Welkom bij it's a mo! design

Heerlijk avondje komt eraan

2011-10-10T06:07:00.000-07:00

Niet alleen de kerstman is onderweg (zie vorige blog in verband met de kerstkaarten die je nu wel zo langzamerhand moet gaan bestellen bij mo!), ook sinterklaas komt er aan.
Nog snel een cursus nodig of op zoek naar een prachtig pak?
Ga dan snel naar Frans Koopal, voor de mooiste sinterklaas van het land!

Hoor de wind waait door de bomen.......

Ho ho ho, de kerstman is on it's way!

2011-10-07T02:17:00.000-07:00

And nothing is gonna stop him! Dus we kunnen ons er maar beter op voorbereiden. En ik, als echte kerst-gek word daar altijd heel blij van. Maar als druk baasje weet ik ook altijd dat ik de dag voor kerst nog al die kerstkaarten moet gaan regelen.....
Dat gaan we anders doen dit jaar. En wellicht hebben jullie daar ook wel behoefte aan. Dus bied ik jullie de mogelijkheid aan om kerstkaarten speciaal voor jullie te ontwerpen. Met daarop uiteraard je logo en wellicht zelfs al de naam, zodat je niet al die kaarten zelf hoeft te schrijven. En je ze dus zo in een envelop kunt sturen naar al je relaties en klanten. Of bij kunt sluiten bij je bestellingen en er toch een persoonlijke noot op kunt schrijven.
Ontwerp uiteraard passend bij jou, gemaakt door mo!

Prijzen vanaf circa 12 cent per kaart. Mogelijkheden voor ongevouwen kaarten (A5 of A6) of gevouwen kaarten (13,5 x 13,5 cm). Inclusief ontwerp en druk. vanaf 100 stuks. Alles full color gedrukt. Mail me voor de mogelijkheden. Want Santa Claus is coming to town!

Column- scheiden of wassen....

2011-08-22T08:39:00.000-07:00

Onverwachts word ik onverhoopt geconfronteerd met een scheiding in een relatie. Een scheiding vol verdriet, keuzes en emoties. Ik ga het niet hebben over de details van deze scheiding. Dat is a. niet relevant en b. niet echt koosjer tegenover de vriendin in kwestie. Daar gaat het ook niet om in deze column. Het is niet bedoeld om sensationeel nieuws te brengen. Mijn column is mijn manier om de dingen die mij bezig houden te delen met anderen die dat wel willen lezen.

Onverwachts dus werd ik geconfronteerd met de beëindiging van een relatie. Zittend aan de tuintafel op een feestje merk ik dat er meerdere scheidingen in de dop zitten aan deze tafel. Ik hoor trieste verhalen aan en ik moet onbewust even knijpen in mijn armen. Want wat prijs ik me gelukkig met een stabiele relatie. Met een man waarmee ik al bijna 13 jaar mee getrouwd ben. Lief en leed mee deel, en samen 2 kinderen mee heb.

Oh we zijn heus geen sprookjeshuwelijk. We kibbelen heel wat af, hebben allebei een eigen mening. En kunnen allebei even eigenwijs als koppig zijn. Ik wil graag een hond, manlief weigert. Is trouwens ook allergisch, maar dat is even bijzaak. Ik wil alles uit het midden, manlief wil alles in het midden. De ene keer win ik, alles hangt dus uit het midden, de andere keer wint hij, we hebben nog steeds geen hond. Meestal vinden we een compromis, en daar voelen we ons beiden prima bij.

Ik kan me geen leven voorstellen zonder deze prins op het witte paard, die voor me door het vuur gaat. Ik kan me niet voorstellen dat hij ooit verliefd zal worden op een ander, ik kan me niet voorstellen dat hij ooit zal zeggen dat hij me niet meer moet. En geloof me, ik geef daar plenty aanleidingen toe, maar mijn rots in de branding weet feilloos om te gaan met ontploffende hormonen en depressieve buien. Ik zie ons samen rustig oud worden (als onze gezondheid dat toelaat).

Naïef en onrealistisch? Ik ben er heilig van overtuigd van niet. Ik ken namelijk ook de andere kant van de medaille. Heb van huis uit meerdere echtscheidingen meegemaakt, op traumatische manieren. Ook zelf heb ik niet de juiste vriendjes gehad, dus ik weet donders goed wat er allemaal te koop is in deze wereld aan ellende. Het traumatische karakter van deze echtscheidingen heeft veel impact op me gehad. Nog steeds kan ik er verdrietig van worden. De slechte keuze in vriendjes was daar een gevolg van. Ik denk echter wel dat ik er van heb geleerd. Ik heb geleerd bij mezelf te blijven, van mezelf te houden en dat eerlijk het langst duurt. Ik heb dan ook heel bewust gezocht naar een relatie met iemand die me nam zoals ik ben, en die ik kon nemen zoals hij was. Een gelijkwaardige relatie, waarin beide partijen aan elkaar gewaagd zijn. Waarin we kunnen zeggen wat we vinden. Mijn hart is dus geen moordkuil meer. Nee, ik plemp alles waar ik mee zit, linea recta op manliefs bord. Zo, daar kan hij het mee doen. En ik weet dat ik dat veilig kan doen.

Ik prijs me gelukkig met manlief. Heel gelukkig, en zo’n middag in de tuin met al die trieste verhalen om me heen, bevestigen voor mij dat ik zuinig moet zijn op wat ik heb. Dochterlief weet het prima te verwoorden met kleuterlogica. Ik probeer haar uit te leggen dat er soms papa’s en mama’s zijn die nog wel van elkaar houden, maar niet meer samen willen of kunnen wonen. Dat ze dan gaan scheiden. Mijn 4-jarige roze meisje kijkt me aan met haar grote kijkers en antwoord: “ Dat gaat bij jullie nooit gebeuren, he mam. Want jij houdt heel erg van werken en dan moet papa de was doen.” Kijk dat is nou een prima basis om nog minimaal 13 jaar op door te gaan.

Eerste SAY MO! creatie

2011-04-14T01:35:00.000-07:00

Achter de schermen wordt er keihard gewerkt aan een unieke samenwerking tussen mo!, marijn van say no more en jessica van sew natural.
Waar werken die meiden dan aan? Er wordt gewerkt aan een webshop waarin we producten gaan aanbieden met als centrale leidraad het ontwerp van mo! Nieuwsgierig? Natuurlijk. Daarom een klein tipje van de sluier in de vorm van een koninginnedagshirt:

En geloof me, dit gaat een collectors item worden!

Bestellen? Mail: info@saymo.nl ovv de maat (kindermaten), en dan gaan wij zorgen dat je tijdig dit shirt in huis hebt.

nieuwe header voor pure-s

2011-02-09T02:33:00.000-08:00

Momenteel wordt er keihard gewerkt aan de nieuwe header voor pure-s; een eco-winkel met geweldig hippe producten. Van die dingen waar je echt vrolijk van wordt, dus echt een aanrader om eens te gaan shoppen op www.pure-s.nl.

Hierbij een impressie van de nieuwe header (under construction)

HippeShops Mo!gazine 2011

2011-01-04T05:15:00.000-08:00

Zoals de meesten al wel weten, heeft it's a mo! design een unieke samenwerking met www.hippeshops.nl.
In 2010 hebben we 2 keer een glossy uitgebracht: HippeShops Mo!gazine. Een glossy vol met webwinkels, maar ook een prijsvraag, lekkere leesartikelen, recepten etc. Een glossy gedrukt op A5 formaat, fullcolour en met een prachtige glans. Een glossy die je als webwinkel prima bij je bestellingen kunt bijsluiten.

Ook in 2011 gaan we het HippeShops Mo!gazine weer uitbrengen. En om hier een duidelijke structuur in aan te brengen, volgen hierbij de spelregels. Deze zullen ook op www.hippeshops.nl te lezen zijn. Hier kun je ook de 2 voorgaande edities eens op je gemak doorlezen. Want het magazine wordt ook altijd online geplaatst zodat je je klanten hier middels je nieuwsbrief op kunt wijzen.

De spelregels zijn als volgt:
* Het HippeShops Mo!gazine wordt gedrukt op A5 formaat
* Oplage 5000 exemplaren die evenredig over het aantal deelnemers wordt verdeeld
* Deelnemers die ook een betaalde dienst afnemen bij www.hippeshops.nl (bijvoorbeeld een advertorial) krijgen korting.
* Het magazine komt 4 keer per jaar uit
* Je kunt deelnemen per magazine, maar je kunt ook gelijk voor alle 4 magazines inschrijven. (facturatie per uitgave, zodat je niet in 1 keer een hoog bedrag krijgt)
* Je betaling dient volgens schema binnen te zijn, niet op tijd betalen is helaas niet meedoen. (les geleerd uit 2010, soms moet je heel lang achter betalingen aan)
* De opmaak gebeurd door mo!, jij hoeft alleen logo, afbeeldingen en steekwoorden aan te leveren. Uiteraard krijg je het resultaat eerst te zien en kun je feedback geven, die verwerkt zal worden.
* It's a mo! design en hippe shops houden zich het recht om zonder opgave van reden, deelnemers te weigeren
* Bij onvoldoende deelname, kan er worden afgeweken naar een dunner exemplaar. Iedereen zal daarvan op de hoogte worden gesteld.

spelregels

oplevering medio:

afbeeldingen aanleveren

betaling binnen bij mo!

feedback ronde start

feedback ronde eindigt

uitgave 1

eind februari

20-jan

10-feb

15-feb

uitgave 2

eind mei

20-apr

10-mei

15-mei

uitgave 3

eind september

20-aug

10-sep

15-sep

uitgave 4

eind november

20-okt

10-nov

15-nov

De kosten zijn:
- 1 keer deelname in magazine: 65,- euro
- 1 keer deelname in magazine, inclusief betaalde afname bij www.hippeshops.nl: 60 euro
- hele jaar deelname in magazine: 245,- euro (dus 4 keer, betaling per keer, dus 61,25 per keer)
- hele jaar deelname in magazine, inclusief betaalde afname bij www.hippeshops.nl: 230 euro.

alle prijzen zijn ex btw, maar inclusief opmaak van een halve pagina (die speels opgemaakt zal worden, voorbeelden op www.hippeshops.nl) en inclusief verzendkosten.

