Wereldreis Steef en Erik

Maleisië & Singapore: Van eiland naar Nederland

2011-06-29T20:57:00.064+02:00

Hadden we jullie net verteld hoe goed de bussen in Maleisië waren, en daarmee natuurlijk het noodlot over ons afgeroepen…

Van de historische stad Melaka namen we de bus naar de havenstad Mersing. Toen we aankwamen bij het busstation van Melaka werd ons meteen gemeld dat de bus naar Mersing die dag niet ging. Dat was balen want we hadden ons kaartje al betaald. Volgens de busmeneer gingen we nu met de bus naar Kluang, dat is ongeveer halverwege. Daar zouden we dan overstappen op een andere bus. In Kluang was die andere bus er natuurlijk nog niet. Ze konden ook niet zeggen hoe lang het nog zou duren. Vreemd, want het was tenslotte hun bus toch? Ondertussen kregen we ook een gedeelte van ons geld terug (1/3 deel). Dat beloofde niet veel goeds, want ze geven je natuurlijk alleen geld als je niet met hun bus verder gaat. En inderdaad, na lang wachten kwam er een lokale rammelbus die om de 500 m ging stoppen, met geen airco (met 35 graden). Tot overmaat van ramp was het geld dat we hadden teruggekregen niet eens genoeg om het kaartje te betalen…. Hiermee waren we echt genept. Neem in Maleisië dus nooit een bus van S&S Express … Eenmaal in de bus reden we op een weg door de jungle met veel aapjes. We beeldden ons toen maar in dat we in de safaribus van de Beekse Bergen zaten om het leed enigszins te verzachten :-)

Afijn, 2 uur later dan gepland kwamen we aan in Mersing. Hier gingen we met de boot naar het paradijselijke Tioman eiland. Op het eiland zouden de mensen van onze accommodatie ons ophalen, maar er was niemand. Toen we ze belden zeiden ze dat ze meteen iemand zouden sturen. En inderdaad, 3 minuten later kwamen er 2 meisjes met hoofddoekjes op een brommer met zijspan (zoals een Filippijnse tricycle zeg maar) om ons op te halen.

Onze accommodatie op Tioman was heel simpel maar erg leuk. We hadden een houten ‘tuinhuisje’ met veranda, slaapkamer en badkamer. Zoals op meer plaatsen in Maleisië was er alleen koud water in de douche, maar wat doet het er toe met 35 graden. Ons huisje (a 15 euro per nacht) lag vlakbij het strand en we konden zo de zee zien. Erik zag nog een ontzettend grote hagedis van meer dan 2 meter rondscharrelen, gelukkig kon hij niet naar binnen:

Zeven dagen lang deden we helemaal niks, alleen op het strand liggen en boeken lezen. Steef las ongeveer 1 boek per dag, gelukkig waren er nog genoeg ‘ruilboeken’ op het eiland. Voor de lunch bestelden we een lekkere bananenshake en een fruitsalade. ’s Avonds aten we vers gevangen barracuda van de grill. Wat een leven hè :-) … Het leek wel Kinderen voor Kinderen.

Op een onbewoond eiland

Loopt niemand voor je neus

Ja, je voelt je d`r blij

Want lekker leven is de leus

Geen pietsie pech, want je hoeft er niets

Valt er niet van je fiets

Ligt op je luie haidewiets

Drinkt met je billen bloot

Melk uit een kokosnoot

Je wordt van zelf groot

Op een onbewoond eiland

Zijn alle dagen fijn

Op een onbewoond eiland

Daar zou ik willen zijn

Na 7 dagen moesten we helaas het paradijs weer verlaten. Om de bus op het vasteland te halen, moesten we met de eerste boot. Maar hoe laat ging die boot? Dat was helemaal niet duidelijk. Volgens het meisje van ons hotel ging de boot om 7 uur ’s morgens. Dus om half 7 sjokten we met al onze bagage in het donker naar de steiger. Er zaten al een paar mensen te wachten en in de loop van de tijd kwamen er nog meer mensen bij. Het leek meer de kaartverkoop voor Robbie Williams – maar nog steeds geen boot. Om 8:45 uur werden we dan eindelijk opgehaald, gelukkig hadden we toen meteen aansluiting op de bus naar Johor Bahru. Johor is de laatste plaats in Maleisië en de grenspost met Singapore. Hier konden we nog even onze laatste ringgits uitgeven voordat we op weg gingen naar ons logeeradres in Singapore bij Steefs Belgische collega Erik en zijn vrouw Sonja.

Het was erg leuk om Erik en Sonja weer te zien, het voelde een beetje als thuiskomen. Sonja had de Belgische radio opstaan (via internet) dus dat was voor Steef heel fijn om te horen. Om onze aankomst in Singapore te vieren, begonnen we met een lekkere Singapore Sling (cocktail). Proost!

Singapore is een klein landje op een eiland, een stadsstaat. Er wonen 4 miljoen mensen en het is het paradepaardje van Azië. Vergeet al het afval op straat en spugende mensen, in Singapore hebben ze alles verboden wat niet netjes is. Hierop staan ook strenge boetes, bijvoorbeeld 500 euro voor rommel op straat gooien, 500 euro voor wildplassen en 75 euro voor het niet doorspoelen van de wc. Ook mag je bijvoorbeeld niet eten of drinken in de metro.

In Azië kun je overal winkelen van ’s morgens vroeg tot ’s avonds laat maar Singapore slaat echt alles. Hier gaan de shopping malls letterlijk in elkaar over, stratenlang. Al deze glitter and glamour heeft natuurlijk wel tot gevolg dat er weinig koopjes te vinden zijn, de prijzen zijn er erg hoog.

Het appartement van Erik en Sonja lag vlakbij de botanische tuin. We hebben al veel tuinen gezien onderweg maar hierbij toch nog een paar erg mooie bloemen:

Na de tuin gingen we met de bus naar de wijk Little India. Onderweg zagen we ineens een evenement met allemaal tenten. Dus we sprongen snel uit de bus. Het bleek een promotiemarkt van de Thaise ambassade, met allemaal Thaise producten. Ook waren er optredens en modeshows. Speciaal voor Steef was er ook een lekkere (not!) opgemaakte Thaise man die kwam dansen:

De volgende dag gingen we samen met Sonja naar het museum- & entertainment eiland van Singapore, Sentosa. We begonnen de dag met een ritje op de Segway. Wij hadden dit in Nieuw Zeeland al eens gedaan maar voor Sonja was het even wennen (let ook op de knie- en elleboogbeschermers!)

Daarna gingen we naar Fort Siloso, dit was een fort met historisch museum over de Tweede Wereldoorlog. Het museum lag bovenop een berg, gelukkig was er een tram om de berg op te komen. In Singapore is het motto: gemak dient de mens.

In het fort kregen we een indrukwekkende rondleiding. De Japanners hebben in de Tweede Wereldoorlog na heftige gevechten Singapore veroverd op de Engelsen en er veel mensen gemarteld en vermoord. Singapore had namelijk een centrale ligging om de zeestraat tussen China en India te kunnen controleren. Nu kun je de verdedigingskanonnen nog zien:

’s Avonds gingen we naar de Night Safari. Dit is een soort Beekse Bergen maar dan speciaal ’s avonds geopend zodat je de nachtdieren actief kunt zien. Eerst gingen we met een treintje door het park maar dit was nogal lawaaierig. Diverse kinderen gilden hard bij het zien van een giraf of olifant, dus we kregen niet helemaal het safarigevoel. Gelukkig waren er ook wandelpaden waarbij je heel dicht bij de dieren kon komen.

De volgende dag gingen we op advies van Erik naar Marina Sands. Dit is een complex met hotels en winkels maar met bovenop een observatieplatform waar je de hele stad kan zien.

Tot zover niks heel bijzonders, dit hebben ze overal in grote steden weten wij inmiddels. Wat iets heel nieuws was, was de ‘infinity pool’ (het oneindige zwembad). Dit zat aan de rand van het platform en het zag er inderdaad uit alsof je zo over de rand zou zwemmen. Helaas was het zwembad alleen voor hotelgasten, waarschijnlijk hadden de kamers ook oneindige prijzen ;-)

Ons verblijf in Singapore was natuurlijk niet compleet zonder een barbecue. Toen collega Erik – een echte barbecuefanaat - vanuit Best naar Singapore vertrok, kreeg hij van de afdeling een grote elektrische barbecue in een koffer. Deze wordt in Azië inderdaad regelmatig gebruikt!

Na de barbecue gingen we nog even het nachtleven verkennen bij Clarke Quay. Hier hebben ze allerlei nieuwe horecapanden gebouwd in koloniale stijl. Ook hier geldt: hoe gekker, hoe beter. Zo kon je bijvoorbeeld naar het ‘ziekenhuis’, waar je een emmer spuiten (cocktails) kon bestellen, of jezelf aan een heus drankinfuus laten aansluiten.

Op zondag was onze logeerpartij helaas ten einde. Erik & Sonja, nogmaals bedankt voor alle gastvrijheid, goede zorgen en Singapore tips! We namen het vliegtuig naar Bangkok, vanwaar we op maandag naar huis zouden vliegen. In Bangkok lieten we onze bagage op het vliegveld en gingen met de metro en taxi naar Khao San Road. Hier zijn we in januari en februari ook geweest, het is de backpackersbuurt van Bangkok. We hadden nog wat Thais geld om een paar leuke dingen te kopen en wat te eten. Erik ging nog even genieten van een heerlijke massage. ’s Avonds gingen we naar ons hotel bij het vliegveld, zodat we de volgende dag zeker op tijd zouden zijn voor onze vlucht.

Aan alles komt een eind, en ineens was het eind van onze zes maanden vakantie dan in zicht. Hoewel we ons er erg op verheugd hadden dat we weer naar huis zouden gaan, was het ook wel weer even slikken….

Na een lange vlucht kwamen we aan op het vliegveld van Düsseldorf. Hier stond warempel een welkomstcomité in de vorm van Steef’s vriendinnen Loes, Wilma en Wilma’s dochtertje Nienke. Aangezien Nienke geboren is in april van dit jaar hadden we haar nog niet kunnen bewonderen. Echt heel fijn dat ze gekomen waren!

De ouders van Steef waren er ook en waren toch wel heel blij dat we weer thuis waren. Met z’n allen gingen we thuis nog wat drinken. Ons huis was heel feestelijk versierd door onze nichtjes Kyra en Anoek!

Op onze eerste echte dag thuis zaten we meteen in een druk programma. De ouders van beide kanten kwamen gezellig langs voor de lunch, die Jan & Toos hadden meegenomen (dat was fijn want we hadden niks in huis). Daarna gingen we onze auto’s ophalen bij tante Nellie, waar we natuurlijk ook weer even moesten vertellen hoe het allemaal geweest was. Toen snel door naar het avondeten want de familie van Erik’s kant kwam op de koffie met gebak. Jullie begrijpen dat we moe in bed ploften met onze jetlag….

Zo, nu weten jullie allemaal dat we weer stevig met onze voeten in de Brabantse klei staan. De eerste paar dagen zijn we nog even druk met uitpakken, wassen, de post bijwerken etc. maar we hebben weer zin om jullie allemaal te zien en gezellig bij te kletsen. We weten niet hoe jullie het ervaren hebben maar voor ons is het half jaar voorbij gevlogen!

Om het af te leren :-) komt er nog één stukje: ons eerste weekje thuis en een overzicht van de hoogtepunten (en dieptepunten?)

Maleisië deel 1: Een culturele mix

2011-06-14T17:43:00.030+02:00

Vanuit China kwamen we op vrijdagavond aan in Kuala Lumpur (KL). Hier wachtte ons een warm onthaal, in de letterlijke zin van het woord. Het was ongeveer 35 graden en drukkend benauwd. Met onze 50 (!) kilo bagage een hele opgave om bij het hostel te komen, maar daar konden we dan ook lekker de airco aandoen.

Het is maar goed dat we 4 maanden geleden zijn gestopt met het maken van een reisplan, anders hadden we het plan vast ambitieus ingezet voor Maleisië. We waren even vergeten hoe heet het kan zijn… Nu hadden we geen plan maar na enig speurwerk in de Holy Planet besloten we ons te beperken tot 4 plaatsen: KL, Cameron Highlands, Melaka en Tioman eiland. Voor een veelzijdig land als dit een beperkte keus, maar in de zonnesteekweken van Primafoon terecht komen leek ons ook geen goed idee.

Goed, Kuala Lumpur dus… De bekendste attractie van KL zijn de Petronas torens. De tickets hiervoor zijn gratis maar dan moet je wel om 8:30 uur er zijn om een timed ticket af te halen. Dat leek ons niet handig. Ons hotel lag in Chinatown en daar waren genoeg andere bezienswaardigheden. We gingen naar de Sentral Market en verbaasden ons over hoe georganiseerd en netjes de markt was. Hier geen dubieuze eetstalletjes en schreeuwerige verkopers, maar een nette hal met allerlei kleine winkeltjes. In de winkelstraat van Chinatown, Jalan Petaling, was het meer zoals in de rest van Azië: drukke verkopers en overheersende etensluchtjes. Erik keek nog even rond voor schoenen, wel goedkoop maar kwalitatief niet goed.

Wat meteen opviel aan Maleisie is dat de mensen echt een culturele mix zijn. Er zijn 3 grote bevolkingsgroepen: Indiers, Chinezen en Maleisiers. Omdat er mensen zijn van allerlei kleuren en maten vallen we ook wat minder op. (Dit betekent ook dat onze modellencarriere afgelopen is...). De culturele mix blijkt ook duidelijk uit het eten, dat hier heel lekker is. We gingen naar het Indiase restaurant en bestelden voor 2 euro een menu. Eerst brachten ze een placemat van bananenblad. Wij waren deze nog aan het bekijken toen er iemand kwam met een aantal bakjes. Hij deed van alles een schepje op ons bananenblad. Het was dus geen placemat maar een bord… Nadat het minibuffet zo was uitgestald gaf de ober aan dat we konden beginnen. Maar we hadden geen bestek – in India eten ze met hun handen. Gelukkig was er op verzoek wel bestek want rijst en currysaus met je vingers naar binnen werken is toch voor gevorderden :-).

Op zondag gingen we naar het vogelpark. Dit is overdekt waardoor de vogels (niet de roofvogels natuurlijk) vrij kunnen rondvliegen. Er waren hele mooie grote, kleurige soorten. Ze deden ook een show waarbij de vogels een paar grappige trucjes lieten zien, zoals bordjes omdraaien en over de tafel racen met mini-fietsjes. Wel in een diervriendelijke sfeer en veel minder commercieel dan de dierentuin van Steve Irwin.

Maandagochtend gingen we naar het postkantoor om een pakje naar huis te sturen. We hadden zo’n 13 kilo bij elkaar geharkt aan souvenirs en kleren die we niet meer nodig hebben (dikke vesten enzo) die we wilden opsturen. Na wat geharrewar hadden we een doos bemachtigd om alles in te stoppen. Helaas kwamen we er toen achter dat je maar 10 kilo mocht versturen… Dus dat werd een selectie maken. De postkantoormevrouw probeerde nog even of we het toch niet met de luchtpost wilden doen, maar dit kostte 270 ringgit (ongeveer 60 euro) in plaats van 16 euro in de zeecontainer. De keus was snel gemaakt ;-)

’s Middags gingen we met de bus naar de Cameron Highlands. Dit ligt op ongeveer 4 uur rijden vanaf KL en staat bekend om zijn theeplantages. Bijkomend voordeel voor blanke bleekscheten is dat het in de bergen is, waardoor de temperatuur in de zomer tussen de 20-25 graden varieert. Een stuk beter dus!

