W Poszukiwaniu Nieśmiertelności

Animacje [Animation]

noreply@blogger.com (Wilcza) — Fri, 09 Aug 2019 16:00:00 +0000

Szturchanie blogowego trupka

noreply@blogger.com (Wilcza) — Thu, 10 Aug 2017 11:51:00 +0000

Więc!

Jak już powtarzam od bardzo dawna, ten blog jeszcze nie umarł i coś z niego będzie!

Ponieważ miałam kiedyś ideę stworzenia komiksu pomyślałam, że mogłaby go tu zacząć wrzucać (byłoby to dla mnie dobre wyzwanie ;p). Ostatnio przypadkiem wróciła do mnie ta zaniedbana postać i... Sami zobaczcie.

Czy podoba wam się pomysł by do tych wszystkich moich śmieci dołączył komiks?

Czekam na opinie!

Od teraz postaram się co tydzień umieszczać co najmniej jednego posta: Recenzję, Opowiadanie, bądź - jeśli się zgodzicie - fragment komiksu.

Do napisania!

Poboczne - Zagubiona we wspomnieniach

noreply@blogger.com (Wilcza) — Tue, 08 Aug 2017 21:55:00 +0000

Uwaga uwaga!

Winc proszę, dla tych co chcieli by coś przeczytać w czasie gdy reszta się robi, a blog powoli się sypie i stacza się w otchłań rozpaczy:

Zagubiona we Wspomnieniach

Z góry uprzedzam iż jest to opowiadanie konkursowe (z racji, że pisane na dwie godziny przed terminem, proszę o błędową wyrozumiałość). Będę wdzięczna za wszelkie wsparcie, ale też najzwyczajniej w świecie oferuję wam ochłap mojej bazgraniny.

nie liczcie na jakiekolwiek nawiązania do postaci/nazwisk/osób bowiem wszytko to było klecone w naprędce (kropelka jeszcze nie wyschła, i opowiadanie się rozłazi), stąd postaci są wybrane najprostsze do prowadzenia.

Jak już powtarzam od dawna: non omnis moriar i coś tu jeszcze z tego bloga będzie!

Do napisania!

Zapomniani - część 2

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sun, 09 Apr 2017 20:39:00 +0000

Zabarykadowali się w kuchni. Jedne drzwi zastawili szafą, drugie stołem i połamanymi krzesłami. W obliczu wielkich stworów wydawało się to niczym, ale stanowiło choć minimalną ochronę. Szczeliny pod drzwiami uszczelnili zwiniętymi szmatami. Liczyli, że nie wyczuwszy ich zapachu, potwory nie zainteresują się wchodzeniem do pomieszczenia. Wilcza przetrząsała szuflady w poszukiwaniu czegoś przydatnego, zaś Loki tylko się krzywił. Rzecz jasna dziewczyna straszliwie hałasowała, a nic nie było w stanie przekonać jej do zaprzestania poszukiwań. Znalezione stronnice wepchnęła do tylnej kieszeni spodni. Nawet do nich nie zajrzała.

Wydała z siebie triumfalny okrzyk, unosząc znaleziony kawałek kredy. Pierwsze pytanie rzucające się na usta Lokiego brzmiało "Co kreda robi w szafce kuchennej?". Wziąwszy pod uwagę, iż ten dom zamieszkiwały osoby pokroju tej tutaj panoszącej się po pokoju pannicy, wydało się to raczej normalne. Cóż jednak owa dziewczyna zamierzała z tą kredą zrobić? Podleciała do drzwi i wychylając się ponad barykadą, narysowała na drzwiach znak krzyża.

- Co ty wyprawiasz? - jej przymusowy towarzysz splótł ręce

- To niby demony, nie? - orzekła - Nie wiem w co tam wierzysz, ale moim zdaniem to powinno pomóc.

- Nie wydaje mi się

- No tak, jak koleś przyjmujący ksywkę z nordyckiego bóstwa, mógłby mi uwierzyć.

Samą swoją obecnością działali sobie na nerwy. Prawdopodobnie wynikało to z odmienności ich charakterów. Ewentualnie z tego, że Wilcza tak czy siak zachowywała się nieco nielogicznie i chaotycznie. Takie złe nawyki z przeszłości.

Po chwili milczenia dziewczyna nie wytrzymała.

- Głodna jestem. - mruknęła cicho - Skąd brałeś jedzenie przez cały ten czas? Polowałeś na potwory?

Uniósł brwi.

- Nie? Co to za pomysł. W pomieszczeniu z artefaktami, do którego tak grzecznie wpuściłaś stwory został róg obfitości. Znalazłem go wśród innych bezużytecznych rzeczy, naprawdę miło że ktoś zechciał go zostawić. A teraz nie mamy nic.

Wzruszyła ramionami i podjęła się ponownego przetrząsania szafek. W jednej z nich zwykle trzymała ciastka, a jeśli Dom był tak łaskawy, wciąż nadawały się do spożycia. Gdy jeszcze bywała w Domu Wędrowców, zdarzało jej się piec takie rzeczy na potęgę a potem utykać po kątach. Takie drobne hobby.

Znalazła rozbity kubek, kilka wyszczerbionych talerzy... Przy okazji rozważała jakiś plan działania. Pod tym względem jej wyobraźnia niestety zawodziła. Smutna sprawa. Zamyślona zagapiła się na wnętrze szafki. Uciec i poszukać Solento? Dowiedzieć się co się z nimi stało? Sprowadzić Arkę by zajęła się zgrają potworów? Każda ścieżka wydawała się lepsza niż pozostawanie w tym upiornym miejscu. Ale... zaiste nie chciała wyjść na tchórza. Marzyła by raz poradzić sobie samodzielnie. Bez panikowania przed stworami nie z tego świata. Rozwiązać zagadkę, zakończyć horror happy end'em.

W szafce coś się poruszyło, wyrywając ją z zamyślenia. Stała tak dobrą chwilę, gapiąc się sama nie wiedząc na co. Teraz uświadomiła sobie obecność łasicowatego stwora, chrapiącego smacznie w misce sałatkowej. Zamknęła powoli drzwiczki szafki. Wzięła głęboki oddech. Otworzyła szafkę jeszcze raz. Nie, nie przywidziało jej się. Stwór o futrze przeplatanym czerwienią oraz błękitem wciąż tam siedział. Aktualnie wydawał się nawet niegroźny. Trzy pary przymkniętych ślepi, szczurzy pyszczek zaopatrzony w wąsy jak u suma. Szeroka gardziel, obwisła płatami skóry. Krótkie kocie łapki i kolczasty ogon. Kolce, znając życie, jadowite.

- Ekhem - spróbowała wydusić ze ściśniętego gardła głos - Mamy towarzystwo.

Zaraz została szarpnięta brutalnie do tyłu, a szafkę zamknięto przed jej nosem.

- Teraz siedź cicho bo go obudzisz - syknął Loki, sięgając po nóż.

Zabiłby stwora we śnie, nie podejmując ryzyka walki. Problem rozwiązałby się błyskawicznie. Ale walniętą dziewczynę ruszyły wyrzuty sumienia. Zapomniawszy o przerażeniu fuknęła na współtowarzysza.

- Nie możesz tego zrobić.

- Cicho, chcesz, żeby nas pozabijał?

- Nie jesteśmy zwierzętami - zebrało jej się na wykład - Nie wolno nam przyjmować zasady zabij lub zostań zabity. To nie wypada. On cię nawet nie zaatakował.
Na dodatek - przemknęło jej przez myśl - Poprzedni potwór, po swojej śmierci zamienił się w moje rękopisy. Dobra, to dziwne, może one już tam poprzednio leżały, ale w tym domu ze słowami dzieją się dziwne rzeczy. Wobec czego istnieje prawdopodobieństwo iż ma to jakiś związek z niedokończonymi historiami. Wobec czego nie wiadomo czy owe stwory nie poczują powiązania z innymi stronami tekstu.
- List - wypaliła nagle, bez namysłu, zapominając, że Loki nie czyta toku jej myśli. Spojrzał jedynie na nią ze zdziwieniem.
- Co ma list do zabijania demonów? Jaki list?
Dziewczyna zamachała szybko rękoma, dając mu do zrozumienia swoją pomyłkę.
- Nie, przepraszam. Wpadłam na pomysł jak możemy skontaktować się z osobą która nam pomoże. Do czasu kiedy nie dowiemy się czym naprawdę są te stwory, nie zabijaj... tego - skrzywiła się, zastanawiając się jak można określić owego stwora z szafki - Zamknij go, będzie naszym obiektem testowym.
Teraz powiało od niej nutką szalonego naukowca. Lokiemu w życiu nie przyszedłby do głowy taki pomysł. Jak mawiają: ciekawość pierwszym stopniem do piekła. Żywił nikłą nadzieję, że złapanie stwora nie obróci się przeciwko nim. Co jeśli zdołałby się w jakiś sposób uwolnić?
Tak wersja przedstawiała się jednak lepiej niż długa i męcząca kłótnia na temat "dlaczego nie wolno ci zabić demona". Znalezienie szczelnego pojemnika zajęło im kilkadziesiąt sekund. W końcu to była kuchnia. Nożem zrobili w nim dwie niewielkie dziury na dopływ powietrza. Pozostała kwestia złapania stwora.
Wilcza powoli, w pełnym napięcia milczeniu uchyliła drzwiczki szafki. Stwór wciąż spał w misce. Loki powoli nakrył go pojemnikiem. Oczywiście łasicowato - szczurowaty się przebudził. A trzeba by jakoś go zamknąć w pojemniku. Nie cackając się ni dbając o pozory dobroci, wyjął naczynie z szafki i potrząsnął. Biedne stworzenie nie dało rady zareagować kiedy przerzucił je do pojemnika i zatrzasnął pokrywką. Widzieli przez przejrzystą ścianę naczynia jak wyrywa się oszołomieniu usiłując wydostać się na wolność.
- Znajdź jeszcze jakiś sznurek którym można by to obwiązać. - nakazał Loki, niezbyt pokładając zaufanie w plastikowych zatrzaskach. Niestety, nawet po przeszukaniu wszystkich szuflad, niczego nie znalazła. Ku irytacji przymusowego towarzysza rzecz jasna. W końcu dała sobie spokój i po prostu wyciągnęła tasiemkę z kaptura swojej bluzy. I tak nikt owego wynalazku nie używał, więc oddała go na szczytny cel.
Pozostawanie przy życiu jest bardzo szczytnym celem.
- To co z tą pomocą? - zapytał obwiązując pojemnik. Choć ten kryzys został zażegnany. - Wspomniałaś coś o liście, tylko z tego co wiem żadna poczta tu nie dochodzi.
Zignorowawszy ostatnie zdanie, wsadziła ręce w kieszenie i bujając się na czubkach palców jęła objaśniać swój plan.
- Ponieważ często wywędrowywaliśmy stąd do innych wszechświatów trzeba było wymyślić jakiś szybki sposób kontaktu.
- My..?
- Ja, Raven, Solento. I kto tu jeszcze pomieszkiwał - machnęła ręką - W każdym bądź razie sms'y nie wchodziły w grę - widząc zdezorientowaną minę towarzysza przeszła do sedna sprawy - W moim pokoju znajduje się coś w rodzaju portalu za pomocą którego możemy wysłać list do Solento. A ona sobie już z resztą poradzi.
- A gdzie ten twój pokój jest?
- Na górze. Po schodach do góry i pierwsze drzwi na lewo.
- Muszę cię zmartwić - oznajmił - Dokładnie tam znajduje się legowisko paru paskudnych stworów.
Dziewczyna zaniemówiła. W sposób dość niepokojący. Zawiało tępą, głupią determinacją, typową dla osób którym jeszcze nikt w życiu nie odgryzł kończyn. Biorąc pod uwagę statystykę, Loki powinien zacząć planować jakiego koloru kwiaty przyniesie jej na grób.
- STOP! - oznajmił spostrzegłszy jej minę - Jak chcesz popełnić samobójstwo to proszę bardzo tu masz katanę, zrób to ładnie, czysto, mnie w to nie mieszaj. Byle byś mi uprzednio powiedziała jak stąd wyjść.
Równie dobrze mógłby mówić do słupa. Nim zdążył zareagować porwała katanę odłożoną na stół i jęła zdejmować tak starannie ułożoną barykadę. Ponieważ wciąż trzymał pudełko z demonem, musiał najpierw je odłożyć by móc powstrzymać dziewczynę. Na jego nieszczęście już zdążyła wydostać się na zewnątrz, co jedynie potwierdziło nieskuteczność stworzonej przez nich zapory.
Loki w przeciwieństwie do niej cenił swoje życie. Nim wyleciał za nią na korytarz przemyślał to trzy razy. Potem zatrzasnął drzwi z postanowieniem pozostawienia jej na pastwę potworów. Nie wytrwał kwadransa. Oczyma wyobraźni widział jak rozszarpują tą niedoświadczoną idiotkę na strzępy i poczuł wyrzuty sumienia. Nieco ostrożniej wymknął się z pokoju, uprzednio zabezpieczając ich "obiekt do eksperymentów". Do odsieczy potrzebował obu rąk wolnych. Drzwi od kuchni zamknął ostrożnie, by na wszelki wypadek mieć dokąd wrócić.
A potem popędził w opisanym przez dziewczynę kierunku. Po schodach do góry, pierwsze drzwi na lewo. Nim sięgnął klamki niemal pośliznął się na mokrej plamie pod drzwiami. Dziwnie lepkiej i ciepłej. Szarpnął drzwi niemal z wściekłością.
Oczywiście, że w pokoju było ciemno. Jednakże, ponieważ była to stosunkowo mała przestrzeń, nie miał problemów z określeniem miejsca pobytu dziewczyny. Siedziała sobie pod ścianą, skulona z kartkami papieru na kolanach. Pisała coś w pośpiechu. Odetchnął z ulgą, mając zamiar zaciągnąć ją z powrotem w bezpieczne miejsce i ochrzanić od góry do dołu. Zbliżywszy się, dostrzegł jednak w nikłym świetle pewien niepokojący fakt. Ręce dziewczyny skąpane były we krwi. Jak również i część jej twarzy. Stawiane przez nią na papierze litery, również pobłyskiwały czerwienią. Skończyła i zgięła kartkę wpół. Wtedy podniosła wzrok na przybyłego z odsieczą. Oczy miała szeroko otwarte z przerażenia. W milczeniu wskazała palcem na sufit.
Nie odważył się spojrzeć.
Sięgnęła po przedmiot leżący obok niej. Zwykłe, drewniane pudełko. Schowała w nim list, po czym Loki wywnioskował, iż musi to być owy portal o którym wspomniała. Potem podniosła się, zachowując najwyższą ciszę i jęła skradać się ku wyjściu. Ręce wyraźnie jej drżały. Wtedy w końcu postanowił podnieść głowę i sprawdzić cóż tak ją przeraziło.
Zamarł, nie potrafiąc wykonać najmniejszego ruchu.
---------------------------------------------------------------
I tym optymistycznym akcentem dziś zakończę.

Terry Pratchett w roli głównej czyli Recenzja Świata Dysku

noreply@blogger.com (Wilcza) — Fri, 03 Mar 2017 21:23:00 +0000

Kiedy łamiesz zasady, łam je mocno i na dobre.

Jednym z bardziej niekonwencjonalnych wytworów literatury ostatniego półwiecza jest właśnie Świat Dysku. Zacznijmy może od tego, że kolejne tomy serii łączą się w luźny sposób: czasami pojawiają się ci sami bohaterowie, kiedy indziej po prostu umieszczone są w tym samym wszechświecie. Lub raczej na tym samym żółwiu.

Mówiąc o jednym z tomów tej serii nie da się jednak nie napomknąć o innych, dlatego ta recenzja będzie dotyczyła ogółem całego Pratchett'owskiego fenomenu.

Zacznijmy od gamy bohaterów. W głównej roli możemy spotkać kapitana Straży Nocnej, Vimesa, genialnego i teoretycznie nawróconego złodzieja i oszusta Moist'a von Lipwing'a, czarownice lub nawet samego Śmierć. Czasami zdarza nam się spotykać postacie pierwszoplanowe na drugim planie innego tomu. A ponieważ wszystko zostało w ten sposób połączone, nagle się okazuje, że sam Dysk i cywilizacja ożywają. Tym samym obserwujemy rozwój i zmiany społeczeństwa, wprowadzanie nowych wynalazków itp.

Co do fabuły: każda książka ma swój własny problem, sprawę, historię do opowiedzenia. Tak jak my kończymy jakiś rozdział w życiu, tak każda z nich opisuje jakąś część życia naszych bohaterów. Jednocześnie dzięki temu się łączą jak i każdą można czytać osobno, nie znając całej reszty. Bardzo często akcja toczy się w/obok/dotyczy miasta Ankh-Morpork które ma swoje dziwactwa i zdaje się przyciągać kłopoty.

Uczeni wyliczyli, że jest tylko jedna szansa na bilion, by zaistniało coś tak całkowicie absurdalnego. Jednak magowie obliczyli, że szanse jedna na bilion sprawdzają się w dziewięciu przypadkach na dziesięć.

Co jednak odróżnia Pratchett'a od innych pisarzy? Przede wszystkim humor. Połowa wartości tekstu kryje się w wywodach i opisach, które w reszcie książek potrafią człowieka zanudzić na śmierć. W tym przypadku: wręcz przeciwnie! Prowadzone są w sposób luźny, czasem można by pomyśleć, że kolejne zdania wiążą się jedynie pobieżnym sensem, jak następujące po sobie myśli. Całokształt układa się jednak w przesłanie zrozumiałe dla - przykro mi bardzo - inteligentnych ludzi. W sposób prześmiewczy są poruszane problemy społeczne, tak by pokazać je i wytknąć ale zarazem nie zanudzić czytelnika na śmierć - (brzmi znajomo? Przypomina się interpretacja szkolnych lektur?)

Niejednego może to zniechęcić. By czytać "Świat Dysku" trzeba poświęcić trochę uwagi na 'to co autor miał na myśli'. Nie mam tu na myśli nie daj Boże interpretowania tekstu. Po prostu trzeba się skupić by zrozumieć sens.

Niektórzy też mawiają, iż połowa akcji toczy się w przypisach. Prawdy stwierdzeniu temu odmówić nie można. Przypisy zawierają tu nie tylko wyjaśnienia konkretnych fraz ale też często historię z nimi związaną.

Mam wrażenie, że nie posiada pan żadnej pożytecznej umiejętności ani talentu. Czy myślał pan, żeby się zająć nauczaniem?

Cóż ponadto? Odniesienia do dzisiejszej kultury, teorii naukowych itp. Są ukryte w tekście i jeżeli czytelnik zna dane dzieło z łatwością może wychwycić wzmiankę o nim.

Szczytem jest rzecz jasna tom "Trzy Czarownice" który całokształtem nawiązuje do Shakespeare'owskiego "Makbeta". Udało mi się także natrafić na dziesiątki doprawdy nawiązań do "Władcy Pierścieni" oraz "Hobbita", zawoalowaną wzmiankę o "Titanicu" i nawiązanie do książki pt. "Tu żyją smoki" (choć co do ostatniego nie jestem pewna czy to nawiązanie czy zbieg okoliczności). Jest oczywiście i Conan... przepraszam! Cohen Barbarzyńca...

A osobiście? Co najbardziej mnie urzekło? To, że Śmierć mówił tylko "WIELKIMI LITERAMI" i było to wpisane w ideę jego postaci. Interpunkcja i styl tekstu odgrywa tam czasem zadziwiająco wielką rolę...

Czekoladka, której człowiek nie miał ochoty zjeść, nie liczy się jako czekoladka. To odkrycie pochodzi z tej samej dziedziny fizyki kulinarnej co ta, która wykazała, że jedzenie skonsumowane nie przy stole nie zawiera żadnych kalorii.

Cóż, o Świecie Dysku możnaby prawić godzinami. Dlatego powiem tylko, że są to książki naprawdę warte przeczytania. Styl i specyficzny humor nie każdemu do gustu przypadną jednakże to one nadają tekstowi takiego klimatu. Niemniej można się do nich przyzwyczaić a czytanie kolejnych tomów stanie się dla nas niemałą przyjemnością.

Zapomniani - część 1

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sat, 10 Sep 2016 23:17:00 +0000

Kiedy stanęła przed drzwiami domu, wróciły wspomnienia. Och, jakże dawno jej tu nie było! Zostawiła tyle niedokończonych spraw, otwartych wątków. Zostawiła wszystko na pastwę losu.

Uśmiechnęła się pod nosem na myśl, o tych wszystkich nielogicznych wyborach, dziecinnych zachowaniach, pomysłach, które niegdyś wydawały się genialne, a teraz- po prostu śmieszne.

Dotknęła drewna: pozostały w nim długie rysy po szponach jakiegoś stwora. Co to było? Kiedy to było? Tu już ją pamięć zawiodła. Nacisnęła klamkę pełna niepokoju. Porzuciła ten świat, zapomniała o nim. Tak jak i o mieszkańcach tego domu. Ruszyły ją wyrzuty sumienia. Tak być nie powinno. Jak do tego doszło?

Weszła do środka: powitała ją martwa cisza. Dom wydał się opustoszały. Ziemię pokrywała warstwa kurzu, w kątach wisiały pajęczyny. Pojawił się niepokój. Wyszła z sieni i ruszyła korytarzem, zaglądając kolejno do pokoi. Wszędzie: i w kuchni, i w salonie i w każdym innym miejscu zastała ten sam obraz. Rozrzucone i połamane meble, ślady dawnej walki przykryte warstwą kurzu i pajęczyn. Tapety odchodzące ze ścian, porozbijane naczynia. Przeszył ją zimny dreszcz. Co tu się stało? Jak mogło wszystko się tak popsuć? Mijając rozbite lustro, zerknęła na swoje odbicie w odłamkach szkła. Nie, ona wcale się nie zmieniła. Te same brązowe włosy, szaroniebieskie oczy ukryte za szkiełkami okularów. Może nieco bardziej poważna, niż kiedyś. Ale poza tym, wciąż niby ta sama osoba. W końcu może nie minęło aż tyle czasu? Jej wydawało się, że minęły całe wieki.

