WarsztART

Wilgotne akwarele artystyczne Karmański - recenzja

2013-01-14T08:27:00.000-08:00

Witam serdecznie!

Jak obiecałam w poprzednim wpisie, czas na recenzję akwareli Karmański. Firma ta produkuje farby i inne artykuły plastyczne od ponad stu lat. Kupiony przeze mnie produkt to zestaw 24 wilgotnych farb akwarelowych w kostkach. Czemu zostały nazwane wilgotnymi, nie mam pojęcia, są suche w dotyku, ale mniejsza z tym – są to świetne akwarele na sam początek, o nasyconych kolorach, dużej ilości pigmentu, o całą klasę lepsze niż szkolne farbki, z którymi zapewne każdy z nas się zetknął na lekcjach plastyki.

Zapraszam do rozwinięcia i przeczytania reszty recenzji…

Dostępność i cena

Akwarele Karmański są bez problemu dostępne w większości internetowych sklepów plastycznych. Za swój zestaw zapłaciłam jakieś 1,5 roku temu ok. 65 złotych, obecnie podrożały, bo widziałam je za 76,50 zł. Pojedyncze kostki można dokupić za 3-6 złotych (w zależności od koloru – niektóre pigmenty są droższe).

Można jeszcze kupić zestaw 12 kolorów za ok. 38 zł.

Test

Pierwsze co rzuca się w oczy to liche pudełeczko, wykonane z białego, cienkiego, wyginającego się plastiku. Oryginalnie każda z farb była zapakowana w papierek z nadrukowaną nazwą koloru – papierków nie zachowałam, ale na zdjęciu można zobaczyć oryginalny rozkład kostek, ponieważ ich nie zamieniałam miejscami.

Zestaw zawiera następujące kolory:

Biel Tytanowa

Kadmium Żółty Ciemny

Ugier Jasny

Ugier Złoty

Żółta Chromowa Jasna

Żółta Indyjska

Cynober Jasny

Karmin Jasny

Róż Indyjski

Kadmium Czerwony Jasny

Kadmium Czerwony Ciemny

Błękit Paryski

Błękit Świetlany

Indygo

Ultramaryna Ciemna

Lazur Zielony

Kadmium Zielony Jasny

Kadmium Zielony Ciemny

Zieleń Soczysta

Zieleń Szmaragdowa

Sepia Rzymska

Siena Palona

Umbra Palona

Czerń z Winorośli

Każda kosteczka zawiera 3,6 ml farby, wbrew pozorom starcza to na długo. Wszystkie kolory dobrze się nabierają na pędzel, wyjątkiem jest umbra, przy której trzeba się nieco dłużej namachać żeby zebrać odpowiednią ilość pigmentu. Farba rozprowadza się na papierze równomiernie, bez grudek. Jak to akwarele, trochę jaśnieją po wyschnięciu.

Porównanie

Do boju stanęły akwarele Karmański oraz szkolne akwarelki, które nie mają nawet nazwy firmy na opakowaniu.

Początkowo chciałam tyle samo razy obracać pędzelkiem po jednych i po drugich akwarelach, ale szkolne farbki były prawie niewidoczne, dlatego też majtałam po nich pędzelkiem ile się dało, żeby zebrał jak najwięcej pigmentu. Jak widać – mimo tych zabiegów farbki wypadły bardzo blado.

Podsumowanie

Polecam akwarele Karmański wszystkim tym, którzy na poważniej chcą zająć się tą techniką. Nie ma sensu zaczynać od tych szkolnych, bo tylko się można zniechęcić na starcie. Najlepiej kupić na początek kilka kostek, w podstawowych kolorach, i dopiero po zapałaniu większym entuzjazmem do tej trudnej sztuki wykosztować się na zestaw.

Zalety:

- intensywne kolory

- możliwość dokupowania kostek na sztuki

- wystarczają na długo

Wady:

- tandetne pudełeczko

- cena (jeśli ktoś tylko chce spróbować, czy pasuje mu ta technika)

Piórnik na kredki

2012-12-19T08:34:00.001-08:00

Witam po kolejnej przerwie!

