Weak 'n' Loose Ties

2011-07-05T00:34:00.000-07:00

All of old. Nothing else ever. Ever tried. Ever failed. No matter. Try again. Fail again. Fail better.

Samuel Beckett

2011-06-27T15:24:00.000-07:00

Είναι συνηθισμένο το γεγονός ότι η "εκ νέου γραφή της νεοτερικότητας" κατανοείται υπ' αυτήν την έννοια της αναμνημόνευσης, ως εάν επρόκειτο να εντοπίσουμε και να ταυτίσουμε τα εγκλήματα, τις συμφορές που είναι δημιουργήματα του μοντέρνου μηχανισμού - και τελικά να αποκαλύψουμε το πεπρωμένο που μια προφητεία στις απαρχές της νεοτερικότητας, είχε ίσως προετοιμάσει και υλοποιήσει στην ιστορία μας.

Γνωρίζουμε κατά πόσο η έτσι νοούμενη "εκ νέου γραφή" μπορεί να είναι με την σειρά της εσφαλμένη. Η πλάνη έγκειται στο ότι η έρευνα για τις πηγές του πεπρωμένου συνιστά η ίδια τμήμα αυτού του πεπρωμένου. Και στο ότι το ζήτημα της έναρξης αυτής της πλοκής τίθεται στο τέλος της πλοκής γιατί αυτό δεν αποτελεί παρά μόνο το τέλος της. Ο ήρωας καθίσταται ως εκ τούτου ο ένοχος, στο βαθμό που ο "ντετέκτιβ" του αφαιρεί το προσωπείο. Αυτή είναι άλλωστε , η αιτία για την οποία δεν υπάρχει "τέλειο έγκλημα". Δηλαδή έγκλημα που μπορεί να παραμείνει για πάντα άγνωστο. Ένα μυστικό δεν θα ήταν ένα "αληθινό" μυστικό εάν κανείς δεν γνώριζε ότι είναι μυστικό. Για να είναι το έγκλημα τέλειο, πρέπει να γίνει γνωστό ως τέλειο και απ' αυτό το γεγονός και μόνο παύει να είναι τέλειο. Για να το εκφράσουμε διαφορετικά, μένοντας πάντα στην ίδια τάξη της ενθύμησης, κατά τον τρόπο του John Cage, δεν υπάρχει σιωπή που να μην ακούγεται ως τέτοια, και ως εκ τούτου να μην κάνει κάποιο θόρυβο. Μεταξύ σιωπής και ήχου, μεταξύ εγκληματία και αστυνομικού, μεταξύ ασυνειδήτου και συνείδησης, η ίδια πλοκή, στο βάθος, υφαίνει μια οικειότητα.

Εάν κατανοούμε το "να ξαναγράψουμε τη νεοτερικότητα" κατ' αυτόν τον τρόπο, δηλαδή αναζητούμε, προσδιορίζουμε και ονομάζουμε τα κρυμμένα γεγονότα τα οποία φανταζόμαστε ως πηγή των δεινών από τα οποία υποφέρουμε, δηλαδή σαν μια απλή διαδικασία αναμνημόνευσης, δεν μπορούμε παρά να διαιωνίζουμε το έγκλημα και να το διαπράττουμε εκ νέου, αντί να θέσουμε ένα τέλος σ' αυτό. Αντί να την ξαναγράψουμε πραγματικά, εάν υποθέσουμε ότι κάτι τέτοιο είναι δυνατό, δεν κάνουμε τίποτε άλλο παρά να γράφουμε ακόμη και να υλοποιούμε την ίδια τη νεοτερικότητα. Γιατί το να την γράψουμε, σημαίνει πάντοτε να την ξανα-γράψουμε. Η νεοτερικότητα γράφεται η ίδια, εγγράφεται στον εαυτό της, σε μια διηνεκή επαναγραφή.

