No dobra, nie będę tutaj się przechwalał ani zapeszał, bo na razie to tylko początek, ale chciałem się tym z Wami podzielić i może przeczytać Wasze opinie czy spostrzeżenia na ten temat, jeśli zechcecie się ze mną nimi podzielić. Chciałem też po prostu zmierzyć się z tym uczuciem i spróbować ubrać je w słowa, tak dla samego siebie.

Podsumowując. Spowolnienie nie oznacza stagnacji, a zmniejszenie ilości rzeczy, które mnie absorbują nie oznacza odcięcia się od świata. Wygląda na to, że w ten sposób można tylko zyskać.

Trudno by było nie zgodzić się z tym, co u siebie napisał o tym filmie Papa CoSTa. “Terminator – Ocalenie” w żaden sposób nie powala. Jest filmem całkowicie przeciętnym, nie pozostawiającym żadnych specjalnych – czy to pozytywnych, czy to negatywnych – wrażeń na widzu takim jak ja. Owszem, efekty są mocne. Skala i rozmach z jaką dzieje się akcja w tym filmie przykuła mnie do kinowego (całkiem wygodnego) fotela na te 2,5h z siłą wystarczającą, aby czas ten po prostu mi minął. Oczywiście tak jak i na poprzednich filmach, o których tutaj pisałem, tak i teraz musiałem wyzbyć się wszelkiego oczekiwania na KINO, oraz zapomnieć o tym, o czym wielokrotnie tutaj wspominam – czyli odłożyć krytycyzm i zdrowy rozsądek na bok, najlepiej przed wejściem na kinową salę. To niestety zbędny tam balast. Powód jest ten sam co w Dniu, w którym zatrzymała się Ziemia – świat przedstawiony w filmie nie ma szans obronić się nawet wewnątrz samego siebie. Nie będę tu się rozwodził nad dość długą listą niedociągnięć jakie w filmie można obejrzeć bo nie o to chodzi. Więcej mądrych wniosków przeczytacie u wzmiankowanego CoSTy, do którego linkuję i zachęcam do zapoznania się z jego recką.

Moim zdaniem na film nie warto iść do kina. Chyba, że komuś strasznie zależy na tych efektach specjalnych. Gra aktorów kiepska, fabuły w zasadzie brak, wtórna i nudna, nie ma co trzymać w napięciu. Plusem są TYLKO te efekty, które jednak też nie są jakimś strasznym cudem. Są niezłe i kilka razy złapałem się na tym, że po prostu czekałem jakie kolejne “BUM” zafundują autorzy filmu w zupełności olewając fabułę, którą to owo “BUM” miało jedynie okrasić, jak wisienka na tort. No ale cóż, skoro tortu zabrakło, trzeba było się zadowolić wisienkami. To chyba przekleństwo dzisiejszego kina dla mas. Tak jakoś się stało chyba po “Matrix”, kiedy okazało się, że nie ma już rzeczy niemożliwych…

P.S.
Operacja serca na pustyni pod namiotem? No kamon! Nawet typowemu targetowi tych filmów zapali się światełko, że coś jest nie do końca O.K. Prawda?

[Obrazek zaiwaniłem stąd.]

Tak więc, jak łatwo się z tego wstępu domyśleć, bawiłem się na tym filmie całkiem nieźle. Olałem wszystko to, co pamiętałem z dawnych dobrych serialowych przygód załogi kapitana Jamesa Tiberiusa Kirka.
Może dwa krótkie słowa o tym, dlaczego podoba mi się serial telewizyjny. Nie jestem Trekkiem (czy jak to się odmienia), nie szaleję na punkcie tego serialu ani nic z tych rzeczy. Po prostu zawsze mi się podobało, że film ten starał się iść z duchem czasu oraz aktualną wiedzą naukową z zakresu wielu dziedzin: fizyki, biologii, astronomii itd. Owszem, dzisiaj często wygląda to żenująco, śmiesznie czy niepoważnie, jednak liczy się sam fakt, że serial próbował odpowiadać na trudne pytania w sposób zgodny z ówczesną wiedzą naukową. Oczywiście nie uchroniono się przed wieloma błędami czy uproszczeniami, to normalne i nie do uniknięcia. Mimo wszystko jednak zawsze z przyjemnością oglądam dowolny odcinek, dowolnej serii Star Treka.

