974. Że przeżywałem go jako dziecko i dzisiejsze "emocje" w ogóle mnie nie ruszają. Mogę powiedzieć, że pod tym względem czuję się całkowicie spełniony i nie potrzebuję już nowych wrażeń (utraciłem w tej materii łaknienie).

Mogę zatem spokojnie zająć się czymś innym i nie tracić czasu przed telewizorem. Moja życiowa pula boiskowych wzruszeń została już wykorzystana.

Jednak oczywiście życzę wszystkim dobrych wspomnień z Euro.

PS. S. Szczepłek napisał ostatnio książkę o Deynie i tamtych czasach. Widać coś jest na rzeczy.

Wyśniony Kościół bezbożnika

2011-11-05T07:13:00.000+01:00

Jednym z medialnych postulatów dotyczących Kościoła jest twierdzenie, że tzw. otwarcie na świat jest najskuteczniejszą formą ewanelizacji. "Otwarcie" ma sprzyjać pozyskiwaniu nowych wiernych.

Co zatem musi uczynić Kościół, żeby wiara rozszerzała się w Polsce? Jakie są warunki wstępne?

Po pierwsze
, musi pochwalić dwuznaczne wypowiedzi swoich przedstawicieli na temat satanisty w mediach oraz Krzyża w sejmie.

Po drugie powinien zaakceptować zabijanie nienarodzonych.

Po trzecie - uznać związki homoseksualne za część przesłania ewangelicznego.

To podstawa, warunki wstępne. Gdy tylko one zostaną spełnione wierni zaczną tłumnie przybywać do kościołów i rozpocznie się "nowa wiosna".

Problem w tym, że to już nie będzie Kościół.
I chyba oto w tym wszystkim chodzi.

---------------------------------------------------------------------

Gdy odrąbią im ramię...

2011-01-24T15:34:00.003+01:00

Tłok, spóźnienia pociągów, wchodzenie przez okno do przedziałów, to wszystko wywołało burzę medialną w okresie świątecznym. Zauważyłem, że oburzali się zazwyczaj młodzi, którzy nie pamiętają takich akcji z czasów komunistycznych.

Bywało nie jeden raz i nie dwa, że całą noc przestało się w "łączniku" między wagonami na ruchomej podłodze i przy dudnieniu szyn. Nigdy nie przyszło mi do głowy, żeby lecieć na skargę...

Wiem, wiem, dzisiaj nie ma komuny, za to jest dostatnia, demokratyczna Polska. Ludzie mają prawo się denerwować, gdy coś im w tej "dostatniości" i "demokratyczności" zgrzyta.
Zwłaszcza, że ci młodzi ("wykształceni" itd.), zirytowani podróżnicy, w większości głosowali (jak mniemam) na Tuska.

Miała być Irlandia, a tu trzeba przez okno się pakować do przedziału, jak za Jaruzelskiego!

Ten luksus, nowoczesność, technologie, te wszystkie "fejsbuki" zawróciły ludziom w głowie. "Rozpieściły" ich, obniżając odporność na... ból i niedogodności. Przypomina mi się pewna anegdota związana z wychowaniem samurajów. Gdy malec sposobiony na samuraja zapłakał, wtedy pytano go w ten deseń:
"- Płaczesz z byle powodu, a co będzie, gdy na polu bitwy odrąbią Ci ramię?"

"Młodzi", "wykształceni" płaczą, bo nie mogą dostać się do pociągu, a co będzie, jak im kasę odetną i masowo zaczną zwalniać z firm?

Zginęli za pomoc żydowskim sąsiadom

2011-01-03T14:45:00.001+01:00

7 grudnia 1942 roku do wsi Białka na Lubelszczyźnie wkroczyli hitlerowcy. Dzieci, kobiety i starców zapędzono do jednej ze stodół. Pozostałych mężczyzn przesłuchiwano, chcąc wydobyć z nich informacje: kto pomagał pobliskim Żydom?

Nieopodal na bagnach znajdowało się bowiem do niedawna obozowisko żydowskie, zwane "Bazarem". Niemcy wymordowali Żydów, ale oczywiste było, że nie mogli oni przeżyć bez pomocy mieszkańców wsi Białka. Stąd brutalne przesłuchiwania. Jednak Niemcy nie uzyskali żadnych informacji.

Zresztą, trudno było wskazać konkretne osoby, gdyż w praktyce cała wieś wspomagała Żydów. Nie znajdując winnych Niemcy zaczęli rozstrzeliwać wszystkich mężczyzn. Zaprowadzili pierwszą grupę na łąkę, w pobliże pobliskiego jeziora (dzisiaj popularne miejsce odpoczynku mieszkańców Lublina i okolic), i tam dokonano egzekucji.

Pozostali mężczyźni, słysząc strzały, nie chcieli wykonać rozkazu, aby udać się w to samo miejsce co ich sąsiedzi. Hitlerowcy rozpoczęli więc masakrę w centrum wsi, przed szkołą.

Część mężczyzn ratowała się ucieczką. Rozpoczęło się "polowanie". Później przez dwie godziny ranni byli dobijani, deptano im twarze i dłonie, aby sprawdzić czy żyją.

