<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/' xmlns:blogger='http://schemas.google.com/blogger/2008' xmlns:georss='http://www.georss.org/georss' xmlns:gd="http://schemas.google.com/g/2005" xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0'><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919</id><updated>2024-08-30T04:27:01.680-07:00</updated><category term="Once Upon a time in the west"/><category term="Polska"/><category term="andy latimer"/><category term="art rock"/><category term="camel"/><category term="chopin"/><category term="eleanor rigby"/><category term="ennio morricone"/><category term="etiuda"/><category term="genesis"/><category term="geniusz"/><category term="gitara"/><category term="jazz"/><category term="jimi hendrix"/><category term="jimmy page"/><category term="komeda"/><category term="led zeppelin"/><category term="little wing"/><category term="możdżer"/><category term="muzyka"/><category term="muzyka filmowa"/><category term="nowa fala"/><category term="paul mccartney"/><category term="peter gabriel"/><category term="sergio leone"/><category term="siekiera"/><category term="solo"/><category term="stairway to heaven"/><category term="stationary traveller"/><category term="svantetic"/><category term="the beatles"/><category term="the lamb lies down on broadway"/><category term="the snow goose"/><category term="tristesse"/><title type='text'>Wędrówki [(nie)całkiem] kulturalne</title><subtitle type='html'></subtitle><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/posts/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default?redirect=false'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/'/><link rel='hub' href='http://pubsubhubbub.appspot.com/'/><link rel='next' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default?start-index=26&amp;max-results=25&amp;redirect=false'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>35</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-2531548957862834183</id><published>2013-02-13T13:09:00.001-08:00</published><updated>2014-11-17T11:22:13.682-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="andy latimer"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="art rock"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="camel"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="stationary traveller"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="the snow goose"/><title type='text'>Wędrując na wielbłądzie</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKxNFtuhApgxoVPE6i6eqOL1xU5LW451adxiFsehLV3F6iW7ekimj9PEC-KstzAlEmEKXdgQLyH6hwb9-bdFKoqsCmec7G2ClE-B8QL3Mbm7-jJuSRn5OLWFE4uxa_b7RZoVoQyi-CTiY/s1600/camel.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKxNFtuhApgxoVPE6i6eqOL1xU5LW451adxiFsehLV3F6iW7ekimj9PEC-KstzAlEmEKXdgQLyH6hwb9-bdFKoqsCmec7G2ClE-B8QL3Mbm7-jJuSRn5OLWFE4uxa_b7RZoVoQyi-CTiY/s320/camel.jpg&quot; height=&quot;320&quot; width=&quot;319&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Delikatny powiew, a w zasadzie mruczenie, introwertycznych dźwięków wydobywanych z gitary - to obraz (wspomnienie) pewnej kompozycji, która otwarła moją miłość do zespołu Camel. Kompozycji złożonej z wielu drobnych elementów stanowiących spójną całość. Wspomnienie opowieści, która nuta po nucie kreśli obrazy, jakby ilustracje wyjęte wprost z kart książki. &lt;i&gt;The Snow Goose&lt;/i&gt;, bo o tej kompozycji mowa, było czymś, co wbijając mnie w ziemię, uświadomiło mi zarazem, że ta tak zwana muzyka popularna może być nośnikiem bardzo istotnych doznań artystycznych, że wcale nie musi kojarzyć się z punkową rewoltą czy metalowym soundem. Nie znałem wcześniej zespołu Camel, nie słyszałem nic innego, jak właśnie tę puszczoną przez Piotra Kaczkowskiego w audycji Mini-Max płytę z 1975 roku. Z każdym słyszanym dźwiękiem narastała moja ciekawość, z każdą następną minutą miałem ochotę na więcej i więcej. Ale to była II połowa lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku i o więcej trzeba było niestety mocno się starać. Nagrana na przenośnym kasetowcu suita &lt;i&gt;The Snow Goose&lt;/i&gt; przez kilka lat była w zasadzie jedyną pozycją, jaką udało mi się posiąść z bogatej kolecji tej brytyjskiej grupy. A paradoksem tej sytuacji było też to, że grupa Camel nagrała w 1984 inny wielki swój album - &lt;i&gt;Stationery Travelller&lt;/i&gt; o którym nie wiedziałem wówczas absolutnie nic. Być może gdzieś w radio ówczesnym pobrzmiewały tak pożądane przeze mnie dźwięki, lecz dla mnie młodego wówczas chłopaka były zupełnie obce, nieznane,nierozpoznane. Dziś w dobie wszędobylskiej wymiany informacji wystarczy wpisać w wyszukiwarkę odpowiednie hasło, by uzyskać dostęp nie tylko do samej informacji, ale także do nagrań czy filmów. Ale wówczas... wówczas trzeba było cierpliwie czekać, aż Panowie Kaczkowski, Szachowski czy Beksiński wrzucą w polski eter kawał solidnego muzycznego świata. Więc czekałem, aż któregoś pięknego dla mnie dnia wreszcie się doczekałem. 
&lt;i&gt;Pressure Points&lt;/i&gt; otwierający płytę &lt;i&gt;Stationary Traveller&lt;/i&gt; sprawił tak naprawdę, że zmieniło się moje podejście do cudownego instrumentu jakim niewątpliwie jest gitara. Magia dźwięków powalała na kolana i wprawiała w drżenie wszelkie zmysły. I choć pozostałe kompozycje tchnione były z lekka duchem lat 80-tych  i prózno by w nich szukać choćby cienia wspomnianej powyżej suity &lt;i&gt;The Snow Goose&lt;/i&gt; , to jednak słuchanie ich dawało poczucie pewnego estetycznego zaspokojenia. Pośród zwyczajnych popowych kawałków zagranych z absolutną perfekcją znajdowała się też jedna kompozycja, która do dziś jest moim muzycznym credo. To utwór tytułowy &lt;i&gt;Stationary Traveller&lt;/i&gt; będący perłą lśniącą najjaśniej chyba w dorobku grupy, która tych pereł miała przecież całkiem sporo. I choć dziś utwór ten kojarzy się wielu głównie z tego, że był ostatnim puszczonym w radio nagraniem w audycji pożegnalnej Tomasza Beksińskiego, to jednak dla mnie jest przede wszystkim piękną, mocno ilustracyjną podróżą w świat stworzony ręką Andy Latimera i spółki. Zresztą posłuchajcie sami.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/vkhR1L37mt8?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left;&quot;&gt;
Wspominałem wyżej o The Snow Goose, który zachwycił mnie na tyle, że zostałem ogromnym fanem muzyki Latimera i jego kolegów z zespołu Camel. I warto też posłuchać fragmentu tego ilustracyjnego utworu:&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/yqijoNPneOg?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/2531548957862834183/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2013/02/wedrujac-na-wielbadzie.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/2531548957862834183'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/2531548957862834183'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2013/02/wedrujac-na-wielbadzie.html' title='Wędrując na wielbłądzie'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhKxNFtuhApgxoVPE6i6eqOL1xU5LW451adxiFsehLV3F6iW7ekimj9PEC-KstzAlEmEKXdgQLyH6hwb9-bdFKoqsCmec7G2ClE-B8QL3Mbm7-jJuSRn5OLWFE4uxa_b7RZoVoQyi-CTiY/s72-c/camel.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-238536188628160630</id><published>2013-01-13T10:26:00.003-08:00</published><updated>2013-02-11T12:25:13.021-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="jazz"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="komeda"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="możdżer"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="svantetic"/><title type='text'>Svantetic</title><content type='html'>&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Zapewne trudno byłoby o sensowne uzasadnienie dla terminu&amp;nbsp;&lt;em&gt;Polska Szkoła Jazzu&lt;/em&gt;, gdyby nie postać jednego z najwybitniejszych przedstawicieli tego gatunku jakim niewątpliwie był Krzysztof Komeda. Tworzona przez niego muzyka, a także wielość powiązanych z tą muzyką postaci wywarła olbrzymi wpływ na awangardę jazzową w latach 70-tych XX wieku, a więc już niestety po tragicznej śmierci artysty. Choć dla wielu jest Komeda kojarzony z nurtem twórców muzyki filmowej, co jest etykietą dość uproszczoną, to pamiętać jednakże należy, że ma on w dorobku naprawdę olbrzymi arsenał&amp;nbsp;kompozycji, które są w stanie wszelkim malkontentom udowodnić w sposób dobitny, że Komedą był twórcą absolutnie wybitnym i to światowego formatu.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_l_yuoqJsVfjZVqSGWBjUlKWI6llTGLj-T4_WnXZmgViKBxDcMBjAs3R-XiP22lwXbx64bBaUTQgw0HErRFB-Z8un1lF9CKRfqAb5ix0YROB2pSBv-EErX8ay4ZCXL6RJSZrBsYxR2z8/s1600/1_komeda.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;197&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_l_yuoqJsVfjZVqSGWBjUlKWI6llTGLj-T4_WnXZmgViKBxDcMBjAs3R-XiP22lwXbx64bBaUTQgw0HErRFB-Z8un1lF9CKRfqAb5ix0YROB2pSBv-EErX8ay4ZCXL6RJSZrBsYxR2z8/s320/1_komeda.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
I choć muzyka filmowa miała znaczenie szczególne w jego dorobku, to niewątpliwie za arcydzieło kompozytorskie i wykonawcze, które tak naprawdę polską szkołę jazzu definiowało, uznać należy wydaną w 1966 roku płytę zatytułowaną&amp;nbsp;&lt;strong&gt;&lt;em&gt;Astigmatic&lt;/em&gt;&lt;/strong&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Dla mnie to płyta o znaczeniu szczególnym. Wspomnę w tym miejscu moje pierwsze zetknięcie z muzyką Komedy. Dla wielu Komeda oznacza&amp;nbsp;&lt;em&gt;Dziecko Rosemary, &lt;/em&gt;czyli pierwsze skojarzenie jakie większości zapytanych o znanego jazzmana się nasuwa. Jednak w moim przypadku to historia nieco inna. Otóż gdzieś na początku lat 90-tych, kiedy to pojęcie jazz miało dla mnie znaczenie mało istotne, obejrzałem w polskiej telewizji fragment jakiegoś dokumentu opowiadającego o życiu Krzysztofa Komedy, a w nim małą próbkę muzycznych możliwości czegoś co się nazywało Krzysztof Komeda Quintet pod postacią kompozycji zatytułowanej&amp;nbsp;&lt;em&gt;Dwójka Rzymska&lt;/em&gt;. Muzyka zainteresowała mnie, była inna, choć już nie nowa, to wówczas mi nie znana, więc stawała się z wolna źródłem inspiracji w moich muzycznych wędrówkach. I właśnie płyta &lt;em&gt;Astigmatic&lt;/em&gt; była tą, która w całości pobrzmiała jako pierwsza z dorobku Komedy w moich głośnikach. Zaledwie trzy utwory, ale za to jakie: tytułowy &lt;em&gt;Astigmatic&lt;/em&gt;, a potem jeszcze &lt;em&gt;Kattorna&lt;/em&gt; i ten ostatni, który odurzył mnie swoją formą, zatytułowany &lt;em&gt;Svantetic&lt;/em&gt;. Wszystkie trzy kompozycje stały się klasykami muzyki jazzowej, nie tylko polskiej. Wielu wykonawców wracało do nich wielokrotnie. I wielu interpretowało je na różne sposoby, czasem bardziej a czasem mniej udanie. W składzie zespołu, który nagrał płytę Astigmatic znaleźli się również &amp;nbsp;Zbigniew Namysłowski i Tomasz Stańko, a więc ikony muzyki jazzowej wyrosłej z polskiego podwórka.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: justify;&quot;&gt;
Poniżej przedstawiam kompozycję Svantetic w dwóch wykonaniach. Najpierw Krzysztof Komeda Quintet, a następnie w wykonaniu Leszka Możdżera, który moim skromnym zdaniem najcelniej zmierzył się z legendą Komedy. Oj jak pięknie i jazzowo zrobiło się dziś wieczorem...&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/wtAbxMPBpFc?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/ZDfDTPjpJtM?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/238536188628160630/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2013/01/svantetic.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/238536188628160630'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/238536188628160630'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2013/01/svantetic.html' title='Svantetic'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEi_l_yuoqJsVfjZVqSGWBjUlKWI6llTGLj-T4_WnXZmgViKBxDcMBjAs3R-XiP22lwXbx64bBaUTQgw0HErRFB-Z8un1lF9CKRfqAb5ix0YROB2pSBv-EErX8ay4ZCXL6RJSZrBsYxR2z8/s72-c/1_komeda.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-8912739221540962836</id><published>2012-12-28T09:59:00.002-08:00</published><updated>2012-12-28T10:35:28.544-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="ennio morricone"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="muzyka filmowa"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Once Upon a time in the west"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="sergio leone"/><title type='text'>Dawno temu na dzikim zachodzie</title><content type='html'>Dzisiejsza wędrówka wiedzie dwoma ścieżkami, ale zbiegającymi się w pewnym punkcie. Jedna jest filmowa, druga zaś muzyczna, ale w tą filmową się wpisująca. Zawsze intrygował mnie termin spaghetti western, odnoszący się do pewnej grupy filmów łączących kino włoskie z gatunkiem westernowym. Zazwyczaj termin ten odnosił się do filmów gatunkowo niskich lotów, często niskobudżetowych, z mało atrakcyjną fabułą, nikomu nieznaną obsadą i groteskowym warsztatem filmowym.&amp;nbsp;Ale przekonanie to jest wysoce błędne. Twórcą i jednym z głównych&amp;nbsp;przedstawicieli włoskiego kina westernowego był niejaki Sergio Leone, artysta pełną gębą, którego dzieła&amp;nbsp;stały się po latach klasyką westernu.&amp;nbsp;Jest twórcą tzw. &lt;i&gt;Dolarowej Trylogii&lt;/i&gt;, która wylansowała m.in. Clinta Eastwooda. Innym ważnym, a kto wie czy nie najważniejszym filmem włoskiego reżysera jest &lt;i&gt;Dawno temu na dzikim zachodzie&lt;/i&gt;, firm robiący niesamowite wrażenie nawet dziś w 44 lata po premierze. Niewątpliwie atutem filmu była jego skupiająca uwagę widza narracja, jak również doskonała obsada aktorska ( Claudia Cardinale, Henry Fonda, Charles Bronson). Jest też jeszcze coś co pozwala zapamietać ten film na długo i dzięki temu co jakiś czas do niego wracać. To muzyka. Piękna, doniosła, niezapomniana. Wraz z fabułą nierozerwalna. &lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjb8vuttrVWJ6EabIM4FxhiLcdFsLHqohzeLyvrDTU8bC34nRyBIuhPuY4K2QZ-YPKQq0bMTdZ-vqaCiCLBDSeG_DFbchZIAYsTyFvQJgN16RGMZh6LyELg2AgoC6ncir-q7nnXktJ3M-M/s1600/Once+Upon+a+Time+in+the+West.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;252&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjb8vuttrVWJ6EabIM4FxhiLcdFsLHqohzeLyvrDTU8bC34nRyBIuhPuY4K2QZ-YPKQq0bMTdZ-vqaCiCLBDSeG_DFbchZIAYsTyFvQJgN16RGMZh6LyELg2AgoC6ncir-q7nnXktJ3M-M/s320/Once+Upon+a+Time+in+the+West.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
Autorem muzyki jest włoski kompozytor, legenda w świecie muzyki filmowej - Ennio Morricone.&lt;br /&gt;