Skierowała swe kroki w stronę biblioteki. W końcu nie przybyła tu bez powodu. Szukała swoich rękopisów, które zostawiła przed odejściem. Nie spodziewała się tak długiej nieobecności.

Usłyszała szelest. Odwróciła się. Nie dojrzała nikogo, ale mrok czający się w kątach pomieszczenia zdawał się wypełzać i otulać sobą przestrzeń. W tej ciemności kryło się coś groźnego.

Cofnęła się o krok. Potem zerwała się do biegu, licząc, że w bibliotece znajdzie schronienie. Odgłos kroków mieszał się z dźwiękiem pazurów uderzających o posadzkę. Pogoń ruszyła.

Wpadła przez drzwi do pomieszczenia i zaraz zatrzasnęła je za sobą. Rozległ się trzask rozgrywanego drewna. Kilka uderzeń i w końcu cisza. Stwór dostałby się tu bez problemu, ale z nieznanych jej powodów na razie zrezygnował.

Rodziło to kolejne obawy.

Rozejrzała się i westchnęł, załamana. Regały leżały połamane na ziemii, sterty książek walały się to tu to tam. Sama właśnie deptała po kilku wyrwanych skądś stronnicach. Stół, na środku pomieszczenia, przy którym niegdyś lubiła pracować coś przecięło na pół. Szkice i notatki zniknęły między zniszczonymi księgami.

Upadła na kolana, nie wiedząc co robić. Chciała się rozpłakać. Tyle pracy, wspomnień zniszczone! Nie ukrywała, jej obecnośćw czasie tej katastrofy niewiele by zmieniła, a jednak czuła się wszystkiemu winna.

Zbliżał się do niej odgłos kroków. Zerwała się na nogi, rozglądając się za jakąś bronią. Tym razem nie był to jednak żaden potwór. Ujrzała postać, kryjącą się w cieniu zniszczonego regału.

- Co tu robisz? - spytał przybysz ostro. Po głosie rozpoznała mężczyznę, jednakże wciąż pozostawał jej obcy

- Co tu się stało? - spytała - Gdzie są wszyscy?

W ręce nieznajomego błysnęło ostrze. Chwilę później poczuła dotyk zimnego metalu na szyi.

- Nikogo poza mną nie ma - warknął - A teraz gadaj: co tu robisz?

- Szukam moich rzeczy - odparła. Co tu robił ten obcy? Widziała jedynie parę brązowych oczu, błyszczących w cieniu noszonego przez niego kaptura. Poza tym udało jej się dojrzeć, że nosi lekki półpancerz, noszący ślady krwi.

- Kim jesteś?

Wsruszyłaby ramionami, gdyby nie obawiała się ostrza. Dlatego po prostu odpowiedziała.

- Kiedyś mówiono tu na mnie Wilcza, choć dawno już tego miana nie używałam.

Cofnął ostrze i schował je do pochwy przy pasku. Dziewczyna odetchnęła z ulgą i cofnęła się o krok, chcąc utrzymać bezpieczny dystans.

- A ty kim jesteś? Nie pamiętam cię.

- Mówią mi Loki. Mieszkam tu.

- Naprawdę? - zaplotła ręce na piersi - Jakim cudem nic o tym nie wiem?

- Nie wiem co cię wiąże z tym miejscem, ale od dawna dzieją tu się bardzo złe rzeczy. I od dawna jestem tu całkiem sam. Jak się tu dostałaś? Nie ma wejścia, drzwi wyjściowe prowadzą do nikąd.

- Przecież trzeba je najpierw ustawić na odpowiedni wymiar! Wejście zawsze się znajdzie, jak wie się gdzie szukać, ale żeby wyjść, trzeba wiedzieć dokąd chce się wyjść.

Loki zmróżył oczy.

- Więc możesz nas stąd wyprowadzić?

- O nie! Najpierw muszę dowiedzieć się co tu się wyrabia! I znaleźć to, po co przyszłam! - przerażenie i zaskoczenie ustąpiły miejsca determinacji. Rozejrzała się dookoła i zaczęła przekładać książki.

- Co ty wyrabiasz?! - postąpił gwałtownie krok w jej stronę, a kaptur zsunął mu się z głowy. Odsłonił twarz być może dwudziestolatka, z grzywą złocisto brązowych włosów.

- Szukam moich rękopisów. Po nie przyszłam. Niedokończone historie, to najgorsza rzecz na świecie.

Coś ciężkiego uderzyło w drzwi. Oboje zamarli. Pierwszy otrząsnął się Loki. Chwycił dziewczynę za ramię, postawił ją na nogi i zmusił do pójścia za nim. Przeszli przez labirynt zniszczonych mebli. Stosy książek obsówały im się pod stopami. Taki brak szacunku dla literatury sprawiał Wilczej wręcz namacalny ból.

Loki poprowadził ją do częściowo zamaskowanej deskami dziury w ścianie. Przeczołgali się do kolejnego pomieszczenia, przy akompaniamencie uderzeń i wściekłych syków. Znaleźli się w pokoju, gdzie kiedyś przechowywano artefakty. Aktualnie półki opustoszały, pozostawiono jedynie te najmniej wartościowe. No i trochę broni. Wilcza zaraz dostrzegła swojego starego przyjaciela...

- Moja katana! - sięgnęła rękojeści i wyciągnąwszy ją, przyjrzała się z nostalgią ostrzu. - Niegdy szczerze powiedziawszy nie znałam się na szermierce.

- To po co ci broń, którą nie umiesz się posługiwać? - zdziwił się Loki.

- Jak cię goni jakoś stwór, nie trzeba znać się na walce. Trzeba umieć uciekać, lub mieć coś ostrego na podorędziu, czym można go zdzielić.

- Z takimi argumentami ciężko się nie zgodzić- stwierdził. Wtedy dojrzała leżące w kącie koce, przywodzące na myśl legowisko. Czyli to tu śpi - przemknęło jej przez myśl.

- Musimy dowiedzieć się, co tu się wydarzyło i znaleźć moje notatki. Wtedy pomogę ci się stąd wydostać.

- Zwariowałaś? Stwory nas dopadną! Jeszcze nie widziałaś ich w akcji- skrzywił się na myśl o poprzednich spotkaniach.

- To ważne - odparła z naciskiem - A co ty wiesz na ten temat?

- Czego?

- Tego wszystkiego - machnęła rękoma, chcąc chyba wskazać, że chodzi jej o cału dom - Skąd przybyłeś?

- Ogółem biorąc uciekałem przed kimś, w moim świecie i przypadkiem a schowałem się tutaj. Potem nie mogłem już wyjść.

Zarszczyła brwi, rozważając różne możliwości.

- Miałeś jakiś artefakt albo coś..? Tak po prostu byś tu nie trafił.

Wzrószył ramionami.

- Owszem, miałem. Ale zgubiłem podczas pierwszego starcia z potworem.

Zmróżyła oczy, przyglądając mu się poważnie.

- Złodziej, co?

- Co proszę?

- Uciekałeś, miałeś przy sobie artefakt i bardzo zależało ci żeby się ukryć - wyliczała na palcach - Wniosek jest jeden. Jesteś złodziejem.

- Nie mam pojęcia o co ci chodzi...

- Nieważne- machnęła ręką - I tak wolę ciebe od tego gada za ścianą- wskazała kciukiem dziurę przez którą weszli. Z tej strony dobiegał odgłos darcia pazurami i syk rozjuszonego zwierza.- Czas poszukać jakiś wskazówek...

- Te stwory panoszą się po całym domu, tylko tu jesteśmy bezpieczni - Loki otrzepał się z kurzu i przeszedł przez pomieszczenie.

- Nie zastanowiło cię skąd one się wzięły?

- Niebardzo Sherlocku, odkąd tu jestem, są cały czas, skąd niby miałem wiedzieć, że takie to dziwne. Nawiedzone domy się zdażają.

Zabawa w detektywa okazała się nie taka prosta. Dziewczyna nie miała pojęcia od czego zacząć, ani jak wydostać się z pokoju, tak by nie ściągnąć sobie na głowę jakiegoś stwora. W dodatku przymusowy towarzysz nie chciał współpracować.

- Zmądrzałaś w końcu, zabierzesz nas stąd? - spytał, biorąc się pod boki.

- Wiem, nie lubisz mnie, z resztą ja też wolę samotność przez wszystkie ery tego świata niż siedzieć tu z tobą, czy jak to szło, ale to ważne!

- Nie przekonasz mnie.

- Okej - podeszła do wejścia pokoju i zrobiła najgłupsze co tylko możliwe. Otworzyła drzwi.

Choć jak dotąd było cicho, nagle powietrze wypełnił przeszywający pisk z tysiąca gardeł. Do środka wdarła się chmara uskrzydlonych stworzeń. Rzuciły się na przerażoną dwójkę, gryząc i szarpiąc. Wyglądały jak połączenie ptaka z nietoperzem, dodatkowo zaopatrzone w długie, nabite kolcami ogony.

Oboje zerwali się do biegu. Nawet tu nie było już bezpiecznie. Loki zatrzasnął drzwi, odcinając od nich większość stworów. Wtem dostrzegli coś o wiele gorszego. Przed nimi z ciemności wyłonił się kolejny demon. Swoim masywnym cielskiem przypominał niedźwiedzia. Okrywało go łuska, poprzecinana rzędami kolców. Ciężki łeb kołysał się przy ziemi. Ujrzawszy ich otworzył sięgającą niemal od ucha do ucha paszczę, odsłaniając setki zębów. Ogon zakończony kolcem jadowym trzasnął o ziemię. Całej postaci dopełniała korona z rogów, wyrastająca z tyłu głowy.

- Mamy problem - jęknęła dziewczyna

- Tak, mamy problem - wyciągnął z jej zaciśniętej pięści katanę, którą wciąż miała przy sobie. Potwór zaatakował błyskawicznie. I tak samo szybko ostrze rozchlastało mu pysk. Loki wykazał się niebywałym refleksem i zwinnością, zadając monstrum kolejne obrażenia. Nagle stało się jasne, jakim cudem udało mu się przeżyć tak długo. Stwór machnął ociężale łapą, nie nadążając za przeciwnikiem. Machnął ogonem - Loki odskoczył. Kłapnął na chłopaka i za chwilę otrzymał kolejny cios, rozłupujący mu czaszkę. Skręcił się w agonii, niemal dosięgając go pazurami. Ten odskoczył, ale zaraz został podcięty przez ogon gada. Wilcza natychmiast pomogła mu wstać.

- Dobra, miałeś racje, to było głupie...

Konającego demona okrył mrok. Ciało stwora rozpłynęło się w powietrzu. Na ziemi pozostało tylko kilka kartek papieru.

- Moje notatki! - dziewczyna zdążyła jeszcze je pochwycić, nim Loki odciągnął ją na poszukiwanie kryjówki. Musieli się ukryć.

Rozdział 12

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sun, 29 May 2016 17:42:00 +0000

Nora w której zamieszkiwał złodziej – a nie dało się tego inaczej nazwać – była ciasna, brudna i zaśmiecona. Nadawała się idealnie na kryjówkę da Ensisa. Nie było szans by ktokolwiek go tu znalazł. Gdyby chciało mu się szukać... Kryjówka umieszczona była na uboczu, z dala od centrum miasta. Na dachu jednego z starych, zrujnowanych niemal bloków. Z okien widać było wszystko co działo się na zewnątrz, stąd podkraść się niepostrzeżenie, nie dało.

Na ziemi walały się stare ubrania i jakie szmaty. Pod ścianą leżał przeżarty przez robaki materac. Na środku: kulawy stolik zarzucony resztkami jedzenia. Ściany nosiły ślady zacieków, miejscami odchodził z nich tynk. Elektryczność i hydraulizacja nie działała rzecz jasna. W nocy jedynym źródłem światła pozostawała stara lampka na baterie i ewentualnie jakieś latarki. Rankiem przez brudne szyby niechętnie przesączał się szarawy blask.

Kiedy Ensis wszedł tam po raz pierwszy zaraz zmarszczył niechętnie nos. Pachniało stęchlizną i zepsutym jedzeniem.

- Jak można tak, żyć? - mruknął do siebie. Owszem, na pustyni poza murami życie było trudne. Jednak nikt nie mieszkał w takim syfie, bałaganie. W brudzie, niczym zwierze. A temu człowiekowi? Zastraszonemu, zdziczałemu to nie przeszkadzało. Chodziło o to by jakoś przetrwać.

Złodziej rozejrzał się nerwowo.

- Co teraz? - zapytał, przestępując z nogi na nogę. Wyglądał jakby chciał stąd jak najszybciej prysnąć.

- Po pierwsze, powiedz, jak mam się do ciebie zwracać?

Złodziej minę miał niemrawą. Najchętniej by się z tego wykręcił, jednak nie chciał się Ensisowi narażać. Instynkt mu mówił, że ma do czynienia z silniejszym.

- Griego - wymamrotał. Podróżnik kiwnął głową z zadowoleniem.

- Dobrze. Więc najpierw z łaski swojej pomożesz mi uporządkować tą norę. Nie mam zamiaru siedzieć w tym syfie.

Złodziej znów rozejrzał się nerwowo a w jego oczach błysnęła panika. Już widział swoją czarną przyszłość. Przybysz zapewne odbierze mu jego kryjówkę, przejmie jego teren, i w końcu dla złodzieja pozostaną jedynie ochłapy.

- Nie zamierzam zostawać tu długo - napomknął więc Ensis - Ale jak nie będziesz się rzucał i mi pomożesz może i jakoś ci się odwdzięczę - jego twarz przybrała groźny wyraz - Chyba, że spróbujesz się mnie pozbyć. Wtedy pożałujesz.

Złodziej natychmiast żarliwie zapewnił, że niczego próbować nie będzie. Ciężko powiedzieć czy podróżnik mu uwierzył czy nie. Tak czy siak był zmuszony tu zostać.

Do zmierzchu wszystkie śmieci zebrali do worków i wystawili je poza teren mieszkania. Szmaty i ubrania złożono w jednym miejscu. Ensis znalazł koło wejścia wielki zbiornik z deszczówką, więc także pozbyli się brudu i pyłu. Czyste okna wreszcie przepuszczały więcej światła.

Wieczorem zmęczeni usiedli pod ścianą. Griego wyciągnął skądś trochę jedzenia którym pokrzepili się po męczącym dniu. Złodziej w końcu się chyba trochę przyzwyczaił się do podróżnika. Nie zachowywał się już aż tak nerwowo, nawet się kilka razy z własnej woli odezwał.

Ensisowi w sumie było go nawet żal. Niejednokrotnie spotykał się z ludźmi w potrzebie. Ale nie mógł sobie pozwolić na okazywanie teraz słabości. Cienia sympatii - może. Ale nie litości.

- Będę miał jutro dla ciebie zadanie - mruknął - A teraz powiedz... Gdzie tu się znajduje szpital?

Złodziej zmarszczył brwi.

- Szpital? - spytał - W centrum miasta, ale... Dostać się tam ciężko.

- Masz plan miasta?

- Owszem

- Daj no go tu.

Złodziej niechętnie wstał i przyniósł plan rozrysowany na płachcie szarego papieru. Gdzieniegdzie rozmazał się tusz którym ją rozrysowano. Znalazły się nawet i tłuste plamy od jedzenia. Griego położył papier na podłodze i wygładził go rękoma. Wskazał palcem jakiś prostokąt na obrzeżu miasta.

- Tutaj jesteśmy. - teraz wskazał miejsce gdzieś w centrum zabudowań - Tutaj jest szpital. Nikt wejścia nie pilnuje, tylko, że w środku trzeba się wylegitymować. Złapią każdego jak nic.

- Chyba, że dadzą się nabrać...

***

Młoda lekarka wybiegła przed szpital. Przed chwilą doniesiono jej, że z zewnątrz dochodzą wrzaski, jakby kogoś rozrywano na strzępy. Teraz już umilkły, lecz nie dawało to dobrej nadziei.

Wyszła przez szklane drzwi na zewnątrz. Pierwszym co rzucało się w oczy były umazane krwią schody. A na nich jakiś człowiek. Ktoś inny pochylał się nad nim, chcąc pomóc. Najwyraźniej jednak nie bardzo wiedział co zrobić.

- Proszę się odsunąć - warknęła lekarka. Nieznajomy odstąpił. Ranny mężczyzna kulił się, ciężko dysząc. Oczy zaszły mu łzami, z nosa ciekła krew. Przyciskał do torsu okrwawione ręce. Najwyraźniej musiało go tam piekielnie boleć. Albo też chciał ukryć ranę. Lekarka uklękła przy nim i delikatnie dotknęła jego ramienia. Krzyknął z bólu. Ręka wydawała się jakoś dziwnie zniekształcona. Zapewne złamana. Kobieta rzuciła okiem na stojącego nadal obok mężczyznę.

- Pomóż mi go wnieść - nakazała. Chwycili go razem pod barki i wciągnęli do środka. Na końcu korytarza wsiedli do windy. Na podłogę skapywały już coraz niechętnej krople krwi. Nadawały koszmarny akcent chorobliwie białemu otoczeniu.

Rannego zaprowadzili do pustej sali, złożyli go na łóżku. Lekarka rozejrzała się za sprzętem medycznym.

- Przypilnuj go - powiedziała do drugiego mężczyzny i szybko opuściła salę.

Wtedy Ensis przystąpił do akcji. Oczywiście to on i Griego odstawili tą scenkę. Zwędziwszy ubrania miejscowych udali się pod budynek szpitala. A tam, no cóż...

- Nie wybaczę ci tego - warknął z załzawionymi oczyma złodziej, przecierając rękawem zakrwawioną twarz. Ensis podszedł do drzwi i szybko zabarykadował je za pomocą krzesła.

- Musiało to wyglądać realistycznie.

- Po to przecież miałem ozdobioną rękę - podciągnął rękaw. Pod warstwą bandaży znajdowało się kilka połamanych kijków i listewek imitujących złamaną kość. Odsłonięta nie nabrałaby nawet największego laika, jednakże okryta ubraniem dawała pożądany efekt. Szczególnie, że zwykle ranni też nie są zbyt chętni do pokazywania obrażeń. To wystarczyło by nabrać lekarkę na chwilę. Szczególnie gdy Ensis doprawił całe przedstawienie rozbitym nosem złodzieja. Dostali się do środka. Co więcej dostali się oboje, czego się nie spodziewali. Taki dodatkowy bonus.

- Nie marudź już, tylko bierz się do roboty. Musimy się zwinąć zanim odkryją podstęp.

Griego ze skwaszoną miną wyciągnął z kieszeni pustą torbę. Tymczasem Ensis rozejrzał się po pokoju, zaglądając do wszystkich szafek. Zaklął pod nosem trzaskając drzwiczkami ostatniej. Nie znalazł niczego przydatnego. Trochę aspiryny, rękawiczki, termometr, stetoskop, nic więcej. Jakieś papiery. A potrzebował leków. Wiedział, że od tego może zależeć życie ludzi z Requiem. I Ev. A ona musiała w końcu zabrać się do pracy.

Odblokował drzwi i wyjrzał na zewnątrz. Lekarka jeszcze się nie pojawiła.

- Siedź tu i udawaj rannego - nakazał - Tylko nie pozwól się zbadać.

Złodziej wyglądał na przerażonego. Zaczął gwałtownie kręcić głową, kiedy Ensis zabierał mu torbę.

- Złapią mnie! Złapią mnie i zaciągną do sądu! Zabiją mnie!

- Nie panikuj. Zaraz wracam.

I wyszedł na korytarz, udając, że wie dokładnie co robi i dokąd idzie. Ludzi mających cel nie zaczepia się z pytaniem co tu robią i jak u licha tu weszli.

Rozglądał się czujnie, zaglądając przez uchylone drzwi lub nasłuchując dochodzących zza nich odgłosów. Tym sposobem w kilka minut znalazł to czego szukał. Wszedł do pustego laboratorium w którym rozłożono najrozmaitsze sprzęty przypominające narzędzia tortur. Paliły się wszystkie lampy, chociaż nikogo nie było. Pod ścianą stały dwa regały z szklanymi drzwiczkami. Na półkach piętrzyły się najróżniejsze specyfiki. Niestety, jak się okazało, gdy szarpnął za uchwyt, zamknięto je na klucz. Ensis, wiedząc, że musi się pospieszyć, chwycił jakieś ostre narzędzie ze stołu laboratoryjnego i jął gmerać nim w zamku. Coś chrupnęło, ale drzwiczki nie chciały się otworzyć. Mężczyzna wyjął swój prowizoryczny wytrych z zamka, by stwierdzić, że odłamał się jego czubek. Zacisnął zęby, by nie krzyknąć z frustracji. Szarpnął za uchwyt. Drzwiczki z chrzęstem ustąpiły. Wyłamany zamek wykrzywił się pod dziwnym kątem. Może był już uszkodzony, lub kruchy ze starości. Ensis nie zwrócił na to uwagi. Obchodziło go tylko, że nareszcie dostał się do środka. Chwycił w rękę najbliższą buteleczkę czytając zapisaną na niej łacińską nazwę. Oczywiście zbyt wiele mu to nie dało.

Chwycił zwój leżącego w szafce bandaża i owijając w niego szkło wepchnął do torby jak najwięcej buteleczek. Potem wepchnął tam jeszcze garść znalezionych strzykawek i igieł. Dopiero wtedy ostrożnie przymknął drzwi szafki, by nie zdradzały uszkodzeń. Wyjrzał na korytarz. Pusto. Ostrożnie wyszedł na zewnątrz. Przejście niezauważonym to jedno, a wyniesienie torby pełnej leków to już coś całkowicie innego.

