Większość zdjęć z dzisiejszych aparatów charakteryzuje się dużą głębią ostrości.
Mała głębia wydaje się nam wręcz zarezerwowana dla profesjonalistów, jej uzyskanie, bowiem, wymaga od fotografa nie tylko wysokiej jakości sprzętu, ale i swoistego wyczucia. Wyczucie to umożliwia takiemu fotografowi, ocenę sytuacji zdjęciowej i przewidzenie efektu, jaki może dać odpowiednie operowanie wartością przysłony i migawki.

Człowiek postrzega otaczający go świat zawsze z jednakową – maksymalna, głębią ostrości. Musisz zdawać sobie sprawę z tego, iż robiąc zdjęcie z małą głębią ostrości, należy, przed naciśnięciem spustu migawki, zaplanować, jak takie zdjęcie ma wyglądać. Bowiem w przypadku fotografii tego rodzaju, masz bardzo ograniczone możliwości edycyjne.
Mała głębia ostrości zapewne kojarzy Ci się ze zdjęciami makro lub fotografiami portretowymi. Warto byś podjął próbę przełamania pewnych schematów i spróbował również zastosować ją w innych sytuacjach zdjęciowych.

Do it yourself
Problem głębi ostrości, we wspaniały sposób obrazuje nam zmiany zachodzące obecnie w fotografii. Niegdyś największym problemem, był jej niedobór, obecnie, problemem zaczyna być nadmiar. W epoce aparatów na film, trzeba było się nieźle napocić by wszystkie plany na fotografii były jednakowo ostre. W obecnych aparatach matryca jest tak mała, ze wiele osób z prostymi cyfrowymi kompaktami, nigdy nie zrobiło zdjęcia z małą głębią ostrości, gdyż taka matryca, niejako wymusza na użytkowniku, głębie ostrości sięgającą nieskończoności.
Głębia ostrości jest zależna od następujących czynników: długości ogniskowej, przysłony oraz odległości od fotografowanego obiektu/postaci.

Głębia ostrości jest tym płytsza im: dłuższa ogniskowa, mniejsza liczba przysłony, oraz mniejsza odległość zdjęciowa.

Prosta cyfrówka z malutka matrycą nigdy nie da naprawdę małej głębi ostrości. Zastosowanie więc, „papierowej głębi ostrości” w nietypowych sytuacjach zdjęciowych, jest zarezerwowane dla posiadaczy lustrzanek cyfrowych wraz z wysokiej klasy obiektywami o dużej jasności. Niektóre obiektywy, takie jak chociażby Nikkor 14-24 mm f/2.8, umożliwiają nam wykonanie fotografii z małą głębią przy bardzo szerokim kącie widzenia.

Z czym to się je?
By zacząć świadomie wykorzystywać małą głębię ostrości, musisz przed wszystkim być świadomy jej istnienia. Na szczęście istnieją ćwiczenia, które mogą nauczyć Cię wychwytywania w wizjerze aparatu niewielkiej głębi. Miast kręcić pierścieniem ogniskowej, zawsze staraj się podchodzić jak najbliżej do fotografowanego obiektu. Jak wyżej wspomnieliśmy, mniejsza odległość = mniejsza głębia ostrości.

Przy okazji pracujesz wtedy nad kompozycja, gdyż bolączką wielu fotoamatorów jest wykonywanie zdjęć, na których za wiele nieistotnych obiektów znajduje się w kadrze.
Stosowanie niskiej głębi ostrości wspaniale sprawdza się w przypadku fotografii portretowej, gdyż rozmyte tło skupia uwagę na fotografowanej postaci. Oczywiście musimy pamiętać o tym, iż takie tło możemy rozmyć w różnoraki sposób – bywa, że zależy nam na pokazaniu danej osoby w konkretnym kontekście, np. podczas wykonywania pracy. W takim wypadku najlepszym wyjściem jest tylko delikatne rozmycie otoczenia – na tyle by dało rozpoznać otoczenie modela, ale równocześnie się on wśród niego nieznacznie wyróżniał, przykuwał uwagę. Mała głębia ostrości może sprawdzić się również w przypadku zdjęć krajobrazowych. Przykładem zdjęcia, w którym taka głębia może się sprawdzić jest scena, gdy na pierwszym planie znajduje się obiekt, który warto wyróżnić. W takim przypadku nieostre tło, znakomicie go podkreśli.
Nieduża głębia ostrości potrafi nas również zaskoczyć na zdjęciach dokumentacyjnych, spróbuj, fotografując małe przedmioty, maksymalnie otworzyć przysłonę. Jakie efekt uzyskasz?
Przykładów zdjęć nie kojarzących się z małą głębią ostrości bardzo dużo. Wykorzystaj to, by robić oryginalne fotografie! Warto zwrócić uwagę na jeszcze jeden aspekt, w przypadku fotografowania na niskich przysłonach – efekt, jaki uzyskasz podczas takich zdjęć, jest bardzo trudny, a niekiedy wręcz niemożliwy do uzyskania na etapie obróbki komputerowej. Wniosek z tych przemyśleń jeden – nie zapomnij w trakcie każdej sesji, przynajmniej o kilku kadrach z maksymalnie otwartą przysłoną.

