Warsaw calling....

Belgium calling

2006-09-18T11:44:00.000+02:00

Voor degenen die hier nog af en toe komen kijken...

We zijn bijna twee maand verder en het gaat eigenlijk niet zo goed met ons. We 'logeren' nog steeds bij mijn ouders, bij gebrek aan een deftig en betaalbaar huis. (Ik zoek iets tussen Gent en Deinze, alle hulp bij het zoeken is welkom!!)

De kinderen gaan hier voorlopig naar school en vooral Charlotje heeft het moeilijk. In plaats van Kindergarden is ze in het eerste leerjaar moeten starten, vermits ze in november 6 wordt. Ze kan de leerstof wel aan, maar verveelt zich en krijgt weinig of geen begrip en steun van haar juf. 's Morgens heeft ze steevast 'heeeel erge buikpijn'...
Anne-Sophie doet het wel heel goed (wat ik wel verwachtte) en door haar sociale karakter heeft ze al een paar vriendinnetjes. Zij beseft wel heel goed waarom we gaan scheiden en wat dit voor gevolgen heeft. Het resultaat daarvan is dat ze vanalles doet om mij op te beuren en met uitspraken naar buiten komt die je van een 8-jarig kind niet verwacht. En eigenlijk wil je als moeder ook niet dat ze zich over zo'n dingen zorgen moet maken...

Mijn voornaamste doel is nog altijd een huis te vinden zodat ik eindelijk onze spullen vanuit Waschau kan laten overkomen.
Om verder in de toekomst te plannen heb ik voorlopig geen energie. Bovendien ziet dat er voor mij nu zo zwart uit, dat ik het ook niet wil weten....

Misschien start ik wel een nieuwe blog, om eens goed mijn hart te kunnen luchten zonder dat 'hij' het allemaal leest.
Ik geef wel een seintje...

Bedankt

2006-08-11T17:43:00.000+02:00

Een kort stukje om iedereen te bedanken voor de steun. Velen van jullie kennen mij niet eens...

@Hilde en nrrdgrrl: Ik heb bewust gekozen om niet meer te bloggen, omdat ik niet wil dat m'n dochters ooit moeten lezen wat ik nu écht doormaak. Bovendien is alles zo emotioneel geladen dat ik het bijna niet onder woorden kan brengen, laat staan neerschrijven.

@Manon: ik begrijp je 'grrrr' reactie, maar heb ervoor gekozen om dat deel voor ons te houden. Veel beter als ik er echt met je over kan praten....

Het verschrikkelijkste aan deze situatie is inderdaad dat de kinderen en ik niet alleen ons 'gezin' kwijt zijn, maar dat ons hele leven in één ruk van onder onze voeten is getrokken. Bij niet-expats blijven de kinderen meestal in hun vertrouwde omgeving, met papa toch ergens in de buurt. Anne-Sophie en Charlotte hebben dit niet.
Ik heb geen andere keus dan alles waar ik al die jaren voor gewerkt heb en heb opgebouwd achter te laten en helemaal opnieuw te beginnen.

Bedankt voor alle sterkte die jullie me toewensen...ik zal het nodig hebben.

Sabine

Orkaan

2006-08-07T13:47:00.000+02:00

De laatste twee weken is er een orkaan door m'n leven geraasd, waardoor ik een hele tijd geen grond meer onder mijn voeten had en uiteindelijk met een harde klap ben neergekomen.
Guy heeft beslist de laatste 15 jaar achter zich te laten en zonder mij verder te gaan.

Het enige dat ik kan doen is de kinderen en mezelf van tussen de brokstukken oprapen, het leven in Warszawa vaarwel zeggen en in België weer een nieuw opbouwen. Nu voelt het alsof dit nooit gaat lukken, maar mijn verstand (en familie en vrienden) houden vol dat ik het wél kan. Ik heb nog nooit zoveel als de laatste twee weken gehoord hoe een 'sterke vrouw' ik wel ben. Misschien zal ik ze ooit geloven...

Deze blog is net als dit stuk van mijn leven totaal onverwacht aan zijn eind gekomen. Misschien heb ik in de toekomst nog wel een keer een reden om iets de wereld in te sturen, maar nu even niet.

Bedankt voor het lezen.
Sabine

Anne-Sophie fietst

2006-07-20T19:52:00.000+02:00

We hadden het vorig jaar al geprobeerd, maar toen waren haar benen nog niet lang genoeg ;-)
Nadat in april eindelijk de sneeuw weg was, hebben we thuis een paar keer geoefend en voelden we dat het wel zou lukken. Maar door alle drukte was het wat vergeten...tot nu.

Omdat het vandaag iets minder warm was, heeft opa de kleine wieltjes van de fiets gehaald en na 20 minuten reed ze alleen rond. Een uurtje later rijdt ze nog steeds op straat en heeft ze al vriendjes gevonden die hier ook bij hun grootouders logeren. Het feit dat ze enkel Frans spreken, speelt geen rol ;-)
Straks mag haar zadel wat hoger (nu wou ze nog goed aan de grond kunnen) en zal ze zelfs helemal vergeten zijn, dat ze het gisteren nog niet kon.

België

2006-07-15T21:36:00.000+02:00

Morgennamiddag vertrek ik met de kinderen naar België. De valiezen zijn nog niet gemaakt, dat doe ik morgenvroeg wel...vermits Guy later komt, neemt hij wel mee wat ik vergeten ben!

