(jeśli ktoś nie zna oryginału, sugeruję zerknąć najpierw)

Popatrz na swój zegarek. A teraz na mój.
I jeszcze raz na swój. I znowu na mój.

Jeśli masz szczęście, na Twoim zegarku wskazówki nie zap*.*ją tak szybko, jak na moim. Ale mogłyby, gdybyś założył własną działalność gospodarczą.

Spójrz wokół. Gdzie jesteś? Bo ja jestem w Urzędzie, czekając w kolejce do okienka, wśród mnóstwa innych wkurzonych „biznesmenów”.

Co masz w ręce? Bo ja mam papierek z astronomicznie wysokim numerkiem i liczbą osób przede mną.

Popatrz teraz. Papierek zamienia się w długopis, którym przy okienku wypełnię dziesiątki bezsensownych wniosków.

Wszystko jest możliwe, kiedy prowadzisz działalność gospodarczą w Polsce.

Siedzę w ZUSie.

(na hasło „Hołdys” nie mogłem znaleźć żadnych grafik oznaczonych jako „do ponownego wykorzystania”, więc oto zdjęcie królika z naleśnikiem na głowie)

Właściwie to chyba niewiele już mi zostało do napisania – zbierając materiały znalazłem w sieci ciekawą wypowiedź Alexandra Degrejta (sprytny nick :D), w której – pozwolę sobie zacytować – odnosi się do wypowiedzi ZH w sprawie ACTA w następujący sposób:

Z jego słów można wywnioskować, że każden jeden krytykujący to wiekopomne porozumienie to złodziej (albo potencjalny złodziej) czyhający na jego, hołdysową, twórczość i chcący mu od ust oderwać ostatni kawałek suchego chleba.

[źródło: Alexander Degrejt / salon24]

Czy Zbigniew Hołdys jest zaślepiony? Posłużę się innym cytatem:

Koniec. Niczego nie będzie.

A co mnie pchnęło do napisania tego krótkiego (spokojnie, dopiero się rozkręcam) i mało odkrywczego tekstu? Przebywałem dziś w godzinach rannych w miejscu, gdzie stał telewizor i akurat pomykało sobie „Pytanie na Śniadanie”. Z nudów patrzyłem, aż nadejszła ta wiekopomna chwila, w której o ACTA zaczęli rozmawiać dwaj „znawcy Internetu”, m.in. Zbigniew Hołdys.

Co do znawstwa kwestii Internetowych, wydaje mi się, że ZH można nazwać co najwyżej znawcą Twittera, którą to technologię, jak widać po jego wpisach, opanował w stopniu dosyć wysokim. Obawiam się jednak, że umiejętność skrobnięcia z wanny 160 znaków (i czasem dłuższego tekstu – przyznaję) nie kwalifikuje do miana „znawcy”. Dobrze, przemilczmy to.
Zastanawia mnie inna rzecz: Dlaczego media zapraszają akurat Zbigniewa Hołdysa na rozmowy o czymś, co powinno mieć raczej wpływ na twórczość – bądź co bądź – aktywnych artystycznie twórców?

Nie byłbym zdziwiony, gdyby w temacie ACTA szalone teorie i daleko idące porównania w TVP wygłaszał Kazik, który od dawna znany jest jako Miecz na Piratów. Ale nie dlatego, że znam jego podejście do praw autorskich, ale dlatego, że Kazik jest artystą wysoce aktywnym, który ciągle tworzy. Twórczość Zbigniewa Hołdysa zakończyła się praktycznie rzecz biorąc w okolicach 1983 roku [źródło]. Od tego czasu były krótkie zrywy („Holdys.com”), udzielanie się tu i tam, doradzaniem Nergalom w sprawach muzycznych itp.

Z całym brakiem szacunku dla jego świętego zacietrzewienia, Hołdysa nie zapomnimy. Nie zmienia to jednak faktu, że jest on ikoną raczej dla ludzi, których epoka przeminęła jakiś czas temu, lub właśnie przemija. I nie dziwne jest, że te dzieci-kwiaty i buntownicy z wyboru będą ślepo słuchali jego apeli o ochronę biednych artystów i pójdą jak barany za swoim przywódcą, tak jak kiedyś krzyczeli, że „chcemy bić ZOMO”.

Odszedłem trochę od tematu (czy może, wzorem Bałtroczyka, „odeszłem”, bo niedaleko) i nie odpowiedziałem na pogrubione wyżej pytanie.

A odpowiedź według mnie jest jasna: kto zapewni większą oglądalność i wypierze mózgi widzom lepiej, skoro chyba żaden inny „artysta” nie lobbuje za ACTA tak bardzo, jak Zbigniew H. (przynajmniej nic mi o tym nie wiadomo)?

„Jestem przeciw, nawet za cenę zgody na kradzież mojej własności w tym miejscu. Skoro taka ma być cena za wolność – jestem gotów za nią zapłacić.”

Krzysztof „Grabaż” Grabowski
[źródło: gramy.to]

Zacznijmy od tego, że nie jestem za bezmyślnym piraceniem wszystkiego, co popadnie. Nie jestem też przekonany, jakoby wysoka cena płyt miała być dobrym argumentem za ściąganiem za darmo z sieci.

Przeciwny jestem jednak nazywaniu piractwa kradzieżą i wyliczaniu, ile artysta stracił, a ile mógł zyskać. Jestem zdania, że dobra marka obroni się sama.

Może nie wszyscy mają takie podejście, ale osobiście chciałbym mieć prawo do przetestowania produktu, zanim wyłożę na niego mniejszą, czy większą sumę. Popatrzmy na „Wiedźmina 2″ – posiadam „jedynkę”, więc nawet nie muszę ściągać pirata na wszelki wypadek, nie potrzebuję setek recenzji, wystarczy mi kilka zdań potwierdzających, że CD Projekt trzyma poziom – kupię. Jak będę miał pieniądze. Do tego czasu po prostu nie gram i tyle.