Dopadł drzwi gabinetu w którym zostawił złodzieja. Zamknięte, lecz słyszał dobiegające stamtąd głosy. Lekarka rzecz jasna zdarzyła już wrócić. Został tylko jeden sposób by go zabrać. Ensis położył torbę pod drzwiami gabinetu. Wszedł do środka, nieskrępowany ciężarem leków. Nad siedzącym na kozetce Griegiem z niewyraźną miną, pochylała się lekarka. Na widok wchodzącego na jej twarzy odmalowało się zdziwienie i złość. W końcu, w jej mniemaniu zostawił rannego samemu sobie. Ensis szybkim krokiem zbliżył się do kobiety. Zaatakował szybko jak wąż, ogłuszając ją uderzeniem w bok głowy. Ciało upadające na podłogę wydało głuchy odgłos.

- Chodź - szarpnął złodzieja za ramię, stawiając go do pionu. Bez słowa opuścił gabinet. Zatrzymał się przed drzwiami, zabierając torbę z lekami. Griego zaraz do niego dołączył.

- Już? - spytał jakby zdziwiony.

- Zmywamy się stąd. Przeczekamy dzień czy dwa w twojej kryjówce.

- A co potem?

- Potem? Znajdę sposób by uciec z miasta.

***

Rick jak oniemiały wpatrywał się w otaczający go krajobraz. Wdychał świeże i jak inne od tego w azylu powietrze. Niosące ze sobą organizmy i alergeny o których nawet pojęcia nie miał. Czuł grzejące jego skórę słońce - dla mieszkańca azylu uczucie nieznane i niesamowite co równie szkodliwe. Światło atakowało jasną nieodporną skórę oraz oczy. Przebywanie na słońcu jest zdrowe... o ile nie jest to twój pierwszy w życiu raz. Evelyn w przeciwieństwie do Ricka miała szczęście. Na powierzchnie wydostała się nocą, kiedy nie groziło jej jeszcze uszkodzenie wzroku, udar i poparzenia słoneczne.

Na razie jednak jeszcze rozkoszował się przebywaniem na powierzchni. Nie myślał o stworach które widział tu jako strażnik. Żadnego nie zauważył. Co nie znaczy, że one nie zauważyły jego.

Szukające nieopodal pożywienia dzikie psy zwietrzyły nieznajomy acz apetyczny zapach. Ofiarę bezbronną, nie zdającą sobie sprawy z ich obecności. Ciężko jednak by było podejść Ricka z racji, że wciąż miał za sobą szyb windy. Z drugiej strony była to dla niego pułapka.

Drapieżniki podkradły się jak najbliżej. Nie miały tu miejsca na wspólne manewry, dlatego jeden z nich wysunął się na przód. Zbliżającej się szybko bestii, Rick nie mógł przegapić. Nim zdążył uciec, pies rzucił się na niego. Swoją masą popchnął go wgłąb windy. Ten uderzył plecami w panel sterujący. Drzwi windy zatrzasnęły się z sykiem. Rick osłaniał się przed atakiem. Pazury szarpały mu skórę i ubranie, kły zatrzaskiwały się o włos od gardła. Odpychał od siebie stwora, wciskając dłonie w jego krtań.

Winda stanęła i wpadli do zakurzonego pokoju. Jedno wielkie kłębowisko kończyn, kłów i pazurów. Rick starał się utrzymać psią paszczę jak najdalej, jednakże zwierze posiadało niesłychaną siłę. Człowiek nie miał z nim szans.

Kopnął stwora w pysk i skoczył na nogi, rzucając się do ucieczki. Zaraz stracił równowagę i wpadł w stertę kartonów. W powietrzu zafurkotało. To mechaniczny ptak rzucił się na pomoc, atakując oczy zwierzęcia.

Mężczyzna przesunął ręką wokół, szukając czegoś ostrego. W stercie wysypanych z kartonów rzeczy coś błysnęło. Rick rzucił się w tamtym kierunku. Jego palce zacisnęły się na chłodnym metalu staromodnego pistoletu. Odbezpieczył, wycelował, strzelił. Nic. Broń była nienaładowana i zepsuta. Tymczasem pies odgonił od siebie maszynę. Ponownie rzucił się na człowieka. Ten zaś zamachnął się z całej siły i uderzył w łeb bestii kolbą pistoletu. Rozległ się chrzęst łamanej kości i stwór zachwiał się na nogach. Jego oczy nabiegły krwią i w końcu zwalił się na ziemię.

Rick upuścił pistolet. Ręce mu drżały.

- Zabiłem to? - spytał nie wiadomo kogo. Odpowiedziała mu cisza. Wtedy dojrzał leżącego na podłodze mechanicznego ptaka. Psie kły nadszarpnęły jakiś obwód i robot przestał działać. Mężczyzna ujął go w ręce i schował do kieszeni bluzy

- Wrócę tu - obiecał sobie - znajdę broń, naprawię zabawkę Ev, mechanizm wskaże mi drogę. Powiem jej bratu prawdę. Niech wie. To ważne.

Zamyślił się na chwilę po czym mruknął ciszej pod nosem.

- Tak, to dobry plan.

I opuścił pomieszczenie, pozostawiając leżącego na podłodze psa i rozrzuconą zawartość kartonów.

Mijały godziny.

Stwór na podłodze się poruszył.

------------------------------------------------------

Proszę. Oto i mający pojawić się dawno temu rozdział. Pewnie roi się w nim od błędów, ale zwlekać już dłużej nie wypada.

Rozdział 11

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sun, 28 Feb 2016 17:13:00 +0000

Pierwszą rzeczą rzucającą się w oczy po zbliżeniu do Apalis był wysoki, druciany płot, upodabniający miasto do niegdysiejszych obozów w pracy. Podłączono go do wysokiego napięcia. Teoretycznie miało to odstraszać zwierzęta. Idealnie służyło też zatrzymywaniu ludzi w środku. Na zewnątrz prowadziły dwa wjazdy po przeciwnych stronach miasta. Objęte całodobową ochroną. Uniemożliwiało to przekroczenie granicy w sekrecie.
W oddali, za pustym pasem ziemi otaczającym właściwe granice Apalis widać było setki ponurych budynków. Szarych blokowisk, fabryk i urzędów. Z wysokich kominów nawet nocą unosił się dym. Praca w mieście trwała nieprzerwanie. Produkowano w większości broń, lub przetwarzano żywność z podziemnych hodowli. Miejscowi nie posiadali maszyn rozwiniętych tak jak te z azylu, to też większość prac wykonywali ręcznie. Choć mogłoby się wydawać, że wiodą sielskie życie, chronieni przed potworami, to nigdy tak na prawdę nie rozstali się z wojną.
I ta wojna się toczyła, lecz poza ich zasięgiem. Wojna o przetrwanie.
Ensis zsiadł z cavaliera daleko przed miastem. Zabrał wszystkie bagaże po czym wypuścił zwierzę wolno. Powinno samo znaleźć sobie jakieś pożywienie i czekać w pobliżu, aż nie wróci. Wewnątrz natychmiast by je zastrzelili.
Piechotą ruszył w stronę wschodniej bramy. W świetle słońca dojrzał sylwetki strażników. Przeglądali mu się ciekawie. Nie atakowali, co było całkiem dobrym początkiem. W miarę jak się zbliżał dostrzegał coraz więcej szczegółów. W okolicach płotu czaiło się kilka dzikich psów. Znajdowały się poza zasięgiem broni, jednak na tyle blisko by dostrzec ewentualną zdobycz. Nie odważyły się atakować człowieka.
Na odsuwanej, metalowej bramie wymalowano niegdyś czarną farbą jakiś znak. Teraz ciężko było ocenić co miał przestawać. Przypominał coś między ptakiem a psem. Blacha z której wykonano bramę nosiła ślady licznych ataków. Obok śladów pazurów i zniekształceń królowało ogromne wgniecenie pośrodku. Zrobić je mogło jedynie naprawdę wielkie zwierze. Strażnicy na pewno odparli ten atak bez większego problemu.
Kiedy znajdował się dwa metry od bamy, ta odsunęła się z hukiem. Oczom Ensisa ukazał się niezbyt przyjemny osobnik. Krępej budowy, o zimnych, czarnych oczach. Wyglądał na takiego co wie, jak się posługiwać trzymanym w rękach karabinie. Na szczęście nie celował w niego. Pilnował bacznie czy żaden stwór nie próbuje się za nim wkraść.
- Szybko właź - warknął.
I tak znalazł się wewnątrz posterunku. Nadal jeszcze jedna brama oddzielała go od Apalis. Był w tak zwanym przedsionku. Tu łatwo poradzić sobie z niechcianymi intruzami. Nie miałby dokąd uciec. Rozejrzał się nieco nerwowo wokół. W myślach już szykował plan wydostania się na zewnątrz.
Zasuwane wejście szczęknęło za nim. Strażnicy wymierzyli broń w niego.
- Dokumenty - ten który go u wpuścił, wyciągnął wyczekująco rękę.
Dostać się do środka można było na dwa sposoby. Po pierwsze trzeba mieć dokumenty wystawiane podróżnikom oraz kupcom. Dostawały je osoby prowadzące stały handel między Apalis a okolicznymi obozowiskami. Inaczej wymagano wyrobienia ich natychmiast przy wejściu. Wtedy niestety zostawało się na zawsze powiązanym z konkretną dzielnicą i wymagało zadeklarowania swoich usług jakiejś fabryce. Dla tych drugich wydostanie się na zewnątrz pozostawało jedynie odległym marzeniem.
Ensisowi nie udało się zdobyć kupieckich dokumentów. Pozostanie w mieście nie wchodziło nawet w kwestię. Wyjął z kieszeni płaszcza plik zmiętych papierów licząc, że strażnicy nie połapią się w tej marnej podróbce. Na jego szczęście żołnierz tylko przesunął wzrokiem po tekście, nawet o nie czytając. Oddał mu dokumenty.
- Musisz uiścić opłatę - dodał beznamiętnym tonem. Zdradził go chciwy błysk w oku.
- Ile?
- Pomyślmy... - przymrużył oczy - Tysiąc za wejście i kolejne dwa za vizę na zewnątrz.
Ensis miał ochotę głośno zakląć i napluć mężczyźnie w twarz. Instynkt samozachowawczy przeważył. Sięgnął z pazuchę po czym wyjął plik zniszczonych banknotów.
- Tyle wystarczy? - niemal wysyczał przez zęby. Żołnierz sięgnął po pieniądze i niespieszenie przeliczył. W końcu skinął głową. Krzyknął coś do swoich podkomendnych. Mechanizm otwierający wewnętrzną bramę jęknął. Wejście stanęło otworem.
Strażnik odwrócił się z zamiarem odejścia.
- Viza - warknął Ensis.
- A tak - mężczyzna wygrzebał z kieszeni plastikową przepustkę. Rzucił mu ją pod stopy. Przybysz natychmiast podniósł ją z ziemi i ukrył za pazuchą. Nie uśmiechała mu się myśl o dołączeniu do traktowanych jak niewolników mieszkańców Apalis. Najszybciej jak mógł opuścił przedsionek i wydostał się na pusty pas ziemi.
Pusty to może zbyt dużo powiedziane. Przez pierwszych dwieście metrów nadal panowała pustynia. Potem jednak gwałtownie przeradzała się w zielone pola uprawne. System nawadniania i nawożenie gleby chemikaliami pozwoliło doprowadzić ją do stanu używalności. Genetycznie zmodyfikowane rośliny wytrzymywały upał. Choć ich smaku nie dało się określić przyjemnym, zawsze stawały się kolejnym źródłem pokarmu. Na większe urozmaicanie pozwalały uprawy znajdujące się w podziemnych halach, hodowane w stuprocentowo sztucznym środowisku. Za to żadnych zwierząt nie trzymano na powierzchni. Zawsze istniała obawa, że uda im się zmutować w coś groźnego.
Zmarszczył niechętnie nos, gdy wreszcie dotarł go zapach miasta. Wkroczył między budynki. Powietrze przesiąkło dymem. Brakło tu drzew które wychwytywałyby zanieczyszczenia z powietrza. Pył osiadał więc na ulicach i budynkach tworząc czarny nalot. Całe to miejsc wydawało się jakieś obce. Kanciate, betonowe budynki, żadnych śladów zniszczeń. Podziemna część miasta powstała pod koniec wojny, tuż przed katastrofą która dotknęła tą część lądu. Początkowo miały to być jedynie bunkry dla miejscowej ludności. Przerodziło się to w coś nico większego, ale też bardziej wydajnego. Oczywiście nie na skalę Azlu. Ludzie nie potrafili wytrzymać siedzenia pod ziemią. Dlatego też niebawem nad podziemną częścią wyrosły budynki i fabryki. Apalis zapewniało jedzenie oraz bezpieczeństwo. Niedobitki ściągały do niego setkami.
Dopiero potem nastał ponury reżim. Oczywiście do władzy dorwało się kilku takich, których powinno się o niej trzymać z daleka. Znaleźli swoich zwolenników. Odcięli innym dostęp do zaawansowanej technologii. Postawili swój przepiękny płot. Karmili ludzi kłamstwami, aż wreszcie wymyślili system w którym część ludności jest zmuszona do ciężkiej pracy, bez szans na ucieczkę, a reszta na tym korzysta. Nie pierwszy taki przypadek i nie ostatni.
Ensis rozejrzał się wkoło. Potrzebował znaleźć sobie jakąś kwaterę na czas pobytu w mieście. Na jego nieszczęście miejscowe władze nie były zbyt przychylne bezdomnym. Szczerze wątpił w znalezienie jakiegokolwiek hotelu. A o zakwaterowaniu w bloku kupieckim mógł tylko pomarzyć. Z lewymi papierami może i udało mu się wejść, ale prawdziwej administracji by nie oszukał.
Krążył więc jakiś czas po mieście. Mijał ludzi ubranych całkiem odmiennie. Patrzyli na niego podejrzliwie. Brudny, w znoszonych spodniach, lnianej koszuli i narzuconym na całość płaszczu wydawał się wyrwany z innej epoki. Drgnęło w nim wspomnienie z przeszłości, kiedy to sam nosił stroje z sztucznego włókna, barwione w rozmaite kolory. Ludzie żyli w przepychu z którego nawet nie zdawali sobie sprawy. Taka złota klatka.
Jakiś cień mignął w uliczce za nim. Zatrzymał się na chwilę, niby namyślając. następnie znów podjął wędrówkę, ukradkiem przyglądając się otoczeniu. Ponownie wychwycił jakiś ruch. Ujrzał sylwetkę człowieka. Ktoś najwyraźniej go śledził. Przed podjęciem odpowiednich kroków musiał się jeszcze upewnić. Skierował się ku gorszej części miasta. Słońce powoli chyliło się ku zachodowi. Mieszkańcy Apalis powracali do mieszkań. Ulice powoli pustoszały.
Ogon nieco się ośmielił. Śledzący go człowiek podchodził coraz bliżej, aż wreszcie zupełnie skończył z ukrywaniem swojej obecności.
Ensis zatrzymał się w jakimś zaułku i gwałtownie odwrócił. Zlustrował szybko postać, oceniając zagrożenie. Niewysoki, nerwowy mężczyzna. Tłuste włosy opadały mu na czoło. W jego dłoni błysnął ukrywany nieudolnie nóż. Zwyczajny złodziejaszek. Choć zadziwiające, że udało mu się jeszcze uchować przed wzrokiem władz.
Złodziej spanikował. Widząc wpatrującą się w niego ofiarę, zaatakował. Ostrze śmignęło w powietrzu. Ensis po prostu usunął mu się z drogi. Mężczyzna stracił równowagę i wylądował na chodniku. Ensis wykorzystał sytuację. Przygwoździł napastnika do ziemi.
- Czego chcesz?- syknął.
- To nie moja wina! Puść mnie! Oni kazali...
- Jacy oni?
W oczach złodzieja pojawił się błysk przerażenia.
- Zabiją mnie jeśli powiem! Miałem tylko ukraść vizę!
Ensis przemyślał wszystko jeszcze raz. Całość wyglądała logicznie. Bez przepustki nie wydostałby się na zewnątrz. Odebranie jej to najprostszy sposób na zatrzymanie przybyłych w mieście.
- Znasz tu dobre kryjówki?
Mężczyzna zaraz dostrzegł swoją szansę.
- Tak! Puść mnie, to cię zaprowadzę.
Ensis odsunął się, umożliwiając mu wstanie, zgarnął jednak szybko nóż z ziemi. Nie chciał ginąć przez zwykłą niedbałość. Złodziej stanął raz dwa na nogach, otrzepując się z pyłu. Machnął ręką.
- Chodź, jedną mam całkiem niedaleko.

***

Rick jeszcze raz sprawdził mapę korytarzy. Sfrustrowany uderzył ręką o blat.

- To niemożliwe - warknął - Nie mogła tędy wyjść. Nie ma tu nawet oznaczonego korytarza.

Mechaniczny ptak przechylił nieco łepek.

- Dane mogły zostać uszkodzone. To jednak mało prawdopodobne.

Mężczyzna westchnął. Zamknął mapy i wyłączył komputer.

- Będę musiał to sam sprawdzić. - wstał od stołu. Mechanizm zerwał się do lotu po czym przysiadł mu na ramieniu. - Lepiej by było, gdyby cię nie zauważyli.

- Co ty robisz? - ptak poruszył się niespokojnie kiedy Rick nakrył go ręką. Mężczyzna ukrył mechanizm w kieszeni bluzy.

- Lepiej siedź cicho - zastrzegł, wychodząc ze swojego mieszkania.

Ruszył przez plątaninę białych korytarzy. W końcu stanął przed drzwiami dawnego domu Ev. Sięgnął do kieszeni.

- Teraz musisz mnie pokierować - nakazał mechanizmami. Rozejrzał się niespokojnie. Na szczęście nie było nikogo widać. Ruszył za wskazówkami mechanizmu. Powtarzał drogę, którą kobieta przebyła niegdyś z Ensisem.

Zagłębił się w starszą część korytarzy. W Azylu niczego się nie niszczyło. Dlatego powstało kilka opuszczonych miejsc, do których nikt nie miał ochoty wracać W przeciwieństwie o sterylnie czystej części, tu można było dostrzec stare pajęczyny, a podłogę okrywała warstewka kurzu. Część żarówek dawno się przepaliła, stąd Ricka niebawem otoczył niepokojący półmrok.

Zatrzymał się przed jakimiś drzwiami.

- To tu - potwierdził mechaniczny ptak.

- Na mapie niczego nie było - wyciągnął niepewnie rękę. Drzwi uchyliły się pod jej naciskiem.

Pomieszczenie było niemal puste, nie licząc ustawionych pod ścianą kartonów. Rick wszedł do środka i rozjarzał się. Ani śladu windy, szybu czy czegoś w tym stylu. Podszedł do pudeł. Zajrzał do jednego z nich. Pełno papierów, jakieś zdjęcia przedstawiające roześmianych ludzi. Nic szczególnie ważnego.

- I gdzie to twoje wyjście? - spytał ponuro. Ptak zatrzepotał skrzydłami. Podleciał na środek pokoju i zamarł w powietrzu. Ciszę przerywał jedynie monotonny trzepot skrzydeł. Potem podleciał do jednej ze ścian.

- Tutaj. Jest zasłonięte metalowym panelem.

Rick uniósł brwi.

- Ev wbudowała ci takie mocne skanery? Nie szkoda jej było czasu.

- Mój model służy do infiltracji.

Mężczyzna machnął ręką.

- Nieważne.

Podszedł we wskazane miejsce i przyłożył ucho do ściany. Zapukał. Odpowiedziało mu echo. Zagwizdał przez zęby.

- No proszę, rzeczywiście coś tam mamy.

Spróbował odsunąć panel. Ku jego zdziwieniu ściana łatwo odsłoniła ukrytą za nią wnękę. Wskoczył do środka.

- Proszę bardzo, mamy windę, oraz jakieś klawisze. Pytanie, jak to uruchomić.

Uderzył w pierwszy lepszy klawisz. Metalowa przesłona odcięła go od pokoju.

- Zaraz zaraz!

Uderzył w panel nic to nie dało. Winda ruszyła ku powierzchni. Te kilkadziesiąt sekund wydawało się wiecznością. W końcu rozległ się przeciągły pisk i drzwi się otworzyło. Gorące powietrze ogarnęło jego twarz. Jak zauroczony wpatrywał się w świat przed nim. Świat, który widział już nie raz, lecz którego nie znał.

---------------------------------------------

Rozdział jest! Byłby wcześniej, jednak ten czas tak leci... Za to długi przynajmniej.

Mam do was pytanie. Czy bylibyście zainteresowani kolejną historią o Domu Wędrowców? mamy w niej... niech no pomyślę... jakiegoś paskudnego demona z uśmiechem na pół gęby, bibliotekę pełną kruków i gościa przedstawiającego się pod ksywką Loki (uprzedzam, że nie zamierzam wplątywać w całość mitologii nordyckiej. to tylko ksywka).

Wstawiać?

Dom Wędrowców - część piąta - Koniec

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sat, 30 Jan 2016 22:03:00 +0000

Gdyby spytać się Wilczej czego najbardziej się boi odparłaby może "samotności". Albo przyszłoby jej do głowy coś innego. W każdym razie nigdy by nie stwierdziła: "kotów". Przecież to zwykłe zwierzęta. Nawet te większe, na przykład lwy. Co strasznego w nich było w porównaniu z całym tym nadprzyrodzonym światem? Gdzie kotu do strzygi lub demona.