Deze week nog van het zomerweer geprofiteerd, (alweer) een dagje bij Marie aan het zwembad doorgebracht en de volgende dag een hele tijd 'bijgekletst' met Katrien. Zij is vandaag met haar kinderen al vertrokken, ze blijven twee weken aan de Belgische kust. Onze echtgenoten zullen zeker een keer afspreken en niet treuren om onze afwezigheid ;-)

We blijven twee weken bij mijn ouders en de planning staat al goed vol. Opa had beloofd dat hij met de kinderen naar de zoo zou gaan, we gaan de (plaatselijk wereldberoemde) Moeke Vera (onze onthaalmoeder) bezoeken, ik wil eindelijk de dochter van een in mei bevallen vriendin gaan bewonderen, tussendoor nog even een check-up bij de dokter, een dag vinden waarop Anne-Sophie haar vriendinnetje kan bezoeken (dat is voor haar nog een verrassing), als Guy er is met mijn zus en haar gezin naar Plopsaland..... en dat allemaal op twee weken tijd.....hmmmm. Ik vrees dat we nu al tijd te kort hebben.

Oma en opa nemen onze dochters dan voor twee weken mee naar de camping. Daar kijken ze allebei het hele jaar naar uit. Lotje moest op school vertellen over het land van waar ze kwam en haar versie was dit: 'I am from Belgium and there I have a cat, his name is Flor. I have a grandma and grandpa and they take me camping in the summer.' Tot zo ver België volgens onze jongste dochter. Zegt genoeg.
Guy en ik gaan dan een weekje genieten in Frankrijk...zonder kinderen...en wetende dat zij ons bij oma en opa absoluut niet missen, lukt dit zonder problemen.

Als ik tussendoor eens vijf minuten tijd heb, zet ik af en toe nog wel een teken van leven op de blog...

Do...?

Hoezo hittegolf???

2006-07-11T10:21:00.000+02:00

Het is hier al bijna een week meer dan 30°C. Toen het vorige week in België ook zo warm was, hoorden we op de Belgische radio en TV (via sateliet) steeds maar weer over de 'hittegolf' en ozonconcentraties...
En in Polen?? Niks. Hittegolf??? Maar nee jong, 't is zomer!!

In de NWE die we elke week per mail krijgen, schrijven ze zelfs letterlijk: 'Don't complain, enjoy the nice weather, this is not going to last long...' Waarmee ze dan bedoelen dat het volgende week 'maar' rond de 25°C zal zijn.
Als ik tegen Renata zeg dat het veel te warm is om nu in de namiddag te staan strijken, kijkt ze mij verbaasd aan en zegt 'So what, you don't iron whole summer? Is normal that is warm...will not be summer very long... ' En dan vertelt ze verder in't Pools dat het in de winter koud moet zijn (jaja, -29°C, dat weten nu al..) en in de zomer warm, anders heb je geen seizoenen.

Vorige zomer was het mooi weer (25-30°c), maar vonden de Polen het maar zo-zo. Nu weten we hoe een 'echte' zomer moet zijn.

Do jutra!

Być mamą w Belgii

2006-07-07T14:57:00.000+02:00

In januari ben ik bij Izabela, een Poolse vriendin, langsgeweest en hebben we een hele tijd over zwangerschap, geboorte en kinderen opvoeden gepraat. Of eerder, zij stelde wat vragen en ik vertelde vooral over hoe het in België gaat. Het feit dat ik zelfstandig was, maakte mijn situatie weer anders dan voor de meesten, waardoor ik steeds de beide gevallen (ziekteverzekering, bevallingsverlof..) heb proberen uitleggen.

Izabela is er in geslaagd om uit de hele wirwar een artikel te maken en dit is nu gepubliceerd in '9 Miesięcy' een maandblad met als doelgroep zwangere vrouwen. We wisten het al even, want de dochter van onze buurman is zwanger en zij zijn ons komen zeggen dat ze het gelezen hadden. Ik was het eigenlijk al lang vergeten.

Ik begrijp stukken en brokken van wat ze geschreven heeft, maar het hele artikel versta ik niet. Het gesprek was in het Engels, wat voor geen van ons de moedertaal is en voor Izabela zeker niet evident. Ik heb een aantal keer moeten uitleggen wat ik bedoelde, zij moest dit dan nog een keer in't Pools vertalen....Maar vermits de buren het tof vonden en geen rare vragen gesteld hebben, zal de inhoud wel meevallen ;-)
Ik vind het wel iets leuks om bij te houden.

Do jutra!

Sezon ogórkowy

2006-07-05T15:21:00.000+02:00

Niet veel beweging op deze blog, want er is ook niet veel te melden. Zalig weer, al enkele dagen meer dan 30°C en dat zou zo nog een tijd blijven.
Moest er nu niet zoveel lawaai zijn van de bouwvakkers, zouden we nog meer buiten zitten. Maar die mannen beginnen om 7h 's morgens en stoppen vaak pas rond 19.30h. De hele dag kloppen en slijpen, langs twee kanten van ons huis. En, nee, ze zijn er niet knapper op geworden!

Het meest 'spannende' dat ik deze week al gedaan heb is de tuintafel gekuist en met olie ingesmeerd en schors rondgestrooid in onze tuin. Ik wou daarnet de stoelen die ik gisteren gekuist heb in-oliën, maar las dat dit best niet bij temperaturen boven 24° gebeurt....euh.....33...niet voor vandaag dus.

Via een andere blog heb ik een online fotocursus gevonden.