Niestety, posiadam też takie oryginalne wydania, które kupiłem „na czuja”, uruchomiłem na pół godziny i rzuciłem w kąt, albo dałem synowi do zabawy w kąpieli (kolorowe pudełka z DVD to najlepsza zabawka obecnie).
Spotkałem się z opinią, że „niektórych filmów nie opłaca się nawet ściągać z Sieci” i w pełni się z nią zgadzam. Niejednokrotnie zdarza mi się u znajomego na imprezie oglądać film zapożyczony z Wypożyczalni Filmów Pana Torrenta (autor nazwy: Martin Lechowicz), po którym (lub w trakcie) myślę, że gdybym poszedł w ciemno na to coś do kina, w środku seansu żądałbym zwrotu pieniędzy.

I tego zwrotu bym nie otrzymał.

A może trzeba tu zastosować zapisy z Ustawy o szczególnych warunkach sprzedaży? Jeśli otrzymałem produkt (seans filmowy) niezgodny z umową („Najlepsza komedia tego lata!”), należy mi się wymiana, lub zwrot pieniędzy?

Ależ nie, prowadziłoby to do nadużyć! Już widzę wkurzonego Hołdysa z ogniem w oczach, ciskającego gromy na ustawodawców, którzy ośmielili się postawić dobro konsumenta ponad dobrem ubogiego twórcy!

Taka jest prawda. Walka o kasę jest prowadzona i wdrażana przez duże koncerny i Organizacje Zrzeszające Tych i Tamtych, pod hasłem ochrony praw przymierających głodem artystów. Prawami konsumentów, a nawet samych artystów mało kto się zajmuje. Odkryłem Amerykę?

Tu należy oddać rację Hołdysowi w jednej kwestii: przez całą pogadankę o ACTA w „PnŚ” wspominał wyłącznie o produkcji i rozpowszechnianiu „podrobionych” (czyt. nieoryginalnych – pirackich) płyt w ilościach dużych i celach zarobkowych. Absolutnie się zgadzam. Tego typu „przemysłowe” piractwo powinno być według mnie surowo karane.

Hołdys jednak nie poprzestał na tym, bo można by nazwać wtedy jego wypowiedzi merytorycznie spójnymi. Niestety, w pewnym momencie padło stwierdzenie, że ACTA przewiduje ujawnianie – bez nakazu sądu – koncernom danych osobowych osób potencjalnie łamiących prawa autorskie na podstawie ich (koncernów) zgłoszeń. Na co Zbigniew H. stwierdził, że:

„Jeśli jest wytwórnia amfetaminy, to nie trzeba wyroku sądu, żeby ją zamknąć, tylko trzeba ją zamknąć.”

(cytat z pamięci).

No błagam. To może od razu wspomnijmy o krzywdzeniu dzieci i sprawa załatwiona?

Na marginesie, Zbigniew Hołdys w kwestii piractwa również święty nie jest. Jako programista sprzeciwiam się takiemu procederowi!

Ludzie o doświadczeniu i wiedzy dużo większej niż moja (a nawet większej, niż wiedza Hołdysa na ten temat) mają swoje zastrzeżenia. Pozwolę sobie zacytować kilka argumentów:

„Powiedzmy, że Twoja mama, żona albo siostra wrzuciła na Youtube filmik pokazujący dziecko tańczące do muzyki z radia. W tym momencie Prince albo wytwórnia muzyczna mogą pozwać za pogwałcenie praw autorskich (w tym przypadku praw do występu) nie tylko osobę, która wrzuciła filmik, ale też (korzystając z systemu odpowiedzialności pośredników) wszystkich po drodze. Oznacza to dostawców Internetu, zarówno lokalnych jak i krajowych, ale też i samo Youtube oraz w zasadzie wszystkich innych, którzy znajdą się akurat na linii strzału.”

Andrzej Tucholski, „Wojna o Internet”
[źródło: jestkultura.pl, oryginał: Nathan Roach] 

„ACTA od początku tworzona była w taki sposób, aby jak najmniej podmiotów miało dostęp do negocjacji. Porozumienie powstawało w tajemnicy przez ponad dwa lata! Szkic porozumienia opublikowano dopiero w kwietniu 2010 r., a finalny tekst w listopadzie 2010 r. Wielu polityków nadal nie wie, czym jest ACTA, a twórcy porozumienia już zaczęli mówić o konieczności podpisania go.”

[źródło: Dziennik Internautów]

Żyje w tym kraju może nie tak długo, jak bohater mojego wpisu, ale wystarczająco, żeby wiedzieć, że zawsze oberwie słabszy. Czyli zwykły użytkownik, który chciał nagrać swoją wersję przeboju i wrzucić (za darmo!) na YouTUBE. Pasjonat gitary, prowadzący stronę z chwytami. Fryzjer, który ma radio z zakładzie, właściciel (i klient) pubu…

A kto nie oberwie? Ten większy, lub jeszcze większy.

Ponownie spytam – kto broni praw konsumentów? Tylko mi nie mówcie, że UOKiK, tam już próbowałem kilka razy…

Na chwilę obecną prawdopodobnie nic. Bo jest już po wyborach – dlatego nikt nie musi się liczyć z naszym zdaniem aż do następnych wyborów. Owszem, protestujemy, ale czy Rząd cokolwiek sobie z tego robi?