Temat przewodni filmu jest według mnie jednym z najlepszych w historii muzyki filmowej. Mocno ilustracyjny, wpasowany w zawartość ekranu, ale potrafiący żyć własnym życiem tworząc odrębną opowieść - muzyczną i niepowtarzalną.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/2s0-wbXC3pQ?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Będąc już w klimacie filmowej muzyki pana Morricone pozwolę sobie na umieszczenie linku do jeszcze jednej kompozycji, trochę mniej znanej, nie spopularyzowanej jak chociażby temat wspomniany powyżej czy muzyka z filmu&amp;nbsp;&lt;i&gt;Misja.&lt;/i&gt; Ale muzyka ta jest równie urzekająca i zapadająca w pamięć. To temat główny z mało znanego w Polsce filmu&amp;nbsp;&lt;i&gt;What Have You Done To Solange.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/KN4pmxpGJNY?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/8912739221540962836/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/12/dawno-temu-na-dzikim-zachodzie.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/8912739221540962836'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/8912739221540962836'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/12/dawno-temu-na-dzikim-zachodzie.html' title='Dawno temu na dzikim zachodzie'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjb8vuttrVWJ6EabIM4FxhiLcdFsLHqohzeLyvrDTU8bC34nRyBIuhPuY4K2QZ-YPKQq0bMTdZ-vqaCiCLBDSeG_DFbchZIAYsTyFvQJgN16RGMZh6LyELg2AgoC6ncir-q7nnXktJ3M-M/s72-c/Once+Upon+a+Time+in+the+West.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-7391859423847376682</id><published>2012-12-03T04:27:00.001-08:00</published><updated>2013-01-08T00:35:42.201-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="genesis"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="peter gabriel"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="the lamb lies down on broadway"/><title type='text'>Dywanowi pełzacze</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh44VZEYYqd_AQ0qokygVR5OgKXkeH6OnVC5fktVkWNR8RU6NTTSeNimy9LCe0cNQGsTTYc3ZIqFLt527p9Q6WXAVv-XhXdVPUPknrlCZuGIm6C2iFqHj0vfChDoJtnL6sXr0oCjJZ3kno/s1600/genesis.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;212&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh44VZEYYqd_AQ0qokygVR5OgKXkeH6OnVC5fktVkWNR8RU6NTTSeNimy9LCe0cNQGsTTYc3ZIqFLt527p9Q6WXAVv-XhXdVPUPknrlCZuGIm6C2iFqHj0vfChDoJtnL6sXr0oCjJZ3kno/s320/genesis.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
W 1974 roku zespół Genesis był u wrót szczytu swojej popularności. Początek lat 70-tych XX wieku rozkochał się w muzyce zwanej popularnie art-rockiem lub rockiem progresywnym. Genesis wpisali się w tę falę popularności bardzo trafnie. Kompozycje natchnione symfonicznymi aranżami, bajkowo-oniryczne teksty Petera Gabriela&amp;nbsp;a także teatralna oprawa koncertów grupy - wszystko to sprawiało, że popularność kapeli rosła z roku na rok. We wspomnianym już roku 1974 zespół wydał swoją szóstą płytę zatytułowaną&amp;nbsp;&lt;i&gt;The Lamb Lies Down On Broadway.&lt;/i&gt; Podwójny album był dziełem w pełni koncepcyjnym, opowiadał historię Portorykańczyka o imieniu Rael, który snując się ulicami Nowego Jorku nagle zostaje uwięziony w jego podziemiach. Jego&amp;nbsp;wędrówka przypomina nieco humorystyczną wizję senną, ale dla bohatera jest udręką jego nieodgadnionej egzystencji. Teksty Gabriela napisane do tej muzycznej historii przedstawiały w pewnym sensie jego własne poglądy filozoficzne, lecz również spojrzenie w sposób krytyczny na otaczający go świat. Temat alienacji jednostki posłużył za źródło opowiadanej historii.&lt;br /&gt;
Praca nad płytą, a potem wyczerpująca trasa koncertowa ją promująca, była podstawą decyzji Petera Gabriela o odejściu z zespołu, co też miało miejsce w marcu 1975 roku. Jak powszechnie wiadomo, w roli wokalisty zastąpił go dotychczasowy perkusista zespołu Phil Collins.&lt;br /&gt;
Album&amp;nbsp;&lt;i&gt;The Lamb...&lt;/i&gt; muzycznie był albumem, nad którym zespół pracował najwytrwalej i &amp;nbsp;najbardziej przykładał się do formy powstałych kompozycji. Z tego wysiłku i wytrwałości powstało dzieło spójne i przyciągające słuchacza. Dla mnie, Wędrowca, szczególnie przypadły mi dwa utwory kończące pierwszą płytę dzieła. Są to następujące po sobie&amp;nbsp;&lt;i&gt;Carpet Crawlers&lt;/i&gt; oraz&amp;nbsp;&lt;i&gt;The Chamber of 32 Doors.&amp;nbsp;&lt;/i&gt;Przywiązanie do całości dzieła jest tak wielkie, że od wielu już lat nie wyobrażam sobie, aby słuchać tych kompozycji oddzielnie. Esenscja wielkości zespołu Genesis jest zawarta właśnie tu.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/2yUN6CsuVPw?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/fCC5t1r-974?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/7391859423847376682/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/12/dywanowi-pezacze.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/7391859423847376682'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/7391859423847376682'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/12/dywanowi-pezacze.html' title='Dywanowi pełzacze'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEh44VZEYYqd_AQ0qokygVR5OgKXkeH6OnVC5fktVkWNR8RU6NTTSeNimy9LCe0cNQGsTTYc3ZIqFLt527p9Q6WXAVv-XhXdVPUPknrlCZuGIm6C2iFqHj0vfChDoJtnL6sXr0oCjJZ3kno/s72-c/genesis.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-526960876113016596</id><published>2012-11-28T05:21:00.001-08:00</published><updated>2012-11-28T05:22:17.689-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="geniusz"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="gitara"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="jimi hendrix"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="little wing"/><title type='text'>Skrzydełeczko</title><content type='html'>Wczoraj, 27 listopada, minęła 70 rocznica urodzin absolutnego geniusza gitary muzyki rozrywkowej - Jimi Hendrixa. Ten nie do końca spełniony muzyk zmarł w okolicznościach mało przejrzystych w wieku zaledwie 28 lat w 1970 roku, pozostawiając po sobie wiele doskonałych kompozycji, oraz wiele rozpoczętych projektów muzycznych, które nigdy nie miały swojego finiszu. Jednym z takich projektów był na przykład pomysł zrealizowania wspólnej sesji nagraniowej z Milesem Davisem, jazzowym trębaczem-wirtuozem. Mariaż modern-jazzowej stylistyki z hardrockowym brzmieniem gitary Jimiego intrygował fanów muzyki na całym świecie. Ich niezaspokojona ciekawość może być punktem wyjścia do snucia muzycznych fantazji co do kształtu takiego projektu. Zresztą Jimi Hendrix pod koniec swojej krótkiej przecież kariery skłaniał się ku innym gatunkom muzycznym, aniżeli te wypracowane przez The Jimi Hendrix Experience czy też The Band of Gypsys.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVJltAupRI8uVlKIlJ4DxvNunjFRcQeXUG0EpxNPLmYyT-plXA_P7N9CBOZgEDfzdKK0jkSI6lk-IcgA1fyOS1xHc8rwDngY1gyyWGJKAHFe7ZX8Xe1E5nq06OWoHzrPLKU8Cvt8Ue3Zg/s1600/hendrix.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVJltAupRI8uVlKIlJ4DxvNunjFRcQeXUG0EpxNPLmYyT-plXA_P7N9CBOZgEDfzdKK0jkSI6lk-IcgA1fyOS1xHc8rwDngY1gyyWGJKAHFe7ZX8Xe1E5nq06OWoHzrPLKU8Cvt8Ue3Zg/s1600/hendrix.jpeg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
Kompozycje Jimiego elektryzowały. Ale również jego aranże, jak chociażby osławiony All Along The Watchtower Boba Dylana. Wiele granych przez niego coverów wryło się w pamięć słuchaczy na tyle, że zaprezentowane aranże były często przejmowane przez twórców kompozycji jako źródło, nie zaś jako produkt wtórny. Genialność muzycznych dokonań Hendrixa jak już wspomnieliśmy nie była spełniona. Czymże jest bowiem nagranie kilku płyt wycelowanych producencko w żądną ostrych dźwięków publikę?&lt;br /&gt;
Gra Hendrixa stała się wzorem dla wielu naśladowców, źródłem niewyczerpanych sampli oraz kombinacji z nowinkami technicznymi w brzmieniu gitary na całe następne dziesięciolecia. I tak jak sam mistrz często korzystał z utworów innych wykonawców, tak teraz inni artyści z chęcią pogrywają kompozycje swojego guru sprzed lat.&lt;br /&gt;
Little Wing to przykład takiej kompozycji, która co rusz wraca w nowych rozwiązaniach brzmieniowych.&lt;br /&gt;
Może na początek posłuchajmy jak to grywał Jimi.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object class=&quot;BLOGGER-youtube-video&quot; classid=&quot;clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000&quot; codebase=&quot;http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0&quot; data-thumbnail-src=&quot;http://3.gvt0.com/vi/XLvND_uavLs/0.jpg&quot; height=&quot;266&quot; width=&quot;320&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/XLvND_uavLs&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;bgcolor&quot; value=&quot;#FFFFFF&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot; /&gt;&lt;embed width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot;  src=&quot;http://www.youtube.com/v/XLvND_uavLs&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
Teraz posłuchajmy wersji nagranej przez duet Eric Clapton/Duane Allman do sesji płyty Layla... zespołu Derek And The Dominoes&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/9G5CJFrO2Oc?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Na koniec wersja również nieżyjącego już niestety Stevie Ray Vaughna. Czyż każda z nich nie kryje w sobie magii?&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object class=&quot;BLOGGER-youtube-video&quot; classid=&quot;clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000&quot; codebase=&quot;http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0&quot; data-thumbnail-src=&quot;http://1.gvt0.com/vi/aZ1dm_Q-AtU/0.jpg&quot; height=&quot;266&quot; width=&quot;320&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/aZ1dm_Q-AtU&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;bgcolor&quot; value=&quot;#FFFFFF&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot; /&gt;&lt;embed width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot;  src=&quot;http://www.youtube.com/v/aZ1dm_Q-AtU&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/526960876113016596/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/skrzydeeczko.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/526960876113016596'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/526960876113016596'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/skrzydeeczko.html' title='Skrzydełeczko'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjVJltAupRI8uVlKIlJ4DxvNunjFRcQeXUG0EpxNPLmYyT-plXA_P7N9CBOZgEDfzdKK0jkSI6lk-IcgA1fyOS1xHc8rwDngY1gyyWGJKAHFe7ZX8Xe1E5nq06OWoHzrPLKU8Cvt8Ue3Zg/s72-c/hendrix.jpeg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-3015132819903654736</id><published>2012-11-22T08:53:00.000-08:00</published><updated>2012-11-22T08:54:32.666-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="chopin"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="etiuda"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="muzyka"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="tristesse"/><title type='text'>Tristesse</title><content type='html'>Fryderyk Chopin, legenda za życia, legenda na wieczność, kultowa postać i kultowa muzyka, ponadczasowa, piękna, refleksyjna, wirtuozerska. Gdy przemierzając bezkresne połacie historii cywilizowanego świata, zahacza się gdzieś o miejsce zwane Muzyka, to, uwierzcie mi, Fryderyk Chopin jest tam jednym z medrców czuwających nad każdym dźwiękiem mającym wzbudzać ludzką ciekawość i uznanie.&lt;br /&gt;
Geniusz. Wirtuoz. Romantyk muzyki. Ponadczasowy rockman. Nawet ci, dla których najwyższą wartością są riffy Slayera są w stanie uznać muzykę Chopina za coś bezapelacyjnie wyjątkowego i pięknego. Wszyscy gdzieś w jakiś sposób mieli zetknięcie z tym soundem, z tymi frazami, skomplikowanymi partiami fortepianu. Większość chyli czoła... no może jedynie ci, dla których wartością najwyższą są (s)hity zespołu (sic!) Weekend nie potrafią z tej muzyki wyodrębnić nic szczególnego. Ale ponoć czasy takie, że należy być tolerancyjnym. Niestety nie można być tolerancyjnym, gdy kulturę lotów najwyższych chce się schować za plastikowe kotary. Niedawno jak kilka tygodni temu córka przyniosła z lekcji muzyki niesamowite zadanie domowe: nauczyć się na pamięć tekst i zaśpiewać piosenkę&amp;nbsp;&lt;i&gt;Nie daj się&amp;nbsp;&lt;/i&gt;naszej rodzimej celebrities Doroty Rabczewskiej. Na moje pytanie, gdzie w nauce o muzyce jest miejsce dla wielkiego geniuszu sztuki muzycznej jakim był zdecydowanie Chopin, otrzymałem odpowiedź, że pan od muzyki (gimnazjum) jest zdecydowanem fanem muzyki współczesnej i pogrywa ucząc dzieci śpiewu wszystkie najnowsze hity radiowe. Niestety, w tym kraju system edukacji sięgnął rynsztoka, należy tylko mieć nadzieję, że w rodzicach współczesnych pociech drzemie jeszcze iskierka minimalnej wiedzy o kulturze i że ta wiedza przekazywana będzie w sposób pozaszkolny dzisiejszej młodzieży.&lt;br /&gt;
Tristesse to melancholia. Smutek i żal. Ale wsłuchując się w kolejne dźwięki genialnej kompozycji, będącej etiudą op. 10 nr 3 , uświadamiamy sobie, że nawet melancholia niesiona jest na skrzydłach nadziei, że w każdym smutku odnaleźć można malutkie drobiny radości, które prowadzić nas mają ku ucieczce ze stanu kryzysu. Więc uciekajmy na falach pieknych dźwięków ku naszej radości i własnemu szczęściu.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/EmQBFLJAIcY?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/3015132819903654736/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/tristesse.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/3015132819903654736'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/3015132819903654736'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/tristesse.html' title='Tristesse'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-1181414029032738373</id><published>2012-11-21T01:50:00.001-08:00</published><updated>2013-01-08T00:37:47.237-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="nowa fala"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="Polska"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="siekiera"/><title type='text'>Siekierą w Polskę</title><content type='html'>Dokąd dziś powędrujemy? Daleko czy blisko? W miejsca zapomniane czy te bardziej znane? Gdzie zaprowadzą nas wszelkie nasze zmysły? Za oknem mglisto i dżdżysto. Trzęsące się owiane chłodnym wiaterkiem postacie suną porankiem w stronę własnych utrapień. Jedni przeklinając podążają do pracy, inni spacerują ze swoimi pupilkami metodycznie obsikującymi każdy kawałek wolnej przestrzeni. Dzieci, w różnych nastrojach, jedne uśmiechnięte inne przygnębione, zaspane, podążają z wolna ku swoim szkołom. Szarość powiewa ponad kolorowymi obrazkami reklam atakujących nas z każdej strony na billboardach, telebimach czy kioskowej prasie. Wszystkie te barwne fajerwerki nie znaczą nic, zagłuszają jedynie coraz głośniejsze wrzaski wściekłego z marazmu tłumu. Rok 2012. Świat. Planeta Ziemia. Polska. Każde miasto...&lt;br /&gt;
Gdzie więc jest ta kraina wiecznej szczęśliwości? Kto nas zabierze na nasze zielone od ogromu dolarów wyspy szczęśliwe? Jesteśmy dzisiaj blisko, a tak całkiem daleko. Te obrazy mam nie tylko w pamięci. Może poza obecnością kolorowych reklam ,widzę codziennie te same obrazy od trzydziestu kilku lat. Ten kraj nie chce i nie może się zmienić. W 1986 roku Tomasz Adamski napisał dla zespołu Siekiera, w którym zresztą występował utwór &lt;i&gt;Nowa Aleksandria&lt;/i&gt;.Jego prosty tekst odzwierciedlał to co wielu wóczas widziało jako konieczną i niezmienialną rzeczywistość. Zabytkowe Puławy nazywane Nową Aleksandrią otoczone stosem fabryk i przygnębionych ludzi. Cała Polska w maraźmie, w oczekiwaniu na zmiany.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;i&gt;Kiedy stoję, patrzę w okno, krótka chwila&lt;br /&gt; Idą ludzie tam za bramą, jeszcze senni&lt;br /&gt; Na ulicy mały płomień porzucony&lt;br /&gt; Nasze domy pośród nocy&lt;br /&gt; Nasze domy obok fabryk&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
