WaiTui

Because why..long long time ago.... for your informasi..Bali!

2012-08-03T11:00:00.001+02:00

We kregen eindelijk weer eens visite! Nadat Ester met oud en nieuw bij ons op bezoek was geweest in Fiji, was dit weer onze eerste visite. We hadden er zin in! Na een week voorbereiding op Bali, zoals luieren, hotel wijzigen en chauffeur regelen, werd het tijd om Lammy en Adriaan op te halen van het vliegveld in Bali.

Na een eeuwigheid op het vliegveld gewacht te hebben, konden we ze eindelijk in onze armen sluiten en na een drankje in het hotel werd het al snel bedtijd en konden Lammy en Adriaan lekker hun jetlag wegslapen.

De volgende dag voelde Adriaan zich helemaal thuis in Indonesië (hij heeft ook Indonesisch bloed) en begonnen ze al over emigreren naar Indonesië. Het werd ons duidelijk, we hadden te maken met twee echte toeristen :)!

Na nog 2 dagen bijkletsen werden we ’s ochtends opgehaald door onze chauffeur. Hij heette Langen en hij was heel klein. Ook had hij zo zijn standaardzinnetjes.

Als enorme luxepaarden werden we van het ene paleis naar het andere gereden. Eerst zijn we gestopt in Klungklung. Daar is het Tamar Gili paleis en het is goed voor je karma om er even langs te gaan. Een belangrijke stop zo aan het begin van de reis. Daarna hebben mama, Adriaan en ik (Guido bleef buiten staan) gemediteerd bij de Besakih tempel en als beloning kregen we een rijstmaaltijd op ons voorhoofd gedrukt.

Gelukkig was er onderweg ook nog even tijd voor een kopje koffie en zo hebben we in een kruidentuin eerst gekeken hoe de Civetkat onze koffieboontjes uit poepte om vervolgens deze lekker op te drinken.

De volgende dag waren Guido en ik al zo moe van alle bezienswaardigheden, dat we maar een dagje in het hotel zijn gebleven. Mooi zwembad, kleine dokters en grote suites.

Na al die dagen aan de kust te hebben gezeten werd het tijd om het binnenland in te trekken. Het begon dan ook meteen te regenen. Eerst even een stopje bij de olifantentempel (Goa Gajam) zonder olifanten en daarna door naar Monkey forest met helaas heel veel apen. Gelukkig kwamen we er weer heelhuids uit en konden we nog even van wat kunst genieten in het Neka kunstmuseum.

De volgende dag zijn we de dag begonnen met Balinese dans uitgevoerd door Sahadewa en daarna zijn we langs wat rijstvelden naar een koud bergrestaurantje gereden om vervolgens te genieten van het uitzicht op de bijna compleet in de wolken verdwenen Bunung Batur vulkaan. Gelukkig gingen wij daarna vrij snel weer afdalen en werd te temperatuur aangenamer.

We waren de regen en de wolken in het binnenland wel weer zat en we besloten om maar weer richting de kust te rijden. De zon kwam er weer bij en na enkele vlinders en insecten op je lijf te hebben gehad, langs rijstvelden, tempels en watervallen te hebben gereden, kwamen we aan bij het lieflijke kustplaatsje Lovina. Daar hadden we een huisje aan het strand waar we heerlijk konden relaxen en s avonds op het strand eten.

Natuurlijk moest er rondom Lovina ook van alles bekeken worden en zo zaten we de volgende dag weer in de auto naar het dichtbijgelegen plaatsje Singaraja. Daar hebben we een beetje over de lokale Pasar gewandeld en met de auto koloniale huizen in de stad bekeken. Als afsluiter hebben we nog even een crematie bijgewoond en toen werd het tijd om onze chauffeur vaarwel te zeggen en te wachten op de volgende chauffeur naar Java.

Anna

Myanmar / Birma

2012-07-17T12:32:00.000+02:00

We hadden onze zinnen gezet op Birma. Cambodja ed. konden nog wel even wachten. Birma werd iets opener en er is nog geen massa toerisme.

Na een korte vlucht uit Bangkok arriveerden we op Yangon international airport, een mega groot en nieuw vliegveld. We waren gewaarschuwd dat de taxi’s in Birma enorm aftands waren en dat ze vaker kapot gingen dan je naar je bestemming te brengen. Met deze fijne gedachte gingen we op weg naar ons hotel. Gelukkig bleek het taxi verhaal niet waar te zijn, in ieder geval niet voor ons, wij hadden in de Pacific nog veel erger als standaard meegemaakt.

Onze reis zou eerst bestaan uit steden, namelijk Yangon (Rangoon) en Mandalay, en daarna zouden we meer het platteland op reizen. Wij waren benieuwd.

De steden waren zoals we ze gezien hadden in India. Vies, overbevolkt, kapotte wegen en veel armoede. Weinig winkels, veel straatstalletjes. Alleen er was 1 heel groot verschil met India, hier waren de mensen oprecht aardig en waren ze er niet continue op uit om je te naaien.

Na alle bezienswaardigheden in Yangon gezien te hebben, werd het tijd om met het vliegtuig naar Mandalay te vliegen. De binnenlandse vluchten staan hier niet zo goed aangeschreven. Alle maatschappijen staan op de zwarte lijst en de safety records zijn niet zo best. Wij waren benieuwd, we hadden het thuisfront hier maar niet over verteld.

Uiteindelijk, na 2 uur vertraging, hadden we een prima vlucht in een ATR naar Mandalay en we zijn ook nog veilig geland. Met een shared taxi hebben we eerst 2 uur door Mandalay gereden en mensen thuis afgezet nadat wij als laatste bij ons hotel werden afgezet. Ook dat duurde even want de chauffeur had ons eerst naar twee andere hotels gebracht.

Het hotel in Mandalay was iets minder Spartaans dan de vorige en het werd ons uitvalsbasis van onze wandelingetjes door de stad. Er zijn veel bezienswaardigheden in Mandalay maar wij hebben onze tijd vooraal besteed met wandelingetjes door de stad en te zien hoe de mensen in deze stad leven.

Van Mandalay gingen we naar Bagan. Niet met het vliegtuig, niet met de boot of bus maar met een auto met chauffeur. Het is een huurauto waar je een chauffeur bij krijgt aangezien je als buitenlander niet in dit land mag rijden. Ook mag je geen seks hebben in de land, mits je getrouwd bent. De straf: gevangenisstraf. Nu snappen jullie waarom wij voor onze reis getrouwd zijn.. Enfin, we gingen met onze chauffeur op stap. We waren bijna de stad uit toen allemaal brandweerwagens uit 1910 ons voorbij stuifden. En toen we achterom keken was er 1 grote rookwolk. Nu zijn we onderhand wel gewend dat er altijd een kleine (natuur)ramp in een plaats ontstaat als we weg zijn maar onze chauffeur begon te draaien op de stoel en al snel kwamen we er achter dat zijn woonbuurt in de fik stond. We hebben hem maar gevraagd of hij wou kijken of zijn familie oké was en voordat we het wisten gingen ook wij met een bloedvaart achter de prehistorische bluswagens aan. Gelukkig was zin familie oké en konden we nogmaals de stad doorkruizen voordat we op de surrealistische snelweg kwamen. Deze snelweg is een aantal jaren geleden op een niet zo democratisch prettige manier aangelegd en doorkuist het land. Weinig mensen maken er gebruik van dus je hebt een lege weg met 6 banen.

Gelukkig en helaas ging de weg niet geheel naar Bagan en even later zaten we op slingerende en hobbelende weggetjes over het platteland naar Bagan. Onderweg hadden we nog even gestopt voor een kleine lunch waar de lokale bevolking nogal van onder de indruk was en hun spullen lieten liggen om naar 2 etende blanken te kijken. En dan vooral het haar van Anna…..GOUD!!!!...en de birmezen zijn al zo dol op goud (zie al hun pagodes enz). Later bleek dat sommige mensen zelfs in trans raakten van Anna haar haar. Erg grappig. Maar goed, uiteindelijk kwamen we aan in Old Bagan, midden tussen de tempels. Het hotel was ook uit de koloniale tijdperk en goed onderhouden. We waren even prins en prinses van Bagan….maar ook Hollanders dus na een paar minuten zaten wij op de fiets om als idioten over de onverharde wegen te crossen van tempel naar tempel.

Bagan is geweldig! Er waren vrijwel geen toeristen en omdat het zo een groot gebied is, waan je je vaak alleen in dit mooie landschap. En dan komt de ontdekkingreiziger in je boven en klim je alle kleine tempelingangetjes in en zoek je naar geheime gangetjes die je naar het dak van de tempel brengt. En vanaf daar kan je weer genieten van het mooie uitzicht. Wel zijn er een aantal moeilijkheidsfactoren: je kan niet te dik zijn, want dan kom je vast te zitten en geen schoenen aan! Dus lekker door de vleermuizen en vogel poep op je blote voetjes. Maar even zonder dollen, Bagan was geweldig! Een sprookjeslandschap waarvan ik was overtuigd dat het niet meer op aarde bestond en nu heb ik het gevonden..een plek die ik niet snel zal vergeten.

Maar goed, ook aan alle leuke dingen komt een einde dus we gingen weer op pad. Nu naar Mount Popa. Een klooster op een hele hoge rots. Ik had er zin in. Helaas werd het een teleurstelling. De rost lag in de mist en het klooster (en de 1000 trappen er naartoe) werden geterroriseerd door apen. Laat ik jullie allemaal 1 ding vertellen: aapjes zijn NIET lief. Het zijn vieze, jattende k*tbeesten die graag bijten en krabben. De trappen waren kompleet bedekt met apenstront (en je moest op blote voeten naar boven) en je werd continue aangevallen door deze schijtende wezens…

ik vond het niet zo’n leuk kloosterbezoekje en ik voelde het Ebola virus figuurlijk via mijn met apenstront bedekte voetjes naar boven trekken. Een geweldige plek om smetvrees op te lopen.

Gelukkig gingen we ook weer bij Mount Popa weg en reden we nog 5 uur over onverharde wegen naar een bergdorpje Kalaw. Eenmaal daar aangekomen had ik een uitroeiplan voor apen bedacht en was de temperatuur veranderd van lekker warm naar koud. Kalaw is een bergdorpje op ongeveer 1500 meter. Er is niks in de gehele omgeving maar het is 1 groot vakantiedorp uit de koloniale tijd. Wat bleek, toen het land geregeerd werd door de Britten, konden deze engelsen niet zo goed tegen de Birmaanse hitte en dus gingen ze vaak even op vakantie naar Kalaw, een bergdorpje waar ze konden afkoelen en luieren….dat hebben wij dus ook maar gedaan.

Na 2 dagen het gevoel gehad te hebben dat we in Zwitserland zaten en onze gesprekken altijd weer eindigden over wintersport, werd het tijd om onze (tropen)kleding in te pakken en onze denkbeeldige ski’s te laten staan en weer op pad te gaan. Na een kwartiertje werden de wegen steeds moddiger en smaller en bevonden we ons op het platteland waar nog heel veel bergstammen leven van de akkerbouw. Niet op de westerse manier maar gewoon met os en wagen of waterbuffel en wagen en soms ook met paard en wagen. Later gedurende onze reis kwamen we er achter dat ze de wegen ook asfalteren met de hand….monnikenweg..wel toepasselijk in dit groot boeddhistisch land.

Enfin, natuurlijk had ons tripje over het platteland ook een doel. We waren op weg naar Pindaya caves. Een grottenstelsel met honderden Boeddha beeldjes. Eenmaal daar was er geen bezoekers te bekennen en konden wij dwalen door het ondergrondse Boeddha doolhof! Erg mooi en mystiek maar ik kon mij toch niet aan de indruk onttrekken dat de monniken van het bijgelegen klooster wel erg aan het vervelen waren toen hun plan tot de grot tempel bij hun opkwam en uitvoerden. Maar dat ten zijde.

Na de grotten gingen we weer op pad, nu naar Inle Lake. Een meer in de bergen die bij de toeristen erg aantrekkelijk is. Aangezien er verder niks te zien was, hadden we maar als echte toeristen een bootje voor de volgende dag gehuurd om het meer op te gaan.

Dus de volgende dag gingen we met twee tieners als bootsmannen, op pad. Al snel kwamen we er achter dat deze jongemannen op commissiebasis werken en we gingen van het ene weverijtje naar de volgende zilversmid, enz. Uiteindelijk werden ze wel een beetje sip want we kochten niks en we vroegen hun ook nog of ze ons niet bij elk dingetje wilden afzetten. Nadat ze helemaal het idee hadden dat we er niks aan vonden, gingen we naar het klooster van de springende katten. De kers op de taart. Helaas waren de katten met lunchpauze en hadden we geen zin om langer te wachten. Het zelfvertrouwen van de twee bootsjongens was copleet weg en al zwijgend (wij genietend van de omgeving) voerden we weer terug naar het dorp.

Eenmaal daar hebben we de jongens een dikke fooi gegeven. Ze waren compleet verrast. Ja, jongens soms is een tip meer dan die stomme commissies. Daarnaast was het vrijdag en ik denk dat de jongens een leuke avond hebben gehad. Wij hebben ze de volgende ochtend in ieder geval niet gezien.

De volgende dag werd het tijd om weer een luchtvaartmaatschappijtje te trotseren en na een vluchtje van een uurtje in wederom een ATR waren we weer terug in yangon. De volgende dag vlogen we weer terug naar Bangkok

Myanmar of Birma, net hoe je het wil noemen, is een bijzonder land met nog heel veel onontdekte juweeltjes. Ik hoop dat Birma nog lang zo blijft en dat het komende massatoerisme niet de charme van het land ontneemt.

Anna

Thailand, Bangkok

2012-06-11T15:11:00.000+02:00

Na langs allemaal onweersbuien te hebben gevlogen, kwamen we redelijk turbulentie vrij aan op Don Mueang Bangkok airport. Dit vliegveld was tot 2006 HET internationale vliegveld van Bangkok. Toen in 2006 het nieuwe vliegveld Suvarnabhumi werd geopend, is elke maatschappij er letterlijk heen gevlucht. Alleen Nok air en een andere vage kleine airline landt nog op het oude vliegveld. Het voelt heel surrealistisch aan om te landen op een immens groot vliegveld dat compleet verlaten is. Zelfs de bordjes bij de transfer desk hingen er nog. Na een spooktocht door alle Gates en terminals, kwamen we aan bij de bagagehal. Allemaal weggerotte bagagebanden maar eentje in de hoek deed het en daar kwamen dan ook alle tassen van alle vluchten op aan. Na onze tassen gevonden te hebben en een taxi downtown te hebben genomen, kwamen we eindelijk aan bij ons appartement. We hadden gehoopt dat het wat wou zijn maar voor de lage prijs hadden we niks verwacht. Gelukkig was niks minder waar want we werden geleid naar een super schoon appartement van 100m2…heerlijk!!

De eerste dagen in Bangkok hebben we besteed aan visa scoren, tickets en hotels regelen. Eerst zijn we langs de ambassade van Myanmar geweest voor een Visum. We hadden verwacht dat dat best moeilijk zou zijn ivm de geslotenheid van het land. Maar niks was anders waar en twee dagen later konden we ons paspoort met visum ophalen. Daarna was het tijd om vliegtickets en hotelovernachtingen etc bijeen te verzamelen voor onze trip naar Myanmar.

Maar dat was nog niet het enige. We moesten ook nog ons visum van Thailand met een week verlengen. We hadden nagedacht over een visa-run naar een buurland maar uiteindelijk gewoon bij de immigratie een verlenging van 7 dagen aangevraagd.

En misschien was het ook nog een goed idee om alvast een visum aan te vragen voor Indonesië, aangezien we er langer dan 30 dagen gaan verblijven en we dus niet in aanmerking komen voor een visum aan de grens. Na weer 2 dagen paspoortloos, konden we ons, nu zo overvolle, paspoorten weer ophalen.

Nog even wat hotelletjes en vluchtjes geboekt en toen was het plannen eindelijk klaar en kunnen we weer een tijdje zonder dingen regelen vooruit. Eindresultaat: 2 visa’s,1 visa-verlenging, 8 vliegtickets en 10 hotelboekingen. Het werd het tijd om eens wat van de stad te zien.

Guido zijn neef woont samen met zijn vrouw en zoontje in Bangkok. Dus die hebben we ook opgezocht. s’Avonds zijn we met ze nog even de stad in gegaan. Het is altijd leuk om familie in het buitenland te ontmoeten!

Verder hebben we alle toeristische trekpleisters bekeken. We zijn de oude stad in geweest en het Royal Grand Palace complex, Wat Phra Kaeo en Wat Pho bezocht. We hebben een tochtje over de rivier gemaakt en Wat Arun bekeken, we hebben backpackers walhalla Khau San Road bezocht. We zijn langs de vieze mannetjes in Patpong gelopen, gewinkeld op Siam Square, de Erawan Shrine bekeken, etc, etc.