„Prace nad umową ACTA zaszły zbyt daleko, by się z nich wycofać, ale Polska może przyjąć klauzulę z jej własną interpretacją”

Michał Boni (złośliwa ciekawostka: KLIK)
[źródło: TVN24]

Tłumaczenie (moje): „Mamy was w dupie i co nam zrobicie”.

A dlaczego tak jest? Bo protestujemy mniej-więcej w taki sposób:

[źródło: Wykop.pl]

Owszem, przecież nie obalimy Rządu, nie pójdziemy z bagnetami na czołgi i takie tam. Możemy co najwyżej wyrazić swoje niezadowolenie.

Dyktatura jest wtedy, gdy Rząd robi, co chce, a lud nie może wyrazić swojej woli.
Demokracja jest wtedy, kiedy lud wyraża swoją wolę, a Rząd i tak robi, co chce.

Tak więc buntujmy się…

[źródło: Wykop.pl]

Możemy pójść o krok dalej. Możemy spróbować osiągnąć coś „brutalną” siłą, czy finezją, możemy DDoSować i deface’ować strony rządowe – bo jak inaczej dosadnie pokazać swoje niezadowolenie? Jak inaczej zainteresować media sprawą?

Zbigniew, co powiesz na taką formę protestu?

Aha. No tak. To ja już kończę…

„Żłopanie przypomina picie, tylko więcej się wylewa”

Od jakiegoś czasu spędzam Sylwestra (i kilka dni „towarzyszących”, w zależności od układu w kalendarzu) w Zakopanem, u znajomych (podziękowania!). Zawsze było wesoło, by nie powiedzieć hucznie. Nigdy nikomu się nic nie stało w pijanym widzie, czy na trzeźwo, jeśli nie liczyć kolegi, który pewnej nocy postanowił „wybrać się pod bacówkę”. Nie pytajcie. Żyje i ma tylko bliznę.
Samo miasto zawsze było dla mnie oazą spokoju poza sezonem i odpowiednikiem zatłoczonego Intercity w sezonie, jednak z reguły większość jego aspektów odbierałem pozytywnie. Za wyjątkiem cen w knajpach. Ale się rozgadałem…

Long story short, jak mawiają – w tym roku również było hucznie i szampańsko, głowa bolała wszystkich, czyli impreza udana. W Nowy Rok, wychodząc od znajomych skierowaliśmy się z Małżonką „w dół”, celem wpakowania się do samochodu zaparkowanego w okolicy kościoła na Krupówkach. Idąc pewną uliczką, blisko już celu podróży, naszą uwagę zwróciło małe zamieszanie – w bramce prowadzącej do nieszczególnie nowego i zadbanego domu stała młoda kobieta w zakrwawionej bluzie i rozmawiała ze stojącą po drugiej stronie ulicy turystką, która obiecywała wezwać pogotowie. Mowa była między innymi o krwi, całość sceny wyglądała dosyć chaotycznie.

Dziewczyna wbiegła do domu, zaś my zapytaliśmy turystkę, która zdążyła wezwać już karetkę (ktoś odebrał!), jak wygląda sytuacja. Usłyszeliśmy tylko, że „chłopak sobie podciął żyły”. No pięknie.
Przeszliśmy przez ulicę i weszliśmy do domu – tu przyznaję, że motorem działania była moja Małżonka.

Wewnątrz zobaczyliśmy rozbitą szybkę w drzwiach od sieni (o to narzędzie zbrodni zidentyfikowane), trochę szkła, znaczną ilość rozchlapanej krwi na podłodze (chyba nie tyle, żeby się wykrwawić, ale dużo więcej niż przy zwykłym skaleczeniu) i leżącego na podłodze, półnagiego młodego mężczyznę, bladego jak ściana, z zabandażowanym prowizorycznie nadgarstkiem.

Założyłem rękawiczki na wszelki wypadek, podczas gdy moja Żona poinstruowała dziewczynę, jak zatamować i jak trzymać rękę, jak uciskać etc., czyli dla mnie czarna magia. Niemniej jednak szybko okazało się, że noworoczne cięcie odbyło się nieskutecznie i po pijaku, ponieważ poszkodowany zaczął zdradzać objawy życia, a następnie objawy rozmijania się z kulturą osobista, mianowicie, zobaczywszy mnie rozpoczął tyradę niekończących się „ho no tu!”, „ej, koleś”, „no k*.*a” i podobnych, po czym zaczął podejmować niezdarne próby przejścia w pozycję wertykalną, co z powodu alkoholu, utraty krwi i trzymającej go za rękę dziewczyny było równie skuteczne, jak usiłowanie otworzenia parasola w…

Tak czy siak, dokonałem szybkiej analizy faktów:

• jestem z Żoną, której muszę zapewnić bezpieczeństwo w pierwszej kolejności
• dookoła jest krew, w której nie wiadomo, co oprócz alkoholu, pływa
• jest też dużo szkła – co w przypadku szarpaniny nie wróży dobrze
• weszliśmy aby zorientować się w sytuacji i ewentualnie udzielić pomocy, a nie szarpać się z idiotą, który nie może wstać, a mimo tego się rzuca

Co zrobilibyście na naszym miejscu? Bo ja stwierdziłem, że nasza rola skończyła się na tym, co zrobiliśmy, czyli na upewnieniu się o zagrożeniu, lub jego braku. W związku z tym wyszliśmy z domu, potwierdziliśmy u wspomnianej turystki, że karetka została wysłana, zaleciliśmy zadzwonić jeszcze raz i poinformować, że niedoszły denat jest agresywny, w związku z czym przydałby się też radiowóz, poczekaliśmy na przyjazd karetki i Policji, po czym pożegnaliśmy turystkę i poszliśmy w dalszą drogę.