Człowiek najlepiej uczy się na błędach. Żaden kurs, ani żaden poradnik nie zastąpi Ci sesji z aparatem przy oku. Rób zdjęcia, oglądaj cudze prace – w obecnych czasach, zdjęcia nawet z drugiego końca świata są w zasięgu twojej reki. Przeszukaj Internet. Znajdź zdjęcia, które Ci się podobają, które sprawiają, ze masz ochotę chwycić za aparat i wybiec z domu w poszukiwaniu podobnych kadrów. Analizuj. Praktycznie zawsze masz możliwość sprawdzenia, z jakimi parametrami i jakim sprzętem dane zdjęcie zostało wykonane. Zwróć uwagę na głębie ostrości. Przypatrz się szczegółom, znajdź cechy wspólne fotografii, które przypadły Ci do gustu. Może cechą, która je łączy jest mała głębia ostrości?

Odpowiednia ocena warunków, w jakich wykonywane jest zdjęcie i systemy pomiarowe aparatów cyfrowych pomogą Ci właściwie naświetlić zdjęcie. Również wyświetlacz LCD, w który wyposażone są obecnie aparaty cyfrowe, pełni nieocenioną rolę we wstępnej ocenie ekspozycji. Tutaj jednak należy zwrócić uwagę na słabą stronę takiego wyświetlacza – wszak, to co na nim widzimy jest w dużym stopniu zależne od wielu czynników zewnętrznych (kąt patrzenia czy rodzaj oświetlenia). Dlatego, dla Ciebie, najważniejszym czynnikiem oceny zdjęcia pod kątem naświetlenia powinien być histogram, niezależny od warunków otoczenia.

Histogram Zdjęcia – Jak to wygląda w teorii ?

Histogram jest graficznym przedstawieniem zawartości świateł i cieni w zarejestrowanym obrazie. Na osi poziomej wykresu, patrząc od lewej strony, widzimy na początku tony ciemne, następnie średnie, aż wreszcie, najbardziej po prawej – jasne. Oś pionowa natomiast, informuje nas o ilości pikseli o konkretnej jasności, tutaj zależność jest prosta – im wyższy słupek – tym więcej pikseli o danej jasności, im mniej – tym słupek niższy.

Oznaczenia osi x i y na histogramie zdjęcia

Z histogramem zetknąć się możesz w swoim aparacie fotograficznym lub w oprogramowaniu, którym się posługujesz do obróbki zdjęć. Najprostszym przedstawieniem rozkładu tonalnego na zdjęciu jest histogram ogólnej luminancji obrazu. Narzędziem bardziej zaawansowanym, które umożliwia bardzo wnikliwą analizę jest histogram przedstawiający rozkład świateł w kanałach składowych: czerwonym, zielonym oraz niebieskim. Histogram taki nosi nazwę histogramu RGB, od angielskich nazw kolorów w nim występujących. Tutaj, należy zaznaczyć, że rozkład tonalny dla każdego z kolorów może być całkowicie odmienny, a wpływać może na to na przykład ustawienie nasycenia czy kontrastu. Są też modele aparatów, które, dają nam na zdjęciach, przykładowo, zbyt nasycony kolor czerwony – barwa jest tak intensywna, że nie jesteśmy w stanie rozróżnić szczegółów na zdjęciu, widzimy tylko obszar o jednorodnym kolorze.