Vanuit het hostel konden we allerlei excursies boeken, bijvoorbeeld naar het hoogste punt van de highlands. Dit is ongeveer 2300 m en je had er een schitterend uitzicht over de theevelden. Vlak onder de top lag het het ‘mossige regenwoud’. Dit oerbos was 230 miljoen jaar oud en had vanwege het speciale klimaat (hoog & vochtig) een bijzondere plantengroei. De gids plukte blaadjes van allerlei bomen en legde uit dat ze gebruikt werden als medicijnen. Zo was er bijvoorbeeld een blad dat je moest gebruiken om het bloeden te stoppen als je was gebeten door een bloedzuiger. En een plant met een kelk waarin de vliegjes vastplakten zodat ze konden worden opgesnoept.

Daarna was het tijd voor de theeplantage van BOH thee. Voor ons geen bekende naam, maar wereldberoemd in Azië. De theeplantage is opgezet door een Engelsman, John Russel, en nu nog steeds in handen van zijn familie. De theestruiken (eigenlijk bomen!) op de foto zijn van 1929 maar worden iedere 3 jaar gesnoeid om ze zo laag te houden. Dit is beter voor de kwaliteit van de thee en natuurlijk veel makkelijke voor het plukken van de jonge blaadjes.

In Cameron Highlands waren ook veel andere attracties, waaronder de vlindertuin. Onderweg hebben we al heel wat vlinders mogen bewonderen, maar dit waren toch wel de allergrootste!

Niet alleen de vlinders waren groot, ook de andere dieren die ze hadden. Ook de kevers waren niet bepaald klein te noemen. Steef durfde dit exemplaar alleen vast te houden op een stokje:

Behalve de thee staat Cameron Highlands ook bekend om de aardbeien. Om souvenirs in te slaan, gingen we naar de avondmarkt 1 dorpje verderop. Als echte wandel-diehards namen we niet de taxi maar gingen we door het bos lopen. Helaas barstte er net een regenbui los, dus met onze mooie blauwe plastic poncho’s aan glibberden we door het bos. Gelukkig waren er weinig andere toeschouwers, anders hadden ze vast gezongen: “Waar komen jullie toch vandaan? Kunnen jullie door een waterkraan?” Helemaal doorweekt kwamen we dan bij de markt. Erik zag iets raars op Steef haar oor, het was een bloedzuiger.. Brrr… En natuurlijk nét die speciale bladeren niet in de buurt he. Gelukkig stopte het bloeden vanzelf na ongeveer 3 uur.

Van de schrik bekomen stortten we ons toen maar op de souvenirs. Er waren minstens 1 miljoen dingen met aardbeien: aardbeienkussens, aardbeiensloffen, aardbeienshirts, aardbeienmagneten enzovoort. Natuurlijk bleef er toch wat aan ons plakken, daarom kan Steef nu heerlijk slapen in haar aardbeienpyjama en blijven we voortaan droog dankzij onze grote aardbeienparaplu. Bleek die paraplu niet in de koffer te kunnen…. Hij hangt nu aan de rugzak van Steef – heel handig (ahum).

Na een paar volle excursiedagen wilde Steef even lekker uitrusten. Erik kreeg er nog geen genoeg van, hij wilde nog naar de rafflesia. Dit is de grootste bloem ter wereld, en hij bloeit maar enkele dagen. De tocht ernaar toe was ongeveer 1 uur over de verharde weg en dan nog 30 minuten de berg op. Aangezien het in Cameron Highands vaak regent, was het een enorme modderboel met diepe sporen. Zonder een jeep met 4-wielaandrijving was het nooit gelukt. Door elkaar geschud werden Erik en de andere groepsleden boven afgezet en dachten wel even naar de bloem te lopen. Het zou ongeveer 75 minuten lopen zijn… Na 2 uur wandelen, klimmen, lopen over bruggen die drie bamboestengels breed waren en springend over rotsen in een riviertje kwam bijna iedereen toch droog bij de bloem. Het was erg mooi om zo diep in het regenwoud een reuzenbloem te zien van bijna een meter doorsnede. Eerst was het tijd voor foto’s en daarna gaf de gids uitleg over de bloem. Bleek het geen bloem te zijn… maar een paddenstoel in de vorm van een bloem om insecten aan te trekken en op te eten!

Na de heerlijke koelte van de Cameron Highlands wilden we naar Melaka. Dit is ongeveer 7 uur naar het zuiden rijden. Omdat het onduidelijk was of we de busaansluiting in KL zouden halen, boekten we daar nog maar een nachtje. Ja en die torens he…. We zijn toch maar even gaan kijken. Niet erin, dat ging niet meer, maar toch nog een fotootje ‘by night’.

De volgende dag namen we dan de bus naar Melaka. Nou hebben wij in Azië al veel met de bus gereisd, maar de lange afstandsbussen in Maleisië zijn wel bijzonder fijn. We waren opgestapt bij het busstation in de buurt, en na 10 minuten in een shuttlebus moesten we overstappen op een andere bus. Deze was er echter nog niet, en iemand zei dat we binnen konden wachten (airco, dus altijd beter dan buiten). Het zag er binnen heel hip uit, het leek wel een koffiebar. Erik zag een ober en zei voor de gein: “1 koffie en 1 thee graag :-)” Bleek het inderdaad zo te zijn dat die meneer ons van drinken ging voorzien. We kregen ook een schaaltje met koekjes, maar het waren geen zoete cakejes ofzo maar nasiballen. Even wennen om 10 uur ‘s ochtends maar het smaakte heerlijk. Wat ons betreft kon de bus nog wel even op zich laten wachten, wij zaten daar prima in de
‘bus-inesslounge’.

Na een vlotte busrit kwamen we dan aan in Melaka, een stad met een lekker zuiderse sfeer. Steef vindt het een combinatie van Havana en oud-China. Melaka is veel kleiner dan KL maar met een interessante koloniale geschiedenis. Vroeger (1641 tot 1825) was de stad namelijk Nederlands bezit - veroverd op de Portugezen. Melaka lag namelijk heel centraal voor de handel in specerijen, en werd hiermee tijdelijk het hoofdkwartier van de VOC. In het Stadhuys in Nederlandse bouwstijl zagen we een lijst van Nederlandse gouverneurs, waaronder Jan van Riebeeck. Voor ons een ‘oude bekende’, want na zijn tijd in Azië stichtte hij Kaapstad. Ook zijn er nog straten met Nederlandse namen zoals de Jonkerstraat en de Heerenstraat. In het Stadhuys zat ook een ‘Dutch bakery’, en wij hadden inmiddels wel honger gekregen van al die geschiedenis. Helaas was de bakkerij een opstelling van het museum, en niet een verdwaald filiaal van Bakker Bart . Toen gingen we maar lunchen bij een Chinees restaurant met de lokale specialiteit van kippenrijstballen.

Op aanraden van Steef’s collega Soo gingen we ook naar het Baba-Nyonya museum. Dit ging over Chinezen die zich vanaf 1500 in Maleisië hebben gevestigd, en met Maleisiërs zijn getrouwd. Een interessante culturele mix. Het museum bestond uit 3 herenhuizen die aan elkaar zaten. Aan de voorkant van het eerste huis was een bruidskamer. Hier gingen de bruid en de bruidegom elkaar na het huwelijk voor het eerst ontmoeten – ze waren door families aan elkaar gekoppeld. Om ze voorgoed aan elkaar te verbinden, stond er ‘sticky rice’ (plakrijst) op het huwelijksmenu. Ook zagen we een grote bamboe manden met verschillende lagen, hierin deden ze de huwelijkscadeaus. Volgens een zeer enthousiaste gids was het nu niet meer nodig om een grote mand te gebruiken, voor een diamant en een creditcard was een klein mandje ook groot genoeg :-). Verder zat er in de kamer ook een toilet, omdat het normale toilet buiten aan de achterkant van het huis zat. In de vloer van de kamer was een klein luikje, als je er in naar beneden keek zag je wie er voor de voordeur stond. Mocht je helemaal niet van het bezoek gediend zijn, dan had je altijd nog het reservoir van het toilet…. Het luikje was zeg maar een ‘pee(p)hole’…Wij kwamen niet meer bij….

In de buurt van Melaka ligt het park Mini-Maleisie en Mini-Azië. Hier laten ze zien hoe de traditionele huizen in de verschillende regio’s eruit zien. Net toen we even wilden gaan zitten, riepen ze om dat er bijna een show begon. Dat wilden we natuurlijk wel zien… Het ‘showballet’ bestond uit drie dames en 1 heer, in hele mooie kostuums. Aan het eind van de show nodigden ze de toeschouwers uit om op het podium te komen, dus we vielen weer net met onze neus in de boter. Gelukkig was het stuk dat we mee mochten dansen niet zo moeilijk, het bestond uit een soort Sirtaki, een lokale variant op de Klompendans en een paar rondjes inhaken. Kwam onze vroegere carnavalservaring toch maar mooi van pas…

In Melaka kun je, naast historische, ook hele hippe dingen doen. Steef wilde graag naar een minicursus zeep maken, dus ging Erik er ook maar mee naar toe. We kregen zeep in een soort schijven, die we klein moesten snijden. Deze ging daarna in een pannetje om te smelten. Ondertussen maakten we een ‘limoenschijfje’ van zeep, dit werd later de finishing touch. Onze gesmolten zeep ging met geurdruppels in een bekertje, samen met de later gemaakte ‘ijsblokjes’. Het limoenschijfje erop en na een uur hadden we een mooie cocktail (of was het een mocktail?) gemaakt. Zie hier het resultaat!

Volgende keer: het – hopelijk- paradijselijke eiland Tioman, en een Belgisch weerzien in Singapore!
PS. Het is ook weer fijn dat we bijna naar huis komen :-). Dan zien we jullie allemaal weer!

China deel 2: De grote Philips-reünie

2011-06-05T03:58:00.000+02:00

Vanaf Lijiang gingen we met de bus naar Dali. We vonden het wel prima dat we even niet hoefden te vliegen (luxeprobleem), maar dat we lekker gingen relaxen in de bus. Dat bleek niet helemaal waar te zijn, de bus was een grote kakofonie van luidruchtige Chinezen. De buschauffeur zette een Chinese film op, waardoor de voortdurend bellende medemensen nog harder moesten praten in hun mobiel om hier bovenuit te komen. We probeerden een dutje te doen, maar de persoon achter ons had als sms-geluid een wekker…. Er zat niks anders op dan deze geluidsterreur met terreur te bestrijden. Steef nam haar toevlucht tot haar MP3-speler met de Party Animals.

Dali was een erg leuk plaatsje met veel gezellige winkeltjes. Het was ook een stuk minder druk dan Lijiang. Ook Europeanen hebben Dali gevonden als woonplaats, een aantal winkeltjes werd gerund door Europese mensen. We genoten van een lekker bruin walnotenbrood en een kaasplankje… Een ware delicatesse. In Dali hadden we een vrije dag (ja ja mensen, een zeldzaamheid in China!). We pakten onze huurfiets en gingen door allerlei plattelandsdorpjes rijden. Van al dat gefiets hadden we honger gekregen, dus tijd voor de lunch. Helaas waren er geen restaurants ofzo in deze dorpjes, dus kochten we bij een buurtwinkeltje maar een Chinese eierkoek. We aten onze koek op het dorpspleintje onder grote belangstelling van de plaatselijke, tandeloze oude mannetjes. Ze praatten alsmaar Chinees tegen ons, dus praatte Erik maar Nederlands terug. Ondanks de taalbarrière was het gezellig.

’s Avonds hadden we een les Tai Chi geboekt. Er kwam een hele aardige leraar in een glimmend pak om ons de beginselen bij te brengen (het pak leek een beetje op een pyjama). Na de demonstratie moesten we zelf aan de slag. Wat is dat moeilijk zeg! Je moet je erg concentreren. Als een stel houten klazen deden we de oefeningen zo goed mogelijk na, maar het viel niet mee. Respect voor de Tai Chi mensen :-)

Vanuit Dali gingen we met de bus naar Kunming. Hier hadden we een excursie naar het Stenen Woud, een groot park met bijzondere rotsformaties. Dit was blijkbaar echt de topattractie van de regio, talloze touringcars reden af en aan. Gelukkig slaagden we erin de groepen zoveel mogelijk te ontwijken, en gingen we even uitrusten bovenop een berg. Er kwamen wat Chinese mensen, die met ons op de foto wilden (we zijn er aan gewend :-) dit gebeurt dagelijks). Dus wij poseerden braaf voor de foto. Toen de foto gemaakt was, kwamen er nog meer. Een hele bus vol…. Ze wilden allemaal een foto met ons…. Daar ging de rust haha. Wij zijn gewend om een foto te maken waar zo min mogelijk andere mensen op staan, maar hier denken ze daar heel anders over. Erik riep voor de grap dat het 10 yuan (1,10 euro) per foto kostte :-)

Na Kunming ging de reis naar Yangshou. Dit is een klein plaatsje aan de rivier, tussen de karstbergen. We maakten tochtje over de rivier op een bamboevlot. Een man met een stok (soort gondelier zeg maar) moest het vlot vooruit duwen. Na een paar minuten kwamen we bij een kleine stroomversnelling, waar het vlot een stukje naar beneden zou vallen. De meneer had ons alleen niet zo goed gewaarschuwd dat het best wel eens erg nat zou kunnen worden… We konden nog net voorkomen dat ons fototoestel water schepte. Steef had ook meteen een natte broek (gek is dat, er hoeft maar water in de buurt te zijn en ze is meteen drijfnat), terwijl de mensen op de andere vlotten hoogstens een paar spetters hadden.

Na het tochtje op de rivier gingen we nog een heuvel beklimmen. In China hebben ze voor iedere heuvel, berg of steen wel een toepasselijke naam gevonden, en dit was ‘Moon Hill’. Met 800 treden naar boven hadden we heel wat flesjes water nodig om de top te bereiken. Maar ja, dan sta je ook op de maan he…

's Avonds speelt zich in Yangshou op en langs de Li en Yulong rivieren een heel spektakel af. Zhang Yimou, China's bekendste regisseur, heeft hier in de buitenlucht tussen bergen en rivier, een show neergezet waarbij maar liefst 500 spelers een Chinese love story opvoeren waarbij de omliggende bergen spectaculair verlicht zijn. De regisseur is vooral bekend geworden vanwege zijn rol bij de openingsceremonie van de Olympische Spelen in Peking. Een van de mooiste dingen aan ons verblijf in China!