Ik weet het...maar ik heb écht niks beters te doen, moet zelfs niet meer naar school rijden. Boodschappen doe ik ook nog maar één keer per week; zodat ik tussendoor enkel wat fruit en groenten moet gaan halen. Moet alleen af en toe mijn pagadders wat eten geven en vermits het zo warm is, eten ze toch al niet veel.
Gisteren de eerste les nagelezen en deze morgen al even wat geprutst met de camera. De opdracht was oa om abstracte foto's te maken. Hmmm, zal als straks de zon wat minder fel is, nog een keer proberen. Jullie krijgen nu dus mijn gepruts te zien.

Ik weet helemaal niks van fotografie, trek tot nu toe foto's altijd op 'auto'-stand. Ik moest veel dingen twee keer lezen voor ik begreep waar ze het over hadden. Maar met de digitale camera kan ik zoveel proberen als ik wil en onmiddellijk gaan kijken hoe het eruit ziet. En ik vind het nog plezant ook!

Do jutra!

Sezon ogórkowy= komkommertijd

Vrouwvriendelijkheid

2006-07-03T15:15:00.000+02:00

Vandaag ben ik weer een keer bij mijn 'bandencentrale-man' langsgeweest. Eigenlijk is dit gewoon een klein gebouw, dat voor zijn huis staat en waar ze aan twee auto's tegelijk kunnen werken. De reclamedoeken voor de banden die hij verkoopt nemen bijna meer plaats in. Maar omdat het zo dichtbij is, aan de overkant van de baan waaraan onze wijk ligt, ga ik daar naartoe.

In Belgie had ik een hekel aan naar de garage gaan. Hoewel men ons daar kende en Guy's auto van dezelfde garage kwam, werd ik daar elke keer weer als 'dwaas madammeken' behandeld. Ik had vaak het gevoel, dat ze in verkleinwoordjes tegen mij zouden beginnen spreken. Als ik iets moest uitleggen (in opdracht van mijn betere wederhelft), luisterden ze met moeite, want ik wist (volgens hen) toch niet waarover ik het had. Uiteindelijk heb ik geweigerd daar nog naartoe te gaan als er iets moest uitgelegd of gevraagd worden. Enkel de auto afzetten of ophalen deed ik wel nog.

En hier.... krijg ik elke keer een vriendelijke goeiedag, wacht men beleefd tot ik met mijn pruts-Pools uitgelegd heb wat er aan de hand is en komt er geen commentaar.
Vandaag po Polsku gaan vertellen dat mijn rechtervoorband lek was en ik die niet kon vervangen door het reservewiel, want daar zat ook al een gat in. Een uur en 30 zlotys (+- 7 Euro) later, kon ik mijn auto ophalen, was mijn reservewiel gemaakt, het ventiel van de andere band vervangen en werd me op het hart gedrukt het een paar dagen in de gaten te houden en zeker terug te komen als het nog niet helemaal in orde was.

Als er beslissingen ivm geld moeten worden getroffen of papieren getekend (bank, verzekeringen), geven de Polen vaak duidelijk de voorkeur aan een man en durven ze zelfs vragen zelf of je niet moet overleggen met je echtgenoot. Maar op andere gebieden lijken ze veel vrouw-vriendelijker dan de Belgen. Of misschien is dit enkel deze man? Ik zal het nog moeten ondervinden.

Do jutra!

Wróćilismy do domu

2006-06-30T19:13:00.000+02:00

We zijn sinds gisteren terug thuis.
De vijf dagen in Mazurië waren zalig. Vooral het feit dat we wakker werden met het gefluit van vogeltjes en geklepper van de ooievaar in plaats van betonmolens, cirkelzagen en geklop van onze buurman-bouwvakkers hier, hebben we zeer geapprecieerd.
De avond voor we vertrokken vertelden we het hele reservatie verhaal aan vrienden en toen bleek, dat zij al in het hotel waar we dan op de valreep voor gekozen hadden, geweest waren.... en er niets dan lof voor hadden. Hen kennende, wisten we al dat we ons absoluut geen zorgen moesten maken over waar we zouden terecht komen. Het enige dat nu nog moest meespelen, was het weer. Wat het ook braaf gedaan heeft. Enkel woensdag hebben we een halve dag regen gehad.

We hebben een paar uitstappen gemaakt en veel met de kinderen gezwommen. Omdat het touristisch seizoen hier nog maar net begonnen is, was het hotel niet volgeboekt en hadden we het overdekte zwembad elke keer voor ons alleen hadden. Ook toen we met de 'pedalo' het meer wat gingen verkennen, zagen we enkel vogels. Van luxe gesproken. De kinderen vroegen niet meer dan in het zand en het meer of op de speeltuin te mogen spelen en wij vonden het ook niet erg om af en toe lui in een strandzetel te zitten.
Via het hotel zijn we ook naar een plaatselijke manège geweest, waar ze klaar stonden om ons te laten paardrijden. Anne-Sophie was helemaal niet bang hoewel het paard vrij groot was. Lotje was in het begin niet zo zeker, maar wou er wat later bijna niet meer af.
Alle avonden buiten op het terras gezeten met een boek en een glas wijn, heel lekker gegeten, genoten van de nog echt ongerepte natuur... zomer kan toch zalig zijn.

(Meer foto's maar ook de 'hop-paardje-hop' video (Guy - ik kon het niet laten) vind je op de fotosite)

wróćilismy do domu = we zijn naar huis terug gekeerd (hoewel we liever waren gebleven )

urlop

2006-06-22T17:51:00.000+02:00

Guy heeft volgende week verlof en we hadden al een hele tijd gepland om er een paar dagen in Polen op uit te trekken. We wonen hier al iets meer dan twee jaar en zijn nog nooit naar Mazurië geweest.