Gdy po wszystkim wypuszczono kobiety ze stodoły, ich krzyk było słychać w pobliskiej Sosnowicy (ponad 10 km). Wedle opowieści krew zabitych spłynęła do jeziora. W sumie życie straciło 97 osób. Kilku mężczyzn cudem przeżyło, leżąc pod zwałami zakrwawionych ciał.

Ludzie ci oddali życie za pomoc żydowskim sąsiadom.
Warto o tym pamiętać, czytając prasowe relacje z kolejnej książki T. Grossa.

Na podstawie: C. Bartosiewicz, Okupacja niemiecka oraz relacji osoby pamiętającej tamte wydarzenia.
________________________

Klimaty jak z Edgara Allana Poe

2010-12-28T09:03:00.002+01:00

Dawno temu czytałem opowiadanie Edgara A. Poe, w którym bohater panicznie obawiał się, że zostanie pochowany za życia. Cierpiał na taką przypadłość, która skutecznie wprowadzała w błąd lekarzy. Już nie pamiętam, jak zakończyło się tamto opowiadanie, doskonale jednak zapamiętałem jego atmosferę.

Tamte klimaty powróciły, gdy przeglądając nagłówki artykułów w swoim czytniku natrafiłem na historyjkę opisaną przez portal kreuz.net (tłumaczenie dosyć dowolne, raczej mój skrót z tej relacji).

"W ubiegłą środę lekarze podpisali akt zgonu brazylijskiej kobiety Conceicao Maria Das Dores (88 l.). Do zdarzenia doszło w miasteczku Ipatinga w południowo-wschodniej Brazylii (stan Minas Gerais).

Pani Conceicao została we wtorek rano, 21 grudnia, przywieziona do szpitala. W środę o 16.50 została uznana za zmarłą. Przyczyną śmierci miały być m.in. zatkane tętnice.

O 20.30 ciało kobiety zostało przeniesione do domu pogrzebowego. Ale na kilka godzin przed pogrzebem, gdy kobieta już leżała w trumnie, pracownicy zakładu stwierdzili, że kobieta... oddycha. Karawan pani Conceicao zawrócono z powrotem do szpitala. Trafiła na oddział intensywnej terapii".

Ale ta przygoda nie zakończyła się pomyślnie. W poniedziałek kobieta ponownie umarła. Nie wiadomo, czy teraz już naprawdę, czy znowu jest to wiadomość przedwczesna?

Słowem - lekarze nie spisali się w tym przypadku.
Być może tamtejsza Kasa Chorych nie chciała podpisać kontraktu ze szpitalem i lekarze nie przykładali się należycie do swych zadań.
_______________________

Życzenia bez kartki świątecznej

2010-12-23T07:27:00.001+01:00

Pomyślałem, że wrzucę kartkę świąteczną na bloga, aby zilustrować życzenia. Zacząłem szukać w Internecie. Okazało się, że niełatwo jest znaleźć kartkę chrześcijańską.

Przynajmniej na pierwszych miejscach w wyszukiwarkach wyskakują odnośniki do stron, które reklamują kartki o zgoła innej tematyce. Zazwyczaj są to obrazki z krasnalem przebranym za Mikołaja (nie da się napisać, że świętego)lub różne wersje "dam mikołajkowych". Gdy znajdą się kartki w miarę normalne, to i tak zazwyczaj nie ma tam żadnej informacji o jakie święta chodzi.

Po dłuższych poszukiwaniach dałem sobie spokój.

Życzę zatem bez kartki.

Przede wszystkim - znalezienia chwili czasu na zastanowienie się nad sensem tej dookolnej gonitwy, a także odpowiedzenia sobie na proste pytanie: dlaczego właściwie Chrystus przyszedł na świat?

Odpowiedź na to pytanie automatycznie rozwiązuje wiele życiowych problemów.
______________________________

Adamek i religia

2010-12-13T15:06:00.002+01:00

Tomasz Adamek po ostatniej walce z Vinny Madallone, w każdym rogu ringu przeżegnał się. Później w wypowiedzi dla telewizji ze dwa razy użył sfromułowania: "gdy Bóg pozwoli". Notabene, piłkarzy za takie rzeczy już karają, bokserów - chyba się boją.

Zapewne "laicyzatorzy" powiedzą: "jak to tak, bokser, najpierw sprał kogoś, a teraz odwołuje się do Boga". O moralności boksu, oczywiście można dyskutować. Problem jest ciekawy i nie zamierzam na jego rozwiązanie się tutaj porywać. Nawet - o ile dobrze kojarzę - ktoś napisał pracę na ten temat.

Dodam tylko, że Adamek w ramach zasad bokserskich postępuje uczciwie. Wcześniej od sędziego zauważył, że sekundand Madallone poddał swojego podopiecznego. Podniósł więc rękę sygnalizując, że to już koniec walki. A mógł jeszcze ze dwa razy stuknąć przeciwnika. Nie zrobił tego. Zachował się racjonalnie i etycznie.

Mimo wszystko nie kwestie związane z moralnością boksu (cnoty kardynalne boksu???) są dla mnie w tym momencie najciekawsze.