In Yangshou verbleven we in de Giggling Tree, een soort farmstay van een Nederlands stel. Zij waren eerst reisleiders geweest in China voordat ze de boerderij kochten die ze verbouwden tot hotel. We zagen op de foto hoe de koop bezegeld werd met de vingerafdrukken van 26 mensen uit het dorp. In de Giggling Tree hadden we ook een vrije dag. Erik ging naar de kalligrafieles om mooi Chinees te leren schrijven. Het was echt heel moeilijk, het gaat niet alleen om de tekens maar ook om de volgorde en dikte van de afzonderlijke streepjes. Maar de juf was erg trots op hem. Steef verheugde zich erop wat ze allemaal níet ging doen: niet koken, rondfietsen, kung fu’en of naar het modderbad. Maar even heerlijk relaxen met een boekje. Het was tenslotte vakantie :-)

Vanaf Yangshou wachtte de transfer naar naar Ping’An. Omdat het een lange weg was, stopten we onderweg bij een theeschenkerij. Een aardig meisje ging ons laten zien hoe de theeplanten eruit zien en wat de beste thee is. De thee die wij in Europa drinken is afval, dat mag niet eens thee heten ;-). Daarna gingen we natuurlijk thee drinken maar daar hoorde weer een heel ritueel bij. De ene thee moest gemaakt worden met theewater van 95 graden en de andere van 80 graden. Ook hadden ze een mannetje van klei waar je water overheen moest gieten, en als hij dan ging plassen dan was het goed. Zeg maar de Chinese variant van Manneken Pis – ze kopiëren alles in China… Uiteindelijk hadden we geen thee gekocht, wij vinden het Europese afval toch lekkerder.

Ping'An ligt in de bergen en staat bekend om de rijstterrassen. Na een lange rit over allerlei haarspeldbochten (het leek op de weg van de Vesuvius) kwamen we op een grote parkeerplaats. Vanaf hier moesten we lopen, want het dorp is niet met de auto bereikbaar. Het was heel mistig, dus van de rijstvelden was weinig te zien. Gelukkig was het de volgende morgen opgeklaard, een perfecte dag om te wandelen. Met een gids liepen we van dorp naar dorp. Onderweg kwamen we allemaal vrouwen tegen met hun haar opgestoken. Vanaf het moment dat ze trouwen, knippen ze hun haar niet meer. Tegen betaling maken ze hun haar los en laten ze je het zien. We weten nu ook wat het geheim is van mooi zwart haar: wassen in water waar je de rijst in gekookt hebt. Dus dan witte gullie da ok :-).

Aan het eind van de dag moesten we een stuk met de lokale bus om weer terug te komen naar Ping’An. Onze gids had al gezegd dat we ook moesten overstappen. Het was alleen een beetje pech dat de bus waarin we moesten overstappen pas over een uur zou komen. Wij drieën en twee Duitsers stonden in de middle of nowhere te wachten…. Tot er een auto aankwam. Erik sprong ervoor (hij dacht aan Peking Express!) en een van de Duitsers regelde dat we allemaal meemochten, de berg weer op. Zo gaat dat in China.

Na Ping’An was ons door China Online geregelde excursieprogramma afgelopen en waren we weer aangewezen op ons boerenverstand. Voordeel was dat we vanaf daar naar Shanghai gingen, waar Erik al vaak geweest is. Dankzij zijn spaarpunten konden we logeren in het 5-sterren Regal Hotel. Bij aankomst vielen we enigszins uit de toon met onze afritsbroeken en sandalen. Het was wel heel heerlijk om even in een echt luxe hotel te zitten, met alle gemakken vandien. Zo kwam er iedere dag rond 6 uur ‘s middags iemand om onze (elektrisch bedienbare) gordijnen dicht te doen, het bed open te slaan, en onze badslippertjes ervoor te zetten. En ’s ochtends kwam er een mevrouw onze kalender omdraaien. Verder had Steef housekeeping gebeld voor de ‘hoofdkussen-service’, waarna er na 3 minuten een speciaal kussen gebracht werd. En natuurlijk hebben we lekker gegeten van het uitgebreide ontbijtbuffet en gezwommen in het zwembad.

Shanghai is een moderne stad met allerlei hoge wolkenkrabbers. In de zakenwijk, Pudong, namen we de lift naar de 100e verdieping van het Shanghai World Finance Center. Dit gebouw wordt ook wel de flessenopener genoemd en heeft het hoogste observatiedek ter wereld (494 meter). De vloer was gedeeltelijk van glas dus je kon alles beneden je goed zien. Sommige mensen kregen wat last van hoogstevrees…. Ook ’s avonds waren de verlichte wolkenkrabbers indrukwekkend om te zien.

Omdat er veel buitenlanders komen, zijn ze in Shanghai veel meer gewend aan Europese mensen. Er waren ook veel meer ‘normale’ wc’s, heerlijk :-). Ook zien de mensen er wat hipper uit dan in de rest van China, en de kinderen ook.

Als we het hippe Shanghai even buiten beschouwing laten, is het voor ons niet makkelijk om kleding te kopen in China. Volgens lokale maatstaven zijn wij veel te groot en moeten we onze toevlucht nemen tot XXXL. De dames van de winkel roepen dan heel enthousiast: “Yes, we have BIG size for you!” Moeten we hier nu blij mee zijn haha…. Verder komt de Chinese mode niet helemaal overeen met de Westerse mode, ze houden veel meer van tierelantijntjes. Het motto ‘overdaad schaadt’ kent waarschijnlijk geen vertaling in het Chinees.

In Shanghai hadden we ineens iets was we al maanden niet meer hebben: een sociaal leven! We wilden nog met allerlei mensen afspreken. Dus gingen we uit eten met Steef’s collega Jessie en haar man Ray, en met met Erik’s collega Alex. Hij nodigde Erik meteen uit voor een teambuildingsmiddag bij Philips, de volgende dag. Dus ging Erik zoals vanouds naar het kantoor in Shanghai, wat leidde tot verbaasde gezichten van enkele Nederlandse collega’s die er ook waren! Het team van Erik was tweede geworden bij de sportmiddag.

Onze volgende bestemming was Suzhou. Dit was maar een treinritje van 40 minuten. Suzhou heeft veel kanalen en gezellige winkeltjes. Steef wilde graag naar het zijdemuseum, Erik was hier al ooit geweest. In het museum hadden ze ook een aantal dienbladen met zijderupsen, die zich tegoed deden aan het groen. Dit maakte een raar knisperend geluid, je kon goed horen dat de rupsen aan het eten waren. Verder bekeken we op zondagmiddag de Tiger Hill, die een stukje buiten de stad ligt. En we hebben lekker gegeten bij Erik’s collega Gerry en met collega Tony.

Na Suzhou hadden we nog maar één plaats tegoed, namelijk Hangzhou. Deze stad is bekend vanwege het West Lake, een groot meer. We pakten een fiets van het rode fietsenplan en reden rond het meer.

Onderweg kwamen we langs een park met hele mooie pauwen die speciaal voor ons wel een showtje wilden geven.

Toen we weer verder gecrosst waren en even later wilden stoppen om een tempel te bekijken, kwam er een enthousiaste klas met schoolkinderen aan. Dus daar gingen de fotomodellen weer :-)

Hangzhou is een erg groene stad met veel parken. Net buiten de stad bezochten we de Linying tempel. Voor de verandering hadden ze geen gouden boeddha’s maar witte boeddha’s. Veel mooier vinden wij.

’s Avonds mochten we aanschuiven bij het familiediner van Steef’s collega Richard. Ter ere van 1 juni, kinderdag in China, ging de hele familie uit eten en wij mochten zomaar mee. De twee kinderen bij het etentje wilden ons graag laten horen dat ze ook een paar liedjes in het Engels konden zingen. Wij stelden voor dat we de hele familie dan ook een liedje in het Nederlands zouden leren. Na het eten gingen de stoeltjes aan de kant en zongen er 7 Chinezen en 2 Nederlanders: “Hoofd, schouders, knie en teen, knie en teen…!”

Na Hangzhou was het alweer tijd om China te verlaten. Nu waren we eigenlijk net gewend aan China en Chinezen. Met name de communicatie blijft lastig, in China spreekt echt bijna niemand Engels. En als er Engelse tekst staat, is het vaak verkeerd vertaald. Voor mensen die zich afvragen waar de aliens ooit zullen gaan logeren als ze landen: wij weten het – in Kunming.

Chinezen kunnen vaak ook geen Westers schrift lezen, dus hebben we geleerd dat we bij het hotel in het Chinees geschreven briefjes vragen met nuttige dingen zoals: ‘We willen naar het treinstation’ (voor de taxichauffeur). Ook moet je altijd een visitekaartje van het hotel meenemen, dan kun je dat nog laten zien. Of het hotel opbellen en je telefoon aan de taxichauffeur geven, zodat ze gezellig samen kunnen keuvelen over de route. Maar laten we eerlijk zijn, China zou veel minder charmant zijn als alles heel makkelijk ging. Ga je naar China, dan beleef je een avontuur!

O ja, we zouden nog wat vertellen over het backpacken. Jullie denken vast dat bij ons alles op rolletjes verloopt, maar dat is echt niet het geval. Zo is Erik van huis vertrokken met een rugzak, die onderweg kapot is gegaan. Dus in Australie bij de kringloopwinkel een koffer gekocht. Deze koffer was helaas een maandagmorgenexemplaar en ging in China alweer kapot. Dus in China op de markt maar een nieuwe koffer aangeschaft…. Probleem is natuurlijk dat onze bagage erg intensief versleept wordt, namelijk iedere 3 dagen. We hopen dat deze koffer het tot Dusseldorf uithoudt.

Verder kwamen we uit Australië met 3 weken vuile was in onze bagage. Vanwege het wisselvallige weer was het niet meer mogelijk om daar de was te doen, dan zou hij natregenen aan de lijn. Maar we dachten, geen probleem, in Azië is was maar 1 euro per kilo dus dat is zo geregeld. Niet in China, want hier hebben ze het ‘stuksconcept’. Met ongeveer 50 stuks werd dit toch wat te gek. Dus gingen wij vanuit ons luxe hotel in Beijing met onze twee tassen was naar het dichtstbijzijnde hostel, waar je voor 1,50 euro de wasmachine kon gebruiken. Na 3 weken in China herhaalde dit probleem zich, maar toen zaten we gelukkig zelf in een hostel, waardoor de faciliteiten wat handiger voor ons waren. Verder zijn er in de afgelopen maanden de nodige kleren verwassen, kwijtgeraakt in de was of überhaupt niet meer schoon geworden (niet zo gek als ze in de rivier wassen), dus we nemen ons voor om in Maleisie alle oude kleren achter te laten.

Volgende keer: Onze eerste belevenissen in de hitte van Maleisië, waar we aankwamen met enige overbagage!

China deel 1: Keizers, kleisoldaten en knuffelberen

2011-06-04T04:28:00.004+02:00

*** Dit bericht is van 18 mei, maar konden we niet eerder plaatsen omdat onze weblog geblokkeerd was in China***

Ni Hao! Daar zijn we weer, vanuit het land met de meeste inwoners ter wereld, China.

Na een turbulente vlucht (waarin Steef dubbel van het vliegtuigeten mocht genieten) kwamen we aan in Beijing. Voor onze reis naar China hadden we ervoor gekozen om de boekingen uit te besteden bij ChinaOnline.nl, zodat we zelf geen tijd zouden verliezen met het kopen van treintickets etc. In Beijing werden we dus ook direct opgewacht door onze gids, die ons naar het hotel bracht. Het Courtyard 7 hotel lag in een hutong, dat is een traditionele chinese wijk.
Hiervan zijn er nog maar een paar bewaard gebleven, de rest is vervangen door hoogbouw. Het hotel was zeg maar de Chinese versie van een begijnhof, een oase van rust in het drukke Beijing. Voor ons was het ook heerlijk om weer in een Gewoon Bed te slapen, en onze eigen badkamer te hebben. Wat een luxe! Mochten jullie nog naar Bejiing komen, dan raden we dit hotel van harte aan.

De volgende dag hadden we een druk excursieprogramma. Met de gids gingen we eerst naar de Lama tempel. Wij dachten dat dit een boeddhistische tempel was, maar het was een lama-istische tempel (jaja, dat is wat anders hebben we nu geleerd). Daarna bekeken we de Temple of Heaven, de privé-tempel van de keizer. Hier ging hij o.a. bidden voor goede oogsten. Deze tempel bestond uit een groot complex met veel gebouwen en een groot park eromheen.

Na de lunch gingen we naar het Plein van de Hemelse Vrede (waar ooit de
niet zo vredige studentendemonstraties plaatsvonden!). Aan het plein ligt de ingang voor de Verboden Stad, dit was het paleis van de keizer. Het was verboden voor gewone mensen, gelukkig is dat al lang verleden tijd. Dit was echt wel heel indrukwekkend, gelukkig hadden we de gids bij om ons wegwijs te maken.

Na een mooie maar inspannende dag was het tijd voor wat ontspanning, dus gingen we naar een Chinese acrobatenshow. Wat zijn die mensen lenig zeg! We zagen allerlei stunts, waaronder het bekende ‘bordjesdraaien’, met in iedere hand 5 bordjes en dat terwijl ze ondertussen op elkaar klommen om een menselijke piramide te maken. Dat de bordjes echt niet vast zaten, werd bewezen toen er stiekem eentje op de grond keilde (of hoorde dat bij de show?).

Op zondag gingen we een uitstapje maken naar de Chinese muur. Zoals Mao zei: als je de muur niet kent, ben je geen echte mens ;-). Vanuit Beijing zijn er verschillende delen van de muur te bezoeken. Wij gingen naar Jinshanling, hier is een gerestaureerd stuk te zien maar ook een origineel stuk. We kozen ervoor om over het originele deel te gaan lopen, zeg maar: klauteren. Na 600 jaar zijn sommige stukken echt in slechte staat, bovendien is het heel heuvelachtig. Een pittige klim, maar zeker de moeite waard. We klauterden van wachttoren naar wachttoren met hulp van een lokaal mevrouwtje. Steef dreigde een paar keer weg te glijden op de oneffen en gravelachtige stukken, gelukkig ving het mevrouwtje (van 65 jaar) haar vakkundig op. De bedoeling was dat je daarna bij het mevrouwtje zou kijken naar haar souvenirs, en er dan een zou kopen (na afdingen he, dat hoort erbij). Aan het eind van de dag waren we een superervaring en een t-shirt met ‘I climbed the great wall’ rijker!

De volgende dag traden we opnieuw in de keizerlijke voetsporen om het Zomerpaleis te bekijken. Dit was het buitenverblijf van de keizer, zeg maar zoals Schonbrunn of Versailles. Echt een gigantisch landgoed… We namen een audioguide, maar dat was echt een raar systeem. Je moest niet een nummertje intoetsen maar het apparaat speelde vanzelf af als je in de buurt van een sensor kwam. Werkte niet vlekkeloos, aangezien we niet konden terugluisteren, en soms het verkeerde verhaaltje kwam bij het verkeerde gebouw. Niet handig….

Je kan natuurlijk niet in Peking geweest zijn zonder de beroemde pekingeend te hebben gegeten. Dus op naar het restaurant. Jaap van Kim had nog een foto laten zien waar het was, maar wij kwamen terecht bij een andere vestiging. Het was een beetje moeilijk zoeken, want we zagen namelijk de ingang over het hoofd. Dat geloven jullie natuurlijk niet bij deze foto, maar het was echt waar… Toch maar eens langs de opticien.