Daarnaast hebben we vooral lekker gegeten (zelf gekookt! Jum!) en heel veel films gekeken!

Anna

Thailand, Phuket en Koh Phi Phi

2012-05-26T05:08:00.001+02:00

Ondanks dat iedereen altijd lyrisch is over Thailand, heeft het ons nooit getrokken. Maar uiteindelijk heeft 3 weken grote steden met een tas vol strandkleding en een goedkoop ticket ons over de streep heen getrokken. En zo kwam het dat we s avonds laat in het vliegtuig onderweg waren naar Phuket.

Onze eerste impressie was donker, want het was midden in de nacht dat we aankwamen. Gelukkig was het de volgende dag licht en konden we het toeristen walhalla aanschouwen. Het eerste wat ons opviel waren de grote hoeveelheden Russen en daarna dat het strand niet zo mooi was als de plaatjes en dat je niet over het terrein van Club Med mag lopen als je niet een mooi Club Med armbandje om hebt. Maar goed, daartegenover stond een hotel met een mooi zwembad, goedkope eettentjes en die heerlijke warme zon!

De dagen bestonden dan ook niet veel meer uit liggen bij het zwembad, een wandelingetje over het strand en s avonds het dorpje in.

Natuurlijk konden we dat niet eeuwig doen dus boekten we onszelf een minifan en ferry naar het nabijgelegen Koh Phi Phi, het eiland waar je geweest MOET zijn volgens velen.

Ook daar was weer een strand (wel beter dan Phuket), een zwembad, Russen en barretjes, dus we gingen weer verder waar we gebleven waren. Maar wel met de uitzondering dat we hier ook even onderwater gekeken hebben dmv 2 duikjes en wel 3 keer van hotel zijn gewisseld om het niet te eentonig te maken. Uiteindelijk konden we hier wel nog een aantal weken vermaken, maar zoveel dagen hadden we niet meer op ons visum en we wilden ook nog naar Bangkok en zoveel meer. Dus werd het tijd om de boot terug te nemen naar Phuket. Daar nog twee nachtjes in een superschoon hotel gezeten en toen lekker decadent naar Bangkok gevlogen.

Cheers Anna

Hong Kong

2012-05-25T03:46:00.003+02:00

Na 2 weken in grote steden te hebben gelopen, liepen we nu in Hong Kong en het voelde daardoor niet echt speciaal meer aan. Gelukkig hadden we toevallig een leuk hotelletje op Hong Kong eiland gevonden met goed internet en heel veel leuke eettentjes in de buurt.

Even konden alle toeristische attracties ons gestolen worden, we wilden wel even uitrusten van de afgelopen weken. Even tijd voor slaap, wasje draaien en tv kijken.

Maar na een dag waren we wel weer bijgeslapen, hing de kamer vol met was en waren we de Chinese tv zenders ook wel weer zat, dus het werd tijd om ons weer de in de stad te begeven en wat van Hong Kong te zijn. Eerst maar eens met de tram door de stad cruisen en dat was best leuk dus dan moesten we ook maar de tram de Piek op nemen. Dit is een tram die 45 graden steil de berg op tuft naar een uitkijkpunt over de stad. Eenmaal daar aangekomen was de smoglaag wel een beetje erg dik voor een geweldig uitzicht maar uiteindelijk toch nog leuke plaatjes kunnen schieten voor het foto album thuis.

De volgende dag hadden we de smaak te pakken en zijn we met de ‘beroemde’ Star Ferry naar de andere kant gevaren. Eenmaal daar hebben we wel 2 musea gezien; National History Museum of Hong Kong en het Science Museum. Helaas was het laatste meer een speelplaats voor schreeuwende Chinese kinderen dus daar waren we ook zo weer weg. Daarna heerlijk door allemaal leuke straatjes geslenterd en toen weer met de ferry terug naar de overkant.

De volgende dag moesten we natuurlijk van al deze tripjes bijkomen en toen we eindelijk pas om 4 uur s middags ons hotel uitrolden, kwamen we per toeval een Belg tegen, lees een Belgisch restaurant/bar. Dus zoals je op een zondag hoort te doen zijn we daar neergeploft en hebben ons eens lekker verwend met een Belgisch biertje en bitterballen. De ballen waren dan wel niet zoals thuis maar ze kwamen in de buurt en dat was al mooi meegenomen.

Na het bitterballen festijn was het tijd om weer naar ons bedje te begeven en de volgende dag naar zon, zee en strand te vliegen….de pauper favoriet..Phuket!!!

Cheers Anna

Macau

2012-05-24T02:55:00.002+02:00

Na een klein uurtje op de ferry te hebben gezeten, kwamen we aan in Macau. Gelukkig doet Macau niet aan visa, dus na een stempeltje in ons nu al zo volle paspoort konden we het land binnen.

Samen met alle gokverslaafde Chinezen maakten we ons een weg naar de taxistand en een klein kwartiertje later zaten we in ons hotel.

Macau, tot zover alleen nog maar casino’s voorbij zien komen. Maar als we op de kaart keken, moest er ergens ook nog een ‘oude’ stad te vinden zijn. Dus gewapend met de kaart gingen we op zoek. En inderdaad een half uurtje later waanden wij ons in het oude Portugal. Het was overduidelijk dat tot 1997 de Portugezen hier de vinger in de pap hadden. Oude koloniale gebouwen, kerken, kathedralen, je kwam het allemaal tegen.

Na een korte impressie was het tijd om ons in het hotel op te frissen en het nachtleven in het casino gedeelte te storten! Zelf zijn we de goktafels voorbij gelopen maar het Holland Casino is er helemaal niks bij. Grote gebouwen met allemaal een thema en zalen vol gokkende Chinezen! Wij hebben hier en daar een beetje meegekeken maar vooral genoten van de shows aan de bar en het eten in de casino’s.

Na een paar dagen kwam ook Zac met een aantal Japanse vrienden naar Macau en na een kort telefoontje bleek dat ze in een hotel een straat achter ons hotel te zitten. Na elkaar ontmoet te hebben, hebben we getracht ze iets van Macau te laten zien maar binnen 2 uur waren we ze kwijt geraakt en dankzij slecht bereik in de casino’s en geen beltegoed meer, de rest van de avond ook niet meer gezien.

Gelukkig konden we de volgende dag elkaar in elkaars hotel opbellen en even later zaten we in een taxi naar Taipa. Na een heerlijke lunch hebben we de stad daar verkend. Helaas was het bloedheet dus nadat Kaz zich een gat in zijn hoofd had gevallen, was het weer tijd om een airco-casino in te duiken en af te koelen naast de slotmachines.

Uiteindelijk werd het weer tijd om terug naar ons hotel te gaan en Zac en zijn vrienden gedag te zeggen aangezien zij terug gingen naar Shenzhen. De volgende dag hebben we maar eens uitgeslapen en toen werd het voor ons ook tijd om ons weer terug te begeven naar de ferry en deze keer de ferry naar Hong Kong te pakken. Hop, nog even een stempetje in ons paspoort en trossen los.

Cheers Anna

The honorable Mr. Shenzhen

2012-05-23T11:27:00.000+02:00

Na onze campervan trip in NZ (voor diegene die het nu nog niet door hebben, dat staat voor New Zealand) vlogen we eindelijk naar HK (yep, dat is Hong Kong en NIET Hells Kitchen). NZ was leuk maar begon mij redelijk de neus uit te hangen. Het was er tergend koud en daarnaast was ik er al een paar keer geweest en wilde ik er deze keer al helemaal niet zijn. Maar goed, we waren dus onderweg naar Hong Kong. Eindelijk.

In Hong Kong aangekomen zijn we Hong Kong helemaal niet ingegaan maar direct doorgegaan naar Shenzhen. Voor diegene die het niet kennen, ga je schamen, het is een stad in China en ook direct een hele grote. Er wonen meer mensen dan in Nederland en zo’n beetje alles waarop staat: “Made in China” komt hier vandaan. Althans dat is ons verteld. Persoonlijk denk ik dat in andere delen van China ook zaken worden geproduceerd. Maar.. ik kan me vergissen. Al is dat meer uitzondering dan regel.

Goed. We gingen dus niet naar Hong Kong maar naar China en wel specifiek Shenzhen. We hadden er nog nooit van gehoord maar het toeval wilde dat we daar wat mensen kenden en die vonden het niet erg dat we een paar dagen bij ze kwamen logeren, ze stonden er eigenlijk op maar dat terzijde. Vanaf Hong Kong zijn we niet door de douane gegaan maar hebben in een transit de ferry genomen naar Shenzhen. Daar aangekomen rolde we zonder problemen door de Chinese douane en hebben we Zac (de kennis) gebeld dat we gearriveerd waren in de haven. Hij gaf ons wat instructies hoe we de metro konden nemen naar een station vlak bij hem en in ons beste Chinees hebben we een kaartje gekocht. Het Chinees dat we kenden kwam voornamelijk van de menukaarten in Nederland maar kwam, net als nu, in een aantal gevallen zeer goed van pas. Shenzhen is niet het typische Chinese dorpje, het is een metropool dit niet de typische Chinese normen en waarden aanhoudt. Al zijn er natuurlijk wel veel van terug te vinden. Shenzhen is een soort kruising tussen een Westers en Chinese stad die qua gebouwen wel wat weg heeft van de Amerikaanse binnensteden maar dan op anabolen. Vergeleken met Shenzhen is Chicago een gemoedelijk dorpje.

We stapten in de metro en hadden min of meer verwacht dat het stampvol zou zijn maar dat bleek gelukkig niet het geval. Het betrof een fonkelnieuwe metro waar in duidelijke taal werd aangegeven waar je was en waar je naar toe ging. Het was dan ook een koud kunstje om de plek te vinden waar we eruit moesten. Daar werden we opgehaald door Zac. Zac was de begeleider van Anna in Fiji. Het was te merken dat hij daar te lang had gezeten want zijn loopsnelheid was van dusdanige aard dat als hij nog langzamer zou lopen hij terug zou gaan in de tijd. Hij vertelde ons dat alles in Shenzhen zich in sneltrein vaart afspeelde. Wij vonden van niet maar konden dat vanuit zijn oogpunt nu wel begrijpen. Na drie dagen lopen kwamen we bij zijn huis aan dat zich naast het metrostation bevond. Hij woonde, net als zoveel in Shenzhen, in een flat gebouw op ongeveer 5 hoog. In tegenstelling echter tot de meeste appartementen was zijn appartement redelijk groot te noemen en voor Chinese maatstaven zelfs gigantisch. We kregen een eigen kamer toegewezen waar we de komende dagen konden overnachten. Die avond zijn we uit eten gegaan. Samen met Kaz en Zac een echte Chinese tent uitgezocht in een echte Chinese buurt en dus pizza wezen eten tussen de expats. Die avond begon ons weekje Shenzhen. We hadden gehoopt op een rustig weekje China met Chinese gebruiken maar het ging allemaal anders dan we hadden verwacht. Dag één nam Zac ons al mee naar een poolhal waar je liever niet kwam. Het had meer weg van een saloon uit het Wilde Westen. Overal zat men te pokeren en wat te poolen. Het volk zag er ook niet uit alsof je zou uitnodigen om te babysitten en de lucht was zo dik van de sigarettenrook dat je de bar niet eens kon zien als je binnenkwam. Terwijl deze toch midden in het zaaltje stond. Hier hebben we een tijdje rondgehangen en toen we elkaar teruggevonden hadden waren we al snel weer op weg naar Zac zijn huis. Hij moest de volgende dag aan het werk dus we hebben het niet erg laat gemaakt. De volgende dag hebben we de praktijk gezien waar Zac werkte. Het was een moderne tandartsen praktijk waar de gemiddelde in Nederland nog wat zou kunnen leren. Wat wel opviel dat er niet veel patiënten waren.

We hebben er die dag precies één geteld. Deze werd door Zac geholpen en deze kon omdat er nog maar zo weinig patiënten waren alle tijd schenken aan de patiënt. De praktijk was nog maar net open en er waren nog niet veel patiënten. De hoop was dat deze later zouden komen. Wij hoopten ook dat ze wat sneller ging werken anders zouden er niet veel patiënten bij kunnen. Maar goed, het gaat natuurlijk niet alleen om de kwantiteit maar met name om de kwaliteit. Die avond zijn we door Zac meegenomen naar een stukje nieuwbouw in Shenzhen. Shenzhen is een behoorlijk nieuwe stad. Dertig jaar geleden stond er op de huidige plek helemaal niets. In de jaren negentig ging het bouwen van de stad zo snel dat er elke dag een flat of wolkenkrabber werd afgeleverd en elke 3 dagen een nieuwe winkelboulevard. Dat geeft dan ook wel een idee hoe groot de stad is. Het is tevens ook het rijkste deel van China en dat merk je onder andere aan de auto’s die er rijden.

We kwamen met Zac aan in het stukje nieuwbouw. Dat was allemaal uiteraard nieuw aangelegd en valt een beetje met een themapark en het thema is dan restaurants en barretje. Erg leuk maar ook erg duur. Aangezien dat we weer op Zac snelheid door de straten liepen werd het die avond ook weer erg laat. Anna en ik zijn gewend om op snelheid overdrive te lopen en Zac op snelheidje stationair. Wat er voor zorgde dat als we met hem op stap waren we alles ongeveer tien keer zo langzaam deden dan als we gewend waren. Maar goed, het voordeel was wel dat hij de stad al kende en wij niet en niet voorbij liepen aan dingen die we anders zouden missen. De volgende dag moest Zac weer werken en kregen wij zijn zoontje van vijf mee om zelf de stad te verkennen. Dat gebeurde natuurlijk op snelheid overdrive . Het arme jong was dat natuurlijk niet gewend en aan het einde van de dag helemaal kapot. We hebben toen maar tien autootje voor hem gekocht om hem weer wat energie te geven. Hij vond het prachtig maar zijn moeder wat minder. Het kind had namelijk al iets van 10.000 autootjes die elke gaatje van hun appartement leken te vullen.

De volgende dag gingen we met expats uit de stad naar het strand en naar een oude stad. Het was zondag dus hadden ze niets te doen en dan werd er vaak door één van de expats iets georganiseerd en deze zondag was het dus een oude stad en het strand. Gelukkig was het mooi weer geworden. Anders is zo’n strand namelijk niet echt leuk. De expats vroegen zich af wat wij voor werk deden in China en vonden het opvallend dat we slechts toeristen waren. Die kwamen ze niet zo vaak tegen. Die avond zouden we weer richting de poolhal gaan. Daar vlak voor stond namelijk een man met een stalletje die heerlijke kebab maakte. Maakte, want toen we daar aan kwamen lag de kebabman bloedend op de grond en stond er overal politie. Iemand had getracht kebab te maken van de man zelf of vond zijn product blijkbaar niet zo lekker. Duidelijk was in ieder geval wel dat wij die dag geen kebab zouden krijgen.

We zijn nog even in de poolhal wezen kijken maar daar was verder niets. We zijn toen naar één van de buurten gegaan waar ze nog echte originele Chinese gerechten maakten zoals ‘gans in de zak’ en ‘alles kan op de BBQ’

Na een goede maaltijd togen we weer huiswaarts om vandaag eens vroeg naar bed te gaan. Dat pakte echter net even anders uit toen we de Zweedse chef tegen het lijf liepen, vlak bij het huis van Zac. De Zweedse chef was een Zweed die plaatjes draaide in plaatselijke dansgelegenheden. Hij was dus een DJ en verdiende in die hoedanigheid zijn geld. Hij had net afscheid genomen van een aantal vrienden en was onderweg naar een de kroeg waar wij een paar dagen eerder ook al waren geweest en waar alle expats verzamelden na een dag hard werken. Na een paar biertjes kwamen de Zweedse chef en Zac op het idee om naar een andere tent te gaan. Het betrof een dancing in één van de vele wolkenkrabbers die de stad rijk is. Buiten aangekomen konden we de muziek al horen dreunen. Toen we binnen kwamen stond de muziek zo hard dat bij elke beat de lucht uit longen werd geslagen. De Zweedse chef kende wat mensen die daar werkten en het leek hem een goed idee om een fles whisky te kopen. Het duurde niet lang of één van de medewerkers kwam met een fles aanzetten.