W moich dziecinnych latach 80-tych listopadowe poranki wyglądały tak samo, pamiętam twarze tamtych ludzi, zmęczone bez nadziei na zmianę, bez żadnych perspektyw, nie kochających Polski i siebie jako Polaków, umęczonych własną niedolą,a zarazem szczęśliwych z bycia ze sobą, z rodziną czy przyjaciółmi. Potem był rok 1989. Wiatr zmian powiał nad całym światem, a przodowała im nasza ojczyzna. Ale nasi wspaniali wielkorządcy nie wykorzystali szansy. Cały czas mamy jeszcze tyłki utkwione w socjalistycznej utopii. Jakbyś się nie starał, jakkolwiek dobrym byś nie był i tak będziesz na spalonej pozycji. Pozostawiając u sterów władzy, zwłaszcza na niższych szczeblach, ludzi uwikłanych w dawną komunę oddaliśmy im za darmo to, co miało stanowić fundament dzisiejszej Polski. Aparatczyki i kapusie stanęli w zarządach banków i prywatyzowanych za pieniądze tych banków firm. Dobro narodowe przestało mieć znaczenie, było pustym słowem na drodze do koryta. Zaczęły liczyć się interesy własne i kolegów. Wogóle kolesiostwo to taka nasza domena narodowa chyba jest. U nas wszystko polega na załatwianiu. Chcesz sprzedawać alkohol musisz mieć koncesję, &amp;nbsp;a ją trzeba załatwić. Chcesz mieć biuro obrotu nieruchomościami musisz mieć koncesję, a ją również trzeba załatwić. Naród załatwiaczy. Nie ważne, że masz wiedzę i umiejętności. Najważniejszą umiejętnością jest umieć coś załatwić, dając przy tym relatywnie niską łapówkę.&lt;br /&gt;
Pokomunistyczne przygnębienie, zwłaszcza tych nie młodych ludzi z pokolenia oszukanego pod koniec lat 80-tych jest takie samo jak wówczas, tyle że nie mają oni już żadnego azylu. Przedtem skrywali się w swych rodzinach, dzisiaj rodzin nie mają, gdyż nowoczesna droga życia wpoiła im skutecznie, że najwazniejszy jest pęd do kariery i dziki wyścig szczurów. Stali się po raz kolejny niewolnikami we własnym kraju. I niezależnie od tego co powie Tusk z Michnikiem, czy Lis z jakimś innym Wojewódzkim, to w Polsce jest ŹLE, i to bardzo. Te pozorne szanse są tylko pozorne. Nie ma w nich krzty realności, kawałka nadzieji, albowiem z góry wykluczając się poza nomenklaturową układowość wykluczamy się też z życia. Nie chcesz być niewolnikiem, będziesz zerem. Nie dziwią mnie dzisiaj reakcje ludzi, tych którzy głośno i z pałami serwują nam ogólnoświatowy wstyd. To wasza panowie u władzy wina! To wasz wstyd! A idole? Młodzieżowe autorytety? Gdy poczuli smak pieniądza, nie pragną już niczego więcej, tylko ciągłej sławy i kasy. Gdzie są walczące rockowe elity lat 80-tych dzisiaj? Nie rozumiem szczerze mówiąc Pana Hołdysa, przy całym szacunku dla jego dokonań muzycznych. Czego on broni? Nie dostrzega polskiego piekiełka? A może sam zakrywa oczy ze zdumienia i udaje, że nie widzi, bo niewiedza jest taką ładną bajką. A Tomek Lipiński? Brygada Kryzys i Tilt? Wymiotowałem ze zniesmaczenia, jak widziałem go parę lat temu na jakiejś jarmarcznej imprezie organizowanej przez Platformę Obywatelską. Idol naszych lat, symbol buntu, punkowego sprzeciwu wobec niechcianej władzy. Dziś mentor gładzonych pudrem pierdół.&lt;br /&gt;
Czy wszyscy skazani jesteśmy na to, żeby stąd uciekać? Jak mamy kochać naszą ojczyznę, kiedy ona ma nas zwyczajnie w dupie? Czy wisi nad Polską groźba hańby, czy w hańbie żyjemy od 23 lat? Nawet nie pragnę uzyskać odpowiedzi. Znów spojrzałem przez okno. Biegnący, spieszący się ludzie, bez uśmiechu, bez życia, bez nadzieji. Żałuję że zrobiło się tak strasznie politykiersko, niekulturalnie czasami, ale sprowokował mnie pan Kuba Wojewódzki, który kiedyś deklarował, że był punkowcem. Dla niego bycie w dzisiejszym establishmencie jest ponad zwyczajną ludzką poczciwością. Dziś nie widzi, że istnieją w tym kraju ludzie, którzy cierpią z powodów dla niego błahych, wyśmiewa tłumy z 11 listopada, wraz z innymi nazywając ich zadymiarzami, którzy pragną jedynie rozróby. Kto więc dzieli Polskę, no panie Lis - co z tą Polską?! Czy rzeczywiście musi być tak, że trzeba potraktować ją siekierą?&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object class=&quot;BLOGGER-youtube-video&quot; classid=&quot;clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000&quot; codebase=&quot;http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0&quot; data-thumbnail-src=&quot;http://0.gvt0.com/vi/_dGUCY-P8dQ/0.jpg&quot; height=&quot;266&quot; width=&quot;320&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/_dGUCY-P8dQ&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;bgcolor&quot; value=&quot;#FFFFFF&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot; /&gt;&lt;embed width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot;  src=&quot;http://www.youtube.com/v/_dGUCY-P8dQ&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/1181414029032738373/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/siekiera-w-polske.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1181414029032738373'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1181414029032738373'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/siekiera-w-polske.html' title='Siekierą w Polskę'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-6847616939246380450</id><published>2012-11-12T01:31:00.002-08:00</published><updated>2012-12-28T10:39:48.699-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="eleanor rigby"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="paul mccartney"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="the beatles"/><title type='text'>Eleanor Rigby</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtSlhqGRn8RXJeVMFbdYWFqy4SKhJFOpAhESgKlhlqhRqR0V-EILhzQ9D1USmxEs5WhhmH-BaZj82G-Xcv1YZiIwc1sv4CN7IKRrmOOvtzS7rOMb6ishgGn0T-XBZ6miTahwoa-MouMnM/s1600/Eleanor-Rigby.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;282&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtSlhqGRn8RXJeVMFbdYWFqy4SKhJFOpAhESgKlhlqhRqR0V-EILhzQ9D1USmxEs5WhhmH-BaZj82G-Xcv1YZiIwc1sv4CN7IKRrmOOvtzS7rOMb6ishgGn0T-XBZ6miTahwoa-MouMnM/s320/Eleanor-Rigby.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;i&gt;&quot;Spójrz na tych wszystkich samotnych ludzi&quot; -&amp;nbsp;&lt;/i&gt;tymi słowami zaczyna się utwór zespołu The Beatles&amp;nbsp;&lt;i&gt;Eleanor Rigby.&lt;/i&gt; Był to bodaj pierwszy hit wielkiej czwórki z Liverpoolu, który wprowadzał w świadomość fanów inne, bardziej ambitne i złożone brzmienie. Ta napisana przez Paula McCartneya kompozycja została wydana na singlu 5 sierpnia 1966 roku, lecz za każdym razem gdy wybrzmiewa przy różnych okazjach w audycjach radiowych nie jestem w stanie jej zignorować. Jakiś magiczny magnetyzm wieje z głośników i powoduje, że pozwalam dźwiękom tej kompozycji i słowom śpiewanym przez McCartneya wybrzmieć do końca.&lt;br /&gt;
Historia kobiety opowiedziana w tekście utworu owiana jest ciągle mgiełką tajemnicy. Dzieje się tak m.in. za sprawą samego autora, który w wywiadach co rusz to zmieniał wersję dotyczącą genezy powstania utworu. Paul McCartney twierdził swego czasu, że tekst utworu jest wspomnieniem z czasów jego dzieciństwa, gdzie jako skaut często odwiedzał starszych i samotnych ludzi niosąc im pomoc i słowa otuchy. Postać Eleanor Rigby miała być na potrzeby tego wspomnienia wymyśloną. Jednakże przy innej znowu okazji autor przekazał na aukcję charytatywną kopię archiwów ze szpitala miejskiego w Liverpoolu, z których dowiadujemy się mi.in, że Eleanor Rigby była zatrudnioną tam pomocą kuchenną. Po latach odnaleziono również na jednym z liverpoolskich cmentarzy nagrobek na którym widnieje napis Eleonor Rigby. Ta pewna enigmatyczność tej postaci wzmaga tylko poziom doznań podczas słuchania tego utworu, jednego z ważniejszych i lepszych w dorobku Wielkiej Czwórki z Liverpoolu. Jaka jest prawda dotycząca tej postaci - tego zapewne już nigdy się nie dowiemy.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
Samotność. Każdy dzień wypełniony monotonnie powtarzanymi czynnościami, zamknięty w ramionach wskazówek zegara. Każdy dzień jest wyczekiwaniem : na zmianę, na odsiecz, na coś lub, co chyba najważniejsze, kogoś. I każdy dzień w oczekiwaniu przynosi porażkę. Nie ma nikogo. Nie ma słów. Nie ma radości, ale nie ma też żalu. Wszystko jest pustką, jak puste są ściany w pokoju będącym niczym cela skazańca-galernika, pokutującego za winy niepopełnione. &lt;i&gt;&quot;&lt;/i&gt;&lt;i&gt;Ci wszyscy samotni ludzie - skąd oni wszyscy się biorą?&quot; -&amp;nbsp;&lt;/i&gt;oto pytanie naiwnego chłopca przyglądającego się codziennie tym zagubionym wyrazom twarzy, pytającego po chwili :&lt;i&gt; &quot;Gdzie jest ich miejsce?&quot;&lt;/i&gt;. Gdzie jest ich miejsce... jakby echo niosące pytania pobrzmiewa ta fraza złożona z kilku słów i roznosi się w przestrzeni, nie uzyskując odpowiedzi. Tylu samotnych ludzi, odciętych od świata murem własnych doświadczeń i kompleksów, codziennie zaszywa się w tłumie lub w ciszy własnego obłędu. Czasami odchodzą. A na ich miejsce przychodzą następni. Okrutny świat nie potrafi i nie chce wyciągnąć do nich dłoni. Czasem tylko jakiś harcerzyk zainteresuje się, popatrzy, zada pytanie, odejdzie... A czas będzie płynął swoim nachalnym rytmem i zabierał ich pełne nadziei życia, nadziei nigdy nie spełnionej. Przepadną bez echa. Jak zmarła w kościele Eleanor Rigby. A wraz z nimi przepadną ich wspomnienia.&lt;br /&gt;
W 1982 roku liverpoolski artysta Tommy Steele wykonał z brązu pomnik kobiety. Pomnik Eleanor Rigby. Czy teraz jej dusza odnalazła swoje własne wspomnienia?&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/OaRNrDaoMqw?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/6847616939246380450/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/eleanor-rigby.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/6847616939246380450'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/6847616939246380450'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/eleanor-rigby.html' title='Eleanor Rigby'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgtSlhqGRn8RXJeVMFbdYWFqy4SKhJFOpAhESgKlhlqhRqR0V-EILhzQ9D1USmxEs5WhhmH-BaZj82G-Xcv1YZiIwc1sv4CN7IKRrmOOvtzS7rOMb6ishgGn0T-XBZ6miTahwoa-MouMnM/s72-c/Eleanor-Rigby.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-148162132224599685</id><published>2012-11-08T03:55:00.001-08:00</published><updated>2013-01-08T00:36:41.941-08:00</updated><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="jimmy page"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="led zeppelin"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="solo"/><category scheme="http://www.blogger.com/atom/ns#" term="stairway to heaven"/><title type='text'>Schody do nieba</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1FXjxsVKWTNdd2OL9eXZ5PgdHKkyZvRR5XYU6xdEH1ez_9V8-w-ZxlHj3Stk9nIB7BEC5FDpsfQWV1jS682OrpcAUZ4vK-uz5u57CjhoOAO5XPKmSbz32hNo0Ht0TsVTB1JlBL-jnqZc/s1600/led+zeppelin.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1FXjxsVKWTNdd2OL9eXZ5PgdHKkyZvRR5XYU6xdEH1ez_9V8-w-ZxlHj3Stk9nIB7BEC5FDpsfQWV1jS682OrpcAUZ4vK-uz5u57CjhoOAO5XPKmSbz32hNo0Ht0TsVTB1JlBL-jnqZc/s1600/led+zeppelin.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
41 lat temu, 8 listopada 1971 roku ukazał się czwarty studyjny album brytyjskiej formacji Led Zeppelin, przez wielu uważany za jeden z najważniejszych albumów nie tylko w dorobku grupy, ale też w całej historii muzyki rockowej. To czy czas nie zatarł właściwego przekazu muzyki, czy ona nadal potrafi się wybronić - to już chyba tylko kwestia gustu i indywidualnego podejścia słuchacza do bądź co bądź legendarnego zespołu i kultowej muzyki. Pewne jest wszakże, że choćby ze względu na jeden znajdujący się tam utwór, płyta ta uznawana jest przez fanów Led Zeppelin za kamień milowy w historii muzyki rozrywkowej. Tym utworem jest &lt;i&gt;Stairway To Heaven&lt;/i&gt;. I pewnie można by się bardzo szczegółowo rozpisywać na temat tego kawałka, można by w sposób szczegółowy analizować tekst, rozbrajać na czynniki pierwsze każde frazy kompozycji, tyle tylko, że po co to robić? Tyle zostało już powiedziane, tyle zostalo napisane. Zazwyczaj utwór był wynoszony pod niebiosa, choć po latach pojawiały się też opinie, że to tylko chwytliwa balladka dla masowego odbiorcy. Jedno jest wszakże pewne : w utworze tym Jimmy Page gra jedną z najbardziej znanych i powielanych solówek gitarowych. Na koncertach była ona tematem do improwizacji. Dla każdego uczącego się rzemiosła gitarzysty była i jest wzorem do naśladowania, takim celem do osiągnięcia, po którym to można było powiedzieć: jestem z siebie dumny, gram solo ze &lt;i&gt;Schodów.&amp;nbsp;&lt;/i&gt;Wielka sprawa. Ale musi być wielka, bo zespół Led Zeppelin WIELKĄ GRUPĄ BYŁ i w pamięci fanów pozostanie na zawsze.&lt;br /&gt;
To niesamowite, że słuchając utworu mającego 41 lat ciągle można czuć dreszczyk emocji. Ciekawe kto za 41 lat pamiętać będzie o zespole Feel? Tak tylko mi się nasunęło, taka dygresyjka. Nie gadamy! Słuchamy!&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/wFFQXPFC9ag?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/148162132224599685/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/schody-do-nieba.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/148162132224599685'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/148162132224599685'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/schody-do-nieba.html' title='Schody do nieba'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj1FXjxsVKWTNdd2OL9eXZ5PgdHKkyZvRR5XYU6xdEH1ez_9V8-w-ZxlHj3Stk9nIB7BEC5FDpsfQWV1jS682OrpcAUZ4vK-uz5u57CjhoOAO5XPKmSbz32hNo0Ht0TsVTB1JlBL-jnqZc/s72-c/led+zeppelin.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-6324441640333208744</id><published>2012-11-07T04:41:00.000-08:00</published><updated>2012-11-07T04:41:41.556-08:00</updated><title type='text'>Frank Zappa</title><content type='html'>Popkultura rozwinięta w latach 50-tych ubiegłego wieku nastawiała kierunki wszelkich form sztuki raczej ku rozrywce mogącej zadowalać masy, a co za tym idzie generowała ogromne, często gigantyczne interesy finasowe bazujące na popularności lansowanych twórców czy wykonawców. W początkowej fazie swojego rozwoju kultura masowa mogła jeszcze się w jakiś sposób identyfikować z klasycznym pojęciem sztuki, z czasem stawała się jednak czymś spowszednionym i sprowadzonym do poziomu szalet miejskich. &lt;a href=&quot;http://lajki.net.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Rozrywka&lt;/a&gt; zaczęła się kojarzyć z pewnymi trendami, które ustawiały ją raczej na półkach zarezerwowanych dotąd dla błaznów cyrkowych wytwarzając coś, co dziś nazywane bywa celebryctwem. Ostatnie 10 lat, a szczególnie spopularyzowanie internetu, spowodowało, że to co niegdyś dla prawdziwych twórców było sennym koszmarem, dzisiaj stało się faktem. Możliwości nowych technologii wypracowują co raz to nowsze rzesze &quot;utalentowanych&quot; internautów, chcących zawładnąć sceną muzyczną, teatralną czy jakąkolwiek inną związaną z bywaniem na tzw. salonach. Mamy więc koszmary w rodzaju Dody czy Mandaryny i zupełnie dezorientującą definicję słowa: &amp;nbsp;artysta. Być może, kiedy muzyka popularna zaczynała kształtować poczucie smaku, nie wpływała tak niszcząco na pozostałe dziedziny sztuki. Zaczynała raczej stawać na równi z twórczością klasyczną choćby poprzez wieloletni rozwój muzyki jazzowej, która wykreowała się również na pewny swoisty rodzaj sztuki. Z muzyką pop czy rockową mogło być podobnie, gdyby nie... ogłupiająca działalność komercyjnych stacji radiowych. Im łatwiejsze dla ucha dźwięki, im bardziej ogłupiający tekst, tym lepszym materiałem handlowym staje się prezentowany produkt. Wyniesienie antytalentów do poziomu sztuki jest bodaj największą porażką w kulturze zaliczoną w II połowie XX wieku. Porażką pielęgnowaną niestety do dzisiaj. Cała reszta, dla których wartość własnej twórczości nie jest przeliczana na dolara, nazwana została NISZĄ. Trudno. Żyć należy dalej.