Pozostało mi jednak poczucie ogromnej ludzkiej niewdzięczności. Może jestem głupi, ale jakoś nie było to miłe.

Co chcę przekazać? „Nie pijcie, bo to złe”? Absolutnie nie!

Jestem wielkim entuzjastą różnych trunków w różnych ilościach, chociaż nigdy pod wpływem nie zrobiłem niczego głupiego… tzn. niczego głupiego, czego nie zrobiłbym na trzeźwo, nigdy pod wpływem nie prowadziłem samochodu, nie dałem nikomu w pysk etc.
Pod wpływem zdarzało mi się za to imprezować, wracać przez cały Kraków do domu w nocy na nogach, zasnąć w autobusie i obudzić się na końcówce, czy też po prostu kłaść się spać. Nic ciekawego, proza piżycia.

Ale mam małe przesłanie:

• jeśli potrafisz pić bez ekscesów – good for you!
• jeśli nie potrafisz, masz dwa wyjścia:
• nie pij w ogóle, lub
• podetnij sobie żyły przed piciem – będzie to bardziej efektywne i alkohol lepiej wejdzie, gdy ilość krwi w organizmie będzie mniejsza, przede wszystkim zaś może przynajmniej będzie to jednorazowe i nikogo nie zdenerwujesz

I w tym moralizatorskim tonie życzę resztkom czytelników (to do Was, boty wyszukiwarkowe) Szczęśliwego Nowego Czegośtam i jak najtańszego alkoholu w 2012 roku.

DYSKLAIMER: Wszelkie opisane wydarzenia i osoby im towarzyszące są jak najbardziej prawdziwe.
Imiona nie zostały podane, bo ich nie znałem. Zaznaczam też, że na podstawie mojego opisu osoba postronna nie może zidentyfikować miejsca, ani opisywanych osób, więc jeśli jesteś owym leżącym na podłodze, zamroczonym osobnikiem i chcesz mnie pozwać za zniesławienie, czy coś innego, to: dziwię się, że w ogóle potrafisz przebrnąć przez tekst dłuższy, niż ogłoszenie sprzedaży fretki, ale życzę powodzenia.

Wszyscy kochamy Premiera. Nie wstydźmy się tego. Gdybyśmy Go nie kochali, nie trzymalibyśmy go na tym stanowisku tak długo. Bo przecież nie trzymamy go tam ze względu na zdolność do kierowania Państwem (no błagam)…

Kiedyś Ala miała kota. Teraz kota nie ma już nawet Jarek, Ala zmieniła się w Tolę, kot w Donalda... Disney'owsko się zrobiło. Jednak ilekroć oglądam wiadomości, wydaje mi się, że wszędzie jest Goofy.

Kolejny raz (po „antykomorze”) solą w oku Premiera stali się internauci. Jak informują większe i mniejsze portale, „ulga internetowa” stała się be i należy ją zlikwidować (razem z mnóstwem innych ulg, ale tym razem czepię się tylko tej).
Na Money.pl można przeczytać, że szacunkowo likwidacja tej ulgi przyniesie 1.5mld PLN oszczędności w ciągu 4 lat.

Mnie zaś zainspirował tytuł artykułu na Webhostingu, w którym użyto sformułowania, które zaczerpnąłem do tytułu niniejszego posta. Bardzo spodobało mi się to bezcelowe rozdawnictwo. No i liczby mówią za siebie – półtora miliarda w 4 lata!

Postanowiłem się zabawić w Ministra Finansów i znaleźć jeszcze inne oszczędności, które w ciągu tych czterech lat dałyby tak zawrotną kwotę:

• Utrzymanie 460 Posłów (i ich biur): 530 milionów złotych [źródło]
• Utrzymanie 100 Senatorów (i ich biur): 55 milionów złotych [źródło]
• Nowe ministerstwa Monsieur Tuska: 400 milionów złotych [źródło]
• Coroczne subwencje dla partii:  457 milionów złotych [źródło]
• Zwrot kosztów kampanii wyborczych: 75 milionów złotych [źródło]
• Mini-oszczędności:
• Samochody Kancelarii Prezydenta: 13,5 miliona złotych [źródło]
• Tablety dla posłów: 1,4 miliona złotych [źródło] 

Panie Premierze, znalazłem rozwiązanie. Półtora miliarda w cztery lata. 

Halo…? Panie Premierze…?

DYSKLAIMER: chyba nikt nie posądzi mnie o to, że nie lubię zwierząt, czy jestem nieczuły na ich krzywdę? Po prostu są pewne granice idiotyzmu, których przekraczać się nie powinno…

O świętym oburzeniu „obrońców zwierząt” (dlaczego w cudzysłowiu – o tym za chwilę) poinformował między innymi serwis GameZilla. Warto przeczytać ten wpis i obejrzeć film, aby było wiadomo, o czym dokładnie mówimy – o jakiego kalibru scenie, o jakim nasileniu brutalności, o jakim zwyrodnieniu tych bydlaków od gier…

No to spójrzmy:

Przerażające…

A teraz, dla kontrastu, obejrzyjmy infografikę o PETA.
(dla osób, które miały rumuński w szkole, pod obrazkiem będzie szybkie wyjaśnienie)

Szybkie wyjaśnienie, jak obiecywałem. Posłużę się cytatem z Wikipedii, aby nikt nie mógł mi zarzucić kiepskiego tłumaczenia:

(…) na każde 2-3 tys. zwierząt odbieranych co roku przez działaczy organizacji większość 83%-85% jest zabijanych. Od 1998 PETA zlikwidowała około 19 tys. zwierząt. PETA oświadczyła, że eutanazja zwierząt jest dokonywana tylko z konieczności, głównie z powodu chorób zwierząt

[źródło: Wikipedia]

O cholera, wirtualny komandos zabił nieistniejącego szczura. Jeśli jakieś dziecko to zobaczy, to zacznie mordować wszystko, co ma ogon!