Zac, Anna, Guido & de Zweedse Chef

Niet van die goedkope die je in Nederland in de kroeg of plaatselijke slijter kan kopen maar zo ééntje die je koestert in een afgeslote kast en die er alleen uit komt na het kerstmaal om er één glaasje uit te nemen om vervolgens weer voor een jaar de kast in te gaan. Wij hadden al redelijk wat biertjes achter de kiezen en het leek ons niet zo’n geslaagd plan om nu ook nog eens een fles whisky te atten. Die werd dus teruggestuurd en we hebben het bij biertjes gehouden. Toen het laat genoeg was en het buiten weer licht begon te worden, besloten we om weer terug te gaan. De Zweedse chef ging ook mee en bij Zac aangekomen besloten ze daar het drankgelach voort te zetten. Ons leek het niet zo goed idee en we zijn naar bed gegaan. Toen we de volgende dag wakker werden waren de Zweedse chef en Zac nog steeds in discussie met elkaar. We zijn de stad in gegaan omdat we nog het één en ander wilden kopen. Toen we die middag terug gingen kwamen we Zac vlak bij zijn huis tegen bij de Starbucks. We besloten een kopje koffie met hem te drinken en gingen daarna weer met hem mee naar huis.

Die avond zouden we met de baas van Zac en zijn personeel uit eten gegaan. Zac was na zijn uitspatting van die avond daarvoor nog niet helemaal de oude. Zijn vrouw was ook een enigszins, laten we zeggen “uit haar hum”, door het bacchanaal van de vorige nacht. Toen we dus bij Zac zijn baas aankwamen in een privé kamer in een restaurant was Zac een beetje stil. Het personeel en zijn baas begrepen dit niet zo goed omdat Zac anders redelijk wat noten op zijn zang heeft. De baas wist hier wel iets op. Chinese wijn. Dat was op dit moment wel het laatste waar Zac zin in had aangezien hij nog bezig was de grap van de vorige dag te verwerken. De glaasjes die we bij de Chinese wijn kregen waren nogal klein vonden we. En nu hadden we al geleerd in ons leven dat hoe kleiner het glaasje hoe hoger het alcoholpercentage. Nu, wijn kon je het niet meer noemen aangezien er een percentage in zat van 53 procent. Daar moest op gedronken worden en het duurde niet lang of Zac was weer zijn oude zelf en ook Keiko, de vrouw van Zac werd weer gezellig. Nadat de eerste fles er doorheen gejaagd was werd het tijd voor een tweede. Nu moet je ook weten dat elk glaasje wijn met een glas bier weggespoeld werd. Dat deerde de baas echter niets. Er moest nog een fles komen. Wij drongen er met klem op aan om een iets luchtiger wijntje te nemen aangezien we anders gierend naar huis zouden gaan en na het grapje van gisteravond leek niemand dat een goed idee. De baas gaf toe en liet een wijn komen met een wat lager percentage. Vol trots liet hij zien dat hier echt minder in zat. Ja, dat was waar maar 52 procent. Gelukkig begon de baas de drank goed te voelen zodat ie niet door had dat ik stiekem de wijn wegsmokkelde. Dat wilde zoveel zeggen dat ik niet in één teug het glaasje leeg dronken, wat wel de bedoeling was, maar dat ik er van zipte en dan deed alsof het glaasje leeg was. Dan schonken we snel de glaasjes weer vol van iedereen en proosten er weer op. Of je stoot per ongeluk je eigen glaasje om en daar moet dan weer op gedronken worden. Nadat de tweede fles ook op was moest er toch echt een derde komen. De baas en zijn personeel vonden dat wij nog veel te nuchter waren en snapte niet hoe dat kon. Zac vond echter dat er genoeg was gedronken en dat het tijd was om naar huis te gaan. Wij konden ons daar helemaal in vinden. Het einde van het verhaal was dat de volgende dag de kliniek gesloten was en dat ik fris als een hoentje nog maar eens met Anna Shenzhen gingen verkennen. Later die dag spraken we nog wat van de personeelsleden en die snapten maar niet dat ik de volgende dag nergens last van had. Wij hebben maar niet gezegd dat de helft van de dure wijn op de grond en door het eten lag.

Zac moest de volgende dag weg voor een conferentie in het noorden van China en wij besloten de volgende dag naar Macau te vertrekken. We zouden eerst door China naar Beijing en Shanghai reizen maar de Chinezen hadden wat ze noemden, The Golden Week. Dan is het Boeddha zijn verjaardag en is het ook 1 mei. Een belangrijke datum voor de Chinezen. Het betekende ook dat alles tjokvol zat in China en wij besloten dus uit te wijken naar Macau.

De volgende dag zaten we in de ferry naar Macau.

Guido

New Zealand

2012-04-30T07:32:00.000+02:00

After we had left Fiji behind, we soon found out that we were not able to change our flight to Hong Kong and that we had to stay for another 3 weeks in New Zealand before we could fly to Hong Kong.

The First week we spent in Auckland. We did some sightseeing, shopping and we arranged our China Visa. We also booked ourselves a campervan for the next two weeks We didn’t want a tiny campervans so we upgraded to a, what we thought, a slightly bigger van. The weather was nice but not as warm in Fiji so we wanted some indoor luxury.

When we arrived at the campervan rental company, we found out that our campervan was slightly bigger than we expected. It was more a touringbus size than a campervan size. Anyway, after two days of driving, the van didn’t feel so big anymore and it was time to explore the roads less travelled…and less paved. ..

In two weeks time we have seen every road on the North Island and hated every road map the kiwi’s made. That is something they cannot make..with some more things, but we won’t go into that as we have many kiwi friends…

Not only have we seen the country by road but also by foot, bike, and bus. We did some very nice hiking including the Tongariro crossing. A one day crossing over a volcano area with the top at 1900 meters. That was a hiking trip we would recommend everyone who is fit enough to do!

We also took a bus ride up North in Northland. That included a drive over the 90 miles beach (very weird to drive with a bus over the beach), sand boarding and a trip up to Cape Reinga. And finally as real Dutchies, we cycled around Napier to visit the wineries and savely “drink and drive”. Probably it is illegal to do so in NZ put it looked better than doing it by campervan.

The weather was oke. We only had 2 days of rain what was unbelievable compared with our last visit to New Zealand. We had temperatures varying from below 0 degree Celsius (at night near the Tongariro crossing) up to 23 degrees (during daytime in Northland).

After 3 weeks New Zealand we had seen enough and we were happy we could return our campervan and fly to a much warmer destination..Hong Kong..

Cheers Anna

Goodbye Fiji!

2012-03-29T21:20:00.000+02:00

After travelling around the Pacific for more than 4 months, we had decided it was enough and we made our plans to go to Asia. First of all we had to cancel our Samoa flight and forget about Tokelau. Forgetting about Tokalau after Tarawa was easy and it also turned out it was very easy to cancel a flight with Air Pacific. Our flight to Auckland was also easily arranged so everything looked to go smoothly. But then there was the bump…the flight from Auckland to Hong Kong could only be scheduled on the 18th of April and not a day sooner. That meant we were going to be stuck in New Zealand for 3 weeks. Well, if that was the only bump, we would go for it!

So on Friday we had made our decision and actions on it and there was only a weekend to spent in Fiji. Strange and even there is so much to look forward to, we felt a bit sad. Especially because it also meant we had to leave Mama’s…

On our last day Mama had a special day for us and after a amazing breakfast we had a lazy day and in the evening we had a awesome farewell diner with mama and the staff. A dinner never to forget! Mama’s tropic of Capricorn always feels like home but during the last months it really became our home and that made us also very sad when it was time to leave. But it is not a real farewell as I am sure we will be back in the future.

In the early morning on Tuesday we left Fiji and in 3 hours time we touched down in Auckland. Luckily mother nature was nice to us and the weather was good. We checked in our favorite hotel in Auckland and the thinking about Asia begun…and is still going on. We have decided to stay in New Zealand until the 18th of April and not to search any longer for a flight earlier to Asia. Another 3 week holiday in New Zealand. After that? We don’t know. Hong Kong, Macau, China….we will see.

For now we would like to thank mama’s for the wonderful times and we cherish our time there. Vinaka Vaka Levu mama and we will see each other again!!

Tarawa..it wouldn’t be so bad if it sank into the ocean due to global warming..

2012-03-22T09:52:00.002+01:00

Our trip to Tarawa started very early in the morning. We had to go to the airport at 2 am. Air Pacific changed the flight to four hours earlier.

After a smooth flight we arrived at Tarawa at 8 am. The immigration officer did his job very seriously and so did customs. After another 2 hours we were ready to leave the airport.

We were supposed to be picked up by a man named Joe, but he had an appointment with the dentist (I thought it was a joke) so his college picked us up. After paying an enormous amount of money for a 4 night stay at Tarawa we took a small canoe that brought us from South Tarawa to North Tarawa.

During our way up there we could see that the islands were overcrowded and that it was true that they shit on the beach and litter everywhere, where possible.

North Tarawa was not so overcrowded but still had all the other problems. We had a buia (shed) on the beach. We found out that we had to share the toilet, but we didn’t care because we were happy we didn’t had to shit on the beach as the locals. We could do our thing on a toilet and than flush it onto the beach. What a relieve. The water in the shower came from a well and smelled like rotten eggs and the dinner was as usual fish and rice or rice and Fish.

After 3 nights we decided it was not such a good idea to stay on Tarawa for 2,5 weeks and we send Air Pacific UK an email we wanted to leave Tarawa on the first flight out of there, Monday.

We received an email that it could be arranged and that the head office would take care of it and we would receive our e-ticket in a day. Perfect! So with that in mind we moved back to South Tarawa the next morning.

We were told that Mary’s was a great place to stay, so we went there. No luxury at all but a lot of expats stayed there and we had a lot of fun with them during our last days on Tarawa.

They took us on a WW-II trip, what was the only relevant history highlight of the island and we had amusing dinners with them.

During those days, we kept an eye on our email but we never received an e-ticket and after calling with Air Pacific it got clear to us that they, for some reason, didn’t want to change our ticket.

The last day we took an boat ride to a secluded beach on North Tarawa. Te beach was great. No litter and a relatively clean beach. The only thing bad about the trip was the ride with the boat. The boat was too small, or the waves to big, what made it such a bumpy ride that that night we couldn’t sit on a chair thanks to the bruises.

On Sunday night, we still had not heard from Air Pacific and we decided to go to the airport the next day and play the stupid tourist and talk ourselves into the plane.

On Monday morning we went to the check-in. That was not at the airport but at an travel agent. That the logical way they do it in Tarawa (!?!?!). Anyway, they could look into the system of Air Pacific and they told us we had a booking for the flight for that day but no e-ticket. Our original e-ticket disappeared as well and there we another 5 (!!) bookings on the original date. After looking very upset, the guy at the travel agent felt so sad for us that he cancelled all those flights an gave us a totally new e ticket on the flight that morning.

At 9 AM we took off from Tarawa to Fiji. What a relieve. This was not a tropical paradise..no wonder nobody heard from Tarawa before..

Kiritimati (Kiritimas) ook wel Christmas Island

2012-03-10T06:02:00.000+01:00

Daar zaten we dan. Voor de zoveelste keer op Air Pacific te wachten. Van alle vluchten die we met Air Patheti hebben gehad zijn er precies nul op tijd vertrokken. Deze keer ging hij zelfs niet op de dag dat hij zou moeten gaan maar pas de volgende dag. Nu hadden we wel het geluk dat de vlucht om 23.58 zou vertrekken en nu om 1.58 maar goed, toch twee uur vertraging. Uiteindelijk toch aan boord gegaan en konden we los richting Christmas Island.

Christmas Island is weer één van die plaatsen op de wereld die helemaal nergens over gaan. Waarom wij er dan ook naar toe moesten ontging mij dan ook volkomen. Het zal er wel mee te maken gehad hebben dat het het verst weg lag van alles in de grote oceaan en ook nog precies in het midden. Als je Christmas Island opzoekt in Google Earth en het dan precies in het midden van je beeldscherm brengt zie je alleen aan de randen nog wat land liggen de rest is water. Zo hebben wij het ook gevonden. Als je vervolgens inzoomt dan zie je een vliegveld liggen en waar vliegvelden liggen komen vliegtuigen leek ons en dus kan je er komen. Zo gezegd, zo gedaan.

Groot is Christmas Island niet, maar wel de grootste in zijn soort. Het is een atol en die zijn over het algemeen redelijk klein. Christmas Island is echter het grootste atol ter wereld. Het werd ontdekt door Captain Cook tijdens een kerstavond in de tijd dat hij het daar erg druk mee had. Ik moet zeggen dat ik het me altijd heb afgevraagd hoe dat gegaan moet zijn voor de locals. Staat er opeens een lijpe Engelsman op je strand te blaten dat hij je ontdekt heeft. Kijk je elkaar aan met een gezicht van “Ik ben hier al een tijdje hoor”. Persoonlijk zou ik trouwens onmiddellijk claimen dat ik Captain Cook ontdekt zou hebben en dat zijn schip dus nu van mij was, maar dat terzijde. Captain Cook was echter redelijk teleurgesteld want hij was inderdaad één van de eerste zo niet de eerste mens die dit eiland ontdekt had en blijkbaar heb je niets aan je ontdekking als er niet iemand is op zo’n eiland. Uit archeologisch onderzoek is echter gebleken dat er inderdaad nooit een mens heeft gewoond voordat Cook en zijn kornuiten voet aan wal zette. Veel had hij daar niet aan want het eiland was economisch gezien waardeloos. Er groeide vrijwel niets, het is zo plat als Nederland en er waren zelfs niet genoeg vogels om guano in winbare proporties te produceren. Jarenlang is er dan ook geen fluit met het eiland gedaan. Ergens in de 19^e eeuw is er een pater geweest die met een aantal Gilbertanen een kokosplantage getracht heeft op te zetten maar die ging in eerste instantie ten onder aan droogte en de zoute wind die over het eiland waait. Later is het nog wel enigszins gelukt maar tot de tweede wereldoorlog is het eiland zo goed als onbewoond geweest. En t oen kwamen de Britten. Ineens hadden zij en de Amerikanen wel interesse voor het eiland. Ze hadden namelijk een nieuw speeltje, de waterstofbom de grote broer van de atoombom. En wat is er nou leuker omdat te testen in een gebied waar toch niemand woont.

Het eiland werd voorzien van een uitstekend infrastructuur en maar liefst twee vliegvelden, het feest kon beginnen. Na een tijdje begon dit ook weer te vervelen en nadat een wat te enthousiaste bom een deel van infrastructuur wegblies gaven ze er in 1962 de brui aan. Een deel van het personeel dat was geïmporteerd van andere eilanden is er blijven wonen en vormt de huidige bevolking.

Intussen waren we geland op Kiritimati, zoals het eiland tegenwoordig heet. Je spreekt het uit als Kiritimas wat weer een verbastering is van Christmas. De locals wilden het zelf een naam geven maar waren blijkbaar niet erg geïnspireerd. De landing was er één die weer interessant te noemen was. Deze keer niet door turbulentie of andere weer fenomenen. De landingsbaan verkeerde echter in een vergaande staat van ontbinding. Sinds de Britten weg waren gegaan was er nooit meer wat aan gedaan. Zo kwam het ook wel eens voor dat de piloot de landing daar niet zag zitten en dan gewoon doorvloog naar Honolulu. De locals en soms expats teleurgesteld op de grond achterlatend. Wij hadden geluk en waren wel geland. Al snel diende zich een andere probleem aan. We gingen er vanuit dat wel ergens zouden kunnen slapen aangezien er redelijk wat accommodaties op het eiland waren. Ze waren echter net begonnen met het opknappen van de landingsbaan en dat werd voornamelijk door expats gedaan. Het enige echte hotel op het eiland zat dus vol en de rest van de accommodaties werd gevuld door fishermen, vissers. Een soort toeristen die hier uitsluitend kwamen om te vissen. Hier zit de zee nog vol met vis en niet van die kleine ook. Alles onder de 50 kilo wordt hier is als klein beschouwd. Voor ons betekende dit echter dat we een probleem hadden. Te meer dat er hier maar één keer in de week een vliegtuig land en daar waren wij net uitgestapt.

Gelukkig was er een Aussie die blijkbaar in de gaten had dat we een probleempje hadden. Hij was ook een fishermen en tezamen met zijn collega’s hadden ze een resortje, Ikari House, afgehuurd. Hij bood aan dat we met hem meegingen en dan wel zouden zien hoe we het probleem op zouden lossen. Daar hadden wij dan weer geen problemen mee en nadat we aan waren gekomen besloten de fishermen een kamer op te geven door met meer mensen in de andere kamers te gaan slapen. Zo kwam er een kamer vrij en hadden wij dus ook een kamer. Problemen zijn er om opgelost te worden zeg ik dan maar.

De volgende dag kwam er een volgend probleem aan het licht. Wij waren namelijk geen fishermen en wat moest je dan doen op een eiland. Jacob, de eigenaar van Ikari House, had het er een beetje moeilijk mee. De enige toeristen die op het eiland kwamen waren fishermen en wij hadden geen zin om te gaan vissen. Nu zat hij met het probleem dat hij een stel toeristen moest gaan vermaken. Wij vonden van niet en zo was ook dit probleem weer opgelost. Het ging hem echter volkomen boven zijn pet wat we dan op het eiland moesten doen. We vertelde hem dat we een auto nodig hadden en er dan wel uit zouden komen.