Vol is vol.

Belangstelling? Mail info@itsamodesign.nl

www.itsamodesign.nl
soms eigenwijs altijd stoer

Column werkende moeder deel 29

2010-12-22T13:24:00.001-08:00

Brief aan papa in de hemel.

Lieve papa, ik mis je soms zo erg. Ik mis je gemopper als ik te laat kwam op onze afspraak. Ik mis de kilo’s sinaasappels die ik op zaterdag van je kreeg, vers van de markt, waar ik een heel weeshuis mee kon voeden, omdat je vond dat ik te weinig vitamines at. Ik mis het gezellig een bakkie bij je doen in je stamcafe op het plein. Ik mis die nonchalante blik waarmee je keek als er iemand vroeg of ik jouw dochter was. Maar ondertussen spatte jouw trots-zijn er kilometers dik van af.

Heel lang heb ik je niet mogen kennen. Allerlei omstandigheden hebben er voor gezorgd dat je al heel vroeg uit mijn leventje verdween en ik opgroeide bij mama. Er werd nooit over je gesproken, het onderwerp was eigenlijk een beetje taboe. Maar diep in mijn hart wist ik wel dat je er was. Toen ik rond de 20 was vond ik dat als niemand dan iets deed, ik zelf maar eens actie moest ondernemen. En ik ging op zoek naar je. Wat was dat raar om plots tegen over iemand te staan die dan je vader is. Iemand die je niet kent, en die je op straat waarschijnlijk zo voorbij was gelopen.
Zo onwennig als dat het in het begin was, zo vertrouwd was het al binnen korte periode. Minimaal een keer per week ging ik bij je langs. Je wilde de tijd inhalen, maar je wist dat dat niet kon. Je had zoveel gemist en dat deed je pijn. De eerste keer naar school, leren fietsen zonder zijwieltjes, mijn diploma-uitreiking. Allemaal momenten waar je zo graag bij had willen zijn, maar die je hebt gemist. Vol trots vertelde je telkens weer het moment waarop je volledig verliefd mij de eerste keer op je arm kreeg. Een moment die gelukzalige gevoelens bij je opriep, omdat dat een van de weinige momenten was in je leven waarop je echt gelukkig was.
We leerden elkaar kennen en vertrouwen. Wat herkende ik veel dingen van jou in mij. Mijn creativiteit maakte bij jouw ook weer weggestopte passies los, en je was enthousiast over mijn werk voor school, maar ook super kritisch. Die schaduw heb je te donker aangezet, dat lettertype is echt niet mooi erbij. En ook al had je het niet breed, je zorgde er elke zomer voor dat je geld had om een deel van mijn studie te kunnen betalen.
We hadden lange gesprekken. Over de vele donkere gaten in je leven. Over het gevoel dat ik zo goed herkende van angst, verdriet en depressies. Maar ik kon je daar niet bij helpen, omdat ik er zelf nog zo midden in zat. Ik heb je verwezen naar professionele hulp en je bent voor mij daar ook naar toe gegaan. Helaas werd je op een wachtlijst gezet, met de melding om over 3 maanden maar weer terug te komen, omdat je dan aan de beurt was. Jij kon die 3 maanden niet meer aan.
Lieve papa, ik mis je soms zo erg. Vooral nu de kerst er weer aan komt en oud en nieuw. De laatste jaren vierde ik dat graag bij jou en je vriendin. Vooral met oud en nieuw was het fijn. Dan aten we oliebollen en daarna gingen we de stad in om naar het melkbussen schieten te kijken. Wat had ik er veel voor over gehad om jou hier met de kerst ook aan het kerstdiner te hebben. Ook al zou je hebben zitten mopperen op jouw quasi brommerige manier over het feit dat ik niet kan koken, en je me ook echt alles zou moeten leren.
Je was geen doorsnee vader, je was geen rolmodel. Je vloekte, je mopperde, je was soms te recht door zee. Je was dwars, maar ook zorgzaam en je zat dagelijks in de kroeg. Maar je was mijn vader, je was er voor mij en dat was voor mij meer dan genoeg. Ik heb zoveel van je geleerd, je hebt zoveel voor mij betekend. Daarom, ik mis je soms zo erg. En ook al weet ik dat je bij me bent en trots bent op me in de hemel, toch had ik zo graag gewild dat je die 3 maanden door had weten te komen, zodat ik je alle gemiste herinneringen via mijn kinderen had kunnen meegeven.

Column werkende moeder deel 28

2010-12-21T13:24:00.000-08:00

Zo tegen het einde van het jaar ga ik onbewust altijd even terug door het jaar. Zoals alle jaren was dit ook weer een enerverend jaar met heel veel verdrietige momenten, maar ook mooie momenten. Eigenlijk een doodnormaal jaar, want ieder jaar kenmerkt zich met verdrietige en mooie momenten. Helaas ben je geneigd vooral de verdrietige momenten te onthouden, maar ik ben er van overtuigd dat er meer mooie momenten zijn geweest dan verdrietige.

Het lullige is alleen dat die verdrietige momenten er zo ontzettend inhakken. Zo hadden wij dit jaar 3 overlijdens binnen 2 maanden. En dan niet gewoon van mensen die je wel kent, maar daar blijft het dan bij. Nee, het waren mensen waar we erg close mee waren en die we gewoon wekelijks zagen. Eerst overleed mijn opa, daarna overleed de opa van mijn man. Op de dag van zijn begrafenis kreeg een tante een infarct en zodoende hadden we een week later weer een begrafenis. Dat is wreed, dat is hard en dat is heel erg verdrietig. Maar wat een geluk dat wij in het bezit zijn van een familie die zo close is, en dat met elkaar opvangt. Vooral bij het overlijden van de opa van mijn man, met de hele familie hebben we samen alles kunnen regelen. Zo mocht ik de overlijdenskaart maken, waardoor dit een hele speciale kaart is geworden. En opa vouwde altijd kleine kraanvogeltjes, dus met alle kinderen hebben we een spoedcursus kraanvogeltjes vouwen gevolgt op You-Tube, en zijn hele kist was bezaait met kraanvogeltjes. Wat mooi dat we dat samen mochten delen, en wat missen we hem.
Voor onze kinderen was dit alles ook een flinke aanslag. Hoe verklaar je zoveel overlijdens in 2 maanden? En dan komen er onverbiddelijk ook andere vragen. Zoals, waar is jouw papa eigenlijk, mam? Komt daar dan een zelfmoord bij van een bekende Nederlander (Antonie Kamerling) en je wordt direct weer geconfronteerd met het grote gemis dat al jarenlang een groot gapend gat heeft geslagen in mijn hart. Maar hoe mooi is het dan op een avond in de auto te zitten en je dochter dan op de achterbank te zien zwaaien naar de sterren. Want dat zijn mijn opa’s, he mam? En ze kijken naar ons he?
Het was een enerverend jaar, zoals ik al aangaf. Niet alleen deze overlijdens hadden hun weerklank, ook mijn nieuwe grote stap, was heel bijzonder. Na jarenlang callcenter manager te zijn geweest, waarbij ik me de laatste jaren echt niet lekker in mijn vel voelde zitten, heb ik dit jaar de grote stap gewaagd om voor mezelf te gaan beginnen als grafisch ontwerper. En geloof me, het was eng. Het was één groot donker gat waar ik in viel, en wat heb ik vaak getwijfeld. Ik heb heel wat keertjes huilend op de trap gestaan, omdat ik niet wist of het allemaal wel ging lukken. Ik heb gehuild, getwijfeld, gevloekt en geknokt. Alsof mijn leven er van af hing.
En wat ben ik blij dat heb doorgezet. Met hulp van heel veel vrienden. Vrienden die ik al jaren heb en die in me geloofden en geloven. Vrienden die me hebben geholpen, de ene keer met uitleg, de andere keer met een schouder. Maar vooral hebben ze me geholpen met het geloven in mezelf. Hoe gezegend ben ik met het feit dat ik via het social medium Twitter nog meer vrienden heb gevonden. En let op, ik beschouw heus niet al mijn volgers als vrienden, maar ik heb er een aantal goeien tussen zitten. Wildvreemde mensen, die je nog nooit hebt gezien (inmiddels de meesten wel), nog nooit hebt gesproken (dat dus ook), maar die op een of andere manier op dezelfde golflengte zitten.
Ik geloof in dat dingen voorbestemd zijn. En dus ook dat je bepaalde mensen ontmoet omdat dat zo moet zijn. Mensen die zoveel ‘in common’ hebben, dat het lijkt alsof je ze al jaren kent. Zonder de mensen die ik beschouw als mijn vrienden, was dit een heel zwaar jaar geworden. En ja, er zijn momenten dat ik het liefst even onder de dekens kruip. Dan wordt het allemaal even een beetje te veel en wil ik het liefst de hele dag huilen. Dat zijn de dagen waarop de zwarte gaten in je hart onverbiddelijk aanwezig zijn. Al het gemis en al het verdriet, als een zware last op je schouders leunt. De momenten waarop ik vroeger eenvoudig depressief had kunnen worden. De momenten waar ik nu, na een warme douche of fijner, een lieve schouder, gewoon weer bovenop krabbel. Wat heb ik weer veel geleerd dit jaar! En wat prijs ik me rijk.

Column werkende moeder deel 27

2010-12-06T13:57:00.001-08:00

Zuchtend ziet manlief dat de december maand weer in aantocht is. Hij houdt veel van zijn vrouw, maar er zijn grenzen. Al ruim voordat het ook daadwerkelijk december is, begint zijn vrouw te zeuren. Hij kan geen winkel meer in met zijn vrouw, want dat vreselijke ding koopt zich helemaal ziek. Alles wat blingt, glimt en zingt, moet mee naar huis. En manlief kan er niet meer tegen.