Jean-Francois Lyotard - Να ξαναγράψουμε τη νεοτερικότητα

2011-06-14T09:06:00.000-07:00

Στο Οι 120 μέρες των Σοδόμων, η πράξη της σοδομίας δεν πρέπει να εκληφθεί απλά και μόνο ως πρωκτικός ερωτισμός, δηλαδή ως μια απλά και αιτιακά προσδιοριζόμενη φυσικο-ζωική απόλαυση. Η σοδομία, βιβλικά και θεολογικά ερμηνευμένη, είναι μια πράξη, η οποία, από λειτουργική άποψη, δεν υπακούει ούτε στην αρχή της αναπαραγωγής του είδους - καθόσον το σπέρμα, δηλαδή ο φορέας του γενετικού υλικού, εκχύνεται στο κατ'εξοχήν άχρηστο τμήμα του οργανισμού, στο περίττωμα- ούτε στην χριστιανικής προέλευσης ουμανιστική επιταγή περί σεβασμού απέναντι στον πλησίον. Αντιθέτως, στοχεύει σε μια εμπρόθετη δαπάνη: στον οργανικό και ηθικό εκμηδενισμό του ερωτικού συντρόφου, στην καταστροφή του άλλου ως τέτοιου προκειμένου να τον καταστήσει πραγματικά παρόντα.

Δημήτρης Γκινοσάτης - Από την εισαγωγή του βιβλίου "Ο ανοσιουργός φιλόσοφος. Για το σημείο και τη διαστροφή στον Sade" του Pierre Klossowski

2011-05-18T03:35:00.000-07:00

Το συνταρακτικό μήνυμα του Περί Φωτίσεως δεν είναι τόσο το αδιάλυτο του λαού και της κυβέρνησης όσο η καταναγκαστική φύση των δημοκρατικών τελετουργικών της ελευθερίας. Εκείνο που συμβαίνει είναι ότι, απέχοντας από την ψήφο, ο λαός ουσιαστικά διαλύει την κυβέρνηση, αλλά με έναν πιο ριζικό τρόπο. (...)

Για να καθορίσουμε τα περιγράμματα αυτής της ριζικής απόρριψης, μπαίνουμε στο πειρασμό να επικαλεστούμε την προκλητική θέση του Μπαντιού: "Είναι καλύτερα να μην κάνεις τίποτα από το να συμβάλλεις στην επινόηση τυπικών τρόπων να καθίσταται ορατό αυτό που η Αυτοκρατορία ήδη αναγνωρίζει ως υπαρκτό". Καλύτερα να μην κάνουμε τίποτα παρά να υποδυόμαστε σε περιορισμένες σε τοπικά πλαίσια πράξεις, η απώτατη λειτουργία των οποίων είναι να βοηθούν το σύστημα να λειτουργεί πιο ομαλά (πράξεις όπως το να παρέχουμε χώρο για την πληθώρα των νέων υποκειμενικοτήτων). Η απειλή σήμερα δεν είναι η παθητικότητα, αλλά η ψευδοδραστηριότητα, η παρόρμηση "να είμαστε ενεργοί", να "συμμετέχουμε", συγκαλύπτοντας το τίποτα που στην πραγματικότητα συμβαίνει. Άνθρωποι παρεμβαίνουν συνεχώς, "κάνουν κάτι"· ακαδημαϊκοί παίρνουν μέρος σε ανόητες αντιπαραθέσεις κ.ο.κ. Το αληθινά δύσκολο είναι να κάνεις ένα βήμα πίσω, να αποστασιοποιηθείς. Εκείνη που έχουν την εξουσία συνήθως προτιμούν ακόμη και μια "κριτική" συμμετοχή, έναν διάλογο, από τη σιωπή -απλώς και μόνο για να μας εμπλέξουν σε "διάλογο", για να εξασφαλίσουν ότι καταλύεται η δυσοίωνη παθητικότητα μας. Η αποχή των ψηφοφόρων συνεπώς είναι μια αληθινή πολιτική πράξη: μας φέρνει δυναμικά αντιμέτωπους με την κενότητα των σύγχρονων δημοκρατιών.

Αν με τον όρο βία εννοεί κανείς μια ριζική ανατροπή των βασικών κοινωνικών σχέσεων, τότε, όσο τρελό και κακόγουστο κι αν ακούγεται, το πρόβλημα με εκείνους που αποκαλούμε τέρατα της Ιστορίας, που σφάγιασαν εκατομμύρια ανθρώπους, ήταν ότι δεν ήταν αρκετά βίαιοι. Μερικές φορές, το να μην κάνεις τίποτα είναι το πιο βίαιο πράγμα που μπορείς να κάνεις.