Zadziwiająca jest spontaniczność w zachowaniu T. Adamka. On do Boga odwołuje się naturalnie. To nie jest sztuczne czy demonstracyjne. On taki po prostu jest. Wśród celebrytów i sportowców, to w końcu niezbyt częste zachowanie.
___________________

Front ideologicznej wojny jest ciągle otwarty

2010-12-06T20:47:00.001+01:00

Dzisiaj zamiast wpisu wywiad jaki przeprowadził ze mną Paweł Pomianek na temat mojej powieści "Rebelia w ogrodzie Eden". Wywiad ukazał się w "Gońcu Wolności".

Paweł Pomianek: Stawia Pan tezę, że Unia Europejska upadnie w ciągu najbliższego półwiecza. Akcja Pana książki dzieje się w roku 2074, a o Unii niemal już zapomniano.

Dariusz Zalewski: Raczej trudno się spodziewać, żeby w aktualnej postaci przetrwała ona dłużej niż pół wieku. Unia albo upadnie, albo przekształci się w całkiem nowy twór. Pamiętam, jak za komuny również wydawało się, że to ustrój nieśmiertelny, że do końca ziemskiej wędrówki trzeba będzie męczyć się w tamtym ustroju, a on rozsypał się niczym domek z kart. W tym przypadku będzie podobnie.

Przeciwnicy Unii marzą, że po jej upadku nastaną czasy panowania struktur mniej zbiurokratyzowanych, bardziej konserwatywnych, sprzyjających powrotowi „do normalności”. W Pana książce jest dokładnie odwrotnie: po upadku Unii górę biorą wszelkie najbardziej radykalne postulaty lewicowe, o których dziś jeszcze nawet najbardziej skrajne środowiska boją się mówić głośno.

- Przeszło 20 lat temu upadł ustrój, w którym Kościół był brutalnie prześladowany. System ateistyczny niszczył katolicyzm, zasłaniając się hasłami postępowymi. Wydawać by się mogło, że po takiej gehennie tamte hasła już nie powinny wrócić na sztandary. Po pierwsze dlatego, że zwyczajnie się skompromitowały, po drugie, że wymaga tego zwykła przyzwoitość. I co obserwujemy? Dzieje się akurat odwrotnie. Walka z Kościołem narasta. Nie mam tu na myśli wyłącznie Polski, ale całą Europę, np. Hiszpanię. Ten przykład ukazuje, że front wojny ideologicznej jest ciągle otwarty. Przy obecnej przewadze propagandowej to, co nazywamy myśleniem pooświeceniowym czy po prostu lewicowym, będzie niestety dominowało w Europie. Radykalne hasła lewicowe wciąż odradzają się z popiołów i przyjmują coraz bardziej skrajne postacie.

„Rebelię" napisałem około 4 lata temu i niektóre pomysły powieściowe, które kilka lat temu wydawały się być zwykłą fantasmagorią, dzisiaj wcale nie wyglądają na takie „oryginalne”. Są już po prostu „do pomyślenia”. Na przykład prawny nakaz wegetarianizmu, który pojawia się w fabule powieści, mógłby się wydawać takim „przesadyzmem”. Ale gdy czytam, że w Stanach Zjednoczonych zaczynają już zabraniać stosowania soli do potraw, jednocześnie obserwując radykalizację działań ekologów, to wcale nie wydaje mi się to takie niemożliwe.

Chcę pozostać jeszcze przy tematyce tego, co nastąpi po ewentualnym upadku Unii. Myślę, że prawicowi przeciwnicy UE rozumują następująco: jeśli Unia upadnie, to dlatego, że zasady, którymi się rządzi, się nie sprawdzą, zostaną skompromitowane. A wiadomo, że Unia – zarówno w sferze ideowej, jak i gospodarczej – kieruje się dziś światopoglądem środowisk lewicowych. Pan sądzi, że mimo wszystko lekarstwa nadal będzie się szukać tam, gdzie powstała przyczyna choroby…

Ten ciągły powrót do skompromitowanych idei jest w moim przekonaniu stałym zjawiskiem. Wspomniane idee stanowią bowiem o tożsamości środowisk, które umownie nazywamy lewicowymi. Dlatego nie mogą one z nich zrezygnować, bo straciłyby podstawę swego istnienia. Wcześniej czy później, dzięki propagandzie i dobrze opanowanej sztuce demagogii dochodzą do władzy i od nowa rozpoczynają wdrażanie swoich utopii społecznych.

Jest Pan pedagogiem. Dlatego wiele miejsca w Pańskiej książce zajmują opisy tego, co może się zdarzyć w szkolnictwie. Czy rzeczywiście może dojść do tego, że uczniowie będą mogli bić nauczycieli, a na lekcjach wychowania seksualnego będą się uczyć o zoofilii jako jednej z seksualnych preferencji do wyboru?

Czy dojdzie do tego, że uczniowie, w imię rekompensaty wielowiekowych „prześladowań uczniów przez nauczycieli”, będą mogli wymierzać razy współczesnym pedagogom? Cóż, podobno Indianie północnoamerykańscy otrzymują jakieś formy rekompensaty za wielowiekowe prześladowania. Jeśli ten sposób politycznie poprawnego myślenia się upowszechni, to wszystkiego możemy się spodziewać. Oczywiście – to jest pewne przerysowanie, żeby uświadomić absurdy związane z funkcjonowaniem szkolnictwa, ale nieformalnie uczniowie przecież już biją lub w inny wymyślny sposób znęcają się nad nauczycielami – wystarczy wsłuchać się w doniesienia medialne.