Wracając więc do najnowszej, kinowej odsłony filmu, stwierdzić muszę, że z “prawdziwym” Star Trekiem ma on tyle wspólnego co ruskie pierogi z Europą. Łączą ich tematyka i główni bohaterowie i to wszystko. Na kanwie świetnego serialu powstało coś w sumie nowego, przebranego w stare ciuchy. Tak, bawiłem się w kinie całkiem nieźle. Fajnie było wychwytywać drobne niuanse i smaczki jakie udało się producentom filmu przemycić z telewizyjnego serialu na ekrany kin. Jednak nie ma co udawać, film całkowicie zaniedbał, a może porzucił wysokie ambicje poprzedników do stawiania trudnych pytań i dawania trudnych odpowiedzi na te pytania, za pomocą dostępnej wiedzy naukowej.
Widocznie może film bardziej ambitny nie przyciągnął by ludzi do kin? Bardzo możliwe i nie mam za złe producentom, że potraktowali po macoszemu to, co wyróżniało zawsze serial Star Trek od innych podobnych obrazów czy to kinowych czy telewizyjnych.

Nie będę się tu rozpisywał za wiele, bo zdaję sobie sprawę, że jestem osamotniony w swoim odbiorze tego filmu. Mnie osobiście naprawdę podobały się ze 3 – 4 sceny z kinowego Star Treka (warpowanie rządzi! te basy to tylko w kinie można naprawdę poczuć!), ale nie chcę spoilerować. Generalnie film na pewno wart obejrzenia, chociażby ze względu na pewne drobne smaczki (chociażby to, jak Kirk zakłada nogę na nogę siedząc w swoim kapitańskim fotelu), oraz kilka większych wtop, których nie umiem wytłumaczyć nijak jak brakiem wiedzy (niedouczeniem?) ludzi odpowiedzialnych za scenariusz. Bo dałoby się ich uniknąć bez niszczenia fabuły.

A właśnie! Fabuła! Nie nastawiajcie się na coś więcej niż hamburger z MacDonalda z przesolonymi frytkami i colą w której więcej lodu niż czarnego płynu. Fabuły tak naprawdę nie ma. Jest jakaś proteza, na szybko sklecona, która mu usprawiedliwić te odjazdowe efekty warpowania czy strzelanie do torped z fazerów. Swoją drogą jedna z lepszych scen w filmie to około 15 sekund naparzania z fazerów Enterprise w torpedy lecące na spotkanie ze Spockiem.

Podsumowując – film do jednokrotnego obejrzenia i szybkiego zapomnienia. Przynajmniej ja go tak odebrałem.

Odczuwanie wszelkich zmian pogodowych – jestem w stanie przewidzieć ze 100% dokładnością, że następnego dnia będzie załamanie pogody i na przykład będzie padał deszcz – jest kiepskim ficzerem. Niech mi ktoś powie, że człowiek to dzieło yntelygentnego projektu, to mu się w twarz zaśmieję. Ja dziękuję za taki projekt! Spać po nocy nie mogę, wstaję niewyspany, ogólnie jestem obolały i generalnie do dupy z takim projektem. Dajcie mi tego architekta to mu powiem, ba! nawet pokażę, co i gdzie spierdolił. I to przez duże eS Spierdolił.

Wiem oczywiście, że to wszystko chemia i zaburzenia w pracy całego organizmu, nie zmienia to jednak mojego samopoczucia na lepsze. Czasami mam wrażenie, że ta planeta mnie po prostu nie lubi, że nie jest moja a ja powinienem znaleźć sobie przyjemniejsze miejsce do życia :)

Heh to sobie ponarzekałem troszkę ;-), a skończy się jak zawsze, na kolejnej porcji witam, które i tak niewiele zmienią…