De pekingeend zelf smaakte een beetje zoals kip van het spit, met zo’n krokant korstje. We kregen een schaal met eend (in plakjes), een mandje met pannenkoekjes en diverse bakjes met groenten en saus. Een handige meneer kwam ons even voordoen hoe wij van al deze ingrediënten heel elegant een wrapje konden rollen, met stokjes. Dit ging toch niet zo gemakkelijk, dus rolden we maar met onze vingers (anders was de eend ook koud haha). Het smaakte wel goed, maar het was ook meteen het duurste van wat we in China gegeten hebben.

De volgende dag vlogen we naar Xian. Zo’n 40 km buiten de stad ligt het wereldberoemde Terracottaleger. Dit bestaat uit duizenden kleisoldaten, die dienden om de eerste keizer van het verenigde China, Qin Shi Huangdi, te verdedigen in het hiernamaals. Ongeveer 2200 jaar geleden gaf hij daarom de opdracht om dit immense leger te laten maken. In 1974 stak een boertje zijn schep in de grond, en vond toen de eerste resten van een van de grootste opgravingen ter wereld. Alle soldaten zijn uniek, dus jullie kunnen je voorstellen wat voor werk dit geweest moet zijn 2200 jaar geleden.

Na het terracottaleger maakten we nog een fietstocht over de 16 km lange stadsmuur van Xian. We hadden een tandem gehuurd, deze was wel een beetje gammel. Tot 4x toe liep de ketting eraf, dus Erik had er zwarte handen van gekregen. Het leek Steef toen maar beter om de tocht over de muur voort te zetten in een keizerlijke draagstoel :-)

Vanaf Xian vlogen we naar Chengdu, de regio van de panda’s. Vol verwachting kwamen we aan bij het pandareservaat. Helaas bleek dit vooral een slecht onderhouden dierentuin, dat was een beetje een dip. Er was wel een video waarin ze lieten zien dat ze een fokprogramma hebben om te voorkomen dat de panda’s uitsterven, maar het was niet helemaal wat we ervan verwachtten. Gelukkig hebben we toch nog
een aantal schattige panda’s kunnen zien.

Chengdu ligt in de provincie Sichuan, die bekend staat om het pittige eten. In het restaurant bestelden we daarom een ‘hotpot’. We kregen in schaal op een
vuurtje, waar bouillon inzat. In de bouillon kon je dan rauwe groenten en vlees doen, die dan een tijdje moesten koken. Tot grote hilariteit van het personeel moesten ze een paar keer komen kijken, of ons eten al klaar was. Gelukkig was de bouillon van zichzelf niet bijzonder ‘hot’, het hete zat hem in het sausje. Gelukkig kon je wel afmeten hoeveel je erop deed, zodat de brand in je mond beperkt bleef…

Omdat we in Chengdu wat extra tijd hadden, konden we naar een kookcursusje met drie smaken: heet, heter en allerheetst. Kwamen we terecht in een gezellig clubje met allemaal andere Nederlanders, haha. In razend tempo maakten we knapperige varkensreepjes, kip Gong Bao, Sichuan salade en een soort gebakken dumplings. Naarmate de les vorderde, probeerden we er allemaal minder pepers in te doen dan de juf voordeed, maar het was echt nog te heet. Thuis toch maar de recepten van de Thaise kookles opzoeken, dat was makkelijker aan te passen voor ons.

Naast de pittige keuken staat Sichuan ook bekend om zijn opera. Nou staan Chinezen niet echt bekend om hun mooie gezang, dus we wisten niet of dit iets voor ons was. Onze gids raadde het echter wel aan, omdat het eigenlijk veel meer entertainment was dan opera. En inderdaad, het was een van de leukste dingen die we gezien hebben! Voordat de opera begon, mocht je eerst in de make-up ruimte kijken naar de artiesten die zich klaar maakten. Ze schminkten hun gezichten in allerlei heftige kleuren. Je kon ook kiezen voor een massage, of een behandeling in de ‘oorstoel’. Dit betekende dat een meneer met allerlei rare stokjes je oor ging schoonmaken (of duwde hij het er nu verder in…). Wij hadden meer interesse in de voorstelling :-). De toneelspelers hadden supermooie kostuums aan, en de muziek was heel erg leuk. Er was ook een stukje poppenspel, en ‘schaduwtoneel’ dat iemand met zijn handen deed.
Het hoogtepunt was het onderdeel ‘changing faces’, waarin vier speler binnen 1/10e seconde een ander gezichtsmasker hebben. Zo veranderden ze van zwart naar rood naar groen. Het ging zo snel dat je echt niet snapte hoe het kon!

In China hebben we het erg naar onze zin, het is absoluut een van de hoogtepunten van onze reis. Alleen die Chinezen he…. Het is toch wennen. Met name de wc’s waren echt even een schok na het zeer schone (en Westerse) NZ en Australie. Steef moest naar de wc bij de benzinepomp onderweg. In het wc-portaal zat geen deur maar een gordijn. Er waren twee van die vieze hangwc’s (zoals: gat in de grond -daar kijken we niet meer van op) maar…. Er zat geen schotje ofzo tussen. Dus kon je gezellig samen gaan hangen…. Toen maar opgehouden. Sowieso is naar de wc gaan hier veel minder een privé-aangelegenheid, het is heel normaal dat kleine kinderen op straat plassen en poepen. Hiervoor hebben ze een speciaal ‘gat’ in hun broek en onderbroek bij het kruis, je ziet dus ook overal blote billetjes… Chinezen hebben nog meer rare gewoontes: ze rochelen, spugen, schreeuwen of praten heel hard. Om ze wat manieren bij te brengen, zagen we het volgende bordje in Chinglish:

Het is dus ook niet beleef om buitenlandse toeristen te dwingen (!!) om ergens een foto van te maken…. Gelukkig zijn we hiertoe nog niet gedwongen :-).

Vanaf Chengdu vlogen we naar Lijang, een van de meest toeristische plaatsen van China. Je zou het een beetje kunnen vergelijken met Venetie, maar dan op 2400 m hoogte. Met een gids trokken we erop uit om het platteland te bekijken, en wat meer te weten te komen over de lokale bevolking, de Naxi (spreek uit: Nasi). Vroeger schreven de Naxi in een soort hiëroglyfen, dat zag er ongeveer zo uit:

In het Naxi dorpje woonde ook de beroemde kruidendokter, dokter Ho. Wij hadden er nog nooit van gehoord, maar de dokter bleek inderdaad wel wereldberoemd. Hij overlaadde ons met artikelen die over hem gepubliceerd waren, in het Nderlands, Duits, Engels etc. Hij had ook zakken vol met visitekaartjes van alle mensen die al langs waren geweest, wij zagen ook kaartjes van Philips Eindhoven. Ook was er een boek over hem geschreven, en was hij op televisie geweest bij Michael Palin van de BBC. Je kon ook een consult doen, dat duurde ongeveer 2 minuten, en het resultaat daarvan was dat de dokter je een poedertje meegaf om al je kwaaltjes te verhelpen. Nou stond in een van de Nederlandse artikelen dat vooral de dokter er zelf beter van werd ;-) maar hij kon dat zelf niet lezen natuurlijk. Het consult lieten we maar even aan ons voorbij gaan, maar een foto van de dokter is nooit weg
natuurlijk.

In Lijang zijn veel winkeltjes waarin ze zelf sjalen weven op een weefgetouw. Veel leuker natuurlijk dan een sjaal uit de fabriek, dus gingen we even binnen kijken. Hoe dikker het materiaal, hoe mooier de kleuren – en hoe duurder. Een winkelmeisje spreidde een aantal sjalen uit, maar het was het steeds net niet. Steef had eigenlijk maar 1 hele mooie gezien, en die zat op het weefgetouw. Het was toen 18 uur, en de sjaal zou om 21 uur klaar zijn. Dus wij spurtten ons naar de winkel en konden nog net zien hoe ze de sjaal van het weefgetouw af gingen knippen. Komende winter kunnen jullie het
resultaat bewonderen!

Volgende keer: het vervolg van onze Chinareis, en speciaal item: waarom niet alles op rolletjes verloopt (ofwel: het kleine leed dat backpacken heet)!

Australie extra nieuws: Gearresteerd

2011-05-06T01:58:00.012+02:00

Na onze post over Ome Jan van een paar dagen geleden kreeg onze vakantie in Australië nog een zure bijsmaak… We zijn namelijk gearresteerd op verdenking van het vervoeren van drugs. In de gevangenis, waar mannen en vrouwen gescheiden zitten, werden we gefouilleerd. Van Steef werd een verklaring opgenomen, het leek haar beter om maar een valse naam te gebruiken (ze zei: Mary O’Brielly). We moesten allebei de cel in, met de andere criminelen, waarna ze de deur dichtdeden en het licht uit. Daar zaten we dan. Om 7 uur ‘s ochtends ging de lamp weer aan en kregen we een ontbijtje. Daarna mochten we naar de luchtruimte voor de rest van de dag in afwachting van het voorkomen bij de rechtbank….

Erik heeft een undercover opname ervan kunnen maken. Klik hier voor het filmpje.

Gelukkig was onze arrestatie van korte duur.. Het was namelijk onderdeel van een rondleiding door de oude gevangenis, Melbourne Gaol, waarbij we behandeld werden als ‘echte criminelen’. Een strenge gevangenisbewaarder/gids commandeerde ons met instructies over de procedure. Een interessante manier van rondleiding geven, we moeten zeggen dat het toch indruk maakte. Dus wij kijken wel uit de volgende keer ;-)

Australie deel 2: De hemel op aarde

2011-05-04T13:20:00.028+02:00

G’day mates! Met de spierpijn van het bergwandelen nog in de benen, verlieten we op zondagavond de Blue Mountains. Omdat alle andere dagjesmensen ook richting Sydney wilden, kwamen we in een lange file terecht. In Australië is het toegestaan om op bepaalde parkeerplaatsen te kamperen, maar helaas was er geen van die plaatsen langs de route. Dus toen maar een nachtje illegaal gestaan, gelukkig werden we niet gewekt met een bekeuring van 125 AUD (95 euro) per persoon.

’s Maandags kwamen we dan aan op de camping in Sydney. De camping lag vlakbij een natuurgebied, en er zaten veel mooie gekleurde papegaaien op een lekker broodkruimeltje te azen.

Na een warme douche waren we weer lekker opgefrist om naar de stad te gaan. Dit duurde wat langer dan verwacht, omdat het nog steeds een feestdag was, namelijk 2e paasdag én ANZAC day. ANZAC= Australia & New Zealand Army Corpses, op deze dag herdenken ze alle mensen die in oorlogen zijn omgekomen. Het is dus een soort Dodenherdenking, maar tegelijk wel in een positieve sfeer, zoals Bevrijdingsdag. Er waren heel veel mensen op de been voor een parade (hadden we blijkbaar net gemist), die daarna óf naar de kroeg gingen óf naar de Zara! Er was namelijk net een filiaal van Zara geopend in Sydney, blijkbaar was dit zo sensationeel dat ze ervoor in de rij wilden staan.

Wij waren op weg naar dit gebouw:

Volgens onze gids daar, zullen 2 op de 3 mensen op de hele wereld dit gebouw direct herkennen als het Sydney Opera house. Hiermee is het een van de meest herkenbare (en meest gefotografeerde) gebouwen ter wereld. Voor het ontwerp van het Opera House hadden ze 50 jaar geleden een wedstrijd ingesteld waarin architecten hun ontwerp konden insturen. Het winnende ontwerp was van een Deen, en bestond slechts uit een aantal vage schetsen. Dit leverde veel problemen (en onvoorziene kosten) op bij de bouw, waardoor het project met een grote vertraging werd opgeleverd. Ondanks alle tegenslag was had de creativiteit toch overwonnen, en is het resultaat nu een heel bekende attractie. En de schulden waren binnen drie jaar afgelost door een loterij, dus zoals ze Down Under zeggen: no worries!

Na twee regenachtige dagen in Sydney gingen we door naar het zuiden. We kwamen langs de botanical garden van Wollongong waar de planten al prachtige herfstkleuren hadden.

Een paar kilometer daar vandaan, ligt een opvallend bouwwerk: de Nan Tien tempel. Dit is de grootste boeddhistische tempel op het zuidelijk halfrond. Zoals in alle tempels waren bezoekers van harte welkom om een kijkje te komen nemen. Met een speciale kalligrafie-stift mochten we een nieuwjaarsboodschap in het Chinees schrijven (nou ja, ‘overtrekken’).

Verder naar het zuiden veranderde het landschap. Tussen Brisbane en Sydney reden we veel door stedelijk gebied, maar richting Melbourne kwamen we langs meer afgelegen plaatsjes. Er was ook een dorpje dat Eden heet, wij vroegen nog naar de ‘garden’ maar die bleken ze niet te hebben ;-) We hebben nog veel lekkere kaas geproefd in het gehucht Tilba Tilba, waar maar liefst 2 kaasfabrieken stonden. Hier liep een mooie toeristische route door het groene heuvellandschap.

De volgende stop was Raymond Island, een heel klein eilandje voor de kust van Paynesville. Het eiland staat bekend om de vele dieren die er leven, zoals pelikanen, kangoeroes en koala’s (ja ja, daar zijn ze weer). Zet je bril maar op en zoek de koala op de derde foto:

Net voor Melbourne maakten we nog een kleine omweg naar het bergdorpje Walhalla (volgens Van Dale: de hemel). In 1862 werd hier goud gevonden, waardoor het kleine dorpje ineens veel goudzoekers aantrok. De bevolking groeide tot 4500 mensen, die hun geld verdienden in de mijnen. We gingen ook de goudmijn in, en zagen een ‘ader’ lopen met kwarts. In het kwarts zit het goud, in 1000 kilo kwarts 5,6 gram goud – zoveel als een dropje. Er moest dus heel veel moeite worden gedaan om het goud eruit te halen, en bovendien waren de middelen toen niet zo goed als vandaag. De mijnwerkers stonden tot hun knieën in het water en bliezen de rotsen op, om zo een tunnel te maken. Niet heel hemels dus…. Na 1912 werden de mijnen stopgezet en vanaf dat moment liep Walhalla langzaam leeg. Nu wonen er nog maar 100 mensen.

Vanuit de hemel daalden we af naar Melbourne. Hier hadden we gelukkig beter weer dan in Sydney. In de stad konden we zien waar ze al het geld van de goudmijnen hebben gelaten, namelijk in het parlementsgebouw van de staat Victoria. Het was een en al pracht en praal, met goud en enorme kroonluchters. Steef mocht nog even op de stoel van de voorzitter van de ‘tweede kamer’ zitten – wie weet is het een interessante carrièremove?