Jeśli chodzi o zoofilię, to przy takim tempie „postępu" za 50 czy 60 lat wszystko może się zdarzyć.

A propos, gdy ktoś czyta słowo pedagog, to od razu kojarzy mu się osoba promująca na terenie szkoły różne postępowe metody, które później testowane są na biednych dzieciakach. Ja akurat nie pasuję do tego schematu. Od lat staram się upowszechniać na różne sposoby klasyczną wizję edukacji i konieczność powrotu do starogreckich oraz tomistycznych ideałów wychowawczych, polegających przede wszystkim na powrocie do wychowania cnót i kształcenia według metody trivium.

Może Pan powiedzieć więcej o tym modelu edukacji i metodzie, o której Pan wspomniał?

Metoda jest stara jak świat, nie odkrywam tu niczego nowego, co najwyżej staram się odzyskać to, co zapomniane. Najkrócej mówiąc: chodzi o usprawnienie umysłu, woli oraz poszczególnych popędów poprzez nabycie odpowiednich sprawności, tak aby służyły człowiekowi, a nie władzy czy ideologicznym utopiom, które za tą władzą stoją. Podstawą jest powrót do pojęcia cnoty (gr. arete). Chodzi o konsekwentne formowanie określonych dyspozycji do działania poprzez uprawę „natury” człowieka. Na tym opiera się zasadnicza różnica między pedagogią klasyczną a współczesną. Ta druga za Rousseau powtarza, że człowiek z natury jest dobry, zapominając o skażeniu natury przez grzech. Natomiast w wersji postmodernistycznej przybiera radykalną postać i prowadzi do zanegowania edukacji w ogóle.

A jak ocenia Pan stan dzisiejszego szkolnictwa? Czy szkoła jeszcze wspiera rodziców w wychowywaniu dzieci, czy już je demoralizuje?

Oczywiście, że demoralizuje. Dzieje się to dwoma kanałami: przez programy szkolne oraz destrukcyjnie działające grupy rówieśnicze. Są oczywiście wyjątki. Znam szkoły dobre, które starają się realizować programy po swojemu i praca wychowawcza jest tam na niezłym poziomie. Znam też wielu nauczycieli, którzy tworzą przyjazne wyspy na tym oświatowym bagienku. Ale w skali kraju szkoła w obecnej formie jest instytucją szkodliwą, zdominowaną przez lewicowy sposób myślenia i nie zmieni tego faktu to, że raz na jakiś czas odprawi się Mszę świętą w tej czy innej szkole oraz powiesi krzyż.

Czy widzi Pan jakieś antidotum na ten stan rzeczy? Czy rodzice, którzy chcą wychowywać dzieci do wartości, powinni w miarę możliwości decydować się na homeschooling? Czy kręgi konserwatywne powinny w jakiś sposób walczyć o szkolnictwo? A jeśli tak, to na jakim poziomie: rządowym, samorządowym czy poprzez zarządzanie konkretnymi szkołami lub ich tworzenie?

Od lat staram się upowszechniać na różne sposoby klasyczną wizję edukacji i konieczność powrotu do starogreckich oraz tomistycznych ideałów wychowawczych, polegających przede wszystkim na powrocie do wychowania cnót i kształcenia według metody trivium.

Edukacja domowa na pewno jest rozwiązaniem. Choć nawet dzieci nauczane w domu realizują program ustalony przez MEN i w tym znaczeniu trudno się uwolnić od systemu! Ważny jest kontekst tego nauczania i wychowywania, pewne niuanse. Rodzice będą wychowywali zgodnie ze swoimi przekonaniami, ale – jeśli są nauczyciele o zbliżonych poglądach, to dlaczego nie oddawać im dzieci na wychowanie do szkół? Oczywiście wchodzi jeszcze w grę kontekst środowiskowy, grup rówieśniczych i ich negatywnego wpływu, ale można tworzyć szkoły prywatne i przez odpowiednią pracę neutralizować te negatywne wpływy. Jednocześnie nie da się lekceważyć znaczenia władzy politycznej i jej wpływu na szkolnictwo.

Na koniec pytanie z innej beczki. Głównym bohaterem Pana książki jest jeden z „kapłanów” ślepo zaangażowanych w stukturę nowego raju na ziemi. Oglądamy wszystko jego oczyma, czytając jego dzienniki. To chyba trudne wczuć się w taką rolę i przedstawić świat oczyma kogoś, kto myśli dokładnie odwrotnie niż Pan?

Akurat takie wczuwanie nie wydaje mi się zbyt trudne. Wystarczy poczytać niektóre blogi czy wpisy na portalach społecznościowych, aby łatwo zrozumieć ten sposób myślenia. R. Weaver pisał, że idee mają konsekwencje. Znając poglądy pewnych osób na dzisiejsze problemy, łatwo wywnioskujemy, jak będą się zachowywali w podobnej sytuacji, przy trochę zmienionych dekoracjach.

Link do książki: Rebelia w ogrodzie Eden.
--------------------

Kabarety a gniew ludu

2010-11-22T10:34:00.001+01:00

Zgadzam się z poglądem, że utrzymujące się duże poparcie dla PO wiąże się z działalnością różnego rodzaju komików i zgrywusów, którzy w telewizorach nabijają się z opozycji. Nikt nie chce być po stronie wyśmiewanych i nikt nie chce być obciachowcem. Wielu zaś chce przyjechać ze swojej wioseczki do wielkiego miasta, wykształcić się na europeistyce, dziennikarstwie czy marketingu i wstąpić do elity.

