Wander*Lust for Life

σιωπή

2012-01-25T14:22:00.000+02:00

by yyellowbird @ flickr Ζω μες τη σιωπή. Μέρες και νύχτες σιωπηλές. Αυτός μακριά. Οι γονείς μακριά (κι αγαπημένοι). Οι φίλοι στα δικά τους. Σκέφτομαι λοιπόν πολύ τη σιωπή, την γυροφέρνω στο νου μου, την πιπιλάω καθημερινά να βρω τι γεύση έχει κι ανακαλύπτω ότι είναι του γούστου μου. Είναι πάντως απαιτητική η σιωπή, ξέρεις. Θέλει κόπο, προσπάθεια. Είναι πιο ενεργή από τη φλυαρία. Όταν μιλάς

οργασμός = αυγολέμονο

2012-01-21T09:21:00.001+02:00

before/after Χτες σκεφτόμουν ότι ο οργασμός είναι σαν το αυγολέμονο. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει για να φας καλά, αλλά σίγουρα κάνει τα πάντα πιο νόστιμα όταν προστίθεται.

για σένα

2012-01-17T23:03:00.000+02:00

Δυσκολεύομαι μερικές φορές να σου μιλήσω ανοιχτά, μάλλον το έχεις καταλάβεις. Τις μέρες σε σκέφτομαι ενώ κάνω ντους, ενώ μαγειρεύω, ενώ καθαρίζω μανταρίνια και σχηματίζω με τις φλούδες το όνομα σου. Τα βράδια κάνουμε έρωτα και στο σκοτάδι οι ανασφάλειες μου γίνονται ένα με τις δικές σου. Αυτό είναι αγάπη, ξέρεις – οι ανασφάλειες μου δεμένες με τις δικές σου ώστε να μην είναι ανασφάλειες πια.

το κοριτσάκι με τη μουτζούρα

2012-01-13T15:03:00.008+02:00

Δεν ξέρω αν το παθαίνεις κι εσύ, αλλά όποτε έχω καιρό να γράψω στο ημερολόγιο/τεφτέρι μου με πιάνει ένα μπέρδεμα, ένα μπούκωμα πνευματικό κατά κάποιον τρόπο. Εδώ και 2 μέρες νιώθω χαμένη στο διάστημα, δε ξέρω αν φταίνε και τα άστρα ή να φταίει η διατροφή, το ότι κοιμάμαι πολύ νωρίς ή ότι δεν κοιμάμαι ως αργά, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι αδυνατώ να συγκεντρωθώ στο οτιδήποτε και πάω στα

#santablogoscars

2011-12-10T08:51:00.013+02:00

Home at Christmas Το παραδέχομαι: τα Χριστούγεννα ΔΕΝ είναι η αγαπημένη μου γιορτή. Προτιμώ το συμβολικό νέο ξεκίνημα της Πρωτοχρονιάς και τα παγανιστικά έθιμα που έχουμε τότε στο χωριό μου (καρναβάλια και Μπουμπουσάρια και τα τοιαύτα). Τα Χριστούγεννα τα προτιμώ λιγότερο κι απ' το Πάσχα που έχει και καλό καιρό.Παρόλ'αυτά με πιάνω φέτος να αδημονώ για τις γιορτές που έρχονται και θέλω να

να γράφεις μόνο τη νύχτα

2011-12-05T09:22:00.004+02:00

Photo Copyright Ben Heine @ flickr Οι νεράϊδες κυκλοφορούν στην πόλη και κάνουν κούνια από τα καλώδια της ΔΕΗ. Φοράνε κόκκινα σταράκια και έχουν μακριά καστανά μπερδεμένα μαλλιά. Οι νεράιδες ρίχνουν χρυσόσκονη στα όνειρα των κοιμισμένων παιδιών και των άγρυπνων καλλιτεχνών. Γι αυτό, καλέ μου, να γράφεις μόνο τη νύχτα. Να γράφεις με πάθος, να παλεύεις με λέξεις που καίνε, να σβήνεις τη φωτιά

seascapes

2011-11-23T23:22:00.001+02:00

monet Κάθε αφήγηση της πόλης που ζω, κάθε περιγραφή της καταλήγει αναπόφευκτα στη θάλασσα σαν το ποτάμι όταν φουσκώνει με νερό. Κι η αρχή και το τέλος κάθε ιστορίας γι' αυτή την πόλη είναι η θάλασσα. Οι λέξεις που γεννιούνται στα στόματα και τα γραπτά μετά βουλιάζουν και χάνονται στο Θερμαϊκό, όπως όλα τα άλλα που εκεί καταλήγουν: ζωές που ξετυλίγονται σα κορδέλες, αποβλητα καλών και κακών

