De mensen die weten dat je daar werkt, stellen dan al meteen de de vraag; En, al iets gemerkt?. En altijd moet ik daar negatief op antwoorden. Sint-Jans-Molenbeek is groot, dus het gebeurt (meestal) niet in de buurt. De enige misdaadverhalen die ik ken zijn verhalen over het metrostation Beekkant (’s avonds laat te mijden) en al twee ’sacjackings’ (Deur van auto openrukken en sjacoche meepikken) op de Gentsesteenweg afgelopen jaar. Da’s nog niet erg ’schrikwekkend’.

Ook op de arrestatie van gisteren moest ik negatief antwoorden. Geen helikopter en/of politie gezien of gehoord. Tot ik deze ochtend de gazet las: Abdelhaq Melloul Khayari opgepakt op een appartement aan de Brigade Pironlaan. *slik*, ons werk ligt op de hoek van de straat.

En een foto in de Morgen (gelukkig las mijn buurman op de trein deze ochtend de Morgen) bevatte nog een foto van het bewuste gebouw. Ik herkende het meteen. Da’s op nog geen 50m van mijn werk vandaan.

En niemand hier had iets gemerkt. Ze moeten echt serieus vroeg binnengevallen zijn.

Dus nadat de helikopter geland was in mijn ‘hometown’ Aalter, nu ook een arrestatie vlak bij mijn werk. ‘t blijft mij achtervolgen…

Benieuwd hoe het Brugge en gent verder zal vergaan. Zal Gent zijn voorsprong tegen het grote AS Roma kunnen behouden en zal Club Brugge nog een derde keer kunnen scoren om dan toch te winnen?

Niet alleen zijn deze matchen belangrijk voor de clubs zelf, maar ook voor de UEFA ranking. Vorig jaar zijn we 13de geëindigd en daardoor is Standard rechtstreeks geplaatst voor de poules van de champions leage.

Doelstelling moet toch zijn om die 13de plaats veilig te stellen. Dit in het algemeen belang van het Belgisch voetbal. Voor dit seizoen staan we momenteel pas op de 25e stek. We moeten dus heel nog wat punten rapen.

En waar volg ik al die punten? Op de site van Bert Kassies natuurlijk. Op die site vind je alles wat je maar kunt vinden over de Uefa cup en de rangschikking van de ploegen en landen.

Voor de echte voetballiefhebbers is deze site onontbeerlijk, al zeg ik het zelf…

En ik heb geen zin om een regenfrakske mee te zeulen! Laat het dus stoppen met regenen, en wel vanaf nu!

O wee als ik diene pipo tegenkom die de afgelopen dagen niets anders dan regendansen uitgevoerd heeft…

Dit jaar zijn we al twee dagen op de feesten geweest, maar op een moment dat we vroeger pas begonnen met feesten, gingen wij deze keer reeds huiswaarts.

De eerste dag, op zaterdag, zijn we er ’s middags reeds ingevlogen. Eerst met een aperitiefje op Stijn zijn appartementje, om vervolgens de openingsstoet eens van naderbij te bekijken. Na al die jaren Gentse feesten, was dit mijn eerste openingsstoet. Een verslagje kun je hier en hier vinden. Daarna stak echter een barstende koppijn stokken in de wielen, en aldus gingen we veel vroeger dan gepland huiswaarts.

Maandag was onze dag 2 van de Gentsche Fieste. Deze begon reeds vroeg met een ‘Middeleeuws ontbijt’ in het MIAT. Daarna hadden we een wandeling door het prinsenhof met als thema “Het prinsenhof achter gesloten deuren”. En deze gesloten deuren werden inderdaad geopend. We kwamen op plaatsen die anders onbereikbaar zijn: ondermeer de oude leeuwenkooien van het prinsenhof in de tuin van de Pater Karmelieten aan oudburg, het rabot, en de ‘crypte’ onder het Augustijnenklooster konden we bezichtigen.

De wandeling in de namiddag viel echter in het water omdat er te weinig inschrijvingen waren. Gelukkig viel mij nog een artikel van Gentblogt te binnen: speciaal voor de Gentse feesten kon je een boottocht maken langs Portus Ganda en de oude havendokken.

Zo gezegd, zo gedaan. Het was een aangename boottocht van een kleine twee uur, waarbij de toekomstvisie voor de oude havendokken uit de doeken gedaan werd.

Terug aangemeerd voelden we dat we reeds een ganse dag op schok waren, en aldus werd besloten om terug huiswaarts te keren.

Maar er komt kentering: donderdag, vrijdag en zaterdag hebben we ’s avonds afgesproken op de feesten. We zullen toch nog de Gentse Fiesten by night mogen meemaken!