Kijk, als zijn vrouw nou niets zou hebben van die zooi, dan kon hij er nog wel mee leven. Maar er is meer dan genoeg aanwezig in huis. Sterker, de halve zolder staat er mee vol. En toch moet er elke keer weer iets bij. Nog meer bling, nog meer glim en liefst inclusief zing.
Manlief zucht en zwoegt. Hij denkt koortsachtig na. Hoe komen we deze maanden weer door. Niet alleen moet hij voorkomen dat vrouwlief het hele huis gaat verbouwen, hij moet ook zorgen dat alles op de juiste tijd gebeurd. En dat is lastig, met zo’n ongeduldig ding. Het ongeduldige ding die hem het liefst al medio november mee sleept. Winkel in, winkel uit. En overal vindt ze weer bling en glim met zing. Vooral die zing, daar heeft manlief een broertje dood aan, want die zing moet aan. En het liefst allemaal tegelijkertijd.
Zijn vreselijke vrouw staat dan in zo’n gangpad, klappend in de handen en springend van plezier alle zing aan te zetten. Ze maakt er een spelletje van om al die zing op hetzelfde moment aan te krijgen. Dat lukt natuurlijk niet, maar vrouw blijft het proberen. En ondertussen kiert ze als een blij kind dat het allemaal zo leuk is. Manlief geneert zich enigszins. Hij ziet de andere mensen kijken naar zijn vrouw. En hij vraagt zich werkelijk af waarom hem dit moest overkomen. Waarom heeft hij geen gewone vrouw die op een normale manier om kan gaan met kerst. Nee, van alle vrouwen op aarde heeft hij er een die helemaal gek is op de kerst.
Manlief sleept vrouw met veel pijn en moeite weg uit het gangpad met alle zing. Als vrouw zich om draait om weer in een AHHH uit te barsten bij een of ander kersthertje, gooit man snel die bling en de glim en de zing weer terug in de schappen. Behendig loodst manlief vrouw door de winkel richting uitgang. Streng spreekt hij haar toe, dat er geen bling, glim en zing in komt tot na 5 december. Het liefst zou manlief de kerst pas later binnen laten komen, maar manlief is een verstandig man, hij weet dat hij het niet verder moet pushen.
Op 5 december weet hij dus dat de halve zolder naar beneden wordt gehaald. Aangezien er zoveel bling, glim en zing is, duurt het wel een paar dagen voordat alles op zijn plek staat. Manlief gruwelt al bij de gedachten, want hij weet dat hij dus een paar dagen moet springen door de woonkamer over de dozen en de inhoud daarvan. Hij weet ook dat binnen niet genoeg is voor vrouw. Nee, kerst moet ook naar buiten. Het hertje gaat in de tuin en de ster moet op de schuur. Vrouw wil liever nog meer en zeurt ieder jaar manlief aan zijn oren. Maar hij doet alsof hij doof is, in de wetenschap dat vrouw hoogtevrees heeft en dus toch niet zelf de ladder op durft om de lampjes over de nog van het huis te laten gaan. Want als vrouw dat wel had gedurfd.....
Als het huis dan helemaal in kerstsfeer is gebracht, wordt er continue kerstmuziek opgezet. Want vrouw houdt van zing. Als vrouw dat dan ook nog een beetje zou kunnen, zou het niet zo erg zijn. Maar zijn vrouw, uitgerekend zijn vrouw, kan nog niet eens lang-zal-ze-leven in de maat klappen. Om over die kerstliedjes maar te zwijgen. Vrouw interesseert het geen malle moer. Vrouw schalt keihard mee met Mariah Carey of met Bing Crosby. Vrouw hou-ou-ou-oudt van de kerst. En vrouw neemt in haar over-enthousiasme ook de kinderen mee. Dat baart manlief zorgen. Dochter wil met de kerst alleen nog maar in haar kerstvrouwen jurkje. En beide kinderen lopen vrijwillig de hele dag met een hertengeweitje op. Manlief zucht. Hij heeft het zwaar. Met zijn vrouw. Zijn vrouw die de hele dag in de weer is met bling, glim en zing. Tussendoor ziet manlief met angst en beven dat vrouw bezig gaat het kerstdiner samen te stellen. Ook hier slaat vrouw volkomen door. Acht gangen zijn geen uitzondering bij deze kerstminnende vrouw. Manlief verweert zich ferm: “ Nee, dit jaar niet meer dan 3 gangen!” Gelukkig hij vindt bijval van zoon, die vind 3 ook meer dan genoeg. “Meer krijg ik echt niet op, mam!”
Vrouw knikt dat ze zich zal proberen te schikken, maar troost zich met nog meer bling, glim en zing. Wordt het toch nog een gelukkige kerst.

Column werkende moeder deel 26

2010-12-01T01:22:00.000-08:00

Ik zie op de televisie het clipje van Ramses Shaffy, Liesbeth List en Alderliefste met de prachtige song Laat me. De tekst raakt me, vooral het stukje over vrienden die je wel hebt, maar soms uit het oog verliest.
En met een glimlach beland ik een aantal jaren terug in de tijd. Ik werkte toen nog op een callcenter als callcentermedewerker. Het was mijn laatste dag in die functie want ik had promotie gemaakt. Het was al laat in de avond, het was donker buiten en rustig op de vloer. Op de automatische piloot nam ik de telefoon aan, sprak de openingszin en noteerde de naam van de klant.
Normaal gesproken luister je daarna aandachtig naar de vraag van de beller. Alleen deze keer lukte dat niet. Die naam, die naam, die kwam me zo bekend voor. Mijn hersens kraakten, ik kon hem niet zo snel plaatsen. Of wel, maar dat kon toch niet?
De beller aan de andere kant van de lijn ratelde maar door. Over een mobieltje en de unlockcodes die ze wilde. Maar ik was er niet bij met mijn hoofd. En opeens vroeg ik, zonder dat ik controle had over mijn gedachten: wonen jouw ouders daar en daar? De beller reageerde niet eens verbaasd en antwoorde dat dat niet het geval was. Ik was even in de war. Niet? Woonden haar ouders niet daar?
De beller ratelde onverstoorbaar verder. Ze wilde die codes hebben voor haar mobiel want ze was ontevreden over ons netwerk in haar woonplaats. Ik hoorde het wel, maar heel vaag op de achtergrond. Even schoot door me heen dat als de klant een klacht over me zou indienen ik mijn promotie wellicht wel kon vergeten. Ik moest haar gaan helpen. Maar dat lukte me niet. Ik kende haar, dat wist ik zeker.
Ik voelde dat de klant nu een vraag van mij verwachte of een actie. Ze was even stil, en ik....ik wist het opeens. Hoe kon ik het nou vergeten? Mijn allerliefste vriendinnetje tijdens mijn studententijd. Jarenlang hadden we lief en leed gedeeld. En vooral leed, want wat hebben we geworsteld met ons verleden. Bijna dagelijks aten we samen, de ene dag kookte zij, en de andere dag kookte zij ook. Ons favoriet was gehaktballen met spinazie. En een keer per week aten we samen in het studentencafe om de hoek.
We zagen elkaar dagelijks, hadden de zelfde humor en zelfde interesses. Samen keken we wekelijks naar All You Need Is Love, toen nog super populair. Op haar studentenkamertje met z’n tweeen op onze knieen voor de tvkast. Of eigenlijk met onze kop in die kast omdat het oude teveetje nog nauwelijks meer geluid produceerde. We misten geen aflevering! Een korte periode woonde ik zelfs in het zelfde studentenhuis. Samen met mijn Bart poes die spontaan een keer bij haar in bed pieste. Ik geneerde me dood en was bang dat ze niet meer mijn vriendinnetje wilde zijn. En haar ouders werden spontaan ook mijn paps en mams. Alsof het nooit anders was geweest en ik er altijd al bij had gehoord.
Die laatste dag in mijn functie als callcentermedewerker had ik mijn vriendinnetje die ik door allerlei vage redenen (ze ging naar Italië, ik verhuisde van plaats etc) uit het oog was verloren, had ik nu zomaar aan de telefoon. Ik gilde bijna: je bent NIC!
Het was even stil aan de andere kant van de lijn. Ik was natuurlijk in de tussentijd getrouwd dus gebruikte nu mijn getrouwde naam. Daarom had ze me niet herkend. Nog hetzelfde weekend zat ze met haar toen nog vriend bij ons in de woonkamer. Uiteraard aten we gehaktballen met spinazie! Wat ben ik blij dat ik haar weer heb gevonden. Ik mocht bij haar trouwen zijn en toen haar eerste zoon werd geboren, reden we half in de nacht door half Nederland heen om bij haar te mogen zijn. Op een van de laatste dagen van haar vader waren we samen bij haar ouders. Een verdrietig maar oh zo bijzonder moment. Die ik met haar en haar familie mocht delen. Mijn familie, want zo voelt het na al die jaren.
Volgend jaar vieren we dat we al 20 jaar vriendinnen zijn. Toeval? Nee, het heeft zo moeten zijn.
Ik zal m'n vrienden niet vergeten,
want wie me lief is blijft me lief.
En waar ze wonen moest ik weten,
maar ik verloor hun laatste brief
Ik zal ze heus wel weer ontmoeten,
misschien vandaag, misschien over een jaar
Ik zal ze kussen en begroeten,
komt vanzelf weer

Column werkende moeder deel 25

2010-11-19T02:34:00.001-08:00

Mijn man en ik zijn nu ruim 14 jaar samen en in die periode zijn we al menigmaal verhuist. Niet dat mijn man zo’n verhuizerig typje is, nee, het is meer dat ik om de zoveel tijd een onverklaarbare drang heb om te gaan verhuizen. Alhoewel? Ik ben er voorlopig wel van genezen! Die roze wolk die ik rondom het thema verhuizen had bedacht, is na meerdere verhuizingen volkomen verdwenen en dus een knappe gast die me nu weer aan het verhuizen krijgt.