Teraz jednak bała się jak nigdy. Może i miała śmierć po swojej stronie (owszem, tylko wtedy kiedy ruda miała dobry humor, ale zawsze to coś). Aktualnie jednak kły i pazury przemawiały do niej bardziej. Zacisnęła ręce na rękojeści katany. Wymierzyła cios panterze. Kot odskoczył. Nie zadrasnęła go nawet ale zyskała trochę miejsca na manewry. Nie mogła dać się szybko pokonać. Estera powinna niebawem przybyć z Anu. Pocieszona myślą o wybawcy zamachnęła się z całej siły. Ostrze zaśpiewało w powietrzu. Spotkało się tylko z pustką. Kot okazał się zbyt szybki. Błysnęły jasne ślepia. Kłapnięcie. Tym razem dziewczyna nie zdążyła, kły zahaczyły o jej łydkę. Drapieżnik nie zdołał się wgryźć. Oberwał rękojeścią po głowie.
Krople krwi połaskotały Wilczycę w nogę.

Pantera wrzasnęła ukazując białe zęby. Zamachnęła się wielką łapą. Wilcza uniknęła uderzenia. Ledwie. Oczyma wyobraźni już widziała przetrącony kręgosłup, gdyby jednak została trafiona. "Nie przesadzajmy" upomniała się w myślach. Czasami wyobraźnia tylko wadzi. Uskoczyła przed kolejnym ciosem i sama pchnęła, prosto w koci łeb. W efekcie puma syknęła wściekle. Już miała skoczyć na dziewczynę, kiedy coś ją powstrzymało. Z ciemności wyłoniła się jakaś postać. Wysoka, szczupła, nie kuląca się na widok drapieżnika. "Zapewne szef" sklasyfikowała ją Wilcza. Dopuszczała możliwość, że to nie przybysz jest złodziejem, ale z pewnością całość jest na jego zlecenie. No i tak jak w większości historii, pojawia się tuż przed morderstwem jednego z bohaterów. Zaraz opowie cały swój plan, a później zostanie na krwawym widowisku z dziewczyną w roli ofiary.

Taak, bujna wyobraźnia to czasem przekleństwo.
- Bry wieczór - oznajmiła po swojemu. Pal licho tą wielką pumę czającą się u boku przybysza. Światło oświetliło nareszcie jego twarz. Kasztanowa czupryna, opadająca na czoło. Wysokie kości policzkowe, lekko skrzywiony nos. Jasna cera, odpowiednia ludziom nieczęsto bywającym na zewnątrz za dnia. Złociste oczy. Sprawiał wrażenie wydziedziczonego szlachcica. Szczególnie z tą kwaśną miną. "A może to tak tylko na mój widok?" - zastanowiła się. Nieczęsto witano ją z dziką radością.
- Widzę, że twoi przyjaciele zostawili cię samą... - przestał marszczyć niechętnie nos i uśmiechnął się drwiąco. Wilcza wzruszyła ramionami.
- Można powiedzieć, że sama się o to prosiłam - odparła. Kazała przecież Esterze szukać Anubisa. To była tylko i jedynie jej wina. Czy też zasługa, jeśli okazałoby się, że ma zginąć.
Ponownie wybiła swojego rozmówcę z rytmu, jak wcześniej powitaniem. Szybko zamaskował niezadowolenie.
- Nie boisz się mnie. To odwaga, czy głupota?
- Umiejętność ukrywania emocji przed ludźmi.
- Mylisz się - ruszył wolnym krokiem ku niej - Można w tobie czytać jak w otwartej księdze. Lubisz zgrywać odważną. Liczysz na przyjaciół. Wierzysz, że cię nie zdradzą... Ale jesteś inteligentna. Nie mają szans do ciebie dotrzeć, dobrze o tym wiesz.
- Tak szczerze to się nad tym nie zastanawiałam - zamyśliła się, przerzucając katanę z jednej ręki do drugiej - Nie wiem w jakiej są odległości, jak niby miałabym obliczyć czas? Chociaż tak szacując...
- Nie obchodzą mnie liczby! Nie dotrą tu i już, jasne?!
- Spokojnie, po co te nerwy?
Tak naprawdę żołądek skręcał jej się ze strachu. Kątem oka obserwowała panterę, prawdziwe zagrożenie. Przed ludźmi da się zawsze jakoś uciec. Kot kręcił powoli końcówką ogona. Wbijał upiorne ślepia w ofiarę, której na razie jeszcze nie wolno mu było tknąć.
Czarny charakter ochłonął. Przybrał ponownie minę pokerzysty z asem w rękawie.
- Gdzie moje maniery. Nazywam się Raphael Somerset. I w przeciwieństwie do tych, których towarzystwem zwykłaś się otaczać, jestem człowiekiem.
- Aha.
- Widzę, że nie rozumiesz...
- ...próbowałeś uzyskać ten efekt, co?...
- ... ale to nic złego. Widzisz, my ludzi powinniśmy sami kształtować nasz świat. A nie robić to co nam każą potwory. Dlaczego mamy zasłaniać sobie oczy na ten drugi świat? Bo oni chcą spokoju?
- Do czego zmierzasz? - zmarszczyła brwi
- Ich świat powinien należeć do nas. Ich nieśmiertelność powinniśmy posiadać my. Oni powinni nam służyć. Przyłącz się do mnie. Jesteś człowiekiem, nie musisz na darmo umierać.
- Teraz to się obrażę - zacisnęła mocniej palce na rękojeści. Katana znieruchomiała w powietrzu - Nie musiałeś mi wypominać. I tak mam już dosyć kompleksów.
- Widzisz! Uważają cię za gorszą! Naprawdę nie są twoimi przyjaciółmi. Śmieją się za plecami -wysyczał przez zęby tryumfalnie.
- Nie powiedziałabym. Jestem autorką. Sama połowę z nich wymyśliłam.
- Co proszę?
Wilcza błyskawicznie ruszyła. Wolną ręką uderzyła Raphaela w brzuch. Doskoczyła do pantery. Cięła przez łeb, podczas gdy rwący się do ataku drapieżnik skoczył. Ostrze wbiło się w ciało, naruszyło czaszkę. Trysnęła krew. Powietrze przeszył bolesny skowyt. Wyrwała katanę. Rzuciła się do ucieczki w noc. Po kilku krokach zabrakło jej tchu. Pędziła dalej. Niestety mężczyzna okazał się szybszy. Dogonił dziewczynę. Uderzył celnie, wybijając z ręki ostrze. Szarpnął za włosy, by nie uciekła. Nachylił się, żeby spojrzeć jej w twarz. Przewyższał ją co najmniej o głowę.
- Teraz to masz kłopoty, dziewczynko.

***

Anubis i Estera akurat nie mogli przyjść jej na pomoc. Drogę zastępowali im kolejni ożywieni. Szkielety pokryte strzępami odtwarzających się mięśni, dzięki którym mogły się poruszać. Nie myślały, nie decydowały samodzielnie. Życie można zwrócić, ale duszy nie. Ludzie nazwaliby ich zombie, ale to duży błąd. Zatrzymać je było łatwo: wystarczyło narzucić swoją wolę. Mógł to zrobić też duch, tylko o ile wydostało się go zza światów. Do Anubisa ciągnęły częściowo przez rozkazy Raphaela. Ale i przez jego moce.

Nie mieli czasu odsyłać każdego po kolei. Anu spychał je z drogi włócznią. Kilku rozpadło się, uderzywszy o ziemię. Inni szarpali jego ubranie, pchali się usilnie.
To wystarczyło, by dotarłszy na miejsce nie znaleźli już ani Wilczycy ani Raphaela. Estera poczuła jak w oczach zbierają jej się łzy. To wszystko jej wina. Zbyt dużo czasu zajęło jej dotarcie do Anubisa. A teraz...
Dojrzała krople krwi na ziemi i wybuchnęła płaczem.
Przyjaciel stał skonsternowany. Nieśmiało poklepał ją po ramieniu. Rozejrzał się. Bystre oczy dojrzały leżącą na ziemi postać. Nazbyt masywną jak na Wilczą. Podszedł powoli i trącił ją włócznią. Przekręciła się na plecy. Zobaczył masywny pysk, zalany krwią. Pantera się nie ruszała. Była martwa. Na ciele nie znalazł licznych okaleczeń, tylko wąską, acz głęboką ranę na łbie.
- Ona żyje - oznajmił - Nie ma powodu by targali gdzieś martwą.
Dziewczyna otarła łzy.
- Mogliby użyć tego artefaktu...
- Nie, cenniejsza jest żywa. Dla nas... dla nich jako zakładniczka.
W ciemności poruszyły się cienie. Ożywieni dogonili ich ponownie. Anu powalił kilku jednym ciosem. Wyciągnął nad nimi rękę. Cienie ożyły. Niby macki owinęły się wokół ciał stworów. Po chwili została jedynie kupka kości.
Wtem rozległ się wrzask pełen bólu i wściekłości. Zdecydowanie męski. Niewiele myśląc popędzili w tamtym kierunku. Obraz który ujrzeli okazał się delikatnie mówiąc ciekawy. Jakiś mężczyzna kulił się z bólu, przyciskając zakrwawioną rękę do brzucha. Obok najeżona niczym żbik Wilcza. Włosy w nieładzie, brudne ubranie. Twarz i ręce miała całe upaćkane od krwi.
- Zmienili cię w wampira? - spytał podejrzliwie Anu. Od tego zależało, czy podejdzie bliżej, jej pomóc, czy poszuka kołka. Dziewczyna otarła przedramieniem twarz. Pociągnęła nosem. Na jego koniuszku pojawiły się kolejne krople krwi.
- Nie, to moja... - zaczęła, przyglądając się brudnemu rękawowi - Ugryzłam go, potem sama oberwałam. Zdążyłam mu jeszcze oddać.
Znów pociągnęła nosem. Anubis podszedł do mężczyzny. Szarpnął go za włosy, przywołując na twarz drapieżny grymas.
- Gdzie artefakt?
- Śnisz psie - wysyczał -Nic ci nie powiem.
Zdradził go błysk łańcuszka na szyi. Pan zmarłych zerwał z niego naszyjnik. Otworzył dłoń w której migotał srebrzysto zielny skarabeusz. Popchnął Raphaela na ziemię. Ten przetoczył się na plecy, zasypując nieludzi gradem przekleństw. Nie zrobiło to na nikim wrażenia. Anu odwrócił się.
- Zostawimy go tak? - zdziwiła się Wilcza. Wzruszył ramionami.
- Mam go zabić? Uwięzić? Więcej szkód na razie nie narobi. A po tym wyskoku pewnie zainteresują się nim niektórzy z drugiego świata.
- Jakim cudem udało mu się dotrzeć tak daleko? W sensie, dowiedzieć się o nas, zdobyć artefakt?
- To już nie nasza sprawa. Zbierajmy się, idą tu inni. Czuję, że przyciągnął coś czego nie chciał.
Odeszli, pozostawiając oniemiałego mężczyznę na pastwę nocnych potworów.

***

Po powrocie do domu Wilcza zaraz wskoczyła po prysznic. Tym czasem Estera zaszyła się z Anubisem w kuchni nad kubkiem przyjemnie rozgrzewającej herbaty.

- To było dziwne - stwierdziła po chwili milczenia.

- Kiedy przebywasz w otoczeniu mieszkańców Domu Wędrowców, zwykle tak wychodzi.

Pokiwała głową. Spod stołu wyjrzał na nią Merlin. Miał nadzieję na coś do jedzenia, ale znów tylko pili herbatę. Parsknął po psiemu i wskoczył na wolne krzesło. Pogłaskała go po łbie.

- Tęsknię za Syriuszem. Nie wiesz co się z nim stało?

Uśmiechnął się krzywo.

- Włóczy się po moim domu. Jak chcesz mogę go przyprowadzić.

- Lepiej, żeby został. Jeszcze mu się tu jakaś krzywda stanie.

- Zamierzasz kiedyś wrócić?

Zamyśliła się.

- Po takiej epickiej ucieczce sprzed pola bitwy? Może kiedyś.

Do pokoju wkroczyła Wilcza. Mokre włosy związała w koński ogon. Zmieniła ubranie na znoszone jeansy i koszulkę z napisem "Bad Wolf".

- Co tam ciekawego? - spytała - Nie mogę nigdzie znaleźć rudej. Chyba poszła dokończyć robotę na cmentarzu.

- Widziałem ją jak szła do biblioteki.

- Coo?!- ledwo usiadła, już zerwała się z miejsca - Do mojej biblioteki?!

I popędziła jakby się paliło. Pozostała dwójka popatrzyła na siebie. Parsknęli śmiechem.

- Jeśli tu zostaniesz - oznajmił w końcu Anu - Czeka cię zaiste barwne życie.

-------------------------------------------------------

Proszę, o to i końcówka tego opowiadania. Dom Wędrowców jeszcze się pojawi, chyba, że intensywnie zaprotestujecie. Teraz wracam do pracy nad Evelyn.

Pozdrawiam!

Rozdział 10

noreply@blogger.com (Wilcza) — Fri, 22 Jan 2016 20:55:00 +0000

Ev siedziała na łóżku. Znajdowała się sama w pokoju. Czuła, że robi jej się słabo, ale tłumaczyła to własnym przerażeniem. Nie chciała nawet myśleć o zadanej przez ptaka ranie. Ramię pulsowało bólem. Kobieta starała się nie ruszać, by przypadkiem nie rozerwać powstałego pod bandażem strupa.
W azylu nigdy nie spotkała się z raną grożącą ludzkiemu życiu. Owszem, zdarzało się, że w splocie nieszczęśliwych wypadków ktoś złamał nogę lub przeciął się. Brak przymusowej pracy zmniejszał znacząco ryzyko wypadku. Gdy jeszcze Ev wcielała się w Strażnika, nie bała się, że coś ją skrzywdzi. Ensis miał rację: czasami traktowała to jak grę. Pancerz nie przekazywał bólu, a zwierzęta po jakimś czasie przestawały być dla nich żywymi stworzeniami.
Teraz ten ból ją przerażał. Od utraty krwi kręciło jej się w głowie. Wpół świadomie położyła się na zdrowym ramieniu. Oparła głowę na poduszce. Obraz przed oczami zaczął się rozmazywać. Zasnęła. Początkowo nawiedzały ją koszmary. Gorączkowe majaki pełne wykrzywionych twarzy, kłów, pazurów i krzyków. Później w jej umyśle zaczął krystalizować się obraz. Zdawał się nienaturalnie rzeczywisty, choć gdy się bliżej przyjrzało, okazywało się, ze kolory się nie zgadzają. Jednakże w śnie nie zwraca się uwagi na takie szczegóły.
Znajdowała się na zewnątrz, na ulicy gdzie zaatakował ją gigantyczny ptak. Świat był wielki, a ona mała. Patrzyła na wszystko z domu. Jej wzrok sunął po na wpół zrujnowanych budynkach, by zatrzymać się w końcu na idącej w jej stronę parze ludzi. Przyjrzała się uważniej. Rozpoznała Ensisa i medyka który zajmował się nią podczas choroby. Twarz jej porywacza przypominała maskę: nie dało się odczytać żadnych emocji.
W końcu zbliżyli się na tyle, by można było można usłyszeć o czym rozmawiają. Kiedy zrozumiała, przeszedł ją dreszcz.
- Będzie miała szczęście, jeśli nie straci ręki. Miejmy nadzieję, że nie wda się infekcja. Spróbuję podać jej zioła, ale to nie wystarczy.
- Czego ode mnie oczekujesz?
Medyk westchnął. Odbijało się na nim zmęczenie po pracowitym dniu. W Reqiuem on jedyny znał się na medycynie. Starał się po podszkolić kilkoro młodych ludzi. Niestety nie we wszystkim mógł im zaufać. Spojrzał ponuro na Ensisa. Obojętność i chłód mężczyzny dobijały go. Może sobie i być bohaterem wśród mieszkańców obozowiska, ale to nie zwalnia z jakichś wyższych uczuć. Przydałoby się czasem z jego strony trochę w empatii.
- Musisz pojechać do Apalis po leki.
- Wykluczone.
- Dlaczego? To jedyny sposób by ją uratować. Słyszałem też, że jest szansa by dostać szczepionki. Zyskałbyś dziewczynie parę lat, a później - rób sobie co chcesz. Mnie tez kończą się zapasy, a dawno nie było dostaw z miasta.
- I nic dziwnego - parsknął z wściekłością Ensis - Nie chcą wydawać przepustek na wyjście. Wpuszcza cię, a później zostaje ci tylko się modlić. Wykorzystują nowych jako tania siłę roboczą.
Medyk znów westchnął.- Rob co chcesz. Z miasta jakoś zawsze się wydostaniesz, ale życia już nie zwrócisz.
Przyspieszył kroku. Minęli Ev, nawet na nią nie spojrzawszy. Odwróciła się. Naszło ja dziwne wrażenie, jakby miała zbyt dużą ilość nóg. Za chwile minęło. Obserwowała jak mężczyźni wchodzą do domu w którym spała.
Obraz snu w jej głowie rozbił się na dwie części. Przez chwile zarazem widziała jak Ensis zamyka za sobą drzwi. Czuła suchy wiatr między domami. Naraz coś wyrwało ją ze snu. Siadała na łóżku, widząc dwa odmienne obrazy. Jakby widziała czworgiem oczu.
Syknęła ze strachu. Sen zniknął. Widziała już tylko to co tu i teraz. Zerknęła w stronę wejścia do pokoju. W drzwiach pojawił się medyk. Podszedł do Evelyn. Bez słowa odwinął bandaże i obejrzał ranę. Kobieta dostrzegła w przedsionku Ensisa. Ramie wciąż ją bolało. Medyk zrobił na ranie okład z ziół. Przyniosło to choć trochę ulgi.
Cala wizyta przeszła szybko. Evelyn zachowywać się niemrawo. Nie potrafiła się skupić. Wciąż myślała o tym śnie. " Co się ze mną dzieje?" Zastanawiała się " jakbym stawała się czymś innym".
Kiedy Ensis i medyk wyszli, do środka wskoczył sa'rea. Wszedł na łóżko po czym usadowił się na jej kolanach. Uśmiechnęła si przejeżdżając dłonią po jego chropowatych łuskach.
" Szkoda, że wszystkie stwory z powierzchni nie są takie sympatyczne". Z azylu pamiętała psy, głównie niewielkie rasy, całkowicie niegroźne. Brakowało im jednak charakteru. A jaszczur... Momentami wydawało jej się ze zwierzę rozumie dokładnie co się do niego mówi.
Znów jakiś obraz mignął jej przed oczami. Zacisnęła dłonie. Ramie zapulsowało bólem, ale nie zwróciła na to uwagi. Bała się. I wstydziła się tego strachu. Jako dorosła osoba powinna sobie radzić sama.
W głowie nadal kołatała jej usłyszana rozmowa. Wiedziała, że to prawda. Co tam, że widziała wszystko oczami snu. Niech logika się wali, po tym co tu zobaczyła.
Postanowiła poradzić się Roseen. Dziewczyna zdawała się przychylna wobec niej i widziała już co nie co. Jak zresztą każdy mieszkaniec powierzchni. Nie przejmując się głupotą tego co właśnie robi, Ev wstała z łóżka i podeszła do drzwi. Nikogo nie zauważyła. Wyjrzała na zewnątrz. Niebo powlekało się krwawą łuną zachodu. Nieliczni jeszcze przemykali ulicami. Ona sama nie wzbudzała zainteresowania.
Do głowy jej nie przyszły takie bzdury jak np. "zupełnie nie wiem gdzie szukać Roseen". A już w ogóle "jak ostatnio wyszłam to chciał mnie zeżreć wielki ptak, to może i lepiej się z domu nie ruszać". Czy to sprawił upływ krwi czy jakiś ogólny szok - Evelyn doznała w tamtej chwili kompletnego zamroczenia. Pozostawało tylko czekać, aż pójdzie sama na pustynię i powoli się zjeść szakalom.
Szła powoli, mijając sypiące się domy. Zmierzała ku wyjściu z miasta. Nagle zatrzymała się między domami. Do jej uszu dobiegał dziwny dźwięk. Jakby stukanie. Po chwili w oddali ujrzała kogoś dosiadającego cavaliera. Rozglądał się dookoła. Potem popędził wierzchowca i zaczął się oddalać. Evelyn zmrużyła oczy. Postać wydała się jej znajoma, choć coraz trudniej było ją dostrzec.
Kobieta ruszyła szybkim krokiem przed siebie. Trafiła w okręg niezamieszkanych budynków, w końcu w strzeżony pas. Na nieszczęście zachowała tyle rozumu, by udało jej się przekraść między patrolami. Coś dziwnego ciągnęło ją w stronę pustyni. Teraz nie pamiętała wcale, że wyruszyła szukać Roseen. Ta myśl rozmyła się gdzieś po drodze.
Przemykała chwilę w półmroku. Wreszcie znalazła się na otwartej przestrzeni. Uklękła na miękkim piasku. Wpatrywała się przez chwilę w dal.
Jej uwagę przykuł dźwięk sypiącego się piasku. Spojrzała na ziemię przed sobą. Z suchej, niezdolnej do wydania życia gleby wydostawał się zielony pęd. Rósł jakby w przyspieszonym tępię. Rozwinął zielone listki w ciemności. Jął piąć się ku górze. Obok niego pojawił się kolejny pęd. Splatając się z sobą pokryły się ciemną korą. Niebawem dołączyły do nich kolejne pnącza. I tak na pustyni wyrastało drzewo splecione z wielu osobnych roślin. Wbrew wszelkiej logice.
Ev przypatrywała się temu, jak w transie. Wydawało się to piękne i zarazem przerażające.
Z transu wyrwał ją czyj krzyk. Odwróciła się gwałtownie. W jej stronę biegł jakiś człowiek. Młody mężczyzna, pewnie wartownik. Oczywiście musiał rozpoznać Ev. Przybysza z azylu nie tak prosto ukryć.
- Stój, nie ruszaj się! - krzyknął, zatrzymując się i celując do niej z jakiejś broni - Co tu robisz?!