Właśnie do oceny takich sytuacji przydaje nam się histogram RGB. Jest on wyświetlony najczęściej w postaci czterech wykresów (dla kanałów RGB oraz ogólnej) lub jako tylko jeden wykres na którym nałożone są wszystkie krzywe.
Różne modele aparatów, oferują różne sposoby wyświetlania histogramu zdjęcia. W prostych, amatorskich korpusach możesz spotkać się z wyświetlaniem podglądu rozkładu tonalnego tylko w trybie odtwarzania zdjęć. Słabą stroną takiego rozwiązania jest to, iż widzisz czy zdjęcie jest prawidłowo naświetlone, dopiero po jego wykonaniu. Znacznie lepszym rozwiązaniem jest podgląd krzywych RGB podczas robienia zdjęcia. Pozwala to na takie ustawienie czasu otwarcia migawki i przysłony, które pozwolą nam uzyskać prawidłowo naświetlone zdjęcie. Takie rozwiązanie możesz spotkać w zaawansowanych aparatach. Mimo, że taki histogram często zajmuje sporo miejsca na ekranie, utrudniając tym samym kadrowanie, korzyści jakie daje są nie do przecenienia.

Histogram zdjęcia ciemnego, niedoświetlonego, na którym nie wiele widać. Najczęściej taki wynik dają zdjęcia robione w kiepskich warunkachj oświetleniowych. np. w nocy.

Histogram zdjęcia niedoświetlonego

Zbytnie naświetlenie zdjęcia. Jak widać na zdjęciu nie ma w ogóle ciemnych tonów (wykres rozpoczyna się dopiero od tonów półcieni)

Jak posługiwać się histogramem w aparacie?

Posiadając wiedzę, jak czytać histogram, bardzo szybko możesz ocenić, czy zdjęcie, które wykonałeś jest prawidłowo naświetlone. Jak już wiesz wysokość pionowych słupków, wizualizuje nam rozkład pikseli o danej jasności na zdjęciu. Im wyższe słupki po lewej stronie, a niższe po prawej, tym zdjęcie jest słabiej naświetlone, im wyższe po prawej, a niższe po lewej, tym więcej światła udało się nam „złapać”. Idealny histogram powinien powoli wznosić się ku górze, zaczynając od lewej strony, osiągnąć swój punkt szczytowy pośrodku, by następnie opadać ku dołowi aż do prawej krawędzi wykresu. Histogram o takim kształcie gwarantuje zachowanie szczegółów zarówno w cieniach jak i w światłach. Daje to ogromne możliwości edycyjne, które na pewno przydadzą Ci się w momencie obróbki obrazu.

Niedoświetlone zdjęcia mają histogram, który rozpoczyna się bardzo wysoko na pionowej osi po lewej stronie a kończy się nisko po prawej stronie wykresu. Taki kształt wykresu świadczy o wyraźnej dominacji cieni i czerni na zdjęciu.
Histogram zdjęcia prześwietlonego jest lustrzanym odbiciem opisanego powyżej. Krzywa w takim wypadku rozpoczyna się daleko od lewej strony wykresu i powoli wznosi się ku prawej stronie, aż do osiągnięcia krawędzi. Zdjęcie, z tak wyglądającym histogramem jest prześwietlone – posiada jasne obszary, pozbawione szczegółów.

Gdyby problemem było tylko prześwietlenie lub niedoświetlenie zdjęcia, sytuacji mógłbyś łatwo zapobiegać, odpowiednio regulując ustawienia aparatu, kierując się przy tym wyglądem histogramu. Często jednak problemem jest brak kontrastu fotografowanej sceny. Krzywe na wykresie skupione są wtedy w środkowej części histogramu. W takiej sytuacji, właściwie jedynym ratunkiem dla zdjęcia jest odpowiednia obróbka w programie graficznym.

Musisz pamiętać, że powyżej przedstawione sytuacje są tutaj odpowiednio uproszczone, tak by łatwo było wyjaśnić zawiłości rozkładu tonalnego w obrazie. Zwykle, w trakcie wykonywania zdjęć spotykamy się z nieskończenie wieloma wariantami histogramów i sami musimy wyczuć, jaki histogram w danej sytuacji odpowiada właściwie naświetlonemu zdjęciu.

Nie istnieje perfekcyjny histogram, tak jak nie istnieje idealne zdjęcie. „Idealny” w naszym rozumieniu, oznacza, że zdjęcie z takim rozkładem tonalnym wyśmienicie nadaje się do późniejszej obróbki na komputerze. Musisz być jednak przygotowany na to, że nie zawsze uda Ci się zmieścić całą rozpiętość tonalną sceny w zakresie możliwości matrycy Twojego aparatu. Pamiętaj też, że niekiedy warto zdjęcie prześwietlić lub niedoświetlić, w zależności od swojego zamysłu. Histogram daje możliwość wybrania takich parametrów ekspozycji, które pozwolą osiągnąć Ci wymarzone rezultaty, niezależnie od tego czy Twoim zamierzeniem jest portret w stylu high key czy też iskrzący detalami pejzaż.