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpMTt6mGZPedipjRvCDKJCYx2qymDlG-7P1UbYphbfseL2UPAKq4iEOH_APbf0RKjEn6nuTeQP7d49BJu368raONkvXrkGspKZ9I5y3FZEy1zmppXBkWCeaKkQtA4QCSTNjHesaD3sgwQ/s1600/Zappa.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;231&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpMTt6mGZPedipjRvCDKJCYx2qymDlG-7P1UbYphbfseL2UPAKq4iEOH_APbf0RKjEn6nuTeQP7d49BJu368raONkvXrkGspKZ9I5y3FZEy1zmppXBkWCeaKkQtA4QCSTNjHesaD3sgwQ/s320/Zappa.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Frank Zappa początkowo uzyskał ogromną popularność. Ale jego muzyka wcale nie była łatwa. Połączenie jazzu, muzyki klasycznej, hard rocka i współczesnej muzyki orkiestrowej przekształcane zazwyczaj w antynatchniony pastisz stawiało go raczej w jednym rzędzie z grupą komików z Monty Pythona, aniżeli na piedestale geniuszy muzycznych XX wieku. Ale po latach, gdy jego twórczość poznawana jest na nowo, widać, że Zappa był absolutnie poza nawiasem skupiającym wówczas komercjalizujący się rynek muzyczny. Poziom umiejętności, posiadany warsztat muzyczny oraz wrodzona zdolność do postrzegania świata sztuki w sposób otwarty i bez zażenowania, pozwalały mu na eksperymenty, które zapisały się na kartach historii w sposób wielce pozytywny. I chwała mu za to. Może dziś niewielu pamięta jeszcze o Franku Zappie, więc tym bardziej powinno się postać tę w sposób regularny i obiektywny przypominać pokoleniu wychowanemu na 40 sekundowych melodyjkach reklamowych&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/9QDHW3dJQes?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/6324441640333208744/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/frank-zappa.html#comment-form' title='Komentarze (2)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/6324441640333208744'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/6324441640333208744'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/frank-zappa.html' title='Frank Zappa'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgpMTt6mGZPedipjRvCDKJCYx2qymDlG-7P1UbYphbfseL2UPAKq4iEOH_APbf0RKjEn6nuTeQP7d49BJu368raONkvXrkGspKZ9I5y3FZEy1zmppXBkWCeaKkQtA4QCSTNjHesaD3sgwQ/s72-c/Zappa.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>2</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-4063481582921026896</id><published>2012-11-01T03:13:00.001-07:00</published><updated>2012-11-01T03:13:32.094-07:00</updated><title type='text'>Biały Krzyż</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjkdZHuMOAx2zSj7BeCjvAOGcrIkV6cLEqRG6WHvjru7sH3gAW46qk5OaZr9nKjB4EvgwN56qrTFmPvYVS_jzWLOuWZgs0OoWtjnNYxX8g4jwrH8mPd15AYnQqGicYE2F4BKbSLydfh398/s1600/znicze.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;208&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjkdZHuMOAx2zSj7BeCjvAOGcrIkV6cLEqRG6WHvjru7sH3gAW46qk5OaZr9nKjB4EvgwN56qrTFmPvYVS_jzWLOuWZgs0OoWtjnNYxX8g4jwrH8mPd15AYnQqGicYE2F4BKbSLydfh398/s320/znicze.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Przemijanie - temat trudny, zdawać by się mogło nieprzyjazny, męczący, skłaniający do wielu różnych refleksji, które uświadamiają nam jak marnymi istotami jesteśmy. Jaką nicością jesteśmy. Budzą się lęki, strach i przerażenie. Często boimy się wspominać zmarłych, unikamy pogrzebów, zasłaniamy oczy na widok nekrologów. Nie dopuszczamy myśli, że przeznaczenie sięgnie również i nas. Zagłuszając własne lęki żyjemy więc jakby na przekór, czerpiąc z życia w sposób zły, niegodny, plugawy. W imię JA, nie w imię MY. Widzimy siebie, nie widzimy innych, nawet tych najbliższych. A potem, gdy odchodzą pojawia się żal. Smutek. Cierpienie. &quot;Spieszmy się kochać ludzi, tak szybko odchodzą&quot; - dlaczego te słowa księdza Twardowskiego nie mogą wtłoczyć się jako taki dogmat w ludzkie umysły, lecz pozostają hasłem, które lubimy bezmyślnie powtarzać, pozostając ciągle niewzruszonymi wobec świata. Zamykamy się wraz ze swoimi lękami w świecie iluzji. Nie żyjemy,lecz czekamy... A dumny Wędrowiec z kosą przemierzający każdy skrawek tego padołu spogląda na nas w oczekiwaniu, czy jesteśmy już gotowi, by odejść - w milczeniu, w samotności, w zapomnieniu. Słuchałem kiedyś opowieści człowieka, który przeżywał życie w pełni: kariera zawodowa i dobra sytuacja materialna, ciągłe imprezy i ciągłe nowe miłostki, ogrom wrażeń podczas wojaży po całym świecie, szacunek u innych - wszystko to było...było, a gdy minęło? Rozczarowanie - po co to wszystko? Dla kogo? Czy po to jesteśmy tu pośród ludzi, aby hulaszczo zagłuszać własne lęki? Kto poda rękę, gdy zachorujemy? Kto pocieszy w chwilach zwątpienia? Kto pochowa, gdy umrzemy? Czerpmy z życia - pełnymi garściami, ale rozumnie, nikomu poprzez swoje własne ambicje i pragnienia nie czyniąc krzywdy. Żyjmy w zgodzie z otaczającym nas światem, bo w obliczu ostateczności wszyscy i tak jesteśmy ziarenkami piasku rozrzucanymi przez wiatr. Szanujmy nasze rodziny i twórzmy nowe, albowiem rodzina to dobro, które pozwala nam w pełni zrozumieć sens naszego bycia tu i teraz.&lt;br /&gt;
Pamięć o tych, których nie ma - to oznaka naszego człowieczeństwa. Symbol naszego współistnienia tutaj na ziemi. Czasem uciekamy, czasem zapominamy. Ale tego jednego dnia, gdy mija już szał cukierków i psikusów, przychodzi zaduma. Jutro Dzień Zaduszny. 2 listopada to ta chwila, kiedy możemy poświęcić choćby mały skrawek naszego czasu na wspomnienie tych, którzy będąc niegdyś z nami dawali nam oparcie, dobry czas i te zagłuszane często pozytywne emocje. Dla ich nieśmiertelności ważna jest nasza pamięć.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/eZuwlj7KpCE?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/4063481582921026896/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/biay-krzyz.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/4063481582921026896'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/4063481582921026896'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/11/biay-krzyz.html' title='Biały Krzyż'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjkdZHuMOAx2zSj7BeCjvAOGcrIkV6cLEqRG6WHvjru7sH3gAW46qk5OaZr9nKjB4EvgwN56qrTFmPvYVS_jzWLOuWZgs0OoWtjnNYxX8g4jwrH8mPd15AYnQqGicYE2F4BKbSLydfh398/s72-c/znicze.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-8725782632525204319</id><published>2012-10-31T06:07:00.001-07:00</published><updated>2012-10-31T06:07:21.096-07:00</updated><title type='text'>Moonchild (The Dream And The Illusion)</title><content type='html'>Zespół King Crimson wspominałem już wcześniej. Dzisiaj jednak posłużę się tą wspaniałą grupą w innym celu. W końcu każda wędrówka musi mieć czas na odpoczynek, na spokojny, nie zmącony sen poprzedzony chwilą kojącego relaksu.&amp;nbsp;&lt;em&gt;Moonchild&lt;/em&gt; z pierwszej płyty zespołu herbu Karmazynowego Króla, to kompozycja, która jak sięgam pamięcią zawsze wzbudzała we mnie uczucia mieszane: raz mnie zachwycała, innym razem doszczetnie irytowała, raz była cudownym ukojeniem, innym razem nużyła nie zrozumiałą formułą przekazu treści muzycznej. Dzisiaj patrzę na to inaczej. Przeszedłem po dolinach i wzgórzach, przemierzałem rzeki i jeziora - patrzę więc dziś oczami, słucham uszami i czuję duszą. To przychodzi chyba z wiekiem, podobnie jak i zrozumienie pewnych trudnych spraw.&lt;br /&gt;
&lt;em&gt;Moonchild&amp;nbsp;&lt;/em&gt;składa się z dwóch części, które rozdarte zostają w pewnym sensie w podtytule utworu. Pierwsza część to kołysanka. Spokojna, melodyjna, mająca ukoić zmysły i nastawić w rodzaj transu - snu. Druga część...no cóż, to ta dla wielu niezrozumiała część, marzenie senne, raz delikatne, innym razem banalnie przewrotne. Sunące po falach ciszy dźwięki płyną wraz z rozmazującym się obrazem poprzez naszą jaźń. Wyzwalają nasze wizje, nasze ukryte pragnienia, ukazują strzępy dni i zapomniane fragmenty życia, by przywołać marzenia i nadać im realny kształt. Gdy potem nagle wszystko znów gaśnie, gdzieś ucieka, jakby kropelki naszego potu zalewały nam nasze nocne bezpieczeństwo. A potem znów cisza, i delikatność ciszy. I pojedyńcze odgłosy zapomnianych dawno spraw, przywołanych w codziennym śnie. A cisza panuje i uspokaja. I nadchodzi odprężenie - spokojny, czysty sen...&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/4IJs8KvlYU8?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/8725782632525204319/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/moonchild-dream-and-illusion.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/8725782632525204319'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/8725782632525204319'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/moonchild-dream-and-illusion.html' title='Moonchild (The Dream And The Illusion)'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-1267693654684987388</id><published>2012-10-24T00:37:00.001-07:00</published><updated>2012-10-24T00:37:32.860-07:00</updated><title type='text'>Thin Lizzy</title><content type='html'>&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEha0CSlNgl28_b8_7uZkCuP1pzYro24VptjH3csKxAnvvpLDTTtC7gqGbM_LHncvXRktwCLQXG90fPB5dxXDoQEeeEtV2LZiuVKWpI2oG-X_oWFfxM3I5zYX7p0fU4_l-QS_wN9QNUhY3A/s1600/Thin+Lizzy.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEha0CSlNgl28_b8_7uZkCuP1pzYro24VptjH3csKxAnvvpLDTTtC7gqGbM_LHncvXRktwCLQXG90fPB5dxXDoQEeeEtV2LZiuVKWpI2oG-X_oWFfxM3I5zYX7p0fU4_l-QS_wN9QNUhY3A/s1600/Thin+Lizzy.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
Dla mnie zespół Thin Lizzy, pomimo tego, że nie wyróżnia się jakościowo w sposób wyrazisty ponad innych wykonawców sceny hard-rock lat 70-tych ubiegłego wieku, miał zawsze znaczenie szczególne. Uwielbiałem te melodyczne linie gitarowe, grane często unisono, zachwycały mnie uderzenia basu, nieco tłumione w magnetofonach marki Kasprzak, ale gdy człowiek się wsłuchał to czuł głębię wychodzącą z instrumentu trzymanego w rękach przez lidera kapeli Phila Lynotta. Lubiłem szczególnie to, że większość utworów, choć nader często wywodzących się z charakteru bluesa, potrafiła wzbudzać we mnie, młodym &amp;nbsp;wówczas słuchaczu, automatyczne skupienie, które wciskało mi w głowę usłyszaną melodię na zawsze. Dla tego zespołu to bardzo ważne, no bo przecież nie jest to sztuka przez wielkie S, jednakowoż jest to muzyka, która potrafi &lt;a href=&quot;http://zeronadwagi.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;zrelaksować&lt;/a&gt;, ucieszyć, dać nadzieję czy otuchę. No a w muzyce popularnej głównie powinno o to chodzić, o wzbudzanie emocji, które kojarzą się zdecydowanie pozytywnie, a muzyka tej irlandzkiej kapeli taka właśnie była. Radowała moją duszę nawet wtedy, gdy był to smutny blues &lt;em&gt;Still In Love With You&lt;/em&gt;, czy też &amp;nbsp;zaaranżowany z piosenki ludowej&amp;nbsp;&lt;em&gt;Whisky In The Jar&lt;/em&gt; spopularyzowany po wielu latach przez zespół Metallica. Czy muzykę zespołu można jakoś zaszufladkować? Chyba nie, dlatego że mieszanina różnorakich stylizacji kotłowała szczególną formę przekazu muzycznego, chociaż taki misz-masz nie był obcy kapelom z przełomu lat 70 i 80. Wspomniana baza bluesowa, trochę mocniejsze gitarowe riffy ewoluujące z hard rocka w kierunku heavy metalu, ale też tradycyjny pop music, czy nawet gitarowa ballada - to wszystko tam było, cudowne, nie przesłodzone, miłe dla ucha, choć nie wybitne. Ale kocham tę muzykę po dziś dzień. Ona naprawdę potrafi cieszyć.&amp;nbsp;&lt;em&gt;Whisky In the Jar, Showdown, The Boys Are Back In Town, Bad Reputation, Jailbreak, Rosalie, Emerald, Waiting For An Alibi, Sarah, Still In Love With You, Dedication -&amp;nbsp;&lt;/em&gt;tytuły można mnożyć, a wszystkie te melodie wkręcają się w pamięć. Gdy po wielu latach nie słyszac utworu Sarah, usłyszałem go gdzieś w jakiejś stacji radiowej, potrafiłem odtworzyć w głowie każdy dźwięk tej kompozycji. Bo to taka miła piosnka, która w te dziwnie depresyjne jesienne dni może być niezłą odskocznią od myśli parszywych i złych. Posłuchajmy i nacieszmy się tą muzyką.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot; class=&quot;BLOGGER-youtube-video&quot; classid=&quot;clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000&quot; codebase=&quot;http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0&quot; data-thumbnail-src=&quot;http://0.gvt0.com/vi/SaYVe_w-ikA/0.jpg&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/SaYVe_w-ikA&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;bgcolor&quot; value=&quot;#FFFFFF&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot; /&gt;&lt;embed width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot;  src=&quot;http://www.youtube.com/v/SaYVe_w-ikA&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/1267693654684987388/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/thin-lizzy.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1267693654684987388'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1267693654684987388'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/thin-lizzy.html' title='Thin Lizzy'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEha0CSlNgl28_b8_7uZkCuP1pzYro24VptjH3csKxAnvvpLDTTtC7gqGbM_LHncvXRktwCLQXG90fPB5dxXDoQEeeEtV2LZiuVKWpI2oG-X_oWFfxM3I5zYX7p0fU4_l-QS_wN9QNUhY3A/s72-c/Thin+Lizzy.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-1998343952116940631</id><published>2012-10-17T11:25:00.000-07:00</published><updated>2012-10-18T04:38:19.476-07:00</updated><title type='text'>Wichrowe Wzgórza</title><content type='html'>Kiedy Emily Brontë opublikowała w 1847 roku pod pseudonimem Ellis Bell swoją jedyną powieść zatytułowaną&amp;nbsp;&lt;i&gt;Wichrowe Wzgórza&lt;/i&gt;, pojęcia zapewne nie miała, że stworzyła dzieło literatury, które ze względu na opowiedzianą w nim historię miłości niespełnionej przejdzie do klasyki. Ta z pozoru niebarwna historia poprzez to , w jaki sposób została opowiedziana, stała się z czasem arcydziełem literatury światowej. Wielość jej przekładów, a także adaptacji filmowych, świadczy dobitnie o tym, z jakiego kalibru dziełem mamy do czynienia.&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvKTg4zFmwh1BNOIPIkhv0OFuZfbaEq9tBw1SfqPh_EjpWjaMsr-WmSL4CfyCmzdO1smwTNuuknMlVJGAoQO-QVLll7ajR8esmr8rU7eKkdmSFcPRV8_x8fLqoFkgJBwBQsqb6WDuU8xs/s1600/wichrowe3.