Tym razem zaprezentuję Wam nie recenzję produktu, ale wspaniały pomysł na przechowywanie kredek. Zapewne nie jestem jedyną osobą na świecie, którą ogarnęło szaleństwo kolekcjonowania, które wiąże się z walającymi się wszędzie pudełkami oraz luźnymi kredkami (szczególnie, jeśli się lubi dokupywać droższe kredki na sztuki). Pewnego pięknego dnia otrzymałam od mamy prezent…

W rozwinięciu zapraszam do obejrzenia pozostałych zdjęć i opisu.

Mój piórnik składa się z trzech rzędów, z których każdy pomieści około 70 kredek. Na dole każdego rzędu jest kieszeń o wysokości kilku centymetrów, powyżej pas gumki. Zarówno kieszeń jak i gumka są pozszywane tak, żeby w każdej przegródce trzymało się po kilka kredek – dzięki temu można je ładnie poukładać kolorami, bo trzymają się świetnie na miejscu i nie latają w obrębie kieszeni.

Na samej górze jest kieszonka na pręcik do wieszania firanek (który zapewne się jakoś fachowo nazywa, ale mniejsza z tym). Przywiązane do niego kokardki pozwalają na zawieszenie całości na ścianie. Jest to lepsza opcja niż przymocowanie kokardek bezpośrednio do piórnika, bo całość łącznie z kredkami waży dość sporo, wobec czego bez stabilizującego pręcika do firanek wisiałoby to krzywo.

Cóż jeszcze mogę dodać, świetnie się w tym przenosi kredki, wystarczy wyjąć pręcik, złożyć pięterka, a potem zwinąć wszystko w rulonik i związać jakąś tasiemką, żeby się w podróży nic nie wysypało.

Z podobnych rzeczy do kupienia w sklepie widziałam gdzieś piórnik Derwenta (można go wyszukać też jako "etui na kredki i ołówki"), ale jest drogi (około 30 złotych), poza tym mieści śmieszne 30 kredek. Tak więc namawiam gorąco do uśmiechania się do mam, babć, cioć, uzdolnionych manualnie przyjaciół, lub też do samodzielnego zrobienia sobie takiego cuda.

A jeśli kogoś ciekawi jakie kredki się znajdują w moim piórniku, po kolei:

Rząd I: Spectrum, akwarelowe kredki z Biedronki (zaskakująco dobre jak na swoją cenę), Derwent Metallic (o tych mogę z kolei napisać coś zupełnie odwrotnego), kilka pojedynczych kredek Derwent Artists, Derwent Aquatone, Derwent Graphitint, Derwent Drawing, blendery i burnishery, a także dwie sztuki Cretacolor Karmina (pojedyncze kredki zamawiane z zupełnej ciekawości, do przetestowania – kupię sobie kiedyś więcej Graphitintów, bo są naprawdę fajne)

Rząd II: Derwent Coloursoft (jeszcze mi zostało trochę do skompletowania, muszę mieć wszystkie!), Koh-i-Noor Progresso

Rząd III: dwa Promarkery (drogie, wzięłam z ciekawości i żałuję że mnie póki co nie stać na więcej), Koh-i-Noor Mondeluz (kredki akwarelowe), Derwent Inktense (tusz w kredce, kocham je!), ołówki, reszta miejsca zapchana jakimiś chińskimi, byle jakimi szkolnymi kredkami (żeby piórnik ładnie wyglądał i żeby grzały miejsce na jakieś lepsze kredki, bo przecież nie wyleczyłam się jeszcze ze zbieractwa).

Tyle na dziś, w przygotowaniu jest recenzja akwareli w kostce Karmańskiego.

Pozdrawiam ciepło przedwigilijnie!

P.S. dla Facebookniętych: Firewarrior's Art – oprócz swoich prac wrzucam tam również informacje o nowych wpisach na blogu, także jeśli ktoś chce być bieżąco o nich informowany, zapraszam do polubienia.