W erze aparatów analogowych mieliśmy do wyboru filmy przeznaczone do użytku w świetle dziennym i drugi rodzaj – przeznaczone do fotografowania w obecności sztucznego oświetlenia. Zdecydowana większość osób robiących zdjęcia używała filmów pierwszego rodzaju – łatwiej dostępnych i tańszych, przyjmując za normę nienaturalne zabarwienie zdjęć wykonywanych we wnętrzach ze sztucznym światłem. Co prawda, by „znormalizować” zabarwienie zdjęcia stosowano różnorakie filtry optyczne, ale było to niewygodne i męczące. W przypadku aparatu cyfrowego masz możliwość wybrania temperatury barwowej światła, w którym wykonujesz zdjęcia. Jest to bardzo wygodne rozwiązanie, niemniej to kolejny aspekt fotografii, na którym musisz się poznać, by zostać świadomym fotografem.

Mimo, iż zapewne zdajesz sobie sprawę, że i tutaj istnieje opcja zdania się na tryb automatyczny w aparacie, musisz mieć świadomość, że takie rozwiązanie w nieco trudniejszych warunkach często zawodzi. Warto poznać, choć podstawowe zagadnienia dotyczące temperatury barwowej, by w niecodziennych warunkach oświetleniowych, zastąpić automatykę aparatu, swoją wiedzą.

Zimno, zimno…Cieplej…Ciepło…Gorąco!
Balans bieli jest programowym mechanizmem, który odpowiada za interpretację danych z matrycy w taki sposób, by to, co białe w rzeczywistości, było białe i na zdjęciu. Ludzki wzrok ma świetne możliwości adaptacyjne do zmiennych warunków oświetleniowych w otoczeniu – mimo częstych zmian oświetlenia, bardzo szybko potrafimy się zaadoptować do nowych warunków i prawidłowo rozróżniać kolory. Aparaty cyfrowe, mimo zaimplementowanej w nich najnowocześniejszej technologii jeszcze tego nie potrafią. Dlatego właśnie, powinieneś sam wybrać takie ustawienie temperatury barwowej, jakie w danej chwili jest najlepsze, najbardziej naturalne.

Temperatura światła mierzona jest w Kelvinach. Im wyższa wartość liczbowa, tym światło jest zimniejsze – ma zabarwienie niebieskie lub zbliżone do niebieskiego. Za barwy ciepłe są uważane natomiast czerwienie, pomarańcze i żółcie. Jako, że nie istnieje wzorcowa temperatura barwowa dla każdego rodzaju oświetlenia (jest to logiczne, temperatura ta przecież, będzie stale zmienna, tak jak zmienne są warunki oświetleniowe i czynniki wpływające na oświetlenie), konieczne stało się wprowadzenie tzw. wartości umownych. Za te wartości możesz przyjąć:

• 8 000 K: cień
• 6 000 K: pochmurny dzień
• 5400 K: flesz
• 5200 K: światło słoneczne
• 3700 K: białe światło jarzeniowe
• 3500 K: światło żarowe

Wybieraj, przebieraj!
Możliwość wyboru ustawień balansu bieli zależy przede wszystkim od przeznaczenia Twojego aparatu. Im bardziej zaawansowany model, przeznaczony dla wymagających użytkowników, tym możliwych ustawień punktu bieli więcej.
Większość cyfrówek ma możliwość wyboru wśród dwóch podstawowych opcji:

• balans bieli automatyczny,
• ustawienia pod konkretną barwę światła w oparciu o wspomniane wyżej wartości umowne (np. światło żarowe)

Aparaty przeznaczone dla użytkowników zaawansowanych mają dodatkowo trzecią możliwość: manualne ustawienie balansu bieli, gdzie fotograf ma możliwość ręcznego wyboru temperatury barwowej. Opcja ta wymaga sporego wyczucia i doświadczenia, dlatego też nie jest umieszczana w aparatach przeznaczonych dla początkujących. Zapewne zgodzisz się, że jednym z największych udogodnień aparatów cyfrowych jest to, iż dają możliwość natychmiastowego wglądu w wykonane zdjęcie. Ogromnym ułatwieniem jest również, ostatnio coraz powszechniej stosowany (również w aparatach profesjonalnych) podgląd w trybie „live view”. Tryb ten umożliwia fotografowi ocenę działania poszczególnych ustawień aparatu na rejestrowany obraz. Funkcja ta daje również pogląd, na to, jak na zarejestrowany obraz wpływają konkretne ustawienia balansu bieli.