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvKTg4zFmwh1BNOIPIkhv0OFuZfbaEq9tBw1SfqPh_EjpWjaMsr-WmSL4CfyCmzdO1smwTNuuknMlVJGAoQO-QVLll7ajR8esmr8rU7eKkdmSFcPRV8_x8fLqoFkgJBwBQsqb6WDuU8xs/s320/wichrowe3.jpg&quot; width=&quot;196&quot; /&gt;&lt;/a&gt;Jest to opowieść od początku opowiedziana w duchu gotyckiego klimatu. Dwie posiadłości głównych bohaterów powieści: Wichrowe Wzgórza i Drozdowe Gniazdo, oddzielone od siebie zdawać by się mogło bezkresem wrzosowisk, które swoją najpiękniejszą barwę osiągają wczesną jesienią, są jakby obrazem światów zapomnianych, przez ludzi i Boga, posadowionych na onirycznych połaciach Yorkshire. Ten typowy dla wyspiarzy klimat, ten senny charakter niektórych głównych bohaterów, ta z pozoru nic nie znacząca opowieść o dziwnej, a zarazem dzikiej miłości Heathcliffa do Katarzyny. Miłość, jak już wspomniałem wyżej nie spełniona, aczkolwiek nie oznacza to, że nie odwzajemniona. Heathcliff był znajdą, cygańskim dzieckiem przygarniętym przez Earnshawa, ojca kapryśnej Katarzyny. Początkowa niechęć dziewczyny wobec Heathcliffa, z czasem zmienia się w ogromną przyjaźń. przepełnioną uczuciem. Ale świat na zewnątrz dla młodej Katarzyny wydaje się być bardziej atrakcyjny. Proza życia stworzy wówczas nowe, bardzo pogmatwane drogi, które już na zawsze połączą losy rodziny Earnshawów z rodziną Lintonów z sąsiedniego Drozdowego Gniazda. Odrzucony i zdruzgotany Heathcliff postanawia wyjechać, lecz wraca po trzech latach z zamiarem zemsty na obu rodach. Następnie losy bohaterów oplatane zostają pasmami kłótni, intryg i &amp;nbsp;śmierci. Sama śmierć jest dla mieszkańców oczywistością, nieuniknionym następstwem cyklu zdarzeń, czymś co się zdarza. Heathcliff, dla którego celem nadrzędnym już po śmierci swej ukochanej Katarzyny, stało się pozyskać Drozdowe Gniazdo, zapewne z powodu swych życiowych porażek nie chce lub nie umie stać się kimś innym, kimś przyjaznym dla świata zewnętrznego. Zamyka się w swojej obsesyjnej miłości posuwając się nawet do przekupienia grabarza, by ten pokazał mu martwe ciało Katarzyny. Wierzy w jej wszechobecność, czuje jej oddech w każdym powiewie wiatru, jej głos w każdej kołatającej kropli deszczu. Nie potrafi za to posiąść ludzkich odruchów najpierw wobec swej żony, siostry Lintona, a po wielu latach także wobec własnego syna. Jego nieokiełznana natury wypycha go poza konwenans czasów, w których żył, stawiając go na równi z nieobliczalną siłą natury. Tragedia wzmagana tragedią nie może pozostawiać złudzeń. Okrutny świat nie wart jest żadnych starań, gdyż to co nieuniknione czai się w demonicznym obłędzie jednostek. Poniewierany jako dziecko Heathcliff nie zamyka cyklu zła, lecz go kontynuuje. Dzieje się tak często i pewnie dlatego zło potrafi znaleźć sobie zawsze eter dla własnej bytności. Ale czy tak naprawdę Heathcliff był zły? Czy nie było może tak, że to obrzydliwe otoczenie hodowało sobie swojego własnego kata na przyszłość?&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl2Okiucvz1w0b1WCDG5FhH9j6_QVPkGBPLw3SW1x3Wjjh2L_tvdypq41f2Wv9S_5tHNTZaa8Uo7cC03N7xZqKmFYETaWalSz8TwLYXiac88LsMhTMU2VXFaXJFCVoylVZ0thxXbDVpyM/s1600/wichrowe2.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;136&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhl2Okiucvz1w0b1WCDG5FhH9j6_QVPkGBPLw3SW1x3Wjjh2L_tvdypq41f2Wv9S_5tHNTZaa8Uo7cC03N7xZqKmFYETaWalSz8TwLYXiac88LsMhTMU2VXFaXJFCVoylVZ0thxXbDVpyM/s320/wichrowe2.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Heathcliff to postać na pewno wyrazista. Ale też taka, której bliższe zdefiniowanie może być znacznie utrudnione. Czy można mu współczuć? Pewnie tak, ale nie należy go w żaden sposób usprawiedliwiać. A Katarzyna? Jej trochę niefrasobliwy a zarazem dręczący charakter można też uznać za zalążek późniejszych tragedii. &amp;nbsp;Emily Brontë
ukazała w swej powieści postacie trochę przerysowane, ale utrzymała je w duchu czasów, w jakich żyła. Stojące wobec ostateczności, a niekiedy w opozycji do niej, walczące z wyrokami opatrzności, jak Heathcliff ocierający się niemal o nekrofilię. Ta walka, a zarazem daremna próba pokonania ogromu natury, przywołuje na myśl tych wielkich romantycznych buntowników, te postacie, które swoją postawą kształtowały bradziej duchową wizję świata, wyjętą z ram oświeceniowych pseudorealistów.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRZZyqWK8fc4vKQvMG3Vr1LRETG_L7Q6asESEKdgfs4uJSn_dQRWfO_YdYvNJonAXubdgRq_qTerYIgKZXp4e5DHS3ZP6ZnMkSk0JRhNBNY10J8dvHoFJhCYq-mSu3gJeGnGoyT6GULFE/s1600/wichrowe1.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;221&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRZZyqWK8fc4vKQvMG3Vr1LRETG_L7Q6asESEKdgfs4uJSn_dQRWfO_YdYvNJonAXubdgRq_qTerYIgKZXp4e5DHS3ZP6ZnMkSk0JRhNBNY10J8dvHoFJhCYq-mSu3gJeGnGoyT6GULFE/s320/wichrowe1.jpg&quot; width=&quot;320&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
W 1978 roku debiutująca wówczas Kate Bush wykonała utwór zatytułowany&amp;nbsp;&lt;i&gt;Wuthering Heights&lt;/i&gt;, będący muzyczną ilustracją słynnej powieści. W 1992 roku natomiast miał premierę film z Juliette Binoche i Ralphem Fiennesem w rolach głównych będący adaptacją dzieła. Poniżej teledysk stworzony z fragmentów tego filmu do muzyki &lt;a href=&quot;http://zeronadwagi.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;Kate Bush&lt;/a&gt;.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/ShunlG2aRUI?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/1998343952116940631/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/wichrowe-wzgorza.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1998343952116940631'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1998343952116940631'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/wichrowe-wzgorza.html' title='Wichrowe Wzgórza'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjvKTg4zFmwh1BNOIPIkhv0OFuZfbaEq9tBw1SfqPh_EjpWjaMsr-WmSL4CfyCmzdO1smwTNuuknMlVJGAoQO-QVLll7ajR8esmr8rU7eKkdmSFcPRV8_x8fLqoFkgJBwBQsqb6WDuU8xs/s72-c/wichrowe3.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-4322757327349214460</id><published>2012-10-13T03:17:00.004-07:00</published><updated>2012-10-16T04:30:12.529-07:00</updated><title type='text'>Pascha</title><content type='html'>Ian Curtis z zespołu Joy Division był zapewne postacią tragiczną, to nie ulega najmniejszej wątpliwości. Ale wsłuchując się po latach w twórczość tej pochodzącej z Manchesteru formacji uznać należałoby również, że był postacią magiczną. Tragizm i magia, które przeplatają się poprzez bądź co bądź krótkie życie frontmana post-punkowego zespołu, dzisiaj w dobie popkulturowego chaosu, nie mogą być atrakcyjne. Mimo to zespół Joy Division ciągle na nowo odnajduje grono nowych słuchaczy, pędzących po ciemnych zakamarkach wraz z jej wokalistą.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
Zespół nagrał zaledwie dwa krążki zawierające premierowe materiały : &lt;i&gt;Unknown Pleasure &lt;/i&gt;z 1979 roku oraz &lt;i&gt;Closer &lt;/i&gt;wydany w 1980 roku już po samobójczej śmierci Iana Curtisa. To właśnie ta druga płyta urzekła mnie swą niebagatelną wyrazistością jak na ten styl muzyki. Nagrana bardzo skromnymi środkami, czasami prosta w swej konstrukcji jak cep, a mimo to hipnotyczna, zatrzymująca myśli, skłaniająca do refleksji...magiczna i tragiczna. Przewijający się poprzez twórczość zespołu motyw alienacji, a także przemijania wzbogaca przekaz muzyczny tworzony tak niebogatym przecież warsztatem. Na płycie &lt;i&gt;Closer&lt;/i&gt; jest jeden utwór bardzo szczególny, traktujący o coraz to większym zagubieniu w życiu, o postawieniu stopy na krawędzi własnych doświadczeń i zagubieniu poczucia bezpieczeństwa w otaczającym podmiot świecie. To kompozycja &lt;i&gt;Passover&lt;/i&gt; (Pascha). &lt;i&gt;&quot;Wiedziałem, że kryzys nadejdzie i zniszczy moją równowagę, krążąc w niespokojnym zwątpieniu, zastanawiam się nad następnym krokiem&quot;&lt;/i&gt;&amp;nbsp;- śpiewa bohater utworu głosem Curtisa. Dla fanów kapeli tekst jest jakby spisaną autobiografią autora, przesłaniem cienia, który poszukuje dla siebie miejsca, ale wie, że dopadają go jego własne lęki, przed którymi nie potrafi, a w pewnym sensie też nie chce się skryć. Czy walczyć z samym sobą? Upływ czasu podpowiada, że nie ma to najmniejszego sensu, a każda następna chwila jest tym samym marnym spojrzeniem wstecz, nic nie wyjaśniającym. Ciągłe zastanawianie się co dalej jest aktem represyjnym dla bohatera, więc tkwi bez ruchu nie wiedząc, czy nastąpi moment przełamania. W tle nadchodzącego zwątpienia czai się bowiem następne i następne i następne.&lt;br /&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/N20HYZg8clo?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
Utwór mógł być swoistym preludium do tragedii jaka miała miejsce 18 maja 1980. Samobójcza śmierć Iana Curtisa przez powieszenie mogłaby być odpowiedzią na pytania stawiane przez wokalistę na płycie&lt;i&gt; Closer&lt;/i&gt;. Ale czy wartość przekazu musi mieć swój tragiczny wydźwięk, ażeby została dostrzeżona?&lt;br /&gt;
Po wielu latach do utworu Passover powrócił polski zespół Pustki. Do na nowo zaaranżowanej muzyki napisano Polski tekst, mający oddać tamten klimat. Myślę, że udało się to znakomicie, choć pierwowzór pozostaje nadal perełką pośród mrocznych klimatów.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/iXpc6ybV5uo?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/4322757327349214460/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/pascha.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/4322757327349214460'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/4322757327349214460'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/pascha.html' title='Pascha'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-8632674132169385911</id><published>2012-10-11T02:37:00.002-07:00</published><updated>2012-10-19T12:21:29.295-07:00</updated><title type='text'>Mali ludzie w żółtych płaszczach</title><content type='html'>&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: left; float: left; margin-bottom: 1em; margin-right: 1em; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmShdgx4rdMYZE-eOhKqx2AOLxSFBDuOXCUx5hJj_YSdN9xNV9K-cIf1FX3stH-S_WNZDA_uYD1RJfYPts3v8wqtzZuE22ziwc6PD8mjx8ZUctGIrm5eiYVi0StoeOQZ6g0gj4O8Qfnh8/s1600/kraina.jpeg&quot; /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Wędrować nie jest łatwo. Przeżywać wzloty i upadki, euforyczne uniesienia i rozczarowania, słowa otuchy i słowa wbijające ciernie w skronie. Każda droga owiana jest u jej początku tajemnicą. Potem karty się odkrywają, a gdy zrozumiemy jej bieg i zaczniemy widzieć jej koniec - wtedy stajemy na rozdrożu, by znów wybrać nową ścieżkę. I tak bez końca.&lt;br /&gt;
W dopiero co wzrastającym tym nam współczesnym XXI wieku niewiele &amp;nbsp;jest takich obrazów filmowych, które robiłyby na mnie jakieś szczególnie piorunujące wrażenie. Gdy pierwszy raz, a było to z mała około 10 lat temu, zasiadałem by obejrzeć nowy wówczas film z udziałem pana Anthony&#39;ego Hopkinsa zatytułowany&amp;nbsp;&lt;i&gt;Kraina wiecznego szczęścia, &lt;/i&gt;nie mając absolutnie pojęcia co do treści filmu, oczekiwałem raczej jakiejś ckliwej historii osadzonej w bliżej nieokreślonych ramach czasowych, zawalonej nadmiarem hipnotyczno-nostalgicznych miłosnych złudzeń. Nie wiedzieć czemu takie przeświadczenie we mnie urosło, choć zazwyczaj sir A. Hopkins w produkcjach takich występuje nader rzadko. Ku mojemu absolutnemu zdziwieniu pierwsze minuty filmu przynosiły zgoła odmienny klimat, chociaż również otoczony nostalgicznymi wspomnieniami z dzieciństwa ze współbrzmiącą z obrazem piękną i klimatyczną muzyką Mychaela Danna. Film o podróży w czasie, do miejsc i czasów, które z pamięci głównego bohatera nie umknęły nigdy, ale które jak sam to przyznaje w końcowych scenach filmu, nie były mu przeszkodą w każdej następnej chwili jego życia. Bohaterem jest Robert Garfield wracający po wielu latach do swej rodzinnej miejscowości na pogrzeb przyjaciela. Wówczas też dowiaduje się o śmierci swojej sympatii z dzieciństwa. Rozpoczyna się retrospekcja ukazująca dziwne i niezrozumiałe wydarzenia&amp;nbsp; jakie miały miejsce za sprawą sublokatora małego Roberta, pana Teda Brautigana (w tej właśnie roli rewelacyjny Anthony Hopkins). Otóż Ted posiadał niezwykłe właściwości, które pozwalały mu na wybieganie jaźnią w przyszłość, czy wręcz odczytywanie jej. Jego inność intrygowała nie tylko małego Boba, ale również FBI, które z całą sobie dobrze znaną perfekcją zaciekle ścigało wiekowego już Brautigana. Osadzona w początkach lat 60-ych historia ukazuje przede wszystkim moc więzi jaka wytwarza się między wychowywanym tylko przez matkę małym chłopcem, a starszym panem, dla którego życie okazywało nieraz swą nieprzyjazną stronę. Mimo to przekazuje on swojemu małemu przyjacielowi wartości, które ten będzie odtąd wyznawał przez wszystkie następne lata swojego życia. &quot;Nauczyłem się nie bać przyszłości (...) odtąd nie przegapiłem ani minuty&quot; - mówi głosem Davida Morse&#39;a w końcowej scenie filmu główny bohater. On stający w obliczu przemijania, rozmawiający z córką swej dawnej młodzieńczej miłości, wie, że przez życie trzeba trwać mimo wszystko, by iść, by dojść, by zrozumieć i nigdy nie żałować. Nie żałowałem również ja. Nie żałowałem, że obejrzałem ten rewelacyjny film, i że zetknąłem się z tą historią. Historią, która w orginale nosi tytuł &lt;i&gt;Hearts Of Atlantis&amp;nbsp;&lt;/i&gt;&amp;nbsp;i jest adaptacją opowiadania Stephena Kinga pt. &lt;i&gt;Mali ludzie w żółtych płaszczach, &lt;/i&gt;z tomu autora z 1999 roku zatytułowanego właśnie &lt;i&gt;Serca Atlantydów.&lt;/i&gt;&amp;nbsp;Po obejrzeniu filmu zatopiłem się jeszcze raz w tej historii, teraz jednak na kartach wspomnianej książki. Historii świetnie opowiedzianej jak to u pana Kinga, a zarazem dającej wiele frajdy z obcowania ze słowem. Niedawno miałem okazję po raz kolejny obejrzeć ten rewelacyjny obraz. Warto tu wspomnieć, że był on dedykowany polskiemu operatorowi, panu Piotrowi Sobocińskiemu, który zmarł niebawem po zakończeniu zdjęć. Cały film bez trudu można odnaleźć w sieci. Tutaj tylko trailer, mała próbka klimatu...&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object class=&quot;BLOGGER-youtube-video&quot; classid=&quot;clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000&quot; codebase=&quot;http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0&quot; data-thumbnail-src=&quot;http://1.gvt0.com/vi/IlXh2xC_E0E/0.jpg&quot; height=&quot;266&quot; width=&quot;320&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/IlXh2xC_E0E&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;bgcolor&quot; value=&quot;#FFFFFF&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot; /&gt;&lt;embed width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot;  src=&quot;http://www.youtube.com/v/IlXh2xC_E0E&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
Wspomniałem też wyżej o nadzwyczajnej i urzekającej muzyce z tego filmu. Poniżej mała jej próbka, fragment z końcowych scen, klimatyczny, powiewny, nostalgiczny, rzecz którą można pokochać.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/5J1S5IqqYg4?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/8632674132169385911/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/mali-ludzie-w-zotych-paszczach.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/8632674132169385911'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/8632674132169385911'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/mali-ludzie-w-zotych-paszczach.html' title='Mali ludzie w żółtych płaszczach'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjmShdgx4rdMYZE-eOhKqx2AOLxSFBDuOXCUx5hJj_YSdN9xNV9K-cIf1FX3stH-S_WNZDA_uYD1RJfYPts3v8wqtzZuE22ziwc6PD8mjx8ZUctGIrm5eiYVi0StoeOQZ6g0gj4O8Qfnh8/s72-c/kraina.jpeg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-1288135980642686210</id><published>2012-10-09T08:33:00.000-07:00</published><updated>2012-10-09T08:38:34.197-07:00</updated><title type='text'>Gdy rozum śpi...</title><content type='html'>Od dziecka fascynował mnie świat &quot;wariatów&quot;. Czułem, że w świecie tak szarym i sponiewieranym przez frazeologię wytwarzaną pomiędzy jednym a drugim plenum partii, ci tak powszechnie nazywani odmieńcami czy nawet właśnie&amp;nbsp;wariatami&amp;nbsp;ludzie mogą do życia wnosić rzeczy wartościowe i naładowane przekazem innym, aniżeli kolejne wydanie Dziennika Telewizyjnego. Ale to był PRL. Lata 80-te. A dziś? Nowa Polska. III, potem IV, a potem znów III RP, i co? I, za przeproszeniem, dupa blada, nadal nic. Szarość, frazesy, puste przekazy, sponiewieranie intelektualne odbiorców, maziowata medialna papka, wielki brat, masa idoli, tańczące celebrytki i zapijaczeni politykierzy (nazwać Kwaśniewskiego politykiem to tak jak dać w pysk pomnikowi Piłsudskiego). Świat otumaniony milionami kolorów, a jednocześnie bezbarwny jak szary papier toaletowy (taka mniej udana przenośnia). I nie jest to wina tylko świata, tak ogłupionego, że aż nieświadomego swojej własnej naiwnej głupoty, że w sztuce przekaz kojarzy się tylko z genialnie wytwarzanymi pierdołami. Wina tkwi w odbiorcach, i dziś, i wtedy, choć przecież pamiętać należy o tym, że taki choćby Zbigniew Herbert nie miał takich możliwości przekazywania swojej sztuki jak chociażby dziś Lady Gaga , która bądź co bądź sztuki nie przekazuje, tylko jakieś roznegliżowane pomyje. Świat sztuki stał się w wieku XX światem kultu trendów, zawładnęły nim mody i uliczne upodobania. Nie mówię tutaj, że nigdy wcześniej tak się nie działo, zawsze&amp;nbsp;istniały&amp;nbsp;gusta i guściki. Ale to właśnie XX wiek zaczął sztukę traktować jak przemysł stalowy, gdzie nadprodukcja i zwiększanie sprzedaży tak realnie poczęto kojarzyć z absolutnym sukcesem. Na szczęście zawsze istnieli wariaci...&lt;br /&gt;