De volgende dag had Jacob een auto voor ons geregeld en wij zouden wel eens kijken wat er allemaal te doen was op het eiland. En na een dag rondrijden wisten we het. Jacob had gelijk, op het eiland was helemaal niets te doen, niets dat niet leuk was. Sterker het eiland was bomvol (met enigszins de nadruk op bom) met dingen waar toeristen door aangetrokken worden. Maar blijkbaar had niemand dat nog door. Het eiland had prachtige stranden om te zonnen en alle andere dingen die je kan doen op een strand. Je kan de overblijfselen van de bomtesten gaan bekijken die nog genoeg aanwezig waren. Je kan er blowkarten op de landingsbaan, er komt tenslotte maar één keer per week een vliegtuig en dat is altijd op woensdag. Verder kan je er snorkelen, natuurparken bezoeken, zwemmen in de lagoon, wadlopen op de flats, birdwatching. Een bezoek aan de copraplantage of de plaatselijke brouwerij of gewoon met een stel locals honing plunderen uit een bijenkolonie in een hole palmboom en vervolgens rennen voor je leven omdat de bijen dit geen grap vinden.

Het is maar een handvol van de dingen die je kan doen want er zijn nog veel meer dingen te doen. Die avond vertelde we onze bevindingen aan de fishermen en aan Jacob. De fishermen overwogen zelfs even om een paar dagen niet te gaan vissen en met ons mee te gaan en Jacob, welke een echte zakenman is, zag ineens veel mogelijkheden voor de toekomst. Jacob is namelijk zo’n beetje de enige entrepreneur op Christmas Island en heeft ongeveer de helft van de zaken op het eiland zijn in handen. De andere helft is van de kerken en de overheid en laat Jacob nou ook een godvrezend man zijn en lid van het parlement van Kiribati. Het kan geen toeval zijn.

De eerste week hebben we doorgebracht met snorkelen, tripjes en zijn we een keer gaan duiken. Dat laatste bleek een beetje een avontuur te gaan worden. Aangezien wij de enige toeristen op het eiland waren en dus zeker de enige sportduikers was het wat moeilijk om aan apparatuur en een gids te komen. Gelukkig waren er beroepsduikers op het eiland. Zij verdienen hun brood door zeeaquariumvissen te vangen die erg zeldzaam en een aantal daarvan zelfs endemisch zijn voor Christmas Island. Deze brengen bakken met geld op en laat Jacob nou ook dit handeltje in handen hebben. Ongevaarlijk is dit niet omdat de meest zeldzame en dus meest waardevolle op grote diepte voorkomen. Uit verhalen van Jacob hadden we al begrepen dat hierbij wel eens een duiker omkwam.

De apparatuur die we toegewezen kregen was van dusdanige belabberde kwaliteit dat het volkomen onverantwoordelijk was om hiermee het water in te gaan. We waren intussen wel wat gewend en besloten het erop te wagen. Het eerste duikje verliep dan ook niet erg voorspoedig. Onze apparatuur lekte aan alle kanten en zo nu en dan stopte onze automaat met lucht geven wat onder water enigszins een benauwd gevoel te weeg brengt. Zeker als het langer dan 20 seconden duurt. Een paar fikse klappen op het automaat verhielp het probleem meestal wel en anders kon ik altijd een paar teugjes lucht bij Anna halen of visa versa. Doordat echter overal lucht ontsnapte konden we niet langer dan 30 minuten onder water blijven omdat dan onze lucht al op was. Dit tot grote opluchting van onze gids want die was er onder water achter gekomen dat zijn luchtmeter kapot was en hij dus helemaal niet kon zien hoeveel lucht hij nog had. Anna vond het ook niet erg want veel van haar lucht lekte in haar trimvest zodat ze steeds bezig was tegen een ballonopstijging te vechten. Dat weerhield ons natuurlijk niet om een tweede keer een duikje te ondernemen. Een aantal problemen waren verholpen zodat de tweede duik veel rustiger en dus langer verliep.

Na een week was het voor de fishermen tijd om naar huis te gaan. Aangezien iedereen hier altijd op woensdag aankomt of weggaat wordt er dinsdag avond een uitgebreid afscheidsfeest gegeven. Ditmaal werd dit gecombineerd met een andere resortje waar ook fishermen zaten.

’s Avonds togen we met alle Aussie fishermen naar het resortje dat Crystal Beach heet. De fishermen daar bestonden enkel uit Japanse fishermen. Japanners zijn grappig.

Het werd dus een grappige avond en helemaal toen één van de Aussie fishermen zijn kaarttrucs weer eens liet zien. De Jappen houden wel van een leuke show en wij vonden de Jappen weer leuk om naar te kijken. Al met al een geslaagde avond dus. Temeer omdat we nu niet eens vis of kip te eten kregen maar varken alla Obelix stijl.

De volgende dag hebben we de Aussie en Jappen uitgezwaaid en een nieuwe Jap ingezwaaid. Deze keer een vrouwelijke, zij was helemaal niet grappig.

We besloten nog één nachtje bij Jacob te blijven om dan naar een ander hotel te gaan. Dit hotel heette toepasselijk het Captain Cook Hotel. Dit was vroeger, in de tijd van de Britten, Main Kamp. Het centrale kamp waar vandaan de bomproeven gecoördineerd werden. Dit hotel zat vol met expats die aan de landingsbaan werkten maar er was nog een kamertje vrij gekomen en dus konden we daar de rest van de week blijven. Dat die expats daar waren bracht ook een aantal voordelen met zich mee. Als toerist is er genoeg te doen op het eiland maar als je er een paar weken bent geweest dan gaat het toch redelijk vervelen. De expats hadden dus zo hun eigen manieren om zichzelf te vermaken en wij mochten daar van mee profiteren. Zo hadden ze op een avond een mega-bbq georganiseerd omdat een bepaald deel van de landingsbaan was afgekomen en wij waren ook uitgenodigd. Het vlees werd simpelweg ingevlogen vanuit Hawaï dus hadden wij ook weer eens lekker vlees en een leuke avond.

Ook hadden ze om zichzelf te vermaken een “luxeplek” gemaakt. Aan de lagoon hadden ze een mooi stuk strand uitgezocht, vervolgens een deel van de zee uitgegraven wat dienst deed als zwembad. Wat terrasjes en open huisjes gebouwd . Toiletten, een bar en een bbq neergezet en vervolgens de boel omheind. “VIP only” stond er boven de ingang. Wij waren meer dan welkom en als de expats aan het werk waren hadden wij het rijk alleen. Je keek uit over een prachtige blauwe lagoon en kon als je zin had één van de kayaks pakken die de expats er ook hadden liggen om zo de lagoon en de flats te gaan ontdekken. De flats zijn een soort wadden alleen dan geen bruin zand maar spierwit koraal zand. Het licht was er zo intens dat als je geen zonnebril zou dragen je binnen een half uur sneeuwblind zou worden bij 35 graden celcius.

De flats waren grappig, net als de Japanners, behalve dan die Japanse vrouw. De flats waren de kraamkamer van de zee om zo maar te zeggen. Alles wat er in de oceaan zwemt wordt hier geboren. Je komt er van alles tegen in miniformaat. Haaitjes, rogjes en ook zagen we een klein blowvisje. Deze schrok zo van ons dat hij zich ineens opblies om ons af te schrikken maar daarbij een belletje lucht inslikte. Het arme dier kwam onderste boven te hangen en wij konden duidelijk een bel in zijn buikje zien zitten die groot genoeg was om zijn evenwicht degelijk te verstoren. Na een luide boer, voor zo’n klein visje,(wij hoorden niets, maar hij vond van wel) kreeg het beestje weer zijn normale formaat terug en ging er vandoor.

Onze tweede week was zo goed als over en zoals de traditie op Christmas Island voorschrijft werd er op dinsdag avond weer een feest gegeven voor de vertrekkende toeristen. Nu waren wij de enige twee overgebleven toeristen in het Cook Hotel dus dat zou wat een summier feestjeworden, vonden ze in het Cook hotel, daarnaast zouden we dan met zijn tweeën een heel varken op moeten eten wat ons toch wat te gortig leek. Besloten werd dan ook om, tot grote vreugde van hun, alle expats uit te nodigen. Die wisten na een week werken op de landingsbaan wel wat ze aan moesten met een varken alla Obelix stijl. Op woensdag konden ze trouwens sowieso weinig doen aan de landingsbaan aangezien dan het enige vliegtuig moest landen. Het werd weer een groot feest met een aantal lokale muziek optredens waarvan er één zelfs goed te noemen viel. Het betrof een clubje van de lokale kerkelijke gemeenschap die hadden uitgevonden dat als ze met hun slippers een klap gaven op een pvc pijp er een leuk geluid uitkwam

. Zaag je vervolgens een reeks pvc buizen op verschillende lengtes net als een panfluit dan heb je een leuk instrument. Ze deden het optreden in aflopen leeftijd. Eerst een stel bejaarden en dan aflopend tot een aantal kleuters met een hun slippers achter de mega-panfluiten te zetten. Een vermakelijk optreden, dat wel.

De volgende dag zou het vliegtuig om 16.00 vertrekken. Het was weer Air Pacific dus we vroegen ons af hoe laat we echt zouden gaan. Rond twaalf uur hoorden we dat we al om 13.00 op het vliegveld moesten zijn omdat het vliegtuig om 15.00 al zou vertrekken. Om 16.30 stegen we op draaiden we nog één maal over Christmas Island en vertrokken weer richting Fiji.

Fiji - Part 2

2012-02-21T00:27:00.000+01:00

After returning from the Solomon Islands, we went straight back to Mama’s. The weather was horrible with a cyclone nearby and flooding around the country.

Luckily, we felt horrible as well, so we disinfected ourselves and our stuff and relaxed for a couple of days. After we started to feel a bit better, we changed some flights at the airline company and looked on the internet for some nice places to stay for the next week as we were not heading out of Fiji in another week time. Things were or to expensive or you had to go there on the Yasawa Flyer and that is not our favorite boat.

Still not knowing what to do, I woke up on Valentine’s day and looked once more on the internet. And there was something very interesting going on…SALE!!! So at 9.30AM I booked us a nice resort for the next 5 nights and called the Pacific Island air and booked ourselves an seaplane transfer to the Island. At 1 PM we arrived at the resort and the relaxing could begin!

The rooms were clean and the resort was clean too. A nice pool, white beach, blue ocean. Perfect!!...except for the meals and drinks…

We snorkeled a bit, hang in the pool a bit and just doing nothing. One day we felt energetic and we went diving. Seen some very nice soft coral, we had never seen before.

After five nights we took the boat back to the main island and we are ready to head out to Christmas Island. They say the people over there still live very basic and that their toilet is the beach and toilet paper is something that is not common…..I am so happy we had those 5 luxury days!!!

Tomorrow we fly to Christmas Island so I will be back online in two weeks!

Cheers Anna

Solomons Islands

2012-02-05T23:11:00.000+01:00

Honiara

We waren nog in Fiji, bij Mama’s. We liepen bij de buren aka The Smugglers naar binnen om onze was te doen omdat we wel verwacht hadden dat we dat de komende maand niet meer zouden kunnen doen. In The Smugglers was ook een klein winkeltje, typisch zo’n resort winkeltje waar ze van alles verkopen dat je thuis links laat liggen. Hier vonden we een kleinood. Een krijtje van geen betekenis op het eerste gezicht. Het betrof een stukje kalkkrijt dat je wel kent van vroeger en als je kinderen hebt waarschijnlijk van nu. Je kan het gebruiken om tekeningen te maken op allerlei ondergronden. Hier hadden ze er één of ander vergif aan toegevoegd waar kakkerlakken ter plaatse dood van neervallen. We hebben het maar gekocht, het zou altijd van pas kunnen komen niet waar?

Het was 8 uur in de ochtend de volgende dag. We stonden op Nadi airport om in te checken voor onze vlucht naar de Solomon Islands. We hadden verwacht dat Air Pacific weer eens mega te laat zou zijn maar tot onze verwondering was de vlucht precies op tijd. Een unicum. We checkten in en namen plaats. Na een rustige vlucht van ongeveer 4 uur landen we op de Solomon Islands. Nou ja, landen. Het was meer van we zijn er en laat hem nu maar uit de lucht vallen.

We liepen de luchthaven in en na een half uurtje stonden we buiten. We hadden een slaapplaats geregeld bij de Raintree Café. Tot onze verbazing werden we opgehaald en geëscorteerd naar de taxi. We reden vervolgens door Honiara, de hoofdplaats van de Solomons, waarover we zowel positieve als negatieve berichten hadden gehoord. Op het eerste gezicht verschilde het niet veel van menig derde wereld stad ergens anders in de wereld. Het had misschien nog wel het meeste weg van een stad in Afrika. Veel marktjes en kleine winkeltjes en natuurlijk overal rotzooi.

Na een korte rit kwamen we aan bij de Raintree. Het lag midden in een krotten wijk net buiten Honiara, maar wel aan het water. Waar overigens net zoveel rotzooi in dreef als op straat lag. Via internet waren we al een beetje gewaarschuwd voor de Raintree. Echter toen we incheckten zag het er allemaal wat donker maar netje uit. We hadden een kamer, een keuken en een badkamer. Alles was redelijk schoon alleen viel de stroom regelmatig uit. Wel verkochten ze er heerlijke pizza’s, beter dan menig Italiaan in Nederland. Na een goed diner besloten we naar bed te gaan. Het was intussen donker en daarmee kwam er een hele nieuwe wereld tot leven. Daar kwamen we achter toen we in onze kamer terug kwamen. Het stikte er werkelijk van de kakkerlakken en van de megaratten, al kwamen we achter die ratten pas later. Als voorzorg pakten we ons krijtje uit Fiji en besloten daar waar nodig was lijnen op de vloer te tekenen zodat de kakkerlakken ons niet konden bereiken. De volgende dag zagen we dat dit niet voor niet was geweest. We hadden bijna een kruiwagen nodig om alle kakkerlak lijken te verwijderen. Ook waren we ’s nachts enkele keren wakker geworden van grote katten die door onze kamer renden. Toen we echter het licht aan deden bleken dit geen katten, maar enorme ratten te zijn.

Na een paar dagen hadden we er genoeg van en zijn naar een hotel gegaan dat King Solomon heet. Hier was alles een stuk schoner, al ontkwam je hier ook niet aan de kakkerlakken alleen in iets normalere aantallen en afmetingen. We wilden ook plannen maken voor de rest van onze tijd in de Solomons en hier hadden ze internet zodat we verder konden plannen. In de bar van het hotel zijn we eens gaan kijken wat we het beste konden doen in de Solomons. Ons oog viel op de Western Provence. Niet dat we echt wisten wat we daar konden verwachten maar op Google Earth zag het er leuk uit en er waren veel eilanden. Zo gezegd zo gedaan. We boekten een vlucht naar Seghe en zouden vanuit daar opgehaald worden om neer een eilandje te gaan dat bestaat onder de naam Matikuri en daarna zouden we wel zien.

Seghe

De volgende dag stapten we om 13.00 in een taxi die ons van Honiara naar de Domestic Terminal zou brengen. Hier vandaan vertrokken de binnenlandse vluchten naar de verschillende eilanden en wij moesten tenslotte naar zo’n eilandje. Toen we de luchthaven aankwamen bleek onze vlucht een uurtje vertraagd te zijn. We waren intussen wel wat gewend en dat was dus geen probleem. Later kwamen we erachter dat we eigenlijk enorm geluk hadden gehad. Air Solomon vliegt namelijk niet op bepaalde tijden. Alleen op bepaalde dagen zoals we later uit zouden vinden.

Na een korte tijd gewacht te hebben stapten we in het vliegtuigje. We zouden aanvankelijk met een groter vliegtuig gaan, een Dash-8, maar die was gecrasht dus werden we in een Twin Otter gepropt die waarschijnlijk nog dienst had gedaan in de tweede wereldoorlog. Nadat we opgestegen waren hadden we goed zicht op het inflight entertainment system, de cockpit. Duidelijk was dat de meest cruciale systemen, de piloten, werkten. Na een kleine uurtje en zonder problemen kwamen we aan in Seghe. Dit bleek uit niet meer te bestaan dan een graslandingsbaan, een marktje en een aanleg steiger voor boten.