Opcją, która ma również niebagatelne znaczenie w temacie temperatury barwowej zdjęcia jest możliwość zapisu zdjęcia w formacie RAW, czyli tzw. negatywie cyfrowym. Zapis taki oferują przede wszystkim lustrzanki cyfrowe oraz niektóre zaawansowane kompakty. Plik RAW zapisuje wszystkie informacje zebrane przez matrycę aparatu – umożliwiając tym samym zmianę wielu parametrów, już po wykonaniu zdjęcia, bez zauważalnej straty jakości. Do parametrów, które możesz w tym przypadku dowolnie edytować, zalicza się między innymi właśnie balans bieli.

Praktyka czyni mistrza
W warunkach, w jakich powstaje większość zdjęć, automatyka aparatu spisuje się bez zarzutu. Zdarzyć się może jednak taka sytuacja, w której nie obejdzie się bez ręcznego ustawiania balansu bieli lub, w najlepszym razie, z konieczności skorzystania z ustawień predefiniowanych. Niekiedy jesteś zmuszony fotografować w sytuacji, w której jest kilka lub kilkanaście, różnych źródeł światła. W takim przypadku nie pomogą Ci w żaden sposób tryby predefiniowane, a tym bardziej tryb automatyczny. Musisz zdać się tu na własne wyczucie, najlepiej, gdy zajdzie taka potrzeba, starać się ustawić balans bieli wzorując się na temperaturze barwowej dominującego źródła światła. Niezastąpiona jest również pojemna i szybka karta pamięci – posiadając ją, możesz sobie pozwolić nawet na kilkanaście ujęć, z różnymi ustawieniami.

Jak zapewne już się przekonałeś, najlepsze rezultaty możesz osiągnąć, biorąc sprawy we własne ręce, samemu wybierając takie ustawienia aparatu, jakie według Ciebie są najlepsze w danych warunkach. Już wiesz, że jest wiele sytuacji zdjęciowych, w których automatyczne ustawienie balansu bieli się nie sprawdzi. Często też, bardzo trudne, lub wręcz niemożliwe, jest wybranie odpowiedniej temperatury barwowej z szablonów zapisanych w ustawieniach aparatu. W takim przypadku masz możliwość skorzystania z tzw. wzorca – białej lub szarej kartki papieru. Oprogramowanie aparatu, którego obiektyw został skierowany na taki wzorzec, jest w stanie tak dobrać balans bieli, by kartka znajdująca się na zdjęciu nie miała dominanty barwnej.

Żaden z tych pomiarów nie jest idealny i skuteczny w każdej sytuacji – każdy ma swoje zalety i wady, które musisz poznać i nauczyć się wykorzystywać dla swoich potrzeb.
Nazwy trybów pomiaru oświetlenia w swojej nazwie zawierają krótki opis swojego działania. Raz dowiedziawszy się na czym polega konkretny tryb, nie powinieneś więc mieć problemu z zapamiętaniem jego słabostek i mocnych stron.

Tryb Matrycowy

To zdecydowanie najpowszechniej używany tryb. Niekiedy możesz spotkać się z innymi nazwami tego pomiaru, jak chociażby pomiar wielosegmentowy czy wielopunktowy. Podstawą działania matrycowego pomiaru światła jest zestawienie informacji o ilości światła w różnych fragmentach sceny. Aparat dokonuje pomiaru światła w wielu punktach, a następnie za pomocą odpowiednich algorytmów ustala jakie wartości przysłony i czasu otwarcia migawki dadzą najlepsze rezultaty. Oprogramowanie aparatu dobiera w tym przypadku takie parametry ekspozycji, by zdjęcie nie miało zarówno przepalonych, jak i niedoświetlonych fragmentów. Zaletą tego pomiaru jest jego uniwersalność – pomiar matrycowy radzi sobie bardzo dobrze w większości sytuacji zdjęciowych, a fotograf może skupić się na odpowiednim kadrowaniu. Wadą tego rodzaju pomiaru jest jego nieprzewidywalność. Bywa, że w praktycznie identycznej sytuacji, jego zastosowanie daje zupełnie odmienne rezultaty. Jest to dużym utrudnieniem dla profesjonalnych fotografów, którzy oczekują od aparatu pewnej powtarzalności przy ustawieniu konkretnych wartości ekspozycji dla danej sytuacji zdjęciowej. Dodatkowo, bardzo rzadko udaje się tak dobrać parametry naświetlania, by zachować 100% pełnie szczegółów zarówno w światłach jak i cieniach.