Slavoj Zizek

2011-05-07T03:12:00.001-07:00

Γαλλικά θα μπορούσα ίσως να γράψω (ποίηση) μα δε θέλω, γιατί αγαπώ την Ελλάδα. Ελληνικά μου είναι αδύνατο να πω ό,τι θέλω γιατί δεν έχωμε γλώσσα. (...) Στην ελληνική, εκτός από αισθήματα βουνίσια ή χωριανέικα, δεν μπορούμε να πούμε τίποτα για την ώρα, γι΄ αυτό και τα πιο πολιτισμένα ποιήματα που έχουν γραφεί στην ελληνική μυρίζουν μυτζήθρα.

Γιώργος Σεφέρης

2011-04-19T09:08:00.000-07:00

371. Εμείς οι ακατανόητοι. - Παραπονεθήκαμε ποτέ για ότι μας παρανόησαν, μας έκριναν στραβά, μας πήραν για άλλους, μας συκοφάντησαν, μας άκουσαν λάθος και δεν μας άκουσαν καθόλου; Αυτός ακριβώς είναι ο λαχνός μας -ω! για πολύ καιρό ακόμη! ας πούμε, για να είμαστε μετριόφρονες, μέχρι το 1901- κι αυτός είναι και ο τίτλος τιμής μας· δεν θα τιμούσαμε αρκετά τον εαυτό μας, αν επιθυμούσαμε να ήταν αλλιώς τα πράγματα. Μας παίρνουν για άλλους - είναι γεγονός ότι εμείς οι ίδιοι μεγαλώνουμε, αλλάζουμε συνεχώς, πετάμε από πάνω μας τον παλιό φλοιό μας, αλλάζουμε το δέρμα μας κάθε άνοιξη, δεν παύουμε να γινόμαστε όλο πιο νέοι, όλο πιο μελλοντικοί, όλο πιο ψηλοί, όλο και πιο δυνατοί, να χώνουμε τις ρίζες μας όλο και πιο δυνατά στα βάθη -στο κακό-, ενώ ταυτόχρονα αγκαλιάζουμε τους ουρανούς μ' όλο πιο πολλή αγάπη, μ' όλο πιο ανοιχτά χέρια, ρουφώντας το φως τους μ' όλο περισσότερη δίψα, μ' όλα τα κλαδιά και τα φύλλα μας. Σαν τα δέντρα μεγαλώνουμε -αυτό είναι το δύσκολο να καταλάβει κανείς, όπως και καθετί της ζωής!- όχι μόνο σ' ένα μέρος αλλά παντού, όχι προς μια κατεύθυνση, αλλά τόσο προς τα πάνω και προς τα έξω όσο και προς τα μέσα και προς τα κάτω - η δύναμη μας δρα ταυτόχρονα στον κορμό, στα κλαδιά και στις ρίζες, δεν είμαστε πια ελεύθεροι να κάνουμε μόνον ένα μεμονωμένο πράγμα, να είμαστε κάτι μεμονωμένο... Αυτός είναι ο κλήρος μας, όπως είπα· μεγαλώνουμε σε ύψος· κι αν ακόμη δεχτούμε ότι αυτό μπορεί να αποβεί μοιραίο -γιατί κατοικούμε όλο πιο κοντά στην αστραπή! -αυτή η παραδοχή δεν μας κάνει να το τιμάμε λιγότερο, γιατί είναι κάτι που δεν θέλουμε να το μοιραστούμε, να το έχουμε κοινό. Δεν θέλουμε να μοιραστούμε το μοιραίο του ύψους, το δικό μας μοιραίο...

Friedrich Nietzsche

2011-04-14T12:14:00.000-07:00

Ένα κείμενο δεν είναι κείμενο παρά μόνον εάν κρύβει σε πρώτη όψη, στον πρώτο τυχόντα, το νόμο της σύνθεσης του και τους κανόνες του παιχνιδιού του. Ένα κείμενο εξάλλου παραμένει πάντα αδιόρατο. Ο νόμος και οι κανόνες του δεν καταφεύγουν στο απρόσιτο ενός μυστικού, απλώς δεν προσφέρονται ποτέ, στο παρόν, σε οτιδήποτε θα μπορούσε κανείς να ονομάσει, με την αυστηρή σημασία του όρου, αντίληψη.