Dus in april bel ik naar het hotel dat we gekozen hadden om te reserveren. Het juffrouwken aan de lijn spreekt een beetje Engels en met mijn Pools gepruts komen we er uit. Ze vertelde ook dat er volop renovatiewerken aan de gang waren en de kamerschikking compleet zou worden veranderd, dus kon ze mij nog niet zeggen welke kamer we zouden hebben. Mmm Ok.

Midden mei toch maar een mailtje gestuurd om de reservatie te bevestigen. Krijg ik een mailtje terug om te laten weten dat ze mijn reservatie genoteerd hebben en wat voor soort kamer we willen? Euh?? Degene die ik 4 weken geleden gevraagd had??? Maar zo'n kamer hebben ze niet.... Het hele gedoe wordt nogal ingewikkeld, bovendien is het Engels van degene die nu de receptie doet zo slecht dat we absoluut niks van haar mails begrijpen.
Dan maar Agata ingeschakeld. Zij heeft gebeld, alles po Polsku uitgelegd en de kamer was geboekt....dachten we.....

Begin deze week vraag ik aan Guy om Agata toch nog maar een keer te laten bellen, je weet nooit dat de renovatiewerken nog niet gedaan zijn. En gisterenmiddag belde Agata mij op met de mededeling dat ze ginder geen reservatie terug vinden. Ze konden ons wel twee aparte kamers geven...jaja, met twee kleine kinderen, en elk met één kind op de kamer om 20h gaan slapen zeker????

Dus gaan we nu naar Siedlisko Morena. Ook daar spraken ze met moeite Engels aan de receptie, dus heeft Agata nog een keer alles geregeld. Guy wou eerst dat ik het zelf deed, zijn assistente is geen reisbureau, maar ik wou op zeker spelen en heb het haar heeeeeel lief gevraagd.

En wat stuurde ons absoluut-niet-favoriete-hotel-van-polen wat later.... een e-mail aan Agata om te laten weten dat er iets moet fout gegaan zijn (zoude't zo peizen?één ding maar??) en dat we eind juli gratis in de eerst gekozen kamer mogen. Ofwel hebben ze beseft dat we buitenlanders zijn (gezien de mails van een groot bedrijf kwamen en niet persoonlijk door ons gestuurd werden) en ze zo nog klanten verliezen, ofwel heeft Agata goed van haar oren gemaakt (wat ze ook wel zou durven). Eind juli zijn we hier wel niet. Agata zei nog dat ze zou bellen en zeggen om het in september te doen....ze is er nog toe in staat ook!

Morgen pakken we onze koffers, ga ik eindelijk naar de kapper, nog een paar boodschappen doen en gaan we nu voor de écht allerlaatste keer Keren, Itai en de kinderen zien.
Zaterdag vertrekken we, maar donderdag komen we al terug. Nu alleen nog hopen dat het goed weer nog een tijdje voortduurt!

Do widzenia!

Auw!! Deel 2

2006-06-21T12:31:00.000+02:00

Daarnet ben ik voor de tweede keer naar 'Boston Clinic' geweest om mijn oksels en bikinilijn met laser te laten bestoken.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik enkel terug ben gegaan, omdat het resultaat de vorige keer echt wel de moeite was. De eerste dagen na de behandeling groeiden er zeer veel kleine zwarte haartjes, maar die vielen steeds uit. Na twee weken had ik onder mijn oksels nog maar zeer weinig haar en ook mijn bikinilijn was aanzienlijk uitgedund. Bovendien zijn de haren die wel terug groeien zeer dun en veel lichter van kleur. Geen harde stoppels zoals bij scheren of zelfs waxen.

Dus ben ik er vandaag vol goede moed binnen gestapt. En het resultaat???? AUW! AUW! AUW!
Het klopt volgens mij dus helemaal niet dat het de tweede keer minder pijn doet. Ze verhogen gewoon de sterkte van de laser, zodat de fractie dat het minder pijn doet, omdat je minder haartjes hebt, verwaarloosbaar is. Bovendien gaan ze 'een beetje' sneller.....AUW!, Want je bent het al wat gewoon....Euh??? Pardon??? Ik heb maar direct gezegd dat ik daar niet mee akkoord ging.

Tussen de laser-'prikken' (zo voelt het) in, vroeg ze of ik hier in het najaar nog zou zijn. Want ze kon mij ook laserbehandeling voor mijn gezicht aanraden. Dat zou veel helpen voor mijn gevoelige huid... (kassa,kassa???) Heb gezegd dat ik dat nog wel zou zien. Ik was echt even niet in de stemming om mijn huid te gaan bespreken. Had te veel moeite om tussen de pijnscheuten in, niet te vergeten ademen.

Nu ben ik benieuwd naar het resultaat...binnen een week zou ik het verschil al weer moeten zien.

Do jutra!