***

Po odwiedzeniu Ev, Ensis zaraz udał się do swojego domu. Spakował kilka najważniejszych rzeczy, w tym oczywiście broń, jedzenie oraz pieniądze i papiery, potrzebne mu do wejścia do Apalis. Zdecydował się jednak ruszyć w drogę. Rozejrzał się po mieszkaniu. Skromnie urządzone, bez jakichkolwiek osobistych ozdób. Nagie ściany, gdzieniegdzie rzucone ubrania i części zdobytego od Strażników uzbrojenia. Pod ścianą wąskie łóżko, na środku niewielki stolik z dwoma krzesłami. Wyjeżdżając nie pozostawiał po sobie niczego ważnego.

Wpadł jeszcze do pracowni Dimitra. Naukowiec ucieszył się na jego widok.

- Robimy postęp w tworzeniu broni przeciwko robotom - oznajmił - Oczywiście znacznie przyspieszyłaby to pomoc pani Arrow. Tymczasem doszliśmy jak można chwilowo zablokować komunikację maszyny z...

- Nie mam teraz na to czasu - oznajmił Ensis - Opowiesz mi jak wrócę. Znikam na jakiś tydzień.

- Jak to? Już wyjeżdżasz?

- Tak. Mam prośbę. Miejcie oko na dziewczynę. Odnoszę wrażenie, że niebawem narobi sobie kolejnych kłopotów.

- Jasne.

Teraz swoje kroki skierował do wybiegu cavalierów. Odnalazł swojego wierzchowca i wyprowadził go na zewnątrz. Akurat słońce chowało się za horyzontem. Mężczyzna dosiadł cavaliera i poprowadził go między ostatnimi domami. Rozejrzał się dookoła. Machnął do wartowników. Minął ostatnie zabudowania. Wyjechał na pustynię. Określił szybko kierunek jazdy. Rozpoczął kolejną wędrówkę.

W ciągu swojego życia niewiele więcej robił. Albo walczył, albo podróżował. Wiele lat minęło nim stał się lokalnym bohaterem. Kiedy pojawił się tu po raz pierwszy traktowano go jak obcego. Początkowo nie wierzyli, jakoby był człowiekiem. Uważali się za jedynych ocalałych. A on? On przybył tu z innego miejsca.

Westchnął, gdy przed oczami stanęły mu wspomnienia z dzieciństwa. Miejsce nie zniszczone aż tak przez wojnę. Ludzie nie obawiający się życia na powierzchni. Nieliczne zagrożenia, związane nie z naturą, zwierzętami lecz przestępcami. Osobami chorymi psychicznie, które atakowały raz na jakiś czas, by zostać szybko uciszonymi przez władze. Zero potworów czyhających na zewnątrz miast. Inna kultura. Wszyscy sobie obcy. Nie potrafiący zbudować wspólnoty. Dokładni tacy, jak przed wojną którą spowodowali. To nie oni ponieśli konsekwencje i pozostawali pewni własnej bezkarności.
Dowiedział się za dużo i musiał uciekać. Tłukł się po całym kontynencie. W końcu znalazł zawalony tunel, prowadzący do zapomnianej, skażonej radioaktywnymi odpadami części europy. Udało mu się go raz przebyć... Wrócić niestety nie. To co zajmowało jego wylot, ledwie go wypuściło.
Tym sposobem znalazł się w innym świecie, do którego - jak stwierdził później - świetnie pasował. Nie lubił rzecz jasna zmienionych przez promieniowanie zwierząt. To wszystko niemal go przerażało, zmuszało do walki o przeżycie oraz zachowanie w sobie wyższych uczuć. Okazywało się, że nie tak łatwo jest zawrócić i pomóc osobie atakowanej przez stado rodem z horroru. Ale na jakiś niezwykły sposób pasował tu jak ulał.
Popędził wierzchowca. W oddali dostrzegł sylwetki drapieżników. Obserwowały go, ale najwyraźniej nie zamierzały atakować. Przynajmniej teraz. Jeżeli się nie oddalą spędzi kilka bezsennych nocy. Liczył, że nie okaże się to nadmiernym wysiłkiem dla wierzchowca. W przeciwnym razie będzie zmuszony użyć go jako przynęty. Trochę szkoda, jednak przeżycie czasami wymaga brutalnych rozwiązań.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Nadal żyję! To cud (niemal). Nie będę zmyślać - nie wiem co dalej, nie wiem jak będę wstawiać rozdziały. Przynajmniej ten oto jest. Nie najlepszy mi się wydaje, ale ciężko wrócić do składnego pisania po takiej przerwie. Nie wiem, czy wyłapałam wszystkie błędy, więc z góry przepraszam.

Recenzja: DRAGONART

noreply@blogger.com (Wilcza) — Fri, 04 Sep 2015 18:40:00 +0000

DRAGONART jak rysować smoki i fantastyczne stwory.

Dla odmiany postanowiłam zrecenzować coś innego niż fantasy.

Dobrze, to aż tak wiele się nie różni... chyba.

W każdym razie jest to książka która naprawdę w prosty sposób pokazuje nam jak rysować i nadawać charakteru swoim bestią. Przynajmniej do mnie to przemówiło. Autorka pisała w sposób lekki, humorystyczny, zacierając granice między swoim "uczniem" a nią samą. W książkach uczących rysunku (a kilka już widziałam...) zwykle polecenia wydaje nam bezosobowy narrator. Tu nawet mamy własnego, smoczego przewodnika... ale o tym musicie przekonać się sami.

Oczywiście całość wspomagana jest ilustracjami i schematami krok po kroku które pozwalają dojść od zwykłych figur geometrycznych po same bestie. Do wykonania mamy kilka smoków oraz stworów związanych z mitologią. Autorka pokazuje też jak należy rysować poszczególne elementy ciała takie jak łapy czy głowa.

Jedynym moim zastrzeżeniem jest, że nie przedstawiono odpowiednio jak uzyskać dynamikę rysunku i nie pogubić się przy bardziej skomplikowanych układach ciała tych stworów.

Poza tym szczerze polecam wszystkim lubiącym rysować.

A teraz: kilka moich rysunków, coby dowieść, że czytałam ;D

(chronologicznie od początku jak rysowałam)

Część to inwencja własna... Poza tym kolorowane kredkami więc nie takie znowu idealne.

Powiadomienie?

noreply@blogger.com (Wilcza) — Mon, 31 Aug 2015 19:12:00 +0000

Moi drodzy

Chciałam przeprosić was, za swoje haniebne zachowanie. Obiecałam rozdział, ilustracje, recenzje i poprawę w wakacje. I niczego nie zrobiłam.

W najbliższym czasie nadrobię te zaległości ( również te z komentowaniem waszych postów).

A na początek: oto ilustracje.

Pierwszy to spotkanie Estery i Anubisa w muzeum, a drugie, narada w kuchni. Osobiście uważam, że ludzie mi wcale nie wychodzą. A jak na złość w kółko staram się ich rysować.

Próby narysowania cavaliera. Nadal próbuję.

Na dokładkę kilka bazgrołów:

Ostatnio poczułam fascynację dinozaurami

Z tego miałam jakieś zaczątki pomysłu na komiks, ale nie wiem, czy coś z tego wyjdzie. Jeśli tak, nie omieszkam was zawiadomić.

I kolejny niewyszły człowiek. Za nią jakby co, miał być smok.

I na koniec przedsmak przyszłej recenzji... zdradzę, że będzie zawierała sporo rysunków ;D

Pozdrawiam i jeszcze raz przepraszam

Wilcza

Dom Wędrowców - część czwarta - Tak to bywa na cmentarzu po północy

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sat, 13 Jun 2015 21:43:00 +0000

Siedzieli trójkę przy stole, w kuchni Domu Wędrowców: Anubis, Estera oraz Wilczyca. Pod ich nogami kręcił się Merlin, mając nadzieję znaleźć na ziemi resztki z obiadu. Niestety dla niego, podłoga jak zwykle była nieskazitelnie czysta. W powietrzu unosił się zapach mandarynek. A to za sprawą ulubionej herbaty Wilczycy, którą właśnie sączyła powoli z filiżanki. Twierdziła, że to pomaga jej się skupić. Z drugiej strony mówiła tak też o wielu innych rzeczach.

Po ucieczce złodzieja ze skarabeuszem, przetrząsnęli całe muzeum, ale nie znaleźli nawet najmniejszego śladu. Alex i Richard, po zebraniu "szczątków" wampira, kulturalnie się wycofali, twierdząc, że to nie ich sprawa, po czym wrócili do kwatery głównej Arki. W końcu co ich interesują egipscy bogowie?
Raven wywinął się, po powrocie do domu. Mówił, że ma coś ważnego do zrobienia. Z pewnością miało to coś wspólnego z handlem między światami, do którego wciąż nie chciał się przyznać. Ewentualnie próbował po prostu wykręcić się od poszukiwań.
Wilczyca upiła łyk ze swojej filiżanki.
- Jakieś podejrzenia, kto to mógł być i czego chciał? - zapytała Anubisa. Ten wzruszył ramionami.
- Prawdopodobnie każdy, kto chciałby wskrzesić bliską osobę. U nas przywracanie do życia jest niepraktyczne: wystarczy odwiedzić świątynie, czasem brzeg rzeki, by porozmawiać ze zmarłymi.
- Zakładam jednak, że był to ktoś od was - zamyśliła się - Nie słychać ostatnio pogłosek o jakichś tyranach, mordercach, potworach, czy czymś co wróciło do władzy i sprowadzi ponownie mroczne dni?
Spojrzał na nią zaskoczony.
- Nie, skąd taki pomysł?
- Za dużo książek... - mruknęła na to dziewczyna. W tej chwili, z korytarza dobiegł ich jakiś huk i przekleństwa. Rozległ się brzdęk - ktoś upuścił coś metalowego.
Do pokoju wmaszerowała Solento, wciąż odziana w czarny płaszcz. Minę miała... no niezbyt wyraźną. Cała jej postawa sugerowała, że przez najbliższą godzinę, lepiej się do niej nie zbliżać.
Wilczyca zachowywała się jakby tego nie zauważyła.
- Mogłabyś tak nie hałasować? - posłała rudej ganiące spojrzenia - Hałas nie sprzyja myśleniu, a my tu mamy ważny problem do rozwiązanie.
- Wy macie problem?! - warknęła - To może się zamienimy, co?! Chcesz się użerać z cholernymi nieboszczykami, którym nagle zachciało się wracać na świat?
Siedząca przy stole trójka zamarła.
- Chyba wiem jak znaleźć ten twój artefakt - wyjąkała Wilczyca do Anu
- Dziękuję za słowa pocieszenia - warknęła Solento - Oraz wyrozumiałość. Miło móc się przed tobą wyżalić.
- Ty tylko narzekasz, więc wiesz.
- Czy wiesz może gdzie jest źródło tych wskrzeszeń?
- Nie mam zielonego pojęcia - burknęła ruda - Byłam zbyt zajęta odsyłaniem trupów gdzie ich miejsce. Nie uwierzyłbyś jacy byli niechętni!
- Uwierz mi, nie jedno widziałem, w moim świecie - mruknął mężczyzna. W końcu sam był po trochu związany ze śmiercią i uczestniczył w sądach nad zmarłymi. Jego ojciec, Ozyrys pełnił zaszczytną funkcję władcy krainy zmarłych itd. Czasem ciężko, naprawdę ciężko wyjść z cienia rodziców i podążać własną drogą, szczególnie, jeśli jest się egipskim bogiem. Gorsze, że nawet nie mogą przejąć interesu po rodzicach - niby jak, skoro ci są nieśmiertelni?
- A chociaż pamiętasz, gdzie to było? - wtrąciła Wilczyca
- Na cmentarzu.
- Dużo mi to mówi...
- Dobrze - warknęła - Na DUŻYM cmentarzu.
- Uwielbiam po prostu z tobą rozmawiać. - mruknęła dziewczyna.
Zapadła chwila kłopotliwego milczenia. Estera, dotąd przysłuchująca się dyskusji, nagle poczuła się niekomfortowo na swoim krześle. Zaczęła się kręcić. Merlin wyjrzał spod stołu i wskoczył na krzesło obok. Dziewczyna podrapała go za uchem. Trochę przypominał jej Syriusza. W niewielkim stopniu, ale zawsze. Tęskniła za swoim dawnym towarzyszem, tym bardziej, że wciąż nie wiedziała, co się z nim stało. Postanowiła, że zapyta Anubisa o to, kiedy tylko nadarzy się okazja. Teraz - wolała jako pierwsza nie przerywać milczenia.
- Gdzieś w Anglii - burknęła w końcu Solento - Ten cmentarz gdzieś był w Anglii, w Londynie.
- Najwyraźniej złodziej nie uciekł daleko. I został w tym świecie. W Londynie jest jedno aktywne przejście, którego nie zamknęły Kruki. Jeśli pochodził stamtąd, mógł zaraz wrócić. Dziwne, że tego nie wykorzystał.
- Pewnie mu dziadka pochowali w tym świecie - stwierdziła Wilcza, po czym zwróciła się do rudowłosej - Nazwę też sobie przypomnisz? W Londynie jest kilka cmentarzy.
- Skąd o tym wiesz? O ile dobrze pamiętam nie interesujesz się ani tym, ani geografią, ani - co gorsza - Londynem.
- Bawiłam się na google street view. Z resztą nie wnikaj - Wilcza zmarszczyła nos
- Niech ci będzie. Wydaje mi się, że to było na cmentarzu Highgate, ale nie ufałabym swojej pamięci.
Wilcza zerwała się z miejsca.
- Chodźmy!
Po czym, po chwili namysłu dodała
- Całe szczęście, że tak wskrzeszeni nie są wzięci pod ochronę. Chyba bym na głowę dostała.

***

Cóż, cmentarz z pewnością był duży, jak to określiła Solento. Poza tym - bardzo zielony. I z orientacją Wilczej, nie trudno byłoby się na nim zgubić. Jednakże dziewczyna potrafiłaby zgubić się we własnym domu, więc nie można brać tego na miarę dla całej ludzkości.

Oczywiście była noc. Nie dlatego tylko, że nocą wszystko wygląda tajemniczo i strasznie i większość mrocznych opowieści dzieje się na cmentarzu o północy (nie wspominając już o horrorach). Nocą ludzie raczej śpią. W każdym razie ci względnie normalni. Prościej więc jest załatwić sprawę bez świadków. Niezwykłe stwory wiedzą, że powinny trzymać się na uboczu. Taka już ich natura. Nawet tych "złych". Nie pasują do ludzi, po prostu. Kiedy jednak dochodzi do walki, ciężko im zachować anonimowość.

Solento została w domu, stwierdziwszy dobitnie, że ma dosyć wszelkiego rodzaju trupów, duchów i czego tam jeszcze. Tak więc zostali w trójkę. Z niewielką nadzieją, że Anu uda się wyczuć bliskość artefaktu.

Przez początkowe pół godziny przechadzali się tylko w świetle księżyca. Wilczyca na samym początku zaprotestowała przed rozdzielaniem się. Estera oczywiście popierała ją w głębi ducha. Nikomu nie uśmiechałoby się w pojedynkę wędrować po cmentarzu w poszukiwaniu wskrzeszonych ludzi, niezbyt chętnych na powrót do grobu.

- Tak niczego nie znajdziemy. - westchnął w końcu Anubis - Jestem w stanie wyczuć artefakt ledwo z odległości trzech - czterech metrów. Musimy się rozdzielić. Idźcie we dwie, ja pójdę sam.

- A jak coś ci się stanie?

- Nie masz czym się martwić - pocieszył Esterę - Powiedzmy, że jestem tu w swoim żywiole.

- To powodzenia - mruknęła mu Wilcza. Ruszyli w przeciwne strony.

Bez towarzystwa Anubisa obie dziewczyny zrobiły się niespokojne. Żadna nie mogła pochwalić się specjalnymi zdolnościami w walce. Z magią też raczej ciężko.

Kiedy tak szły, Esterze nagle przyszło coś do głowy.

- Dlaczego widzę?

Wilczyca zerknęła na nią zdziwiona.

- A dlaczego nie?

- To znaczy... Wcześniej, kiedy wróciłam do tego świata, oślepłam z powrotem. A teraz... I w muzeum też! Nic się nie stało. Widzę.

- Cóż, możliwe, że autorka po prostu znowu ma jakieś nowe widzimisię - wymruczała pod nosem.

- Co?

- Lepiej, żebyś nie wiedziała... - Wilcza zamarła - Co to było? Też słyszałaś ten szelest.

Estera wzruszyła ramionami, starając się udawać rozluźnioną. W rzeczywistości na samą wzmiankę o jakichś szelestach, dreszcz przeszedł jej po plecach. Najchętniej zwiewałaby już gdzie pieprz rośnie, ale jej towarzyszka pozostawała niewzruszona, wbijając spojrzenie w pobliskie krzaki. Niestety, ciemność oraz wada wzroku wcale nie ułatwiały jej wypatrzenia źródła hałasu.

- Pewnie wiatr. - Estera starała się przekonać bardziej siebie niż ją.

- W takich miejscach to nigdy nie jest wiatr - odparła - Prędzej duchy, wampiry, zombie, albo psychopatyczni mordercy. Albo co tam jeszcze chcesz. Nie czytasz książek?

- Raczej nie. - mruknęła

W tym momencie ponownie rozległ się szelest i dźwięk łamanych gałęzi. Zobaczyły wyłaniającą się z mroku parę czerwonych ślepi. Odsunęły się. Z krzaków wyszło coś wielkiego. Stanęło w słabym blasku księżyca, warcząc groźnie. W każdym razie brzmiało to podobnie do warkotu. Jego źródłem była nienaturalnie wyrośnięta, czarna pantera. Sierść, okrywającą umięśnione ciało miała brudną od błota.

- Dobry kot. - powiedziała Wilczyca - Grzeczny kot. Okropny, wielki, paskudny kot. Siad.

Ale panterze ani przez myśl nie przeszło słuchać tej drobnej osóbki, w której dodatkowo wyczuwała coś dziwnego. Coś, co mówiło jej, że ma przed sobą swojego naturalnego wroga. Pantera zbliżyła się o krok, dwa, gotowa w każdym momencie rzucić się w pogoń za zdobyczą.

- Kiedy ci powiem, biegnij - powiedziała cicho dziewczyna, do Estery - Poszukaj Anubisa. I błagam cię, nie pytaj co ze mną.

Wielki kot znajdował się już zaledwie trzy metry od nich. Wilcza sięgnęła powoli do rękojeści katany, wystającej nad jej ramieniem.

- Uciekaj! - wrzasnęła ile sił w płucach, wiedząc, że zwierzę rzuci się w stronę źródła hałasu. Na wszelki wypadek i tak zastąpiła mu drogę.

Estera rzuciła się do ucieczki. Zrobiłaby to może nawet i wcześniej, gdyby była sama. Towarzystwo, w takich sytuacjach zobowiązuje.
Wbiegła między grobowce. Wciąż słyszała, rozchodzące się w powietrzu wrzaski pantery.
- Anu! - krzyknęła, licząc, że przyjaciel ją usłyszy. Znalezienie go, było jedynym sposobem na jaki mogła w tej chwili na prawdę pomóc Wilczej. Zatrzymała się na chwilę by złapać oddech. Zawołała ponownie, ale odpowiedziała jej jedynie cisza.
Krzyki pantery umilkły. Dziewczynę zmroziło na wskroś: co z jej towarzyszką? Zabiła zwierzę, czy też sama zginęła. Estera otrząsnęła się i znów poderwała do biegu. Nie, to niemożliwe.
Przed nią zamajaczyła się ludzka postać.
- Anu! Pomocy, tam...
Nie skończyła zdania. Zamilkła, spostrzegłszy, że osoba stojąca przed nią jest nieco niższa, od Anubisa i zadziwiająco chuda. Zwolniła kroku, aż w końcu stanęła.
- Kim jesteś?
Postać nie ruszała się. Estera zebrała się w sobie i podeszła bliżej. Nieznajomy zaczął nabierać kształtów. Dziewczyna zobaczyła szkielet. Ubrany w czyste, nowe jeansy, t-shirt oraz kurtkę. Kości żółtawe, pozlepiane resztkami ciała, z pewnością przeleżały już trochę czasu, ale ubranie było nowe. Szkielet wbijał "spojrzenie" pustych oczodołów w przybyszkę. Nawet nie drgnął, kiedy zakryła usta ręką, czując nachodzące ją mdłości.
Na jej ramieniu wylądowała inna koścista ręka. O dziwo, kostki połączone były ścięgnami i mięśniami, całkiem świeżymi, zważywszy na to, że należały do nieboszczyka. Paliczki wbiły się dziewczynie w ramie trzymając ją mocno. Z jej ust wyrwał się mimowolnie wrzask. Truposz niezbyt się tym przejął. Szarpnął ją i zaczął ciągnąć w kierunku z którego przyszła. Estera kopała, wierzgała, usiłowała się wyrwać, ale szkielet trzymał się całkiem dobrze.
Serce waliło jej jak oszalałe.
- Zostaw mnie! Puszczaj!
Zdawało się, że nie ma już dla niej nadziei. Nie miała szans uciec.
Nieboszczyk zatrzymał się, jako, że z ziemi przed nim zaczęło wydostawać się coś, co nazwać można tylko mrokiem. Owszem, była noc, światło pochodziło jedynie od cienkiego łuku księżyca. Jednak macki, wyłaniające się z ziemi, miały bardziej materialną postać. I wydały się dziewczynie dziwnie znajome.
Mrok sięgał w ich stronę. Macki wyciągały się jak ramiona głodnego zwierzęcia, sięgającego po swój obiad. Zostawiły jednak Esterę w spokoju. Owijały się wokół szkieletu. Jego uchwyt zelżał, co dziewczyna natychmiast wykorzystała. Wyrwała się i odskoczyła. Z chorobliwą wręcz fascynacją przyglądała się, jak ciemność całkowicie pochłania szkielet, po czym cofa się nagle. Kości bezładnie rozsypały się na ziemi.
- Nic ci nie jest? - usłyszała znajomy głos. Anubis podszedł do niej i położył jej rękę na ramieniu. W drugiej dzierżył swoją włócznię.
- Nie - otarła łzy, które mimowolnie spływały jej po policzkach - Co to było?
- Wskrzeszeni - zmarszczył brwi - Ktokolwiek to zrobił, wybrał tych, którzy już od lat nie żyli. Zregenerowanie ciała trochę im zajmuje. Do jutra wyglądaliby jak ludzie.
- Jest ich więcej?
- Kilkudziesięciu. - rozejrzał się - A gdzie Wilczyca?

