Czy warto zmieniać hosting na wyspiarski gdzieś na morzu karaibskim a domenę rejestrować na Cocos Islands ? Największy rosyjski serwis z torrentami (ponad 4 miliony użytkowników) przeniósł się właśnie na RuTracker.org i sprawa nabrała rozgłosu szczególnie w mediach rosyjskich.

18-go lutego 2010 roku Ru-center (rejestrator domen #1 w Rosji) zaprzestał delegowania Torrents.ru. Administracja Torrents.ru  była na to przygotowana i jeszcze dzień wcześniej, tj. 17-go lutego,  dowiedziała się, że poszło na nią doniesienie do prokuratury. Przeprowadzka się udała, nowy adres – Nassau (Bahamy), telefon zaś ma kod Hong Kongu.

Gazeta “Wiedomosti” opublikowała szczegóły w sprawie Torrents.ru. Zastępca wydziału śledczego Czertanowskiego oddziału Prokuratory (Moskwa), Jelena Driemowa, odmówiła nazwać figuranta sprawy Nr 343-227, aczkolwiek powiedziała, że chodzi o oprogramowanie firmy 1C (po polsku tu: http://www.1c.pl/) i Autodesk. Wiadomo też, że właściciele torrent-treckera w tej sprawie nie figurują. Powstaje pytanie – kto zatem? Zapewne znowu będzie mowa o rzeszy użytkowników, którzy nielegalnie  ściągali oprogramowanie wyżej wymienionych.

Gdzie indziej można przeczytać, że Ru-Center bezskutecznie próbuje wyjśc sucho z tego “skandalu”. Dyrektor działu ds. komunikacji Andriej Worobjow praktycznie ciągle zajmuje się udzielaniem wywiadów, tłumacząc się jak tylko może.
Torrents.ru zgodnie z regulaminem Ru-Center zostało wyłączone ze względu na “prośbę” organów śledczych. Faktycznie, wybranym użytkownikom postawiono zarzuty popełnienia przestępstwa, głównie naruszenie praw autorskich. Cytując p. Driemową, tylko jeden z oskarżonych użytkowników przyczynił się do strat w wys. 155 000 rublej (ok. 15 tys. zł) wobec jednej z firm.

Dodając, administrację domeny torrents.ru nie wydaje się łątwo znaleźć… właścicielem jest organizacja “Avtomatizatsiya Business Consulting Ltd”, przedstawicielem – Le Mon Grinua, a adres – Seychelles, Victoria Mahé, P.O.Box 981. Śledząc ten “case” z ciekawością zobowiązuę się do napisania update .

… lub krótka historia m-Qube

Zapewne każdy z Was zna firmę Verisign, głównie od strony certyfikatów SSL. Dodatkową domeną działania tej giełdowej (NASDAQ:VRSN) spółki jest bezpieczeństwo sieci, monitoring DDoS, czy też rejestracja domen. W 2006 roku Verisign dostrzegł potencjał dostarczania treści i usług na urządzenia mobilne i przejął za 250 mln dolarów m-Qube.  Tymczasem 15 listopada ogłoszono przejęcie spółki m-Qube przez firmę Mobile Messenger (do dnia dzisiejszego takowej nie znałem). MM jest działa w segmencie mobile VAS (ang. value-added-services) i ta transakcja ma na celu zapewnić MM 4-tą pozycję na świecie.

Od czego się zaczęło? Otóż po przejęciu m-Qube przez Verisign, kluczowe osoby, otrzymawszy wystarczająco pieniędzy by przestać myśleć o tak prozaicznej rzeczy jak “praca”, poszli w długą. Przez kolejne 3 lata do dziś, delikatnie mówiąc, m-Qube nie zwiększył zyskowności pomimo kilkudziesięciu nowych rozwojowych projektów. Podsumowanie – usługa została “praktycznie” kupiona przez, jak się okazuje, swojego Klienta.

Bisnes firmy został “podzielony” ideowo na dwie części: standardowe usługi SMS, którymi są zainteresowani operatorzy oraz całą resztę. Ta resztą została wyceniona zaledwie w 1,78 mln dolarów gotówką + możliwość otrzymania płatności od operatorów w wymiarze 17,5mln dolarów. Czyli 12 razy mniej, niż zapłacił Verisign.

Ze strony MM przez podjęciem decyzji  zostały przeanalizowane kluczowe kontrakty z mobilnym operatorami i kluczowymi klientami, oceniając przy tym perspektywę rozwoju obecnych produktów, ryzyko i możliwość szybkiej integracji obu spółek, co się ostatecznie udało. Pozostało tylko zmienić  baner i adres strony m-Qube.