We werden opgewacht door Benjamin, voor vrienden Ben. We waren natuurlijk meteen vrienden en mochten hem Ben noemen. Hij moest nog even wachten op wat boodschappen van de markt en dan zouden we gaan. Het bootje waarmee we naar zijn plaats, Matikuri, gingen was van het type dat je overal in de Solomons zag. Simpele motorboot van glasvezel waarvan de punt een kleine overdekte open opbergruimte had waar je wat spullen in kwijt kan. Het bootje ging met een gemoedelijke snelheid richting zijn resort. Dit gaf ons wat tijd om van de omgeving te genieten die werkelijk ongekend was. Het water was van een azuurblauw zoals we die alleen bij de Seychellen en Turks en Caicos hadden gezien. De eilanden bestonden uit een jungle zo dicht en zo origineel dat je het alleen kent van verhalen van vroeger. De jungle liep tot in en over de zee, geen huizen, geen resorts en helemaal niemand behalve wij in de boot en de natuur. Natuur die werkelijk ongelofelijk is. Papagaaien, krokodillen, haaien, dolfijnen, dugongs en alles in die mate dat het lijkt of er helemaal niet zoiets als bedreigde diersoorten kunnen bestaan.

Bij Matikuri aangekomen bleek dit te bestaan uit een groot centraal huis met een enorme veranda over de zee, een drietal bungalows met ook een enorme veranda over de zee en een soort dorm. We bleken niet de enige toeristen te zijn. Er was nog een Australische Couple. De enige twee toeristen die we tegen zouden komen in de Solomons. Onze bungalow was primitief maar prima. Lekker ruim en helemaal boven het water. Dit betekend dat er weinig tot geen ongedierte zou zitten en dat was ook wel weer eens leuk voor een verandering.

Rond etenstijd gingen we naar het hoofdhuis om daar eens wat te eten. De etenstijden waren prettig geregeld hier. Ontbijt was ’s ochtends. Lunch was tussen de middag en avondeten was ’s avonds om half acht, of wanneer het uitkwam. We spraken wat met het Australische Couple en kwamen er zo achter dat er elke avond gekaart werd. Een spelletje dat Locker genoemd werd. Heel erg simpel en inderdaad, ’s avonds vonden wij onszelf aan een spelletje Locker. Na twee dagen ging het Couple weer terug naar huis en hadden we het eiland voor onszelf. Zij hadden de vlucht van 15.00 die middag, dus ze werden om 09.00 door Ben naar het vliegtuig gebracht en vlogen om 11.00 terug naar Honiara. Zo ging dat met Air Solomon.

Nu wij het eiland voor onszelf hadden werd het tijd om ons in het lokale tijdverdrijf te verdiepen. Vissen. Het leukste om hier naar te vissen was squid ofwel inktvis. Dat gaat als volgt. Je zoekt op de stijger waar de squid zich bevinden en dan gooi je een lijntje uit met een namaak visje. De squid vindt dit interessant en probeert deze te pakken. Als hij eenmaal toeslaat zit hij vast aan de haken in het aas. Vervolgens haal je dan rustig de squid uit het water. Dit is niet geheel zonder gevaar, de squid heeft namelijk een voorraad inkt. Als je de squid op het verkeerd moment boven het water takelt spuit hij je helemaal onder met een zwarte inkt die je niet meer uit kleren krijgt. Na een tijdje bleken we hier goed in te zijn en haalde er redelijk wat binnen. De locals gebruiken ze het liefst als aas om grotere vissen binnen te halen. Wij vonden ze echter nogal lekker zodat we elke avond onze eigen gevangen squid te eten kregen.

Wat ook leuk was aan het vissen vanaf de steiger is dat je nooit alleen aan het vissen was. Er was namelijk een plaatselijke haan die heel erg eenzaam was. Hij was helemaal alleen op het eiland. Geen hennen, geen hanen alleen de locals die hem meestal wegjaagden. Wij vonden het echter prima als hij er bij kwam zitten. Hij bedelde ook niet om eten hij wilde gewoon gezelschap. Gevolg was dan ook dat bij veel dingen die we deden er een haan naast ons stond of lag. Dat vond ie blijkbaar leuk. Ook als de haan er niet was werden we vaak gezelschap gehouden door een haai die daar zijn territorium had en altijd als we aan het vissen waren kwam hij even kijken of er misschien wat was overgebleven van de squid of andere vissen die we vingen. Maar goed, je hebt vissen en je hebt vissen en vissen gingen we de volgende dag doen.

De locals hadden ons voorgesteld om de volgende dag echt te gaan vissen, vissen zoals als zij dat doen. Ons leek het een prima plan. Vissen wordt hier gedaan op drie manieren. Trawling, de boot varende houden en daarachter een lijntje houden met aas net zolang tot er een vis bijt. Fishing, een lijntje uitgooien met aas als de boot stil ligt en dan maar hengelen. Diving, met een speer en snorkels het water in gaan en dan op jacht naar kreeften. Ze hebben ook verschillende tijden wanneer je welke gaat doen. Trawling, einde van de middag. Fishing, einde van de middag begin van de avond. Diving, als het pikdonker is.

Aan het einde van de middag vertrokken we om eerst te gaan trawlen. De truc is om vogels te spotten die aanwijzen waar een grote school vissen zich bevindt. Na een korte tijd spotte we onze eerste school. De jacht was begonnen. Iedereen gooide zijn lijnen uit en met volle snelheid voeren we over de school. Je zou verwachten dat het een kwestie van geluk is maar dat is het niet. Het is een samenwerkingsverband van veel factoren. Het gaat als volgt, de tonijnen zoeken de school vissen op en jagen deze voor zich uit. Dan komen de vogels om aan te geven wat daar gebeurt. Hier komen dan de dolfijnen op af om deze school tot een grote bal samen te kneden. De tonijnen kunnen hier dan makelijker hun vissen uit pakken en de dolfijnen vervolgens ook. Dan komen de mensen met hun aas dat er uitziet als de vissen uit de school waar de tonijnen vervolgens in happen. Door met hun boten ook om de school te varen zorgen ze er samen met de dolfijnen voor dat de school niet kan ontsnappen wat weer goed is voor de tonijnen al moeten ze er een paar soortgenoten opofferen. De vogels pikken de restjes op zodat iedereen profiteert.

Na dit spektakel en genoeg vis zochten we een goede spot om te gaan Fishing en te wachten tot het pikdonker was zodat we op jacht konden naar kreeft. Het weer was er intussen niet beter op geworden. Overal om ons heen onweerde het alsof de derde wereldoorlog was begonnen. Aan alle kanten om ons heen flitste en donderde het. Toen het uiteindelijk boven ons ook begon te flitsen begonnen we ons een beetje zorgen te maken. Helemaal toen de bliksem niet ver van ons een paar keer insloeg. We waren tenslotte op die grote oceaan wel het hoogste punt en we hadden redelijk wat stalen objecten bij ons. De locals zagen dit niet echt als een groot gevaar. Ze gingen staan met een groot stalen mes in hand, zwaaide daar een beetje mee rond en ‘sneden’ dan zo de storm in stukken. Ze zeiden dat dit tot nu toe altijd had gewerkt… Ja, anders had je hier nu niet gestaan!

Na 19.30 werd het donker en we stopten met Fishing om naar onze volgende spot te gaan om op jacht te gaan naar kreeft. Het weer was intussen iets beter geworden, dat wilde zoveel zeggen dat het niet meer recht boven onze hoofden onweerde maar dat dit natuurgeweld zich afspeelde op veilige afstand. Niet dat het gestopt was, om ons heen was het nog steeds een hel die misschien nog het meest deed denken aan Dante’s inferno. Onder deze omstandigheden trokken we onze snorkelspullen aan, pakten we een onderwaterlamp en een speer en lieten ons achterover van de boot in het zwarte water vallen. Boven water was het op de flitsen na pikkedonker geweest maar op het moment dat we het water raakten ontplofte dit in een surrealistische wereld van licht. Het was of we ons ineens in het midden van het heelal begaven. Door onze aanraking met het water besloten alle algen en kwallen licht te gaan geven zodat het leek dat je door het heelal bewoog. Links en rechts schoten talloze vissen en haaien weg om een veiliger heenkomen te zoeken. Toen het licht langzaam wegstierf knipte we onze zaklantaarns aan en gingen op jacht naar kreeften. Deze komen te voorschijn in het donker en als je op ze schijnt blijven ze roerloos zitten totdat je ze aan een speer rijgt. Dit was echter minder makkelijker dan het leek. Het pantser van deze beesten is zo hard dat je speer er makkelijk op af ketst. Na een paar mislukkingen besloten we de T&C methode toe te passen. Deze methode is door een paar specialisten ontwikkeld in Turks & Caicos en gaat als volgt. Je jaagt de kreeft uit zijn hol en gaat er dan achteraan. Door het type metabolisme dat de kreeft heeft kan hij alleen maar kort sprinten en is dan uitgeput waarna je hem zo op kan pakken. Na een lange tijd onder water en een aantal kreeften later besloten we weer aan boord te gaan. De locals waren blij toe want toeristen blijven in de regel niet een paar uur in het water, hooguit een half uur.

Het was tijd om terug te gaan naar Matikuri om daar de kreeften en vis te gaan eten die we gevangen hadden. Het onweer was weer in hevigheid toe genomen. Overal om ons heen werd de lucht verlicht door enorme onweersbuien. Verder was het pikkedonker…. Tot het moment dat we gingen varen. Ineens waren we daar waar je niet voorstellen dat het kan bestaan. De hemel was zo donker dat het donkerder was dan je ogen dicht doen in een grot. De oceaan bestond niet en ging zonder horizon over in het donker van de hemel. In die duisternis was een bootje die vaarde op zijn eigen sterren, omringd door onweer dat niets verlichte behalve zichzelf. Doordat het bootje de oceaan doorkliefde activeerde het allemaal algen en kwallen tot het geven van een enorme hoeveelheid licht die het bootje leken te laten varen in een spoor van licht. Door de duisternis en de onweer in verte leek het net of we op niets voeren maar dat we door de lucht vlogen omringd door licht van organismen in de zee en flitsen zonder donder.

Die avond aten we kreeft.

De boot

Aan alles komt een eind zegt men wel eens. Domme uitdrukking want het is niet eens waar. Toch was het wel tijd om Matikuri te verlaten. We hadden een reservering met Air Solomon van Seghe naar Gizo. Intussen wisten we dat dit wel eens kon betekenen dat we met de boot zouden moeten. Onze vlucht zou om 15.00 uur gaan. Een dag van te voren hoorde we dat we op de wachtlijst stonden omdat het vliegtuig overboekt was. Er kunnen nu éénmaal niet zoveel mensen in een Twin Otter als in een Dash-8. Op de dag zelf hoorde we dat het vliegtuig niet ging omdat er geen mensen hadden geboekt…..? Dit betekende dus dat we met de boot moesten en als je de schepen hier gezien zou hebben dan zou je weten dat het een heel nieuw avontuur zou worden. Maar goed, met het vliegtuig was het maar 12 minuten dus hoe lang kan het zijn met de boot?

We vertrokken ’s avonds om 22.15 uur uit Matikuri. De boot zou ergens tussen 2.00 en 3.00 ’s nachts gaan afhankelijk van het weer. Om die tijd te overbruggen konden we zolang in Ben zijn huis (in aanbouw) bij het vliegveldje in Seghe wachten. Daar hebben we geprobeerd wat te slapen maar er waren net te veel ratten die ons wakker hielden zodat we om 2.00 ’s nachts er maar uit zijn gegaan. Samen met Ben zijn we over het vliegveld naar het marktje gelopen dat bij de aanlegsteiger voor de boot lag. Het marktje bestond uit niet meer dan een paar rijen banken met daarvoor planken om waren uit te stallen. Het geheel was overdekt en had ongeveer de lengte van een tennisbaan maar net wat smaller. Tevens diende het als wachtplek voor de boot. Het was er redelijk druk en doordat het als marktplaats dienst deed stikte het ook hier weer van het ongedierte.

Om 4.30 arriveerde eindelijk onze boot en prompt werd de markt geopend. De boot had vertraging opgelopen omdat de motor het onderweg twee keer had begeven. Zoals de boot eruit zag was dit heel waarschijnlijk. Bij de boot ontmoette we Eva, de zus van Ben. Zij moest net als ons ook naar Gizo en zou ons wel wegwijs maken op de boot. Kwart over vijf vertrok de boot eindelijk. De boot deed ook dienst als vrachtschip dus er moest eerst nog heel wat uitgeladen worden. De kraan gebruikte echter zoveel stroom dat om de haverklap het licht op de boot uitviel, wat ervoor zorgde dat het uitladen even had geduurd.

Anna had van Eva een dekentje en een kussen gekregen zodat ze even op het dek haar ogen kon dicht doen. Binnen in het schip was dit haast onmogelijk omdat de temperatuur daar veel te hoog was. Ik heb er een kip een ei zien liggen die direct door een local genuttigd werd… gaar.

Na ongeveer anderhalf uur varen begon het licht te worden. Eindelijk kon ik wat waarnemen van de omgeving. Tot mijn verbazing waren we vlak bij de plek waar we een paar dagen daarvoor gesnorkeld hadden, vijf minuten varen van Matikuri! Toen de locals zeiden dat het de Slow Boat was hadden we kunnen weten dat Slow in Solomon ook echt Slowslowslow is. Na een korte berekening zou dit dus betekenen dat we niet eerder aan konden komen dan 15.00 die middag. Wat waren we optimistisch.

De boot ploegde en stampte langzaam maar onzeker naar zijn bestemming. Gelukkig was het prachtig weer zodat we aan dek konden blijven, tenminste tot de zon ons er af zou branden. Voorlopig was het nog vroeg waardoor het nog lekker koel was aan dek. De eerste twee uur heb ik me vermaakt door naar een bemanningslid, die de afmeting had van een leopardtank, te kijken die tv keek. Hij zat in het hokje van de kaartverkoop naar iets te kijken wat hem mateloos intrigeerde. Zijn vrouwelijke collega vond het duidelijker minder interessant want die was in slaap gevallen. Tijdens het kijken ging de man zijn mond steeds verder ophangen en kwam er een kakkerlak steeds dichter bij om de resten van zijn ontbijt te inspecteren. Net toen de kakkerlak zijn mond in dreigde te verdwijnen gebeurde er iets op tv wat de man kennelijk hilarisch vond. Bulderend van het lachen ramde hij zijn vrouwelijk collega zo hard op de schouders dat je deze hoorde kraken. Blijkbaar gebeurde dit vaker want ze deed niet veel meer dan haar ogen een klein beetje open om te kijken wat er aan de hand was. Dat was echter net genoeg om te zien dat de kakkerlak vanuit zijn mond in haar drinken was beland. Hierdoor ontstak zij in woede en begon de man uit te kafferen, wat echter geen zin had aangezien dat deze alweer in lethargische toestand tv aan het kijken was. Zij besloot dan ook om maar weer te gaan slapen totdat haar collega haar, na weer iets op tv, een nieuwe hernia ramde.

Net toen dit tafereel een beetje begon te vervelen brak er rumoer uit op het schip. Bij de boeg stonden ineens een aantal mensen te schreeuwen en te klappen. Dat resulteerde erin dat vrijwel iedereen aan boord naar voren vloog om deel te nemen. Bij nader onderzoek bleek dat het ging om dolfijnen die het prachtig vonden om in de boeggolf van de boot te springen en te buitelen. Al snel werd het schip omgeven door een hele groep dolfijnen die voor en naast het schip hun kunsten vertoonde. Het zou niet de laatste keer zijn die dag. Regelmatig werden we vergezeld door grote groepen dolfijnen die een na tijdje het schip begeleid te hebben weer verdwenen in de oceaan.

Na een paar uur varen was het tijd om in de eerste haven aan te leggen. We voerden door een baai die alle kleuren blauw heeft die je maar voor kan stellen en omgeven werd door net zoveel kleuren groen van de jungle die vrijwel de hele baai omsloot. De haven was opmerkelijk te noemen, die was er namelijk niet. Het bestond uit niet meer dan een paar blokken beton in het water om het schip aan vast te maken. Toen het schip aan had gelegd werden we onmiddellijk belaagd door tientallen houten kano’s die van overal leken te komen. Van boven op de heuvel kwam ineens een hele roedel mensen naar beneden gestormd die via een geïmproviseerde steiger, dat wil zeggen een rij aan elkaar gebonden kano’s, de boot innamen. Het dek werd schoongeveegd van mensen en in minder dan 2 minuten tijd was het dek veranderd in een marktplaats. Het was voor de mensen zo ongeveer de enige manier om wat geld te verdienen. Het werkte ook prima want bijna iedereen aan boord kocht wat. Het waren voornamelijk etenswaren die te koop aan werden geboden, maar ook souvenirs…? Het was voor de mensen aan boord dus ook blijkbaar een belevenis want de souvenirs vonden gretig aftrek.

