“Maar meneer…….(slik), Ik begrijp uw frustratie maar ik wil u echt helpen.”

Nou….. Ik zou niet echt meer de behoefte hebben om met deze persoon verder te praten laat staan helpen.
Ik merk vaak tijdens onze trainingen dat consulenten eigenlijk engelen zijn. Ze cijferen zich volledig weg en willen klanten helpen. “Natuurlijk is de klant boos. maar wij zijn er toch om hem te helpen nietwaar?

Jazeker. Maar tegen elke prijs???????
Toen ik zo’n 12 jaar geleden begon met het geven van agressietrainingen lag de focus op Omgaan met Agressie. Het leeuwendeel van alle agressie viel in de categorie frustratie agressie en klanten waren in deze nog redelijk te sturen.

Het klinkt hard maar tijden zijn veranderd. De maatschappij is verhard en individualisme viert hoogtij. Agressie is verworden tot een instrument waarmee mensen hun zin willen krijgen. Natuurlijk kun je niet iedereen over één kam scheren maar ik durf te beweren dat het grootste deel van alle agressieve uitingen in de werksfeer doelbewust wordt ingezet om het beoogde doel te bewerkstelligen.
Het is niet voor niets dat veel gemeentes tegenwoordig een zero tolerance beleid voeren.
Dat dit zijn vruchten afwerpt is te zien bij gemeente Heerlen waar ze na de invoering van dit beleid een drastische afname constateerden in gevallen van zware agressie.

Bij veel organisaties is de knop al om. De werkvloer vindt dit begrip echter vaak nog moeilijk uit te voeren.
“We zijn er voor de klant. De klant moet uiteindelijk toch geholpen worden. Zo ben je toch niet klantgericht?!?”: vaak gehoorde uitspraken tijdens trainingen!

Vooral dat laatste is in mijn optiek een misvatting. Klantgericht zijn is naar mijn idee vooral duidelijk zijn. Wanneer een klant weet welk gedrag wel en welk gedrag niet toelaatbaar is, is dat duidelijk en weet de klant hoe hij zich moet gedragen (en vooral niet moet gedragen) om geholpen te worden. Het fenomeen: “De hardste schreeuwers krijgen het meest voor elkaar.” werkt niet meer en leidt uiteindelijk enkel tot meer en harder geschreeuw.
Bovendien veroorzaakt dit enkel  meer uitval en ziekte verzuim onder consulenten.

Duidelijke grenzen stellen, individueel, afdeling- en organisatie breed is mijn devies.
Nu begrijp ik best dat dit makkelijker uit mijn mond dan dat het tussen oren van consulenten komt. Het vraagt training en bovenal ruggensteun vanuit de organisatie.
Het is een weg die enkel samen te bewandelen is met collega’s en werkgever.

Graag help ik vanuit onze organisaties om dit besef verankerd te krijgen.

Voor wie meer wil weten:

http://www.jema-coaching-training.nl/trainingen/agressiebeheersing
of

http://ervaarenleer.nl/?nameID=diensten&catID=9&articleID=41

Walther Odekerken

Het land is in crisis en het enige dat telt is het imago van de heren premiers in spe.
Elkaar zwart maken is ogenschijnlijk belangrijker dan gezamenlijk constructief naar oplossingen zoeken.
Wellicht kunnen we beter het format van schoonspringen met sterren over de verkiezings debatten leggen.

Als we dan toch voor het showelement gaan dan maar helemaal.

Als eerste springt Mark. Bedachtzaam kiest hij zijn hoogte uit om uiteindelijk van de 5 meterplank te gaan. Met een sierlijke sprong duikt hij omlaag om vervolgens in een continue draaibeweging te trachten het water zo min mogelijk te laten spatten.
Roemer volgt hem in een jaren twintig badpak uit een stuk. Enthousiast neemt hij op de 7,5 een aanloop om dan net voor de afsprong tot het besef te komen dat heel Nederland toekijkt en niet zit te wachten op een vrolijk bommetje van onze knuffelbeer.
Het momentum duwt hem echter over de rand en onhandig plonst hij plat op zijn buik te water. Snel komt het kopje boven water en hij roept vol overgave: “En jury hoe heb ik het gedaan, was het goed zo?”
Nog voor de jury antwoord kan geven wordt Emile opgeschrikt door een sierlijke plons van Diederik die links naast hem uit het water omhoog springt als een sierlijke dolfijn met glinsterende druppels op zijn speedokapsel. Zijn kinderen staan al enthousiast met de handdoek te zwaaien klaar om pappa af te drogen en terwijl Emile nog ligt te watertrappelen maakt Diederik zich al op voor de volgende sprong.
Mooie duik heer Samson roept een met glimmende tanden gebekte van de Brink, alleen er aan denken volgende keer een kruisje te maken voor de sprong.