Hondenleven

2006-06-20T17:50:00.000+02:00

Vandaag hadden we afgesproken om nog een keer gebruik te maken van het zwembad in de compound waar Marie woont. Deze morgen al het zwemgerief ingeladen en tot bij hen gereden.
Nadat we alle dochters goed ingesmeerd hadden, vertrokken we richting zwembad....tot Constance ons kwam zeggen dat ze er niet in konden....Oeps! Bleek dat het water groen en ijskoud was.
Na een beetje rondvragen zijn we te weten gekomen dat er gisterenavond een jongetje het zwembad per ongeluk als toilet gebruikt had en dat het wel een heel grote boodschap was.... Dus hadden ze tot 5 uur deze morgen gewerkt om het leeg te pompen, te kuisen en weer te vullen. De groene kleur kwam blijkbaar enkel door de algen en zou morgen al weg zijn, maar dan was het water nog steeds maar 16°C. Toch niet warm genoeg om in te zwemmen.
De kinderen hebben zich dan maar op het plonsbadje gestort, onder het motto 'als er maar water in zit'. 's Middags allemaal samen in Marie's tuin gegeten, de kinderen zijn nog naar de speeltuin geweest en hebben de hele tijd spelletjes gespeeld. Tot ze toch terug naar het zwembad wouden. Bleek dat het water nu 'al' 20°C was, en ze hebben er nog in gezwommen ook. Een tweetal volwassen hebben het geprobeerd, maar zijn tot groot plezier van de kinderen niet verder gekomen dan hun dijen. Gelukkig was het vandaag zeer warm weer en ze bleven toch telkens maar kort in het water.
Uiteindelijk hebben we ze met de belofte van een ijsje uit het water gekregen en zijn we rond 17.30h naar thuis gekomen.
Geef toe, we hebben hier toch echt wel een hondeleven ;-)

Do jutra!

Vakantie

2006-06-19T09:59:00.000+02:00

Zaterdagavond hadden we nog een afscheid, want Ayse en Aydin vertrekken naar Milaan. Omdat alles in hun huis al ingepakt was, zijn we naar een restaurant getrokken met een groepje vrienden. Na een heel gezellige avond, zijn we iets na twaalven vertrokken, omdat de eigenaar steeds vaker kwam kijken of we daar nu nog zaten te kletsen....het feit dat we niets meer bestelden (buiten water) zal er ook wel in meegespeeld hebben zeker?
Gisteren zijn ze richting Turkije gevlogen, later deze zomer nemen ze hun intrek in hun 'nieuwe' Italiaanse huis, waar we ze hopelijk een keer gaan bezoeken.

Zondagmiddag stond er een BBQ bij Marie en Laurent op het programma. Toen Marie om 11h belde om het zwemgerief van de kinderen niet te vergeten, keken we toch maar kritisch naar buiten....grijze lucht....Mmmhhh. Gelukkig bleek ze gelijk te hebben, want rond de middag trok het wolkendek weg. We hebben buiten kunnen eten, de kinderen hebben in de tuin gespeeld en geprofiteerd van het zwembad in de compound. Als de weersvoorspellingen voor deze week een beetje kloppen, zullen we daar nog wel een keer gebruik van maken.

De vakantie is begonnen. Straks komt en vriendinnetje van Anne-Sophie spelen en verder zien we wel... Ik heb een paar dagen nodig gehad om weer aan dit ritme te wennen. Geen afspraken, plannen of 'to do's ' op de kalender, niet op mijn uurwerk kijken om er toch op tijd op school te zijn, lang slapen (hoewel, Guy moet werken en de kinderen staan met hem op)...
Het enige dat ik vandaag moet doen is boodschappen, want zelfs de muizen zouden hier niks vinden. Maar daarvoor wachten we tot Renata hier is, want mijn dochters willen al lang niet meer mee.

Do jutra!

Kazimierz Dolny

2006-06-16T10:12:00.000+02:00

Omdat het al zo lang geleden was, zijn we gisteren nog een keer op stap geweest. Op iets minder dan twee uur rijden (ongeveer 120km) van Warszawa ligt Kazimierz Dolny, een klein dorpje met marktplein en veel kunstwinkeltjes.

Hoewel we even bang waren dat we in de file zouden staan, was er bijna geen verkeer. Alle Polen zaten in de kerk, of liepen in de processie, want gisteren werd hier Corpus Christi gevierd. We merkten wel wanneer de mis gedaan was, want later op de namiddag liep er veel meer volk rond.
Op een terras iets gegeten, rondgewandeld in de straatjes en op het marktplein. Tussen de kraampjes van de rommelmarkt gesnuisterd, veel foto's gemaakt en natuurlijk een ijsje voor de kinderen.

Charlotte wou weer absoluut de kerk ingaan. Ik weet echt niet waar dat kind haar fascinatie voor kerken vandaan haalt. Misschien net omdat we ze niet katholiek opvoeden?
Toen we terug naar huis reden, merkten we pas dat we geluk hadden met het weer, want in Warzsawa regende het. Onze plannen om nog wat buiten te zitten, gingen niet door. Maar dat halen we zeker in, want volgens de weersvoorspellingen komt er een schitterende week.

Do jutra!

Laatste dag

2006-06-14T14:12:00.000+02:00

Vandaag was de laatste schooldag. Het was eigenlijk maar een halve dag, met een 'assembly' en nog een beetje opruimen van de klassen. Om 12h was iedereen er al terug om de kinderen op te halen.

Veel heen en weer lopen naar de auto met knutselwerkjes en mappen en zoals veel mamas ook de assembly volgen. Fith grade had gisteren al zijn 'ceremonie' met awards gehad, maar voor elementary zijn er ook nog enkele. Alleen zijn niet alle ouders daar altijd zo blij mee.
De 'belangrijkste' award , volgens de directrice althans, is deze van 'perfect attendance'. Dus kinderen die geen enkele dag afwezig geweest zijn, krijgen hiervoor een award.....Wat wil zeggen dat als je kind ook maar één dag doodziek thuis gebleven is, het dit niet meer kan krijgen. Terwijl ik vind dat dit niet echt iets is dat ze zelf in handen hebben. Verder waren er enkel een paar voor sport (Presidential fitness award) en Frans. Waarom dit vak wel en andere niet is een raadsel, vooral omdat zeer veel kinderen het 'Mothertongue program ' volgen (Nederlands, Zweeds, Spaans...) en dus niet eens Franse les krijgen.