Vanuit Melbourne was het maar een klein uurtje naar Wallan East. Hier wonen Erik’s ome Jan en zijn vrouw Romula. Ome Jan is een broer van Erik’s moeder, Toos. Hij is in 1956 naar Australië geëmigreerd en in al die jaren maar een keer teruggekomen naar Nederland. Hij was heel blij ons te zien, en wilde van alles weten over de familie en over Nederland. Hij praatte honderduit en was op zijn tachtigste duidelijk zijn streken nog niet verloren . In een schuur had hij wel 7 grasmaaiers met benzinemotor, die hij voor de hobby repareerde. Het enige probleem was dat niemand ze wilde hebben als ze het weer deden, omdat ze liever een nieuwe kochten ;-) Nadat we al drie uur bij ome Jan aan de tuintafel hadden zitten kletsen, kregen last van een wat droge keel. In al zijn enthousiasme was hij compleet vergeten om wat te drinken in te schenken. Gelukkig werd dit daarna snel opgelost toen Romula thuiskwam van haar werk ;-)

We zijn daarna ook blijven eten en na het eten hebben we nog de hele avond bijgekletst over beide families. Ome Jan is inmiddels ook overgrootvader. De twee jongste zonen van ome Jan, Clint (21) en Chris (26) hebben we ook kort ontmoet omdat ze het beiden erg druk hadden met werk en sporten. Die avond zijn we blijven slapen en na een heerlijk ontbijt zijn we de volgende dag weer richting Melbourne vertrokken.

Morgen nemen we afscheid van ons ruimteschip, dus nog een laatste nachtje in ons campertje met ‘uitbouw’ :-)… Op naar de Chinese muur!

Australie deel 1: Koala’s en kangaroes

2011-04-23T07:54:00.041+02:00

Voordat we jullie vertellen over Australië, willen we even een speciaal dankwoord wijden aan de vriendelijke mensen van Air New Zealand. Ze waren zo fijn om maar liefst 23 kilo bagage (WHOEHAA!!) per persoon gratis te vervoeren, en daarvan hebben wij dankbaar gebruik gemaakt. Zo konden onze in NZ aangeschafte campingstoelen en XXL strandmat gewoon in de bagage mee – zonder extra kosten. We sjouwden ons wel een breuk natuurlijk, maar gratis is gratis he :-)

Vol beladen kwamen we aan in het warme Brisbane. In plaats van de bus namen we maar de shuttle naar het hostel, dan werden we tenminste voor de deur gedropt. Het hostel viel een beetje tegen (of misschien waren we er gewoon te oud voor….), het was vooral leuk voor feestende jongeren. Niet echt geschikt voor een goede nachtrust zeg maar.

Brisbane is een leuke levendige stad en aangezien het zondag en mooi weer was gingen we naar een park aan de rivieroever. Het park zat nu weer in de lift, na de overstromingen van enkele maanden geleden. Pech voor ons dat we geen zwemkleding bij ons hadden, want er was een soort openluchtzwembad. In Australie zijn mensen zich erg bewust van het gevaar van zonnestraling, dus bijna alle kinderen zwemmen in een soort surfpakje in plaats van een zwempak. Wij smeerden ons nog maar even extra in.

Op maandag was het tijd om ons nieuwe ‘huisje ‘op te halen, onze Spaceship camper. Bij het ophaalpunt troffen we nog een paar aardige Canadezen, die ons spontaan hun Camps 6 boek gaven. Hierin staan alle goedkope campings, en we hadden net onze hersens gepijnigd hoe we dit dure boek (60 euro) ergens tweedehands gingen kopen. Met boek op zak gingen we dus op weg, naar Noosa. Dit is een vakantiedorpje ongeveer 150 km ten noorden van Brisbane. We hadden gehoord dat dit het beste beginpunt was voor een tripje naar Fraser Island. Daar aangekomen boekten we snel een excursie voor de volgende dag, we waren nog net op tijd om mee te kunnen.

Het was vroeg dag, want al om 06:25 werden we opgehaald, met een heel speciaal voertuig. Het was een 15-persoons bus, maar een 4x4 met hele dikke wielen. Nadat we Noosa uit waren, gingen we met de bus direct over het strand rijden, naar Rainbow Beach. Hier hebben de zandrotsen heel bijzondere kleuren.

Daarna ging de bus op het Megense pontje. Denk nu niet dat er een aanlegsteiger was ofzo, de pont meerde gewoon aan op een zandplaat. Na een oversteek van 10 minuten stonden we dan eindelijk op het beroemde Fraser Island, het grootste zandeiland ter wereld. Hier gingen we over de 75-mile beach, de chauffeur crosste er aardig op los. Na enkele tientallen kilometers strand gingen we rechtstreeks het regenwoud in, hier moest de 4x4 flink werken (en onze ruggenwervels ook). Rond 11 uur kwamen we bij het McKinsey meer, een van de helderste meren ter wereld. Je kon letterlijk de zandkorrels op de bodem zien door het water, heel mooi.

De inwendige mens had inmiddels flinke honger, die gestild werd met een uitgebreide (home-made) BBQ. Omdat er wilde honden (dingo’s) in de bossen zaten, werd het eten bereid binnen een omheining (voor de safarivrienden onder ons, zoals een boma). Het hek was alleen niet hagedisbestendig, dus er kwam een 70 cm lange viervoeter even kijken of er nog wat te snoepen viel. Alle dames deden snel hun voetjes van de vloer :-) …

Na de lunch gingen we nog een stuk wandelen door het regenwoud. We zagen enorme bomen die honderden jaren oud waren. Sommige bomen werden door anderen overgroeid en zelfs verstikt. Ook waren er dikke, witte bomen die wel 7 meter per jaar groeiden. De schors kon het niet meer bijhouden.

Daarna was het helaas al weer tijd om om te keren, dat werd nog even spannend. Vanwege het hoge tij, was er maar een half uur waarin het strand begaanbaar was. De bus moest flink crossen om op tijd de pont te halen. We hoorden van andere mensen dat ze zelf een 4x4 wilden huren om op het eiland te rijden, maar op de dag dat wij gingen werd dit zelfs door de jeepverhuurders afgeraden vanwege het tij. Moe maar voldaan kwamen we ’s avonds weer bij de camping aan.

De volgende dag gingen we naar Australia Zoo. Dit is de dierentuin van Steve Irwin, de schreeuwerige krokodillenman (die uiteindelijk door een rog gestoken in zijn hart). Op aanraden van andere backpackers voegden wij ons in de file van bussen en buggy’s. Het eerste wat ons opviel was dat het vooral een dure aangelegenheid was (40 euro p.p.!) maar gelukkig had Steef nog een nieuwe studentenkaart gekocht in Bangkok :-) … Dat scheelde weer. We waren nog net op tijd voor de eerste grote dierenshow in een soort stadion, met o.a. olifanten, roofvogels, krokodillen. Met name de vogels kwamen van alle kanten en scheerden rakelings over het publiek. ’s Middag was het tijd voor het aerobicuurtje van de tijgers, die met allerlei speelgoed in beweging werden gebracht. Ze gingen dan bijvoorbeeld een soort ballon op een stokje achterna, en doken recht voor het publiek het water in. Ook weten we nu waarom koala’s zoveel slapen (nee, niet omdat ze lui zijn), dit komt door het eten van eucalyptus, wat veel energie kost om te verteren. Erik de dierenvriend heeft nog even de kangaroes kunnen voeren en aaien. Conclusie van Australia Zoo: iets leuker dan een gemiddelde dierentuin, maar financieel vooral interessant voor de achterblijvende leden van de Irwin-familie.

Erik had via internet een goede aanbieding gescoord om te gaan rijden in een echte raceauto. Dus wij gingen naar de Holden-testbaan (Holden= Opel in Australie en NZ). Er reed net een auto over de baan, beetje jammer dat hij bestickerd was met ‘Super cheap car (racing)’ (zo goedkoop was het nou ook weer niet). Gelukkig voor Erik mocht hij uit twee andere auto’s kiezen, een Ford V8 en een Holden V8. Hij dacht aan de laatste Ford van Jan (motor ontploft, lagers versleten, etc.) en ging toen voor de Holden. Eerst ging de instructeur met hem twee oefenrondjes rijden, en daarna was hij dan zelf aan de beurt. Het echte Top Gear gevoel daalde langzaam in…. Steef stond met camera in de aanslag op een stoel veilig achter het hek. Daar ging de V8, het was nog even lastig schakelen met de linkse hand en te koppelen als je al 1,5 jaar een automaat rijdt… De auto zijn tanden zijn ook weer gepoetst :-) Het startsein kwam en weg was de Holden V8 de bocht om. Hard rijden kon niet want er stond een bulldozer op de baan. Dus na de bulldozer kon het gaspedaal pas helemaal naar beneden. Van de tweede naar de derde naar de vierde, de flauwe bocht door het gas vast houden en na de bocht bij de pilaar vol in de remmen. Zo was het uitgelegd. Bij Erik ging het meer, gas in, van de tweede (o ja koppelen) naar de derde, nog even in de vierde en dan de bocht insturen en toch nog een beetje teveel gas geven, schuiven dat voelt niet fijn, gas los maar weer, dan voor de pilaar al de gas los en bij de pilaar rustig remmen. De tweede, derde en vierde ronde heeft het gaspedaal de bodem regelmatig gevoeld en ook het rempedaal heeft zijn werk gedaan (gelukkig). Het was echt kicken en Erik zou het zo nog een keer doen, dan wel met een V8 automaat :-) Zie hier een foto van onze stoere coureur:

Om het adrenalinepeil wat te laten zakken, reden we naar het Springbrook National Park. Dit ligt hoog in de bergen en je kunt er mooie hikes maken. We liepen achter een waterval door van 100 meter hoog!

Na het racecircuit reden we met het campertje verder langs de kust. Eerst kwamen we langs Surfer’s Paradise, maar dit was niet meer het paradijs wat het ooit wel geweest zal zijn. De skyline leek meer op Miami, en de prijzen van de campings ook. Dus gingen we door naar Byron Bay, een gezellig surfplaatsje aan de kust. Steef kon nog net een paar ‘garagesales’ meepikken, het was tenslotte zaterdag.

Bij Erik was het surfvirus langzaam wakker geworden uit een jarenlange slaap, dus hij wilde graag een les nemen. De oostkust is hiervoor heel geschikt, overal worden surflessen aangeboden. Ons oog viel op Arrawarra, een heel klein plaatsje met camping direct aan zee. Op zondagmiddag ging het wetsuit aan, en de spierballen waren duidelijk te zien ;-) De instructrice vroeg nog of het een maatje groter moest zijn. Eerst 15 minuten instructie, nu weet Erik ook wat RIP betekent, de stroom van water die terug naar de zee / oceaan gaat waar je voor op moet passen. Daarna 15 minuten droog oefenen en dat viel al tegen. Je hebt eigenlijk maar 1 kans je voeten neer te zetten in het midden van het bord, 1 voor je schouders en 1 achter je schouders terwijl je handen het board blijven vasthouden aan de zijkant. Probeer dat thuis maar eens. In het water was het nog moeilijker aangezien je ook nog moest zwemmen en snelheid maken voordat je een golf “pakte”. Gelukkig gaf de instructrice verschillende keren een flinke zet en daar ging hij dan. Een keer of 10 heeft ie even gestaan, wat al een hele prestatie was.

Op weg naar het zuiden kwamen we nog langs een leuk initiatief, het koala ziekenhuis van Port Macquarie. Zij vangen koala’s op die bijvoorbeeld gewond zijn geraakt door bosbranden of gebeten zijn door honden. Eigelijk veel leuker (en echter) dan de dierentuin… Wat zijn ze lief he? (Jong geleerd is oud gedaan)

Via internet hadden we nog een goede aanbieding gevonden voor een excursie naar Hunter Valley, het Stellenbosch van Australie. Op 20 april ‘s ochtends werden we met een busje opgehaald vanuit Newcastle. Tijdens het ophalen van onze medepassagiers zagen we een meneer die er even bij was gaan zitten:

Geen goed begin van de dag, haha…. In Hunter Valley aangekomen gingen we langs diverse wijnhuizen. Steef hoefde natuurlijk geen wijn (maar dat wilden we niet meteen melden natuurlijk), dus keek ze zeer geïnteresseerd in haar glas en rook ze er maar aan. Als niemand keek wisselden we snel het glas om…. Gelukkig kon er ook ‘smelly cheese’ en chocola geproefd worden, dus voor ieder wat wils.

Inmiddels naderde het paasweekend en wilden we naar Sydney. We belden naar de camping daar, maar dat was een kansloos project. Geen plaats natuurlijk…. Dus doorgereden naar de Blue Mountains, meer het binnenland in. We hebben al heel wat Nationale Parken gezien de afgelopen 6 maanden, maar dit was toch echt wel een hoogtepunt! Het bekendste uitkijkpunt is bij de 3 Sisters:

Ralph, je krijgt nog de groeten van ze he! De bergen hebben een soort blauwe gloed, vandaar de naam Blue Mountains. Met ons hadden nog ongeveer 1 miljoen andere mensen bedacht dat ze naar de BM gingen voor Pasen, dus om sommige plaatsen was het vrij vol. Maar het uitzicht maakt het meer dan de moeite waard zullen we maar zeggen.

Aangezien het hier al vroeg (17.45) donker is, houden we onszelf ’s avonds maar bezig op de camping. Erik experimenteert met Live Painting (ja ja mensen, een artiest in ons midden), en zie hier het resultaat:

We hopen maandag in Sydney aan te komen, dus het Opera House houden jullie van ons tegoed!

Nieuw Zeeland: De Kiwi Express deel 2

2011-04-07T10:02:00.073+02:00

Ja mensen, we zijn er nog hoor! Het is hier moeilijk om gratis internet te vinden, dus vandaar dat jullie even moesten wachten op deze post, maar hier zijn we dan….
Met de ferry gingen we naar het zuidereiland, van Wellington naar Picton. Helaas was er weinig moois te zien onderweg, omdat er ineens heel veel mist was. Eenmaal op het zuidereiland was onze eerste stop een Nederlandse bakkerij, waar Erik een lekker roombroodje nam en Steef een kersenflap. Mmmmm, dat smaakte :-). Het weer zag er wat minder goed uit, donkere wolken pakten zich samen en leverden een spectaculaire zonsondergang op.

We besloten om naar het Abel Tasman nationaal park te rijden, om eens te zien wat er naar onze landgenoot was vernoemd. Bij het park vonden we een backpackerscamping, zodat we de volgende dag startklaar waren voor een excursiedagje. We hadden een combinatie van wandeltocht en boot geboekt, en het was fantastisch weer. De boot bleek voor Steef een beetje een pechgeval… Het was een spectaculaire (20 persoons) speedboot, die keihard bonkte op de golven. De gouden regel bij alle bewegende dingen is dat Steef voorin moet zitten, maar bij de jet was dit een extreem slecht idee...
Als onderdeel van de excursie gingen we langs een rots met zeehonden varen (alles voor de zeehondjes he :-) ), gelukkig had Erik nergens last van. Daarna kon onze wandeling door het park dan eindelijk beginnen. De zee was supermooi blauw en de stranden waren hagelwit. Vlak achter het strand begon het regenwoud, dus gelukkig liepen we meestal in de schaduw.