Z szybkich wyliczeń wynika, że aby dorównać PETA, dziecko takie musiałoby zabijać 5 i pół szczura dziennie. Rodzice mogliby się zorientować…

Bynajmniej nie zachęcam do takiego zachowania. Wręcz uważam, że takie lenistwo może zabić. Na szczęście, jak wspominałem, już nie jeżdżę, więc nie mam tego dylematu. Ale kiedy byłem mały, o kaskach rowerowych praktycznie nikt jeszcze nie słyszał – nie moja wina.

Za to w samochodzie zawsze zapinam pasy!

O co mi właściwie chodzi? Już wyjaśniam…

Unia Europejska dba o bezpieczeństwo dzieci, jednak w przypadku najnowszej dyrektywy wiele osób zapyta, czy aby w tej dbałości nie posunęła się za daleko. Zgodnie z nowymi przepisami dzieci do lat 8 nie będą mogły bez nadzoru dorosłych dmuchać balonów i trzeba będzie mieć aż 14 lat, by – „legalnie” – swobodnie bawić się rozwijanymi papierowymi trąbkami tak popularnymi na przyjęciach.

[ źródło: TVN24 ]

No i dobrze. Przecież balonem można się zadławić.

A wiecie, co również przypomina balon? Prezerwatywa! A przecież plemniki to prawie jak dzieci, tylko jeszcze wcześniej, więc jeszcze młodsze – należy zabronić kontaktu plemników z prezerwatywami. Chyba że pod opieką dorosłych… no tak, wszystko się zgadza. Czyli zakaz sprzedaży prezerwatyw osobom poniżej 18 roku życia – PROSTA LOGIKA.

I nie, nie mam zamiaru olewać sprawy. Sam mam małego syna, na którego uważam (słowo-klucz!), żeby nie pakował dziwnych rzeczy do paszczy. Jeśli Unia Europejska jest zdania, że lepiej zadba o mojego syna, niż jego rodzice, proponuję, żeby zaczęła od przysłania kogoś, kto będzie do niego wstawał w nocy i mieszał mleko w butelce (gestapowców od karmienia piersią informuję: uczulenie na białko). A jeśli ma inne pomysły… no nie wiem, może trzeba zacząć od wydania wielkiej, kosztującej miliardy Euro dyrektywy określającej, kto i w jakich okolicznościach ma prawo starać się o potomstwo?

Swoją drogą, pamiętam trochę z okresu dzieciństwa i nigdy nie zdarzyło mi się połknąć czegoś, co nie było zrobione z jedzenia…

Oczywiście oberwało się również misiom. Przecież taki miś to siedlisko zarazków i innych takich! Podejrzewam, że teraz sprawą zajmują się doskonale opłacani specjaliści od zoologii i powstaje obszerny dokument, którego nikt nie przeczyta, zatytułowany „Porównanie ilości zarazków i niebezpiecznych substancji w pluszowym misiu i sierści niedźwiedzia brunatnego – czy należy zalecać kupowanie prawdziwych niedźwiadków małym dzieciom ze względów higienicznych”.

Mówię Wam, jeśli na to będą dofinansowania, będę pierwszą osobą we wsi, która takiego misia kupi. Bo już mam dosyć noszenia Jacka „na barana”.

Paranoi ciąg dalszy:

Posłowie w Brukseli określili limit głośności grzechotek i zakazali sprzedaży rozwijanych gwizdków dla dzieci młodszych niż 14 lat.

[ źródło: naTablicy.pl ]

Panie i Panowie – jestem ZA! Wiecie, jak wygląda rodzic po kwadransie zabawy jego dziecka gwizdkiem, czy innym podobnym akustycznym narzędziem tortur?

Właśnie tak...

Nie pozostaje mi nic innego, jak podziękować UE, że tak bardzo stara się chronić moje dziecko przede mną i mnie przed moim dzieckiem. Prawdopodobnie wszystko to dąży do rozwiązania – według Unii – idealnego, w którym matka miałaby być jedynie inkubatorem, a rodzice razem – płatnikiem składek żywieniowych. Ku chwale ogółu!

Na marginesie, mój Jacek ma półtora roku i nie boi się dźwięku pękającego balona, a jeśli pakuje coś do dzioba to z reguły wyłącznie jedzenie. „Z reguły”, bo również przedmioty, które wyglądają na dobre do drapania po swędzących dziąsłach. Drodzy urzędnicy – nie zastąpicie rodziców. Wydanie ogromnej kasy na ruszenie maszyny biurokratycznej, sporządzenie badań, analizę wyników i ogłoszenie dyrektywy nie zmieni podejścia matek i ojców do wychowania. Jeśli ktoś jest idiotą i nie uważa na swoje dziecko, nie opiekuje się nim jak należy – to się nie zmieni po wejściu w życie nowych  przepisów.

Zajmijcie się czymś pożytecznym. Prostowaniem bananów, czy czymś…

[AKTUALIZACJA - 16.10.2011]

Jak się okazuje, cała sprawa z nadmuchiwaniem okazała się przez media lekko… nadmuchana. Niniejszym aktualizuję:

• EU DOES NOT ban children from blowing up balloons
• UE: Nikt nie zabrania balonów (Rzeczpospolita)

Sprostowanie sprostowaniem, ale nie byłbym sobą, gdybym powstrzymał się od komentarza: urzędnicy nie wydali ogromnych pieniędzy na badania, czy zabronić dmuchania balonów. Tylko na badanie mające stwierdzić, czy przy dmuchaniu balonika powinien być obecny dorosły.