-------------------------------------------------------------------
Oto i rozdział który (przepraszam was bardzo) tak długo pisałam. Nałożył mi się i jeden projekt i zmęczenie i ogólna niechęć, ale dobrnęłam do końca. Z tego opowiadania mam nadzieję zrobić jeszcze dwie - trzy części, prawdopodobnie tej samej długości. Aczkolwiek teraz, zabiorę się za pisanie o Evelyn - zbyt długo z tym zwlekałam. Co do rysunków, wrzucę. Zeskanuję i wrzucę. Kiedyś.
Pozdrawiam

Dom Wędrowców - część trzecia - Powrót egipskich bóstw

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sun, 03 May 2015 19:25:00 +0000

Czekali jakieś pół godziny. Estera czuła się nieco skrępowana, sama w obcym towarzystwie. Richard i Alex rozmawiali o czymś przyciszonymi głosami, potem dziewczyna pokazała mu na telefonie jakąś wiadomość, o którą zaczęli się kłócić.
Niespodziewanie wyrwa w wymiarze zaczęła pulsować, raz się kurcząc, raz rozszerzając. Czyżby miała się zamknąć, odcinając Wilczycę i Ravena? Alex, widząc, że coś się dzieje, schowała telefon i cofnęła się o dwa kroki do tyłu. Jej dłoń odruchowo powędrowała do rękojeści krótkiego noża, umocowanego u pasa. Spojrzała na Esterę.
- Jeśli coś teraz nie pójdzie, spróbuj się nie wtrącać - oznajmiła tonem nieznoszącym sprzeciwu. Równie dobrze mogłaby po prostu oznajmić : "To ja tu jestem specjalistką i jeśli zbliżysz się do nas chociaż o krok jeśli JA ci nie każę, to urwę ci łeb", ale i tak każdy mógł prosto się domyśleć, o co jej naprawdę chodzi. Ona i Richard od samego początku nie byli zachwyceni obecnością niewyszkolonych ludzi.
Pierwszy z portalu wyłonił się wampir. Nie wyglądał ani zabójczo pięknie, ani zabójczo groźnie, ani w ogóle zabójczo. Za to mniej więcej tak, jak przeciętny człowiek tuż po zgonie. Blady, o podkrążonych, niemal zapadniętych oczach. Włosy miał brudne i potargane, paznokcie połamane. Ubranie wymięte, z przodu pobrudzone nieco zeschłą krwią. Nie było jej zbyt dużo, co dawało nikłą nadzieję, że nikogo jeszcze nie zamordował. Wlepił głodne spojrzenie w Richarda. Otworzył usta, odsłaniając wydatne kły. Pochylił się, jakby do skoku. Przez moment stał się aż nazbyt podobny, do zdziczałego, zaszczutego zwierzęcia, które rzuca się i na tego, kto się nad nim znęca i na tego, kto je karmi.
W tej chwili z portalu wyłonił się Raven. Rzucił się na wampira, przygważdżając go do ziemi. Koszulę, na prawym ramieniu miał rozerwaną, na ciele widoczne ślady zębów. Poza tym jego policzek przecinało długie, krwawe zadrapanie. Na szczęście, jego życiu nic nie zagrażało.
W końcu z wyrwy wyszła i Wilczyca. Portal zamknął się za jej plecami, nie zostawiając po sobie śladu. Skwaszona mina dziewczyny mówiła bardzo wiele. Minęła Ravena , masując obolałe ramię. Jej poszczęściło się na tyle, że nie miała widocznych obrażeń.
- Cholerne wampiry - mruczała pod nosem - Gady paskudne. Powinno się je wybić, a nie brać pod ochronę. Niech ci urzędnicy, co to wymyślili sami sobie je łapią. Trzeba jakiś protest urządzić... Paskudy i tak są martwe, zrobimy im ładny, katolicki pogrzeb i będzie po sprawie*...
- Macie coś, czym da się go związać? - spytał Raven, próbując utrzymać wampira. Nieumarły szarpał się i wił jak piskorz, usiłując dosięgnąć zębami, trzymających go rąk. Estera nie przyglądała się dalej tej scenie. Ruszyła za Wilczycą, wychodzącą właśnie z pomieszczenia.
- Hej, dokąd idziesz? Zostawisz ich tak? - zawołała za nią. Dziewczyna odwróciła się.
- Chcę się przewietrzyć. Idziesz ze mną?
Estera skinęła głową. Po kilku minutach błądzenia po korytarzach muzeum, trafiły na boczne wyjście. To, że nie spotkały nikogo, kto pilnowałby tego miejsca, zawdzięczały zapewne Richardowi i Alex. Drzwi pozostały jednak zamknięte. Wilczyca zastanawiała się chwilę, jak je otworzyć. Nie znała się specjalnie na włamywaniu, nie wspominając już o sposobach wychodzenia z zamkniętego muzeum.
- Niestety nie umiesz czarować, co? - zwróciła się, ni to do towarzyszki ni to do siebie samej.
- Nie.
- Jakimś sposobem musieli tu wejść. - zamyśliła się na chwilę - A może jest jeszcze inne wyjście? Raczej wątpię żeby wkroczyli od frontu jakby nigdy nic. To nie w ich stylu...
W tym momencie rozległo się kliknięcie, towarzyszące przekręcaniu klucza w zamku. Ktoś otwierał drzwi od zewnątrz. Klamka poruszyła się powoli.
- Chowaj się! - syknęła Wilczyca, wpychając Esterę za róg korytarza. Z napięciem oczekiwały na przybysza. Ten, kto skradał się właśnie po nocy, na pewno nie miał czystych zamiarów. Choć, jeśli miał klucz...
Otwierane drzwi, skrzypnęły cicho. Wystarczyło jedno szybkie spojrzenie na przybysza, by Estera wyskoczyła zza rogu i rzuciła się na ramiona, nieco zaskoczonego mężczyzny.
- Anu!
Rzeczywiście. Wysoki, czarnowłosy osobnik okazał się być nikim innym jak dawnym przyjacielem.
Najpierw na jego obliczu odmalowało się zdziwienie. Potem się uśmiechnął.
- Nie spodziewałem się ciebie tu zobaczyć. Skąd się wzięłaś?
- To dosyć długa historia, jeśli liczyć od naszego ostatniego spotkania. W skrócie: przypadkiem trafiłam do Solento, a stamtąd tu.
- Więc byłaś bezpieczna - zmarszczył brwi - Po tym jak oficjalnie zaczęły się przygotowania do wojny, nie miałem czasu cię szukać...
Do Estery wróciły wspomnienia dnia w którym odwróciła się od wszystkich z drugiego świata i uciekła daleko od bitwy. Zacisnęła dłonie. Była tak blisko tego wszystkiego. Podobno miała zmienić los tej wojny. Do czego doprowadziła jej ucieczka?
Wtedy też przez moment wydawało jej się, że Anubis ją zdradził. Cieszyła się, że okazało się to kłamstwem.
- Jakoś sobie poradziłam - mruknęła wymijająco - A ty? Co tu robisz?
- Muszę coś stąd zabrać... Jak sama pewnie wiesz, w muzeach przechowują starożytne artefakty. Mogą tu leżeć, dopóki są nieaktywne.
W tym momencie Wilczyca nie wytrzymała.
- Halo, ja też tu jestem! - machnęła ręką - Ale ze mną to nie łaska się przywitać, co? Oczywiście, ja nigdy się nie liczę. - parsknęła zniesmaczona.
Anubis uśmiechnął się szeroko na widok zirytowanej dziewczyny. Nie wiadomo było, czy bardziej rozbawiło go samo jej zachowanie, czy też to, że udało mu się ją zirytować.
- Ciebie też miło widzieć.
- Dobra, nie udawaj, wolałbyś zobaczyć kogokolwiek innego. To co konkretnie masz zamiar ukraść?
- Skarabeusza. - odparł. Po dłuższej chwili dodał - I nie zamierzam go ukraść.
- Oczywiście. Ty tylko zabierzesz swoją własność. - zmarszczyła brwi - Mam dziwne przeczucie, że ma to jakiś związek z wyrwą w czasoprzestrzeni która nas tu ściągnęła. Cóż ten twój czarodziejski robal robi?
- Skarabeusz. Tak się składa, że wskrzesza zmarłych.
Wilczyca zbladła, co zważywszy na jej jasną cerę, dawało ciekawy efekt. Esterze także przeszedł dreszcz po plecach. Kiedy słyszy się takie coś z zewnątrz, czytając, oglądając film, taka deklaracja raczej nie przynosi zbyt dobrego efektu. Niestety, w ciemnym, pustym muzeum, z mumiami i duchami ograbionych grobowców, przyciągniętych tu razem z eksponatami te słowa wyglądają zgoła inaczej.
- Wskrzesza ich ot tak przypadkiem czy jest jakiś rytuał? - spytała słabym głosem Wilczyca.
- Oczywiście, że jest rytuał.
- To może lepiej idź to zabrać, nim komuś innemu przyjdzie to do głowy. Tak się składa, że Raven i reszta cały czas są przy egipskiej wystawie, więc pewnie będziemy się zbierać.
Anubis wzruszył ramionami i poszedł przodem. Z tego akurat dziewczyny były całkiem zadowolone - po błądzeniu w poszukiwaniu wyjścia nie były pewne czy potrafią znaleźć drogę powrotną. Estera rozmawiała cicho z przyjacielem, nie mogąc nacieszyć się jego towarzystwem. Wilczyca milczała, zatopiona w swoich myślach. Po chwili dobiegły ich głosy pozostałych.
- ...twoja wina! Mówiłam, żebyś go ogłuszył, ale nie! Jak się chcesz teraz z tego wytłumaczyć?
- Samoobrona. Chyba wam tego nie zabraniają.
- Niby nie, ale nie musiałeś mu od razu odcinać głowy! Wiesz ile z tym będzie teraz roboty? Nie pozbędziemy się wszystkich oskarżeń. Roboty z samymi papierami będzie na kolejne dwa miesiące.
Weszli na salę. Cała trójka; Raven, Alex i Richard wpatrywali się w kupkę popiołu na podłodze.
- Gdyby po nim chociaż ciało zostało. - westchnął Richard - Znowu się zacznie. Będą trąbić na temat naszej niekompetencji, jakbyśmy po prostu zostawili go na wolności.
- Nie wierzę - Wilczyca spojrzała uważnie po ich twarzach, po czym szeroko się uśmiechnęła - Dzisiaj mamy gwiazdkę czy co?
Alex spiorunowała ją wzrokiem. Potem zauważyła Anubisa.
- A ten tu czego? - warknęła.
- Nie twoja sprawa. I mogłabyś być nico milsza. Myślę, że życia cię to nie będzie kosztować.
- Przykro mi bardzo, ale przed chwilą twój przyjaciel urżnął głowę wampirowi, będącemu pod ochroną! - warknęła, wskazując Ravena - Przy czym to nie was będą gonić za niekompetencję.
- Spójrz na to z innej strony. O jednego, mylnie wziętego pod ochronę krwiopijcę mniej!
Alex pokręciła głową, mrucząc jakieś przekleństwa pod nosem. Zabrała kurtkę, leżącą na jednej z gablot i wyszła. Richard pobiegł za nią.
Nie minęła minuta, a z sąsiedniego pomieszczenia dobiegł ich dźwięk tłuczonego szkła. Wilczyca ostrożnie ruszyła w tamtą stronę. Wyjrzała zza rogu i ostrożnie weszła do środka. Zaraz dołączyła do niej reszta.
Nad jedną z gablot pochylała się jakaś postać. W półmroku ciężko było rozpoznać kto to. Przeciętnego wzrostu, ubrany w długi płaszcz z kapturem, naciągniętym na głowę. Zabrał coś z gabloty i schował do kieszeni. Na ich widok odskoczył do tyłu. W ciemności błysnęło ostrze. Wycofał się z pomieszczenia. Po chwili słychać było jedynie oddalające się szybko kroki. Nikt nie zaczął go gonić.
Anubis podbiegł do gabloty. Zmiął w ustach przekleństwo.
- Zabrał skarabeusza.

-------------------------------------------------------

Myślę, że rozdział nie jest zły, ale do oceny pozostawię to wam. Niestety ilustracja trochę się spóźni (mam kłopot z jej zeskanowaniem) ale powinna pojawić się do końca tygodnia.

Zgodnie z życzeniem, wróciłam do wątków ze starożytnym egiptem i jego mitologią.

Przypadki losowe i inne takie

noreply@blogger.com (Wilcza) — Tue, 28 Apr 2015 20:06:00 +0000

Dawno, dawno temu, na tym zapomnianym przez Boga blogu Wilczyca wstawiła rozdział. Dziś zapewne nikt już nie pamięta o czym ten rozdział był...

Chciałabym was serdecznie przeprosić. Rozdział (a konkretnie część trzecia Domu Wędrowców) od trzech chyba tygodni utknęła w połowie. Ten z Evelyn jest jeszcze dalej. I to nawet nie z powodu braku weny, tylko z właśnie powodu wrednych przypadków losowych. Miałam usiąść w jedną sobotę (tydzień był zawalony) to nie, bo coś tam... Następny tydzień - co zaczynałam pisać to zostawałam nagminnie wywalona, żeby coś zrobić. Następna sobota - siedziałam do późna nad zadaniem i nic nie wyszło. W niedzielę pełno nauki na poniedziałek i tak w kółko. W ostatnią sobotę byłam na Pyrkonie, co, jak pewnie sami rozumiecie, także wyklucza pisanie. Nie mam pojęcia więc, kiedy coś skończę.

Chcę więc zapytać: co chcecie widzieć w pierwszej kolejności?

- Evelyn

- Estera ( i jako, że nalegaliście, powrót egipskich bóstw )

- Recenzję jakąś? (dobra, to nie rozdział)

a może coś jeszcze innego..?

Proszę więc, wypowiedzcie się, a ja, jak tylko dam radę złapać oddech, oddam w wasze ręce to co stworzę.

A to mój stary bazgroł. Nieskończony. Bez związku z powyższym tekstem.

Spóźnione Życzenia Wielkanocne

noreply@blogger.com (Wilcza) — Mon, 06 Apr 2015 12:50:00 +0000

Tak więc mam dla was to:

Efekt moich nieudolnych prób przerzucenia i ogarnięcia czegoś na kompie z moich bazgrołów. Oto jak wyglądał oryginał:

I co o tym myślicie? Mam nadzieję, że dobrze wam święta minęły. To powiedzmy, taki zaległy prezent od zajączka ;D

Zaległa Ilustracja Rozdziału 9 - Evleyn vs wielki ptak

noreply@blogger.com (Wilcza) — Thu, 02 Apr 2015 14:32:00 +0000

Rozdział 9

noreply@blogger.com (Wilcza) — Fri, 20 Mar 2015 15:53:00 +0000

Kiedy Rick objął swoją wartę, wszystko dawno miał zaplanowane. Mechaniczny ptak powiedział mu, że Ev znajduje się nad najwyższym poziomem azylu. To mogło oznaczać tylko jedno. Jakimś cudem wydostała się na zewnątrz. Wiedział, że na powierzchnię jest tylko jedna droga: wcielenie się w strażnika. Nie znał przejścia przez które Ensis wyprowadził kobietę z podziemia. Wykorzystał więc to, o czym miał choćby jakieś pojęcie.

Otworzył oczy w wiosce szepczących. Podniósł się, wyszedł z namiotu. Jak zwykle panowała tu cisza i spokój. Słońce powoli sięgało zenitu. Drugi strażnik, stojący tu na warcie nie zwrócił nawet na niego uwagi. Był to ktoś nowy, przydzielony niedawno zamiast Ev. Rick nawet nie zadał sobie trudu, żeby go poznać. Ostatnio, jego myśli zaprzątało coś innego. Ruszył przez pole, na którym pracowali szepczący. Podnosili głowy, obserwując jak kroczy. Po krótkiej chwili wracali do pracy, nie zaprzątając sobie myśli strażnikiem.

Rick zmierzał w stronę lasu. Zatrzymał się na jego skraju. Na kilka sekund ogarnęły go wątpliwości. Nie był pewien, czy dobrze robi. Oddalanie się bez rozkazu ze swojej warty, raczej nie poprawi jego sytuacji. Co więcej, mogą nie dopuścić go ponownie do strażnika. Będzie pod stałą obserwacją. Istniała też możliwość, że maszyna się myliła. Kto wie, pewnie była uszkodzona. W końcu Evelyn nigdy nie raczyła jej skończyć. Obiecywała to sobie na okrągło, ale nigdy się za to nie wzięła.

Jednak niepokój o przyjaciółkę przeważył. "Muszę dowiedzieć się, co się z nią stało" pomyślał. Czuł, że to ma coś wspólnego z postacią którą widzieli w mieście. Najpierw to, potem usunięte nagrania, i wreszcie Ev. Ciężko uznać to za zbieg okoliczności.

Strażnik wszedł między drzewa.

Rick rozglądał się czujnie. W lesie widział już różne stworzenia. Teraz był tu sam i nikt mu w razie czego nie pomoże. Za zniszczenie kolejnego robota, pewnie wyrzuciliby go z wojska. Od ostatniego "wypadku" nie minęły nawet dwa miesiące. Sprzęt był dobry, ale trudny w wykonaniu. Nie zbudowano go jednak z niezniszczalnych materiałów. Każde z większych zwierząt mogłoby go rozwalić, gdyby tylko dać im nieco czasu.

Rick nie zobaczył żadnych śladów, ani niczego takiego. Zmierzał w kierunku, ustalonym wcześniej z mechanizmem. W teorii, gdyby zmierzał cały czas przed siebie, powinien kiedyś dotrzeć do Evelyn. Była to najkrótsza i najbardziej zrozumiała trasa, jaką dało się wytyczyć. Ciężko by było posługiwać się mapą czy punktami orientacyjnymi skoro nikt nie zbadał dalszych części świata na powierzchni. Strażnicy znajdowali się tylko w niewielkim okręgu, położonym nad azylem. Podziemie rozciągało się wiele pięter w dół, ale nie miało szansy pochwalić się wielkością. Mimo to żyło tam około trzydziestu milionów ludzi.

Nie prowadzono żadnych badań, ani nie trudzono się nad szukaniem zdatnych do życia miejsc na powierzchni. Ludziom było dobrze w azylu. Tym, których ciekawiła powierzchnia, wystarczała rola strażników.

Mężczyzna nie uszedł daleko. Przed oczami zamigotały mu czarne plamy i pojawiło się ostrzeżenie: "zawróć, albo zostaniesz odłączony od strażnika". Rick próbował to zignorować. Wtedy napis został zastąpiony licznikiem. Zostało mu pięćdziesiąt sekund. W tym czasie nie miał najmniejszej szansy dotrzeć do Evelyn. Jeżeli nie pójdzie do wioski, kontrolę nad robotem przejmie ktoś inny, a on sam będzie mieć niezłe kłopoty. Posłusznie zawrócił. Licznik zaraz zgasł. Zrezygnowany mężczyzna opuścił las i stanął na warcie. Nie pojawiły się więcej żadne ostrzeżenia.

***

Ensis nie miał najmniejszych szans dobiec na czas. Tak jak wszyscy inni. Walka z resztą ptaków odciągnęła ich zbyt daleko od kobiety.

Evelyn osłupiała patrzyła jak ptaszysko się do niej zbliża. Przyglądając się walce odeszła zbyt daleko od drzwi. Nie widziała żadnego innego wyjścia, jak po prostu się poddać.

Coś z cichym sykiem wbiło się obok niej w ziemię. Zobaczyła katanę, sterczącą dosłownie o włos od jej nogi. Szybko wyrwała ją z ziemi, dostrzegając swoją szansę. Ptak był już nad nią. Uniknęła pazurów i cięła zwierzę przez nogi. Miała już do czynienia z podobną bronią. Jako strażnik dostała ją w ramach wyposażenia, gdyby pistolet się zepsuł.

Stwór wykonał szybki unik, jednak ostrze i tak go zraniło. Uniósł się poza zasięg katany, po czym znów zaatakował, tym razem dziobem. Spadł z góry, markując cios w lewą rękę. W ostatnim momencie, nim trafiło go ostrze, zmienił kierunek i haczykowatym dziobem rozorał kobiecie prawe ramię. Ev krzyknęła z bólu. Nim zdążył zrobić coś więcej musiał umknąć przed kolejnym ciosem. Ostrze ledwie dotknęło jego piersi, zostawiając tylko niewielkie zadrapanie. Krzyknął triumfalnie, widząc, że jego ofiara słabnie. Kobieta nie tylko nie wróciła jeszcze do pełni sił po chorobie, ale też obficie krwawiła z zadanej rany. W powietrzu unosiła się metaliczna woń.

Ptak wyciągnął w jej stronę szpony. Evelyn zdążyła uchylić się w ostatnim momencie. Uderzyła, ale zwierze zgrabnie umknęło. Odskakując przed jego kolejnym ciosem Ev potknęła się o jakiś kamień i wylądowała na ziemi. Katana znalazła się poza zasięgiem jej ręki. Ptak zniżył lot, niemal ryjąc pazurami ziemię, by ją pochwycić. W powietrzu mignęło coś niewielkiego.

Sa'rea wykorzystał pewność drapieżnika, co do tego, że nic nie przeszkodzi mu w złapaniu ofiary. Rozpędził się i skoczył, obnażając szczęki. Po chwili zaciskał je na gardzieli ptaka. Drapieżnik stracił równowagę. Przestał lecieć, zwalił się na ziemię, mijając się z Evelyn.