Eind van de middag gingen we weer terug met de boot, Steef was deze keer op advies van Erik helemaal achterin gaan zitten, en had het nu prima naar haar zin.
In Nieuw Zeeland zijn er langs de weg allerlei attracties te zien, dus we maakten regelmatig een spontane stop. Zo zagen we de langste hangbrug, van maar liefst 110 meter over de Buller Gorge kloof:

Na de hangbrug was het tijd voor een bekend Nieuw Zeelands fenomeen: de gloeiwormgrotten. Op het noordereiland waren we hier niet aan toe gekomen, dus het stond bovenaan het lijstje van de must-sees. We konden kiezen uit een wandelexcursie of een raftingexcursie. Toch maar voor het wandelen gegaan.
Bij aankomst bij het evenementenbedrijf kwamen we tot de hilarische ontdekking dat wij de enigen voor de wandelexcursie waren, maar dat er 3 dames van in de zestig voor het raften gingen… (NB. Zoekt er iemand nog een moederdagidee??) Zij werden in een zeer charmante wetsuit gehesen, en we gingen allemaal samen met een treintje door het bos naar de grotten. Eenmaal binnen splitsten onze wegen zich en gingen we met de gids de grotten bekijken. Het was er stikdonker en soms werd Steef er wat claustrofobisch van, maar we zagen veel coole stalagmieten en stalagtieten.

Wel moesten we erg voorzichtig zijn met onze helm en hoofdlampje, om niet de bovenkant van de grot te raken en zo een 2000 jaar oude stalagtiet in wording van het plafond af te schrapen. Heel voorzichtig gingen we als olifanten door de porseleinkast… Aan het eind van de grotten kwamen we bij een grote opening met uitzicht op het regenwoud, het leek wel Jurassic park
:-).

Maar waar bleven de gloeiwormen nu, daarvoor waren we toch gekomen…. Op de terugweg door de grotten hebben we ze in vol ornaat kunnen bewonderen. Onze gids zei dat het bijna onmogelijk was om met een gewoon fototoestel foto’s te maken maar onze superfotograaf heeft het toch maar even mooi vastgelegd:

Groot was onze verbazing toen we de volgende dag in een andere plaats (Hokitika) kwamen, waar je gratis en voor niks de wormen kon zien ’s avonds. Waarom waren we hier niet eerder achter gekomen…. Na ja we hadden er wel een mooie grottenklimtocht aan overgehouden he….

Onze reis ging verder naar de grootste attractie van het zuidereiland: de gletsjers. Er zijn 2 gletsjers die je kan bekijken: de Fox en de Fransz Joseph (kortweg: de Fransz). Op aanraden van andere mensen gingen wij voor de minder toeristische Fox. Gelukkig was het weer op de dag van de excursie weer stralend, want het had net 2 dagen geregend. Onze gids Tom had het hele weekend vastgezeten in een berghut, waar hij vanwege het slechte weer niet meer wegkon. Op maandagmorgen had de heli hem opgehaald en na een paar koppen sterke koffie was hij weer fit genoeg om 15 mensen op sleeptouw te nemen. Er was een groot magazijn waar je allerlei warme kleren kon aandoen, dus wij namen braaf wanten mee en een regenjas (je weet nooit hier). Verder moesten we bergschoenen van het bedrijf aan, echt enorm zware. Steef denkt dat er stiekem lood inzat ;-)

Helaas gingen wij niet met de heli (a 200 euro p.p.) maar met een bus naar de berg en toen lopend over een rotspad. Er stonden allerlei bordjes dat je moest oppassen voor vallende stenen, dus we mochten niet stoppen de eerste 500 meter. We zagen rotsen in verschillende kleuren, alsof ze er speciaal voor een foto waren neergelegd.

Na ongeveer 900 meter gelopen was het tijd om de ijspinnen onder onze schoenen te binden. Het eerste stuk ging over een soort ijstrap, die iedere dag weer aanvroor en daarom weer uitgehakt moest worden. Nu kwamen de zware schoenen wel heel goed van pas, want anders waren we echt wel snel omgezwikt.

Toen we een stuk omhoog waren, hadden we fantastisch uitzicht over de gletsjer. We mochten ook om de beurt kijken in een soort kloven in het ijs, waar een heel bijzondere blauwe kleur inzat. Verder konden we door een soort tunnel, maar Steef heeft zich er maar niet aan gewaagd (teveel slipgevaar). Na een halve dag was het helaas weer tijd om te vertrekken, maar we zijn weer een hele ervaring rijker!

Ons campertje tufte hierna naar het zuiden, naar het levendige Queenstown. Voordat we hier aankwamen, gingen we nog even lunchen in Wanaka. Dit ligt aan een groot meer, dus je kon ook allerlei watersport activiteiten doen. Als echte Brabanders zagen wij een mooie ‘watertractor’, dus die kozen wij. Je gelooft het niet maar we zijn warempel droog gebleven tijdens het waterfietsen op dit ding…

Onze wateractiviteiten waren nog niet afgelopen, want in Queenstown boekten we een relaxed tochtje op het meer. Het bedrijf heette Million Dollar Cruises maar gelukkig mochten wij voor minder mee :-)

De bekendste attractie van Queenstown is de gondola, een lift waarmee je hoog op de berg kunt om van het uitzicht te genieten. Helaas betrok het weer net toen we naar boven gingen, maar het uitzicht was er niet minder om. Let ook op de Koninklijke zwaai van Steef:

In voor Steef was het fijn dat er in Queenstown weer naar hartelust gewinkeld kon worden. Normaal moet dit onder het motto: kijken, kijken maar niet kopen – het pas niet in de rugzak, maar hier kon er een kleine uitzondering gemaakt worden. Een winkel had namelijk de aanbieding dat je de eerste kilo gratis naar huis kon laten versturen, en dat het dan belastingvrij was. Dus wij vroegen of dit ook gold als je maar 1 kilo had? Ja hoor, dat maakte niet uit. Dus kozen we een paar leuke t-shirts van samen 20 euro, die deze vriendelijke mensen voor dit bedrag ook nog gingen opsturen met de snelle post. Niet te geloven he :-). Pap, mam, er komt dus een pakketje aan.

Erik had andere prioriteiten gevonden, namelijk vissen. Hij boekte een excursie om te vissen op het meer. De opbrengst was maar liefst 2 zalmen en 1 forel, die hij schoongemaakt mee naar huis kreeg. Deze hebben we daarna gevuld met een soort tapenade en ze in de oven gelegd. Wat een luxe, overheerlijk!

Na Queenstown moest het groene kikkertje even een sprint trekken naar Dunedin, aan de oostkust. Vanwaar deze haast? We waren op weg naar een aflevering van Sjakie, ehhh Steefie en de chocoladefabriek! We gingen namelijk naar de fabriek van Cadbury’s voor een fabriekstour. (Ja, Kim van Saskia – je had zeker met ons willen ruilen….) Wat ons direct opviel was dat de dames die er werkten er spontaan grijs haar hadden gekregen, maar dit bleek te liggen aan de haarnetjes die iedereen opmoest. Erik wist met zijn stoppelbaard gelukkig net te ontsnappen aan de baardnetjes :-).

Onze gids Sarah gaf iedereen een papieren zakje, dat tijdens de tour gevuld ging worden met chocolade. Denk nu niet dat deze ‘zomaar’ uitgedeeld werd, nee je moest onderweg quizvragen beantwoorden en iedereen die het goed had kreeg een chocolaatje. Steef werd er spontaan competitief van en probeerde alle kleine kinderen te overtreffen. Dit leverde dan ook een volle zak chocolaatjes op… Voor de liefhebbers onder ons die ooit nog bij Cadbury’s denken te komen: onthoud het getal 731, dit gaat je bonuspunten opleveren. Aan het eind van de tour gingen we met de hele groep in een hoge silo. We moesten allemaal tegelijk hard gillen,”om een geluidssensor te activeren” jaja, en toen kwam er 1000 kilo vloeibare chocolade uit het dak naar beneden gestort. COOL! Helaas mochten we in de fabriek geen foto’s maken, maar hierbij eentje van het einde van de tour.

Dunedin is de meest ‘Schotse’ stad van NZ, en daar zijn ze trots op. En wat is er Schotser dan een kasteel? Dus gingen we naar het enige (!) kasteel in NZ, het Larnach Castle.

Wel leuk maar we hebben wel grotere kastelen gezien in Europa. Het kasteel was nu in particuliere handen, maar de huidige eigenaren hadden duidelijk problemen met het onderhoud. Wij houden het toch maar bij een bescheiden huis ;-)

In de buurt van Dunedin waren er ook hele speciale geelogige pinguins te zien, dus wij er naar toe. Ze (de Lonely Planet) waren ons alleen vergeten te vertellen dat je hiervoor eerst 45 minuten door de duinen moest struinen – in ons geval met een ijskoude wind. Steef gaf het op en ging een boekje lezen in de auto, maar Erik trotseerde de elementen en wist de pinguins vast te leggen – tot grote verbazing van andere verkleumde toeristen, die al 2,5 uur in de uitkijkhut zaten te wachten en nog niks hadden gezien.

Op zondag was het weer tijd om uit Dunedin te vertrekken, maar niet zonder dat we even langs de steilste straat ter wereld zijn gereden. Erik zette de kikker in de turbo, en we kunnen jullie vertellen dat het inderdaad erg steil was!

Ons plan was om voor Christchurch nog te stoppen bij het Banks schiereiland, maar wegens slecht weer moesten we het plan herzien. Wat nu, want in NZ is alles gericht op buitenactiviteiten… We dachten aan de fijne warmwaterbaden van Rotorua, en besloten door te crossen naar Hanmer Springs, een bergdorpje 120 km ten noorden van Christchurch. Weer of geen weer, de warmwaterbaden zijn altijd lekker warm. Een goed moment om even bij te komen van alle bezienswaardigheden zeker met een uitzicht op bergen met vers gevallen sneeuw!

Inmiddels zijn we aan onze laatste daagjes in NZ bezig en is het groene kikkertje weer ingeleverd met 3300km meer op de teller. Ook weer fijn om heel even in een gewoon bed te slapen, want in Australie kamperen we weer verder. In Christchurch zijn de gevolgen van de aardbeving nog heel goed te zien, zo is het stadscentrum nog helemaal afgesloten. Er lopen scheuren over de wegen en van sommige huizen zijn er muren naar beneden gevallen. Vannacht lagen we in bed en voelden we zelfs een naschok; dit gebeurt nog eens in de paar dagen volgens de mensen hier.Zaterdag vertrekt het vliegtuig naar Australie, en landen we in het warmere Brisbane!

Nieuw Zeeland: De Kiwi Express

2011-03-20T10:05:00.004+01:00

Kia Ora (spreek uit: Kjaora), ofwel: Hallo zoals de Kiwi’s (Nieuw Zeelanders) zeggen!

Voordat we dit uitgestrekte land konden verkennen, was er nog een horde te nemen: de douane. Die is zeer streng op het invoeren van o.a. etenswaren, medicijnen en plantaardige producten omdat ze bang zijn voor besmetting e.d. We dachten nog even aan de televisieprogramma’s waarin mensen invullen dat ze niks aan te geven hebben, en daarna een flinke boete krijgen als er toch wat uit hun tas komt. Dus namen we het zekere voor het onzekere en vulden we keurig in dat we wel wat bijhadden (cup-a-soup, aardbeienthee en een paar dingen uit het vliegtuig). Een strenge mevrouw vroeg ons wat het precies was en wij wilden onze tas opendoen voor inspectie maar blijkbaar was er toch geen inspectie nodig voor de tijgerbalsem en de aardbeienthee. Dus daar gingen we, op naar Auckland, de grootste stad van het noordereiland.

Eenderde van de 4 miljoen mensen in NZ woont in Auckland, dus we dachten dat het wel een drukke boel zou zijn. Dat viel gelukkig heel erg mee (of misschien zijn we teveel drukte gewend vanuit Bangkok en Manila?). Auckland is de ‘City of Sails’ dus hoe kan je beter beginnen dan met een rondvaart door de haven. Helaas leek de rondvaartboot op het welbekende Oostendse visserscheepje, en deinde Steef groen en geel door de haven. Maar verder was het hartstikke gaaf ;-)

Ons hostel zat in een rustige buurt, een half uurtje lopen van alle hoge gebouwen in het centrum. Er stonden veel houten huizen, wat het meteen een vakantiesfeertje gaf. We hadden ook wat kampeerspullen gekocht, zoals 2 slaapzakken en uitvouwbare stoeltjes. Op zondag gingen we naar het Auckland museum, een nieuw gebouw dat er van buiten uitziet als een Griekse tempel. Hier maakten we kennis met de Maori-cultuur (spreek uit: Mauri), onze gids was ook van Maori afkomst.

Na het weekend was het grote moment dan aangebroken: we gingen ons nieuwe huisje ophalen. We hadden namelijk een camper gehuurd bij Jucy Lucy (ja, zo heet het echt). Vol verwachting kwamen we aan bij het verhuurkantoor. We waren wat verbaasd over de camper want: 1) er zat een echte DVD-speler in! 2) er zat een echt dekbed in met overtrek – konden we de slaapzakken weer terugbrengen. Verder zit er een spoelbak, koelkast en gasstel in :-) Daar gingen we met het nieuwe huisje :-)

Maar, wat was eigenlijk onze bestemming… In Auckland waren we overstelpt met informatie van ongeveer alle provincies van Nieuw Zeeland. Het zag er eerlijk gezegd allemaal fantastisch uit, dus wat te kiezen.. Vakantiestress . We besloten om niet verder naar het noorden te rijden, maar naar het Coromandel schiereiland te gaan. Dit ligt op ongeveer 3 uur rijden ten oosten van Auckland. We hadden een camping uitgezocht van het Department of Conservation (DOC = Natuurbeheer), dus daar gingen we wel even heenrijden…. Wij hadden er alleen geen rekening mee gehouden dat de camping ver het schiereiland op was – inclusief haarspeldbochten- , en dan nog 28 km op een gravelweg. Onze Lucy werd meteen op de proef gesteld. Maar gelukkig kwamen we netjes voor 6 uur aan.

De camping lag supermooi, aan de zee. De DOC-campings zijn er voor de goede ligging, en niet voor de faciliteiten. Onze camping had bijvoorbeeld geen warme douche, gelukkig wel een toilet. Voor de rest was er alleen rust, heerlijk. Hier was onze jetlag snel vergeten. De camping had geen beheerder, maar er was een brievenbus waar je het overnachtingsgeld in moest stoppen. Er waren weinig andere toeristen, alleen echte Nieuw Zeelanders, die voornamelijk kwamen om te vissen. Tot onze grote verbazing begon er een oudere man in het Nederlands tegen ons te praten. Hij heette Hans Botje en was 40 jaar geleden vanuit Dwingelo naar Nieuw Zeeland gekomen, waar hij tot zijn pensioen (op zijn vijftigste) een kiwikwekerij had gehad. Hans bood ons erg enthousiast een verse red snapper uit de zee aan, we moesten hem alleen nog schoonmaken… Wij keken erg bedenkelijk naar ons plastic campingbestek, en waren blij toen er even later 2 schoongemaakte filets retour kwamen :-)

Erik was nog in de zee gaan zwemmen en had meteen een paar kwallenbeten te pakken. Verder had hij een vogel gevonden die op een pinguin leek en er slecht aan toe was. Hij wou de zee niet meer in, maar op de rotsen ging ie het ook niet lang redden. Zo werd onze Lucy bijna omgebouwd tot dierenambulance….