Terwijl Buma op de 1 meterplank zijn badmuts nog goed staat te doen voelt Pechtholt voorzichtig met zijn dikke teen of het water wel warm genoeg is want hij is niet van plan om in een ijskoud bad te springen. Als hij al springt dan moet alles wel perfect geregeld zijn zoals Alexander dat voor ogen heeft.
Terwijl Buma zich probeert over zijn hoogtevrees heen te zetten en zich afvraagt waar hij in hemelsnaam aan begonnen is, hoort de zaal plots een luid van onderen en met een luide oerkreet stort Geert zich als een albino zeehond van de 10 meter plank het water in. De enorme tsunami die hij veroorzaakt zorgt ervoor dat alle Poolse badmeesters in een klap het zwembad uitgevaagd worden en de hele tribune achterblijft met een nat pak.
Zo doe je dat heren roept hij even later triomfantelijk vanaf de zijkant.

Patty Brard ziet dit alles thuis op de bank knarsetandend aan en weet dat zij nog veel te leren heeft want deze heren weten pas echt wat het betekent Nederland volksvermaak te bieden.

Nee Als we dan toch voor het showelement gaan dan maar helemaal.!!

Groetjes Walth!

Elke woensdag begeleid ik een improvisatie theater groepje. Zomaar wat vrienden en collega’s die samen op ontdekkingstocht gaan om nieuwe oorden en streken in zichzelf te ontdekken.
Deze avonden zijn vooral leuk en zeer gezellig maar toch ook zeer leerzaam want improviseren op toneel trekt een behoorlijke parallel met je dagelijkse beslommeringen.

Bij improv komt het er vooral op neer om jezelf volledig over te geven aan het hier en het nu.
Dit is, blijkt elke keer maar weer een van de lastigste dingen om te doen.
Open staan voor wat de ander je aanreikt. Niet je eigen voorbedachte koers varen maar samen ter plekke vol enthousiasme de wegen bewandelen die voor je opengaan door samenspel.

Zowel bij improv als in ons dagelijks reilen en zeilen maken we het ons zelf moeilijk doordat we meer bezig zijn met de werkelijkheid die we voor ogen hebben dan de realiteit die ontstaat doordat twee of meer mensen met elkaar spelen, vergaderen, samenwerken, etc.
Dit leidt ertoe dat interactie tussen mensen vaak ontaardt in een “Ja maar” gestuntel waarbij we elk ons eigen pad willen bewandelen. Dit geeft ongemakkelijk spel wat voor het publiek vaak niet leuk is om te bekijken, frustrerende vergaderingen, werkoverleg of simpelweg 1 op 1 gesprekken waar weinig constructief gebouwd wordt aan de toekomst.

In het hier en nu durven te zijn brengt vaak de mooiste dingen voort. Zo ook gister avond.
Een kort stukje tekst uit Hamlet dat door twee mensen geknipt en geplakt mocht worden. Verbouwd tot een scene geheel naar eigen invulling.

“Ja maar we hebben maar 10 minuten voorbereiding. Ja maar de tekst is te lastig om anders te interpreteren. Ja maar ……..