Ludzie dziwni, choć może w większości przypadków nie szaleni. Ale dla swoich światów tak bardzo odrealnieni. Wyalienowani. Niezrozumiani. Tworzyli dzieła sztuki, które jednych bulwersowały, innych doprowadzały na granicę rozpaczy, a dla jeszcze innych nie wnosiły nic godnego uwagi. Często przepadały, bez echa, bez słów uznania lub pogardy. Jak obrazy Modiglianiego, które dopiero po jego śmierci zaistniały w świecie. Jak dziwny spontaniczny ekspresjonizm Jacksona Pollocka, zalany jego alkoholizmem, potem wielokrotnie powielany w sztuce popularnej. Idea, kreacja - przepadałyby, gdyby nie ci nieliczni, dla których &amp;nbsp;dziwność okazywała się miarą atrakcyjności. Oczywiście dziwność odziana płaszczem talentu - o tym zapominać nie należy.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAL4DN1e0EW-7JkCHeQ6otMH5ctT_Dy5aP69Xn4MITqPWhGreF5jccnwTnoAh-PmsqecejO9frutGosI8FUvLfA5LIjjv8vQWQSnERQ_hjJQSCXJQVuEl-qmspcVSJd3IIdZWGzIPI0Ds/s1600/Pollock.jpeg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAL4DN1e0EW-7JkCHeQ6otMH5ctT_Dy5aP69Xn4MITqPWhGreF5jccnwTnoAh-PmsqecejO9frutGosI8FUvLfA5LIjjv8vQWQSnERQ_hjJQSCXJQVuEl-qmspcVSJd3IIdZWGzIPI0Ds/s1600/Pollock.jpeg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Pollock&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Oderwanie od rzeczywistości może być atrakcyjne, zwłaszcza w czasach, gdy ta rzeczywistość jest tak naprawdę warta tyle, ile popłuczyny z szalet miejskich. Skomercjalizowany współczesny świat serwuje nam poprzez różnorakie &quot;autorytety&quot; moc doznań i wrażeń, które uświadamiają nam jedynie, jakimi to wspaniałymi nabywcami towarów jesteśmy. Tak, dziś człowiek obcujący ze sztuką, to nie odbiorca, lecz nabywca. Wywiedziony z masy ogłupionych baranów osobnik, który wyda swoje ciężko zarabiane pieniądze na kupowanie kolejnej zgrabnie zaserwowanej melodyjki pani Lopez czy jakiejś innej Rihanny. Panie zaśpiewają oczywiście o miłości, ale tak trywializując ten temat, że aż ociekniemy potem, sądząc, że to &amp;nbsp;koszmar. Niestety to coś najzupełniej realnego. Sądzę, że te panie więcej poczyniły by dla sztuki, gdyby zwyczajnie milczały. Bo przecież cisza również potrafi być atrakcyjna.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/ExUosomc8Uc?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;i&gt;John Cage - Dream&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
A tak nawiasem mówiąc, istnienie pierwiastka szaleństwa drzemie chyba w każdym z nas. Wybrane zdarzenia z naszego&amp;nbsp;własnego&amp;nbsp;życia stanowią o tym, jak postrzegają nas ludzie, czy jesteśmy dla nich atrakcyjni fizycznie czy duchowo, czy potrafią zrozumieć naszą mowę lub nasze postępowania. Strzępki zdarzeń wpisują nas w pewne ramy, od których uciec potem szalenie trudno. Określają one potem nasze bytowanie pośród znajomych, sąsiadów, wpisują nas w konwencje określane jako społeczne przyzwolenia na pewne reguły czy zdarzenia. Żeby być właściwie odczytywanym musimy mówić wszyscy unisono, bez wychodzenia przed szereg. Musimy na przykład oglądać i zachwycać się tymi samymi filmami produkowanymi przez telewizję TVN, musimy podziwiać te same często bzdurne instalacje, musimy słuchać takiej samej nadawanej przez stacje komercyjne muzyki, czytać te same książki, te właściwe oczywiście. Bo gdy nie zachwycamy się tym, czym celebryci to&amp;nbsp;jesteśmy&amp;nbsp;dziwni? Gorsi? A może wyznajemy nie te właściwe poglądy? Albo jesteśmy mało tolerancyjni, bo mówimy że coś jest mocno pedalskie? Prawda jest taka, że nawet świat sztuki zaczyna schodzić ze ścieżek wolności, którymi zawsze chodził. Włazi za to na jakieś tory politycznej poprawności, oferując nam pięknie zapakowane &quot;lokowanie produktu&quot;. Że co? Że obok też mam reklamy? Ale żołądek też mam, powietrzem się nie nasycę.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Dziwi mnie, że zapominamy na przykład o Stachurze, a wciskamy masom Dodę. Po co? Dla kogo? K...a, przecież to wyrób tzw. czekoladopodobny. Nie ma tam muzyki, nie ma treści, nie ma przekazu. Nad czym mam się zastanawiać słuchając jej piosenek, nad jej tyłkiem brylującym na scenie? Nie, dziękuję! Wolę wariatów.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Francisco Goya tonął w marzeniach sennych, ale wiedział o tym doskonale. Poznawał swe bestie i doskonale je ukazywał. Mrok i szaleństwo ogarniało ludzkość zawsze. I niemal zawsze były to tematy tabu, budzące grozę i strach, nieatrakcyjne. Rodzące się w umysłach ludzi, którzy wkraczają na ścieżki swoich własnych słabości i podążają ku nieznanemu. Wyciszają swoje wewnętrzne wrzaski, lecz tam cały czas&amp;nbsp;włażą obrzydliwe demony, pracując nad tym, by kreowały się arcydzieła sztuki, równie niezrozumiałe, co ich twórcy. Bo gdy rozum śpi, budzą się upiory.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2EHmm8-YUcx_hTxt8Yn7Q7QFHSiBS-dPRgxkRg10ZRznDJbdpmDtsEx2Aa4C5_KJSWhst53_l3dJuaePVdJe3Jw3hf4VTxA7ItdY19C-zcAQKDNchl858XM0SNYP00-jGf-kebeTg4bI/s1600/Goya.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; height=&quot;320&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEj2EHmm8-YUcx_hTxt8Yn7Q7QFHSiBS-dPRgxkRg10ZRznDJbdpmDtsEx2Aa4C5_KJSWhst53_l3dJuaePVdJe3Jw3hf4VTxA7ItdY19C-zcAQKDNchl858XM0SNYP00-jGf-kebeTg4bI/s320/Goya.jpg&quot; width=&quot;219&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;i&gt;Goya - Gdy rozum śpi...&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/1288135980642686210/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/gdy-rozum-spi.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1288135980642686210'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1288135980642686210'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/gdy-rozum-spi.html' title='Gdy rozum śpi...'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjAL4DN1e0EW-7JkCHeQ6otMH5ctT_Dy5aP69Xn4MITqPWhGreF5jccnwTnoAh-PmsqecejO9frutGosI8FUvLfA5LIjjv8vQWQSnERQ_hjJQSCXJQVuEl-qmspcVSJd3IIdZWGzIPI0Ds/s72-c/Pollock.jpeg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-1524927326244161839</id><published>2012-10-05T02:19:00.002-07:00</published><updated>2012-10-18T08:08:04.025-07:00</updated><title type='text'>Proces</title><content type='html'>Wędrówka trwa, choć brniemy czasem ślepymi zaułkami. Wejdźmy przez bramę Stolicy, miasta bez nazwy i bez kształtu, szarego od podłego powietrza i mokrego od łez. Miasta, w którym mieszka Józef K.&lt;br /&gt;
Związany niemal całe życie z Pragą Franz Kafka rozpoczął pisanie powieści pt. &lt;i&gt;Proces &lt;/i&gt;w 1914 roku, a więc w roku, w którym szaleństwo świata osiągnęło swoje apogeum po raz pierwszy. Choć zbliżająca się wojna światowa nie mogła mieć w żadnym razie jakiegoś bezpośredniego wpływu na twórczość pisarza, to jednak wyzierający z treści dzieła klimat totalitarnej surowości mógł sugerować, iż powstał on na bazie przemian cywilizacyjnych dziejących się głównie w Europie za sprawą militarnego konfilktu. &amp;nbsp;Upadały mocarstwa (Niemcy, Austro-Węgry), powstawały zbrodnicze systemy (Związek Sowiecki) - wszystko to w czasie, w którym Kafka pisał powieść. A pisał praktycznie do swojej śmierci w 1924, dzieła tak naprawdę nie kończąc. Jego śmierć w wieku zaledwie 40 lat przerwała kształtowanie utworu. Jak wynika to z jego biografii, Kafka nie planował wydawać &lt;i&gt;Procesu&lt;/i&gt;, uważał bowiem tę powieść za niedokończoną i niekompletną, pomimo tego, że ostatecznie fabuła wydaje się być zamkniętą całością. Początkowo miał to być utwór traktujący o konflikcie między synem a ojcem, zawierający odniesienia do rzeczywistych konfliktów, jakie pisarz miał prowadzić z własnym ojcem. Temat dominacji jednej jednostki nad drugą rozwinął się jednak nieco, przechodząc w problem dominacji systemu nad jednostką. Systemu nie określonego, nie naznaczonego, skrytego pod płaszczem &quot;dobra społecznego&quot;. To ewoluowanie treści przewodniej utworu mogło powstawać właśnie w odpowiedzi na zmieniający się dla Kafki świat. Choć i to tak naprawdę nie jest do końca pewne, albowiem absurdalny i oniryczny świat przedstawiony w powieści swoje już nie iluzoryczne ale rzeczywiste oblicze ukazał w sposób zdecydowany dopiero po śmierci autora pod postacią systemów: stalinowskiego i nazistowskiego.&lt;br /&gt;
Józef K. nie wyróżnia się niczym, ot taki sobie drobny urzędnik bankowy, codziennie w sposób motoryczny wykonujący swoją pracę i w sposób motoryczny żyjący. Józef K. jest jednym z milionów, dla niego świat ograniczony jest do ścian swojego pokoju i do swojego &quot;chcenia&quot; przeżywania dnia po dniu, bez zastanawiania się nad głębszym jego sensem. Mieszkaniec Stolicy budzi się pewnego dnia w tym swoim ułożonym bezsensie i zostaje aresztowany przez nieznanych urzędników, pomimo, że żadnego przestępstwa, w jego mniemaniu, nie zrobił. Zaczyna się batalia z własnymi myślami i ze światem, który w obliczu postawionych mu zarzutów staje się dla niego jeszcze bardziej nieprzyjazny. Ci, których Józef znał zaczynają traktować go w sposób wielce mu nieprzyjazny, staje się dla nich niewygodnym uczestnikiem &quot;zbrodni&quot;, których nie popełnił. Sytuacja jak z koszmaru trwa, oskarżenia się mnożą, a nieudolne próby przekonywania o niewinności doprowadzają bohatera ku granicom psychicznej wytrzymałości. Osaczony przez niezrozumiały i niepewny dla niego świat, podąża w ślepy zaułek pogrążając się coraz bardziej. Mknie na oślep, choć powoli zaczyna rozumieć, że jego sytuacja jest beznadziejna. W rok od postawienia mu zarzutów dwaj urzędnicy-kaci zgładzają go ciosem w serce.&lt;br /&gt;
Człowiek zniewolony systemem. Człowiek zgładzony przez Cienie. Józef K. jest dziś alegorią tych mordowanych w totalitarnych katowniach milionów istnień ludzkich. Ale jest też alegorią tych zagubionych, zamkniętych dla świata jednostek, które nie chcąc się otworzyć, piszą dla siebie swe własne wyroki.&lt;br /&gt;
Dziś w dobie cyfrowego świata, gdzie każdy podgląda każdego, gdzie niewidzialni Wielcy Bracia kontrolują &lt;a href=&quot;http://naszagospodarka.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;nasze&lt;/a&gt; prywatne podwórka w imię dobra ogółu, powoli przestaje nas dziwić los Józefa K. Dziś, pomimo że pozornie totalitaryzmy wymierają, to jednak bezgraniczna technologia może okazać się dla nas urzędnikiem-katem, i zaocznie skazać nas na niebyt, za winy niepopełnione. Dlatego tak ważne jest, abyśmy żyli z ludźmi i dla ludzi, byśmy nie obwarowywali się ścianą, która zamknie nas na świat i uniemożliwi nam ucieczkę z tej kloaki pełnej kłamstw i osobistych lęków. Wtedy &lt;a href=&quot;http://zeronadwagi.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;razem&lt;/a&gt; będziemy mogli przejść przez rozmaite Procesy i bronić się przed plugawymi kłamstwami tworzonymi w imię nadrzędnych idei. W jedności przecież tkwi siła. &lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXGKg1BmHdTnZwN8ZNsG0cF9n_CqweZ-HEBah3aBoj0h1EqCpBRaMgKvFSRbgkUeSfHHunEV4pJSVb03r2e0tpmAgjULD5eVT7WQUBBrTeLtWSt0oIABPzxDj8vjFmpWtPHVOgEdFDTXI/s1600/der-prozess-franz-kafka.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXGKg1BmHdTnZwN8ZNsG0cF9n_CqweZ-HEBah3aBoj0h1EqCpBRaMgKvFSRbgkUeSfHHunEV4pJSVb03r2e0tpmAgjULD5eVT7WQUBBrTeLtWSt0oIABPzxDj8vjFmpWtPHVOgEdFDTXI/s1600/der-prozess-franz-kafka.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/1524927326244161839/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/proces.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1524927326244161839'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1524927326244161839'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/proces.html' title='Proces'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEhXGKg1BmHdTnZwN8ZNsG0cF9n_CqweZ-HEBah3aBoj0h1EqCpBRaMgKvFSRbgkUeSfHHunEV4pJSVb03r2e0tpmAgjULD5eVT7WQUBBrTeLtWSt0oIABPzxDj8vjFmpWtPHVOgEdFDTXI/s72-c/der-prozess-franz-kafka.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-1496015230892829729</id><published>2012-10-03T09:25:00.001-07:00</published><updated>2012-10-03T09:25:32.234-07:00</updated><title type='text'>Dyscyplina</title><content type='html'>Polska.Wiosna 1985 roku. Trwa epoka Jaruzelskiego. Dla dziesięciolatka, którym wtedy byłem, istniejący &quot;ład&quot; społeczny był mało atrakcyjnym tematem, cóż więc mogła mnie interesować jakaś pozbawiona najmniejszego sensu paplanina o konieczności naprawy trudnej sytuacji gospodarczej naszej socjalistycznej ojczyzny. Zresztą zaczynało powiewać NOWE. Od marca na czele Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego stał nie kto inny, tylko&amp;nbsp;pamiętny&amp;nbsp;człowiek z atlasem świata na głowie, czyli Michaił Gorbaczow. Pierestrojka tu, pierestrojka tam - gadają ciągle coś w Dzienniku Telewizyjnym ( to takie pradziadunio dzisiejszych Faktów w TVN, również wysoce zakłamana rozrywka ). Ale mnie wówczas bardziej interesowała piłka nożna. Boniek - to był ktoś, idol, bohater Polski w świecie, pierwszy po papieżu (Wałęsy nie liczę celowo, przykro mi, ale nie czuję z nim związków emocjonalnych). A poza tym gdzie on grał - w Juventusie, moim wówczas ulubionym, chyba właśnie z przyczyn pozasportowych, klubie piłkarskim. Zbliżał się finał Pucharu Mistrzów ( czegoś co po mocnym skomercjalizowaniu się stało się Ligą Mistrzów). Juventus ma grać z Liverpoolem. Jest 29 maja. Belgia, Bruksela, Stadion Heysel...&lt;br /&gt;
Telewizja Polska transmitowała to absurdalne wydarzenie. Ludzie poniewierani przez ludzi. Stado oślepłych kiboli angielskich i włoskich ścierało się na trybunach w sposób mało sportowy próbując udowadniać swoją wyższość nad przeciwnikiem. Nagle wynikł chaos. Rozpoczęcie meczu co chwila przesuwano. Napór tratowanego tłumu rozwala kilkumetrową ściankę, która pada na ludzi. Z trybun zaczęto znosić trupy. Stratowani ludzie przybyli na wielkie widowisko. Skończyli jak w rzeźni. Oszalały tłum nie miał już własnej woli, miał za to furię wzmaganą coraz to większą tragedią.&lt;br /&gt;