Onze eerste verhuizing was nog wel de leukste verhuizing. We gingen van een klein koud flatje zonder verwarming naar een degelijke eensgezinswoning met alle luxe die ik me kon voorstellen. Vooral het feit dat ik weer gewoon kon douchen met centrale verwarming maakte dat ik me in opperste jubelstemming bevond. Het was een prima huis, lekker ruim, grote ramen en een tuin op het Zuiden. Het was alleen huur en na diverse keren navragen bij de woningbouw, bleek dat dit huis het enige rijtje huizen was die niet op de nominatie stond om verkocht te worden aan de huurders.
Aangezien we toch graag wilden kopen kwamen we weldra terecht in de wereld van de nieuwbouw. Wat een vreugde, vanaf het begin betrokken zijn bij je nieuwe huis. Ik als bezig bijtje had natuurlijk in no-time een heel moodbord gemaakt met de volledige inrichting van ons huis-to-be. Maar wat duurt dat bouwen dan lang, voor zo’n ongeduldig ding als ik, en wat ziet zo’n kaal huis er dan klein uit. Na een jaar was het eindelijk klaar en kregen we de sleutel. Enthousiast als we waren (met de nadruk op waren) hadden we besloten alles zelf te gaan doen. De muren, de natuurstenen vloer in de gang en de keuken en natuurlijk de KEUKEN. Verstandig als we waren hadden we de badkamer wel laten doen, en achteraf was dat een hele opluchting. Want wat was het veel werk. En met een kleuter in huis die ook mee wilde helpen, schoot het allemaal niet op.
Deze werkende moeder had uiteraard in excell en heel schema gemaakt met de planning. Dag 1: muur slaapkamer 1 met kleur x. Tevens voorstrijken slaapkamer 2, etc etc. Een planning die er voor moest zorgen dat binnen 3 weken ons gehele huis gereed moest zijn. Uiteraard werkt dat niet zo, want de rode muur die ik bedacht had in de woonkamer moest niet 2 keer gedaan worden, maar wel 4 keer. En halverwege deze vakantie kwam er een telefoontje van het werk, dat er een crisis was die alleen door mij opgelost kon worden. Zuchtend kwam ik de trap af, legde de roller in de bak en ging manlief vertellen dat ik 2 dagen terug moest naar kantoor.
Bovendien hadden we bedacht dat we zelf de keuken wel zouden plaatsen. Grote misrekening. Op zich is een keuken plaatsen niet zo heel lastig, ware het niet dat we een ikea keuken hadden gekocht. Op zich is er ook nog niets mis met een ikea kijken, ware het niet dat die keuken in 3 miljoen stukjes aan kwam. En ga dan maar eens puzzelen om die keuken in elkaar te krijgen. Zouden we volgens mijn prachtige planning 2 dagen hebben voor de keuken, we waren er uiteindelijk een dikke week mee bezig. Dus daar stond ik als volleerd manager met een waardeloos schema.
Vervolgens kwam nog de ergste klus van het onderwerp verhuizen. Inpakken en je oude huis opruimen. We hadden daar een hele grote zolder met vlizo trap. Nooit meer een vlizo trap, want je mikt van alles op de zolder, doet het luik weer dicht en het is opgeruimd. Tot dat ene moment dat je die zolder moet gaan leeg halen. Hamsterig als wij zijn, betekende dat 3 containers met afval. Want werkelijk waar, wij bewaren alles. Dozen van de tv, videorecorder, dvd spelers, maar ook van fotocamera’s en baby-speelgoed. En dan nog maar te zwijgen over onze schoolboeken, die wellicht ooit nog handig zijn. Ik zou niet weten voor wie, maar je weet het maar nooit. Wat een ontzettende troep. Dus alles ging weg en we verhuisden de uitgezochte spullen naar het nieuwe huis. Wederom met grote zolder.
3 jaar later en een kind rijker, besloot deze moeder nog vol met zwangerschapshormonen dat er toch nog een keer verhuist moest gaan worden. Papa die de vorige verhuizing nog vers in het geheugen had, protesteerde nog voorzichtig. Maar het mocht niet baten. Er zou en moest verhuist worden. Op hardhandige wijze werden er korte metten gemaakt met iedere vorm van roze wolk omtrent verhuizingen.
Ging de verkoop van het oude huis heel rap, de rest was drama. De oplevering van het nieuwe huis werd onverwacht vertraagd. Hierdoor hadden we zeggen en schrijven 5 dagen de tijd om over te gaan, omdat de nieuwe kopers snel in het huis wilden. Dat de keuken niet direct geplaatst kon worden, wisten we omdat het allemaal in stroom versnelling was gegaan. Maar de schilder die het huis zou spacken (ja, we hadden wel wat geleerd van de vorige verhuizing) kwam niet op vrijdag opdagen, maar pas op zaterdag. Hij zou zondag klaar zijn, omdat maandag de vloer gelegt zou worden, maar uiteraard stond hij nog te spacken terwijl de vloer beneden werd gelegt. De vloerenboer zou dinsdags klaar zijn, zodat we woensdags konden verhuizen. En natuurlijk, stonden we woensdags te verhuizen tussen een vloer leggende boer in.
En zelf verhuizen met 2 kinderen om je heen....het is echt een afrader. We hebben het gered, maar we zijn samen 20 jaar ouder geworden in die week. Plechtig liet mijn man me beloven dat als we ooooooit weer zouden gaan verhuizen, echt alles gedaan moest worden. Zelfs het verhuizen. Ik begin daar echt niet meer aan, mopperde hij nog na. Mama knikt. Voor een keer moet ze hem toch wel heel erg gelijk geven.
Moraal van dit verhaal? Als de vloerenboer niet boert, en de schilder niet spackt, dan is het nog geen zomer. Of te wel; moeders blijft zitten waar ze zit en bij iedere sprankje van enige verhuis-gedachten haalt ze de herinneringen op van de laatste verhuizing. Maar of ze er al echt van geleerd heeft......

Nieuwe banners voor nieuwe webwinkel: Voetsies.com

2010-11-17T00:26:00.000-08:00

Momenteel ben ik bezig met de huisstijl van Voetsies.com. Een online kinderschoenen winkel met schoenen die vooral uit Amerika komen.

Hierbij vast een sneek preview van de reclame banner. Let op: deze zijn nog under construction. Maar dan heb je een indruk. De schoenen zijn té cute! Hou de site dus vast in de gaten!

column werkende moeder deel 24

2010-11-10T14:17:00.000-08:00

Als je moeder bent, kom je soms in lastige situaties terecht. Een taak van moeder is immers niet alleen zorgen dat de kinderen iedere morgen hebben ontbeten, met twee woorden spreken, weten dat je links en rechts moet kijken bij het oversteken en zorgen dat de tanden zijn gepoetst voor het naar bed gaan. Nee, de taak van moeder is veel omvattender.

Niet alleen zijn we vanaf de geboorte van ons moederschap gebombardeerd tot wandelende agenda, waar dan ook het hele gezin blindelings op vaart. Hoe curieus is deze taak? De hele Nederlandse economie zou spontaan instorten als wij moeders deze taak niet zo getrouw en accuraat zouden uitvoeren. Geen enkele man zou op tijd op zijn werk zijn. Balletjuffen zouden zonder werk zitten, omdat de kinderen niet op komen dagen. Voetbalclubs zouden leden-loos zijn, omdat geen enkel jongetje zijn voetbalschoenen kan vinden. Huiswerk zou nooit meer gemaakt zijn door de pubers, en ze zouden al helemaal geen lessen meer kunnen volgen, omdat de fietsen al maanden met lekke bandjes in de schuur staan en het busabonnement al jaren is verlopen.
Deze door vele mannen onderschatte taak van agenda-beheerder, planner, secretaresse (schat, vergeet je niet dat je morgen om half 9 de kinderen weg moet brengen...), boodschappen-overbrengster (beste juf, onze zoon moet morgen middag naar de tandarts...)en regelneef (als jij nou de oudste naar pianoles brengt, dan pik ik ondertussen de jongste op en kook ik het eten, zodat we daarna ook nog een warme hap hebben)behoort nou eenmaal bij het moederschap, en wij vrouwen vervullen die taak met vlag en wimpel.
Lastiger is echter de rol van moeder die moeilijke begrippen en onderwerpen uitlegt. Dat kan heel feitelijk zijn, zoals onze zoon die op 4 jarige leeftijd ging vragen waarom water doorzichtig is. Toen ik laconiek antwoordde dat dat was omdat het anders geen water was (vond het zelf wel leuk gevonden) viel een afwijkende blik mij ten dele. Dit was niet het gewenste antwoord en zoonlief bleef drammen om het correcte antwoord. Had ik maar vast geweten dat zoonlief erg hoog begaafd is, dan had ik me beter kunnen voorbereiden, maar zo slim was ik dan zelf weer niet. Uiteindelijk heeft hij het er maar bij gelaten en ik vermoed dat hij het zelf heeft opgezocht in een van zijn wetenschappelijke boeken of tijdschriften.
Maar, met dat feitelijke kom je nog wel weg. Ik verwijs nu gewoon naar een van zijn boeken of laat hem het opzoeken op internet. Wat ik veel lastiger vindt zijn de onderwerpen die met het leven te maken hebben. De seksuele voorlichting van onze zoon heb ik fijntjes doorgeschoven naar manlief. Ga jij dat maar uitleggen!, zei ik met een grijns. En ik was blij dat hij dat deed, want wat weet je als moeder nou van dat soort dingen. Nu onze dochter naar de kleuterschool gaat, vind ik dat ik haar ook maar eens moet gaan uitleggen dat er soms mensen zijn die dingen met je willen doen, die niet horen. Die niet mogen. Waar ik haar tegen wil en moet beschermen. Maar god, wat vind ik dat lastig. Hoe leg je aan zo’n lief klein meisje uit, dat er zulke perverse viespeuken op deze aarde rond lopen? En hoe doe ik dat, zonder dat ze haar natuurlijke charme en onbevangenheid verliest. Ik vind dat lastig. Ik vind dat eng.
Ook lastig zijn thema’s als de dood. Niet zo zeer omdat ik dat eng vind, want dat vind ik niet. Maar hoe leg je uit dat iemand nooit meer wakker wordt, zonder dat ze er bang voor wordt. Een kindje op het dagverblijf (die een broertje had verloren bij een miskraam van haar moeder) heeft maanden niet durven slapen, omdat ze bang was ook niet meer wakker te worden. En vroeg of laat wordt je er mee geconfronteerd. Vroeg of laat moet je gaan uitleggen hoe het zit. Zo werden wij een paar maanden geleden in korte tijd 3 keer geconfronteerd met overlijdens die heel nabij waren. Vooral het overlijden van opa, had veel impact in onze hechte familie. We hebben de kinderen overal bij betrokken en aan de jongste hebben we verteld dat opa nu een sterretje is geworden. Net als de poes.
Vanavond zaten we in de auto. Het was al donker en madammetje zat achterin volop te kleppen. Kijk, riep ze blij, ik ziet sterre. Dat is opa! En die ster er naast, da’s me poes. Ze zwaait vrolijk en geeft handkusjes. Ik voel me helemaal warm worden