Stuntelig worden de eerste stukjes woord en zin opgedreund en onhandig kruisen blikken van vloer naar plafond.
Men is het duidelijk niet eens met de opdracht en beide spelers hebben hun eigen visie over hoe zij het zouden aanpakken mits 10 minuten voorbereiding minimaal een half uur was geweest.
Dan plots blijven de blikken voor één kort moment stilstaan in elkaars ogen en in een fractie van een seconde beseffen beide spelers hoe belachelijk ze zich allebei voelen.
Dit geeft zo’n gevoel van opluchting dat een spontane lach een tedere aanraking opvolgt.
De tekst is plots niet meer belangrijk.
Ze voelen beiden een warm bad van kinderlijk enthousiasme en geven zich hier volledig aan over.
De tekst wordt adem en met grote teugen proeft men de woorden om ze vervolgens met tranen over de wangen gierend van de lach uit te proesten.
Hilarisch, ontroerend.
Briljant om te zien hoe twee mensen zich vol overgave van elkaar genieten en ons daar deelgenoot van maken.
De energie die daarbij vrijkomt blaast je minimaal twee keer de wereld rond.

Durf te zijn in het hier en het nu. Klamp je niet vast aan hoe je denkt hoe het allemaal zou moeten zijn of worden.
Maak van je “Ja maar” een “Ja natuurlijk”.
Accepteer en respecteer wat de ander je aangeeft, bouw daar op voort.
Een huis bouw je door samen blokken op elkaar te stapelen en niet de blok van de ander af te breken en jouw blok daarvoor op die plek te leggen.

Je zult zien zowel bij improvisatie theater als in je dagelijkse leven zal het je enorm veel opleveren.

Groetjes Walth

Heb je eigen voorbeelden of ideeën. Ik hoor ze graag.

Zinnig!…………….
Tsja. Als je tegenwoordig het nieuws hoort,leest of ziet denk je haast direct dat er niets meer zinnig te schrijven valt.
Het lijkt alsof de wereld om ons heen geleidelijk aan afdaalt naar een staat van totale waanzin.
Bezuinigingen die de spuigaten uit lopen en oproepen tot collectieve ongehoorzaamheid, klusjesmannen die hun beroep opeens een in een heel ander perspectief plaatsen, TBS-ers die hun eigen invulling geven aan een dagje uit, Partijpolitiek die met dikke stift onderstreept dat democratie inderdaad het minst SLECHTE alternatief is.

Het lijkt wel alsof onze hele maatschappij opeens een John de Mol productie is waarbij het publiek zijn stem baseert op zo veel mogelijke schreeuwerige glitter en we uiteindelijk allemaal op het podium als indianen staan te joelen en elkaars scalp proberen te veroveren.

De wereld om ons heen verandert in een razendsnel tempo en ik verbaas me erover dat we nog niet allemaal in een foetushouding in coma op de grond liggen. Een razend snel tempo! Als de aarde net zo snel om haar as draaide als de veranderingen die wij mensen onszelf opleggen vlogen we met bosjes tegelijk de ruimte in.

Hoe komt dit? Waarom lopen we onszelf toch steeds sneller voorbij?
Zijn het de technologische ontwikkelingen? Is het de media die ons opjaagt. Wat is het dat ons in een stroomversnelling gooit waar we ogenschijnlijk niet tegen in kunnen zwemmen?

Ik denk dat het antwoord simpel is.

De mens wil steeds meer. De graaicultuur die we de bankiers toedichten zit verankerd in ons zelf. Als we de smaak van een lollie hebben geproefd willen we die niet meer kwijt, sterker nog we hunkeren naar meer lollies, meer variaties, meer smaken.
En het kan! We hoeven onze kop maar te draaien en er wordt ons een doos met lollies voorgehouden. In alle smaken en kleuren.Tast toe en geniet pak er nog een meer, meer.

Mijn kinderen hebben tijdens de carnavalsoptocht twee Albert Heijn zakken snoep gevangen van de praalwagens.
Twee zakken vol. ’s avonds komt mijn jongste naar mij toe.:”Pappa ik heb buikpijn.”

Ik denk dat pappa ook buikpijn heeft. Wij allen hebben buikpijn. We zijn overvol. Vol gevreten met lollies. Verslaafd aan lollies.
En nu blijkt dat we wellicht door de crises minder lollies kunnen gaan eten slaat de paniek toe. We krijgen afkick verschijnselen en schreeuwen om het hardst hoe onrechtvaardig het is en dat we lollies willen. Dozen vol.

Mijn hoofd tolt. Hyper van alle suiker van alles wat ik om me heen kan krijgen, maar hoef te pakken maar hoef te verteren. Ik hoef nog niet eens te kauwen, gewoon keel open en naar beneden laten glijden.