Derwent Waterbrush/Pentel Aquash - recenzja

2012-07-07T06:38:00.000-07:00

Na samym początku chciałam Was wszystkich przeprosić za przerwę. Już się tłumaczę – nazbierało się dość dużo obowiązków i problemów uczelnianych oraz osobistych, ale na szczęście mam już teraz więcej czasu i chęci, tak więc oficjalnie blog wraca do życia.

Dzisiaj przedstawię Wam rzecz, bez której nie wyobrażam sobie dłuższych podróży – waterbrush. To ustrojstwo jest pędzlem, ale nie takim zwyczajnym, bo ma zbiorniczek na wodę. Zamiast maczać co chwilę pędzel w kubku, można po prostu zająć się malowaniem. Niejeden raz przydało się to na przykład w pociągu, gdzie postawienie sobie na półeczce (zakładając że się udało dopchać do miejsca przy oknie) kubeczka z wodą nie jest najmądrzejszym pomysłem. W domu też jest to przydatną rzeczą, gdy ktoś też jest leniuchem i nie lubi latać co chwilę do łazienki aby wymienić brudną wodę. Można też go używać jako zbiorniczka na tusz lub akwarele w płynie (na przykład Ecoline).

Czas na szczegółowy opis:

Dostępność i cena

Jest kilka firm, które zajmują się produkcją waterbrushy – słyszałam o Niji, Koi, Pentel, Da Vinci, Holbein czy Yasumoto, ale w Polsce spotkałam się jedynie z produktami Pentela (Pentel Aquash). Jest to zupełnie to samo, co Derwent Waterbrush (kupiłam swój pod tą nazwą, ale na zbiorniczku ma wytłoczoną nazwę Pentel). W sklepach internetowych występuje też pod nazwą "pisak pędzelkowy" albo nawet "pisak do napełniania tuszem z końcówką pędzelkową" – jeśli szukajka nie znajduje żadnego waterbrusha, polecam spróbować wpisać właśnie to. W sklepach stacjonarnych też jest do zdobycia, w większych plastykach powinien się znaleźć bez problemu, no i kilka razy widziałam waterbrushe w Empikach, oczywiście po zawyżonych cenach.

Są trzy wielkości: fine, medium i broad, najczęściej dostępne są w wielkości medium (jeśli nie jest podana wielkość, najprawdopodobniej jest to ten) – i taki właśnie posiadam.

Co do ceny, nie jest to tania rzecz – kosztuje 27-30 złotych, ale za to starcza na lata – mój Pentelek ani trochę się nie sczochrał do tej pory, a mam go już drugi rok.

Test

Waterbrush jest wykonany z przezroczystego plastiku (i dobrze – widać ile wody zostało w zbiorniczku). Co do samego zbiorniczka, na stronie producenta nie znalazłam informacji o tym, jaka jest dokładnie jego pojemność, ale znalazłam wielką strzykawę i orientacyjnie mogę napisać, że ok. 9 ml mieści się w środku. Nie wygląda to na szałową ilość, ale w rzeczywistości starcza to na długo. Włókna pędzla są nylonowe, przezroczyste – dość szybko zabarwiły mi się na używane przeze mnie kolory, ale mimo tego nic się nie brudzi. Końcówka pędzla się nie odkształca, włókna wracają do swojego pierwotnego położenia, czubek mimo częstego używania dalej jest ostro zakończony, nie zrobiła się z niego szczota z każdym włókienkiem w inną stronę.

Jak wygląda używanie tego pędzelka w praktyce? Otóż nic z niego nie kapie, woda trzyma się dobrze w środku. Podczas przesuwania pędzla po papierze, wydobywa się jej niewielka ilość (wystarcza, by jakieś detale rozmazać), a jeśli chce się, żeby poleciała większa ilość wody (do większych obszarów), po prostu trzeba przycisnąć zbiorniczek. Wtedy nawet może kapać z pędzla kroplami.