Na de assembly met Pernilla koffie gaan drinken, onze zeg gedaan over de school (af en toe nodig!) en vlug terug naar school gereden om toch een parkeerplaats te hebben.
Foto's gemaakt met de juffen, report cards opgepikt (die alweer zeer goed zijn!) en lockers leeggemaakt.
Veel 'Goodbyes- See you in August-Have a great summer' en ook veel tranen van mensen die verhuizen. De meeste mama's hielden zich sterk, maar als je de kinderen ziet wenen, is het soms toch moeilijk om je tranen te bedwingen.
Anne-Sophie heeft een zestal vriendinnen die weggaan en ze stond natuurlijk ook te huilen. Gelukkig heeft ze nu een feestje dat haar hopelijk wat zal opbeuren.

Ik heb al een aantal afspraken gemaakt met kinderen die hier wel nog zullen zijn, om haar te laten voelen dat ze echt niet alleen achterblijft. En verder denk ik dat het gewoon een periode is die ze nu door moet. Het verdriet zal niet van vandaag op morgen weg zijn, maar wel minder worden.

Do jutra!

Waterfight

2006-06-13T16:46:00.000+02:00

Gisteren had Lotje's klad ze een treasure hunt en was er een 'pool-party' met de 'reading buddies'. Dat is per toeval Anne-Sophie's second grade klas, wel leuk dus!

Deze namiddag kwam er dan nog meer water aan te pas, want Charlotte had met haar klas en de andere Pre-K klas een 'waterfight'. Gelukkig is het weer deze week eindelijk beter geworden, met dat van vorige week zouden ze nat geweest zijn van de regen. Maar nu is het meer dan 25°C, de zon schijnt volop, dus je hoort niemand meer klagen.
Toen ik aan de juf vroeg, waarom één meisje geen zwempak aan had en alleen aan de kant stond, bleek dat ze niet mocht meedoen van haar ouders. Die vonden dit 'niet gepast'. Ik weet niet of de ouders beseffen hoe zielig dit voor hun dochtertje was en begrijp dit toch niet goed. Ze komen ook niet uit een land met watertekort, want ze zijn Pools. Michele was juist blij dat Amy dit hier kon doen, want in Zuid-Afrika kon het niet omwille van de droogte.
De kinderen vonden het hilarisch om hun juf nat te kunnen spuiten. Het water was ijskoud en in het begin ging het een beetje aarzelend, maar na tien minuten waren ze allemaal kletsnat. Ze hadden maar een paar waterpistolen, die ze zouden moeten delen. Maar bleek dat ze liever de flessen en emmers gebruikten. Charlotte zag het op een gegeven moment héél groot! De emmer was zo groot en helemaal gevuld dat ze hem bijna niet kon dragen.

Na de waterpret hebben ze allemaal koekjes en drank gekregen en hebben we de cadeuas voor hun juffen afgegeven. Elk een voucher voor een massage, die hebben ze na een jaar hard werken wel verdiend.

En omdat het watergevecht toch zo leuk was, hebben Anne-Sophie en Charlotte het nog een keer overgedaan in onze tuin. We moeten profiteren terwijl we zomers weer hebben.

Do jutra!

Odpocząć

2006-06-12T16:46:00.000+02:00

Na het voorbije weekend, had ik vandaag alleen nog energie om uit te rusten.

Gisteren zijn we 's middags naar een barbeque bij Katrien en Kojo geweest, samen met een ander Belgisch koppel dat...rarara: verhuist! Ze vertrekken naar Budapest. Ze zijn een 15-tal jaar geleden uit België vertrokken 'voor 3 jaar' en nog altijd niet terug gekeerd...

Ik merk dat ik er niet jonger op word, want na een avond feesten, ben ik de volgende dag niet echt 'springlevend'.
Gelukkig was het afscheidsfeesje voor Tamar dichtbij, dus moest Guy niet ver rijden om Anne-Sophie daar naartoe te brengen. Ze heeft niet geweend, we vermoeden dat ze het nog niet helemaal beseft door alle drukte van de laatste schooldagen.
's Avonds was er dan ook nog de tentoonstelling van de art-class, dus zijn we daar ook nog naartoe geweest. Guy heeft mijn 'work-in-progress' gezien en hij vond het nog leuk ook. Na een dik half uur hadden de kinderen het wel gehad en zijn we naar huis gereden.

Anne-Sophie had eigenlijk nog een verjaardagsfeest van 18.30h tot 20.30, maar daar heb ik haar niet eens naar laten gaan. Ik vond het zo al druk genoeg en we zouden dan pas rond 21.15h thuis zijn. Vind ik toch wel laat voor een achtjarige die de volgende dag naar school moet, ook al doen ze daar nu vooral leuke dingen. Van het ene feestje met een 'sugarhigh' naar nog een feestje en dan rustig in bed kruipen....ik dacht het niet. Blijkbaar was ik wel één van de enigen met deze mening.

Vandaag ben ik cadeaus gaan halen voor de juffen van Charlotte, op de markt fruit gaan kopen en verder heb ik hélemaal niks gedaan tot ik de kinderen op school moest halen. Zalig!

Do jutra!

Odpocząć = uitrusten

Farewell party

2006-06-11T08:57:00.000+02:00

Gisterenavond zijn we naar het afscheidsfeest van Keren en Itai geweest.