Waar ligt de oplossing.
De vooruitgang stoppen? Stilstaan en je afsluiten van alles wat om je heen gebeurd?

Nee natuurlijk niet. Stel je voor strakst stelt er nog iemand voor dat we de gulden weer moeten invoeren.
We leven nu en we willen niet terug naar de middeleeuwen.

Het antwoord schuilt volgens mij in een stuk zelf acceptatie. Tevreden zijn met wat je bent en hebt. Leren genieten van de kleine niet materialistische dingen. Geen stilstand maar weloverwogen je weg uitkiezen en je niet blind storten op alle wegen die voor je liggen.

Verandering begint bij jezelf. Als jij wilt dat de maatschappij minder jachtig wordt en we meer in een algemene staat van rust en regelmaat moeten komen, begin dan bij jezelf. Wees tevreden! Zeg eens wat vaker ik heb genoeg gehad en sluit je mond. Geniet van de smaak van die ene lollie en hunker niet meteen naar meer.

Het is niet makkelijk dat besef ik maar al te goed want ook ik ben benieuwd naar de ipad 3 en wil graag Ziggo interactieve TV.
Maar omdat ik al een tijdje deze materie door mijn hoofd heb laten gaan ben ik wel tot het besef gekomen dat deze aanvullingen en vernieuwingen aan mijn leven mij nu niet direct een gelukkiger mens zullen maken.
Dat is trouwens mijn tip waar ik dit betoog mee wil afsluiten.

Stel jezelf bij alle keuzes die je maakt de vraag: Maakt het mij een gelukkiger mens?

Mij helpt het. Ik zeg vaker nee tegen mijn impulsen en geniet meer van wat ik al heb dan van wat ik zou willen of kunnen hebben.

Reacties?!?!

Ik lees ze graag want daar wordt ik wel een klein beetje gelukkiger door.

Walth!

Voor wie nu denkt dat ik gek geworden ben en meteen weg wil klikken houd nog even vol.

Ik ben echt oprecht van mening dat het geven van een training aan een groep mensen onzin is.
Met het geven van een training ben je er namelijk nog niet. Een training heeft pas zin als je als trainer kunt controleren of het getrainde daadwerkelijk leidt tot een hogere productiviteit.
Nu is dit laatste natuurlijk een vaag begrip want wat is “dat “hogere productiviteit”? 

Mijn definitie is de volgende: Een hogere productiviteit wordt behaald als mensen door het volgen van je training in staat zijn hun werk efficiënter en effectiever te doen. Dit geldt voor welk soort training dan ook van omgaan met agressie tot sales van het implementeren van een nieuw computerprogramma tot een nieuwe methode van hart chirurgie.

Waarom is in mijn ogen trainen dan onzin?
Een training is slechts één radertje in het geheel. Voor mij begint het geven van een training bij een goede intake. Welk probleem ligt ten grondslag aan de vraag van je opdrachtgever. Durf de diepte in te gaan.
Daarnaast moet het getrainde daadwerkelijk in actie worden omgezet. Als je niet zeker bent of de cursisten het geleerde niet in daden omzetten heeft trainen absoluut geen zin.
Echter niet alleen de cursisten maar ook de organisatie moet handelen. Vaak genoeg heb ik in het verleden trainingen gegeven waar aanbevelingen uit voortkwamen waar het bedrijf vervolgens niets mee deed.
Ik doe het ook niet meer! Ik wil alleen nog trainingen geven waarbij ik vooraf zeker ben van het commitment van de organisatie aan al het geen dat voortkomt uit de training.
Dat houdt dus in dat na een gedegen intake en een op maat gemaakte training je als trainer ook de mogelijkheid moet krijgen om in een vervolgtraject te kijken of het geleerde daadwerkelijk wordt uitgevoerd. Waar nodig kun je als trainer dan ook nog bijsturen zodat het hoogste rendement uit de training wordt behaald.

Dit vraagt natuurlijk om een hoge mate van vertrouwen in jou als trainer.

Ieder van jullie is echter expert in zijn of haar vakgebied. Ik vind dat je derhalve ook het recht en wellicht ook de plicht hebt om meer invloed op het proces van training te hebben dan enkel de daadwerkelijk training zelf.
 