Na de goede start op het Coromandel schiereiland ging het busje door naar Rotorua, 6 uur naar het zuiden. Onderweg passeerden we – jawel- veel kiwikwekerijen. Rotorua is een waar vakantieparadijs dat bekend staat om het hete water, dat opborrelt of omhoog spuit in de vorm van een geiser. We hadden een camping uitgekozen die hoorde bij een complex met heetwaterbaden, dat was echt heerlijk. Warme douches in overvloed, zelfs de koude douche was warm.

In Rotorua kan je veel actieve sporten doen, zoals skydiven of zorben – dit is in een grote opblaasbal van een berg afstuiteren. Aangezien onze reisverzekering dit niet dekte (he, jammer..) gingen we naar een soort dierenpark. Hier zagen we de bekendste Nieuw Zeelandse vogel, de kiwi. Deze wordt met uitsterven bedreigd. Het is een rare vogel zonder vleugels of staart. Kiwi’s zijn echte nachtdieren, dus er was een nachtverblijf waarin je ze in beweging kon zien. Zo hebben wij, jawel, een kiwi zien ijsberen, een heel speciaal gezicht :-)

Om wat meer te weten te komen over de Maori-cultuur, gingen we in Rotorua naar een Maori-dorp. Dit dorp is open voor het publiek (zoals het Openluchtmuseum) maar er wonen echt mensen. Het dorp is gebouwd rondom een aantal warme bronnen, die men ook gebruikt om eten te stomen. Het eten gaat dan in folie in een kist, en een tijdje later heb je gestoomde aardappels/wortels/kool etc.

Ook gaan de Maori in het dorp buiten in bad, en hebben ze dus geen douche of bad in hun huis. Het water uit de bronnen is alleen wel 98 graden, dus het moet eerst worden afgekoeld. Je kan dus niet zomaar een dip in de pool nemen als je een lekker warm ‘bubbelbadje’ ziet daar, dan word je levend gekookt! Beetje pech is alleen wel dat het meeste warme water naar zwavel ruikt, en dat je er na een paar uur hoofdpijn van begint te krijgen. De belangrijkste attractie bij het dorp is de Pohutu geiser, die 1x per uur uitbarst. Er komt dan een straal water tussen de 10 – 40 m omhoog. Indrukwekkend!

Na Rotorua ging het groene campertje door naar het Tongariro National Park, dat ligt erg afgelegen rondom een vulkaan. Het park heeft een grote diversiteit aan landschappen en staat bekend om de mooie wandelingen die je er kan doen. Toen wij er aankwamen regende het, dus dat was even minder…. Gelukkig klaarde het de volgende dag op, en konden we de wandelschoenen aantrekken. We hadden twee wandelingen uitgezocht, een voor ’s ochtends en een voor ’s middags. Er stond een flinke wind, waardoor het niet zo warm aanvoelde in de zon, maar ’s avonds hadden we allebei een mooi tomatenrood gezicht. Hier wat foto’s van onze wandelervaringen:

Omdat we over een paar dagen de ferry naar het zuidereiland gingen nemen, besloten we alvast een stukje die kant op te rijden. De wegen zijn hier over het algemeen goed, maar door het hoogteverschil en het geslinger in de bergen kan je er toch lang over doen. We kwamen uit bij de kust, in Whanganui, waar we een camping vonden vlak aan zee. Beetje pech was wel dat het strand bestond uit zwart zand, dus dat was niet echt lekker liggen. Maar er was voldoende gras vlakbij waar we onze nieuwe strandmat konden uitspreiden, en zo werd het een heerlijk relaxte zondag.

Verder zijn we nu wel gewend aan het bivakkeren in een erg kleine camper. We willen jullie onze leermomenten niet onthouden:

1) Steef: maak gebruik van iedere wc die je ziet, de volgende is misschien wel honderden kilometers verderop.

2) De kleren voor morgen moet je vandaag voor 19 uur pakken. Deze zitten in een kist/bank die ook dient als bed, en het bed moet je opmaken als het nog licht is. De matras bestaat uit een puzzel van bankstelkussens, die in het donker niet zo handig in elkaar te puzzelen zijn. Bovendien komen er dan beestjes naar binnen…

3) Als er een keuken is op de camping (is bij alle luxere campings het geval) kan je eten koken voor 2 dagen. Zo hoef je de 2e dag op ons eigen 1-pitskookstel alleen het pannetje nog op te warmen. Als er een BBQ is kun je zelfs voor 3 dagen koken ;-)

4) Alle uitstekende delen van de auto (ruitenwissers, spiegels, antenne) zijn te gebruiken als waslijn voor natte zwemkleren. Noot: ’s nachts worden de kleren alleen natter in plaats van droger, dus dit geldt alleen overdag.

5) Doe ’s avonds geen lampen aan in de camper met de deur open. Je bent dan zeker niet meer alleen :-)

In ons volgende verslag het verhaal van het zuidereiland!

Filippijnen: een nieuwe familie

2011-03-09T16:11:00.006+01:00

Bij onze aankomst op in Manilla was het even spannend. We zouden gaan logeren in het huis van een Filippijnse collega van Erik, die zelf in Amerika woont. Zijn broer kwam ons ophalen van het vliegveld, dus wij wachtten in spanning af. Zou hij met een grote of een kleine auto komen… Of met een jeepney? Omdat het wachten vrij lang duurde, waren er diverse mensen die zich om ons bekommerden. Of ze even voor ons moesten bellen misschien?

Eindelijk, daar waren ze dan: Roland en zijn vrouw Ida. Ze hadden een enorme grote zwarte bus, dus gelukkig pasten onze backpacks daar makkelijk in. Onder het rijden in het verschrikkelijk drukke verkeer vertelden ze dat ze 7 kledingzaken hadden in Manila, en dat we gingen eten in een winkelcentrum waar ook een van hun winkels was. Wij hadden inmiddels enorme honger en waren blij met dit plan. De familie is erg gelovig, en ging bidden voor het eten (Steef was inmiddels al halverwege haar soep… oeps). Ze vertelden ook dat we zeer welkom waren om bij hun te logeren, maar wel ieder op een eigen kamer – omdat we niet getrouwd waren. Okee… even wennen aan de Filippijnse gebruiken, maar geen probleem.

Na het eten moesten we met de zwarte bus nog kleding ophalen. Hiervoor gingen we op het dak van een grote parkeergarage staan, in het donker. Er was nauwelijks licht, alleen de stadslichtjes van Manilla. Er stonden allemaal andere busjes waar niemand in leek te zitten…. Wij wachtten het maar af en na 10 minuten kwam de eerste kledingleverancier. In het donker werden de eerste pakketten kleding in de bus geladen, en werd er betaald. Het is dat we zeker weten dat Roland en Ida hele lieve en betrouwbare mensen zijn – in Nederland zou dit een verdachte transactie zijn haha…. Dit gebeurde nog 2x, en daarna konden we eindelijk naar bed (het was na middernacht voor dat we thuis waren…. zzzzzzz).

Het gezin bestaat uit Roland en Ida, hun 10-jarige dochter Collin en de hulp Joanna (18). Verder zijn er nog 2 jongens die helpen met de kledingpakketten. Ze wonen met zijn allen in een ommuurde buitenwijk in het noorden van Manila en het is echt superfijn dat we bij hen mochten logeren. We moesten wel een beetje wennen aan de gewoontes hier, zo komt om 7 uur ’s morgens je de knoflook-en-uienlucht tegemoet. Dit is voor de ‘bami’(pansit heet het) die ze eten als ontbijt. Wij smeerden maar een boterhammetje…. Verder heeft de familie een mooi huis met 3 slaapkamers. Omdat wij niet samen op 1 kamer mogen slapen, betekende dit dat zij dus allemaal op 1 kamer slapen (met 4 personen), de 2 jongens sliepen in de woonkamer. Ook hadden we wat moeite met het vinden van de sproeier voor de douche, dit kwam omdat die er niet was. Er was wel een aansluiting maar geen sproeier. De bedoeling was dat je met een soort bakje koud water over je heen schept uit een grote emmer. Even wennen voor ons….Grote hilariteit toen na 3 dagen bleek dat de familie wel degelijk een douche had, maar zo gewend was aan het douchen met het bakje dat ze waren vergeten om het tegen ons te vertellen!

Op zaterdag had de familie andere bezigheden en gingen wij naar de dichtstbijzijnde shoppingmall samen met Joanna. Wij waren heel blij dat zij mee was…. Eerst moesten we met de tricycle, dit is een soort brommer met zijspan, waar wel 5 mensen op/in kunnen. De tricycle is dus niet voor jou alleen maar er worden andere mensen opgepikt onderweg. Daarna gingen we met de bus naar de gigantische mall, waar we een paar uur hebben gewinkeld. Op de terugweg waren er bij het busstation allerlei schreeuwende ‘proppers’ die de bussen probeerden vol te krijgen met “tra tra tra” oftewel “kom kom kom”. Zeg maar het geluidsniveau van het busstation in Marrakech. Gelukkig navigeerde Joanna ons in de goede bus en kwamen we weer fijn thuis.

’s Zondags ging de familie naar de kerk. Wij hoopten dat het een kerkdienst met muziek was, maar ze kondigden al aan dat het een heel ingetogen, 3 uur durende dienst zou zijn. Dus wij bleven maar thuis en gingen naar het zwembad in hun woonwijk. Hier waren we een echte bezienswaardigheid, mensen staarden naar ons en wilden met ons op de foto. Steef heeft alle kleine kindjes even op schoot gehad, en ze gingen niet eens huilen. Dit kwam omdat kinderen gewend zijn opgepakt te worden door alle mensen uit de ‘extended family’: tantes, ooms, opa’s, oma’s, buren, oppassen, schoonmaaksters, etc. De mensen hier zijn heel gastvrij, dus er werd ook weer gevraagd of we eten lustten (gebakken varkensoren… mmmm ;-) of drinken (brandy) en of we ook even wilden zingen met de karaoke. Deze kans lieten we niet voorbij gaan, dus deden we de all-time favorite: Dancing Queen…!

Na een goed gesprek met de gastfamilie over God – nee Steef is nog steeds niet bekeerd – was het tijd om afscheid te nemen. Op maandag vertrok onze bus naar Baguio, 5 uur ten noorden van Manila. In Baguio is het een maand lang het bloemenfestival. Helaas hadden we de parade gemist, maar gelukkig was de braderie er nog wel. Hier kon je vanalles kopen, waaronder mokken (met klein foutje) van het Van Gogh museum in Amsterdam, á 0,60 euro. Steef mocht ook nog even op de foto met de Filippijnse versie van de McDonald’s clown, de Jollibee.

Erik wilde de volgende dag graag paardrijden, dus: daar gingen we! Steef (nog nooit op een paard gezeten) kreeg natuurlijk net een erg temperamentvolle knol, dat ging even niet goed. Na geruild te hebben met de gids kon het ritje van 1 uur dan beginnen. Zie hier het bewijs:

Na Baguio werden de bussen wat minder comfortabel. De bus waar we in moesten was minstens 25 jaar oud en rammelde er lekker op los. Gelukkig was er wel ‘arko’:

De bus ging naar het noordelijkste puntje van het eiland Luzon, namelijk de hagelwitte stranden van Pagudpud. Wat hadden we ons hier al 6 weken op verheugd…. Tegen de tijd dat de rammelende bus het dorpje bereikte, zag de lucht er erg onheilspellend uit. En tegen de tijd dat onze tricycle het strand bereikte, begon het te stormen. Helaas hield het slechte weer 1,5 dag aan, en kun je dan in Pagudpud weinig anders doen dan een kokosnootje plukken:

Daarna was het gelukkig weer mooi weer, dus konden we toch nog 2 dagen genieten en een kleurtje krijgen. Het hotel had zicht op zee, en het balkon bij onze kamer was bijna 30m2. Perfect voor een kantoor aan zee!

Ook ontdekten we een superleuk Duits restaurant (Berg Blick) met gezellige eigenaars, waar ze heerlijke tomatensoep en Bratkartoffeln (hoera, PIEPERS!!) hadden. Erik nam een heerlijke pannenkoek met fruit als toetje.

Gelukkig hoefden we niet met de bus terug naar Manila, maar namen we voor 20 euro per persoon het vliegtuig. Ons hotel lag vlakbij de oude stad, Intramuros. De oude stad zelf viel een beetje tegen, er waren veel minder koloniale gebouwen dan we gehoopt hadden. Bij de grote kerk waren we echter net op tijd voor een bruiloft. Zie hier Steef met de vaders en moeders van het getrouwde stel, let op hun traditionele Filippijnse feestkleding:

De belangrijkste bezienswaardigheid van Intramuros is een oud fort, een overblijfsel van de Spanjaarden. Er stond een bordje dat je ook de kerkers kon zien, maar helaas waren die gesloten. Maar… er was een bewaker die er (stiekem!) met ons en een Spaans stel wel even inwilde, zodat we konden kijken. Daar gingen we dan, in het pikkedonker een 500 jaar oude trap af en het hek viel achter ons dicht. Het was niet echt relaxed zeg maar ;-)… Zouden we hier nog levend uitkomen…? Erik had een lampje op zijn mobiel, maar deze werd afgepakt door de gids zodat hij zelf de weg kon zien en weg was hij met de telefoon... om de lamp aan te doen gelukkig. In de kerker moesten we erg stil zijn, zodat niemand zou horen dat we er ingeglipt waren. Totdat de walkietalkie van de bewaker luidkeels afging, en we rapidemente richting uitgang moesten. De bewaker ging kijken of de kust veilig was, en gelukkig mochten we er toen weer uit. Volgens Erik was het Blair Witch Project er niks bij :-)

Op straat waren er veel groepjes tieners, die bezig waren voor opdrachten op school. Ze moesten bijvoorbeeld een toneelstuk maken over de nationale held van de Filippijnen, Jose Rizal. Toen we heel nieuwsgierig even kwamen kijken, vroegen ze waar wij vandaan kwamen. “Uit Holland” zeiden wij, niet iedereen kende Holland. Erik begon een educatieve quiz en zei: “Welke 10 dingen weten jullie van Holland?” Een alert meisje vroeg wat de prijs was als ze 10 dingen konden opnoemen. Wij zeiden: “Een hond!”, en de tieners pijnigden hun hersens over windmolens, klompen en tulpen. Nadat ze 10 dingen genoemd hadden, pakte Steef een ballon uit haar tas. En Erik maakte er – zoals een echte ballonnenclown – een mooie hond van! Het meisje keek eerst heel teleurgesteld (hoewel ze 16 jaar was had ze gedacht dat ze een echte hond kreeg!!!) maar kon er daarna gelukkig de humor van inzien :-)

Voordat we de Filippijnen verlaten, gingen we nog even langs een van de grootste winkelcentra ter wereld: de Mall of Asia (MOA) Steef werd er blij van :-)

Ze hadden zelfs een indoor schaatsbaan inclusief sneeuw. In de Mall hadden we nog afgesproken met een Nederlandse collega van Steef, Anne-Marije. Zij kwam naar de Filippijnen voor een vakantie en had een envelop bij met post voor ons. Heerlijk om wat te horen uit Nederland, we voelen ons weer een beetje meer ‘connected’. Aan iedereen die iets heeft meegegeven: superbedankt daarvoor!!