Omdat Keren volgende maand 40 wordt en ze hier niet meer zal zijn, hadden we met een groepje afgesproken om een uur vroeger toe te komen. Zoals alle Israëlische families, wonen ze in een gesloten compound, wat wil zeggen dat de bewaker hen moet opbellen voor hij je binnen laat. Dit werd opgelost doordat Itai de man een lijst (die zeer lang was) gegeven had van alle uitgenodigden voor het feest. Dus in plaats van verveeld voor zich uit te kijken, stond die man daar nu met zijn clipboard en pen. Hij leek in ieder geval content een keer iets anders te mogen doen.
Keren kreeg haar cadeaus en een samengesteld boekje, waarvoor iedereen één blad gemaakt had. We waren met twee koppels Belgen en één Poolse en hebben van de teksten in het Hebreeuws niks verstaan, maar ze waren duidelijk grappig. Toen besefte ik plots ook weer dat het blad dat ik gekregen had niet omgekeerd was gestoken, vermits ze van rechts naar links lezen. In Keren's boeken kijken is altijd grappig.

Een uurtje later kwamen de rest van de (zeer vele) gasten toe en begon het feest. Veel mojito's gedronken, kebab gegeten, gedanst, veel gelachen en uiteindelijk met een deken buiten gezeten, want het was toch wel fris.

Vandaag gaat Anne-Sophie naar het afscheidsfeestje voor Tamar, de oudste dochter en ik vrees dat er traantjes zullen vloeien. We zullen ze ook echt missen volgend jaar, barbeques en feesten zonder hen, niet meer binnenspringen na school om even bij te kletsen... het zal even wennen zijn.

Do jutra!

Niet-gemiste lunches

2006-06-09T16:54:00.000+02:00

Deze morgen met een vriendin gebabbeld die het verhaal van de jazz-lunch gehoord had en vroeg of ik het echt niet erg vond. Tot ze hoorde dat ik gisteren en vandaag ook al afspraken had om te gaan lunchen....dan begreep ze wel waarom ;-)

Gisteren zijn we bij Michele thuis geweest en hadden er als verrassing voor Birgitte een babyshower van gemaakt. Eén waarbij de mama nog niet bevallen was en nog niemand cadeautjes gegeven had. Heel leuk. We hebben ondertussen ook maar beslist over de naam, nu moest ze het alleen nog aan de papa zien te verkopen ;-)

Vandaag gaan lunchen bij Shibani, mijn Indische vriendin. Dat is altijd heel lekker.
We waren met een groepje en stonden weer versteld van hoeveel mensen er dit jaar verhuizen. Ik ben benieuwd of we begin volgend jaar ook het gevoel gaan hebben dat er heel veel nieuwe families zijn bijgekomen.

En waar praat je dan over tijdens zo'n lunch?? De Art-class en 'kusgewoontes' bij de verschillende nationaliteiten...omdat Wojtek van die artclass iedereen een kus geeft als je daar toekomt en toch niet iedereen daarmee gediend blijkt. Een paar hebben het al proberen te ontwijken, maar dat is niet zo simpel.
Blijkt dat het toch wel erg afhankelijk is van land tot land hoe vaak en hoeveel kussen je geeft. De Belgen kussen blijkbaar toch wat af, zeker op familiefeesten.
Voor mij hoeft dat allemaal zo niet, veel te gemaakt. Goede vrienden/vriendinnen geeft ik één gemeende kus en daar houd ik het bij.
Natuurlijk hadden ze dan zogezegd een middel om te weten te komen hoe ik over iemand denk...
Echt diepgaande gesprekken hebben we dus niet, maar des te meer plezier!

Do jutra!

Dag van de gemiste lunches

2006-06-07T18:06:00.000+02:00

Deze voormiddag vlug een cadeautje gaan kopen voor een vriendinnetje van Anne-Sophie, zij gaf vandaag haar 'Goodbye-party'. Het is het eerste in een te lange rij.... Daarna vlug naar huis gekomen, mij in de zetel gezet met mijn boek.

Om 13h kreeg ik een berichtje van Manon met de vraag of ik niet mee wou Sushi eten?? Willen wel, maar dan zou ik nooit meer op tijd op school geraakt zijn.
En toen ik op school kwam, zei Belle (de jazz-juf) dat ik deze middag uitgenodigd was voor de 'Thank you-lunch'. Euh??? Weet niet??? In het restaurant bleek dat ik er niet was en men van elkaar dacht het mij te hebben verteld. Ze hebben blijkbaar even overwogen om me nog te laten komen, maar vonden het te stom om mij meer dan een half uur te laten rijden en toe te komen als iedereen al gedaan had. We hebben goed gelachen en Jan heeft 'toegegeven' dat ze niet gezegd had, omdat ze bang was dat ze in mijn auto (die nog steeds zeer onfris ruikt) zou moeten meerijden ;-) Belle zei dat ze het volgend jaar persoonlijk zou komen zeggen. (Wat inhoudt dat ik weer ga helpen...Mmmm)

Feit is dat ik nergens geweest ben, maar het idee alleen telt ook al.

Do jutra!

Summer camp

2006-06-06T16:41:00.000+02:00

Omdat we ook deze zomer weer een aantal weken thuis zullen zijn, was ik op zoek naar iets voor de kinderen. Het moeilijke is om iets in het Engels te vinden.
Een mama op school vertelde me dat het Intercontinental Hotel activiteiten organiseert. Dus heb ik gisteren een mailtje gestuurd met de vraag om meer info. Heel niet-Pools kreeg ik een paar uur later al antwoord in perfect Engels (mag wel vanuit een hotel..)