W tym momencie dopadł do nich Ensis. Pochwycił leżącą na ziemi katanę i wbił ją w kark ptaka. Stwór legł bez ruchu na ziemi, i tak prawie już uduszony przez jaszczura.

Ensis patrzył bez wyrazu na zabitego ptaka, kiedy inni dotarli do Ev. Kobieta jęknęła z bólu kiedy ktoś dotknął zranionej ręki. Obwiązano ją zaraz kawałkami jakiegoś materiału, imitującymi bandaż. Główną uwagę kupiono na ciężej rannych w walce z ptakami. Jeden z ludzi miał rozoraną pierś tak, że wydać było żebra. Inny leżał na ziemi i się nie ruszał. Kiedy kobieta go dostrzegła, poczuła jak nachodzą ją mdłości.

- Ten twój jaszczur okazał się w końcu przydatny - zażartował ktoś. Musiał już kiedyś ją widzieć i tak jak inni mieszkańcy powierzchni, dziwić się, że oswoiła stworzenie. Kobieta jednak nie była w nastroju do żartów. Możliwe, że na powierzchni takie epizody zdarzały się często i ludzie niespecjalnie się nimi przejmowali. Jej jednak nie odpowiadało kpienie sobie z sytuacji, w której niewiele brakowało, by zginęła.

- Zostawcie ją - warknął Ensis, roztrącając ludzi. Spojrzał przeszywająco na Evelyn. Potem chwycił ją za zdrowe ramię, pomógł wstać i zaprowadził z powrotem do domu. Cały czas wyglądał na wściekłego.

- Masz tutaj zostać - warknął, wpychając ją do pokoju - Znajdę kogoś kto opatrzy ci rękę w taki sposób, że nie wda się zakażenie. Wy w azylu jesteście zbyt delikatni. Jak będziesz miała szczęście, zostanie ci paskudna blizna. Ale wątpię. Raczej rana będzie się jątrzyć miesiącami. Co ci strzeliło do głowy, żeby pchać się paskudzie w szpony?!

Nim kobieta zdążyła cokolwiek odpowiedzieć, wyszedł trzaskając drzwiami.

----------------------------------------------------------

Oto i rozdział. Następnym razem postaram się bardziej popisać. Jednak mam do was ważną sprawę.

Mianowicie, czy chcielibyście może mieć do rozdziałów ilustracje? Niekoniecznie konkretne postacie, czasem szkic jakiejś rzeczy czy coś? Do każdego rozdziału starałabym się zrobić jedną (co najmniej).

Co wy na to?

Recenzja: Erebos

noreply@blogger.com (Wilcza) — Fri, 27 Feb 2015 22:09:00 +0000

"Odpuścić jest łatwo, kiedy podjęło się decyzję. (…) Przyszłość jest pełna niezliczonych możliwości, które czekają tylko, by je wykorzystać."

Każdy kto próbował gry, wie jak potrafią wciągać gry komputerowe. Ciężko jest oderwać się od ekranu i wrócić do rzeczywistości. Normalna gra zaczyna się uruchomieniem programu, kończy z wyłączeniem komputera. Z "Erebosem" jest jednak inaczej.

"Erebos to gra

Obserwuje cię,

Myśli,

Sprawdza,

Nagradza

Grozi"

Książkę pożyczył mi znajomy. Zaczęłam czytać... i nie mogłam przestać. Co prawda styl nie jest doskonały, ale jednak... Idea gry, która wymaga zaangażowania w prawdziwym świecie, tajemnica jej pochodzenia, Nick - główny bohater pragnący ją odkryć.

Nie pokochałam co prawda postaci, jak to się czasami zdarza, jednak z zapałem śledziłam ich losy. Z niecierpliwością obserwowałam jak po szkole Nick'a krąży piracka wersja jakiejś gry, czekałam aż i on ją dostanie. Później, kiedy stawiał pierwsze kroki w wirtualnym świecie miałam wrażenie, jakbym znalazła się w powieści fantasy. Następnie pierwsze zadanie do wykonania... poza grą.

Książka jest prowadzona na dwóch płaszczyznach. Zwykły świat, szkoła, rodzice i niepokojąca rzecz która niemal przejmuje kontrolę nad uczniami. Z drugiej strony mamy grę i awatara którym posługuje się Nick. Wirtualny świat nabiera rzeczywistych barw, a jego postacie - swojego charakteru. Gra zaczyna w końcu wpływać na życie bohatera. Ciężko się od niej oderwać, ona decyduje kiedy zaczynasz grać, kiedy kończysz, co masz zrobić.

Akcja jest dość zaskakująca, momentami pełna napięcia. Rozwiązanie tak genialne jak i niezwykłe. Ciężko lepiej by to opisać.

Do tego dochodzi nutka tajemnicy osnuwająca całą akcję. Nikt nie może mówić o grze w prawdziwym świecie. Nikt nie powinien podawać innym graczom swoich danych, ani przyjaciołom - danych swojej postaci. Co bardziej zadziwiające: niemal wszyscy się znają. Gra opanowała jedynie jedną szkołę i nie wykroczyła daleko poza. Tym bardziejszokujące jest przedstawienie ile może zrobić tak nieliczna grupka ludzi (i to momentami nieświadomie) pod wpływem namowy.

Jak dla mnie "Erebos" ma bardzo realistyczne przesłanie: ludzi bardzo łatwo kontrolować. I nie jest to jedynie wymysł autorki. W rzeczywistości mogłoby się stać to samo.

"Wejdź

albo zawróć.

Oto Erebos"

Dom Wędrowców - część druga - Nigdy nie wiesz jakie trupy znajdziesz w szafie.

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sat, 21 Feb 2015 21:21:00 +0000

Ten rozdział chcę zadedykować Kruczej za wytrwałe czytanie moich bazgrołów oraz wszystkie zasługi którymi może się poszczycić (na przykład nadaniem mi nowego imienia).

Kiedy w trójkę dotarły do wejścia, Wilczyca i Solento były już pochłonięte kłótnią z której Estera rozumiała co drugie słowo. W końcu rudowłosa ucięła rozmowę i otworzyła drzwi, stojącej pod ścianą szafy. Nie minęła chwila a rozległo się głuche uderzenie, kiedy na zewnątrz wypadł człowiek. Legł bez ruchu na ziemi. Estera mimowolnie wrzasnęła. Zaraz napotkała krytyczne spojrzenia pozostałych.

- A mówiłam, że mamy jakieś trupy w szafie. - odezwała się Solento. Zajrzała do wnętrza mebla. Z wyrazem tryumfu na twarzy wyjęła z niego kosę - Znalazłam!

- Nie jestem pewna czy trupy oddychają. - odparła Wilczyca, przyglądając się człowiekowi. Był to mężczyzna, przeciętnego wzrostu i budowy. Kasztanowa czupryna opadała mu na twarz, nie pozwalając dokładniej przyjrzeć się rysom. Leżał brzuchem do ziemi. Na sobie miał brudnawą, kiedyś zapewne białą koszulę i wytarte jeansy. Nic nie wskazywało powodu dla którego nieprzytomny znajdował się w szafie.

- Możliwe, że nie. Ja się zbieram. - rudowłosa naciągnęła na głowę szeroki kaptur. Ruszyła w stronę drzwi wyjściowych i chwilę potem znikła na dworze. Wilczyca odwróciła się, najwyraźniej z zamiarem powrotu do biblioteki.

- Nie możemy go tak zostawić. - wydusiła z siebie Estera.

- Idę po Raven'a. On coś z nim zrobi, bo ja nie mam pomysłu jak się do tego zabrać. Nie zawlokę go przecież do salonu.

- We dwie może dałybyśmy radę go tam zanieść...

- Chodziło mi o to, że nie chcę ryzykować zniszczeniem pokoju dziennego. - odparła Wilczyca, szybkim krokiem idąc przez korytarz. Rzuciła jeszcze przez ramię - Kto wie jakie licho go tu przywiało?

Kiedy dziewczyna znikła z pola widzenia, zrobiło się dziwnie cicho. Estera przestępowała z nogi na nogę, przestraszona jej ostatnimi słowami. Znajdowała się sama, w pokoju, z nieznajomym mężczyzną, może i płatnym mordercą, albo kimś takim, komu zlecono...

- Nie. - mruknęła do siebie pod nosem, odganiając złe myśli - Nie powinnam przesadzać. To z pewnością nikt taki...

I właśnie ten moment wybrał sobie mężczyzna, by wydać z siebie donośny, przeciągły jęk. Poruszył się ciężko. Z ust Estery ponownie wyrwał się pisk. Uczucie przerażenia pogłębiło się jeszcze, kiedy poczuła czyjąś dłoń na ramieniu. Odskoczyła gwałtownie na bok. Zobaczyła zdziwionego Raven'a i stojącą tuż za nim, rozbawioną Wilczycę.

- Wszystko w porządku? - zapytał. Dziewczyna niemrawo kiwnęła głową. Serce wciąż biło jej jak oszalałe. Mężczyzna uklęknął przy nieprzytomnym. Chwycił go za ramię i delikatnie potrząsnął. Nic. Powtórzył czynność, tym razem nieco gwałtowniej. Leżący znowu jęknął. Potem powoli otworzył oczy.
- Co u... - wymruczał, podnosząc się z ziemi. Zamarł na widok wpatrującej się w niego dwójki. - Raven?
- Znamy się?
- Można tak powiedzieć. - nieznajomy odkaszlnął, podnosząc się z ziemi - Szukałem was.
- Dlaczego nas? Co ja mam z tym wspólnego? - zdziwiła się Estera.
- Może uściślę. Raven'a i Solento.
- Jesteś z Arki? To wszystko jasne. - Wilczyca wyglądała na wprost zachwyconą - Niestety Solento jest chwilowo nieosiągalna, ale zgłaszam się na ochotnika, żeby ją zastąpić. Więc o co chodzi?
Mężczyznę najpierw zatkało. Nie wyglądał na zbytnio zadowolonego z propozycji.
- Naprawdę nie da się z nią skontaktować w najbliższym czasie? - zapytał, niemal błagalnie.
- Nie, w żadnym wypadku.
Mężczyzna westchnął z rezygnacją.
- Widać, nie mam innego wyboru. - przeczesał dłonią włosy - Nazywam się Richard East. Tak, rzeczywiście pracuję dla Arki. Przewodzę jednemu z zespołów. Normalnie poradzilibyśmy sobie sami, ale wampir którego ścigaliśmy... uciekł do przestrzeni śródwymiarowej.
- Jakim cudem udało mu się to zrobić? - Raven zmarszczył brwi. - Musiałby znaleźć jakiś tunel, albo wyrwę w czasoprzestrzeni. Pilnujemy, żeby wszystkie były zamknięte.
- Tak jak pilnujecie Komisji Międzywymiarowej? - parsknął - Panoszą się u nas od dwóch lat i nie wygląda, żebyście mieli się w końcu ich pozbyć.
- Nieważne... Zajmijmy się tą sprawą. - przerwała mu szybko Wilczyca. - Bardzo chętnie pomożemy itp. itd. Nie wyjaśnia to jednak jakim cudem znalazłeś się nieprzytomny w mojej szafie.
- To długa historia. I zepsuty transporter. Z resztą nie chcecie wiedzieć.

***

Minęło pół godziny, zanim wszyscy w końcu byli gotowi. Estera przyglądała się jak przechodzą z pokoju do pokoju, zbierając potrzebny ekwipunek. Richard wyraźnie się niecierpliwił, mrucząc czasem coś pod nosem. Sam zapewne miał więcej wprawy w tego typu wyprawach. Tym bardziej irytowało go, że musi prosić o pomoc. Podważało to nieco jego autorytet.

Wreszcie Wilczyca stanęła przed nim w pełnym ekwipunku. Narzuciła na ramiona skórzaną kurtkę. Przy jej pasie przyczepione były dwa noże do rzucania, nad ramieniem wystawała rękojeść katany. Zapodziała gdzieś swoje okulary, a w dłoni dzierżyła...

- Kołek. - stwierdził Richard - Na co ci kołek?

- Osinowy. - odparła całkiem zadowolona z siebie dziewczyna. - Polujemy przecież na wampira, nie?

- Odłóż to. One są pod ochroną. Gatunek zagrożony wyginięciem. Mamy go złapać i odstawić do rezerwatu.

- Co?! To na co ja od pół godziny szukam broni która może zabić wampira?! Co są to za zasady?

- Rezerwat dla wampirów? - zdziwiła się Estera.

- Dla gatunków magicznych zagrożonych wymarciem. Arka tym właśnie się zajmuje. A wydawało mi się, że wiecie na czym to polega.

- Ale żeby wampiry objąć ochroną? - jęknęła Wilczyca. W tym momencie wrócił Raven.

- Zaczniemy szukać od miejsca, w którym ty i twoja ekipa go zgubiliście. - poinformował ich.

- Oczywiście. Londyn, British Museum.

- Czemu to zawsze jest Anglia? - jęknęła dziewczyna - Trudno, trzeba uruchomić przejście. Za pięć minut będzie gotowe. Zajmę się tym.

Wybiegła z pokoju.

- A co ze mną?

Mężczyźni zerknęli na Esterę. Najwyraźniej całkiem zapomnieli o jej obecności. Albo zupełnie oczywiste wydało się, że zostanie w domu. Po co niby wlec ze sobą kolejną, a do tego całkiem bezużyteczną osobę. Wilczyca to znowuż też taka wyszkolona nie była, ale przynajmniej ogarniała jak zamknąć wyrwy w czasoprzestrzeni i umiała posługiwać się bronią bez zbędnego samookaleczania (co w jej wypadku było naprawdę niezłym osiągnięciem).

- Idzie z nami! - rozległ się nieco przytłumiony krzyk, dochodzący z drugiego pokoju - Bez dyskusji.

- Wolałbym nie - odmruknął Richard - Po co ja właściwie prosiłem was o pomoc...

- Tunel jest gotowy. - dziewczyna weszła do pokoju, otrzepując dłonie - Idziemy?

Trafili do głównego holu. Drzwi wejściowe były otwarte na oścież, a za nimi widać było pokój wypełniony po brzegi eksponatami związanymi z starożytnym egiptem. Estera momentalnie zatęskniła za światem w którym odkryła swoją prawdziwą naturę i Anubisem. Zastanawiała się gdzie on się teraz podziewa.

Przeszli przez tunel, jak go nazywała Wilczyca. W muzeum było pusto, żadnych zwiedzających w zasięgu wzroku.

- Gdzie teraz? - dziewczyna zerknęła z wyczekiwaniem na Richarda. Poprowadził ich do sąsiedniego pomieszczenia. Tam, w centrum unosiło się coś. Wyglądało jakby ktoś rozdarł materię wszechświata, tworząc białą, wypełnioną światłem szczelinę.

W bezpiecznej odległości od wyrwy w tym wymiarze, stała kobieta. Długie, czarne włosy związała w koński ogon. Na ich widok zmrużyła oczy. Skrzyżowała ręce na piersi. Skrzywiła się nieznacznie. Miała nieco zadarty nos, wąskie usta i ostro zakończony podbródek. Odziana w obcisłe czarne spodnie oraz tego samego koloru top. Kojarzyła się z agentką wyrwaną z typowego filmu akcji. Wciśnięty za pasek sztylet też mówił sam za siebie.
- Jesteście w końcu - parsknęła. Zwróciła się do Richarda - Nie śpieszyło ci się. Będziecie mieli szczęście, jak uda wam się znaleźć jakikolwiek trop.
- To Alex, członkini mojego zespołu - przedstawił ją szybko mężczyzna. Raven zaszczycił kobietę tylko przelotnym spojrzeniem. Ruszył w stronę dziury w czasoprzestrzeni. Zniknął w jej wnętrzu.
- Hej, zaczekaj! - krzyknęła za nim Wilczyca, idąc w jego ślady. Richard nie ruszył się jednak z miejsca. Estera przestąpiła nerwowo z nogi na nogę.
- Nie idziemy z nimi?
- Myślisz, że gdybyśmy mogli przejść, prosilibyśmy o pomoc? - parsknęła Alex - Cały problem polega na tym, że większość ludzi nie wychodzi z takiej podróży żywym.
- To po co ratować togo wampira, skoro na dziewięćdziesiąt procent jest martwy?
- On był martwy zanim tam wszedł. - westchnął mężczyzna - Już go bardziej zabić nie można, co najwyżej unicestwić.
Zapadła chwila milczenia. Czekali.

----------------------------------------------------------------

Takie oderwanie od Ev. Mam nadzieję, że się podoba ( choć nie jest doskonały i raczej mu do tego dużo brakuje ). Nadal chcecie, żebym pisała to dalej, czy dać sobie spokój? Kolejny ma być dłuższy czy krótszy?

Rozdział 8

noreply@blogger.com (Wilcza) — Wed, 11 Feb 2015 09:30:00 +0000

Evelyn naciągnęła wyżej koce, kuląc się na posłaniu. Było jej strasznie zimno, chociaż na zewnątrz panował upał. Znajdowała się w budynku, niedaleko pracowni Dimitra. Leżała tu od co najmniej trzech dni, trawiona paskudną gorączką. Na przemian nawiedzały ją fale gorąca i zimna. Zaczęło się to kilka godzin po jej kłótni z Ensisem. Najpierw dostała paskudnych dreszczy. Potem przyszedł atak kaszlu i w końcu zwymiotowała. Początkowo nikt nie wiedział co z nią zrobić. W końcu jednak znalazł się ktoś, kto rozpoznał objawy choroby. Zaprowadzono ją do tego pokoju, ułożono na posłaniu i otulono kocami. Wszystko co działo się później, było dla kobiety jedynie niewyraźnym, poplątanym wspomnieniem - mieszaniną bólu, strachu i zmęczenia. Wiedziała, że podali jej jakiś gorzki w smaku wywar. Próbowali ją nakarmić, ale skończyło się to kolejnym atakiem torsji. Ciągle chciało jej się pić. Chłód wody, chociaż na chwilę przynosił ulgę ściśniętemu boleśnie gardłu. Potem jednak wszystko wracało ze zdwojoną siłą. Krztusiła się, mając trudności z oddychaniem. Kiedy udało jej się nabrać tlenu, słyszała towarzyszące każdemu oddechowi ciche rzężenie. Jak bardzo by się jednak starała, nie mogła pozbyć się tego, co zalegało na jej płucach.

Kobiecie zdarzały się przebłyski świadomości, między czerwonymi plamami w pamięci, pełnymi dziwnych myśli, zbyt intensywnych dźwięków i przytłumionych zapachów. Ciężko jej było wtedy myśleć, ale przynajmniej rozumiała co się dzieje wokół.

Nad posłaniem stał Ensis. Rozmawiał z jakimś mężczyzną. Ev widziała prze przymrużone powieki tylko zarys sylwetki tego drugiego. Oczy ją piekły, jakby ktoś sypnął w nie solą. Zamrugała, czując jak po jej policzku spływają łzy.

- ... zanim wyzdrowieje minie jeszcze co najmniej tydzień albo dwa. - mówił nieznajomy - Jeśli przeżyje. Przechodzi to ciężej, niż się spodziewałem.

- Dziwisz się? - odparł ostro Ensis - Azyl jest raczej sterylnym miejscem. Prawie nie mają tam styczności z chorobami.

- I dopiero teraz coś złapała? Że też musiałeś ją przyprowadzać. Z taką odpornością będzie przechodziła każdą, nawet najmniejszą chorobę, z którą większość z nas poradziła już sobie w dzieciństwie. Samo to zajmie mnóstwo czasu, o ile nie pojawią się powikłania.

- Jest nam potrzebna teraz, dobrze o tym wiesz. Nie pracowałaby dla nas w podziemiu, a tu przynajmniej była szansa, że przystanie na współpracę.

- Tym samym prawdopodobnie skazałeś ją na śmierć. Jeśli nie od choroby, to zabiją ją zwierzęta.

- Jakbym o tym nie wiedział - warknął Ensis - Ale to ja, nie ty, będę to mieć na sumieniu.

- Twoja sprawa. Jednak to trochę niesprawiedliwe: ciągnąć ją tutaj na darmo. - rozległo się skrzypnięcie drzwi. Evelyn dostrzegła drobną postać. Z trudem rozpoznała kobietę, tą, która przerwała jej kłótnię z mężczyzną.

- Tak jak prosiłeś... - zaczęła. W tym momencie Ev skuliła się w paskudnym ataku kaszlu. Miała wrażenie, że kasłając rozrywa sobie gardło na kawałki. Nie potrafiła przestać. Zrobiła krótki wdech i ponownie zgięła się, krztusząc. Usta wypełnił jej smak krwi. Po policzkach spłynęły łzy. Poczuła czyjąś dłoń na ramieniu. Mężczyzna coś mówił, ale nie zdołała rozróżnić słów. Jęknęła i znowu odetchnęła płytko. Kolejny atak kaszlu nie przyszedł. Ktoś przystawił jej do ust kubek z czymś ciepłym. Wypiła to szybko, a potem świat wokół niej zupełnie się rozpłynął. Wstrząsnęły nią dreszcze. Nawet pod warstwą koców nie potrafiła się rozgrzać.
Głowa strasznie ją bolała, jakby ktoś uderzał w nią młotkiem. Jakkolwiek by próbowała zasnąć - nie mogła, wciąż zatrzymując się na granicy jawy. Każdy dźwięk drażnił . Ciche słowa mówione przez kogoś były niczym krzyk w jej rozpalonym umyśle. Delikatne dotknięcie jej czoła odebrała jako silne uderzenie. Nieświadomie krzyknęła przez półsen. Przez jej umysł przemykały dziwne obrazy stworzone z poplątanych wspomnień: kły, pazury, krew. Jakieś stworzenie czające się w mroku, a potem gorąca, sucha pustynia. Usta miała wyschnięte na wiór. Miała wrażenie, że gdzieś nad jej głową unosi się mordercze słońce, wysysając z niej resztki życia. Potem zgasło, a nią ponownie wstrząsnęły dreszcze.