σκηνές της πόλης II

2011-11-22T08:01:00.004+02:00

Lightbringsaheart Μια πράσινη πολυκατοικία με σκούρες πράσινες τέντες, πράσινα κάγκελα και ένα ανοιχτό βεραμάν για τοίχους. Και στο μπαλκόνι στον τρίτο μια ξανθιά γυναίκα να τινάζει μια φούξια κουβέρτα. Η εικόνα ήταν σαν πίνακας. Περνάω τακτικά από εκεί με το αστικό - δεν την έχω ξαναπετύχει τη γυναίκα. Η πολυκατοικία φαίνεται μουντή και παλιά χωρίς τη φούξια κουβέρτα. Οι τέντες είναι φθαρμένες

εσωστρέφεια

2011-11-10T10:34:00.007+02:00

sugar waltz by futureancient Περνάω φάση εσωστρέφειας. Διστάζω να το ομολογήσω φωναχτά σε φίλους, όχι από ντροπή αλλά γιατί η λέξη πλέον μου θυμίζει πολιτικούς και μου φαίνεται κάλπικη. Η φυλή αυτή έχει μιάσει ό,τι έχει αγγίξει. Αλλά να που εδώ και ένα μήνα περνάω αυτή τη φάση. Ίσως είναι που η νύχτα ξεπερνά τη μέρα στο κυνηγητό. Σαν τις αρκούδες κι εγώ περνάω χειμερία νάρκη. Όποτε περνάω "

γκρίζες μέρες

2011-10-29T10:47:00.005+03:00

Z Άκουσε με: (μόνο εσύ μ' ακούς. Μες την τρομοκρατία της πολυφωνίας και πολυγνωμίας, στα (αντι)σόσιαλ μίντια, δεν ακούγομαι, ψιθυρίζω, πνίγομαι.)Άκουσε με: στις γκρίζες μέρες κρύβεται το νήμα μιας πολύχρωμης ζωής. Όταν ανάβεις ένα κερί, οι σκιές τρέχουν να κρυφτούν. Κυνηγάς το σκοτάδι στις γωνίες. Πώς ξεπερνάς τις γκρίζες μέρες όμως; Δε ξέρω για σένα αλλά εγώ θα βάψω κόκκινο τον ουρανό μου.

σκηνές της πόλης

2011-10-18T12:53:00.074+03:00

Hope in a broken sky Σκηνές της πόλης που θέλω να θυμάμαι: ήταν ένα βράδυ ήσυχο, ζεστό, σεπτέμβρης θαρρώ ακόμα. καθήσαμε στο τραπεζάκι στο πεζοδρόμιο, τρία-τέσσερα είχε μόνο το μαγαζί, μικρό, τις τετάρτες λέει παίζει τζαζ. δυο βήματα πιο κάτω η ροτόντα, χαμός από κόσμο και ομιλίες, ποδήλατα, σούρτα φέρτα, ο κόσμος να βγαίνει. απέναντι μου μια πολυκατοικία πολύ μίνιμαλ, πολύ μου άρεσε κ τη