Pędzelka używam głównie w połączeniu z kredkami wodorozpuszczalnymi, takimi jak kredki akwarelowe Koh-i-Noor Mondeluz czy Derwent Inktense. Najpierw przygotowuję sobie bazę z suchej kredki, a gdy już mam wszystko, to rozmazuję ładnie pędzelkiem, czekam aż wyschnie i dorabiam drugą warstwę, albo detale końcowe, już zwykłymi kredkami. Jak wspominałam wcześniej, taki pędzelek się świetnie sprawdza w podróży czy w plenerze. Polecam zabierać ze sobą zawsze zapasowy kawałek papieru albo chusteczki, żeby wycierać końcówkę pędzla – zabiera ze sobą pigment i lepiej żeby się nie mieszały kolory.

Waterbrusha można używać jeszcze z tuszami albo akwarelami w płynie – wlewa się je do zbiorniczka. Niestety mam tylko jeden pędzelek, więc nie będę go testować w ten sposób – nie chcę ryzykować, że kiepsko się to doczyści i będzie farbować mi później wodę. Jeśli jednak kiedyś zamówię kolejny, na pewno dodam informacje o tym, jak w praktyce wyglada używanie go z czymś innym niż woda.

Wspomnę jeszcze o ważnej rzeczy, jaką jest zakrętka. Nie polecam jej gubić – zdarzyło mi się to raz, przez dłuższy czas końcówka pędzla sobie wysychała, potem trzeba było ją namaczać przed użyciem, miałam też wrażenie, że woda spływała do końcówki bardziej leniwie. Na szczęście znalazłam po jakimś czasie zgubę, teraz końcówka jest zawsze wilgotna i działa wszystko jak dawniej.

Podsumowanie

Zalety:

- niezastąpiony w podróży

- wytrzymały i solidnie wykonany

- przezroczysty zbiorniczek pozwalający kontrolować zużycie wody

- nie przecieka

Wady:

- cena

Ocena:

8/10

Lyra Osiris - recenzja

2011-09-30T05:44:00.000-07:00

Tym razem pora na recenzję czegoś taniego, łatwo dostępnego, dobrego na sam początek zabawy z kredkami. Czegoś, czego nie będzie żal szybko zużyć czy zniszczyć, na czym spokojnie można poćwiczyć bez wyrzutów sumienia, że marnuje się drogie materiały. A jednocześnie czegoś, co da całkiem przyzwoite efekty. Te kryteria spełniają zarówno kredki Lyra Osiris, jak i Koh-i-Noor Progresso. Dzisiaj postaram się opisać wady i zalety tych pierwszych.

Dostępność i cena
Swój zestaw kredek kupiłam w supermarkecie, na stoisku z materiałami szkolnymi. Przypuszczam, że są one dostępne w prawie każdym plastyku i w wielu innych marketach. Cenę mają znakomitą, bo za 6-7 zł można już kupić 12-kredkowy zestaw. Nie jest dostępna sprzedaż tych kredek na sztuki. Dla porównania, Progresso kosztują dwa razy więcej - ale są bezdrzewne, czyli więcej jest też rysika, co ma swoje wady i zalety, ale opisywanie ich zostawię na następną recenzję.

Pierwsze wrażenie
Kredki Lyra są opakowane w zwykłe kartonowe pudełeczko. Po wydobyciu kredek na światło dzienne od razu rzuca się w oczy ich kształt - w przekroju są trójkątne, ale nie z ostrymi brzegami, lecz z zaokrąglonymi (widać to na umieszczonym powyżej zdjęciu opakowania). Jest to dość wygodne, kredka dobrze leży w ręce, no i nie sturla się z blatu. Rysik ma średnicę 3mm - na oko ta wartość wydała mi się naciągana. Nie byłabym sobą, gdybym tego nie zmierzyła. Plus dla firmy, wymiar jest jak najbardziej prawdziwy.
Kolory nie są opisane ani nazwami, ani numerami. 12-kredkowy zestaw zawiera następujące barwy:

Nie należy się jednak przesadnie sugerować kolorami samych kredek, bo... kolor pigmentu nieco od nich odstaje. Dwie czerwone kredki wyglądają niemal identycznie, przez co można je ze sobą pomylić, jednak dają zdecydowanie różne odcienie.
Na opakowaniu nie ma również informacji o odporności kredek na światło (ang. lightfastness), podejrzewam więc, że nie jest ona zadowalająca - po latach rysunki mogą więc zmieniać barwy, blaknąć.