Wyposażyłem się na kolejny miesiąc do przodu fajnymi książkami, część których na pewno zostanie zrecenzowana po ich przeczytaniu. Wczoraj Znowu odwiedziłem kopalnię wiedzy i uzupełniłem swoje zbiory.

W międzyczasie anglojęzyczne pozycję umieściłem na Shelfari – dosyć fajna i miła dla oka sekretarka dla książek Robi porządek i pozwala nie zapomnieć tytułów, które się przeczytało. A na marginesie jeszcze odnośnie shelfaro – dobry zabieg optymalizacji konwersji wejść na użytkownika zarejestrowanego – od pierwszego momentu shelfari pozwala dodawać książki do półki, aż dojdziemy do 4-go kroku “Save”, gdzie dyskretnie prosi nas o rejestrację. Na początku nawet nie zorientowałem się, że to jest rejestracja, myślałem – imię, e-mail, nic nadzwyczajnego, ale pole “password” zmusiło do myślenia

Póki co – półka moja wygląda tak:

1. Web 2.0 Przewodnik po strategiach, autor: Amy Shuen, O’REILLY w tłumaczeniu Helion, 2009. Wstępnie napisana prosty i zrozumiałem językiem, początek przeczytany z lekkością. Są tam może oczywistości, ale warto je uporządkować choćby dla samego siebie. [w trakcie] Przeczytana.
2. The essential guide to user interface design : an introduction to GUI design principles and techniques, autor: Wilbert O. Galitz, Wiley, 2007. Jest to klasyka literatury zarówno w dziedzinie nauki jak i praktyki. Kiedyś miałem już w rękach tą książkę, ale zainteresowała mnie reedycja.
3. Foundations of Fuzzy Control, autor: Jan Jantzen, Wiley, 2007. Bardzo dobra książka w opinii światowej. Logiką rozmytą interesuję się ze względu na badania i ocenę jakości interfejsów w nauce.
4. Serwisy społecznościowe. Projektowanie, autor: Joshua Porter, New Riders Press w tłumaczeniu Helion, 2009. Znajomi z branży chwalą sobie pozycję, sam temat jest również ciekawy. Wydaje mi się, że z każdym rokiem użytkownicy uczą się coraz bardziej internetu i proces projektowania również ewoluuję i powinien korzystać z aktualizowanej dynamicznie wiedzy o użytkownikach. Przeczytałem – wkrótce recenzja!

O tej stosunkowo nowej rzeczy dzisiaj napiszę.
Serwis o nazwie Zakta łączy funkcjonalność wyszukiwarki, wiki i aspektów społecznościowych. Wszystko to, aby polepszyć nasz user-experience i zapewnić najkrótszą ścieżkę do informacji.

Prościej mówiąc, wyszukiwarka jest stworzona po to, by rozwiązać podstawowy problem – tak zwany SERP – strony z wynikami. Cóż w niej takiego? A tóż w niej jest zawarta cała kwintesencja wyszukiwania. Jeśli jesteś zadowolony/na listą 20-30 linków o wątpliwej relewancji – możesz dalej nie czytać

Zakta dodaje do wyników jeszcze jedną warstwę – ludzki aspekt. Tak, właśnie użytkownicy serwisu biorą aktywny udział w formowaniu wyników, tym samym zwiększając relewantność zwracanych danych. Mało tego, informacja ma strukturę semantyczną i jest podzielona na kategorie. Pytając o Polskę otrzymuję podział na przewodnik, odnośnik na Wiki, artykuły i książki, strony itp. Tym samym, czas na rozwiązanie konkretnego zadania, jakim np. pozyskanie informacji o kraju, jest krótszy. Faktycznie zaś, wyszukiwarka ta pomaga też podjąć decyzję co do kategorii danych, wśród których szukałem.

Kolejna warstwa to aspekt społeczny, który pomaga “sortować” informację od najbardziej pożytecznej do tej mnie. Robią to użytkownicy. Na często pytane hasła wyniki są dość dobre, zaś na rzadkie słowa intelekt wyszukiwarki nie jest tak mocno wyrażony.

Ty samym Zakta jest niezłą próbą połączenia tego, do czego dąży biznes wyszukiwarek – elementy społecznościowe, wizualizacja wyników, semantyczna segregacja danych. Co prawda konkurencja od jakiegoś czasu rozwija podobny produkt, mahalo, ale tam z kolei dźwignią jest tylko ludzki intelekt.