Ciekawostka
W momencie wybrania przez Ciebie trybu pomiaru matrycowego, punkty pomiarowe pokrywają praktycznie całą powierzchnię kadru. W amatorskim Nikonie D60, takich pól jest 420, ale najczęściej spotykane są mniejsze ilości, zwykle jest to kilkanaście, niekiedy kilkadziesiąt pól pomiarowych.

Tryb centralnie ważony

Tryb centralnie ważony jest trybem niegdyś najpowszechniej stosowanym. Jego popularność wygasła dopiero w momencie wprowadzenia pomiaru matrycowego. Pomiar centralny polega na zmierzeniu natężenia światła w całym kadrze oraz przypisaniu największego znaczenia centralnej części zdjęcia. Oprogramowanie określa najbardziej odpowiednią kombinację czasu otwarcia migawki i wielkości przysłony w oparciu o ilość światła w całym kadrze, ale im bliżej centralnego punktu – tym pomiar ma większe znaczenie. Ogromną, trudną do przeceniania zaletą tego programu jest przewidywalność rezultatów. W momencie nabrania doświadczenia będziesz potrafił przewidzieć rezultaty jakie da takiego rodzaju pomiar. Tryb pomiaru centralnie ważony nie sprawdzi się w momencie, gdy najważniejszy obiekt naszego zdjęcia nie znajduje się w centrum kadru.
Tryb Punktowy

Trzecim trybem pomiaru światła spotykanym we współczesnych aparatach jest tryb punktowy. Jest on zdecydowanie najtrudniejszy do opanowania, szczególnie przez osoby dopiero zaczynające swoją przygodę z fotografią. W trybie tym, aparat dokonuje pomiaru światła w jednym punkcie, a użytkownik ma możliwość dokonania wyboru tego punktu praktycznie z całej powierzchni klatki (możesz też powiązać punkt pomiaru z punktem ostrości). Dzięki opcji ograniczenia pomiaru do małej części kadru (paru procent) jesteś w stanie bardzo dokładnie ocenić natężenie światła w interesującym Cię punkcie i dobrać odpowiednie parametry ekspozycji. Pomiar punktowy bardzo dobrze sprawuje się w kontrastowym oświetleniu i w przypadku, gdy silne źródło światła znajduje się w kadrze. Dla takiego rodzaju pomiaru liczy się nade wszystko miejsce, na które skierujemy wskaźnik pomiaru. Oczywiście pomiar punktowy, tak jak każdy inny posiada wady. W jego przypadku wady pokrywają się całkowicie z zaletami. Pomiar w starannie określonym punkcie sceny nie bierze pod uwagę sytuacji w innej części zdjęcia. Sprzyja to nadmiernemu naświetleniu lub niedoświetleniu fotografii. Z tego powodu tryb ten zalecany jest osobom, które posiadają już pewne doświadczenie i w pełni świadomie dobierają parametry ekspozycji.

Ciekawostka
W aparatach firmy Nikon opcja trybu pomiaru światła znajduje się w menu fotografowania pod zakładką ‘pomiar światła’. W zaawansowanych modelach masz możliwość wybrania tej opcji za pomocą przycisku na obudowie.

Oczywistą sprawą jest, że każdy z powyżej opisanych trybów ma swoje zastosowanie i sprawdza się w innej sytuacji. Tryb matrycowy zapewnia stosunkowo proste i bezpieczne fotografowanie, pomiar centralnie ważony daje już nieco większą kontrolę użytkownikowi, natomiast tryb pomiaru punktowego jest przeznaczony dla fotografów lubiących mieć całkowitą kontrolę nad wszystkimi parametrami od których zależy udane zdjęcie.
Blokada Ekspozycji
Jednym z najpowszechniejszych sposobów na radzenie sobie z niedoskonałościami trybu automatycznego w aparacie jest blokada ekspozycji (naciśnięcie spustu migawki do połowy i zmiana kompozycji kadru).  Sposób ten kompletnie nie zdaje egzaminu w pomiarze matrycowym – w takim przypadku nie możemy być pewni czy pierwotny zestaw ustawień, który aparat dobrał do konkretnego kadru sprawdzi się również w danej scenie po jej przekomponowaniu. Korzystając z pomiaru wielosegmentowego, powinieneś zdać się na niego w całości, w takim celu został stworzony i tak jest zaprogramowany, by dawał dobre rezultaty. Pomiar matrycowy jest w stanie poradzić sobie nawet z trudnym ujęciem, o ile dasz mu ku temu okazję.