W czasach PRLu przy „dmuchaniu w balonik” był obecny przynajmniej jeden dorosły – funkcjonariusz Milicji. Metaforyczne…?

Oto, co przykuło moją uwagę:

Aż chce się zarzucić sucharem, że „ja posypuję truskawki cukrem, ale ja wariat jestem” :)

DISCLAIMER: Nie próbowałem, nie zamierzam twierdzić, że to coś jest niesmaczne. Następnym razem kupie :)

Nie można śledzić sytuacji w Polsce i na świecie, nie zwróciwszy uwagi na wydarzenia ostatnich dni. A ostatnio właśnie Ponury Kosiarz miał ręce pełne roboty i nie mówię tu (tylko) o Amy Winehouse, a raczej o zamachach w Norwegii. Nie będę komentował zachowania zamachowca, bo tego chyba komentować nie trzeba. Moją uwagę zwróciła jednak wypowiedź szefa belgijskiej dyplomacji, Stevena Vanackere…

Pan Vanackere stwierdził, że dobrym sposobem zapobiegania takim wypadkom jest ograniczenie prawa dostępu do broni. Ale to nie koniec.

Steven (mogę Ci mówić „Steven”? Twoje wypowiedzi są na poziomie przedszkolaka, więc chyba mogę…?) postanowił zachęcić również innych kolegów zabaw, żeby poszli za nim. Nie wystarczy mu możliwość bawienia się zabawkami we własnej piaskownicy, chciałby, żeby jego brzydkie babki i zamki stały we wszystkich piaskownicach na placu zabaw…

Uważam, że wszyscy europejscy politycy powinni się zastanowić, czy nie trzeba zaostrzyć reguł wydawania broni.

[Steven Vanackere, źródło: Gazeta]

Osobiście się nie dziwię. W końcu to polityk. Zasada jest tu taka sama, jak w przypadku PiSowego projektu nowelizacji ustawy o broni i amunicji. Mamy państwo opiekuńcze – zamiast zainstalować dzieciom na placu zabaw bezpieczne huśtawki, zamkniemy plac – najbezpieczniejsze, najłatwiejsze i najtańsze wyjście.

Na szczęście jednak okazało się, że nie wszyscy politycy dają się pędzić, jak barany. Zdziwiłem się, czytając wypowiedź Waldemara Pawlaka:

(…) nie trzeba odwracać kota ogonem i doprowadzać do sytuacji, że bandyci będą posługiwać się bronią, nie zważając na przepisy, a porządni ludzie nie będą mieli się jak bronić. Trzeba zwrócić uwagę na prawdziwe źródła takich sytuacji, a nie pozorne.

[Waldemar Pawlak, źródło: TVN24]

W idealnym świecie wyglądałoby to tak:

Ale może to ja jestem jakimś dziwnym maniakiem militariów, niebezpiecznym psychopatą chodzącym z nożem? Rozpatrzmy te argumenty…

Czy ograniczenie dostępu do broni spowoduje, że potencjalni mordercy nie będą jej posiadali?

Pozwolę sobie rozbić odpowiedź na kilka części. Po pierwsze, popularne jest stwierdzenie, że „przestępca i tak zdobędzie broń”. Czy tak jednak jest naprawdę? Osobiście nie jestem w stanie tego zweryfikować, ale wydaje mi się, że jest to weryfikowane przez życie – jak dotąd wszyscy sprawcy morderstw z użyciem broni palnej posiadali broń palną. Ale to chyba logiczne?
Zaprzestanę na tym zaznaczając, że w pewnym procencie przypadków posiadali ją legalnie, co tylko obnaża słabość procedur przyznawania pozwoleń.

Po drugie, jeśli chcemy ograniczyć dostęp do broni „zwykłym obywatelom”, którzy według Władzy są zbyt głupi, aby broń posiadać, bo mogliby się skaleczyć (za to Policja, wojskowi i myśliwi to nadludzie), a przyznać ją tylko wybranym, na przykład miłośnikom strzelania do małych zwierzątek z dużych odległości, to… uwaga… psychopata z Utoya był członkiem klubu strzeleckiego – czyli tym „wybranym”. Broń posiadał legalnie. Tak jak u nas myśliwi, niektórzy Policjanci, politycy i inni „wybrani”.
Jestem spokojny – oni wszyscy na pewno nie zrobią mi krzywdy bo przecież są tacy zrównoważeni…

Po trzecie, sprawa dostępu do broni wraca z każdą tego typu strzelaniną, jak ekskrement rzucony w wentylator. Popularne są strzelaniny w amerykańskich szkołach – w kraju, który posiada największy procent obywateli posiadający legalnie broń. Czy te tragedie wytrącają zwolennikom dostępu do broni argument o możliwości obrony?
Wydaje się, że tak, jeśli nie spojrzy się z nieco innej strony – wszystkie te szkoły to miejsca, do których broni wnosić nie wolno.

Normalni ludzie stosowali się do tego zakazu – psychole niestety nie. Tak samo jest na ulicy – zakaz posiadania, zwykły obywatel broni mieć nie będzie. Tak samo było na Utoya, gdyż większość uczestników obozu to dzieci i młodzież. Prawdopodobnie jeden dorosły opiekun z bronią diametralnie zmniejszyłby liczbę ofiar.
A Policja, czyli ci, którzy powinni posiadać broń, bo tylko ich da się do tego przeszkolić, dziwnym trafem miała problemy z dotarciem na miejsce…

Ciekawe, jaki byłby efekt, gdyby:

• zamachowiec próbował wymordować wszystkich na obozie klubu strzeleckiego
• zamachowiec próbował rozpocząć strzelaninę na targach broni (przecież broń prowokuje agresję!)
• napastnik próbował obrabować pełen klientów sklep z bronią

Zastanawia mnie jeszcze jedno – dlaczego nikt nie napada na komisariaty? Dlaczego nikt nie próbuje gwałcić Policjantek na służbie?