Test i porównanie
Na początek zestawienie kolorów - rysowane w tej samej kolejności, w jakiej są ułożone kredki na powyższym zdjęciu. Jak wspominałam, czerwienie się znacznie różnią - bardziej, niż sugerowałyby to kolory lakieru na kredkach. Sam zestaw jest dość przyzwoicie skomponowany - brakowało mi jednak białej kredki (wbrew pozorom, jest ona bardzo użyteczna, zapraszam do lektury tego wpisu). Drugi odcień zieleni mógłby być ciemniejszy, jak w kredkach Progresso.

Jeśli zrobić skalę twardości kredek, to z jednej strony byłyby bardzo woskowe, wymagające mocnego nacisku Derwent Artists, a na drugim krańcu skali znajdowałyby się Derwent Coloursoft, miękkie, pudrowo-pastelowe. Kredki Lyra Osiris mieszczą się gdzieś w okolicach połowy skali, z lekkim przesunięciem w stronę Artists. Po nałożeniu na papier, nie rozmazują się jakoś znacznie. Nie trzeba mocno cisnąć, żeby dobrze pokryć papier. Pigment jest żywy i wyraźny - niestety nie mam już ze sobą Chińskiego Badziewia do porównania, ale na pewno kredki Lyra wypadają dużo lepiej.
Kredki dość długo utrzymują ostry czubek. Nadają się do robienia detali, dobrze łączą się na przykład z Coloursoftami albo Progresso - gdy kładzie się je na wierzch, podczas wykańczania pracy.
Co do krycia jeszcze:

Należy tymi kredkami pracować w ten sposób, że najpierw nakłada się barwy ciemniejsze, dopiero potem jaśniejsze - w przeciwnym wypadku nastąpi coś takiego, jak na krzyżyku pierwszym - niebieska kredka nie pokryła dobrze pomarańczowej powierzchni.

Mieszanie kolorów wypada dość dobrze, jeśli pamięta się o wyżej wspomnianej zasadzie. Kolory ładnie się uzupełniają, dobrze też rozmazują się i wygładzają białą kredką (próbowałam z kredką Progresso).

Podsumowanie
Lyra Osiris są idealne dla osoby, która dopiero zaczyna rysować kredkami. Efekty są zadowalające, cena niewielka, więc jeśli kredki nie okażą się ukochanym medium, nie będzie szkoda wydanych pieniędzy.

Zalety:
- stosunek cena/jakość
- wygodny kształt
- dobre do detali
- intensywne barwy

Wady:
- mylące kolory lakieru na kredkach
- brak numeru/nazwy koloru
- brak informacji o odporności na światło

Ocena
7/10

Derwent Blender - recenzja

2011-08-24T13:46:00.000-07:00

Tym razem do recenzji idzie tylko jedna kredka... Blender firmy Derwent to może i mało znana rzecz, ale dość przydatna. Majątku nie kosztuje, a może skutecznie zastąpić białą kredkę podczas łączenia kolorów.

Dostępność i cena

W sklepach internetowych można dostać Blender pojedynczo za ok. 3,50. W zwykłych plastykach widziałam te kredki tylko w zestawie - 2xBlender, 2xBurnisher, gumka i strugawka, wszystko w cenie ok. 20 zł.

Pierwsze wrażenie/Test

Kredka odróżnia się od recenzowanych wcześniej Coloursoftów oraz innych kredek Derwenta - nie jest bowiem polakierowana. Niezwykle to miła rzecz, bo szukanie blenderka (wyglądającego na czubku jak zwykła biel) wśród miliona innych kredek byłoby niezwykle frustrujące, gdyby wyglądał on identycznie. Czym Blender różni się od białej kredki? Otóż na próżno szukać w nim białego pigmentu. Jest to po prostu kredkowe spoiwo, bodajże to samo, którego używa się w Coloursoftach (z kolei Burnisher niezwykle przypomina w użyciu Derwent Artists, więc przypuszczam, że te kredki również łączy rodzaj spoiwa).

