Giles Colborne umieścił niedawno prezentację opisującą proces pracy nad designem wywołującym u użytkowników uczucie zachwytu. Rzecz tu wcale nie o modnych trendach w projektowaniu czy grafice, lecz o nagradzaniu oczekiwania i pomaganiu użytkownikom. Całkiem lekka i przyjemna prezentacja.

Na świecie jest ponad miliard jednostek tego sprzętu, generuje on setki milardów KWh co roku, zaś prąd to nie tylko stacje jądrowe i wodne, lecz także, cieplne, opałowe, węglowe czy działające na drewno! Zmniejszając zużycie prądu chociaż na 10% ogranicznym liczbę samochodów o 7 milionów

I to jest właśnie coś.

Grano.la jest być może jednym z bardziej perspektywicznych projektów, który mi się ostatnio nawinął. Lubię takie rzeczy!
Jest to tak naprawdę niewielki program działający w tle i śledzący za aktywnością sprzętu. Kiedy użytkownik pracuje aktywnie, wydajność komputera pozostaje na poziomie maksymalnym, zaś jak odchodzimy na chwilę, piszemy sobie coś spokojnie, czy ogólnie korzystamy z niezasobożernego oprogramowania, Grano.la redukuje moc procesora, hamuje twardy dysk i zmniejsza jasność ekranu. Niby nic nowego — przecież mamy profile w laptopach. Jak dla mnie tego typu inicjatywy jednak pobudzają świadomością, są bardziej skłonne zgromadzić masę osób przychylnych (w tej chwili użytkownicy “uratowali” ponad 79 tys. drzew…) i rozprzestrzenić się na naszych laptopach.

A sama zasada działania jest prosta — technologia dynamic voltage i frequency scaling.

Aby zacząć korzystać z granoli wystarczy pobrać i zainstalować program z ich strony i zacząć ratować naszą planetę.

Wg mnie taką główną stratą jest pytanie “O czym ja zapomniałe(a)m!?”. Dobry interfejs jest zjawisko wieloczynnikowym, o jednym czynniku nie przypomnisz na czas — przyjdzie całość robić od nowa. Jednym z takich “osiągnięć” może być przykład — narysowany został projekt strony głównej, przemyślany co do szczegóły, i wszystko byłoby OK, gdyby nie fakt, że zapomniano zarezerwować obszaru dla wyszukiwarki i banera typu scyscraper. Voilà — cały dzień pracy zmarnowany. Błąd w 10-cio sekundowych rozważaniach sprowadził całą pracę do wstydliwie dużej straty czasu.

Najprościej wyzbyć się takich strat można poprzez ZAPISYWANIE. Przed tym jak zabrać się do układania klocków interfejsu trzeba sporządzić listę jego obiektów. Prawdopodobieństwo po takiej czynności zmaleje o rząd. Jeżeli, zamiast rozglądania i konsultowania z kolegami z-za biurka nowego projektu, sprawdzić go wg listy kontrolnej — szybkość weryfikacji również wzrośnie o rząd. Gdyby zapisać (oczywiście przed początkiem projektowania interfejsu) oczekiwania z zakresu ergonomii, co będzie stanowić raptem nie więcej niż akapit, nigdy o nich nie zapomnisz w trakcie pracy, co też oznacza bezpośrednie przełożenie na spełnienie ich (w miarę możliwości).

Zapisywanie wszystkiego nie jest jedynym sposobem rozwiązania. Jeżeli nie umiesz szybko pisać — może się okazać, że efektywność nawet spadnie. Najważniejsze, aby zbudować swoją pracę tak, aby pytanie typu “O czym zapomniano?” w ogóle nie świeciło w głowie. Ja się jednak będę trzymać notowania — szczególnie popełnionych błędów. Nie przecież lepszej gwarancji, że ich znowu nie poczynię…

Na prośbę kilku osób zamieszczam prezentacje:

Dzień, w którym dodano coś dobrego, nie ulepszając złego — to zmarnowany dzień.

W ten oto sposób podczas pracy, przede wszystkim, trzeba myśleć o tym jak ulepszyć produkt, a nie o tym, jak go zrobić dobrym. Do końca on nigdy nie będzie dobry, lecz jeżeli będziemy mieć do tego taki stosunek, jak do niegotowego produktu, zawsze będzie coś do poprawy, tym samym wcześniej nasz produkt będzie mógł zostać dostatecznie dobrym aby pokazać go oczom użytkowników.

Projektancie — miej pesymistyczny stosunek do pracy!

Rzecz jasna, że za X czasu od release’u kolejnej wersji strony czy aplikacji, nad którą właśnie pracujemy, będzie się wydawać, że jest to twór ubogi, jakiś mało funkcjonalny. Nowa wersja przecież będzie lepsza! A skoro nowa będzie lepsza, to znaczy że obecna jest taka sobie, o ile zła w ogóle.

Dlatego optymizm w pracy nad produktem jest wyraźnie zbędny i szkodliwy. Jeżeli Tobie coś się teraz podoba, nad czym pracujesz, to wyraźnie kłamiesz sobie prosto w oczy (jeżeli jest inaczej — osiągnięto poziom mistrza Fu). To samooszukiwanie jest bardzo niebezpieczne, gdyż powstrzymuje przed poszukiwaniem lepszych rozwiązań.

Wszystko niedostatecznie dobre  jest złe. Ponieważ ulepszyć można wszystko, wszystko jest złe.

Dlatego pesymizm jest wierną i sprawdzoną dźwignią profesjonalnego wzrostu, a znaczy że jakości naszego designu. Trzeba się tylko przyznać do tego, że wszystko co robimy, można jeszcze ulepszyć. Przydaje się też tabliczka w pracy z napisem “Można to zrobić jeszcze lepiej”. Może i nie jest to zbyt przyjemne, ale jakość wykonywanej pracy podnosi.