Bovenstaand verhaal heeft niets met arrogantie te maken maar met een geloof in eigen kunnen en een oprechte betrokkenheid bij het bedrijf of organisatie die bij je aanklopt met een hulpvraag.

Graag zie ik jullie reacties tegemoet.

Walther

Kijk in de spiegel en zeg “I love you Tiger”

Schreeuw het van de daken: “Dit ben ik! Zie me staan!”

Stop met doen wat je haat en start vandaag met doen wat je leuk vindt!!! 

Ik heb vele van deze  kreten de revue horen passeren op lezingen of motivational speeches en mij verwarmd aan het vuur van deze sprekers. Vol energie ging ik dan altijd huiswaarts om echter de volgende dag te ontwaken met een knagend gevoel van : ”
“Ja? en wat nu?”

Nu zal ik de laatste zijn die ontkent dat je je hart moet volgen in alles wat je doet.
Het leven is al kort genoeg dus probeer er het beste van te maken.

Nu reist er bij dit laatste bij mij echter een vraag.

Wat is het beste?
Als iedereen vandaag zou besluiten om zijn hart te volgen en enkel en alleen vol overgave zijn passie achterna gaat vrees ik dat we in een wereld belanden waarbij de 4 ruiters van de apocalyps vol overgave Ankie van Grunsven naar de kroon  steken en we uiteindelijk allen gillend, naakt, in onze tuin staan.

Ben ik een doemdenker?
Ben ik zwartgallig en houd ik ervan mensen  hun dromen te ontnemen.

Nee! Verre van dat!
Ook ik probeer het onderste uit de kan van mijn leven te halen. Te genieten en vol overgave mijn passie te beleven.

Sterker nog een paar jaar geleden gooide ik mijn roer radicaal om en wilde ik mijn boot enkel nog  laten koersen richting zonovergoten stranden.
Nu hebben we allen recentelijk kunnen zien dat dit voor een kapitein niet altijd de beste keus is.
Net als de Concordia lag ook ik binnen de kortste keren gekapseisd in het water, trappelend mijn hoofd ternauwernood boven water houdend.

Volg je hart, leef je passie. Absoluut. Ik zal de eerste zijn die dat met vette halen onderstreept maar….
Je stapt ook niet in je auto om meteen plankgas te geven. Grote kans dat je brokken maakt.

Passie is je persoonlijke heilige graal. De weg ernaartoe ligt vol gevaren en onverwachte wendingen.
Het kan niet zo zijn dat het pad één rechte lijn is waar je even een sprintje over kan trekken.
Je zult ervoor moeten knokken en alle hulp aangrijpen die je krijgen kan. Ga de boer op, ontmoet mensen, deel je passie met iedereen die het horen wil.
Dit kost tijd en in deze maatschappij is tijd geld. Het kan dus niet zo zijn dat je alle schepen achter je verbrandt en je achter je passie aanrent als een hond achter zijn staart.
“Gooi geen oude schoenen weg voordat je nieuwe hebt”  Ouwe lullepraat maar wel waar.

Wees bedachtzaam. Investeer je vrije uren niet aan tv, playstation of Wordfeud maar werk aan je zelf. Gebruik de loze uren om het pad te effenen.
Blijf je boterham verdienen desnoods met het werk waar je een hekel aan hebt. Als je eerlijk naar je zelf bent en gedoseerd je passie nastreeft, er echt voor gaat maar toch je rug recht houdt om jezelf en je naasten te onderhouden gaat het je lukken daar ben ik van overtuigd. Binnen de kortste keren doe je meer van wat je leuk vindt te doen en wordt het aandeel “verplicht werk” geleidelijk aan (maar steeds sneller) minder.
En als je uiteindelijk in je levensonderhoud kan voorzien door te doen wat je hart je ingeeft. Prima!! Pedaal helemaal in en gas “Go for it”
Ga je echter te vroeg van stapel en plons je vol overmoed, onbezonnen te water; ik voorspel je: Je zult verzuipen!

Graag deel ik met je de volgende link.  http://youtu.be/EhqZ0RU95d4

Walth!

KID In À Box 2 (Hipstamatic Contest Entry), originally uploaded by walth31.