Na een klein uurtje vertok de boot weer. We kregen intussen het idéé dat we wel eens later dan 15.00 konden aankomen. Tenminste als de boot bij elke ‘haven’ zo lang ging stoppen. Langzaam voerden we verder om eens in de zoveel tijd bij een soort van haven aan te leggen. Bij elke haven was er weer een soort van markt waar mensen waren verkochten. Soms aan boord en soms in de haven. Elke dorp had ook zijn eigen ritueel om de boot te verwelkomen of vaarwel te zeggen. Bij één dorpje had je een markt dat meer weg had van een braderie terwijl in een ander dorpje de lokale kinderen stiekem aan boord klommen om van bovenaf de brug in het water te springen toen de boot net vertrokken was. Alles was gezet in het meest onvoorstelbare decor van jungle, eilanden, blauwe oceaan en alle zeedieren die je maar kan bedenken. Wij waren intussen zo moe van het wachten en een nacht doortrekken dat we zo nu en dan wegdoezelden tot grote hilariteit van de locals die maar niet konden begrijpen wat twee blanken aan boord deden. Intussen kenden we ook zo een beetje iedereen omdat de meeste mensen een praatje wilde maken en dat dan vervolgens niet voor zichzelf hielden. Langzaam aan begonnen we in de buurt van de plaats van bestemming te komen. De kapitein besloot de één na laatste haven over te slaan omdat de mensen makkelijk vanaf de laatste haven daar naar toe konden lopen. Dat scheelde toch wel meer dan een uur zodat we uiteindelijk om 19.15 Gizo in zicht kregen. Eenmaal aangelegd konden we weer verder in ons eigen tempo. Twee minuten later hadden we een hotel geboekt, hadden we gedoucht en zaten we met een drankje in onze hand te kijken hoe de andere mensen van boord gingen. Drie uur later zaten we er nog steeds op ons eten te wachten. We hebben dit toen maar geannuleerd en zijn naar bed gegaan.

Gizo

Gizo is de hoofdplaats van de Western Provence en bestond uit niet meer dan een straat dat vol was met winkeltjes van chinezen en een paar locals. Verder was er een groot, gloednieuw ziekenhuis dat door onder ander Japan was betaald. Het zou in augustus vorige jaar al open zijn gegaan als er niet wat problemen waren. Om te beginnen was het lokale elektriciteitsnet niet berekend op een afname ter grote van het ziekenhuis, daarnaast was nog niet duidelijk wie de stroom moest betalen. Ook was er geen keuken en geen wasserij. De ontwerpers waren er vanuit gegaan dat dit niet nodig was aangezien ziekenhuizen in het westen dit tegenwoordig allemaal uitbesteden. Een ander probleem was dat er niemand in het hele land was die wist hoe de apparatuur te bedienen, laat staan te onderhouden. Lang leve de ontwikkelingshulp.

Wij verbleven in het Gizo Hotel, een plek die duidelijk betere tijden had gekend. We waren daarom ook niet van plan er erg lang te blijven. De keuze was ook niet erg moeilijk, Gizo was het toeristische hart van de Solomons en we hadden dus alle keuze. We besloten ze alle drie uit te proberen. Te beginnen bij het Sanbis Resort.

Dit was een resort gelegen op één van de weinige privé eilanden in de baai. Het was prachtig verzorgt en had een mooi uitzicht. De prijs was er wel naar, 400 euro per nacht. De eigenaar gaf aan dat wij de enige toeristen zouden zijn. We vonden dit geen probleem als er wat van de prijs af kon. Dat kon en voor een bedrag 140 euro per nacht mochten we er twee nachten verblijven. De eigenaar Hans was van Australische komaf en had een iets andere werkmentaliteit dan de rest in de Solomons en dat was waarschijnlijk ook de enige reden dat hij het resort in een dergelijke staat kon houden. Het was het enige echt westerse wat tegen zouden komen in de Solomons. We hebben er niet veel gedaan. Het belangrijkste dat we gedaan hebben is naar Fat Boys Resort gekanood dat op het zelfde eiland lag. Hier hebben we een huisje geboekt voor de laatste twee dagen in Gizo. Verder hebben we in het Sanbis alleen pizza’s gegeten. Er was een local die hier zijn ziel en zaligheid in legde en daarmee gelijk de lekkerste pizza’s ter wereld maakten.

Na twee dagen zouden we om twaalf uur opgehaald worden om naar de volgende plek te gaan, Oravae. Die ochtend kregen we van Hans te horen dat de mensen van Oravae ons toch niet op zouden halen maar ze ons op zouden halen van de pier in Gizo, om twee uur. Hans bracht ons gelukkig even naar Gizo en om 14.00 stonden we gereed in Gizo. Geen Oravae te bekennen. Om 14.47 kwam er eindelijk iemand aan, zei sorry en ging vervolgens naar de markt om boodschappen te doen. Wij stonden intussen al bijna klaar om terug naar het Sanbis te gaan. Net op tijd kwam de man van Oravae terug zodat we uiteindelijk toch naar Oravae vertrokken. Daar aangekomen hadden we een enorme bungalow tot onze beschikking. Het bestond uit een grote woonkamer, een binnen- en buitendouche, een keuken , een slaapkamer en een enorm terras over het water. Verder was er een enorme opblaasstoel die je kon gebruiken om op het water in de zon te relaxen wat we niet hebben nagelaten.

De volgende dag werden we onuitgeslapen wakker. Het huis was vergeven van het ongedierte. We waren intussen wat gewend maar de kakkerlakken hier waren zo groot als huismussen en daar werd op gejaagd door spinnen die niet veel kleiner waren dan een voetbal. Dit probleem hebben we gelijk getackeld door onze magische krijt weer te voorschijn te halen en het huis te voorzien van krijtstrepen. Ook hebben we de klamboe boven ons bed vervangen door onze eigen klamboe die de afmeting heeft van een kamer en die ons al vaker van pas is gekomen. De volgende dag konden we weer lijken ruimen alleen was ons eten aangevreten door ratten zodat we besloten dit maar vers te vangen en direct op te eten en niet meer af te nemen.

Intussen was het zaterdag en zouden we gaan duiken met een Spaans stel dat duiken regelde in de omgeving van Gizo. Het weer was een beetje slechter geworden en dus een goede dag om te gaan duiken. We hadden om 09.00 afgesproken en ze waren er om 09.10. Tja, wat kan ik zeggen ze zijn tenslotte wel Spaans en dus iets te laat. We voeren met ze naar de eerste duikstek. Het was een passage waar twee stromen elkaar ontmoeten waardoor er veel voedsel in het water zat. Hierdoor stikte het hier van de vis. Ook zaten hier weer haaien. Al had Anna in het begin van onze reis haaien nog spannend gevonden intussen hadden we er zo veel gezien dat ook Anna er niet meer warm of koud van werd. Bij Matikuri had zelfs de huishaai regelmatig om ons heen gezwommen als we in het water aan het spelen waren. Een moment was zeer grappig, er waren toen locals die waarschijnlijk daarna dachten dat ik één of andere tovenaar was. De huishaai was intussen ergens anders gaan kijken maar Anna en ik hadden een enorme boomstronk gevonden die al tijden bij de steiger in het water lag. Het was ongeveer een 80 centimeter dik en de boom had een doorsnee gehad van een meter. De stronk was helemaal doorweekt van het water en bleef nog net drijven. Alleen dit wisten de locals niet. Toen we uit waren gespeeld ging ik op de stronk staan en zette zo hard ik kon af. Dit zorgde ervoor dat de laatste lucht uit de stronk verdween en hij afzonk naar de bodem van de oceaan. Nadat ik, “tadaa” had gezegd en wegzwom heb ik locals heel lang, heel verbaasd naar het water zien staren. Ik was natuurlijk zelf ook verbaasd maar goed ik wist wat er gebeurd was. De locals begrepen er geen biet van.

Nadat we uitgekeken waren in de passage gingen we tegen de stroom in weer naar boven voor onze safety stop welke altijd moet na een tijd duiken onder water. We konden weer aan boord klimmen maar besloten naar de plek te zwemmen waar we gingen lunchen. Na de lunch zouden we een duikje gaan doen bij een wrak uit de tweede wereldoorlog. Het was een Japans vrachtschip dat door de geallieerden was getorpedeerd. Het lag niet al te diep en was behoorlijk groot. De duikleider vertelde wat we zoal konden aan treffen in het schip.

Op een bepaald moment zei hij dat er allemaal sakeflessen lagen in het voorste deel van het schip. Anna en ik reageerde tegelijkertijd met een ineens zeer geïnteresseerde, Oh..! Dat direct omsloeg in een teleurgestelde, Oh… Toen we te horen kregen dat ze allemaal leeg waren. We gingen het water in bij het midden van schip dat op zijn zij lag. Via de zij- en achterkant zijn we via de schroef en dan de bovenkant naar de het voorste cargohole gegaan. Hier zat een enorm gat van de torpedo. Via dit gat zijn we het schip in en weer uit gegaan. Overal waren nog objecten te zien die deden herinneren aan die tijd. Na een uurtje gingen we weer naar boven. Het weer was intussen omgeslagen en zou de daarop volgende dagen niet beter worden.

Het weer was omgeslagen van zo nu en dan een buitje naar een echte moesson. Bij Vanuatu en Australië was een cycloon gaande en wij kregen de uitlopers daarvan. Die dag zouden we naar Fat Boys gaan er we zouden opgehaald worden om 11.00 uur. Om 10.30 waren ze er al om ons op te halen. We besloten nog even te wachten tot de ergste regen over was en begonnen toen onze tocht naar Fat Boys. Hier aangekomen bleken we weer de enige toeristen te zijn. Vroeger was Fat Boys de place to be, maar dat was allemaal voorbij. De vorige managers waren hun eigen beste klanten geweest en het was behoorlijk afgetakeld.

Sinds een week hadden ze een nieuwe manager die boel weer op poten moest krijgen. Gelukkig maar want daardoor hadden we in ieder geval elektriciteit en warm water. Warm water, dat was de eerste keer in de Solomons. Gelukkig maar want de volgende dag werd ik wakker met koorts. Het moest er een keertje van komen met al dat ongedierte hier. Na een dag op bed voelde ik me al een stuk beter. In Fat Boys was niet zoveel te doen en het weer hield ook niet over. Daarnaast voelde ik me niet goed genoeg om iets te ondernemen dus hebben we het er twee dagen van genomen. We hadden uitzicht op Kennedy Island. Dit was het eiland waar president Kennedy in tweede wereldoorlog zich een paar dagen verscholen heeft gehouden voor de Jappen die zijn boot hadden geramd en naar de kelder hadden gejaagd. Hij heeft in zijn hele leven nog een kokosnoot bewaard die hij gevonden had op dit eiland om te overleven. Deze heeft tijdens zijn presidentschap ook altijd op zijn bureau gelegen in de Oval-Office en is nu te zien in het museum dat aan hem gewijd is, in Washington geloof ik.

Na ons verblijf in Fat Boys was het weer tijd om terug te gaan naar Honiara. Met Solomon Airlines. Het vliegtuig zou gaan 16.15, de dag van te voren hoorden we dat het vliegtuig zou gaan om 15.05.

Om 16.45 stapten we in het vliegtuig dat werd bestuurd door een blank meisje van rond de 16, dat was ze natuurlijk niet maar zo zag ze er wel uit. Het werd ook al snel duidelijk dat het een lesvlucht was. Zij was dan wel gezagvoerder maar de copiloot keek er op toe of ze alles wel goed deed. En dat deed ze, nog niet eerder in de Solomon werd er een vlucht zo goed gevlogen. We vlogen na 15 minuten over Seghe om na een uur boven Guadalcanal te vliegen. Hier zagen we dat de cycloon hier behoorlijk had huisgehouden. Alles was overstroomd. De piloten gooide zelfs het vliegtuig scheef om eens goed te zien wat er allemaal overstroomd was. De oceaan was ook niet langer blauw meer maar had meer de kleur van de Noordzee door al het water uit de rivieren. Een meisje dat naast ons zat vond dit scheefhangen allemaal niet zo leuk. Ze zat al te trillen als een rietje sinds we opgestegen waren.

Na de beste en de zachtste landing ooit namen we de taxi naar ons hotel in Honiara. Van onze chauffeur hoorde wel al dat Air Pacific niet kon vliegen vanwege de cycloon. Aangekomen in ons hotel werd dit bevestigd door de enorme hoeveelheid mensen die zich in het hotel bevonden dat normaal alleen door expats en een verdwaalde toerist bezocht werd. We konden gelukkig nog een kamer krijgen en hebben deze genomen.

Overmorgen gaat onze vlucht naar Fiji, er schijnt weer een cycloon in aanbouw te zijn bij Fiji. Eens kijken of Air Pacific voor ons nog een paar dagen wil betalen in King Solomon.

Solomon Islands- part 1

2012-01-14T23:25:00.000+01:00

Na wonderbaarlijk geen vertraging te hebben met Air Pacific, kwamen we om elf uur s ochtends aan op het vliegveld van Honiara. Meteen viel ons op dat er best nog wat blanken bij ons in het vliegtuig zaten. Bij immigratie zagen we dat ze bijna allemaal een paspoort van de VN hadden en de verhalen die we tot dan toe hadden gehoord waren dus waar.

Tot een paar jaar geleden was er veel onrust in de Hoofdstad en op het hoofdeiland. Na meerdere pogingen vanuit de buitenwereld om dit te stoppen, heeft Australië in 2006 ingegrepen en het leger naar het land gestuurd. Sindsdien wordt door hun de orde bewaakt en zijn er verschillende international organisaties het land binnengekomen om de vrede te bewaken en het land weer op te bouwen.

Vandaag de dag kan je weer overdag op straat zijn en beginnen er langzaam weer winkels en ondernemingen op te bloeien. Helaas is de toeristen industrie nog niet in ontwikkeling en durf ik bijna wel met 100% te zeggen dat we de enige buitenlandse toeristen op dit moment zijn. Er is nog veel armoede te zien en als het donker is dan zijn de straten niet meer veilig.

Wij zitten in een accommodatie wat bij een cafeetje hoort in een buitenwijk. De accommodatie is prima voor Solomoaanse begrippen en er is s nachts een bewaker aanwezig.

Hetgeen waar ik het meeste aan moest wennen waren de creapy crawlers die aanwezig zijn. Zo hebben we in onze kamer, vooral s nachts, vechtende ratten (zo groot als een kat) en lopen de kakkerlakken (van 10 cm of groter) vrijelijk rond. Even wennen dus.

Ook worden we elke nacht wakker van vechtende honden, schreeuwende mensen etc. Geen idee waarom dat zo nodig s nachts moet.

Maar goed, als je de volgende ochtend wakker wordt en je ontbijt nuttigt terwijl er een school dolfijnen langs zwemt en de tonijnen salto’s maken, dan ben je dat wel weer snel vergeten.

Toch hebben we na de zoveelste stroomuitval en kakkerlakken aanval, 1 nachtje in het meest luxe hotel van Honiara geboekt. Even relaxen en onze kleren wassen voordat we naar de Western Provence gaan.

En dat was heerlijk! Schone kamer, altijd stroom en warm water, geen ongewenste huisdieren, een lift naar je kamer, een zwembad,..en alle expats die in Honiara werken. Weten we ook meteen waar die zich elke nacht schuil houden.

Vandaag vliegen we naar de Western Provence. Dan even een tijdje geen internet. Over 3 weekjes zijn we weer terug in de hoofdstad. En 3x raden waar we gaan slapen. Juist ja, in het luxe hotel.

Liefs Anna

Over Nieuw-Zeeland, Fiji en de Yasawa eilanden

2012-01-08T06:32:00.000+01:00

Over Nieuw Zeeland wil eigenlijk niet veel kwijt. Het is al even terug dat we daar waren en het land is de weg een beetje kwijt. De mensen niet hoor. Die zijn prima en aardig. Het zijn met name de bomen. Nu heb ik het sowieso niet erg op met bomen. Ik bedoel ze staan er maar een beetje CO₂ om te zetten in zuurstof en daarnaast zijn bomen rete arrogant. Een boom zal nooit een beetje aan de kant gaan of zo. Je moet er altijd omheen lopen en soms staan ze daar met een hele kudde tegelijk. Een bos noemen ze dat dan. Nu zijn de bomen in Nederland nog wel een beetje oké maar de bomen in Nieuw Zeeland niet. Die zijn helemaal hun eigen gang gegaan zonder zich ook maar aan iets of iemand gelegen te laten. Wat de meest rare vormen tot gevolg heeft. In Nederland vind je ook zo nu een dan een vogel in een boom. In Nieuw Zeeland willen de bomen dat niet hebben. Gevolg is dan ook dat de vogels geen andere keus hebben dan over de grond te lopen. Getuige de Kiwi en andere bodemvogels aldaar. Om die reden heeft een grote vogel er zo’n 200 jaar geleden de brui aangegeven en is voor altijd van de aardbodem verdwenen. Uitgestorven zegt men, zelfmoord zeg ik. Ze begrepen natuurlijk als geen ander dat een vogel die niet kan vliegen eigenlijk geen vogel mag heten. Maar genoeg over Nieuw Zeeland. Laten we onze reis vervolgen naar Fiji.