W najbliższym czasie będę chciał się z Wami podzielić moimi spostrzeżeniami co do wirtualizacji systemów operacyjnych (a może nie tylko systemów…), popsioczę trochę przy okazji na architekturę x86 i jej ograniczenia w tej materii. Nie będzie to wpis specjalistyczny. Skupię się raczej na ogólnikach nie wnikając w szczegóły zbytnio. Wyjaśnię podstawowe zagadnienia i terminologię, opiszę ewentualne problemy z jakimi można się spotkać podczas procesu wirtualizacji oraz pracy z wirtualnymi maszynami. Myślę, że znajdzie się też kilka słów o różnych programach do wirtualizacji, oraz o samej historii tego procederu. W sieci jest całe mnóstwo takich artykułów, jednak kiedy zacząłem szukać informacji, które pozwoliłyby laikowi zrozumieć ten problem, okazało się, że nic w zasadzie nie ma a jak jest, to wcale nie jest takie zrozumiałe dla kogoś, kto z tym tematem się jeszcze nie zetknął. W tej chwili wirtualizacja to już nie jest zabawa dla wielkich graczy. Przy dzisiejszych komputerach stacjonarnych można ją z powodzeniem zastosować nawet na laptopie, sądzę więc, że mój wpis może się okazać przydatny dla kogoś, kto chciałby spróbować zabawy z kilkoma systemami operacyjnymi uruchomionymi jednocześnie na jednej maszynie.

Kolejnym wpisem, nad którym pracuję już od jakiegoś czasu, jest wpis o wolności w gospodarce. Zainspirowały mnie do tego zacięte dyskusje z kol. Krzysztofem, które jakiś czas temu prowadziliśmy w tramwajach. Co prawda Krzysiek po jakimś czasie wycofał się ze swoich twierdzeń wolnościowych, jednak sam temat wydał mi się na tyle ciekawy, że mam zamiar go trochę zmaltretować na blogasku (temat, nie Krzyśka). Od jakiegoś czasu wyrabiam sobie zdanie na temat wolności i chciałbym się swoimi przemyśleniami z Wami podzielić. Temat to skomplikowany i trudny, rodzajów wolności jest tyle, że chyba tak naprawdę to sama wolność jako taka nie istnieje, dlatego co jakiś czas mam zamiar prezentować tutaj wpisy poruszające ten temat. Oczywiście pisząc o wolności nie da się uniknąć pojęcia zniewolenia, które też na pewno się pojawi w kontekście ograniczeń i praw wprowadzanych w celu regulowania ludzkiego życia. Temat na pewno zasługuje na głębsze zbadanie.

Jak więc widać gra w eve-online nie zupełnie odciągnęła mnie od świata żywych. Owszem, w domu prawie całkowicie zrezygnowałem z twitterów, blipów, poczty, komunikatorów i innych form internetowego molestowania mojej osoby, ale stało się to już znaczenie wcześniej, zanim dołączyłem do grona pilotów w świecie EVE :) Muszę przyznać, że na początku odstawienie Internetu w tak drastyczny sposób było dość ciężkim przeżyciem, z czasem jednak przyzwyczaiłem się i całkiem mi z tym dobrze. W pracy mam włączone wszelkie komunikatory, odbieram pocztę i od czasu do czasu zaglądam na twittera i wystarcza mi to w zupełności. Zastanawiam się tylko jak nie popaść ze skrajności w skrajność? Bo przecież cała ta “nowoczesność” jest po to, żeby nam życie ułatwiać a nie utrudniać, tylko cholercia trzeba się nauczyć z niej wydajnie i nieinwazyjnie korzystać. A to to już sztuka jest, przynajmniej w moim przypadku.

Tak swoją drogą to ostatnio dużo rozmyślam na temat stechnicyzowania się społeczeństwa. Jakie to ma skutki w naszym życiu?, czy dorośliśmy emocjonalnie do tej całej technologii, którą z taką lubością się otaczamy?, czy panujemy nad tym w jakimś stopniu?, czy też raczej dajemy sobą kierować zdalnie poprzez sztucznie generowane potrzeby? Heh, oto materiał na kolejny wpis :)

Jak więc widać, nie umarłem, mam się dobrze i tak zamierzam trzymać. Pogodę mamy coraz ładniejszą, przynajmniej w Warszawie, doskonałą na spacery i sprzyjającą rozmyślaniom, do których, jak zawsze, wszystkich Was gorąco zachęcam.

Weekendowe łażenie

Kurcze, ten nasz aparacik świetnie nadaje się do robienia landshaftów, pod jednym wszakże warunkiem – musi być dobre światło. Niestety w ogóle się nie nadaje do bardziej precyzyjnych zdjęć, lub zabawy z cieniem i światłem. Niewiele widać ani w wizjerze ani też na ekraniku, często więc nawet nie wiem, że “ostrzy” na zupełnie innej odległości niż ja sobie tego życzę.
Coraz bardziej odczuwam brak lustrzanki… ech…

Sprawa bardzo pilna, blisko naszej firmy, pomóżcie:

http://blip.wikidot.com/blipkrewawa

– Marcin Jagodziński http://marcin.jagodzinski.waw.pl/

Wraz z wieloma innymi ludźmi oczywiście pomogłem i pojechałem krwi trochę oddać.