2011-06-27T22:43:00.000+03:00

Untitled by cosmic_parachute the light comes slanting through the window. a sea of things left unsaid and feelings only hinted at floats in the room where he slept. i miss his smell. his arms. one intense hug. this story is a poetry of hopes and desires, broken pieces of age-old wishes, loneliness and the black cloud of distance. what does he feel? doubt is the one which stings. i hold

balloons

2011-05-15T01:34:00.002+03:00

Balloons by 612gr [Story is part of assignment: inspired by Lynne Tillman's Tales of New York] There was a little boy who begged for money around the seafront. Every day he stood in the corner of a square and watched the man who sold balloons. They were huge, shiny, colourful balloons that bobbed up and down as the man moved around the square. Every day mothers and fathers

closure

2011-01-09T12:38:00.002+02:00

photo by Emily Whitehead Σε κορνίζα δίπλα στο κρεβάτι είχα φωτογραφία της παραλίας στην Ταϊλάνδη, στην οποία πέρασα μήνες. Μήνες διασκέδασης, γνωριμιών, καταχρήσεων, μήνες θάλασσας και κουβέντας και παρέας και βιβλίων και κατσαρίδων και φοινίκων και γέλιου και έρωτα και χαμένων σαγιονάρων. Είναι δύσκολο να εξηγήσω το πόσο με επηρέασε αυτό το μέρος. Απλά, πολύ απλά, ένιωθα ότι εκείνο ήταν το

the world is a playground

2010-09-03T08:52:00.006+03:00

The World is a Playground by xetobyte here And so it ends. I choose to end this on a happy note. Gotta go and look what's at the end of the rainbow. Gotta go and play, man. Will keep in touch. I love u all. I thank u for everything. I will miss u. End by Kris Wilson here (για παλιά ταξιδιωτικά ποστ, φωτογραφίες από ταξίδια και όλα το συνονθύλευμα παλιών προσωπικών ή μη στιγμών πηγαίντε

summer life IV

2010-08-11T18:23:00.004+03:00

Ήξερα ότι θα το συνειδητοποιήσω φεύγοντας, πιθανόν στην πτήση, και όντως καθώς διάβαζα το βιβλίο μου Κυριακή πρωί 1 Αυγούστου στην easyjet, έβαλα τα κλάματα.Την τελευταία μέρα που δώσαμε τα πιστοποιητικά στα παιδιά τέλη Ιουλίου που έκλεινε και ολοκληρο το κέντρο, οι τάξεις μου μαζί με άλλα παιδιά άρχισαν να χειροκροτούν, να χτυπάνε τα θρανία και να φωνάζουν ρυθμικά το όνομα μου! Unprompted.

summer life III

2010-07-16T01:39:00.003+03:00

Όταν πάω στην παμπ με τους υπόλοιπους, περνάω υπέροχα. There's nothing like sitting under the stars wrapped in a jacket against the cold of a crisp velvety night and chatting away and joking and laughing with the people that you work/live with.Μια έρευνα που διάβασα για την ευτυχία στη guardian μου έκανε μεγάλη εντύπωση πρόσφατα. Το θέμα της ήταν το πως μπορούμε να είμαστε ευτυχισμένοι. Και

fairy

2010-07-11T04:59:00.006+03:00

purple summer drama by Mariann NikolaisenΜια φορά κι έναν καιρό, υπήρχε ένα αγόρι που ζούσε σε ένα μικρό χωριό δίπλα στο Άβατο Δάσος. Το αγόρι αυτό μεγάλωσε με ιστορίες για το δάσος, για τα μαγικά πλάσματα που ζούσανε εκεί και κυρίως για τις πανέμορφες, ξεμυαλίστρες νεράιδες που χόρευαν στα ξέφωτα τη νύχτα.Το αγόρι μεγάλωσε και ερωτεύθηκε το κορίτσι με τα ωραιότερα μάτια του χωριού. Η κοπέλα τον

summer life II

2010-07-11T03:28:00.009+03:00

Λοιπόν ο Μπάρι θέλει τη Μάρτα λίγο, αλλά πιο πολύ θέλει τη Χλόη, τη συνάδελφο και σχεδόν τον εκβιάσαμε να μας το πει. Επίσης, υποσχέθηκα ότι θα κάνω το παν να τον ξυπνήσω το πρωί γιατί κοκορεύεται ότι δεν ξυπνάει and he dared me that I wouldn't do it. That I will easily do. The only things I don't do are heights and karaoke. He lives on the same floor and we all leave our doors unlocked. Piece of