Column werkende moeder deel 23

2010-10-07T04:47:00.001-07:00

Ik lees in de krant het schokkende bericht dat Antonie Kamerling zichzelf van het leven heeft beroofd. Het brengt een schok teweeg bij me, omdat ik weet hoe de nabestaanden zich nu moeten voelen. Ik lees op twitter de vele reacties, de ontroerende woorden, de geschokte woorden, maar ook de woorden over lafaard en egoist. Het kan niet anders dan dat ik hier iets over moet schrijven. Niet om meningen te veranderen, niet om me belangrijk te voelen, maar wel omdat ik het zo voel.

Jarenlang ben ik depressief geweest. Iemand die dat niet is geweest, weet niet hoe dat voelt. Troostende woorden als kop op, er zijn ergere dingen, zijn de grootste dooddoeners. Het is niet iets wat je met een aspirientje kunt afdoen. Het is niet iets wat je verzint of met een uurtje sauna wel weg gaat. Het is iets wat in je hele lijf zit, in je hart, in je adem, in je geest. Als je echt depressief bent, zie je het gewoon niet meer. De eerste lentestralen, de lammetjes in de wei, de vrienden die je hebt, je ziet het niet meer. Je hele leven, de hele wereld hangt als een loodzware jas om je heen. Als zware wattige wolken die een mistige nevel om je lijf creeeren. Je kunt nauwelijks ademenen, het is alsof je in de zwaarste mist die je ooit hebt mee gemaakt loopt. Er is geen enkel lichtpuntje te bekennen en ook al hoor je stemmen, door de mist zie je niemand. Je bent helemaal alleen.
In de periode dat ik depressief was, had ik een heel slecht zelfbeeld. Ik vond dat ik niet belangrijk was om er te zijn. Iedereen verdiende het om te mogen leven, behalve ik. Sterker, ik vond dat ik het niet waard was om ook maar een teugje zuurstof in te ademenen. Deze zuurstof was te kostbaar om aan mij te besteden. En op een dag bedenk je dan dat het beter is voor de wereld om er niet meer te zijn.
Dat is niet iets waar je vandaag ineens opkomt. En het is ook niet zo dat helemaal niemand daar met je over praat. Natuurlijk zijn er vrienden die zien dat het slecht met je gaat. Die met je praten en je eruit proberen te halen. Maar als een depressie zo diep zit, dan worden de woorden niet meer gehoord. De woorden vinden je hart niet meer, omdat je je hart volledig hebt uitgeschakeld. Het is een proces van weken, maanden en soms jaren. Het sluipt er in, en neemt steeds meer bezit van je leven.
Ik beken, ik heb diverse keren op de brug gestaan en gekeken naar het wassende water. Maar mijn angst dat ik ook dat zou laten mislukken, en ik dus niet zou komen te overlijden, heeft me er van weerhouden. Wellicht ook mijn angst voor de dood, die wellicht nog groter was dan mijn angst voor het leven. En gelukkig, zeg ik nu! Want ik ben er met heel veel hulp bovenop gekomen. Sterker, het heeft me heel sterk gemaakt en ik ben trots op wie ik ben en mijn leven. Ik heb mijn leven op orde, ben getrouwd en heb 2 prachtige kinderen.
Helaas ben ik in diezelfde periode, dat ik aan mezelf heb gewerkt, nogmaals geconfronteerd met een dergelijke depressie. Mijn vader is uit het leven gestapt in die periode. Hij had hulp nodig, heeft hulp gevraagd, maar de instanties vonden het nodig hem op een wachtlijst te plaatsen. Ik kan nu heel boos worden dat hij dat heeft gedaan. Ik kan hem een lafaard noemen of een egoist. Maar ik weet dat hij dat niet is. Het vergt heel veel moed om deze stap te nemen. Ik weet dat als hij ook maar 1 lichtpuntje had kunnen zien in die mist, hij deze stap niet had genomen. Omdat ik weet dat het allerliefste wat hij had in deze wereld, dat was ik. En ik weet dat hij er alles voor overhad gehad, om er bij te zijn als ik zou trouwen, mijn kinderen zou krijgen.
Ik ben wie ik ben. Met al mijn zwakheden en mijn sterke punten. Ja, ik heb daar hulp voor gehad en gelukkig heb ik iets met die hulp kunnen doen. Het heeft jaren gekost om mezelf te vinden, om in mezelf te geloven. Mensen mogen een mening over me hebben, mensen mogen me zwak vinden. Maar ik weet als geen ander hoe hard ik moeten knokken voor mijn leven. En ik weet ook hoe moeilijk het is geweest en hoe vaak ik heb willen opgeven.
Beste Antonie, beste familie, hou van hem zoals je altijd hebt gedaan.
Lieve papa, ik hou van je!

Column werkende moeder deel 22

2010-10-05T12:46:00.001-07:00

Vandaag is ons kleine meisje voor het eerst naar de kleuterschool geweest. Om te wennen weliswaar, maar toch. Naar school. Wat een mijlpaal. Wat wordt ze al groot.
Oh wat weet ik nog maar al te goed hoe ze in mijn buik zat. Toen was het al een kleine druktemaker en heb ik heel wat blauwe plekken gehad en pijnlijke ribben door haar gespring. En het was geen roze wolk die zwangerschap. Iemand die ooit bij mij in de buurt gaat lopen beweren dat zwangerschappen zo leuk zijn, stamp ik hoogstpersoonlijk in elkaar.
Negen lange maanden heb ik meerdere keren per dag met mijn hoofd in de toiletpot gehangen. Ik werd echt overal misselijk van. De geur van eten kon ik negen lange maanden niet verdragen. Boodschappen doen was dus echt rampzalig, want ik liep kokhalsend door de supermarkt. Nooit waren wij zo snel klaar met boodschappen als in die periode. Karretje pakken, racen naar de groente- en fruit, snel wat dingen erin mikken, vlees sloegen we over, want dan ging ik helemaal over mijn nek, met 80 door de bocht naar de koffie en de thee, alhoewel ik opeens geen thee meer luste, als het dan nog enigszins ging dan konden we nog even snel wc papier scoren en wat te drinken en dan moest ik er echt uit. En dat alles met een hand voor de mond en over mijn neus om te voorkomen dat ik dingen ging ruiken.
En na die slopende negen maanden, waarin ik alleen maar afviel, kwam dan dit kleine meisje ter wereld. Natuurlijk gingen ook die laatste uren niet zonder slag of stoot. De bevalling van onze zoon duurde maar liefst 36 uur en even leek het erop dat dit ritueel zich zou herhalen. Gelukkig was de verloskundige deze keer erg rap en greep snel in door ons naar het ziekenhuis te sturen. Uiteraard moest hier ook weer wat gebeuren, kan niet anders bij ons. In het Gelredome was het Marco Borsato rood concert. En natuurlijk kwamen we hier vast te staan. Het duurde bijna een uur eer we daar voorbij waren, en ik was bijna op het punt om een agent aan zijn oren te trekken om ons er langs te laten. In het ziekenhuis ging het toen snel en daar was ons meisje.
Zo klein als ze toen was, zo groot vond ik haar, tot vanochtend. Vanochtend, toen ik haar rugzakje inpakte, met een trommeltje met fruit, toen vond ik haar opeens weer zo klein. Ik wilde haar zo graag nog even lekker bij me houden, haar lekker klein houden. Maar helaas, ons grote meisje dacht daar heel anders over. De hele weg naar school zat ze springend in haar stoeltje te joelen met haar grote broer. Veel ste vroeg kwamen we bij school aan en ze wilde al 100 keer de auto uit. Toen ze er eindelijk uit mocht keek ze trots naar haar grote broer. Haar grote broer die al in groep 8 zit, en nu mocht ze dan eindelijk ook naar zijn school.
Aan mijn hand huppelde ze vrolijk mee. We staken over en het huppelen ging over in schuifelen. Haar kleine warme handje pakte mijn hand nog steviger vast. Ze keek nog eens naar haar grote broer, maar die had alleen oog voor zijn vriendjes. Op de trap van de school kreeg ze een dikke kus van haar broer en zwijgzaam liep ze naast mij. Ze keek even achterom of papa er ook wel liep.
Voor de deur van het klaslokaal stond de juf haar al op te wachten. En daar kwamen de tranen. Vanuit het niets was ons kleine stoere meisje ineens heel klein. Met diepe snikken kwam er een golfvloed van traantjes en snel verborg ze haar armpjes in mijn nek. Mijn hart brak en dat terwijl ik helemaal niet zo’n moeder kloek ben. Om 12 uur mochten we haar weer ophalen. Ik kon niet wachten! Wat waren er veel rode stoplichten en zondagsrijders op de weg. En een minuut te laat kwamen we op het schoolplein aan. Daar stond ze met een brede grijns aan de hand van de juf. En met een grote gil kwam ze op me af gerend.
Het lijkt niets, een paar uurtjes. En ik weet dat ze het er zo ontzettend leuk heeft. Maar in die paar uurtjes zijn die 4 jaren als een sneltrein voorbij getrokken. En heel even had ik heimwee, naar die eerste uren, dat ze naast me lag in bed, en ik overliep van liefde en warmte en uren naar haar keek.