Jak się okazało akcja zakończyła się pełnym sukcesem! :)

Oto kolejny mail, tym razem z dnia dzisiejszego:

Witam,

dostałem takie info:

“Kochani,

Nie wiem jak wam dziękować za wasza pomoc. Dziękuję w imieniu Ani i
Michała i ich dzieci, Pawelka, Julki i nowonarodzonej Alicji. Dziękuję
wszystkim którzy dali krew i tym którzy przekazywali ten apel o pomoc
dalej. Wszyscy możecie być z siebie bardzo dumni po pomogliście
dzisiaj ocalić ludzkie życie.

Alicja urodziła się we wtorek po południu, ważąc 4180g i mierząc 53cm
przez cesarskie ciecie. Mama i córka czują się już dobrze. Ania cały
czas przyjmuje preparat z płytek krwi, która oddaliście.

W sumie zgłosiło się bardzo dużo osób, sami nie wiemy ile, dlatego
bardzo was proszę o przekazanie zaświadczeń do osób od których się
dowiedzieliście lub o przyniesienie ich do Salad Story na ul. Kruczej
41/43 (ew. przeslanie do mnie skanow jak niektórzy to już ucznili).
Chce je wszystkie przekazać oprawione Ani na pamiątkę również dla jej
córki, żeby wierzyła w ludzką pomoc i dobroć.

Całuje,

Jagna”

Dla mnie BOMBA!
Zaświadczenia cholercia nie wziąłem, nawet nie wiedziałem, że takie coś dają. Trudno. Przyjemnie jest się dowiedzieć, że pomogliśmy.

Jakiś czas temu, zaraziłem się poszukiwaniem ukrytych “skarbów”. Niestety ta zaraza poszła delaj niż przypuszczałem i tą chorobą zaraziłem całą moją rodzinkę. W zeszłym roku praktycznie każdy wolny weekend spędzaliśmy w trasie, szukając tego co inny chowali.

W związku z tym, iż wiosenna pogoda dopisuje, w zeszłą niedzielę otwarłem wraz z moją ekipą “KRMK TEAM”, czyli Żonka & dwóch synów sezon Opencache’2009.
Tym razem nie do końca przygotowywaliśmy się do wyprawy. Wyszło jakoś tak spontanicznie. Chwilę pokopałem po portalu www.opencaching.pl, obrałem sobie na cel 9 skrzynek i wyruszyliśmy na łowy.
Nasz wybór padł na okolice Krakowa, a konkretnie TYNIEC i BIELANY.
Zapytacie jak poszło? Poszło bardzo dobrze. Już dawno takiego dobrego bilansu nie było.

A oto WYNIK:
- 6 skrzynek znalezionych:
Zatruta studnia

Srebrna Góra

TYNIECKIE OKOLICE

Przełom Wisły pod Tyńcem

Krakowski plener skalny

STRZELNICA fortu Bielany

 - 1 skrzynki brak:
Krakowskie wapno ;o)

- 1 skrzynki nie szukaliśmy - z racji ogromnej ilości plątających się wszędzie ludzi
TOR KAJAKOWY
Przy okazji zwiedziliśmy miejsca w których nigdy nie bylem, np:
- Opactwo Benedyktynów w Tyńcu
- stare Krakowskie wapienisko z bardzo Ciekawą wieżą
- Tor kajakarstwa górskiego
- okolice klasztoru Kamedułów (niestety furta już była zamknięta, więc nie udało się zaglądnąc do środka)

Jak dobrze pójdzie i pogoda dopisze, w majowy weekend kolejna wyprawa.

Kilka fotek z wyprawy możecie oglądnąć  TUTAJ

To chyba znak naszych czasów. Ciężko powiedzieć czy to dobrze czy źle, najgorzej być na “styku czasów”, tak jak jesteśmy teraz, z drugiej jednak strony taki “styk” jest chyba zawsze i w każdych czasach coś się kończy a coś zaczyna, lub w nowe się zamienia.