Metoda na wyśmianie i wykpiwanie opozycji jest nadzwyczaj skuteczna. Gdyby nie ona, już dawno doszłoby do “przegrzania” propagandowego i nastąpiłby “efekt bumerangu”, czyli lud przestałby słuchać telewizyjnych guru i zwróciłby swój gniew przeciw władzy. Właśnie za komuny doszło do takiego przegrzania.

Błędem komuny było to, że nie walczyła z opozycją śmiechem była bardzo poważna i sztywna. Czy ktoś pamięta jakiś kabaret nabijający się z "Solidarności"? Wręcz przeciwnie, komunistyczna cenzura, z nieznanych mi przyczyn, puszczała aluzyjne dowcipy Smolenia czy Laskowika, co sprawiało, że cała Polska śmiała się z komuny. A gdy na to nałożył się kontekst ekonomiczny i polityczny - nastąpił krach.

Czy zatem w obecnej sytuacji nie da się “nowej komuny” ruszyć z posad? Ludzie sprzyjający rządowi obsiedli większość przekaziorów. Kabarety i tok szoły ani mru-mru o PełO tylko wciąż jakieś żarciki i nabijanki z opozycji. Powodzie, wichury, morderstwa polityczne – a tu poparcie dla władzy ani drgnie. Ale, jak długo?

Teraz będzie dygresja.

Parę lat temu podróżowałem pociągiem. Pamiętam, że przyczepił się do mnie jakiś lewak, który wracał ze zjazdu lewackich radykałów. Nie przyznawałem mu się do swoich poglądów, a on całą drogę nadawał różne ciekawostki z lewackiego świata. Wówczas rządziło SLD, facet uważał ich za kapitalistów i zdrajców idei lewicowej. W pewnym momencie zadałem mu pytanie: “-Skoro jest tak źle, dlaczego ludzie nie wyjdą na ulice?” On na to rzecze mniej więcej tak: “-Ludzie przyzwyczaili się do kryzysu, żeby wyjść na ulicę muszą pożyć trochę w lepszych warunkach, a później musi nastąpić tąpnięcie gospodarcze, przyjść kryzys. Słowem – lud musi coś dostać, a potem to utracić. Wtedy będą protesty”.

I teraz puenta: wydaje się, że przez parę lat było lepiej. Teraz zaś większość znawców wieszczy kryzys. Znaczy się - według tez mojego przypadkowego kompana - lud powinien wyjść na ulicę.

Czy kabarety powstrzymają nadchodzący gniew ludu?
________________________

Czy da się ochrzcić demokrację?

2010-11-10T12:32:00.000+01:00

Pogląd o możliwości ochrzczenia demokracji jest w zasadzie powszechny. Ludzie naprawdę wierzą, że to najlepsza z możliwych organizacja życia społecznego, że człowiek nic lepszego nie wymyślił i takie tam. Mało kto pamięta przestrogi starożytnych filozofów, którzy twierdzili, iż rządy motłochu należą do tych najgorszych.

Wychodzi się z założenia, że jest to system „normalny” i nie jest on wrogi katolicyzmowi. Jeśli w ramach tego systemu pojawiają się jacyś wrogowie, to należy prowadzić z nimi spór, a w tym sporze wygrywa po prostu lepszy. Ludzie Kościoła muszą zatem robić swoje, tzn. pracować w szkołach (lekcje religii), w grupach wspólnotowych, nawracać skrawkiem posiadanych mediów, itd. Słowem – prowadzić ewangelizację w ramach demokracji.

Błąd tego myślenia polega na uznaniu tego systemu za neutralny światopoglądowo i dający “normalne” ramy dla życia społeczeństw. W rzeczywistości za panującymi dzisiaj typami demokracji stoją modele człowieka zbudowane na podstawowych błędach antropologicznych. Dlatego - nie rzecz w tym, że mamy jakąś skrzywioną demokrację po komunizmie, z agentami, którzy wszystko psują (co prawda, agentów też mamy), ale – powtórzmy – idzie o system, który jest tak skonstruowany, że wyrzuca z siebie, to, co budowane jest na fundamentach katolickich zasad.

Postępując w ramach demoliberalnych reguł katolik skazany jest na porażkę: w kulturze, w mediach, wreszcie na polu gospodarczym. I wyjątki od tej zasady nie są tu żadnym argumentem.
______________

Jeszcze o wojnie polsko-polskiej

2010-11-03T05:50:00.000+01:00

Czy trwająca "wojna polsko-polska" jest rzeczywiście efektem zderzenia dwóch sił politycznych, sprawujących w Polsce władzę? Taki pogląd zdaje się dominować w tzw. "dyskursie medualnym". Nadmuchany nadmiernie konflikt partyjny ma prowadzić do ujawnienia silnych emocji. Czy jednak tak gwałtowne podziały i różnice rzeczywiście nie wystąpiłyby, gdyby nie polityczno-propagandowa wojna pomiędzy partiami?