We zijn benieuwd!

Toch hebben we nog veel te vertellen. Over de NMBS en mijn records bijvoorbeeld. Vorige week nog heb ik het drieste record gevestigd door een week lang serieuze vertragingen te hebben s’avonds. Blikseminslagen, seinstoringen, beschadigde bovenlading en vertraging wegens een ‘persoonsongeval’. We hebben het allemaal meegemaakt. Ik ben zelfs eens een uur vroeger vertrokken dan anders, om later dan anders thuis te komen. ‘t zat mij echt niet mee.

Dinsdag kwam echter de kentering. Sindsdien rijden de treinen stipt, heel stipt. Dit in combinatie met ‘metrogeluk’ (dat is als er een metro afkomt juist als je op het perron komt) hebben er voor gezord, dat er nieuwe records gevestigd zijn: gisteren 1u03 over het tracject gedaan (normaal is dit +/- 1h15), en vandaag hebben we dat record doorbroken: Deze ochtend heb ik het tracject afgelegd op net geen uur. De chrono klokte af op 59 minuten. Alles ging gewoon perfect. De trein was zelfs 5 minuten te vroeg in Brussel-Zuid.

Dat haal ik waarschijnlijk nooit meer.

Vandaar dat ik deze ochtend ervan geprofiteerd heb om dit blogje in een nieuw kleedje te steken. En laat dit een nieuw begin zijn!

Ik heb hier rechts trouwens ook haar “Obarometer” van De Standaard toegevoegd. Zo kun je haar online activiteit volgen…

Vaak gaat het zo:
– Ah? Al terug van uw reis?
– Da’s zeker dat, van afgelopen vrijdag
- En waar zijde geweest?
- Mexico
*De meeste mensen zetten dan een stap achteruit*
- en hoe zit het met de varkensgriep?
- Nog altijd gezond en wel!

Da’s ongelooflijk hoe snel de mensen schrik krijgen omdat je in Mexico geweest zijn, ook al was dit naar Cancun, meer dan 1000km van Mexico stad.

We zijn nu 6 dagen verder en ik heb nog altijd geen symptomen (alhoewel deze al lang zouden moeten uitgebroken zijn mocht effectief besmet geweest zijn), maar toch blijken nog enkele mensen schrik te hebben.

Zelfs op het werk ben ik door de Health en Security manager benadert geweest om er zeker van te zijn dat ik onmiddelijk naar de dokter ging van zodra een symptoom zou uitbreken.

Voorzichtigheid is goed, maar soms overdrijven de mensen toch wel een beetje.

Nu gaf Kalido vorige week een European Briefing in Londen, en opnieuw hadden ze aan ons bedrijf gevraagd om een presentatie te geven. Ondertussen ben ik de hoofdgebruiker van Kalido, dus deze keer was het aan mij om naar Londen te vliegen en een presentatie te geven. Volledig op de kosten van Kalido, jawel!

In tegenstelling tot de presentatie in Boston was mijn presentatie de enige ‘customer case study’ (en dus de enige spreker die niet van Kalido zelf was) en werd de presentatie gegeven ’s morgens tijdens de voltallige plenaire sessie .

Iedereen die mij een beetje kent, weet dat ik eigenlijk niet goed ben in talen. Tijdens de humaniora ben ik er welgeteld één keer door geweest voor Frans en Engels (en toch niet blijven zitten ), en ook tijdens de universitaire studies waren dit mijn voornaamste buispunten.

En dan naar Londen gaan om te presenteren Dit volledig op op kosten van een firma waarmee je samen werkt. Niet echt het moment om een barslechte presentatie te geven. Dat was natuurlijk ook niet goed voor de zenuwen.

Maar afgelopen woensdag heb ik dus al mijn Engelse leerkrachten lik op stuk gegeven. Want om het met de woorden van Jason Fiorotto, de Brand Manager van Kalido te zeggen:“Hi Vincent — Thanks again for participating in yesterday’s event… your presentation received the highest marks of any presenter!”

Ik moet wel zeggen dat ik op het moment door had dat iedereen effectief aan het luisteren was: er werd gelachen wanneer ze moesten lachen (ik vind humor in een presentatie dan ook belangrijk om de aandacht te houden). Ook de reacties tijdens de lunch waren lovend. Veel mensen (die ik van haar noch pluimen ken) hebben mij proficiat gewenst voor de presentatie en ook zijn er verschillende mensen extra vragen komen stellen.

Mijn zelfvertrouwen qua talen is er ineens heel wat op vooruitgegaan…

Hebben andere mensen deze fout ook, of ligt het hier gewoon aan de lokale server?

Het is alleszinds heel vervelend…