Nie wiadomo czemu pozwolono ten mecz rozegrać. 39 ciał znaczyło nic w obliczu strat materialnych organizatorów imprezy, czyli UEFA? Mój idol, Boniek zagrał rewelacyjnie. Juventus wygrał, ale wygrał co? Kawałek grawerowanego metalu? Sławę bożyszczy z czasów igrzysk starożytnych. Kto dziś pamięta styl tej gry? Mało kto pamięta wynik. Chociaż piłkarze zrobili swoją robotę, jak clowni w palącym się cyrku. Siedziałem zdumiony i patrzyłem na ten cholerny telewizor marki Neptun i ni w ząb nie mogłem nic z tego zrozumieć. Pamiętam jak dziś, że po całym tym zdarzeniu włączyłem do snu małe radyjko (rodzice przymykali trochę oko na moje późne przesłuchy dolnego UKF). Nie wiem co to za audycja była, ani w którym programie Polskiego Radia, ale pamiętam ten utwór. Po całym chaosie, który widziałem przed chwilą to coś co wbijało nogi w fundament i nakazywało stać i słuchać. Dźwięk po dźwięku budowała się pewna struktura, która mając tendencję wznoszącą na myśl przywoływała pracę robotników na budowie, ale taką sumienną, ułożoną, czystą, nieskalaną. Jeszcze chwilę temu oglądałem coś, co rozwalało mój mały światopogląd w strzępy, teraz słucham czegoś, co nakazuje mi przyjąć czysto-reprezentacyjną postawę, jak na niedawnym pochodzie 1 majowym, jakby ktoś nagrał to na polecenie I sekretarza Jaruzelskiego i kazał komunę nie grzebać, lecz pielęgnować. Ale nagle pośród tych ułożonych równomiernie dźwięków zrozumiałem, że ich istotą nie jest świat na zewnątrz, że one istnieją same dla siebie, tworząc swój regularny, nieskalany i perfekcyjny świat. Te dźwięki mogą przywoływać w myślach prawidła ułożonej wedle boskiego planu natury, mogą też kojarzyć się z pędzącą lokomotywą Orient Expressu, podążającą po swoje wagony... Ale nie, chromolić skojarzenia, przecież to tylko dźwięki gitar i perkusji. Idealnie spasowane, zgrane, współbrzmiące, może lekko amelodyczne i napastliwe w swej piskliwej tonacji. Wybrzmiały. Idealnie, bez uszczerbku, bez śmierci. Wówczas zrozumiałem dualizm świata, z jednej strony absolutny nieład dążący ku granicom&amp;nbsp;człowieczeństwa, z drugiej zaś pewne ścieżki wymykające się z tego nieładu i dążące ku wyjściu na piękny i wspaniały, wyidealizowany świat. Z chaosu ku wyjściu - filozofia twórczości zespołu King Crimson. Tym zasłyszanym po piłkarskiej tragedii utworem był &lt;i&gt;Discipline&lt;/i&gt;, z płyty o tym samym tytule. I choć nie jest to może najważniejszy, czy może nawet najpiękniejszy utwór tego bandu, to jednak jest pewnym muzycznym ewenementem, którego zrozumienie może pozwolić na pogłębienie wartościowania tego cholernego świata. Poniżej film stworzony przez kogoś do tejże muzyki. Mechaniczna iluzja ma swój bieg, lecz czy jest tą jedyną i słuszną drogą? Może być piękna, może być różnoraka, ale czy w ostatniej nucie nie&amp;nbsp;zdaży&amp;nbsp;jej się przypadkiem umknąć znów w chaos? Może nie w tej kompozycji, ale w innej. A potem świat znów ujrzy swoje następne Heysel...&lt;br /&gt;
King Crimson - &lt;i&gt;Discipline&lt;/i&gt;&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/wKVcm79CGaw?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;i&gt;&lt;br /&gt;&lt;/i&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/1496015230892829729/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/dyscyplina.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1496015230892829729'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/1496015230892829729'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/10/dyscyplina.html' title='Dyscyplina'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-716194174155877923</id><published>2012-09-29T05:00:00.001-07:00</published><updated>2012-09-29T05:00:20.739-07:00</updated><title type='text'>Totentanz</title><content type='html'>Wybierzmy się na Węgry w epoce romantyzmu.&lt;br /&gt;
Ta epoka powszechnego buntu wobec oświeceniowej sztywności, powszechnego jeśli chodzi szczególnie o zjawiska związane ze sztuką we wszystkich ich aspektach, zasłynęła z wielości prawdziwych arcydzieł szczególnie literackich czy malarskich. Ale inne dziedziny sztuki nie pozostawały w tyle za prądem, który w początkach XIX wieku ogarnął niemal całą Europę. Romantyzm zakwestionował racjonalizm oświeceniowy i wysunął hasła powrotu do źródeł ludzkiej tożsamości. Wskazał też, że istnieją granice między tym co cielesne, a tym co duchowe. To właśnie romantyzm był taką odskocznią dla późniejszej ideowej działalności chociażby spirytystów, ale nie to było w całym prądzie najważniejsze. Najważniejsze było to, że w sztuce pierwszy raz tak wyraźnie pokazały się demony, które siedzą w głębi ludzkiej duszy i rwą na strzępy wszelkie próby działania wolnej woli. Oświeceniowy rozum nie pojmował dualizmu duszy, wogóle nie przyjmował do wiadomości jej istnienia.&lt;br /&gt;
Romantycy zaś czucie postawili ponad rozum, twierdząc, że to co w nas najgłębsze najodpowiedniej nas opisuje. Tajemnica człowieczeństwa wróciła do średniowiecznych korzeni i pełnych zadumy murów gotyckich świątyń. Bohater romantycznej literatury to człowiek rozdzierany przez los, ciągle poddawany torturze wyboru, postać tragiczna, zupełnie jak sofoklesowski Edyp. Melancholia, kryzys woli, szał duszy...&lt;br /&gt;
W ciszy lub pośród ogromu gór człowiek szukający samego siebie brnie coraz bardziej ku własnym otchłaniom. Obraz Caspara Davida Friedricha pokazuje ducha tej epoki.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQsKO8gI3hwaArU8Ue-LjnbnxeGs0g0YevmW8j5wb-FL_WeU293Lh3Wh5CSAozfdKDk8roUNRAlOWX1Gg9EpYZgfHRlOJd32HtuXGxci86XTAB-MMj6Ed0xw8vcLNC1nsdyWu8lzYIy_M/s1600/Caspar+David+Frierich.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQsKO8gI3hwaArU8Ue-LjnbnxeGs0g0YevmW8j5wb-FL_WeU293Lh3Wh5CSAozfdKDk8roUNRAlOWX1Gg9EpYZgfHRlOJd32HtuXGxci86XTAB-MMj6Ed0xw8vcLNC1nsdyWu8lzYIy_M/s1600/Caspar+David+Frierich.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left;&quot;&gt;
Romantyczny bohater pisze poezje, maluje obrazy, komponuje...&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left;&quot;&gt;
Idźmy więc na te wspomniane na początku Węgry. Franciszek Liszt to jedna z najwybitniejszych postaci romantyzmu. Tworzona przez niego muzyka doskonale odzwierciedlała ducha tamtej epoki, przekazywała poprzez dźwięki istotę buntu i niezgody na świat. Liszt będąc wybitnym kompozytorem, był również absolutnie doskonałym pianistą i nauczycielem. Nieco rozmydlony obraz artysty został przedstawiony w filmie&amp;nbsp;Kena Russella z 1975 pt. &lt;i&gt;Lisztomania &lt;/i&gt;z Rogerem Daltreyem z zespołu The Who w roli głównej.&amp;nbsp;Genialny muzyk jest tam przedstawiony na wzór idoli czasów rocka. I choć wiele elementów jego&amp;nbsp;biografii&amp;nbsp;na takie porównanie mogłoby zasługiwać, to należy przede wszystkim pamiętać o tym, że był on wyrazistym reprezentantem swojej epoki.&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: left;&quot;&gt;
Moje zetknięcie z muzyką Liszta miało miejsce jeszcze w latach 80-tych ubiegłego stulecia. Był to poemat symfoniczny &lt;i&gt;Orfeusz&lt;/i&gt;. Ale absolutnie niesamowite wrażenie zrobiła na mnie kompozycja zatytułowana &lt;i&gt;Totentanz &lt;/i&gt;(Taniec Śmierci). Tematyka mroczna podobnież jak w niektórych fragmentach muzyka, która złowrogo przypomina nam o tym jakimi marnymi istotami jesteśmy w obliczu ostateczności. Proszę posłuchać.&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/7nVmFlSV1ok?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/716194174155877923/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/totentanz.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/716194174155877923'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/716194174155877923'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/totentanz.html' title='Totentanz'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEiQsKO8gI3hwaArU8Ue-LjnbnxeGs0g0YevmW8j5wb-FL_WeU293Lh3Wh5CSAozfdKDk8roUNRAlOWX1Gg9EpYZgfHRlOJd32HtuXGxci86XTAB-MMj6Ed0xw8vcLNC1nsdyWu8lzYIy_M/s72-c/Caspar+David+Frierich.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-8499655921442799296</id><published>2012-09-22T07:45:00.002-07:00</published><updated>2012-10-18T08:27:32.422-07:00</updated><title type='text'>Echa</title><content type='html'>&lt;i&gt;&quot;Ponad głową zawisł nieruchomo albatros, a głęboko pod toczonymi falami w labiryntach koralowych jaskiń, echo podwodnego przypływu przedziera się poprzez piach, a wszystko jest tu podwodne i zielone&quot;&lt;/i&gt;&amp;nbsp;- te pierwsze wersy wyśpiewywane przez Davida Gilmoura wespół z Richardem Wrightem otwierają dwuczęściową suitę muzyczną pt. &lt;i&gt;Echoes.&lt;/i&gt;&amp;nbsp;Kompozycja wydana przez zespół Pink Floyd w 1971 roku na płycie &quot;Meddle&quot; jest jedną z ikon twórczości wielkiego bandu. Nieprzypadkowo jest też uznawany przez licznych wielbicieli zespołu za ich jedno z największych osiągnięć. I choć były czasy, że utwór zostawał nieco z repertuaru grupy wypychany, czy nawet zapominany przez słuchaczy, to dziś w 41 lat po premierze przyznać należy, że jest ciągle wzorem dla wielu nieudolnych naśladowców psychodelicznych dźwięków. Dla mnie to utwór jeden z najważniejszych z dorobku grupy. Pierwsze dźwięki brzmiące jakby sonar przeradzają się z wolna w melodyjną strukturę,&amp;nbsp;która&amp;nbsp;z kolei po odśpiewanych dwóch zwrotkach zmierza do solówek gitarowej i klawiszowej, po czym instrumenty powoli milknąc zmierzają do dziwnej, przypominającej wrzask ptaków czy może śpiew wielorybów, quasi-improwizacji. Potem znów przyspieszenie, bardzo fajny moment w kompozycji, wydaje się jakby z chaosu wyłaniało się coś uporządkowanego, po czym następuje kolejna zwrotka i powolne wyłączanie ekspresji.&lt;i&gt;&amp;nbsp;&quot;I nikt nie śpiewa mi kołysanek,&amp;nbsp;i nikt nie zamyka moich oczu. Więc otwieram szeroko okna i&amp;nbsp;wołam do Ciebie poprzez niebiosa&quot; - &lt;/i&gt;śpiewa&lt;i&gt;&amp;nbsp;&lt;/i&gt;na zakończenie Gilmour.&lt;i&gt; &lt;/i&gt;23 minuty i 31 sekund. &amp;nbsp;Coś niezaprzeczalnie pięknego. Niepowtarzalnego. Utwór robi również niesamowite wrażenie będąc pewnym spoiwem w filmie dokumentalnym &quot;Pink Floyd - Live At Pompei&quot;. Muzyka zgrywa się tam z obrazem, jest jego uzupełnieniem. Klimat zniszczonego przez wulkan i czas amfiteatru w Pompejach &lt;a href=&quot;http://zeronadwagi.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;wzmaga&lt;/a&gt; jedynie niesamowitość doznań.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/PGwPSPIhohk?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Dla uzupełnienia dołączam jeszcze coś. Bardzo, ale to bardzo psychodeliczny utwór z czasów wczesnego Pink Floyd, również w wersji z &quot;koncertu&quot; w Pompejach. Przy takiej muzyce dzisiaj wszystkie te Behemothy to jedynie malutkie grajki. I tu również muzyka wtapia się w obraz. Oto &lt;i&gt;Careful With That Axe, Eugene.&lt;/i&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/AYMyxTFwuz8?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/8499655921442799296/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/echa.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/8499655921442799296'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/8499655921442799296'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/echa.html' title='Echa'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-7046551789862990726</id><published>2012-09-20T04:15:00.004-07:00</published><updated>2012-09-20T04:15:54.609-07:00</updated><title type='text'>Stuprocentowi wariaci</title><content type='html'>Pionier psychoanalizy Zygmunt Freud miał niegdyś powiedzieć po spotkaniu z malarzem Salvadorem Dali, iż surrealiści to stuprocentowi wariaci. Ciekawe, zważywszy że cały ten powstały we Francji kierunek w sztuce odwoływał się w sposób bezpośredni do osiągnięć psychoanalizy, czerpiąc z teorii naukowych pełnymi garściami i przenosząc je na kształt i wydźwięk swoich dzieł. Być może Freud, widząc niecodzienność i całkowitą niezwyczajność swojego rozmówcy, uważał artystę za przypadek kliniczny wart zbadania. Lecz dziś, po wielu latach funkcjonowania teorii psychoanalitycznych można z całą pewnością stwierdzić, iż wszyscy jesteśmy na swój sposób jednostkami psychotycznymi, a cóż dopiero czujący w sposób nieco bardziej wysublimowany artyści. Dali przekazując w formie malarstwa stan swego umysłu dawał światu do zrozumienia, że istnieją pewne pokłady w ludzkiej podświadomości, które mogą u nas wywoływać zmieszanie lub lęk. Surrealizm, jak już wspomniałem, szedł w parze w teoriami psychoanalizy, wtedy jeszcze, w latach 20-tych ubiegłego stulecia będącymi dość pionierskimi. I choć bliżej zapewne było surrealistom do pokręconej symboliki Carla Gustava Junga, aniżeli do akademickości Freuda, to jednak sparowanie tych dwóch prądów było dobrze w ich sztuce widoczne.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;a href=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRSp8R-OZZp3AEfH9eOCaea0_83v4f6vEHRx3dBuR8PurtJ3trn0ZTQyy0xdV7Vsdel9suHZ1SAGEuAnJh_Zx7JlSGHHtw4-4DL2QeDfifOZJlJvOd72VsdDh8zmDPtI93Fy0sDFC-Ex4/s1600/surrealism.jpg&quot; imageanchor=&quot;1&quot; style=&quot;margin-left: 1em; margin-right: 1em;&quot;&gt;&lt;img border=&quot;0&quot; src=&quot;https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRSp8R-OZZp3AEfH9eOCaea0_83v4f6vEHRx3dBuR8PurtJ3trn0ZTQyy0xdV7Vsdel9suHZ1SAGEuAnJh_Zx7JlSGHHtw4-4DL2QeDfifOZJlJvOd72VsdDh8zmDPtI93Fy0sDFC-Ex4/s1600/surrealism.jpg&quot; /&gt;&lt;/a&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Salvaor Dali, Max Ernst, Marcel Duchamp - w malarstwie; Andre Breton i&amp;nbsp;Paul Éluard w literaturze; Luis Bunuel w filmie...&amp;nbsp;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Dziś szokujące obrazy filmowe, szokujące pod względem przekazywanych treści, prześcigują się same między sobą, tworząc absurdalne nieraz kanony bezsensownego i niezrozumiałego przekazu. Zaczyna brylować tu ostatnio kino hiszpańskie, które jakby zaczynało wracać do surrealistycznej sztuki Luisa Bunuela. Różnica jest jednak taka, że wówczas przekaz miał wywoływać wrażenia skłaniające do spojrzenia w głąb i rozeznaniu się w zakamarkach duszy, a dziś chodzi raczej o sam przekaz wizualny. To tak jakby ekscytować się obrazem ludzkich ekskrementów i uznać ich obraz za szokujący. Bunuelowi, jak i też innym surrealistom chodziło raczej o uznaniu w sztuce faktu istnienia zbłąkanych dusz, widzących świat oczami podświadomości.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Debiutem Bunuela był film, a raczej etiuda filmowa, &amp;nbsp;zrealizowana w 1928 roku razem z Salvadorem Dali o tytule &lt;i&gt;Pies Andaluzyjski. &lt;/i&gt;Dziwny, okraszony zlepkami niezwiązanych z pozoru ze sobą fragmentów zdarzeń, &amp;nbsp;film ma swoją mroczną tajemnicę. Otóż aktorka grająca główną rolę,&amp;nbsp;Simone Mareuil, wiele lat cierpiała na wzmożone stany depresyjne, które doprowadziły ją do samobójstwa w 1954 roku poprzez samospalenie. Świat lęków i mrocznych tajemnic duszy widocznie wygrał.&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: left;&quot;&gt;
Znalazłem film, oto i on:&lt;/div&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/CMTGBrMbN-k?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;div style=&quot;text-align: center;&quot;&gt;
&lt;br /&gt;&lt;/div&gt;
