Jeżeli kupujesz 101-szą rzecz — zasada ta zobowiązuje do pozbycia się jednej z już posiadanych rzeczy. Ponoć życie jest wtedy prostsze no i na wakacje na Malediwach wystarcza.

Pomysł na “100” można optymalizować zgodnie z regułą 80/20 — nie możemy posiadać więcej niż 20 rzeczy wartych więcej niż 1000 zł.

Generalnie zachęca do przeprowadzenia inwentaryzacji w życiu (zresztą, nie dawno trafiłem na startup który pomaga organizować domowy magazyn rzeczy…).

Giles Colborne umieścił niedawno prezentację opisującą proces pracy nad designem wywołującym u użytkowników uczucie zachwytu. Rzecz tu wcale nie o modnych trendach w projektowaniu czy grafice, lecz o nagradzaniu oczekiwania i pomaganiu użytkownikom. Całkiem lekka i przyjemna prezentacja.

Na świecie jest ponad miliard jednostek tego sprzętu, generuje on setki milardów KWh co roku, zaś prąd to nie tylko stacje jądrowe i wodne, lecz także, cieplne, opałowe, węglowe czy działające na drewno! Zmniejszając zużycie prądu chociaż na 10% ogranicznym liczbę samochodów o 7 milionów

I to jest właśnie coś.

Grano.la jest być może jednym z bardziej perspektywicznych projektów, który mi się ostatnio nawinął. Lubię takie rzeczy!
Jest to tak naprawdę niewielki program działający w tle i śledzący za aktywnością sprzętu. Kiedy użytkownik pracuje aktywnie, wydajność komputera pozostaje na poziomie maksymalnym, zaś jak odchodzimy na chwilę, piszemy sobie coś spokojnie, czy ogólnie korzystamy z niezasobożernego oprogramowania, Grano.la redukuje moc procesora, hamuje twardy dysk i zmniejsza jasność ekranu. Niby nic nowego — przecież mamy profile w laptopach. Jak dla mnie tego typu inicjatywy jednak pobudzają świadomością, są bardziej skłonne zgromadzić masę osób przychylnych (w tej chwili użytkownicy “uratowali” ponad 79 tys. drzew…) i rozprzestrzenić się na naszych laptopach.

A sama zasada działania jest prosta — technologia dynamic voltage i frequency scaling.

Aby zacząć korzystać z granoli wystarczy pobrać i zainstalować program z ich strony i zacząć ratować naszą planetę.

Wg mnie taką główną stratą jest pytanie “O czym ja zapomniałe(a)m!?”. Dobry interfejs jest zjawisko wieloczynnikowym, o jednym czynniku nie przypomnisz na czas — przyjdzie całość robić od nowa. Jednym z takich “osiągnięć” może być przykład — narysowany został projekt strony głównej, przemyślany co do szczegóły, i wszystko byłoby OK, gdyby nie fakt, że zapomniano zarezerwować obszaru dla wyszukiwarki i banera typu scyscraper. Voilà — cały dzień pracy zmarnowany. Błąd w 10-cio sekundowych rozważaniach sprowadził całą pracę do wstydliwie dużej straty czasu.

Najprościej wyzbyć się takich strat można poprzez ZAPISYWANIE. Przed tym jak zabrać się do układania klocków interfejsu trzeba sporządzić listę jego obiektów. Prawdopodobieństwo po takiej czynności zmaleje o rząd. Jeżeli, zamiast rozglądania i konsultowania z kolegami z-za biurka nowego projektu, sprawdzić go wg listy kontrolnej — szybkość weryfikacji również wzrośnie o rząd. Gdyby zapisać (oczywiście przed początkiem projektowania interfejsu) oczekiwania z zakresu ergonomii, co będzie stanowić raptem nie więcej niż akapit, nigdy o nich nie zapomnisz w trakcie pracy, co też oznacza bezpośrednie przełożenie na spełnienie ich (w miarę możliwości).

Zapisywanie wszystkiego nie jest jedynym sposobem rozwiązania. Jeżeli nie umiesz szybko pisać — może się okazać, że efektywność nawet spadnie. Najważniejsze, aby zbudować swoją pracę tak, aby pytanie typu “O czym zapomniano?” w ogóle nie świeciło w głowie. Ja się jednak będę trzymać notowania — szczególnie popełnionych błędów. Nie przecież lepszej gwarancji, że ich znowu nie poczynię…