Ciekawostka
W podstawowych modelach aparatów kompaktowych pomiar światła jest często związany z autofokusem. Umożliwia to poprawne naświetlenie obiektu, na który nastawisz ostrość.

Światło jest najważniejszym czynnikiem w fotografii. To właśnie ono zwykle decyduje o tym czy fotografia zyskuje uznanie, czy przeciwnie, przechodzi niezauważona. Brak odpowiedniego oświetlenia potrafi zepsuć nawet najlepiej zapowiadającą się sesję zdjęciową.

Za najbardziej odpowiednie, zwykło uważać się oświetlenie, które podkreśla trójwymiarowość fotografowanego obiektu, takie światło daje odczucie pewnej „namacalności” zdjęcia. Tymczasem, niekiedy, fantastyczne efekty uzyskuje się w warunkach, które uznalibyśmy za niesprzyjające wykonaniu dobrej fotografii.  Dlaczego tak jest? Światłomierz aparatu jest tak zaprogramowany, jakby każdy fotografowany temat miał barwę średniej szarości, na poziomie 18% gęstości optycznej. Każdy jaśniejszy, bądź ciemniejszy fragment fotografii, stanowi dla aparatu pewien problem. Oprogramowanie cyfrówki radzi sobie z nim za pomocą kompensacji ekspozycji (kompensację tą można oczywiście również kontrolować manualnie). Tryby pomiaru, powszechnie dostępne w lustrzankach – matrycowy, punktowy i centralnie ważony, wpływają na zmianę interpretacji danych, dzieląc jednocześnie kadr na mniejsze fragmenty.
Gdy umieścisz w kadrze scenę o bardzo dużej jasności, system pomiarowy aparatu, tak pokieruje ustawieniami aparatu by nie doświetlił on zdjęcia. Fotografia będzie za ciemna, gdyż cyfrówka będzie starała się, jak najbardziej zbliżyć do szarości, na którą ustawiony jest światłomierz. W przypadku umieszczania w kadrze scen z przewagą ciemnych tonów, aparat zachowuje się analogicznie. Gdy fotografujesz ciemny obiekt, oprogramowanie, stara się go rozjaśnić, by jak najbardziej zbliżyć się do „idealnej” szarości.

Powyżej opisane zachowanie Twojego aparatu jest bardzo niekorzystne, jeżeli zamierzasz robić zdjęcia typu high i low key. Musisz znaleźć sposób by zneutralizować tą przypadłość. W tym artykule znajdziesz kilka gotowych rad, jak tego dokonać:

Przede wszystkim poszukuj miejsc, gdzie najłatwiej spodziewać się występowania mgieł, czyli wszelkiego rodzaju rozlewiska, typu jeziora, rzeki, jak również łąki, czy też lasy. Szczególnie gęste, gdzie słońce przedziera się bardzo wysoko w koronach drzew. Jest ledwo dostrzegalne a jednocześnie tworzy niesamowite zjawisko wprost pod obiektyw aparatu. Sam aparat najlepiej kieruj wprost pod słońce, lub też szukaj ujęć stojąc bokiem do słońca. Oba sposoby dadzą ci niesamowity efekt wizualny.
Doskonałą porą dnia na fotografowanie mgły jest wczesny ranek. Masz wtedy możliwość sfotografować pierwsze promienie słońca odbite we mgle lub też światła reflektorów, czy też latarni współgrające z fleszem aparatu.  Staraj się unikać robienia zdjęć wieczorową porą, ponieważ nie będzie to już ten sam efekt. Lepiej zrób kilka ujęć późniejszym popołudniem, kiedy to  słońce jest w swojej najlepszej krasie, co zagwarantuje ci niezapomniany efekt zdjęć.