hippe shops mo!gazine

2010-09-30T12:08:00.000-07:00

Met meer dan gepaste trots wil ik je laten weten dat het 1e hippe shops mo!gazine een feit is. Met veel bloed, zweet en tranen is er een magazine geboren van webshoppers voor shopaholics.
Wil je hem eens zien? Kijk op www.issuu.com en dan zoeken op hippe shops mo!gazine.
In het magazine volop aandacht voor mode, kinderen, styling, tassen, en babies. Maar ook het goede doel Stichting Baby Hope en een heuse prijsvraag. Voor die prijsvraag moet je letters verzamelen die een zin vormen.
De 2 letters die je voor mij moet verzamelen zijn:
op plek 3: de t
op plek 17: de m

Column werkende moeder deel 21

2010-09-18T13:50:00.000-07:00

Een normale week in ons huis, maakt pijnlijk duidelijk hoeveel je kinderen van je overnemen. Ze lijken niet alleen op ons qua uiterlijk en karakter, nee, ook hun vocabulair en gedrag is duidelijk van ons afkomstig. Soms lukt het nog om te zeggen dat ze het op school of bij de gastouder hebben opgepikt, maar die vlieger gaat overduidelijk niet altijd op. Daarom hierbij een doorsnee week:

Maandag: mijn neefje drinkt koffie bij ons. We zitten aan de eettafel in de keuken. De jongste loopt in haar onderbroek door het huis. Ik roep dat ze een broek aan moet doen. Ze pakt met veel gesteun en gekreun haar spijkerbroek maatje 104 en begeeft zich naar de keuken. Naast mijn neefje gaat ze op de grond zitten en begint verwoed een poging te doen de spijkerbroek aan te trekken. Het lukt niet echt, wat een boosgezicht en een uit de grond van hart gekozen opmerking oplevert van: K.. broek.
Dinsdag: mijn man is allergisch voor alles wat stof, mijt, harig is. Al zijn hele leven snift hij. We zijn er al eens mee naar de huisarts geweest, maar zolang hij er zelf geen last van heeft, vinden ze het onnodig er iets aan te doen. Ik ben er inmiddels aan gewend en ach, in de supermarkt is het wel handig. Ik hoor aan het gesnif in welke rij hij loopt. Maar goed, dinsdag. We zitten in de auto. Oudste zoon zit achterin. Hij snift. Papa zegt dat hij op moet houden met sniffen en zijn neus moet snuiten. Zoon reageert geirriteerd. Papa zegt wederom dat hij zijn neus moet snuiten. Zoon haalt z’n schouders op en mompelt iets over een papa die ook altijd snift.
Woensdag: mama, roept jongste dochter, ik moet papier en een schaar en lijm. Met een folder van de Praxis gaat ze aan de keukentafel zitten. Ze knipt, ze plakt. Ze is echt heul druk in de weer. Het puntje van haar tong hangt buiten boord. (dat heeft ze dan weer van haar opa) Haar lange haren komen af en toe naar voren en met een elegante maar onverbiddelijke slag gooit ze die blonde krullen weer naar achteren. Na 10 minuten inspanning is ze klaar. So, roept ze triomfantelijk. Kijk mam, visitekaartjes gemaakt, net als jij.
Donderdag: dochter zit naast papa op de bank. Ik moet hakken, zegt ze en ze gooit haar armpjes over elkaar heen en kijkt hem met een hooghartige blik aan. Papa kijkt even opzij. Hij schudt nee en vraagt haar waarvoor ze die hakken nodig heeft. Voor de danssssssslessssss, zegt ze en ze kijkt hem geirriteerd aan, domme papa moet dat toch gewoon snappen. Papa kijkt weer opzij en ziet haar eigenwijze neusje omhoog pieken. Voor de dansles heb je geen dansschoentjes nodig, zegt papa. Er volgt een ontzettend diepe zucht. Resoluut draait dit dametje haar hoofd weg, zucht nog een keer en roept op een typische ‘talk to the hand-manier’; bemoei je er niet mee, papa.
Vrijdag: dit verdient een voor-uitleg. Ik ben a-ritmisch. En niet zo’n beetje, ik kan lang-zal-z’n-leven uit de maat klappen. Dat is heel knap, dat realiseer ik me, maar soms ook heel onhandig. En ik ben dus niet zo behendig. Steppen op de sportschool is rampzalig. Ik doe alles uit de maat en heb grote moeite het geheel te volgen. Want die sportjuf doet alles in voor de klas voor, en klaarblijkelijk moeten wij dat dan in spiegelbeeld na doen. Maar dat kan ik dus dan weer niet volgen want het is precies andersom van wat ik moet doen. Vre-se-lijk. Ik kan het gewoon niet. En dan word ik alleen maar sjacherijnig, want ik had bedacht dat ik het net zo goed kon als al die andere vrouwen. Maar niet dus. So far voor de uitleg. Vrijdag dus. Dochter rent heen en weer door de woonkamer. Ze springt, ze draait en dan doet ze een verwoede poging om te huppelen. Met de nadruk op poging. Ik zie meteen dat het arme schaap het ritme gevoel en dansgemak van haar moeder heeft. Dochter lief hijgt en giebelt. Kijk, mam, ik duppel. En ik kan alleen maar denken: juist, het is geen huppelen. Het is echt duppelen.
Zaterdag: soms nemen ze niet alleen iets van ons over, maar ook van de televisie. En nee, voordat men denkt dat ik aan paaldansen doe, dat doe ik niet! Zou absoluut onverantwoord zijn om mij met mijn a-ritmische gevoel en gebrek aan behendigheid in een paal te laten hangen. Maar zaterdag sta ik dus met dochterlief voor de mobiele frietzaak bij ons in de wijk. Voor de frietzaak staat een lantaarnpaal die scheef staat, omdat er iemand tegen aan gereden is. Dochter draait rondjes rond die lantaarnpaal terwijl ze hem met een handje vast houdt. Mam, deelt ze me mede, ik wil paaldansen. Mag ik op paaldansen? Wij zijn niet de enigen die voor de frietzaak staan, er staan nog zo ongeveer in mijn beleving 10 duizend andere mensen voor de kraam. Ik probeer zo nonchalant mogelijk over te komen en antwoord dat ze over 20 jaar op paaldansen mag. Dochter zwaait nog een keer rond de paal en kondigt luidkeels aan: paaldansen is echt super leuk, mam. Ik wil echt op paaldansles.

column werkende moeder deel 20

2010-09-08T11:18:00.000-07:00

Mama is boos. Mama ijsbeert heen en weer. Mama briest. Mama zucht. Mama is boos op alles en iedereen. Maar vooral op zichzelf. Want mama weet niet zo goed waarom ze boos is. Alleen dat ze boos is. Mama heeft heul veul hormonen die in de weg zitten. En niet zo´n beetje ook. Dus komt er vuur uit haar ogen. Haar wenkbrauwen staan gefronst en ze kijkt driest in het rond. Mama snuift van bozigheid.

Papa is een beetje traag. Papa heeft het nog niet opgemerkt. Papa loopt nog vrolijk rond. Maakt echte papa-grapjes en zingt volop liedjes. Papa had beter moeten weten, maar dat weet hij nog niet. Want aangezien mama een spiraaltje heeft, en de menstruatie uitblijft is het niet meer zo duidelijk voor papa wanneer mama verkeerde hormonen heeft. Vroeger kon papa de klok erop gelijk zetten. Mama verdenkt papa er van dat papa dan in die week extra diensten aanvroeg om maar niet thuis te hoeven zijn. Nu met het spiraaltje is het niet meer zo uit te rekenen. Dus overvalt het papa. En mama, want die kan er ook geen klok meer op gelijk zetten.
Mama weet het echter al wel. Dat het weer zo’n dag is. Al bij het opstaan ging het mis. Een zwaarmoedig gevoel in het hoofd. En alleen maar zeikende kinderen en papa’s om zich heen. Die allemaal veul te vrolijk door het huis banjeren. En mama moet werken, maar hoe kun je nou werken met al die klere herrie om je heen.
Trouwens, om je heen? Wat een tering bende is het hier in huis. Mama zou zo lid kunnen worden van de club van slechte huisvrouwen. Jemig, wat een troep. En er mag ook wel eens gestoft worden. En waarom liggen er overal schoenen. En wat heeft dat kind toch waanzinnig veel speelgoed. En moet dat dan allemaal in de woonkamer liggen. En waarom is het aanrecht niet opgeruimd. En er stinkt iets in de koelkast. Waarom ruimt nooit iemand iets op. En waarom moet iedereen zo hard zingen en kunnen ze niet gewoon even opruimen.
Mama moet werken. Dus mama start de laptop op. Waarom is de laptop zo langzaam. Mama ijsbeert naar het aanrecht. Gatverdamme denkt mama. Wat een tering bende. Dat moet eerst opgeruimd worden. Dus mama begint met het aanrecht op te ruimen. Maar dan moet al die zooi in de vaatwasser en die is natuurlijk nog niet klaar. Daarom staat die zooi natuurlijk op het aanrecht. Normaal vindt mama dat prima. Maar vandaag is niet normaal. Vandaag kan mama daar niet tegen. Mama is boos. Mama heeft ruzie met de hormonen. Dus mama pakt de dreft uit het aanrechtkastje en mama gaat met veel lawaai afwassen. Want als mama boos is, mag de rest van de familie vooral niet zo vrolijk doen.
Dochter heeft het snel door. Met een zacht stemmetje vraagt ze of ze bij een vriendinnetje mag spelen. En ze peert hem vlug. Voordat mama tegen haar gaat mopperen. Maar papa is toch echt te laat. Hij bekijkt van achter zijn laptop de afwassende mama. Er gaat waarschijnlijk een lampje bij hem branden, maar het is al te laat.
Na het aanrecht bedenkt mama dat de kast die al 3 jaar op die plek staat nou toch ergens anders moet staan. En dat moet wel nu meteen. Papa zucht, maar hij weet dat er geen houden meer aan is. Mama en hormonen zijn een dodelijke combinatie. Dus de kast gaat leeg en wordt op een andere plek gezet. Alles uit de kast wordt schoon gemaakt. Dan richt mama zich op het volgende onderdeel. CD rek gaat uit de woonkamer, wat een zooi. Weg ermee zegt mama. Dan gaat ze langs alle vensterbanken. Losse onderdelen, die ze met zorg heeft neergezet moeten nu weg. Het is een troep, moppert mama en ze pakt een vuilniszak. Alles wat mama nu als volslagen rotzooi bestempeld gaat erin. De speelgoed kisten van dochter worden over de kop gekiept en alles wordt uitgezocht. Mama moppert dat er niemand meer speelgoed voor dochter mag kopen. Daarna wordt er onder de verwarming gepoetst, achter de tv kast en onder de bank. Als alle kasten, tafels en vensterbanken aan de buurt zijn geweest stofzuigt mama het hele huis. Het is akelig leeg, maar mama kijkt tevreden. Opgeruimd!
Mama gaat achter haar laptop. Het is inmiddels 5 uur later. Papa maakt geen grapjes meer en zoon is naar zijn kamer gevlucht. Een mama met verkeerde hormonen kun je beter met rust laten. Papa maakt een kopje thee en zet die zachtjes naast mama neer.
De volgende dag belt papa mama vanuit de auto. Hij is onderweg naar huis. Papa vraagt voorzichtig hoe het met mama is. Mama’s hormonen zijn weer wat gezakt. En mama piept dat ze de vuilniszak weer uit de schuur wil, met al die spulletjes erin….