Przecież tak czy inaczej narasta polaryzacji światopoglądowa społeczeństwa. Z jednej strony mamy różnych liberałów i postępowców, którzy podążają za zachodnimi trendami, z drugiej - ludzi mniej czy bardziej konserwatywnych, bliższych Kościołowi. Te różnice z każdym rokiem się pogłębiają i to one stanowią podłoże do pojawiających się konfliktów. Przywódcy partyjni jedynie je symbolizują.

Zgoda - aktualny układ na mapie politycznej dodatkowo antagonizuje ludzi. Ale tak czy inaczej za fasadą partyjną toczy się poważny spór światopoglądowy. Ewentualne zmiany na scenie politycznej, niczego tu tak naprawdę nie zmienią. Eskalacja tego konfliktu jest nieuchronna.

Kogo prowadzi PiS?

2010-10-29T13:54:00.001+02:00

Dwie kobiety rozprawiają na tematy polityczne. Pierwsza mówi: - "Pani, jak ja widzę w telewizji tego Tuska, to aż mną trzęsie." Druga na to:" - Pani, ja mam to samo. Tylko że ja, jak widzę Kaczyńskiego, to mną trzęsie".

Nie ma jednak wątpliwości, że nienawiść do prezesa PiS obejmuje większą część społeczeństwa. Odpowiada to mniej więcej zasięgowi oddziaływania propagandy reżimowej w mediach. Ale na czynnik propagandowy nakłada się jeszcze jedna kwestia.

Nienawiść do J. Kaczyńskiego jest w pewnym sensie odbiciem nienawiści do Kościoła czy potocznego antyklerykalizmu. Owszem, prezesowi PiS daleko do Marka Jurka w pryncypialności poglądów katolickich czy tradycjonalizmu katolickiego. Ale w potocznym odbiorze jest on uważany za najbardziej "skrajnego", katolickiego polityka w Polsce. W związku z tym cała ta neopogańska niechęć do wiary, która w ostatnich dekadach pleni się w narodzie, znajduje winowajcę swoich rzekomych krzywd właśnie w J. Kaczyńskim.

Jednak część publicystów narodowych i konserwatywnych wytyka prezesowi PiS, że tylko gra katolickością dla celów partyjnych, uniemożliwiając powrót na scenę ugrupowań prawdziwie katolickich. Jest w tym sporo racji zwłaszcza, gdy obserwuje się działania posłów o poglądach lewicowych funkcjonujących w tej partii (np. Kluzik-Rostkowska).

Ale równocześnie mamy zjawisko odwrotne. PiS musi się wewnętrznie zmieniać i dostosowywać do prawicowo-katolickiego elektoratu. Widać to na przykład w podcinaniu lewicowych skrzydeł w partii. Nie jest zatem tak, że to J. Kaczyński przejął elektorat i nim dyktatorsko rozporządza. Ten elektorat stawia również pewne graniczne warunki, których złamanie może skończyć się jego odejściem.

Słowem - nie tylko prezes PiS holuje innych, ale sam jest holowany. Można powiedzieć, że to taka uboczna korzyść z tej całej... demokracji.
_________________________

Czy można przerobić premiera na niedojdę w peruwiańskiej czapce?

2010-10-24T07:51:00.001+02:00

Od razu odpowiadam na pytanie tytułowe: dla marketera politycznego to żaden problem. Dajcie mu tylko odpowiednie narzędzia. W mediach nie oglądamy bowiem realnych polityków, tylko ich zniekształcone sobowtóry. Wiedzą o tym dobrze specjaliści od medialnych tricków, choć zwykli ludzie na ogół nie zdają sobie z tego sprawy.

Jeżeli zatem w przekaziorach widzimy prezesa PiSu, w kreacji pt.: "Mściciel o skołatanych nerwach", to mamy do czynienia jedynie z pewnym pomysłem medialnym na J. Kaczyńskiego. Tak jak już wspomniałem, gdyby strona przeciwna dysponowała odpowiednimi środkami łatwo zrobiłaby z D. Tuska wiejskiego niedojdę w czapce peruwiańskich Indian, albo - idąc po "linii dziadkowej" - ludobójcę z Wermachtu.

Nie twierdzę, że J. Kaczyński nie pomaga w utrwaleniu swojego wizerunku, ale tak naprawdę jest to kwestia drugorzędna. Gdyby miał inną mentalność, inną mimikę twarzy itp., być może opóźniałby osiąganie celów propagandowych swoich przeciwników. Niewykluczone, że miałoby to wpływ na przyjęcie przez nich innej strategii, ale ostateczny cel byłby wcześniej czy później osiągnięty. Przewaga medialna jest zbyt duża.

Nawet gdyby jakimś cudem, taki łagodny polityk jak Marek Jurek, uzyskał poparcie 25% społeczeństwa, szybko dorysowano by mu ciemne okulary i wąsiki, osiągając efekt Pinocheto-Hitlerka. Dlatego bzdurą są twierdzenia, że Kaczyński sam sobie winien, bo przyjął złą taktykę itp..

Przyjrzyjmy się jeszcze procesowi kreacji propagandowej. Ma on trzy etapy: najpierw tworzone są fikcyjne twory czy fakty medialne, którym nadawane są pozory realności. Potem tymi stworzonymi fantomami straszy się ludzi. I w końcu, po osiągnięciu odpowiedniego efektu zastraszania, następuje zrzucenie winy na osobę, której "doprawiono gębę".