Fiji is een groep eilanden, voor zover natuurlijk niets nieuw. Dat wij er zijn ook niet. Het is tenslotte ook niet de eerste keer dat we hier zijn en waarschijnlijk ook niet de laatste getuige ons reisschema. Wel nieuw waren een aantal bomen hier. Deze groeien hier als kool. Met name de palmen. Deze zijn eigenlijk planten. Ik vind dat een beetje kinderachtig want een kool is ook een plant en een boom is ook een plant en een palmboom is ook een plant die ondanks zijn naam dan weer geen boom mag zijn. Uitermate verwarrend. Schijnt iets met te maken hebben met classificaties. Zo zijn bijvoorbeeld alle koeien zoogdieren maar niet alle zoogdieren koeien. Dat is logisch maar als je sommige mensen bekijkt gaat ook dat niet helemaal op. Dus verwarrend.

Terug naar Fiji. Na de uitzinnige herfst die we beleefd hadden in Nieuw Zeeland waren we, temperatuur technisch, blij weer in de tropen te zijn. De planning was om naar de Yasawa eilanden in het westen van Fiji te gaan. Het weer is over het algemeen hier wat aangenamer dan de rest van Fiji. Dit komt door de ligging. Elk tropisch eiland heeft zijn droge en natte zijde. De droge zijde van Fiji is ten westen en dus leek het ons goed om daar oud en nieuw te vieren. Daarnaast is het hier nu het regenseizoen en dan is de droge zijde toch een stuk aangenamer.

We vertrokken ten westen van Nadi met de boot richting ons eerste resort, Mantaray Beach Resort. Het ligt een aardig eind de Yasawa groep in en aangezien er redelijk wat golfslag was hoopte wij op een aanzienlijke groep zeezieken. Na een uur of wat op zee te hebben gestuiterd dienden de eerste zieken zich aan. Wij zaten op het dek de horizon in de gaten te houden omdat dit nogal eens wil voorkomen dat je zeeziek wordt. De zieken begonnen zich ook op het dek te verzamelen maar tot onze teleurstelling ging er niemand over zijn nek. Om dit proces toch enigszins te versnellen ben ik wat chips en koffie gaan halen. Dit valt meestal niet goed bij de mensen die zeeziek zijn vanwege de geur die het verspreidt. Nadat we zakken chips hadden opgetrokken en deze met koffie begonnen weg te werken begon het feest. De vrouw naast Anna trok groen weg en leegde haar ontbijt en lunch in een door ons met een glimlach aangereikte zak. Men zegt wel eens dat wanneer er één schaap over de dam is er meer volgen. Dat geluk hadden wij ook. Een chinees achter Ester hield het ook niet meer en liet alles langs de reling van het schip in het water glijden. Toch interessant om te zien wat ander culturen zoal nuttigen. Beneden deks was het nog leuker. Daar was vrijwel iedereen druk bezig op te scheppen wat ze die dag gegeten hadden. Zelfs de vrouw van de rederij die de zakjes uit deelde had er zo nu en dan eentje nodig. Na verloop van tijd kwamen we aan bij de resorts waar de mensen van boord gingen. Ik vond dit een beetje kinderachtig omdat wij nog verder moesten en zij ons ons plezier niet gunden door nog even aan boord te blijven en pas bij de terugtocht van boord te gaan.

Maar goed, het was niet anders en aan zo rond drie uur arriveerden wij bij ons resort. Het was prima. De volgende dag gingen we weer aan boord naar ons volgende resort, Oarsman Bay. Daar kan ik een hoop over zeggen maar ik hou het kort. Waardeloos. Het werd gerund door locals en die kunnen dat dus niet. Je kan het ze ook niet uit leggen. Dat snappen ze niet. We hebben er nog wel oud en nieuw gevierd en dat was prima maar dat kwam door de andere toeristen die er waren. Na twaalf uur de zee in gedoken en vervolgens wat staan drinken. Wel handig omdat in de zee te doen. Je staat in een kringetje wat te praten en te drinken. Als je dan ineens moet plassen kan je het gewoon laten lopen. Anna kwam op dit lumineuze idee maar verzuimde dit in eerste instantie aan de Engels pratende medefeesters te vertellen. Ik heb deze taak toen op me genomen en dit werd onder luid gejuich ontvangen. Er is tenslotte ook niets vervelender dat als je in een goed gesprek onder het genot van een borrel naar het toilet moet. Dit hoefde nu dus echter niet meer. Eén van de Engelsen dacht dat hij zo ook het flatulentie probleem kon oplossen. Hij had er echter niet bij stil gestaan dat gas slecht oplost in water en de neiging heeft op te stijgen. Dit joeg de groep enige tijd uit elkaar, nadat hij beloofd had dit niet meer te doen werd het weer gezellig.

Na een paar dagen geluierd te hebben op het strand werd het weer tijd om naar het volgende resort te gaan. Ons oog was gevallen op het Octopus resort. Het had goede reverenties dus besloten we daar ons geluk te betracht. Het was werkelijk wat het beloofde te zijn en we zijn dan ook een paar dagen erg gelukkig geweest. Zelfs een enkele bui kon dat niet verpesten.

Maar aan alles komt een eind, we werden zoals wel vaker het geval was bij resorts bij elkaar geroepen om met een kleine boot naar een grote boot gebracht te worden. Deze grote boten hebben en grotere diepgang en kunnen niet bij de resorts komen. Wij werden dan ook allemaal in een kleine motorboot gezet om naar de grote boot te gaan. Deze dag was het water wel erg ruw en het koste dan ook enige moeite om in de boot te komen. In de boot waren twee locals, één bestuurde, de schipper, En één moest de boot aanmeren aan de grote boot. Dit laatste bleek toch wat lastiger dan deze local had verwacht. Eénmaal aangekomen bij de grote boot stond er zoveel golfslag dat de motorboot soms dreigde te verdwijnen onder het passagiersschip. Op zich hoefde dit geen probleem te zijn maar het was duidelijk dat de local dit nog nooit eerder had gedaan. De schipper kon ook niet veel doen want hij had zijn handen al vol aan het besturen van de motorboot. Nadat de local getracht had de boot aan te meren door al het touw om de kikker van het passagiersschip te knopen (Dit zou tot gevolg hebben dat we bij de eerste volgende golf opgetild zouden worden door het grote schip en vervolgens er onder waren beland) besloot Anna in te grijpen. Dit kon ik natuurlijk niet over mijn kant laten gaan. We zijn tenslotte nu getrouwd en dan hoor ik volgens de regels van het huwelijk dat soort zaken op te knappen. Ik liep over de tassen naar de boog van de boot en de local. Geruststellend vroeg ik hem of ik het even zou doen. De man begon al te vrezen voor zijn leven en gaf met plezier zijn taak uit handen. Ik legde hem uit dan hij gewoon het touw om de kikkers moest leggen en dan rustig moest laten vieren tot de achterkant van de boot bij de opstap van de grote boot was en dan een beetje strak houden. De schipper zou de rest wel doen. Ik deed het even voor en zo kwam het weer goed. Iedereen stapte aan boord en het personeel van het passagiersschip vond het hilarisch dat een pelangi (blanke tourist) de local uit de brand moest helpen. De schipper van de motorboot, hoewel blij dat ik het gedaan had, was in het geheel niet blij met zijn scheepsmaatje. Toen wij eenmaal aan boord waren en hij op veilig afstand van het passagiersschip zette hij de motor van zijn bootje uit, liep naar voren en gaf zijn bootsmaatje een paar ferme klappen om hem duidelijk te maken dat hij nog wat moest oefenen.

Na een paar uur kwamen we in het donker aan in Nadi. We vertrokken weer naar Mamma’s waar we meestal logeren. Voor Ester zat het er alweer bijna op. We hebben haar na een paar dagen weer naar het vliegtuig gebracht en gebeden dat ze deze keer niet op Hong Kong zou hoeven te overnachten. Het vliegtuig ging in ieder geval. We hebben het op zien stijgen en langs zien komen. Anna beweerde zelfs dat ze het betraande gezicht van Ester achter één van de raampjes kon waarnemen. Ik zelf geloofde daar niet zo in, maar goed. Einde Fiji in ieder geval. Morgen naar de Solomon Island. Daar zijn we nog nooit geweest, dus ik ben benieuwd wat we daar tegen zullen komen.

Guido

Fiji

2012-01-08T06:30:00.000+01:00

As many of you already know, Ester her flight to Fiji was canceled in Hong Kong and she had to spend Christmas at Hong Kong airport. But on boxing day Ester gave us the good news she was boarding and an hour later Hong Kong airport announced that the plane had departed…but here in Fiji they still said it was on the ground in Hong Kong. Two hours before the plane was going to arrive in Fiji someone called the airport, asking them to please open the airport because a plane was coming. One hour before they touched down, they opened the airport and two hours later we could finally hug Ester!! Because of the terror she went through, we decided to stay one night longer in Nadi and have a good night sleep before we would travel in the Yasawa Island group.

On Wednesday we took the boat into the Yasawa’s and we got off at Mantaray resort. There they had a magnificent coral garden in front of the Island and Ester met her first shark underwater! It was great. Unfortunally we only had one night over there and the next day we took the boat to Oarsman bay. This is a resort run by the local village..and we could notice that! There was always Fiji time but only when they wanted it to. Breakfast was at 8AM and we had to be there and then it took them one or two hours to get the breakfast ready and it was not that special. They also ran out of coffee and they told us every day that the ship would bring new coffee the next day but the ship came every day but the coffee never arrived. It was the same with the internet. They had internet but is was not working because they did not pay the bill and they were not going to either… and the activities always started one or two hours late. One morning we wanted to be clever and we asked them when the boat to the caves did not arrive at 9 AM, what time it would arrive, so we could go back to our room. They told us the boat would be there at 10 AM. But what happened? The boat came early and the chief of the village started shouting at us we had to get on the boat immediately or it would leave without us! What happened to Fiji time? Luckily, Ester did not know he was the chief so she called him a crazy idiot who needed to shut up! That was funny, because the chief is the highest person in the village and everybody need to respect him. Well, not us! Every day they ran out of something new. There was no butter, no wine, no coffee, etc. Luckily, during our stay we met some nice people who stayed there as well and we laughed about the resort with them. We had a great New Year mostly because of them and we made our own party. Wishing each other a happy new year swimming in the ocean under the stars…..that was world class!

After new year, we were happy we could pack our bags and leave to Octopus Resort. That was a very nice resort with huge spiders (thank God for the mosquito nets!) and we stayed there for another 3 nights before we had to go back to Nadi.

Yesterday, Ester and I went back to the hospital in Lautoka, where we did some research 8 years ago. It was very nice to be back and see many old friends! One of our friends went to work in the hospital in Nadi so after our trip back to memory lane in the hospital and some walking around in Lautoka we took the bus back to Nadi to go to the hospital there. When we arrived in Nadi it was pouring rain and a vicar offered us a ride to the hospital what was very nice! At the hospital we met our old friend Radika. It was so nice to see her again! We stayed there until the hospital closed its doors and then we went back to our place (Mama’s) and it was time for Ester to pack her bags.

This morning Ester got her flight back home. I feel sad today. We had such a great time! It was like being back 8 years ago. Ester, thanks for visiting us and we will see you in Asia!!!! Vinaka vaka levu!

Cheers Anna

Merry Christmas and a Happy New Year!

2011-12-24T03:44:00.000+01:00

We would like to wish you all a Merry Christmas and a happy and healthy 2012!!

Anna & Guido

Two lovely people and a tramping trip from hell!

2011-12-22T02:01:00.000+01:00

After a 4 hour trip on two busses we arrived in Tauranga where we were picked up by Jan and Marjorie. They are friends of my grandparents and we had never met them before or seen them on a picture. Luckily they recognized us and we were on our way to Mount Maunganui, the city where they live. They live in a retirement village what was absolutely wow! Very nice bungalows with beautiful gardens with all the service you want. They do your garden, maintenance on your house, they have a pool, sauna, spa, gym, activity center, library etc. My first question was what the minimum age is to live there. It is 55 so we have to wait some years but I can definitely live in such a surrounding when I am older.

When we left Auckland it started raining and although the region around Mt. Maunganui is known for its sunny weather, it was also raining there. Despite the rain we went on a trip with Jan and Marjorie to Rotorua. We have visited a Mauri village there with hot pools. It was nice to learn a bit more about the Mauri and their history but after seeing it ones you have seen enough for your whole trip!

After two very pleasant days with Jan and Marjorie, it was time to pack our backpacks and entering the woods. We had our mind set on a national park called the Kaimal – Mamuka Forest Park and we wanted to cross the park from the north to the south, calling the North/South track and it was 82km long.

When we entered the park, it was still raining. The first day was full of cave walking, river crossing and climbing trough the forest. It took us 5 hours to get to our first place to camp….but it was still raining and the ground had turned into a swamp so it was impossible to pitch a tent. But luckily there was a hut also so we slept in the hut. There was nobody else so we had the whole forest for ourselves…I thought. But during the night I woke up because I heard something moving around the hut. I woke up Guido and then we heard scratching on the door…Aaahh!! Oh no, it were only possums who were knocking on our door.

The next day it was still raining and we had already a bad feeling about the river we had to cross. But nevertheless we packed our bags and went on our way to the river. We could hear the river far before we had reached it what was not a good sign. And when we arrived at the river it was one black raging and angry river and impossible to cross. We walked along the river for two hours and we had tried every track around it but we were stuck! And after 5 hours of walking in the now pouring rain we were back at the hut. Soaking wet, 13 degrees and no heat…

What we didn´t know that day that it would be raining every day and that it was even on the news how badly NZ was hit by the rain. Mud streams whipped away houses etc. and we were hiking in the mountains. We really were ´crazy Dutch people´.

After 6 days of struggling trough the forest, risking our lives in flooded streams and rivers, taking enormously long detours around rivers, sliding trough the mud up and down hill a thousand times, we were fed up with it and on day 6 we climbed out of the forest.

Afterwards we found out that that track was the only non flooded track left in the forest so even when we wanted to stay in the forest a bit longer it was not possible. After we climbed out of the forest it was still another 8km walking in the pouring rain and I was so happy when we finally arrived in a city where we checked into a motel!

We bought a bottle of wine, sat into a nice warm bath and enjoyed luxury as never before!

Off course, the day after we left the Kaimal park, the sun started shining again and we took the bus to Mt. Maunganui and walked along the beach for approx 7km before we arrived at Jan and Marjorie. Oh, they were so glad we arrived safely! And so were we.

After another nice day at Jan and Marjorie’s, we had to say goodbye and get on the bus back to Auckland.

We had a wonderful time at Jan and Marjorie´s. They are such a nice people! Thank you, Jan and Marjorie for the lovely stay! We had a great time.

And as for the tramping trip…it was wet and slippery, hard work with bad weather. Not as we would hoped for. But nevertheless, it was a great adventure we will never forget!

Cheers Anna

Auckland

2011-12-10T20:12:00.001+01:00

After being in Auckland two times, but only less than 24 hours every time, we thought it would be nice to spend a little more time this time.

So we booked ourselves a hotel for 4 nights and went into the city.

Auckland is a well organized city with millions of places to eat. Eating out is cheap. It is even cheaper than cooking yourself, as we found out yesterday.

But it is not only wandering around the city, eating everywhere and lay back, we are also in the city for some serious shopping! And the weeks before Christmas are really great to do some shopping in Auckland. The streets are nicely decorated with Christmas tree’s etc. and everybody is shopping their ass off for Christmas presents. There is also sale everywhere, what saved us a lot of money.

Our shopping mission was to buy a tent, mats, etc for our hiking-trip next week.

It took us only one day to complete our mission! So now we are wondering around the city, eating out, relax and setting new daily goals. Yesterday it was our goal to find a Laundromat and get our clothes washed. It took us a morning of walking around in the suburbs and we found one and now our clothes are finally clean! I have no idea what our goal will be today, maybe just relaxing.

Tomorrow we are travelling to Tauranga where we will meet Jan and Marjorie. On Wednesday we are going on our hiking trip of 7 days. The weather predictions don’t show really nice weather (read not sunny all the time) but I am sure we will manage.

Cheers Anna

Live life to the max or, as some friends say, are you tired of living?

2011-12-04T04:06:00.000+01:00

After seeing some sharks in the water, we decided to take things more seriously and we booked ourselves a lagoon trip with ray and shark feeding.

We were picked up at 8 AM (!) to be driven to a resort full of honeymooners. That was even more scarier than the sharks later on. The tour also involved Dolphin watching. As we found out later, it was in a sanctuary, so no wild dolphins for us.