column werkende moeder deel 19

2010-09-06T06:29:00.000-07:00

Jonge kinderen kijken in deze grote wereld heel anders naar seksualiteit dan dat wij volwassenen dat doen. Kinderen gaan daar verschillende fases in door, en dat is best grappig om te observeren. Zo zaten er jaren geleden op het kinderfeestje van onze zoon een aantal jongetjes op de achterbank die volkomen de slappe lach kregen bij het zien van een poster van Fa-zeep, waarop je een deel van een naakt vrouwelijk lichaam zag. Onder luid gejoel werd er heel voorzichtig door de stoerste van het stel: TIETEN geroepen. Wat vervolgens minimaal een half uur resulteerde in een slappe lach. Nog weken hebben ze het er over gehad en onze zoon grinnikte inwendig elke keer als we de poster weer zagen in de vele bushokjes.

Nu jaren later zijn de tieten vervangen voor HOMO. Iedereen die iets raars doet in hun ogen is nu een homo. En klaarblijkelijk is het nog niet tot ze door gedrongen dat het toch echt iets heel doodnormaals is. Nee, in hun levensfase is het nog iets om een ander mee te beledigen, die dan heel hard zijn best gaat doen om te bewijzen dat ie geen homo, of beter gezegd, watje is. Als ik er later apart met onze zoon over praat, is hij heel wijs en weet ie best wel wat homo en lesbisch inhoudt. En dat het heel normaal is. Maar, hij legt er wel even de nadruk op dat hij niet homo is. Niet dat ie verliefd is op een meisje, want meisjes zijn stom. Dat ik het maar weet.
Toen hij een jaar of 6 was hebben wij hem ook maar eens uitgelegd hoe kinderen worden gemaakt. Hij vond het alles behalve interessant en we lieten het maar bij een globale uitleg. Waarom meer vertellen als er geen belangstelling voor is. We dachten dan ook dat de informatie niet tot hem was doorgedrongen. Tot het moment dat we tijdens een etentje aan hem gingen vertellen dat we iets heel belangrijks te vertellen hadden. Namelijk, dat mama een kindje in haar buik had. Midden in het restaurant riep onze zoon toen net iets te hard: Oh, dan hebben jullie gesext! Hij grinnikte luid.
Nu meneer richting pubertijd gaat, is een nieuwe fase aangetreden. Deuren gaan op slot, gordijnen gaan dicht, als we alleen al de sokken moeten verwisselen. Eventjes snel in het pashokje loeren is er niet meer bij. We moeten als rechtschapen moeder toch echt even wachten tot hij klaar is. En aangezien geduld niet de sterkste kant is van deze mama, is dat toch wel lastig en levert dat wel eens discussies op.
Grappig om te zien is dat onze bijna kleuter-dochter nu ook weer alle fases door gaat lopen. Het begint altijd al met de moeite die ze hebben met het onderscheid tussen zij en hij. Iedereen is op een bepaald moment hij en het kost veel uitleg en overredingskracht om te vertellen dat mama’s een zij zijn en papa’s een hij. Het klinkt niet zo complex, maar als je begint met uitleggen wordt dat het wel. Want hoe zie je dan het verschil tussen een zij en een hij. En is de baby van de buurvrouw nou een zij of een hij, en hoe zie je dat dan bij zo’n kleine baby? Na weken oefenen hebben we het er dan eindelijk in. Onze bijna kleuter-dochter kent (als ze zin heeft) het verschil en oeverloos worden alle familieleden, vrienden en bekenden ingedeeld in de categorie zij of hij.
Doordat je deze uitleg natuurlijk goed moet onderbouwen, heeft dochterlief nu ook ontdekt dat hij’s er anders uitzien dan zij’s. En dat moet uiteraard met de wereld worden gedeeld. Niet door daar gewoon op gepaste wijze over te spreken. Niet door daar gewoon als het uitkomt met zachte stem over te praten. Nee, dat moet luidkeels, liefst gezongen en natuurlijk altijd op plekken waar je er niet op hebt gerekend en waar je het liefst een beetje door de grond zou willen zakken. Zo had ik vorige week tijdens de lampionnenoptocht op het vakantiepark onze dochter op de arm. Ze wreef eens over mijn borst en riep toen knoeterhard: mijn mama heeft borsten, mijn mama heeft borsten. Ja, hé mam, jij hebt borsten. Mijn man schoot uiteraard weer in de lach. Maar mijn stille wraak was zoet. De volgende dag aten we in een restaurant. Papa moest even naar de wc en madam moest natuurlijk mee, want ze moest ineens ook plassen. Bij terugkomst zie ik papa geïrriteerd STTT roepen naar zijn dochter, terwijl dit meisje vrolijk zingend voor hem uitliep en zong: mijn papa heeft een piemel, mijn papa heeft een piemel. Nog nooit was mijn man zo snel met haar voor zich uit te duwen richting mijn stoel, met een radeloze blik richting mij om dit probleempje op te lossen.

FOTO-wedstrijd

2010-08-26T13:17:00.000-07:00

Bij mo! kun je terecht voor eigenwijs stoere geboortekaartjes. Deze kaartjes zijn te vinden in mijn webshop en worden gratis voor jullie aangepast. Alleen als je van eigenwijs en stoer houdt!
Kijk maar eens op www.itsamodesign.nl/geboortekaartjes

Ook voor de zakelijke markt kun je prima terecht bij mo! Zoek je een huisstijl, banner, logo, visitekaartje? Of wil je wellicht een ansichtkaart of thank you card? Ook voor banners en headers of webdesign ben je bij mo! aan het juiste adres. Producten die uitstralen wat jij wilt uitstralen, producten die staan waar jij voor staat. Je bent welkom op mijn site: www.itsamodesign.nl

Om met meerdere deelnemers een flyer te delen kun je ook eens kijken bij de geweldige aanbieding die mo biedt in samenwerking met www.hippeshops.nl

Wil je leuke prijzen winnen?
Samen met 23 andere webshops doet mo! mee met een fantastische fotowedstrijd waar je maar liefst 6 prijzenpakketten kunt winnen. Voor details kun je kijken op www.slipperwereld.nl/fotowedstrijd

De letter die je bij mo! moet verzamelen is de eerste letter van de slagzin:

column werkende moeder deel 18

2010-08-22T12:25:00.001-07:00

Onze jongste is bijna peuter af. De kleuter in wording is al een hele dame aan het worden. Met haar grote bruingroene ogen en blond lang krullend haar, vind ik haar een heel stuk aan het worden. Het is een geweldig lief meisje, die tevens zeer ondernemend is. Dat is ze altijd al geweest, ondernemend, stoer, maar ook vreselijk lief.