Tak swoją drogą to dziwnie postępuje ta informatyzacja społeczeństwa. Prawie każdy wie co to Twitter, Blip, Wordpress czy inne forum, ale niewielu umie za pomocą Googla wyszukać potrzebnych informacji. Nie wspominając już o umiejętności zainstalowania Windowsa na komputerze… Zanika też umiejętność czytania ze zrozumieniem tego co się w sieci znalazło. Ciężko powiedzieć czy to źle czy może nie ma co paniki siać. W sumie głupim i nieświadomym tłumem łatwiej manipulować i łatwiej nad nim zapanować ;-)

Internet to wspaniała sprawa i każdy kto by temu zaprzeczał zwyczajnie nie rozumie tego wynalazku. Za jego pomocą mogę w sposób łatwiejszy niż kiedykolwiek w historii, zdobyć znakomitą większość informacji na dowolny interesujący mnie temat. Niestety Internet to także największy na świecie Śmietnik informacyjny. Równia łatwo, a nawet łatwiej (niestety), znajdę całe tony informacji, która w jakiś sposób jest nieprawdziwa lub skażona jakąś gorszą lub jeszcze gorszą ideologią. Taka jest cena wolności jaką daje Sieć.
Coraz więcej usług korzysta ze stałego dostępu do tej globalnej pajęczyny, a ponieważ usługi te są coraz częściej coraz bliżej nas, siłą rzeczy i my stajemy się istotami stale podłączonymi do tej sieci. Łatwo to sprawdzić, wystarczy wyjechać na kilka dni gdzieś, gdzie telefon nie ma zasięgu, albo gdzie komputer jest podłączony tylko do gniazdka z prądem.

Co mnie najbardziej w tej książce poruszyło, to całkiem duża ilość filozoficznych rozważań nad światem i człowiekiem, jakie autor przemyca. Nie ma owijania w bawełnę i dawania do zrozumienia – jest kawa na ławę. Zmusza do myślenia i rewidowania swoich poglądów na różne sprawy. To bardzo odżywcze i odświeżające przeżycie. Zaskoczyło mnie, że tak odważnie pisze o filozofii, religiach i nauce. Poddaje pod wątpliwość zastane “prawdy” tak wiary jak i rozumu. Czyta się to naprawdę dobrze. Kilka razy miałem duży problem z odłożeniem powieści do plecaka, kiedy to musiałem już wysiąść z tramwaju. Takie zachowanie nie jest u mnie częstym.

“Wyrocznia Księżyca” – jest powieścią historyczną z mnóstwem fikcyjnych wydarzeń, na których to Autor osnuł całą kanwę fabuły. Wiem, że to fikcja, ale mimo wszystko nie pomniejszyło to znaczenia “odkryć” jakie poczyniłem w sobie oraz świecie pod wpływem lektury. Moim zdaniem jest to książka pozytywna, próbująca znaleźć złoty środek między wszelkimi wyznaniami i systemami filozoficznymi. Obnaża słabości każdego z nich, pokazując że wszystkim tym kierują ułomni ludzie, a Bóg (jeśli istnieje) i tak zrobi jak zechce. Łatwo pomylić świętość z głupotą a mądrość ze ślepą wiarą i tradycjonalizmem.

Przy okazji zmusza czytelnika do rewizji swojego na świat spojrzenia. Oczywiście ludzie, którzy nie chcą przyjąć możliwości iż się mylą w swoim świata osądzie, raczej nic z tej lektury nie wyniosą. Fabuła jest ciekawa i zmieszanie jej z tymi filozoficzno-religijnymi rozważaniami nie psuje wcale (według mnie przynajmniej), przyjemności z lektury, a wręcz podwaja tę przyjemność.

Ta książka mną wstrząsnęła wewnętrznie, ale tak po cichu, niezauważalnie. Coś się odmieniło we mnie pod jej wpływem a nie jest to żadna “Diuna” czy “Ludzie jak bogowie”. Nie wiem jak zdefiniować tę zmianę, jednak jest ona niezaprzeczalna i wiążę ją z wpływem tej książki właśnie. Plusem dodatkowym jest to, że nie nastąpiła jakaś wielka odmiana w moim sposobie patrzenia na świat. Raczej przyrównać to można do założenia okularów – widzę więcej. Ale tu też nie chodzi o to, że to ta książka odsłoniła mi te wszystkie “prawdy”. Nie, ona coś we mnie delikatnie pchnęła i przestawiła na właściwe miejsce. Zobaczymy na jak długo…

Smakuje nieźle…