After an hour boot ride, we were forced into the water in the middle of the lagoon. There was already a boat and the hungry sharks were swimming around (about 100 sharks everywhere). So, as brave as I am, I went in the water first, after the guide off course. I was putting my mask on when something grabbed me from behind!!!....it was a sting ray swimming against me. That’s what the sting rays give you in return that you feed them. They start to cuddle with you. Before you know it, they were harassing you! There was a lady on the boat that was very scared of the rays, because of what happened to Steve Erwin. Luckily, I could take her fear away by introducing another bigger fear. I told her: “look underwater”…and her beautiful honeymoon face turned from nicely tanned to white..hundreds of sharks were swimming in between us!

Off course, my husband was gone from the group before everybody literally had hit the water. He started to swim away from the group immediately to start filming the rays and shark in clear water and not in our self-made, foot kicking blur water. Wonderful for him but I felt a little bit vulnerable between the sharks with no husband. They always go after the less strongest prey…but I came up with a solution. I was going to stand in the middle of all the couples! Hundred meters away Guido started laughing! It was a wonderful solution but didn’t work when all the couples were snorkeling away to a coral garden a few meters away. I had to face the sharks. They even came so close I accidentally touched one. But, hey, after swimming with so many sharks, I do feel less frightened and when we see one during snorkeling I always think ‘thank god, it is only one’, so in some way I have lost my fear.

After seeing all the danger in the water, we decided it was time to feel some fear on land. We found a rental company who rents scooters without needing a driving license. So it was time for me to feel what Guido feels whenever he is sitting next to me in the car. A few exceptions: it was a scooter, not a car and the road is not of such a good quality (read big holes everywhere). And to make it a bit more scary, we had a scooter that was so aggressive on the gas that you could fly with it if you had a runway.

After a couple of kilometers, Guido felt 16 again and I was still thinking about our travel insurance. Do they cover road accidents? But luckily, I had no more time to think about it as were we approaching every bump in the road with more that 50km/hour! We have seen all the nice beaches and viewpoints etc at the island and we were around the island in no time.

The main goal to rent the scooter was for me to go out for dinner and have a drink and Guido could drive me home. So just before sunset we went to the other side of the island with little gas in the scooter but we would fill it up over there. When we arrived at the gas station it was closed….as all the gas stations on the island. There was nothing left than to drive back to our hotel with the hope the scooter did not run out of gas. As this could be a long night with a lot of walking, we decided to skip dinner in Cooks bay and to head back. After a few kilometers the out-of-gas sign started to blink and I started to worry. After a nerve-wracking 45 minutes, we arrived safely back in our village! The reserve tank was big enough! To celebrate we did not had to walk we went out to dinner at the restaurant near our bungalow and allowed us to drink and not drive!

I think we have seen everything on this Island and we have had a lot of fun but we are also happy to change surroundings and we are taking the ferry back to Papeete tomorrow.

I want to note one thing about the controversial shark and ray feeding. Feeding the wild animals is, what I think, the worse thing to do. You make them independent and it is not as nature has designed. Here on Moorea the feeding is also a part of their culture. It is something they have always done. Off course, it is now only being done because of the tourists and it is still wrong but it was nice to hear shark feeding can also be cultural. And maybe these black-tips don’t know better for many decades that human feed them….

Cheers Anna

Haaien

2011-11-29T07:57:00.001+01:00

Na het prachtige Tahiti zijn we maar eens verder gaan kijken. Het plan was om naar Maupiti te gaan. Het probleem was er te komen. Dat kon met boot of met het vliegtuig. Na een wijselijk beraad hadden we besloten om dan maar niet te gaan. Tenslotte wat is een eiland als je er niet met de bus of te voet kunt komen. In Nederland zijn er een hoop dingen weliswaar kut geregeld maar je kan er in ieder geval te voet naar de Waddeneilanden. Op gezette tijden in ieder geval.

Hier hebben we ook eb afgewacht maar het verval is hier geen twee kilometer dus met de voet werd een beetje problematisch. Nu zouden we natuurlijk de volgende ijstijd af kunnen wachten maar met de huidige opwarming van de aarde zal dit nog wel even kunnen duren. Daarnaast hebben we maar een jaar. Onze keuze is toen gevallen op Moorea. Ook een eiland weliswaar, maar dan eentje die wat dichterbij Tahiti ligt. Een kilometertje of twintig hemels- of oceaanbreed. Met welgezwinde moed hebben we de boot genomen en vervolgens de bus naar een hotel/resort dat leeft bij de naam Hibiscus. In onze hut/bungalow aangekomen bleek al snel dat ze deze naam waar wilde maken. Onze bungalow was bezaaid met deze bloemen. Heel mooi… Vooral de colonnes mieren die ze aantrokken waren we erg blij mee. In minder dan geen tijd de bloemen naar buiten gewerkt en vervolgens de rest van de dag met een hamertje en vergrootglas de mieren uitgeroeid. Dat gaf ons een voldaan gevoel. Daarnaast was het heerlijk weer en hebben we onder het genot van een cocktail op een terras aan zee de zonsondergang beleefd.

De volgende dag was het weer ronduit november te noemen. Het was druilerig en er was dien doende niet veel te doen. Het enige waaraan je kon merken dat we in de tropen zitten is dat het druilerige weer al snel overging in regen. Dit hield even aan tot het moment kwam, zoals mijn vader het altijd zegt, het stopte met zachtjes regenen. Met tropische bakken kwam het de volgende uren uit de hemel zetten. We vermaakte ons met wat lezen en de WaiTui (God van de zee. Red.) te vervloeken. Dit hadden we achteraf beter niet kunnen doen. De tropische bakken uit de hemel veranderde vervolgens in een ware verticale tsunami. Weliswaar vervelend maar niet iets om je direct zorgen over te maken. Zorgen begon ik me wel te maken toen eerst een aantal zalmen de kronen van de kokospalmen probeerden te bereiken en vervolgens een aantal misplaatste haaien de lokale vogels zag najagen tussen diezelfde palmen.

De volgende dag was het weer beter. Het was nog wel bewolkt maar het regende niet meer. Uitstekend weer, zoals wij dachten, om eens een rondje over het eiland te fietsen. Hoe fout was die inschatting. We begonnen met volle moed aan onze tocht. Bergje op, bergje af. En alles met een behoorlijke tegenwind. Onze zadels, die van gietijzer bleken te zijn begonnen ons intussen redelijk parten te spelen. Ook waren de wolken weg en was de temperatuur opgelopen tot een aangename 35 graden. Op het punt dat we echt niet meer konden waren we op het aller verste punt op het eiland aanbeland. We hadden door onze gietijzeren zadels intussen last van vergevorderde aarsscheuring en vertoonde vormen van uitdroging. Anna begon intussen te ijlen en er vormde schuim op haar lippen. Dit kon ook nog een bijwerking zijn van onze rabiës injecties maar goed leek het ons niet. Na een cola waren we er weer helemaal bij en we begonnen aan onze terugtocht. Nu hadden we wind mee en zou het makkelijker moeten gaan. Niets was minder waar. Na nog eens dertig kilometer kwamen we, volledig kapot, zwart door de zon en het vuil van de weg en twintig kilo lichter, aan in ons resort. Waar we geweigerd werden. Men dacht in eerste instantie dat we Somalische bootvluchtelingen waren die asiel aan wilde vragen. Dit werd al snel opgelost toen ze onze vingerafdrukken namen bij de Gendarmerie, waaruit bleek dat we waren wie we zeiden.

Na een verkwikkende nachtrust besloten we het de volgende dag rustiger aan te doen. We waren nog niet de zee in geweest en die zag er prachtig uit. (zie www.waitui-images.com ) Met onze snorkelspullen vingen we onze tocht aan. Nog niet koud in het water of we zagen de eerste haai al om over pijlstaartroggen nog te zwijgen. Het stikte hier werkelijk van de roggen en de haaien. Elke keer als we het water in gingen kwamen we ze tegen. Lemon Sharks, Black Tip Reef Sharks en Grey Reef Sharks. Mocht je bang zijn voor haaien dan is het hier de manier om van je angst af te komen. Tenzij je uit het water blijft natuurlijk. Maar zelfs vanaf de kant zie je de haaien er roggen overal zwemmen. Anna vond het allemaal wat minder leuk. Elke keer als we een haai tegenkwamen probeerde ze balancerend met één voet op mijn hoofd uit het water te blijven. Dit mislukte meestal omdat ik onder het extra gewicht een beetje te diep kwam te liggen waardoor ze vervolgens weer oog in oog met de haaien kwam. Een extra nadeel was dat door al die drukte in het water de haaien juist aangetrokken werden. De haaien doen overigens niet veel, zolang je maar uit hun territorium blijft. Nadeel is echter dat niet heel duidelijk aangegeven staat waar dat begint en waar dat eindigt.

Guido

Moorea

2011-11-24T20:20:00.000+01:00

After a short ferry ride, we arrived at Moorea. After everybody were taking a cab or had a pick up, we decided to be more adventurous, and we took the local bus to our hotel.

It was a beautiful bus ride along the coast and after 45 minutes we arrived at the hotel.

The hotel is a garden with 30 Polynesian style bungalows, all facing the ocean. The ocean is aqua blue and you can see the rays swim before the coast. And that is where Moorea is famous for, a lagoon full of sharks and rays.

After unpacking our stuff, we went into the water for a snorkeling trip. It didn’t take a minute before Guido spotted the first reef shark. And after snorkeling for half an hour, we already spotted 3 black tip reef sharks! It was wonderful and yet scary. I know, the sharks are not interested in you and they swim away from you…but still, I have seen Jaws, and that movie scared the whole nation when it comes to sharks.

So after 45 minutes I was happy I arrived to shore safely with all my fingers and toes still attached at my body.

The lagoon trip, the change of Islands, my dad’s birthday and the amount of cocktails, made us go a sleep late that night and the next morning we woke up with clouds in our head and in the sky.

The weather was just like I felt. Cloudy, cold and rainy. As the clouds moved away in my head, the clouds became darker in the sky and the wind got stronger. And last night we had our first tropical storm. It felt like a typical Dutch November night. It was cold, the rain made music on the roof and the wind blew so hard that the curtains moved with the windows closed. As it was such a late November night, I putted my shoe in front of the door and sang a Sinterklaas song. But, there was nothing in there this morning. I think, Moorea is a bit too far for Sinterklaas.

Cheers Anna

Paradise at the lagoon!

2011-11-19T03:15:00.001+01:00

After some sweaty hours at the pool, we went for a afternoon snorkeling trip at the lagoon just across the road.

It was almost high tide and after we had crossed the road (it took us nearly 10 minutes) and Guido had found back his fins in the water, we set of half way to the reef drop.

First it started with dull seaweed but very quickly after that came all sorts of hard and soft coral with beautiful fish!

We were curious how it would be just before the reef drop , so we went al little bit further. And that adventure paid off! We saw a stingray, a blue-spotted eagle ray, a enormous mural eel and a sea snake (red, black, white colors) of approximately 2 meters! It was wonderful!

After playing a bit with the triggerfish we stepped out the lagoon to combat the road ones again.

It was a wonderful afternoon and this wasn’t the best site to snorkel / dive in French Polynesia / the pacific. So, I am really looking forward to explore more lagoons, reef drops, etc. !

La Plage

2011-11-16T03:50:00.001+01:00

Na een week in en uit wat (te dure) hotels zitten we nu in een pension dat gaat onder de naam De La Plage. De bedoeling is dat we hier een dikke week blijven voordat we onze reis vervolgen naar Moorea. Nu we dus de tijd hebben om eindelijk eens iets voor ons zelf te doen is het ook tijd om eens terug te kijken naar een bewogen week. Velen van jullie zullen denken dat op een tropisch eiland het paradijs is maar niets is minder waar. Jetlag, dure hotels en levensgevaarlijk situaties zijn ons deel hier in Papeete. Ons pension dat gaat onder de idyllische naam La Plage heeft waarschijnlijk haar naam te danken aan een strand dat op een steenworp afstand hier vandaan ligt. Nu, strand mag je het eigenlijk niet noemen. Het is meer een mix van wat schelpgravel en basalt waar je ongemakkelijk op kan liggen als het eb is, tijdens vloed is er helemaal geen strand. Maar om er te komen moet je een levensgevaarlijke actie uitvoeren. Tussen ons pension en het strand loopt namelijk de hoofdweg van Tahiti waarover een eindeloze stroom auto’s rijdt. Niet één is er ooit van plan om dan ook maar ergens voor te stoppen. De enige manier om de andere zijde te bereiken is om op goed geluk ergens tussen de auto’s en vrachtwagens door te rennen en bidden dat je het redt. Eenmaal aan de andere kant aan gekomen is het gevaar nog niet geweken. Zoals op veel tropische eilanden staan ook hier kokospalmen en zoals iedereen weet groeien daar kokosnoten aan (op dure ressorts is dat om de één of andere reden niet het geval maar verder groeien die dingen overal). Het geval wil dat deze kokosnoten onderhevig zijn aan de zwaartekracht en dat zo nu en dan zo’n kokosnoot met grote snelheid naar beneden tuimelt. Dit alleen vormt al een bedreiging voor haar en aangezicht maar combineer dit met vrachtwagens en er ontstaat een, voor mij, volledig nieuw gevaar. Zo wilde het dat nadat we de weg veilig hadden geslecht we werden bestookt met kokosnoten die onder de banden van de vrachtwagens wegknalden. Misschien heeft iemand wel eens meegemaakt dat hij of zij in de herfst langs eikenbomen fietsten en dan over een eikeltje heenreed. Vaak gebeurt het dan dat dit eikeltje met grote kracht zijn heil weer gaat zoeken in het bos. Kokosnoten hebben de neiging om hetzelfde te doen als ze op de juiste manier onder de band van een vrachtwagen terecht komen. Dit zorgt dus voor levensgevaarlijke situaties en het gebeurt meer dan eens dat we dus na het oversteken van een onoversteekbare weg ons vege lijf moesten redden door weg te duiken voor inter-ballistische kokosnoten. Dit is slecht één van de weinige gevaren. Ook zijn er irritatiepunten. Daarvoor zou je kunnen zeggen, “Zet je eroverheen, je bent op vakantie”. Waar! Natuurlijk! Maar sommige dingen zijn echt onoverkomelijk. Bijvoorbeeld muggen, behoorlijk irritant. De malaria en dengue die deze met zich meebrengen zijn ook niet grappig. Maar het kan nog veel erger. Kippen, en dan met name de hanen. Misschien heeft iemand wel eens meegemaakt dat hij ’s ochtends wakker is gekraaid door een haan. Behoorlijk vervelend. Naar wordt het echter als een haan een andere haan wekt en dat ze het samen op een wedstrijdje kraaien zetten. Nu is er hier op Tahiti een fenomeen en laat ik het te veel hanen noemen. ’s Avonds als het donker wordt gaan de hanen op stok. Zo hoort het. ’s Ochtends als het licht wordt gaan de hanen kraaien. Zo hoort het. Nu is er echter niemand op het idee gekomen om dat de hanen hier te vertellen. ’s Avonds als het donker wordt gaan de hanen op stok, so far so good. Maar als er één haan maar zoveel als een vuurvlieg waar neemt interpreteerd hij dat als, “ochtend?” En slaat aan het kraaien, waarna de andere hanen denken, “ochtend?” en voor je het weet is elke haan op het eiland aan het kraaien geslagen. Het geval wil dat er bijna altijd wel ergens op het eiland een haan is die een glimp licht opvangt wat er in resulteert dat er overdag bijna geen haan te horen is maar dat gedurende de hele nacht er op het eiland een kakofonie van hanengekraai heerst. En zonet heeft een kind de neus gebroken van zijn of haar vader in het zwembad. Het op reis zijn gaat niet over rozen.

Guido

Bonjour!

2011-11-12T02:37:00.000+01:00

Today it is Friday and it is time to leave Le Meridien. It was a wonderful hotel but it was also far above our budget.

Yesterday we had rented a car to explore the island and to look for nice and good valuable places to stay. It was a wonderful day with a lovely picnic on a beautiful beach! We also found out that most of the products they sell in the supermarket are from Dutch origin and that they also sell snert and bruine bonen!

Our search for a place to stay was less successful. We only found two options that met our requirements and both were fully booked. One of the two could offer us a room from Monday on.

When we arrived back in the hotel we only had to find a hotel for the weekend. But that didn’t went so easy as expected. All the hotels we had tried to call were fully booked or didn’t exist anymore. It was like being back in Corsica (LOL) where the same thing happened to us. So, we decided that the best thing to do was to book 3 more nights at Le Meridien, even when that meant it would cut a to big amount out of our budget. But when we were at the reception they told us the same story we had heard before…they were fully booked for the weekend!! Aaahhh!! And so we heard it is a national holiday this weekend and that is why all the hotels are fully booked. I hate national holidays!!!

Thank god, there was internet and bookings.com and we finally found ourselves a room at the Sofitel for the weekend! Still, too expensive but much better than having no place to stay.

So we are going to relax at a beautiful pool this weekend, doing nothing! What a horrible weekend!

Have a nice weekend!

Cheers Anna