Het ondernemende zat er al vroeg in. Met vierenhalve maand wilde ze al langs de trap van de glijbaan staan, omdat ze niets wilde missen. Met achtenhalve maand liep ze al rond en waren we de hele dag druk bezig haar ontdekkingszucht in te dammen. Want het klinkt heel leuk hoor, zo’n kindje die al vroeg loopt, maar je rent je helemaal suf. Aangezien ze dan ook nog eens aan de kleine maat is, was je haar in de supermarkt dus gemakkelijk kwijt. En door haar lengte, was ze slecht terug vindbaar. Gelukkig kon je gewoon op het geluid afgaan van de vele ohhhs en ahhhhs die je hoorde, en dan wisten we dat ze daar in het gangpad moest zijn, waar allerlei vertederde blikken op onze dochter werden geworpen.
Het ondernemende kind is daarnaast een kind dat weinig gevaar ziet. Met anderhalf stond ze boven op de glijbaan met haar armen gespreid in de lucht en wilde zo de glijbaan af roetsjen. Diverse keren is ze er van af gevallen, veel meer keren waren we net op tijd om haar op te vangen. En er van leren? Echt niet, gewoon weer doen. Al heel vroeg kon ze koprollen maken op de trampoline en zag je haar geconcentreerd kijken naar de buurmeiden van 10 jaar, hoe zij een salto maken. Tot nu toe heb ik het nog kunnen tegen houden, maar het zal me niets verbazen dat ze op de momenten dat we niet kijken, gewoon stiekem een salto achterover maakt.
Boos worden op dit wurm is schier onmogelijk. Met haar grote bruingroene ogen is ze in staat je te doen verdrinken in een bodemloze put vol liefde en warmte. Als er dan ook nog een bruine grijns onder vandaan wordt getoverd, ben ik als moeder volledig verkocht. Ze weet ook precies hoe ze mama kan paaien, met een hele stevige knuffel wordt ieder verzet van mama gebroken. En ik weet het, het is zwak, maar ze pakt me volledig in. Die enkele keer dat ik toch haar heel streng aan spreek, voel ik een weeïge pijn in mijn hart omdat ze dan zo verschrikt kijkt met haar ree-achtige oogjes dat ik geneigd ben haar direct op te pakken en alles terug te nemen wat ik heb gezegd.
Met het richting kleuter gaan moet ik zeggen dat mijn aanpak wel wordt aangepast. Het lieve schattige peutertje wordt namelijk soms ook een ondernemend stout kleutertje. Vol charme stort ze zich op me als ik onverwacht het terras oploop met de vraag wat ze aan het doen is. Een zwart snuitje tovert een brede grijns op haar gezichtje en nog voordat ik me kan verliezen in haar oogjes slaat ze haar smoezelige armpjes om me heen. Ze drukt een snotterig kusje in mijn nek en kiert: mama is lief. Ikke doe nits….. Ik knuffel graag terug, want het voelt zo heerlijk. Maar vanuit ooghoeken zie ik dat ze alle planten uit de plantenbak eruit heeft geschept met haar schepje. Op de plek waar de plantjes behoren te staan, staan nu allemaal bamboestokjes.
Ik kreun en laat haar, na nog even te hebben genoten van dit intieme momentje, los. Ik kijk haar streng aan. Ik zie aan het wurm dat ze door heeft dat mama haar heeft betrapt. Wat heb je gedaan met de plantjes? vraag ik streng. Ze kijkt naar de grond, dan naar het grasveld en dan naar de lucht. Ik roep haar bij de les. En geef haar een preek dat ze niet meer aan de plantjes mag komen. Dat ze moet scheppen in de zandbak en niet in de plantenbak. En dat als ze het weer doet, ze niet meer in de tuin mag spelen. Ze knikt. Ik besluit pedagogisch om het te testen. Dus ik vraag haar of ze me heeft gehoord. Ze kijkt alle kanten op, behalve naar de mijne en antwoord verveeld dat ze me heeft gehoord. Het wurm is waarschijnlijk in haar gedachten allang weer aan het bedenken wat ze nu weer kan uitspoken, en vindt haar moeder alleen maar lastig.
Aangezien ik niet het gevoel heb dat de boodschap is aangekomen, vraag ik haar wat ik dan heb gezegd. Wat mag jij niet meer doen? vraag ik haar. Ze kijkt me aan met haar ogen zo groot als schoteltjes. Ik herhaal mijn vraag. Wat heb ik net gezegd, vraag ik haar nogmaals. Het antwoord is duidelijk, ik had net zo goed tegen de muur kunnen praten. Het wurm kijkt me aan met de liefste blik die ze maar kan bedenken en antwoord; Ik weet het niet mama.
Op de achtergrond schiet papa in de lach….

Beurs Magazine voorbeeld 3

2010-08-07T14:32:00.000-07:00

Laatste voorbeeld pagina. Ook hiervoor geldt gewoon copyright!

Beurs Magazine voorbeeld 2

2010-08-07T14:31:00.001-07:00

En nog een voorbeeld pagina:

Beurs Magazine voorbeeld 1

2010-08-07T14:30:00.000-07:00

Zoals ik al eerder berichtte ben ik bezig met een papieren magazine welke wordt uitgedeeld op de beurs zwanger en gezin. Een unieke kans voor webshops om naamsbekendheid op te bouwen onder een groot publiek. Geschatte bezoekersaantallen tussen 4000-6000.
Adverteren kan voor 27,50 ex btw of een product promotie voor 30,- ex btw. Er komt een prijsvraag in het magazine waarvoor lezers naar alle sites moeten gaan van alle adverteerders. Tevens zal het magazine online geplaatst gaan worden.
Om jullie een indruk te geven van het magazine, heb ik hierbij een aantal proefontwerpen gemaakt. Let op, deze kunnen nog gewijzigd gaan worden, maar zo heb je wel een indruk van de stijl. Tevens hoop ik dat zo het thema product promotie beter is uitgelegd. Op deze ontwerpen rust copyright! Ook op de afbeeldingen rust copyright!
Voor meer info: info@itsamodesign.nl of www.hippeshops.nl

column werkende moeder deel 17

2010-07-28T08:49:00.001-07:00

Onze zoon wordt groot. Tenminste in mijn beleving. Het is immers een pinda-kind en die zijn per definitie naar Nederlandse maatstaven niet zo groot. Eerder aan de kleine kant. Maar goed, ik ben een pinda-mama, en dus ook niet zo groot, vandaar dus dat hij in mijn beleving groot wordt.

Dat zit hem deels in zijn lengte. Regelmatig vind ik zijn t-shirts in mij lade, omdat papa (die de was doet) niet meer kan onderscheiden of het shirtje van hem of van mij is. Het zit hem vooral in de randperikelen. Zo ben ik ernstig aan het turen of er al haar komt op plekken waar hij dat nu nog niet heeft. En dat moet ik turend doen, want zoonlief douchet tegenwoordig met de deur dicht. Stel je voor dat mama je ziet, in je blote niksie. Dat mama je gebaart heeft en 3 miljoen keren je luier verschoont, doet er dan niet meer toe. We douchen met gesloten deur. Ook even snel buiten een pashokje iets passen gaat echt niet meer. Alles moet dicht, dichter en nog dichter.
Een heel duidelijk randperikel is school. Dit jaar zat ie nog in groep 7, maar volgend jaar wordt het echt het laatste jaar op de lagere school. Het laatste jaar. Hij voelt zich enorm groot, maar ik word een beetje weeïg van binnen. En dat terwijl ik helemaal niet zo moederig ben, dit houdt me toch wel bezig.
Waar is die tijd gebleven dat ie springend op bed in zijn pyjama werd gehesen door mij. Zijn natte haartjes door het bad, die ik mee springend probeerde af te drogen. Zijn droge opmerkingen terwijl ik zijn linkerbeen in zijn linker pyjama broek probeerde te worstelen. ‘Mam’, zei hij dan droog en 4 jaar oud,’ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws!’ Hij keek me dan ernstig aan en ik bedacht koortsachtig wat dat dan wel kon zijn. ‘Het slechte nieuws is: Krokodillen!’ Hij was zo ernstig dat zelfs het springen ophield. Met opgeheven vinger en een dikke wenkbrauw frons keek hij me diep aan. ‘Krokodillen! Die bijten.’ Met moeite probeerde ik dan niet te lachen en keek net zo ernstig terug, afwachtend wat dan het goede nieuws zou zijn. ‘Het goede nieuws is….’ Hij hield even stil, om af te ronden met een grote sprong op bed. ‘Krokodillen! Die zijn hier niet.’ En met een stalen gezicht sprong hij weer verder, alsof het de normaalste conversatie van de wereld was.
Waar is die tijd gebleven dat ik hem naar school bracht en helemaal mee naar binnen moest lopen. Hem helpen bij het ophangen van zijn jasje, zijn veters strikken (oh, nee, slecht voorbeeld, dat lukt nog steeds maar half bakken…), met hem mee naar binnen lopen in de klas en hem na een volle schooldag weer mocht ophalen vergezeld van duizenden tekeningen en schilderijtjes.
Waar is die tijd gebleven dat papa naast zijn fiets moest rennen omdat de zijwieltjes er eindelijk af konden? Dat heeft ons heel wat bloed zweet en tranen gekost. Met zijn ASS (onze zoon heeft ADD en Asperger, is daarnaast hoog intelligent, dodelijke combi) had hij beredeneert dat fietsen zonder zijwieltjes heel gevaarlijk is. ‘Als je dan valt mam, dan kom je met je hoofd op de stoeprand, en dan vallen je hersens eruit.’ Dus fietshelm gekocht, maar ook dat vond meneer te eng. Eindelijk, na heel wat trucjes uit onze grote trukendoos mocht papa de zijwieltjes eraf halen.
Waar is de tijd gebleven dat we voor de eerste keer naar de bioscoop gingen met een grote bak popcorn. De film was Knorretjes grote feest (ofzoiets) en hij zat daar op die grote pluchen stoelen met die bak popcorn opschoot en lag compleet dubbel van het lachen. Nu kijkt hij naar Pirates of the Carabean etc. en is Winnie de Poe echt dom!
Dus tja, hij wordt groot. Hij begint aardig te puberen en zijn weerwoorden worden met argumenten onderbouwt waar altijd een kern van waarheid in zit, maar waar je niets mee kunt. ‘Jij vindt het belangrijk dat ik mijn haar kam, mam, maar het gaat om de inhoud en niet om het uiterlijk.’
De komende jaren zullen best enerverend zijn, zowel voor hem als voor ons. We zullen heel veel discussies gaan hebben, en het zal niet altijd gemakkelijk zijn. daarnaast zal hij opgroeien tot een volwassen man, iets waar ik me nu nog helemaal niets bij kan voorstellen. Maar ik hoop dat ik over 11 jaar weer terug kan meimeren en terug kan verlangen naar het moment waarop hij de lagere school ging verlaten. En kan ik ondanks een pubertijd me alleen nog de grappige momenten herinneren.