Jak widać na załączonym obrazku, nietrudno o brudny czubek. Trzeba o tym pamiętać i po każdym użyciu kredki wyczyścić ją, na przykład wycierając o niepotrzebny skrawek papieru. Nie ma nic bardziej frustrującego niż brudna szarobura krecha pojawiająca się przypadkiem na jasnym fragmencie rysunku...

Porównanie

Nie bardzo jest tu z czym porównywać blenderka, bo nie spotkałam się do tej pory z blenderem innej formy niż Derwent. Zamiast tego zrobiłam bitwę: Blender vs Biała Kredka. Tak wyglądały próbki przed rozmazaniem:

A tak po:

Jak widać, przy użyciu białej kredki kolory stają się nieco jaśniejsze - czasami jest to pożądany efekt, ale jeśli zależy nam na tym, żeby kolory były jak najbardziej nasycone, Blender nadaje się do tego znakomicie.

Można też zauważyć, że nie wszystkie kredki "lubią się" z Blenderem - niektóre lepiej wychodzą na potraktowaniu ich białą kredką. Najlepiej jednak przekonać się samemu, co bardziej odpowiada i jaki efekt nam bardziej pasuje.

Podsumowanie

Zalety:

- kolory nie tracą na intensywności
- nie jest to tragicznie droga rzecz - 3,50 można odżałować
- wyróżnia się spośród innych kredek, więc łatwo go znaleźć

Wady:

- nie jest niezastąpiony - biała kredka też ujdzie
- końcówka strasznie łapie inne kolory i może brudzić
- nie działa dobrze ze wszystkimi kredkami

Ocena:
7/10

Derwent Coloursoft - recenzja

2011-08-05T11:05:00.000-07:00

Derwent Coloursoft to moje ulubione kredki, dlatego to właśnie od nich zacznę recenzowanie moich skromnych zasobów. Ujęły mnie żywymi, intensywnymi kolorami, miękkością i łatwością, z jaką dają się mieszać. Ale po kolei...

Dostępność i cena
Derwenty w większych miastach dostać nietrudno. Pierwsze miejsce, które nasuwa się na myśl, to Empiki - można tam kupić zarówno zestawy (raczej te najmniejsze), jak i kredki na sztuki (ale nie wszystkie barwy). Minusem jest cena - sporo zawyżona. W zwykłych sklepach plastycznych Coloursofty są często, cena jest niższa niż w Empiku. Dodatkowo można sobie wypróbować kolory na miejscu i powybrzydzać. Jednak moim ulubionym sposobem zaopatrywania się w kredki jest... kupowanie w sklepach internetowych. Mam sprawdzone dwa: Szał dla Plastyków i SklepPlastyczny (zamówienia kompletne, dobrze zapakowane). Przy większych zamówieniach wychodzi taniej niż w sklepach, już po doliczeniu kosztów przesyłki. No i nie trzeba mieszkać w większym mieście.
Derwenty nie należą niestety do tanich kredek. Podstawowy, 12-kolorowy zestaw można kupić za ok. 40 zł. Pojedyncze kredki dostaniemy w cenie 3.00-3.50 zł. Czy opłaca się zatem kupować zestawy? Jeśli komuś wystarczy podstawowe 12 czy 24 kolorów, to warto kupić zestaw, bo metalowe pudełko się przydaje do zachowania porządku. W innym przypadku lepiej kupić 12stkę, a potem pojedyncze kredki, dobierając je do swoich potrzeb.