Jacques Derrida

2011-04-09T16:46:00.000-07:00

Τα μέσα ορίζουν την κατάσταση μας η οποία (παρ' όλα αυτά ή ακριβώς γι' αυτό) αξίζει να περιγραφεί.

Friedrich Kittler

2011-03-16T22:05:00.000-07:00

A-tisket, a-tasket

A green and yellow basket

I sent a letter to my love

And on the way I dropped it

I dropped it, I dropped it

Yes, On the way I dropped it

A little girlie, picked it up

And put it in her pocket

She was truckin' on down the avenue,

Without a single thing to do

She was peck-peck-peckin all around

When she spied it on the ground

She took it, she took it

my little yellow basket

And if she doesn't bring it back

I think that I shall die

2011-03-12T12:10:00.000-08:00

Ο Ιβάν Καραμαζώφ οδηγεί τον πατέρα του σ' αυτούς τους τολμηρούς δρόμους που ακολουθεί η σκέψη του καλλιεργημένου ανθρώπου, και λέει πιο συγκεκριμένα, αν δεν υπάρχει Θεός ... - αν δεν υπάρχει Θεός, απαντάει ο πατέρας, τότε όλα επιτρέπονται. Προφανέστατα αφελής άποψη, καθότι, όπως γνωρίζουμε θαυμάσια εμείς οι ψυχαναλυτές, αν ο Θεός δεν υπάρχει, τότε απολύτως τίποτε δεν επιτρέπεται πλέον. Οι νευρωτικοί μας το αποδεικνύουν αυτό καθημερινά.

Jacques Lacan

2011-03-05T22:57:00.000-08:00

John Armitage: Lastly, given your analyses of technology and the general accident in recent works such as Open Sky (1997 [1995]), Politics of the Very Worst (1999 [1996]) andThe Information Bomb (2000 [1998]), what, for you, is the likely prospective critical impact of counter measures to such developments? Are there any obvious strategies of resistance that can be deployed against the relentless advance of the technological strategies of deception?

Paul Virilio: Resistance is always possible! But we must engage in resistance first of all by developing the idea of a technological culture. However, at the present time, this idea is grossly underdeveloped. For example, we have developed an artistic and a literary culture. Nevertheless, the ideals of technological culture remain underdeveloped and therefore outside of popular culture and the practical ideals of democracy. This is also why society as a whole has no control over technological developments. And this is one of the gravest threats to democracy in the near future. It is, then, imperative to develop a democratic technological culture. Even among the elite, in government circles, technological culture is somewhat deficient. I could give examples of cabinet ministers, including defence ministers, who have no technological culture at all. In other words, what I am suggesting is that the hype generated by the publicity around the Internet and so on is not counter balanced by a political intelligence that is based on a technological culture. For instance, in 1999, Bill Gates not only published a new book on work at the speed of thought but also detailed how Microsoft's 'Falconview' software would enable the destruction of bridges in Kosovo. Thus it is no longer a Caesar or a Napoleon who decides on the fate of any particular war but a piece of software! In short, the political intelligence of war and the political intelligence of society no longer penetrate the technoscientific world. Or, let us put it this way, technoscientific intelligence is presently insufficiently spread among society at large to enable us tointerpret the sorts of technoscientific advances that are taking shape today.

2011-02-27T12:27:00.000-08:00

Το παρά είναι ένα αντιθετικό πρόθεμα που δηλώνει συγχρόνως την εγγύτητα και την απόσταση, την ομοιότητα και τη διαφορά, την εσωτερικότητα και την εξωτερικότητα [...], ένα πράγμα που τοποθετείται συγχρόνως εντεύθεν και εκείθεν ενός συνόρου, ενός κατωφλιού ή ενός χείλους, ίσης καταστατικής θέσης και ωστόσο δευτερεύουσας, επικουρικής, εξαρτημένης, όπως ένας καλεσμένος με τον οικοδεσπότη του, ένας σκλάβος με τον κύριο του. Ένα πράγμα σε παρά δεν είναι μόνο και από τις δύο συγχρόνως πλευρές των συνόρων που χωρίζουν εσωτερικό και εξωτερικό: είναι επίσης τα ίδια τα σύνορα, το παραπέτασμα-διαπεραστή μεμβράνη ανάμεσα στο μέσα και το έξω. Τα συγχέει μεταξύ τους, αφήνοντας το εξωτερικό να μπει και το εσωτερικό να βγει, τa διαίρει και τα ενώνει.