Powiem Wam, dlaczego:

Nie chcę brzmieć jak fanatyk „broni dla każdego”. Uważam stanowczo, że są osoby, które dostępu do broni mieć nie powinny. Między innymi ludzie zbyt młodzi (18 lat nie jest na pewno dobrym wiekiem), niezrównoważeni psychicznie, ze skłonnościami do agresji oraz notowani za przestępstwa (oczywiście nie za niewydanie komuś paragonu na 30 groszy w punkcie ksero); wyżej wymienionym nie przyznałbym niejednokrotnie dostępu do dowolnych ciężkich i/lub twardych przedmiotów.

Uważam po prostu, że przeciwnicy dostępu do broni zachowują się bardziej fanatycznie, niż zwolennicy. Wiem, że z klapkami na oczach najlepiej się argumentuje. A ja, niefanatycznie, jestem za restrykcyjnymi testami psychologicznymi i porządnym przeszkoleniem w zakresie obsługi broni.

Wiem jednak również, że znacznie łatwiej będzie mi się obronić przed napastnikiem za pomocą broni, niż używając telefonu z wstukanym 112.

]]> http://wronx.net/reality/2011/07/25/czy-steven-vanackere-mysli-zanim-cos-powie-pod-publiczke/feed/ 2 http://wronx.net/reality/2011/07/25/czy-steven-vanackere-mysli-zanim-cos-powie-pod-publiczke/#utm_source=rss&utm_medium=rss&utm_campaign=czy-steven-vanackere-mysli-zanim-cos-powie-pod-publiczke http://feedproxy.google.com/~r/WRonXsReality/~3/shdjM-J3r14/ http://wronx.net/reality/2011/07/21/martyna-wojciechowska-wykop-przedruki-zupelnie-inne-emocje-i-genialne-wprost-reakcje/#comments Thu, 21 Jul 2011 14:46:12 +0000 WRonX http://wronx.net/reality/?p=232 Na hasło „Martyna Wojciechowska” Google znajduje tylko jedno zdjęcie, które jest oznaczone jako „do ponownego wykorzystania” – a ono mi nie pasowało na miniaturkę, więc wrzuciłem tu po lewej coś zupełnie nie związanego z tematem…

Cała historia zaczęła się od Wykopu. Dokładniej – od wykopu o książkach Martyny Wojciechowskiej. Autorka wykopu, fanka wspomnianej autorki książek, postanowiła wylać gdzieś swój żal – i dobrze. Jak widać, trafiło to tam, gdzie trzeba…

- nie jestem fanem Pani Martyny, nie jestem również jej „antyfanem”
- nie czytałem żadnej z książek, dlatego nie odnoszę się do kwestii „przedruku”, czy „kopiowania” – opieram się jedynie na porównaniu tekstu na czterech zdjęciach opublikowanych przez autorkę wykopu
- w tym wpisie nie komentuję książki Martyny Wojciechowskiej, nie wysuwam też oskarżeń etc.
-  pisałem ten tekst na trzeźwo :)

Tekst wspomnianego wykopu nie jest długi, więc wydaje mi się, że nie trzeba streszczać. Bardzo szybko (genialny PR, czy ktoś z fanów jednak siedzi codziennie na Wykopie?) na fanpage MW pojawiła się odpowiedź Kasi Frydrych (agentki Martyny) na wspomniane zarzuty. Oto jej fragment:

(…) W książce opisane są przeróżne historie, które stały się dla Niej [Martyny] (…) ważne. KILKA rozdziałów, w zestawieniu z całością, traktuje o doświadczeniach opisanych na kartach „Kobiety na krańcu świata”, nie jest to jednak przedruk, lecz zupełnie inne emocje, o których Martyna postanowiła wspomnieć (…)

[Oświadczenie dot. publikacji na wykop.pl]

Doskonale, przyjrzyjmy się tym nowym emocjom. Posłużę się zdjęciami porównawczymi obu książek, które w swoim wykopie zaprezentowała misia87vs.

"Zupełnie inne emocje" Martyny Wojciechowskiej

Na zielono zaznaczyłem „te same emocje”, kolorem morskim (czy jak mu tam) te „trochę inne”, zaś na czerwono te „zupełnie inne”.

Jak już wspomniałem, nie czytałem książek i nie mam zamiaru na podstawie kilku zdjęć stwierdzać, że całość tekstu jest w równym stopniu „inna”, co w wybranym fragmencie. Prawdopodobnie nie jest.

Niemniej jednak nie powiedziałbym, że są to „inne emocje” – raczej są to wybrane fragmenty zaczerpnięte z poprzedniej książki i umieszczone w następnej. Z lekko zmienioną formą w niewielu miejscach.
Czy pani Kasia nie mogła nazwać tego po imieniu? Mogła, bo takie praktyki się stosuje. Ale wolała napisać w tak zawoalowany sposób i w trochę „artystycznym” tonie, czym dostarczyła… Materiału na kolejny wykop :)

Ciekawy jest też ostatni akapit wypowiedzi pani Kasi:

Oskarżenia wysunięte przez w/w portal są zupełnie bezpodstawne. W razie potrzeby konstruktywnej dyskusji zapraszam do bezpośredniego kontaktu.

[Oświadczenie dot. publikacji na wykop.pl]

Zwłaszcza to drugie zdanie brzmi groźnie. Wielki, zły portal postanowił zrobić komuś krzywdę, my mu pokażemy! Jednak kiedy przemawia się w ten sposób, warto mieć prawdę po swojej stronie. Albo przynajmniej zapoznać się z elementarnymi faktami, dotyczącymi sprawy.