Het 'camp' is elke dag, voor kinderen van 4 tot 8 jaar. Ze gaan zwemmen, krijgen yoga-lessen voor kinderen, mogen knutselen, koekjes bakken.... Klinkt allemaal heel tof.
Maar...... 'elke dag' is van 11 tot 14 uur, dus maar 3 uur, waarvan nog zeker een half uur op gaat aan de 'kids-lunch' en dan de prijs... Omdat ik twee kinderen zou sturen krijg ik 'familie'-korting en zou maar 500 zloty (of 125Euro) per week moeten betalen....
Euh???? Voor drie uurtjes per dag???

Koekjes bakken kunnen we thuis ook en ik zal zelf wel met de kinderen gaan zwemmen. Zoveel geld heb ik er toch niet voor over.
Het probleem is dat er hier weinig tot geen alternatieven zijn voor kinderen die geen Pools spreken. Waarschijnlijk denken ze daarom dat we wel bereid zouden zijn om zoveel te betalen. Ik heb feestelijk bedankt.

Do jutra!

Mother's day concert

2006-06-04T19:23:00.000+02:00

Charlotte speelde de Little Red Hen tijdens het gelijknamige stukje in de vertoning voor moederdag op ASW!

Jazz-weekend

2006-06-04T10:58:00.000+02:00

Dit weekend wordt helemaal opgeslorpt door Anne-Sophie's jazzgroep shows.

Gisteren moesten we er al om 11h zijn. Dus ik op stap met een koffer vol kostuums en drie meisjes in de auto. Onderweg even een tussenstop omdat eentje ziek was (fijn begin van de dag, arm kind). Aangekomen werd me verteld dat van de twee mama's die mij met de jongsten gingen helpen één er nog niet was en de andere haar poetsvrouw had afgezet die geen woord Engels sprak. Ik ben even naar buiten gegaan om te gillen.
Uiteindelijk belde Laura dat ze wel kwam, maar compleet verkeerd gereden was en op weg naar Gdansk zat. Ze moet heel wanhopig geweest zijn, want een politiewagen is voorgereden tot aan het theater.

De generale repetitie bleek nog even chaotisch als de laatste repetitie woensdag. Nog meer omdat nu alles wat de drie verschillende scholen ingeoefend hadden in elkaar moest passen. Kinderen die door en over elkaar heen liepen, honger en dorst hadden, geschminkt moesten worden, kostuums die moesten worden aan- en uitgedaan , mama's die probeerden een overzicht te behouden van wie wanneer klaar moest staan, aan de lopende band paardenstaarten gemaakt hebben .... Maar niemand die boos werd of begon te roepen (tenzij om over het lawaai heen te worden gehoord) en iedereen die er schouderophalend mee kon lachen.

De meisjes vonden het gewoon spannend, wij vroegen ons soms af waar ze de energie vandaan bleven halen. Zelfs als ze even pauze hadden, werden er acrobatenkunsten uitgehaald, tikkertje gespeeld en gezongen. Omdat de repetitie maar bleef duren, was de bestelde pizza al bijna koud toen ze eindelijk konden eten. Maar zelfs daar werd niet over gezaagd.

Om 17h begon dan de eerste echte show en als bij wonder ging nu alles wel goed, stond iedereen op tijd klaar, zijn er geen kostuums verloren gegaan en hebben de kinderen het fantastisch gedaan. Anne-Sophie en ik zijn iets na 20h doodmoe thuisgekomen, ik heb de autozetel met het flesje Febrèze van Gonni (bedankt!!) ingespoten, vlug gegeten en in bed gekropen. De fut was eruit.

Een vriendin die haar dochter na de show kwam ophalen, geloofde niet dat 's morgens alles nog in het honderd liep. Ze zei dat de show echt heel goed was. Zij mag deze namiddag achter de schermen staan en zien hoe het eraan toe gaat, wij gaan kijken en genieten. Vooral nu ik weet hoeveel werk erin steekt.

Do jutra!

Field Day

2006-06-02T12:12:00.000+02:00

Vandaag was het Field Day op ASW. Dit is traditioneel tijdens één van de laatste weken van het schooljaar. Over de sportvelden achter de school staan dan 25 verschillende spelletjes verspreid. Ze konden zaklopen, touwtjespringen, knikkers met je tenen uit water vissen, hoelahoepen, voetballen, bowlen, tekenen met krijtjes en nog veel meer. En bij elk spelletje werd er op hun kaart aangeduid dat ze dit afgewerkt hadden.

Ik had beloofd om te helpen en ben rondgegaan met vier meisjes uit Charlotjes klas....Hoewel 'gaan' kon ik het echt niet noemen. Lopen, springen, crossen, huppelen tot ze er na 2.5 uur bijna bij neervielen. Beter dan een uur te gaan fitnessen.

De 'Arme Klaren' kennen ze hier niet, maar het leek of er heel veel mensen eieren gebracht hadden, want na een miserabele week, scheen vandaag de zon! Hoera! Want met water spuiten en spelen is toch niet zo plezant in de regen. De stand waar de kinderen met waterpistolen leerkrachten en de principal mochten natspuiten had zeer veel succes.

Tussendoor was er even tijd voor een ijsje en om 11.30 ging iedereen picknicken.

De oudere kinderen (1st tot 5th grade) hebben deze namiddag nog een groepsspel, maar voor de kleinsten was het al genoeg geweest. Die doen het nu wat rustiger aan in hun klas. Ik moet eerlijk toegeven, dat ik dat niet erg vind!

Do jutra!