Dlatego twierdzenie, że prezes PiS odpowiada za łódzi zamach (pomijając już inne apekty absurdalności takiej tezy), jest wewnętrznie sprzeczne. Jak może podgrzewać nastroje ktoś, kto nie ma realnego wpływu na media? "Agresja" jest produktem marketingowym reżimowej koalicji medialnej i tylko ona ponosi odpowiedzialność za swój produkt.
____________________________

Winne będzie Radio Maryja

2010-10-21T05:56:00.002+02:00

Z tym morderstwem w Łodzi "elitka" ma zagwozdkę. Intuicyjnie ruszyli tak trochę w ciemno i ogłosili, że J. Kaczyński sam sobie winien. Odczekali chwilę w napięciu, a potem pewnie: "Yes, yes - zaskoczyło!" "Młodzi, wykształceni" bez większych oporów to kupili. To mniej więcej tak, jakby Amerykanom czy Hindusom wcisnąć, że odpowiednio J. Kennedy i M. Gandhi zginęli, bo... prowokowali morderców.

Jednak mimo wszystko coś im nie pasuje. PeOwiacy dalej wiercą się niespokojnie, przebierają z nogi na nogę, rozglądają niespokojnie. O co chodzi? A chodzi o to, że z punktu widzenia typowego propagandzisty zabójcą powinien być faszysta, fundamentalista, czarnosecinny katol, a tu - wyskoczył, jak Filip z konopii, zwolennik liberalnej "partii miłości". Czy to, co z miłości zrodzone może czynić zło? No i piarowcy mają zgryz, i ich nadworni "intelektualiści" oraz dziennikarze również. Kombinują zatemi, jak tu "dyskurs" poprowadzić, żeby przezwyciężyć tę sprzeczność. Rozglądają się na lewo i prawo, szukając punktu zaczepienia. I chyba w końcu znaleźli.

Udało im się podłapać gdzieś wypowiedź kolegi-taksówkarza, że zabójca słuchał Radia Maryja. Zawsze to już jest coś. I od teraz wrzucają na różne portale, niby to mimochodem, że taksówkarz-morderca był słuchaczem toruńskiej rozgłośni. W ogóle to się kupy nie trzyma: "Radiomaryjny" i strzela do PiSowsców? Gdzie tu logika? No, ale jak nienawiść, to musi być Radio Maryja!

Pierwszy krok zrobiony, ale teraz potrzebny jest drugi. Jakoś to trzeba poskładać, nadać temu newsowi przynajmniej pozory logiki. Wyjście jest tylko jedno: zabójca „agresję” przejął z Radia Maryja, a że „szaleniec”, to mu się partie pomyliły! Aby patrzeć, jak zaczną nawijać w ten deseń.

Czy "młodzi, wykształceni" to kupią?
Tak pytam.
___________________________

Napisałem powieść, czyli "Rebelia w ogrodzie Eden"

2010-10-17T16:16:00.003+02:00

Akcja rozgrywa się w latach 70-tych XXI w. Po upadku Unii Europejskiej władzę na Starym Kontynencie przejmują organizacje skrajnie lewicowe (ekologowie, pacyfiści, eutanaziści, itd). I jak w takich przypadkach bywa, chcą zbudować raj na ziemi.

W przeciwieństwie jednak do poprzedników (np. komunistów) nowi władcy docenili znaczenie pierwiastka religijnego w edukacji społecznej. Zwalczają co prawda stare religie, ale za to starają się zaspokajać potrzebę transcendencji w inny sposób. Robią to dzięki odkryciu prawa regeneracji komórek, które umożliwia im „od-tworzenie” każdego zmarłego człowieka (czyli ponowne powołanie do życia w pierwowzorze).

Dzięki temu „wskrzesili” takich filozofów jak: Hegel, Rousseau, Wolter czy Lenin , którzy teraz kolegialnie sprawują rządy w państwie, stanowiąc Radę Bogów (w nich teraz się wierzy).

Bohaterem opowieści jest jeden z "kapłanów" (czyli pośredników między Radą Bogów a ludźmi), który sprawuje jedną z urzędniczych funkcji w strefie polskiej, wielonarodowej federacji europejskiej. Na tle jego przypadków dowiadujemy się m.in., że: uczniowie w specjalnym gabinecie wymierzają kary źle wykonującym swą pracę nauczycielom, a uporczywy katar (dwutygodniowy) kwalifikuje do eutanazji.

W tym "najdoskonalszym" z systemów, bo stworzonym przez "największych" myślicieli w historii, lud jednak nie jest wdzięczny swym władcom. Wręcz przeciwnie - pod pozorną spolegliwości czai się bunt. Z czasem wybucha rebelia, a na światło dzienne wychodzą tajemnice skrywane przez rządzących.

* * *

Wydawcą książki (ebooka) jest Klub Libenter pl., który oferuje kilkadziesiąt ebooków w abonamencie.

Strona ebooka: Dariusz Zalewski, "Rebelia w ogrodzie Eden", Rzeszów 2010

Przy zapisie do Klubu, każdy kto wpisze jako osobę polecająco: "Dariusz Zalewski", otrzyma 10 zł zniżki.