Bijna is het weer zover. De oranje vlaggen kunnen weer uit de la gehaald worden. Leve de koningin. Ik ben als ik er goed over nadenk eigenlijk wel best trots op onze Bea. Ze heeft toch maar mooi met opgeheven hoofd alle ellende doorstaan die de afgelopen regeringen over haar heen gegooid hebben.
Koninginnen dag. Eindelijk hebben ook wij besloten om ons te wagen aan de verkoop van alle hande prullaria, sorry ik bedoel waardevol en aanbevelenswaardige zaken die wij in de loop der jaren verzameld hebben. Vol goede moed begonnen mijn kinderen en ik dan ook aan het uitruimen van de garage alwaar de verhuisdozen van 3 jaar geleden nog onaangeroerd op ons wachtten.
Ik had snel mijn keus gemaakt. Mijn oude SF boeken collectie mocht er nu echt wel uit. ook mijn hele verzameling Mart Smeets mocht de verkoop in. Alle prehistorische videobanden zouden wellicht nog wel aantrekkelijk zijn voor iemand die wanhopig vasthield aan het verleden.
Mijn kids hadden het moeilijker hun keuze te maken.
Oude lang vergeten speeltjes waren opeens weer interessant. Knuffels die eeuwenlang in een plastic zak hadden doorgebracht bleken opeens van onmisbare emotionele waarde.
Ze hebben uiteindelijk hun keus kunnen maken en we zullen op koninginnendag gouden bergen verdienen.

Wat mij echter bezig houdt is het feit dat kinderen genieten van het feit dat zij oude spulletjes terugzien en dat dat kleine zaken opeens heel veel waarde hebben.
Zelf neem ik wat sneller afscheid van de dinge die ik vergaard heb door de jaren heen. Komt dat omdat ik er geen waarde meer in zie? Wat zien zij dat ik niet zie?

Stom maar dit houdt me nu al een dag bezig. Ik vermoed (met de nadruk op vermoed) dat voor mij andere dingen belangrijker zijn geworden. Mijn hele SF boeken collectie was een deel van mijn identiteit. Voorheen had ik haar nodig om een stuk van mijzelf te herkenen. Nu niet meer. Het zit in mij. Verankerd in mijn zijn. De boeken waren een spiegel die ik nu niet meer nodig heb. Mijn oudste is gek van Star trek. In hem zie ik mezelf. Mijn dochter ademt toneel. In haar zie ik mezelf. Mijn jongste is een en al gevoelsmens. In hem zie ik mezelf. Mijn verleden zit in mij. Mijn toekomst zie ik in hen. Dat geeft mij rust. De kast kan uitgeruimd worden. Ik heb de bevestiging van oude spullen niet meer nodig. Mijn pad is duidelijk.

Een lekker zonnetje is alles wat ik nu nog nodig heb op koninginnendag!

Walth

Ik merk dat ik vaker naar de statistieken kijk dan anders. Logisch toch?

Aandacht is altijd leuk. Wij mensen zijn sociale dieren en kom op iedereen geniet van aandacht.
Aandacht streelt ego en ik merk dat ik daar gevoelig voor ben.
Narcistisch? Och ja in elk van ons sluimert een narcist.

Tijdens de omgaan met agressie trainingen kruip ik vaak in de rol van een narcist en die rol ligt me wel.
narcisten kunnen je het bloed onder de nagels vandaan halen. Maar het enige dat in zo’n situatie werkt is het besef dat de narcist gewoon niet anders kan. Al zijn opmerkingen zijn niet tegen jou persoonlijk. Het had net zo goed je collega kunnen zijn. Wanneer je dat beseft ben je in staat om een narcist met gemak het hoofd te bieden. Streel het ego van een narcist en je stijgt in zijn aanzicht want jij erkent zijn “suprematie” Vervolgens geef je duidelijk en herhaaldelijk de grens aan en ga je niet in op zijn op de persoon gerichte gifpijlen.
Ik weet het voelt niet lekker maar enkel door te handelen vanuit het besef dat het niet persoonlijk bedoeld is(want de narcist kan niet anders) houd jij de controle over de situatie.

Narcisten zijn diep van binnen zielige mensen eenzaam en onbegrepen.

Daarom dank ik ook mede namens de narcist in mij iedereen die mijn blog leest.

Walth.