Jeśli masz ochotę zrobić zdjęcie, na którym promienie przedzierają się przez dym lub też kurz, poszukaj miejsc, w których panuje specyficzny klimat. Jednym z nich jest z całą pewnością kościół, budynek z samej natury rzeczy klimatyczny i owiany nutką tajemniczości. W kościołach, zwłaszcza tych małych, wiekowych, unosi się dużo kurzu, który tańczy w powietrzu tworząc wyjątkowy pokaz. W takiej chwili po prostu musisz zrobić zdjęcie, które nie może się nie udać. Dobrym miejscem, choć z całą pewnością mniej klimatycznym są lokale. Przepełnione ludźmi, pełne papierosowego dymu. Jeśli usiądziesz z boku sali światło będzie idealnie współgrać z dymem unoszącym się nad salą. Najlepiej szukaj ujęć w kontrze do podstawowego oświetlenia, wówczas to osiągniesz najlepszy efekt.

Sfotografowanie mgły, kurzu, czy też dymu nie jest prostą sprawą i wymaga od ciebie zaangażowania oraz samodyscypliny. Możesz jej poszukiwać, przebywać w miejscach, gdzie najszybciej się pojawi. Jednakże najlepiej, abyś zawsze, w miarę możliwości miał przy sobie aparat, ponieważ sytuacje niewymuszone mogą być najlepszym motywem do zdjęć.
Miejsce, gdzie powstanie twoje zdjęcie jest bardzo ważne dla całej oprawy, dlatego musisz pamiętać, o właściwej kompozycji. Jeśli jesteś laikiem, spróbuj uchwycić tak promienie słońca, aby przy okazji oglądający mógł domyślić się ,gdzie zrobiłeś dane zdjęcie. Jeśli zatem robisz zdjęcia w klimatycznych murach kościoła, pozwól sobie na sfotografowanie również ciekawych, artystycznych detali określających to miejsce. Jeśli jesteś akurat na koncercie w lokalu, usiądź z boku i fotografuj również ludzi, których spowija woń dymu papierosowego. Ich mimikę, ruchy i to wszystko owiane mgłą papierosową i  przetykane światłem z lamp, czy też reflektorów. Pamiętaj, aby nie przedobrzyć, nie szukaj na siłę światła. Skup się na chwili, danym ujęciu, oprawie, a światło samoistnie stanie się idealnym dodatkiem, który w efekcie będzie królował na zdjęciu. Jeśli jesteś już zaawansowanym fotografem, zawsze warto pokusić się o nieszablonowe ujęcie tematu zdjęcia. Wymaga to już jednak od ciebie doświadczenia, które nabiera się z czasem. Nie podejmuj dużych wyzwań już na początku przygody z aparatem. Niezadowalający efekt może cię bowiem szybko zniechęcić.

Patrząc od strony technicznej na pewno największy problem będziesz mieć, mówiąc wprost, z odpowiednio wyglądającą ekspozycją, czyli po prostu taką, na której ujrzysz upragnione promienie światła. Cel wydaje się jasny, czyli ukazanie jasnych promieni słońca, ale z realizacją nie jest już tak łatwo. Osiągnięcie zamierzonego efektu to często efekt długiej i cierpliwej pracy. Dobrym pomysłem jest, abyś zrobił kilka ujęć tego samego miejsca, detalu w tej samej chwili klatka po klatce. Da ci to możliwość wyboru najlepszego ujęcia.

Jeśli nie jesteś już laikiem, możesz dokonać samodzielnego pomiaru światła. Najlepiej sprawdzi się metoda integralnego pomiaru światła. Jest to najstarsza metoda, ale i najlepsza w przypadku, gdy chcesz robić zdjęcia promieni światła. Możesz również skorzystać z pomiaru centralnego ważonego lub też matrycowego. Musisz jednak uważać, aby nie osiągnąć efektu zbytniego wygładzenia tematu. Pomiar punktowy zarezerwowany jest już dla bardziej zaawansowanych.

Strony ze środka – przegląd magazynu Fotodoradca.

Magazyn podzielony jest na tematyczne działy. W magazynie zawarte zostały obszerne informacje na temat akcesoriów i dodatków do naszego sprzętu. Znajdziesz opis m.in.:

• adaptery
• filtry polaryzacyjne
• akcesoria czyszczące
• ładowarki
• piloty na podczerwień
• wężyk spustowy
• osłony LCD
• redukcja

Oprócz tego w magazynie znajdziesz informacje o profesjonalnych akcesoriach fotograficznych:

• SpyderCUBE
• ColorChecker
• Passport
• HIPAD
• Trigmaster Plus
• Utility Strap

Na drugą część magazynu Fotodoradca, składają się porady fachowców:

• fotografia artystyczna
• fotografia przyrody
• kompozycja

Nowością jest Crash Test osłon LCD, oraz możliwość zdobywania nagród w konkursie zorganizowanym dla czytelników.