Do Klubu można dołączyć klikając tutaj.

________________________

Zoologiczny antyfeminizm?

2010-10-11T17:42:00.000+02:00

W codziennej poczcie dostałem link do pewnego filmu na YouTube. Na pewno nie wszyscy go widzieli, dlatego zdecydowałem się na umieszczenie go na blogu. Film stanowi przykład typowo angielskiego poczucia humoru, ale uwaga - może obrazić uczucia religijne feministek! Mam jednak nadzieję, że kobiety, które nie czują się feministkami, nie potraktują go zbyt serio. Zwłaszcza, że posiada on drugie dno i tak do końca nie jest pewne z kogo autorzy się nabijają.

Czy wirtualność może przykryć realność?

2010-10-06T12:40:00.002+02:00

Rząd podnosi podatek VAT, dług publiczny rośnie w takim tempie, że nawet L. Balcerowicz przestał milczeć, ale rząd PO cały czas wierzy w politykę zagłuszania zbliżającego się bankructwa państwa.

Dopalacze to kolejny pretekst do przykrywania pewnych spraw. Temat praktycznie wybucha z dnia na dzień, jakby go wcześniej w ogóle nie było. Czyżby, powiedzmy, dwa tygodnie temu nikt nie trafiał do szpitala po środkach psychoaktywnych, a epidemia zaczęła się nagle, właśnie teraz (sam problem jest oczywiście ważny, ale tu rozważam tylko jego polityczny kontekst)?

Wcześniej odwracaniem uwagi od różnych spraw zajmował się J. Palikot. W sierpniu tego roku umiejętnie posłużono się krzyżem, teraz najwyraźniej wyciągnięto dopalacze. Co ciekawe, lubelski polityk twierdzi, że w ten sposób chciano zagłuszyć jego imprezę. Cóż: "kto czym walczy od tego ginie!".

Problem jest jednak nieco innej natury. Mniej interesujące jest co czy kogo aktualnie zagłuszają piarowcy PO, tylko - do czego takie zagłuszanie w ogóle prowadzi? Czy dzięki niemu problem realnie znika? Czy np. bankructwo i kryzys państwa przestają nam grozić?

Oczywiście, że nie. Przykrywanie służy jedynie podtrzymywaniu (czytaj: przedłużaniu) agonii władzy. Ale nie tylko o władzę tu chodzi. Sprawy poszły o wiele dalej.

Piarowcy PO sprawiają wrażenie, że naprawdę wierzą w rzeczywistość, która jest tylko wytworem ich wyobraźni, a ściślej pisząc - mediów. Dzięki mediom stwarzają własne, wirtualne światy, w których żyją i w które wciągają społeczeństwo.

Przy czym, jakby utracili nad tym kontrolę i ich wiara w tworzone fatamorgany wydaje się być autentyczna.

Cóż, przebudzenie będzie tym bardziej bolesne.

PS. Polecam artykuł: Pedagogika personalistyczna

Co sobie myśli celebrytka?

2010-10-05T05:10:00.000+02:00

Jak wiadomo rolą celebrytek(-tów) jest wygłupianie się na wizji, granie w głupich serialach i “bycie skandalistką (-tą)”. Takie zachowania podobają się ludowi, który ekscytując się nimi zabija popołudniowo-wieczorną nudę.

Ciekawe, że przeciw celebrytkom(-tom) często występują tzw. lewicowe autorytety moralne. Teoretycznie reprezentują podobną opcję obyczajową i na zdrowy rozum powinni trzymać się razem. Jednak “intelektualiści” lubią nabijać się z gwiazd i wręcz demonstrować swoją wyższość moralną.

Skąd to rozbicie? Wydaje się, że jest to rodzaj środowiskowej zdrady, wynikający ze zwykłej zazdrości (“oni mają kasę, a my nie”). Autorytety z racji roli pełnionej w społeczeństwie (mentorstwo intelektualne) ściągają mniej pieniędzy do swoich kieszeni (wiadomo - “czytalność” jest kiepska).

Gwiazdki, pełniąc nieco inną rolę w systemie (nie pouczają, lecz demoralizują), mają większą oglądalność, co przekłada się na ich zarobki.

Jak one reagują na tę krytykę?

Mogą być dwie możliwości. Pierwsza - nie zdają sobie z tego sprawy, przygłuszone aplauzem tłumów. Może nawet nie uświadamiają sobie istnienia grupy prześmiewczej, ewentualnie ją marginalizują, dostrzegając tylko “moralizujących prawaków”. Druga - wchodzą w rolę celebrytek (-ów) z wyrachowaniem. I w odpowiedzi na zdradę rzeczą mnie więcej tak:

“- A śmiejcie się ze mnie wy humaniści, intelektualiści, czy jak wam tam. Ja mam kasę, dom, basen, a wy co? Poczucie wyższości. Weźcie sobie swoje poczucie wyższości i udławcie się nim!”

Słowem – taka współczesna wersja Dołęgo – Mostowiczowego: „Wolę Buicka od pomnika”.

Wychodzi na to, że wbrew pozorom, te wszystkie paniusie, okazują się cwańsze od podstarzałych, moralizujących, lewicowych dziadków. Zdecydowanie więcej kasy ciągną z tego interesu, który zwie się szumnie “liberalną demokracją”.