Kolejny przypływ świadomości nadszedł zupełnie nieoczekiwanie. W pomieszczeniu było ciemno. Kiedy kobieta otworzyła oczy spostrzegła, że jest całkiem sama.

No, nie całkiem.

Niedaleko posłania, na ziemi, leżał sa'rea. Skulił się i gdyby nie to, że wpatrywał się w nią z zainteresowaniem, można by uznać, że śpi. Kobiecie przemknęło przez myśl, czy ktoś zechciał go nakarmić. Zapewne nie. Ensis niechętnie podchodził, do zwierzęcia, inni prawdopodobnie też.

Jaszczur wstał, przeciągnął się jak kot i zbliżył do chorej. Wskoczył na posłanie. Schował się pod kocami, obok niej. Przycisnął się do jej boku. Ev w końcu zrobiło się trochę cieplej. Zamknęła powieki, czując nadchodzący sen. W jej poplątanych myślach pojawiło się coś nowego. Jakby pewność, że wszystko będzie dobrze i niebawem wyzdrowieje.

***

- Jak jest tam, pod ziemią? - zapytała ciekawie kobieta, wpatrując się w jedzącą zupę Evelyn. Od kiedy chora odzyskała całkowicie świadomość, a temperatura powoli zaczęła spadać, Roseen - bo tak miała na imię znajoma Ensisa - przesiadywała z nią godzinami, rozmawiając i dbając o jej wygodę. Okazała się miłą, troskliwą osobą. Z mężczyzną łączyła ją silna więź. Była dla niego jak siostra. Nie przeszkadzało jej to jednak w polubieniu przybyszki z azylu, nawet po tym jak zastała ją i przyszywanego brata w trakcie kłótni.

- Przede wszystkim jest wygodniej - odpowiedziała po chwili zastanowienia Ev, oddając talerz po skończonym posiłku - Ale też niewiele się dzieje. Na powierzchni może i jest niebezpiecznie, ale ciekawie. Co prawda sama nigdy nie chciałam sama się tu znaleźć... trochę mnie to nawet przerasta, ale pod pewnymi względami całkiem mi się podoba.

Zerknęła na śpiącego u jej boku jaszczura. Parsknął przez sen, przewracając się na drugi bok.

Roseen się uśmiechnęła.

- Jak udało ci się go oswoić? Zwykle trzymają się daleko od ludzi, razem ze swoim stadem.

- Stracił swoje stado, zanim go znaleźliśmy na pustyni. Zaatakowało je coś dużego i tylko on przeżył. Potem wystarczyło, że zaczęłam go karmić - wzruszyła ramionami.

Jej rozmówczyni zmarszczyła brwi.

- Skąd wiesz, że jego stado zostało zaatakowane?

Ev zamarła. To, co przed chwilą wydawało jej się takie oczywiste, straciło sens. Przecież spotkała jaszczura dopiero kiedy był sam. Skupiła się na wspomnieniach. Jakimś cudem wychwyciła z nich obraz stada sa'rea i jakiegoś dużego zwierzęcia. Wyglądało niczym lew, z srebrzysto - złotą grzywą. Kłami niczym sztylety rozerwało bok jednego z jaszczurów i rzuciło się na kolejnego.

Evelyn zamrugała, wracając do rzeczywistości.

- Tak właściwie, to nie wiem... - mruknęła wymijająco, straciwszy chęć na rozmowę. Roseen uśmiechnęła się.

- Chyba już pójdę. Powinnaś odpocząć.

Patrzyła jeszcze jak chora się kładzie, naciągając wyżej koce po czym zamyka oczy. Jej oddech się uspokoił. Zasnęła. Roseen wyszła, zabierając ze sobą brudne naczynia. Na niskim stoliku obok posłania, zostawiła kubek wody.

Evelyn nie spała zbyt długo. Po dwóch godzinach obudziły ją jakieś głosy. Dochodziły najwyraźniej z zewnątrz. Kobietę przeszedł dreszcz niepokoju. Odgarnęła koce na bok, siadając na łóżku. Obudzony jaszczur spojrzał na nią z wyrzutem, kiedy zakładała buty. Narzuciła na siebie opończę, jak dotąd leżącą na ziemi, obok posłania. Nadal osłabiona chorobą, zbliżyła się do drzwi. Otworzyła, wyglądając na zewnątrz.

Pierwsze, co rzuciło jej się w oczy, to kilkoro uzbrojonych mężczyzn, krzyczących coś do siebie. Większość z nich kierowała wzrok ku niebu. Ev nie dostrzegła zagrożenia, puki nie uniosła spojrzenia do góry.

Po niebie przemknął ogromny cień. Był to ptak, dwa razy większy od przeciętnego człowieka. Miał nagą szyję, jak u sępa. Okrywały go jasne, białe pióra, gdzieniegdzie brudne od ziemi oraz czegoś czerwonego. Z zakrzywionego dzioba wydarł się krzyk. Zanurkował w dół, ku ludziom, wyciągając przed siebie szpony. Żołądek skręcił się boleśnie, kiedy kobieta uświadomiła sobie, że są one lepkie od krwi.

Mężczyzna, w stronę którego nurkował ptak, trzymał w ręce broń, wyglądającą na katanę. Ciął zwierzę przez pierś. Ten, zdążył wzbić się wyżej, tak, że ostrze ledwie go zadrasnęło. Znowu krzyknął, tym razem atakując dziobem. Wyciągnął pazury w stronę katany, usiłując wytrącić ją mężczyźnie z ręki, w tym samym czasie rozrywając mu ramię. Zakrzywiony dziób rozszarpał mięso niczym hak. Ptak znowu wzbił się wyżej, unikając ludzi, którzy przybyli towarzyszowi z odsieczą.

- Uciekaj stąd głupie ptaszysko - wrzasnął któryś, rzucając nożem. Musiał mieć niezłe oko, ponieważ broń, aż po rękojeść wbiła się w skrzydło zwierzęcia, rozrywając mięśnie. Na głowy obrońców chlusnęła krew. Ptak krzyknął, bijąc panicznie skrzydłami. Niewiele to pomogło: ranne skrzydło ciągnęło go w dół. Tak wielkie stworzenie, potrzebowało całej siły skrzydeł, by móc wzbić się powietrze. Teraz, kiedy jedno było słabsze, nic nie mogło powstrzymać go przed upadkiem.

Udało mu się nieco oddalić od ludzi, nim niezgrabnie wylądował na ziemi. Mężczyźni i tak go dopadli. Chwilę widać było jedynie pióra i tryskającą wokół krew. Ptak wił się jeszcze trochę w konwulsjach nim zamarł w bezruchu. Spod niego wypłynęła kałuża krwi.

Obserwująca to Evelyn przyłożyła rękę do ust. Nie była pewna, co bardziej ją przeraża - myśl, że ptak mógł zabić jednego z ludzi, czy to, że oni właśnie go zabili.

Nie zdążyła się nawet nad tym zastanowić, bo powietrze przeszyły kolejne ptasie wrzaski. Dwa stwory, podobne do pierwszego zaatakowały razem, na swoje ofiary wybierając różne cele. Ludzie, przed chwilą jeszcze skupieni na jednym przeciwniku, rozproszyli się. Gdzieś w tłumie mignął Ensis. Zimny dreszcz przeszedł Evelyn po plecach. Co innego było patrzeć na obcych ludzi, co innego, na kogoś, kogo się zna.

Jeden z ptaków rozorał pazurami pierś swojej ofiary. Nie dostał jednak szansy na dokończenie ataku, bo zewsząd otoczyli go ludzie, ściągając w dół. W całym zamieszaniu niewiele było widać. Zwierzę szarpało się, machając skrzydłami i uderzając nimi każdego kto znalazł się zbyt blisko. Ktoś przygwoździł jego łeb do ziemi, jeszcze inny człowiek ciął w skrzydła. Ptak, niemogący latać był już właściwie martwy.

Evelyn napotkała spojrzenie Ensisa. Przed chwilą odłączył się od tłumu i zmierzał w jej stronę. Na jego twarzy odmalowała się determinacja, a zaraz potem jakby... strach?

Kobieta usłyszała zbliżający się trzepot skrzydeł. Odwróciła głowę i spojrzała na pędzącego w jej stronę, drugiego z ptaków. Zawrócił znad pierwszej, wybranej przez siebie ofiary w stronę łatwiejszego celu, do którego prawie nikt nie miał szans zdążyć na czas.

Wyciągnął pazury, w stronę kobiety.

-------------------------------------------------------------------------

A oto i rozdział. Mam wielką nadzieję, że nie zanudziłam was opisem choroby.

Co się stało z Wilczycą?

noreply@blogger.com (Wilcza) — Mon, 09 Feb 2015 18:59:00 +0000

Ilekroć rozmyślam o blogu, najpierw nachodzi mnie poczucie beznadziei. "Po co ja to piszę" , "Nikt tego nie czyta", "Dobra, czytają, to może cztery osoby (tak na bieżąco) reszta komentuje po upływie dozwolonego czasu więc ich nie pomijajmy", "do niczego się nie nadaję".
Stwierdzam zatem, że czas zniknąć z blogosfery.
Zawsze dochodzę do wniosku, że głupoty gadam. Pewnie to jakiś rodzaj uzależnienia od publikacji swoich dzieu. A do tego nie mogłabym przestać czytać Waszych blogów.
Z tych rozmyślań "rodzi się" czasem nowy wygląd bloga, rysunki i - jak teraz - nowy nick. (Nie był on moim pomysłem, ale o tym zaraz).
Już wcześniej rozmyślałam nad czymś oryginalnym (czytaj, bez cyferek na końcu). Ten stary pochodził jeszcze z czasów podstawówki, gdzie zaczynałam grać w gry internetowe i trzeba było coś wymyślić. Z racji mojej fascynacji wilkami - wilczyca. Ogonek się dorobił, z racji, że ten był już zajęty. I tak zostało. Nie wiem ile lat, na większości stron tak się podpisywałam.
Jednak te czasy przeminęły, jestem innym człowiekiem. Chciałam czegoś nowego.
Nic nie przychodziło mi do głowy, toteż porzuciłam tą ideę.

Aż pewien geniusz - którego podziwiam za jego twórczość i stanowczo twierdzę, że należy mu (a raczej jej) się nagroda - nazwał mnie oto Wilczą. Spodobało mi się to miano, ale wszystkie prawa, zasługi itd. z powodu jego wymyślenia należą się Kruczej. Byłabym wdzięczna za podpowiedź jak można ją za to wynagrodzić.

Poza tym właściwie chciałam Was poinformować tylko o tym, żebyście nie przestraszyli się mojego nowego nicku, lub nie pomyśleli, że o Was nie pamiętam.

Pozdrawiam Serdecznie

(od dziś dzień) Wilcza

Łamiemy zasady! (LBA)

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sat, 07 Feb 2015 22:53:00 +0000

Myślę, że nawet wyznaczenie granicy w postaci 24 godzin między dostaniem dwóch nominacji nic by nie dało, tak jak i zasada: nie nominujemy osoby która nas nominowała. Sama ją złamałam, a teraz zwróciło się to przeciwko mnie.

Piękne ukłony dla Anqqy.

1. (Specjalnie dla Wilczycy) Twoja wizja panowania nad światem.

Od roku czy dwóch planuję zostać królem. Kiedy to się stanie, zabiorę się do reformy prawa. Na koniec przyznam smokom prawa do głosowania. Poza tym nie mam jakichś 'demonicznych planów' związanych z przejęciem władzy.

2. Najbardziej irytująca rzecz.

Tylko czekałam na to pytanie:

...

cóż...

Irytuje mnie 90% rzeczy, a przynajmniej pozornie. Ale najbardziej nie znoszę fałszywych ludzi. Kłamców. Takich, którzy grają na cudzych uczuciach.

3. Czy kolory mają dla Ciebie znaczenie?

Zależy w jakim sensie. Blado pomarańczowy na przykład kojarzy mi się z dzieciństwem i bezpieczeństwem. Zielony to spokój i natura. Za szarym nie przepadam. Przywodzi mi na myśl miasta. Ale jakiegoś 'metafizycznego' znaczenia to raczej dla mnie nie mają.

4.Co trzeba by było zrobić, żeby na świecie zapanował pokój? (według Ciebie)

Pozbyć się ludzi.

5. Czy w dobie internetu, sztuka czytania naprawdę zanika? (według Ciebie)

Zależy jak na to spojrzeć. Zauważmy: siadam do komputera, żeby poczytać blogi, na których ludzie piszą. Jest wielu ludzi, którzy nie umieją docenić tej przyjemności, ale wystarczająco wielu z nas kocha czytanie na tyle, by ta zdolność przetrwała.

6. Co byś chciał/chciała w sobie zmienić?

Nic. Jestem idealna ;D

7. Gdybyś mogła cofnąć się w czasie, dokąd byś się cofnęła?

Czasy Leonarda da Vinci lub Nikoli Tesli.

8. Czym są dla Ciebie książki? (co czujesz, czytając je, jak na Ciebie wpływają)

Książki moim życiem. Czytając je w końcu mogę odebrać trochę z ich 'szczęśliwego zakończenia'. Przenoszę się do innego świata, wdziewam cudzą skórę. A jak na mnie wpływają? Zależy od historii.

9. Z którym bohaterem książkowym się utożsamiasz?

Nie ma takiego. A przynajmniej jeszcze nie spotkałam.

10. Czy ekranizacje są lepsze od książkowego pierwowzoru?

Bardzo, bardzo rzadko. Jak narazie widziałam jedną taką ekranizację. Jest to możliwe, ale często w filmach przesadzają. Na przykład ostatnia część Hobbita, której przeżyć nie mogę. Kocham Tolkiena i nie mogłam patrzeć na to co zrobili z jego książką. Ok, to jest tylko na podstawie, ale jednak idąc do kina chcę zobaczyć to, co pokochałam w oryginale a nie bzdury.

11. Czy lektury naprawdę zabijają chęć czytania? (jeśli tak, to dlaczego?)

Nie tyle chęć, co zabijają konkretne książki. Zamykają je w ciasnych tabelkach interpretacji, nie pozwalając dojść do głosu zafascynowaniu czytelnika przygodami bohaterów.

Ale i tak gorsze są wycięte fragmenty w podręcznikach...

Niebezpieczne eksperymenty: krzyżowanie wampira z bumerangiem. W skrócie LBA

noreply@blogger.com (Wilcza) — Sat, 07 Feb 2015 20:03:00 +0000

Była ciemna, cicha noc. W pokoju słychać było jedynie tykanie zegara i monotonny szum dysku laptopa, który najwyraźniej pracował zbyt długo. Światła były zgaszone. Twarz siedzącej przy laptopie dziewczyny, oświetlał jedynie chorobliwy blask monitora. Usłyszała cichy szelest.
Odwróciła się nerwowo, rozglądając się po pokoju.
Nic...
Dreszcz powędrował jej po plecach.
Zerknęła na ekran i zobaczyła, że na blogu pojawił się kolejny komentarz. Pozwoliła sobie na chwilę nieuwagi. Szybko przesunęła wzrokiem po linijkach tekstu.
I właśnie wtedy LBA rzuciło się na nie zdającą sobie z niczego sprawy ofiarę.

Za nominację dziękuję Ari Enare. To będzie już... siódma nominacja nawiedzająca mojego bloga? Stąd też obrazowe przedstawienie: jak moim zdaniem powinno wyglądać LBA. Może obrazek z lekka niewyraźny. Mam nadzieje, że oddaje istotę nominacji.

A oto i odpowiedzi:

1. Jak myślisz, jakiego jesteś żywiołu i dlaczego?

Powiedzmy, że to coś w stylu ziemia/natura. Bo nie przepadam za dużymi miastami. Poza tym ciężko mi jest się przyrównać do jakiegoś żywiołu, bo one należą do nieokiełznanych sił, a ja wbrew wszystkiemu jestem bardzo spokojnym człowiekiem.

2. Grasz w jakieś gry komputerowe? Jeśli tak - to jaka jest twoja ulubiona?

Jakbym chciała grać! Niestety wyklucza to brak czasu i wolny komputer z tak zawaloną pamięcią, że nie da się już niczego zainstalować.

3. Oglądasz jakichś YouTuberów [ogólnie - YouTube]?

Generalnie nie przesiaduję godzinami oglądając filmiki, ale lubię czasem obejrzeć odcinek SciFun'a

4. Wolisz prawego czy lewego Twixa?

Ciężkie pytanie. Istnieje duże prawdopodobieństwo, że lewego, ale nie ma na to żadnych rzetelnych dowodów.

5. Twoja ulubiona książka/seria/cykl/trylogia?

Nie mam jednej ulubionej, ale to jest część z nich:
Serie:
Diabelskie Maszyny, Zwiadowcy, Tunele, Wiedźmin, Tu żyją smoki (Kroniki Imaginarium Geographica), Kroniki pradawnego mroku, Ziemiomorze, Amulet z Samarkandy (Trylogia Bartimaeusa), Temeraire
Książki:
Skrzydlak, Złodziejka książek, Imir, Wilk, Jednym Zaklęciem, Sen nocy letniej, Makbet, Biały Kieł, Zew Krwi, Nie mogę się doczekać kiedy wreszcie pójdę do nieba, Erebos

6. Masz jakieś hobby?

Powiedzmy. Piszę, rysuję, czytam jak najęta, uwielbiam fizykę i biologię.
Jednak moim największym hobby jest planowanie jak przejąć władzę nad światem.

7. Masz do wyboru: Spotkać się z prezydentem lub dostać jednorożca. Jaki kolor wybierzesz?

Czarny

8. Ile razy sprzedawczyni zapytała cię: Czy mogę być winna grosika?

Ani razu. Na sam mój widok boją się odezwać.

9. Możesz wziąć jedną rzecz lub osobę na bezludną wyspę, ale musisz wiedzieć, że nie działają na niej żadne urządzenia elektroniczne. Co lub kogo bierzesz?

Biorę magiczną różdżkę.

10. Jak myślisz, co się stanie, jeśli pinokio powie: "Mój nos zaraz się wydłuży"? [Chodzi mi o skutki tego paradoksu]

Uwielbiam paradoksy! Prawdopodobnie z Pinokia zostanie sterta drzazg, bo takie stwierdzenie spowoduje "spięcie" w czasoprzestrzeni albo coś takiego. Nos będzie naraz rósł i nie.
Jest inne rozwiązanie: nie stanie się nic. Powiedzmy, że prawa fizyki (przynajmniej tak to nazwijmy, bo są to jakieś zależności) są po to, żeby je obalać. Nie wiemy nigdy, co się stanie, jeśli tego nie spróbujemy.

11. Czy miałaś kiedyś sen, który cię do czegoś zainspirował? Jaki on był?

Moje sny, to właściwie pomieszanie wszystkich myśli które przechodzą mi przez głowę, stworzone w dziwaczny sposób. Niemniej we śnie spotkałam swoją postać. Nie byłam pewna, jak ją opisać, aż któregoś dnia obudziłam się z przekonaniem, że wiem "kim" ona jest.

Wfm, teraz powinnam kogoś nominować (nie chce mi się):

1. Po Drugiej Stronie Krzywego Zwierciadła
2. Anima Somniantis
3. Hakerzy umysłów
4. W obliczu ognia
5. Na wszystko lekarstwem jest pisanie. Bo najważniejsze, to nie dusić w sobie emocji.
6. (nie chcę nikogo urażać, że go nie nominuję - a jest kilka blogów które nominowałam na okrągło i nadal na to załugują - więc dzisiaj będzie tak. Jeśli chcecie, możecie uznać się nominowani.)
7.--
8.--
9. --
10. --
11. --

Moje pytania:

1. Jak twoim zdaniem powinno wyglądać LBA? Opisz, narysuj, przedstaw jak chcesz.
2. Znienawidzona potrawa?
3. Spotykasz czarodzieja. O co go spytasz?
4. Skąd się wzięły smoki?
5. Jakie pytanie chcesz bym ci zadała?
6. Odpowiedz na poprzednie 'pytanie - odpowiedź'.
7. Lubisz zagadki logiczne?
8. Co było pierwsze, kura czy jajko?
9. Od czego jesteś uzależniony/a?
10. Ulubione zwierzę?
11. Ulubiona postać książkowa?

Rysunki, ale niekoniecznie ilustracje

noreply@blogger.com (Wilcza) — Fri, 06 Feb 2015 14:28:00 +0000

Tak więc w końcu odważę się pokazać nieco moich bazgrołów. Większość niestety nie związana z historią którą piszę, ale zawsze coś. I z góry przepraszam za wszelkie kratki. Niestety tak mi się najlepiej rysuje. Do tego czeka na mnie wielkie dzieło zatytułowane "anatomia dla artysty" dzięki czemu może w końcu nauczę się rysować ludzi.

Tak więc to jest sa'rea w moim wyobrażeniu:

To taki bazgroł, bo oficjalna wersja jest w trakcie tworzenia. A teraz stare rysunki, jeszcze tyczące się Estery:

Pierwsza wersja kruków. Rysowałam to jakiś rok temu.

No, to jest ta moja wyrośnięta wena. Zanim zabrałam się do uwieczniania, przestała przypominać kota, a bardziej to. A to druga wersja tamtego pierwszego rysunku, za czasów jej maleńkości

To jest chyba z lekka niewyraźne. W każdym razie, zamierzałam pokolorować, ale potem stwierdziłam, że takie mi się podoba.

Jeszcze kilka smoków:

Nad tym drugim muszę popracować. Obrazek jest taki ciemny, bo na jasnym nie było widać linii. Za lekko przyciskałam ołówek.

Tu zaczęłam rysować siostrę. Nie wiem czy będę coś dalej z tym robić.

To też stary rysunek, ale się nim nie chwaliłam. Trochę roślin:

I na koniec smoka.

Nie są idealne, ale co o nich myślicie?