J. Hillis Miller

2011-02-25T23:50:00.000-08:00

Arranging narrative is a bourgeois mania.

2011-02-23T12:12:00.000-08:00

Η ανάγνωση ανάγεται πίσω σ' αυτό που καταρχήν είναι: μια ακριβής δραστηριότητα του σώματος, η ενεργοποίηση ορισμένων μυών, ποικίλες οργανώσεις στάσεων, αλληλοδιάδοχες αποφάσεις, χρονικές επιλογές, ένα ολόκληρο σύνολο στρατηγικών ενθέτων στο continuum της κοινωνικής ζωής και οι οποίες μας κάνουν να μη διαβάζουμε όπως να 'ναι ούτε όποτε να 'ναι, ακόμη κι αν διαβάζουμε ό,τι να 'ναι.

Georges Perec - Το διάβασμα και το σώμα

2011-02-18T16:07:00.001-08:00

Polonius: What do you read, my lord?
Hamlet: Words, words, words.
Polonius: What is the matter, my lord?
Hamlet: (the matter) Between who?

William Shakespeare - Hamlet: Act 2 Scene 2

2011-02-17T08:06:00.000-08:00

Οι Σειρήνες όμως έχουν ένα όπλο πιό φοβερό και από το τραγούδι: τη σιωπή τους. Και πιθανότερο, παρόλο που δεν έτυχε ποτέ, θα ήταν να γλυτώσεις από το τραγούδι τους, παρά από τη σιωπή τους.

Franz Kafka

2011-02-10T16:10:00.000-08:00

Η γραφή είναι μια ανακατανομή της γλώσσας, ένας τρόπος να φτάσουμε σε μια χειραφέτηση της "γλώσσας" μας. Η γραφή είναι μια ξένη γλώσσα σε σχέση με τη γλώσσα μας, και τούτο είναι μάλιστα απαραίτητο για να υπάρχει γραφή.

Roland Barthes, 1970, Συνέντευξη με τον Dominique James

2011-01-15T11:04:00.001-08:00

2011-01-04T02:36:00.000-08:00

«Από κείνα όμως τα χρόνια για μένα δεν υπήρχε καμία αμφιβολία πάνω σ' αυτό το θέμα: δε μου άρεσε αυτό που ονομάζουμε "σαρκικές απολαύσεις" επειδή πράγματι είναι πάντα ανούσιες. Εμένα το μόνο που μου άρεσε, ήταν καθετί που θεωρούμε "βρόμικο". Ούτε κι η συνηθισμένη κραιπάλη μ' ικανοποιούσε, κάθε άλλο μάλιστα, γιατί αυτή το μόνο που κάνει είναι να βρομίζει την κραιπάλη, κι αφήνει απείραχτο, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, κάτι ανώτερο κι απόλυτα καθαρό. Η κραιπάλη που ξέρω εγώ, σπιλώνει όχι μόνο το κορμί μου και τις σκέψεις μου, αλλά καθετί που μπορεί να συλλάβει μπροστά της το μυαλό μου, δηλαδή το μέγα έναστρο σύμπαν που δεν παίζει παρά μόνο το ρόλο του σκηνικού.»

Georges Bataille - Η Ιστορία του Ματιού

2010-12-24T18:20:00.000-08:00

Je parvins à faire s'évanouir dans mon esprit toute l'espérance humaine.

Arthur Rimbaud

2010-12-23T05:30:00.000-08:00

Εφεξής η ευθύνη του συντάκτη του γράμματος τίθεται σε δεύτερη μοίρα σε σχέση με την ευθύνη εκείνου που το έχει στα χέρια του: διότι την προσβολή της μεγαλειότητος έρχεται να διπλασιάσει η έσχατη προδοσία.

Λέμε: «αυτός που έχει στα χέρια του το γράμμα», και όχι: «αυτός που έχει στη νόμιμη κατοχή του το γράμμα». Γιατί καθίσταται πλέον σαφές ότι η κυριότητα που έχει επί του γράμματος η παραλήπτρια του δεν είναι λιγότερο υπό αίρεση απ’ ό,τι για οιονδήποτε θα μπορούσε να το πάρει στα χέρια του, καθώς τίποτα, αναφορικά με την ύπαρξη του γράμματος, δεν μπορεί να επανέλθει στην τάξη, αν δεν εκφέρει την κρίση του επ’ αυτού εκείνος που είδε τα προνόμιά του να θίγονται από το γράμμα.