Pierwsze wrażenie
W recenzji skupię się na podstawowym, 12-kolorowym zestawie, bo taki nabyłam jako pierwszy.
Pierwsze na co zwraca się uwagę po otworzeniu pudełka to zapach. Nie wiem czemu, ale Coloursofty naprawdę ślicznie pachną - ładniej od innych Derwentów. Pudełko jest trwałe i dopasowane, kredki w środku się nie przewalają, przez co mają małe szanse na dotarcie do klienta w opłakanym stanie, z połamanymi w środku rysikami. Same kredki są okrągłe w przekroju (mogą się staczać z biurka, trzeba uważać), dość grube - zarówno drewienko, jak i rysik. Pasują do normalnej strugawki.
We wspomnianym zestawie znajdują się następujące kolory:
1. White
2. Deep Cadmium
3. Bright Orange
4. Red
5. Lime Green
6. Green
7. Deep Fuchsia
8. Blue
9. Indigo
10. Dark Terracota
11. Dark Brown
12. Black

Test
Na początku zrobiłam karteczkę z próbkami kolorów - facetom raczej nazwa w rodzaju "ciemnej terakoty" niewiele mówi, tak więc oto podpowiedź:

Podstawowa gama barw w zupełności wystarcza do prostych i mniej prostych rysunków. Jak już wspomniałam wcześniej, Coloursofty znakomicie się mieszają, przez co można uzyskać dużo więcej barw.
Kredki są niesamowicie miękkie, pyliste wręcz, przypominające nieco suche pastele. Nakłada się je łatwo, nie trzeba mocno cisnąć, by uzyskać duże nasycenie barwy i dobre krycie. Można spokojnie nakładać grube warstwy, bo bez problemu można je potem pokryć kolejnym kolorem, czy też zrobić moją ulubioną rzecz - rozmazać kolor jaśniejszym odcieniem, by krycie było jeszcze lepsze, a przejścia między kolorami gładkie i miękkie.
To, co uznaję za wielką zaletę, dla niektórych może być też wadą. Nie każdemu pasuje taka forma kredki, szczególnie gdy pracuje na mniejszych formatach - Coloursofty bardzo szybko przestają mieć ostre czubki, przez co niespecjalnie nadają się do robienia nimi detali. Poza tym łatwo je rozmazać, nawet niechcący, bo kredki ciągną za sobą pigment, który jest już na kartce (widać to szczególnie na jasnych kredkach, trzeba je wycierać, bo lubią się pobrudzić od podłoża).
A tak się mieszają (wybrałam jakieś zupełnie dzikie, przypadkowe połączenia):

Chiński badziew to jakieś typowe no-namesy, najtańsze kredki szkolne, jakie tylko mogą być. Widać różnicę?

Porównanie
Czas na dalszą część porównań. Przygotowałam Derwent Coloursoft, Derwent Artists, Koh-i-noor Progresso i Chińskie badziewie.
Oto zawodnicy:

Starałam się wybrać najbardziej podobne do siebie kolory. Jak wyszły testy?

Czarnym Artistsem niestety nie dysponowałam. Odcienie są jaśniejsze niż u Progresso, za to bardziej intensywne niż cięższe w nakładaniu, woskowe Artists. Chiński badziew może się ze wstydu schować - wyblakłe, kiepsko kryjące kolory. Widać tu różnicę, dla której warto zapłacić za jedna kredkę tyle, co za 6 tanich.

Podsumowanie
Zalety:
- intensywne barwy
- dobre krycie
- świetne mieszanie się kolorów
- łatwo dostępne
- rysiki się nie łamią (przez solidną konstrukcję kredki)
- miękkość

Wady:
- jednobarwna otoczka kredki (trudno znaleźć odpowiedni odcień gdy się trzyma kredki w kubku)
- okrągły przekrój (może się sturlać z biurka)
- ciężko nimi zrobić detale

Ocena końcowa:

9/10

Czas ruszyć ze stroną... :)

2011-08-02T06:43:00.000-07:00

Już niedługo pierwszy artykuł - recenzja kredek Derwent Coloursoft, porównanie z innymi kredkami, wady i zalety, a także pokazanie ich możliwości (na miarę moich skromnych umiejętności oczywiście :D).

W planach jeszcze recenzje:
- Koh-i-noor Mondeluz
- Derwent Inktense
- Derwent Metallic
- akwareli Karmańskiego

I co tam jeszcze wpadnie mi w łapki. Poza tym planuję wrzucać też różne tutoriale. Mam nadzieję że blog się niebawem rozkręci :)

Pozdrawiam ciepło (bo wakacje chłodne niestety)