summer life I

2010-07-05T23:57:00.003+03:00

Έχω πλέον ξεχάσει κάθε έγνοια. Η αλλαγή συντελέστει σταδιακά αλλά πριν 3 μέρες ολοκληρώθηκε πλήρως. Η Big Brother ζωή μας εδώ και η καθολική βύθιση στην καθημερινότητα του μικρόκοσμού μας έχουν ως αποτέλεσμα να μη θυμάμαι τίποτα από τη ζωή μου στην Ελλάδα. Πέρασε καιρός, σκέφτομαι, μέχρι που κοιτώντας τις ημερομηνίες συνειδητοποιώ ότι ήταν μόλις 10 μέρες πριν που χαιρετούσα φίλους. Δέκα μέρες

catch the trade winds in your sails

2010-07-04T00:52:00.008+03:00

Sail boat at sunset by S@ilorO Σαμ παίζει κιθάρα στα σκαλιά. Κάποια παιδιά απο την Ισπανία κάθονται γύρω του και τραγουδάνε μαζί του το 'wonderwall' ή το 'Wish u were here' ή τώρα το 'Land of the rising sun'. Η φωνή του ταξιδεύει μες τη μέλανη νύχτα μέχρι τη μισοφωτισμένη κρεβατοκάμαρα μου όπου μια τυχαία ματιά σε κάποια ταξιδιωτικά αποφθέγματα ξύπνησε τον πόθο στο αίμα μου. Τον πόθο του δρόμου.

έρωτας στα χρόνια του facebook ΙΙ

2010-06-29T23:08:00.005+03:00

Pho 888 @flickr "So when u saw that, what did u do?""I liked it".Φυσικά δεν εννοώ τη συνήθη έννοια του ρήματος, δηλ το είδα και είπα 'τι ωραίο'. Στα λεξικά σύντομα δίπλα στο like θα υπάρχει και το 'πατώ ένα κουμπί στο fb ή αντιδρώ θετικά σε μια πληροφορία, ακουστική ή οπτική ή λεκτική' or something. Το λάικ είναι πια πράξη κι όχι ιδέα.Δε γνωρίζω αν θα μπορέσω να συνεχίσω τη ζωή μου χωρίς το λάικ.

(συν)οδηγώντας

2010-06-24T00:02:00.007+03:00

photo by meesha @ flickrΣτο αυτοκίνητο, στα κίτρινα φώτα της νυχτερινής πόλης, λέω σε ένα φίλο ότι ο Μπουτάρης με εμπνέει γιατί είναι πρώην αλκοολικός. Έζησε ένα πάθος και το γεγονός ότι το ξεπέρασε σημαίνει, για μένα, ότι έφτασε στην κάθαρση. Σε μια κάποια κάθαρση.Σκέφτομαι λοιπον για πάθη. Και το πόσο υπερτιμημένα είναι τα ερωτικά και πόσο υποτιμημένα τα πάθη τα άλλα. Φταίει η ηλικία,

ταξί

2010-06-22T02:01:00.006+03:00

photo by fox&forks hereΟ ταξιτζής ήταν όλα τα λεφτά. Γενικά, μιλάω με ταξιτζήδες (καλά, μη νομίζεις, όχι πάντα) αλλά συνήθως τα θέματα είναι λίγο καθημερινά, δουλειά, κρίση, τα τοιαύτα.Αυτός ήταν νέος. Να φανταστείς, είχε στρίψει και καθόταν και περίμενε στο πεζοδρόμιο ενώ μιλούσα με τη φίλη μου. Κατάλαβε ότι αποχαιρετιζόμασταν; Ότι μία από μας θα ήθελε ταξί; Χου νόους. Πάντως, ρώτησα και μου

κεραυνός

2010-06-20T01:35:00.008+03:00

Photo fffffound hereΕίναι ώρες που η ζωή σε πιάνει εξαπίνης. Κεραυνός πέφτει με τη μορφή ενός βλογ, ενός ποστ, ενός τραγουδιού, μιας εικόνας. Η σφαλιάρα φέρνει τον κόσμο στα ίσα του, τα άστρα συνεχίζουν το χορό τους, η ζωή αμέριμνη γυρνά πλευρό κι εσύ, φέρι μου, άφωνη και τρεμάμενη, στέκεσαι στην απέραντη νύχτα. Χάθηκες στις αμέτρητες σόσιαλ μιντιακές και μη υποχρεώσεις - ζεις, περπατάς, μιλάς,