A fakty są takie, że „wykopy”, czy też „znaleziska” na Wykopie to w 99% przypadków rzeczy dodawane przez użytkowników. Takoż było i w tym przypadku. Widać pani agentka zerknęła tylko na kilka akapitów tekstu i adres strony, po czym wyciągnęła wnioski – błędne.
Dlaczego w takim razie ja po przejrzeniu kilku stron książek miałbym nie dojść do wniosku, że to kopiuj-wklej? Równi i równiejsi?

Zostawmy te książki, zostawmy Martynę. Zobaczmy, jak wygląda psychologia tłumu w wydaniu fanów fanpage MW:

I tym sposobem robimy reklamę marnemu portalowi… Proponuję byśmy NIE wchodzili tam i NIE sprawdzali, co oni napisali, bo w sumie… po co? ;o) Pozdrowienia dla M. i K.

[Marta U.]

Ktoś tu popełnił ten sam błąd, co pani Kasia, ale oczywiście – pomimo swojej ignorancji, postanowił się podlizać i wyrazić swoje fachowe zdanie o portalu. Mimo, że tym samym zdaniem przyznał, że nie ma o owym portalu pojęcia. Niestety, nieznajomość Wykopu to tylko objaw braku zainteresowania nim – każdy ma prawo do własnych zainteresowań – ale oznajmienie, że jest „marnym portalem” to już zdemaskowanie się.

nie czytam tych gównianych portali typu pudelki (i podobne) ani wykopy, może to „wstyd” dla osoby, która codziennie korzysta z internetu i czyta różne rzeczy, ale nie wiem na dobrą sprawę co to wykop.pl , ale chciałabym zobaczyć co tam „mądrego” napisali – mogę prosić o linka… z czystej ciekawości.. chociaż takich bzdur NIE WOLNO rozpowrzechniać ;P :)

[Agnieszka K.]

Jak wyżej, aczkolwiek w mniej wyważonej formie. Oczywiście do tego DUŻE LITERY, żeby podkreślić srogość… więc skąd te uśmieszki na końcu? Poza tym – nie wiem, co to wykop, ale jest gówniany. No to ja skomentuję krótko: ;P :)

wykop.pl – portal dla frustratów, których do szewskiej pasji doprowadza fakt, że ktoś w Polsce (i to w dodatku baba! na Boga! ;]) może realizować własne cele, pragnienia, marzenia, a co więcej – jest w tym zajebiście dobry! komentatorzy, ukrywającymi się pod wymyślnymi nickami, nie mający odwagi podpisać się własnym nazwiskiem, zamiast postarać się zrealizować własne marzenia wolą siedzieć przed kompem, narzekać, jak to życie okrutnie się z nimi obchodzi i oczerniać innych ludzi… oto Polska właśnie…
P.S. brawa dla Kasi! :)

[Marta R.]

Tu z kolei same małe litery, nawet po kropce (czepiam się, wiem). Oczywiście, „brawa dla Kasi!”, bo popełniła ten sam błąd, co komentująca – postawiła znak równości pomiędzy portalem, a jego użytkownikiem (chyba że chodziło również o komentujących na Wykopie, w takim razie nikłym ułamkiem procenta użytkowników).
Pani Marty nie wymieniam z nazwiska, choć powinna być wzajemność w stosunku do frustratów spod wymyślnych nicków (moje nazwisko również na tym blogu się przewija i nie robię z niego tajemnicy).

Nie mam najmniejszych wątpliwości co do szczerości Martyny. Więc zdanie portalu wykop.pl mało mnie interesuje. Pozdrawiam :-)

[Marcin Ż.]

Ja rozumiem, że na początku ktoś mógł nie załapać, ale to już któryś komentarz z kolei. A wcześniej przewinęły się wyjaśnienia na temat sformułowania „zdanie portalu”. Typowe TL-DR.

Jedno proste pytanie: czy racja jest po stronie tych kilku osób, które nie mają nic do roboty i oczerniają Panią Martynę, czy może ponad 80 TYSIĘCY, które kochają Panią Martynę za to, co robi i dałyby się za nią pokroić? Odpowiedź jest chyba oczywista :-) Nie ma się co przejmować kilkoma pajacami na Wykopie. Pozdrawiam :)

[Jakub S.]

No właśnie! Czy racja jest po stronie tych kilku pajaców, którzy preferują miłą, zaciszną knajpkę ze zdrowym żarciem, czy raczej po stronie tych setek tysięcy, które chodzą do McDonald’s? Odpowiedź jest oczywista, w końcu większość ma rację!
Na marginesie, na chwilę obecną tych „kilku pajaców na Wykopie” jest 1436 w pierwszym znalezisku oraz 861 w drugim. Pewnie się powtarzają, ale to i tak całkiem duże ilości jak na Wykop. A tych, którzy przeczytali, a nie wykopali, jest prawdopodobnie pięć-dziesięć razy więcej. Ja za to chciałbym wiedzieć, jaki procent tych 80 TYSIĘCY (CapsLock rządzi, CapsLock radzi…) stanowi młodzież przedszkolna i uczniowie szkół podstawowych. Bo patrząc po komentarzach na FB… może nie dokończę :)

Podsumowując – kiedy będę miał tylu fanów na FB (pozdrawiam moich czterdziestu!), mam nadzieję, że będą mnie bronić tak samo bezmyślnie – w każdej możliwej sprawie. Chociaż wolałbym, żeby niektórzy fani Martyny Wojciechowskiej wykazali się „zupełnie innymi emocjami”…