Jacques Lacan - Το σεμινάριο για το «κλεμμένο γράμμα»

2010-12-20T15:59:00.000-08:00

Ποιος δεν επιθυμεί το θάνατο του Πατέρα;

Fyodor Dostoyevsky

2010-12-19T16:05:00.000-08:00

V.
ΠΛΑΓΙΑΖΕΙ ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ

Πάνω στις στάχτες των άστρων, τις αδιαχώρι-
στες της οικογένειας, το πλάσμα το φτωχό, ήταν
ή τα ζάρια –- πλαγιασμένο, αφού ήπιε από το
τυχαίο που απορ- μηδέν τη σταλαγματιά που λείπει
ροφήθηκε στη θάλασσα. (Η άδεια φιάλη,
τρέλα, αυτό όλο μένει απ' τον πύργο ;) Φεύγον-
τας το Μηδέν μένει ο πύργος της καθαρότητας.

Stephane Mallarme - Ο Ιγκιτουρ ή η Τρέλα του Ελβενον

2010-12-15T03:06:00.000-08:00

Οφείλουμε να κατανοήσουμε τους «εαυτούς μας» ως μία τέτοια «ψηφιακή κατανομή», ως μία πραγματοποίηση δυνατοτήτων που οφείλεται σε μία πύκνωση. Πρέπει να κατανοήσουμε τους εαυτούς μας ως καμπυλώσεις και κοιλώματα μέσα σε ένα πεδίο αλληλοδιασταυρούμενων, προπάντων ανθρωπίνων, σχέσεων. Είμαστε «ψηφιακές συμ-ψηφίσεις» συγκροτούμενες από αιωρούμενα σμήνη στοιχειακών δυνατοτήτων.[...]
Τι κάνουν στην πραγματικότητα αυτοί που κάθονται μπροστά στους ηλεκτρονικούς υπολογιστές, χτυπώντας πλήκτρα και δημιουργώντας γραμμές, επιφάνειες και σώματα; Πραγματοποιούν δυνατότητες. Περισυλλέγουν σημεία, υπακούοντας σε αυστηρώς διατυπωμένα προγράμματα. Αυτό που πραγματοποιούν είναι ταυτοχρόνως εξωτερικό και εσωτερικό: υλοποιούν εναλλακτικούς κόσμους και μαζί με αυτούς υλοποιούν και τους εαυτούς τους. «Σχεδιάζουν» βάσει δυνατοτήτων πραγματικότητες, οι οποίες όσο πιο πυκνά συντίθενται τόσο πιο αποτελεσματικές γίνονται.[...]
Δεν είμαστε πια υποκείμενα [Subjekte] ενός δεδομένου αντικειμενικού κόσμου, αλλά σχεδιασμοί-προβολές [Projekte] εναλλακτικών κόσμων. Εγκαταλείψαμε την υποτακτική στάση που κατείχαμε ως υποκείμενα και ανακτήσαμε το παράστημα μας με το να σχεδιάζουμε και να προβάλλουμε. Ενηλικιωνόμαστε. Γνωρίζουμε ότι ονειρευόμαστε.[...]
Δεν μπορούμε να είμαστε πια υποκείμενα, διότι δεν υπάρχουν αντικείμενα των οποίων μπορούμε να είμαστε υποκείμενα. Δεν υπάρχει κάποιος σκληρός πυρήνας που θα μπορούσε να επέχει θέση υποκειμένου ως προς ένα αντικείμενο. Η υποκειμενική τοποθέτηση και επομένως κάθε υποκειμενική γνώση έχει απολέσει το έρμα της. Όλα αυτά πρέπει να τα αφήσουμε πίσω μας σαν μια παιδική αυταπάτη και να αποτολμήσουμε το βήμα προς το ανοικτό πεδίο των δυνατοτήτων.

Vilém Flusser - Η Ψηφιακή Φαινομενικότητα

2010-12-02T03:11:00.000-08:00

Το καλύτερο μέσο εξοικείωσης με τον θάνατο είναι να ενστερνιστείς μιαν ακόλαστη ιδέα.

Marquis de Sade