</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/7046551789862990726/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/stuprocentowi-wariaci.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/7046551789862990726'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/7046551789862990726'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/stuprocentowi-wariaci.html' title='Stuprocentowi wariaci'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><media:thumbnail xmlns:media="http://search.yahoo.com/mrss/" url="https://blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEjRSp8R-OZZp3AEfH9eOCaea0_83v4f6vEHRx3dBuR8PurtJ3trn0ZTQyy0xdV7Vsdel9suHZ1SAGEuAnJh_Zx7JlSGHHtw4-4DL2QeDfifOZJlJvOd72VsdDh8zmDPtI93Fy0sDFC-Ex4/s72-c/surrealism.jpg" height="72" width="72"/><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-556604850542364389</id><published>2012-09-18T08:14:00.001-07:00</published><updated>2012-09-18T08:14:17.550-07:00</updated><title type='text'>Ten doczesny zgiełk </title><content type='html'>Wczoraj 17 września, celowo nie umieściłem wpisu. Cisza wskazana, za ten cios w plecy, jaki zadali &amp;nbsp;nam Sowieci w 1939 roku. Chciałem wejść na tę ścieżkę i coś poskrobać w tym temacie, ale postanowiłem milczeć. Nikczemność to temat, o którym ciężko pisać.&lt;br /&gt;
Wcześniejszy post był o Dead Can Dance. Zespół nagrywał dla wytwórni 4AD. Podążmy tą drogą.&lt;br /&gt;
Wytwórnia Ivo Watts-Russella w latach 80-tych ubiegłego wieku była prawdziwą kuźnią muzyki niezależnej. Brylując między cold wave a rockiem gotyckim, między punkiem a muzyką alternatywną, 4AD przez wiele lat swej aktywnej działalności wypromował wiele utalentowanych kapel jak choćby wspomniany już Dead Can Dance, ale także Cocteau Twins, Dif Juz, Bauhaus, Clan Of Xymox,&amp;nbsp;Throwing Muses, The Wolfgang Press, Xmal Deutschland. Wytwórnia stworzyła też własny projekt : THIS MORTAL COIL. Na jego potrzeby Ivo Watts-Russell zaprosił związanych z jego wytwórnią artystów do nagrania nowoaranżowanych coverów utworów zazwyczaj już zapomnianych, ale także kilku nowych kompozycji stworzonych specjalnie dla tego projektu. Pierwsza płyta wydana w 1984 roku nosiła tytuł&lt;i&gt;&amp;nbsp;It&#39;ll End in Tears. &lt;/i&gt;Z tamtej płyty najbardziej zapadła mi w pamięci kompozycja z repertuaru Tima Buckleya&amp;nbsp;&lt;i&gt;Song To The Siren &lt;/i&gt;w doskonałej interpretacji wokalnej Elizabeth Fraser z zespołu&amp;nbsp;Cocteau Twins. Oto i ona:&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/4mUmdR69nbM?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;
Zespół/projekt This Mortal Coil wydał potem jeszcze dwie płyty:&amp;nbsp;&lt;i&gt;Filigree &amp;amp; Shadow&lt;/i&gt; (1986) oraz &lt;i&gt;Blood&lt;/i&gt;&amp;nbsp;(1991).&lt;br /&gt;
Moje pierwsze zetknięcie z zespołem miało miejsce bodajże w 1988 lub 1989 roku. Wydano wówczas w Polsce winylowy krążek składankę&amp;nbsp;&lt;i&gt;Lonely Is an Eyesore&lt;/i&gt;&amp;nbsp;z kompilacją nagrań najlepszych artystów wytwórni 4 AD. To właśnie wtedy pokochałem tę muzykę. I głos Elizabeth Fraser. Utwór &lt;i&gt;Acid, Bitter And Sad&lt;/i&gt; to absolutny klasyk alternatywnego zimnego grania. Ale co tu dużo pisać, lepiej posłuchać. Podążajcie więc ścieżką 4AD i This Mortal Coil!&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;object width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot; class=&quot;BLOGGER-youtube-video&quot; classid=&quot;clsid:D27CDB6E-AE6D-11cf-96B8-444553540000&quot; codebase=&quot;http://download.macromedia.com/pub/shockwave/cabs/flash/swflash.cab#version=6,0,40,0&quot; data-thumbnail-src=&quot;http://1.gvt0.com/vi/Wsw3YMVlX_E/0.jpg&quot;&gt;&lt;param name=&quot;movie&quot; value=&quot;http://www.youtube.com/v/Wsw3YMVlX_E&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;bgcolor&quot; value=&quot;#FFFFFF&quot; /&gt;&lt;param name=&quot;allowFullScreen&quot; value=&quot;true&quot; /&gt;&lt;embed width=&quot;320&quot; height=&quot;266&quot;  src=&quot;http://www.youtube.com/v/Wsw3YMVlX_E&amp;fs=1&amp;source=uds&quot; type=&quot;application/x-shockwave-flash&quot; allowfullscreen=&quot;true&quot;&gt;&lt;/embed&gt;&lt;/object&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/556604850542364389/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/ten-doczesny-zgiek.html#comment-form' title='Komentarze (0)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/556604850542364389'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/556604850542364389'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/ten-doczesny-zgiek.html' title='Ten doczesny zgiełk '/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><thr:total>0</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-3667714756478285595</id><published>2012-09-15T04:37:00.001-07:00</published><updated>2012-09-15T04:37:45.609-07:00</updated><title type='text'>Persefona</title><content type='html'>Zespół DEAD CAN DANCE wydał nową płytę. Długo oczekiwaną. Jej tytuł : Anastasis.&lt;br /&gt;
25 lat temu, prawdopodobnie w audycji &quot;Wieczór płytowy&quot; w radiowej 2, któryś z Tomaszów : Szachowski lub Beksiński, nadawał płytę &quot;Within the Realm of a Dying Sun&quot;. Miałem 12 lat i dość abstrakcyjne pojęcie o otaczającej mnie rzeczywistości. Ale zawsze pochłaniała mnie muzyka. Chłonąłem dźwięki zewsząd i z wielu gatunków, wszystko co do mnie wówczas docierało, teraz po latach wraca. Odsłuchując nową płytę Dead Can Dance uświadomiłem sobie, że to właśnie ćwierć wieku minęło od dnia, gdy po raz pierwszy dane mi było zetknąć się z twórczością tego zespołu. I potem ta muzyka była już ze mną zawsze. Bo gdy chodzi o zadumę i chwilę refleksji nie ma nic bardziej trafnego, aniżeli dzieła w rodzaju &quot;The Host of Seraphim&quot;.&lt;br /&gt;
&quot;Within...&quot; było już czwartym albumem w dorobku zespołu, ale to właśnie ta płyta jest dla mnie początkiem fascynacji zespołem australijsko-brytyjskim. Pierwsze dźwięki na płycie to &quot;Anywhere Out Of The World&quot;, jakby wezwanie na&amp;nbsp;jakąś&amp;nbsp;ceremonię. Pamiętam jak powolny rytm zaintrygował moją wrażliwość muzyczną i kazał czekać co będzie dalej. A dalej było już tylko lepiej. Przy &quot;Windfall&quot; czułem, że siedzę na jakimś nabrzeżu i w oczekiwaniu na wschód spoglądam w rozwiane na falach światła latarni morskiej. &quot;In The Wake Of Adversity&quot; owiane jest jakąś tajemnicą, zupełnie jakby skradała się niepewność gdzieś po wiktoriańskich korytarzach. &quot;Xavier&quot; przenosi nas gdzieś na XV wieczny dwór pośród chłodne oblicza jego murów i opowiada o wędrówce ku przeznaczeniu. Początek &quot;Dawn Of The Iconoglast&quot; jest jakby zaproszeniem do rycerskiego boju i wtedy... i wtedy pojawia się ona: Lisa Gerrard. W swoim wymyślonym języku wyśpiewuje kolejne frazy przerażenia. &quot;Cantara&quot; uspokaja, lecz swym stopniowo przyspieszanym rytmem namawia nas do wędrówki. &quot;Summoning Of The Muse&quot; zabiera nas dalej, jakby pokazywało wszelkie kręte drogi ludzkiej egzystencji i znów przypominało o przeznaczeniu. I wtedy ono właśnie przychodzi, w tajemniczej, a zarazem zmysłowo przepięknej kompozycji&amp;nbsp;&quot;Persephone (the Gathering of Flowers)&quot;. Persefona - bogini podziemnego świata, opiekunka dusz zmarłych, małżonka Hadesa.&lt;br /&gt;
Wymyślony język Lisy Gerrard nie przeszkadza w zrozumieniu tego przekazu. Myślę, że raczej pomaga zrozumieć jego istotę. Z podziemi leje się żal i smutek, ale jego źródło nie jest tam, jest tu i teraz, w nas samych, w naszych niepohamowanych pragnieniach i ignorancji wobec siebie. A potem już tylko ból i udręka, i wołanie ku nieskończoności. I niezrozumienie, że nasza lękliwość dla wieczności jest jak ziarnko piasku na pustyni. W otchłaniach, w których mieszka Persefona wszystko toczy się jak i tu na ziemi, cyklicznie, swoim rytmem. Królowa podziemi wraca na ziemię wiosną, powraca w otchłań zimą. Koło się zamyka, lecz toczy się ciągle na nowo. A my słabi i przygnieceni własną arogancją nie potrafimy tego pojąć.&lt;br /&gt;
Zespół zobrazował tę piękną kompozycję bardzo interesującym teledyskiem, z francuską piosenkarką Mylene Farmer w roli głównej. Muzyka i obraz skłaniają do myślenia. I oto właśnie chodzi w dziele sztuki.&lt;br /&gt;
&lt;div class=&quot;separator&quot; style=&quot;clear: both; text-align: center;&quot;&gt;
&lt;iframe allowfullscreen=&#39;allowfullscreen&#39; webkitallowfullscreen=&#39;webkitallowfullscreen&#39; mozallowfullscreen=&#39;mozallowfullscreen&#39; width=&#39;320&#39; height=&#39;266&#39; src=&#39;https://www.youtube.com/embed/Ku1HJ2DI7Xk?feature=player_embedded&#39; frameborder=&#39;0&#39;&gt;&lt;/iframe&gt;&lt;/div&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/3667714756478285595/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/persefona.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/3667714756478285595'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/3667714756478285595'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/persefona.html' title='Persefona'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-8850551365184528919.post-2994341551700774839</id><published>2012-09-14T01:50:00.002-07:00</published><updated>2012-09-14T01:52:52.062-07:00</updated><title type='text'>Wyklęci przez swoich</title><content type='html'>&lt;span style=&quot;font-family: Times, Times New Roman, serif;&quot;&gt;Idziemy polskimi drogami. Ścieżki są kręte i zawiłe. Naród przez wieki umęczony licznymi bojami o suwerenność, ale też wojnami o swoją tożsamość i pozycję w świecie. Darty na strzępy przez licznych zdrajców i pseudopolskich uzdrawiaczy narodowych. Naród zabijany od wewnątrz przez hulaków i zwyczajnych ignorantów, dla których dbałość o własny tyłek stawiana była zawsze znacznie wyżej, aniżeli dobro ogólnonarodowe. Skończyło się zaborami. A potem, gdy w 1918 roku zaczęliśmy budować swoją ojczyznę na nowo, nagle okazało się, że duch polskiej ignorancji jest wiecznie żywy. Polityczne rozgrywki zamęczały Polaków, zaś samą Polskę stawiały w złym świetle na arenie międzynarodowej. Ale mimo to ludzie kształtowali na nowo ten kraj, by rósł w siłę dla następnych pokoleń. I kiedy po 1935 roku wszystko zaczęło podążać w kierunku powszechnej stabilizacji, nasi wieloletni zaborcy skutecznie nam to uniemożliwili. II wojna światowa przerwała polski marsz ku budowie środkowoeuropejskiego imperium.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Times, Times New Roman, serif;&quot;&gt;A po zakończeniu wojny? Z deszczu pod rynnę. Faszystowski okupant zamienił się na komunistycznego.&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Times, Times New Roman, serif;&quot;&gt;Znów Polacy byli chętni odbudowywać swój kraj, ale nie wszystkim było to dane, W myśl Orwellowskiej zasady okazało się, że w nowym państwie wszyscy są równi, ale są też i ci równiejsi. Tępiono chłopców z lasu, mordowano myślących inaczej, katowano niedawnych narodowych bohaterów, w imię socjalizmu wyrżnięto w pień tych, którzy tylko spoglądali ku zachodowi... Ku temu zachodowi, który nas przecież zdradziecko sprzedał Stalinowi w Jałcie. 45 lat potrzeba było, by rozgonić Bierutów, Gomułków, Gierków, Jaruzelskich i Kiszczaków. By przywrócić prawdę o zapomnianych, by ożyli na nowo i przemówili dodając nam otuchy w budowaniu po raz kolejny nowej Polski. Znów można było ich wspomnieć. Rotmistrz Witold Pilecki, generał August Emil Fieldorf &quot;Nil&quot;, generał Stefan Rowecki &quot;Grot&quot;, major Zygmunt Szendzielasz &quot;Łupaszka&quot;,&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;background-color: white; line-height: 19.200000762939453px;&quot;&gt;ppor.&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;Zdzisław Badocha&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; line-height: 19.200000762939453px;&quot;&gt;&amp;nbsp;„Żelazny”,&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; line-height: 19.200000762939453px;&quot;&gt;mjr&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://pl.wikipedia.org/wiki/Franciszek_Jerzy_Jaskulski&quot; style=&quot;background-color: white; background-image: none; color: #0b0080; line-height: 19.200000762939453px; text-decoration: none;&quot; title=&quot;Franciszek Jerzy Jaskulski&quot;&gt;F&lt;/a&gt;ranciszek Jerzy Jaskulski&amp;nbsp;&lt;span style=&quot;background-color: white; line-height: 19.200000762939453px;&quot;&gt;&amp;nbsp;„Zagończyk”,&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;span style=&quot;background-color: white; line-height: 19.200000762939453px;&quot;&gt;por.&amp;nbsp;&lt;/span&gt;&lt;a href=&quot;http://pl.wikipedia.org/wiki/J%C3%B3zef_Kura%C5%9B&quot; style=&quot;background-color: white; background-image: none; color: #0b0080; line-height: 19.200000762939453px; text-decoration: none;&quot; title=&quot;Józef Kuraś&quot;&gt;J&lt;/a&gt;ózef Kuraś&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;line-height: 19.200000762939453px;&quot;&gt;&amp;nbsp;„Ogień” - to tylko niektórzy z wielu. Z bardzo wielu. Instytut Pamięci Narodowej poprzez swoją działalność pragnął odzyskać&amp;nbsp;właściwą&amp;nbsp;tożsamość dla tych wielu zapomnianych bojowników o Polskę. I w działaniach tych był i jest bardzo skuteczny, głownie za sprawą wielu akcji edukacyjnych, które&amp;nbsp;współtworzy&amp;nbsp;lub wspiera.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;background-color: white;&quot;&gt;&lt;span style=&quot;font-family: Times, Times New Roman, serif; line-height: 19.200000762939453px;&quot;&gt;Dziś jednak pojawiają się głosy, że działalność Instytutu należy zakończyć, że w imię dalszej budowy naszej europejskiej &quot;szczęśliwości&quot; musimy pożegnać się z przeszłością raz na zawsze. Najbardziej pewnie zależy na tym wszelkiego rodzaju &quot;Bolkom&quot; i &quot;Alkom&quot;, a i również potomkom morderców spod znaku Urzędu&amp;nbsp;Bezpieczeństwa&amp;nbsp;Publicznego. Ale przecież żołnierzom wyklętym należy się pamięć i sprawiedliwy osąd historii, nie tylko kolejny pomnik czy wzmianka prasowa, nie daj Boże w Gazecie Wyborczej. Rozwiązanie IPN-u równałoby się z wpakowaniem do kubła nie rozwiązanych zagadek historii, na czym zależy tej całej POkomunistycznej braci. Nie walczmy z historią, lecz czerpmy z niej.&lt;/span&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Times, Times New Roman, serif; line-height: 19.200000762939453px;&quot;&gt;Działalność Instytutu Pamięci Naroowej można zobaczyć na oficjalnej stroni:&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://www.ipn.gov.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;http://www.ipn.gov.pl/&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;span style=&quot;font-family: Times, Times New Roman, serif;&quot;&gt;A tu bardzo ciekawa witryna o żołnierzach wyklętych:&amp;nbsp;&lt;a href=&quot;http://www.zolnierzewykleci.pl/&quot; target=&quot;_blank&quot;&gt;http://www.zolnierzewykleci.pl/&lt;/a&gt;&lt;/span&gt;&lt;br /&gt;
&lt;br /&gt;</content><link rel='replies' type='application/atom+xml' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/feeds/2994341551700774839/comments/default' title='Komentarze do posta'/><link rel='replies' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/wykleci-przez-swoich.html#comment-form' title='Komentarze (1)'/><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/2994341551700774839'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/8850551365184528919/posts/default/2994341551700774839'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://idziemywytrwale.blogspot.com/2012/09/wykleci-przez-swoich.html' title='Wyklęci przez swoich'/><author><name>Wędrowiec</name><uri>http://www.blogger.com/profile/07574167559908408546</uri><email>noreply@blogger.com</email><gd:image rel='http://schemas.google.com/g/2005#thumbnail' width='25' height='32' src='//blogger.googleusercontent.com/img/b/R29vZ2xl/AVvXsEgOlcvLskZ6BI70Y6KTPB_3BE5zmbDkFR_LYIzNLfEUPP8RuI_B7zgXghscmJVYDTvCioNQEQDuLGfdzaPdFjVMgUzaLeSBql37wd4mwgCn0sZTx8IS92-ITDggjPSeyQ/s220/wanderer.jpg'/></author><thr:total>1</thr:total></entry></feed>