Morgen wacht de lange vlucht naar Nieuw-Zeeland, we houden jullie op de hoogte van onze avonturen….

Cambodja: diepe dalen en hoge pieken

2011-02-24T17:22:00.007+01:00

Ons vorige stukje eindigde in Vietnam, met Cambodja al in het vooruitzicht. Voordat we vertrokken uit Saigon hadden we nog een tripje voor de boeg, naar de oevers van de Mekong bij Cai Be. Hier zouden we de floating market gaan bekijken. Wij dachten aan kleine bootjes waarin mensen trosjes bananen kochten. Zo ging het helemaal niet, de floating market bestond uit ongeveer 15 groothandelsboten die allemaal verspreid lagen met een voorbeeld van hun handelswaar aan een stok gebonden. Als je iets wou kopen, ging je met je eigen boot langsvaren en onderhandelen. Bananen gingen niet per tros, maar per 20, 40, of 100 kilo. Er waren voor ons dus geen koopjes J…

Na de floating market gingen we lunchen in een boomgaard. Hier heeft Erik de dierenvriend nog even geknuffeld met het kronkelende huisdier:

De volgende dag ging de bus van Saigon naar Phnom Penh. De reis ging heel vlot, gelukkig was onze bus wat comfortabeler dan deze brommer:

Cambodja raakt ons als een mokerslag. De hitte in Phnom Penh is enorm, als je de deur opendoet van de hotelkamer slaat de warmte je letterlijk tegemoet. In Cambodja zijn mensen echt arm, veel armer dan in de landen waar we tot nu toe geweest zijn. Kinderen spelen in hun blootje op straat, en zelfs de koeien zijn mager.

In Phnom Penh bekijken we de gebruikelijke bezienswaardigheden, en heeft Erik lol met de olifant en de aapjes bij de tempel.

De koning van Cambodja heeft een schitterend paleis, dat midden in de stad ligt. We huren een gids en horen dat de koning (59) nog single is misschien wel omdat hij aan ballet doet. Steef zet voor de zekerheid haar ‘koninklijke’ hoed op, je weet tenslotte nooit…. Helaas staat deze niet op de foto.

De dag erna maken we kennis met de andere kant van het land. In 1975 heeft de Rode Khmer, onder leiding van de beruchte Pol Pot, de macht gegrepen in Cambodja. Van de een op de andere dag werden alle mensen uit de steden verjaagd om dwangarbeid te verrichten op het land. De Rode Khmer hanteerde een keihard regime, waarbij iedereen die ook maar enigszins tegensprak of verdacht was zonder pardon gemarteld werd. We bezoeken een massagraf buiten de stad – een van de 450 Killing Fields - waar 20.000 mensen zijn vermoord. In een gedenkhuis tussen de massagraven liggen de schedels en botten van duizenden mensen. Alle woorden schieten tekort….

Daarna gaan we naar de Tuol Sleng gevangenis. Hier, in een gebouw dat eerst een school was, vonden de martelingen plaats. Van alle mensen die er gevangen hebben gezeten en die later vermoord zijn, hangen er duizenden foto’s op grote borden. Gewone mensen zoals jij en ik, die hier door de foto’s een gezicht krijgen. Het wordt Steef even allemaal teveel….

De Rode Khmer is in 1979 gelukkig verslagen, maar de gevolgen van deze periode zijn nog iedere dag zichtbaar. Een kwart van de Cambodjaanse bevolking is vermoord, dat is een realiteit die niet zomaar uit te wissen valt.

Nog onder de indruk vertrekken we de volgende dag naar Siem Reap, in het noorden. Om onze gedachten te verzetten gaan we ’s avonds naar een show met Cambodjaanse dans. Dit was een van de weinige dingen die de Rode Khmer niet kapot heeft kunnen maken en waar de Cambodjanen zelf ook heel trots op zijn.

De volgende dag kraait de haan al om 5 uur. Dit is een dag waar we lang naar uitgekeken hebben, we gaan naar de beroemde tempels van Angkor Wat. Angkor Wat blijkt een verzamelnaam voor een heel gebied met tempels, dus de verwachtingen zijn hooggespannen. We besluiten AW zelf te bewaren voor later, en beginnen in de omgeving met de zonsopgang vanaf een berg. De stad direct naast Angkor Wat heet Angkor Thom, en heeft als grootste bezienswaardigheid de Bayon tempel. Deze is vooral bekend van de grote gezichten die vanaf alle hoeken op je neer lijken te kijken:

Na Angkor Thom bekijken we nog verschillende andere tempels, waarvan sommige door honderd jaar oude bomen overwoekerd zijn. Alsof het zo hoort lopen de tempels en het oerwoud in elkaar over.

In Angkor Thom woonden ongeveer 1000 jaar geleden al 1 miljoen mensen. Je moet je voorstellen dat er toen in Londen 50.000 woonden…

Na de middag is het dan tijd voor het complex van Angkor Wat zelf. Dit is een hindoeïstische tempel, en wordt beschouwd als het grootste religieuze bouwwerk ter wereld. De tempel is een van de belangrijkste overblijfselen uit de periode van het Khmer-rijk. Rond de tempel lag de stad Angkor Wat. Het complex is enorm groot, en je voelt je heel erg klein als je onderaan een van de 5 binnenste torens staat. We genieten van de tempels, en slaan deze dag op in ons geheugen om hem nooit te vergeten.

De dag erna huren we een auto met chauffeur om ons rond te rijden in de omgeving van Siem Reap. De chauffeur, meneer Poly, heeft een oog verloren in een auto-ongeluk. Hij werkt door de week in een winkel (waar we hem ontmoet hebben), en rijdt in het weekend toeristen rond om wat bij te verdienen. Voor de website van Poly klik dan hier of ga naar: http://sites.google.com/site/polypey/

We bekijken nog twee andere tempels in de omgeving, en gaan naar het landmijnmuseum. De landmijnen zijn een overblijfsel van alle oorlogen die in Cambodja hebben plaatsgevonden. Nu nog liggen er naar schatting 6 miljoen mijnen door het hele land. Het is dus levensgevaarlijk om op eigen houtje ergens uit de auto of bus te stappen en door de berm te lopen. Het maken van een landmijn kost maar 1 dollar, maar het opsporen en onschadelijk maken kost 1000 dollar. In een land waar mensen honger hebben, is dit een enorm bedrag. Bij het landmijn museum hoort ook een kindertehuis, waar kinderen die bijvoorbeeld geen ouders meer hebben door de mijnen worden opgevangen. Op een bord staat wat ze graag zouden willen hebben. Het gaat om hele basale dingen, zoals handzeep, tandenborstels en shampoo. Wil je helpen, kijk dan hier of ga naar: http://www.cambodialandminemuseum.org/

Het contrast kan bijna niet groter als we daarna de vlindertuin bezoeken. Honderden vlinders vliegen door een tuin die met een net is afgezet. Vol trots vertelt de jongen die ons rondleidt dat er binnenkort wordt gestart met het verschepen van 8.000 vlinderpoppen naar Nederland, voor een Nederlandse vlindertuin.

Terugblik Indochina

Helaas zit onze tijd in Cambodja er op, en reizen we terug naar ons startpunt: Bangkok. We maken de balans op van onze reis door het vroegere Indochina.

Als je nog nooit in Azie geweest bent, is Thailand zeker een aanrader. Het is er warm, het eten is fantastisch en zeker Chiang Mai in het noorden is een prachtige plaats. Thailand heeft een grote variatie aan landschappen en de mensen hebben het er niet slecht. Er zijn echter erg veel Westerse mensen, dus soms neigt het een beetje naar het Westen in Azie.

Wil je rust, ruimte en natuur, ga dan naar Laos. In Laos heeft het leven nog het tempo van 50 jaar geleden, en de voorzieningen soms ook. Je weet niet wanneer je aankomt bij je volgende bestemming en eet er wat de pot schaft. De grootste schat van Laos zijn de mensen, nergens anders zijn ze zo lief als daar.

Wil je iets meer Azie dan Thailand, en heb je meer tijd dan 2 weken, ga dan naar Vietnam. Vietnam is veel groter dan we dachten, en we hebben een paar mooie plaatsen (zoals de groene rijstvelden van Sapa en de zandduinen van Mui Ne) niet kunnen bekijken door tijdgebrek. Halong Bay was supermooi, en we hebben genoten van het rustige strand van Hoi An. Hanoi en HCMC waren wat minder, maar het Chinese Nieuwjaar was wel weer een bezienswaardigheid.

Kun je tegen hoge pieken en diepe dalen, kom dan naar Cambodja. Als de mensen ergens een betere toekomst verdienen, is het hier. De pracht en praal van bijvoorbeeld het koninklijk paleis staan in schril contrast met de gruweldaden van de oorlog, maar de mensen van Cambodja nemen alle twijfels weg. Ze zijn enorm trots op hun land, met de tempels van Angkor als hoogtepunt van hun cultuur.

Morgen vertrekken we naar Manilla; Philippines here we come!

ps. Erik heeft zich nog even in de watten laten leggen in het plaatselijke ziekenhuis :-)

Vietnam: Knallen, cruisen en kleermakers

2011-02-12T12:28:00.007+01:00

Van het rustige Luang Prabang in Laos vlogen we naar Hanoi, de hoofdstad van Vietnam. Gelukkig gingen wij met Lao Airlines, en niet met Bangkok Airways:

Aangekomen op het vliegveld van Hanoi wachtte ons en de andere teenslipper-en-short-reizigers een eerste schok: het was potverdikkie koud in Hanoi! Daar hadden we niet echt bij stil gestaan, tot nu toe was de minimumtemperatuur ongeveer 22 graden geweest. Nadat we onze truien en broekspijpen aan hadden gedaan, raakten we aan de praat met een heel aardige Vietnamese mevrouw. Ze vertelde ons dat we net op tijd waren om het Chinese Nieuwjaar, dat ook uitgebreid gevierd wordt in Vietnam, mee te maken. We waren dus eigenlijk aangekomen op oudejaarsavond, zonder het zelf te weten!

Ons hostel in Hanoi zat aan een soort ‘Hofvijver’, die ook het middelpunt vormde van de Oud-en-nieuwviering. In de loop van de avond zag het letterlijk zwart J van de Vietnamezen, die zich allemaal rond de vijver verzamelden. Er werd overal eten verkocht, en mensen grillden vlees en vis op kleine barbecuetjes op benzine. Iedereen was dik aangekleed en ingepakt – inclusief wanten/mutsen/oorwarmers! – want inmiddels was de temperatuur gedaald tot ongeveer 10 graden. Er waren mensen die oude kranten verkochten, deze bleken bestemd om op de stoep te gaan zitten. Pap, je had hier nog goede zaken kunnen doen… Om 12 uur was het dan eindelijk zover en knalde het centrale vuurwerk. Het was echt supermooi! We voelden ons bevoorrecht dat we dit in Vietnam konden meemaken!

Op nieuwjaarsdag was alles uiteraard gesloten. Wij volgden het voorbeeld van vele Vietnamezen en maakten nog een rondje om de Hofvijver. Steef kreeg, zoals alle kleine kinderen, een hele mooie roze ballon waar ze trots de hele dag mee heeft rondgesjouwd. Het was nu tenslotte het jaar van de Kat, en dat moest gevierd worden.

De Vietnamezen maken op nieuwjaarsdag foto’s van elkaar bij de vijver. Als Westerse mensen vielen we erg op, er waren verschillende mensen die vroegen of ze met ons op de foto mochten. Ook de kinderen waren erg nieuwsgierig (goh mama die mensen hebben geen zwarte ogen, hoe kan dat?) en werden aangemoedigd om in het Engels iets tegen ons te zeggen. Zo zei een meisje van een jaar of vijf tot haar eigen verbazing: Hello, how are you doing?

De volgende dagen leerden we ook de mindere kant van Nieuwjaar ( in het Vietnamees: Tet) kennen, namelijk dat alle winkels/musea/attracties dagenlang gesloten zijn. Hier hadden wij even niet bij stil gestaan… Toen hadden we bedacht om te gaan zwemmen, maar dat zou bij het Sofitel maar liefst 35 dollar per persoon kosten. Hmmmm… Dus gingen we naar de megabioscoop, een van de weinige dingen die wel open was. We hebben ons kostelijk vermaakt bij de nieuwe Disneyfilm Tangled en kwamen weer helemaal blij uit de bioscoop. Ook hadden we ruimschoots de tijd om koffie te drinken op de stoep met een groepje tieners, waar we in gebrekkig Engels een leuk gesprek mee hadden.

Hierna was het tijd voor een van de hoogtepunten van de vakantie, een trip naar Halong Bay. Ook wel genoemd: Bay of the Descending Dragons (baai waar de draken naar beneden kwamen). Dit is 170 km vanaf Hanoi en er zijn hele mooie karstbergen waar je tussendoor vaart. Vanwege overboekingen bij de touroperator gingen we niet 2 dagen maar maar 1 dag, maar goed: we gingen!

Ons houten scheepje gleed over het water en wij genoten van het uitzicht. We gingen ook nog een grote en mooi verlichte grot bekijken en kajakken naar een aantal binnenbaaien. (Valt het jullie ook op dat we ineens een wekelijks kano/kajak/raftuurtje lijken te hebben?) Gelukkig was de boot heel stabiel en werd Steef er helemaal niet ziek van. Moe maar voldaan kwamen we na een lange dag weer in Hanoi.

De volgende dag wachtte onze vlucht (600 km) naar het kleinere plaatsje Hoi An, ongeveer halverwege Vietnam. Steef wijst even aan waar het ligt:

Dit pittoreske stadje ligt aan de zee en aan een riviermonding en trekt veel bezoekers. De belangrijkste business van Hoi An zijn de vele kleermakers die in het centrum zitten. We zagen ook veel winkels met tweedehands schoenen die er niet zo goed uitzagen, maar deze waren bedoeld als ‘model’ voor schoenen die je op maat kon laten maken. Hoi An was ’s avonds gezellig verlicht met draken en lampionnen.

Omdat het ook lekker was om even uit te rusten, gingen we op onze huurfietsjes naar het strand. Vanwege de nieuwjaarsvakantie waren er ook veel Vietnamezen, er was echter een klein verschil in hoe wij naar het strand gingen en hoe zij naar het strand gingen:

Na het strand fietsten we weer verder door de rijstvelden, en hebben we ook een organic farm bezocht:

En weer heerlijk Vietnamees eten gekookt bij de beroemde Red Bridge cooking school.

Helaas moesten we na 4 dagen afscheid nemen van Hoi An voor onze vlucht naar Ho Chi Min City, het vroegere Saigon. Als je dacht dat Bangkok druk was, dan heb je HCMC nog niet gezien. Deze enorme stad is een grote luidruchtige mierenhoop van toeterend verkeer. Het is onmogelijk om te wachten met oversteken tot de weg vrij is (nooit), de regeling is dat je langzaam aanloopt en dat de miljoenen brommers om je heen rijden. Bovendien is het hier 34 graden en drukkend warm, dus we zweten heel wat af.

Steef ging met gevaar voor eigen leven wandelend naar de markt, en Erik bekeek de Co Chi tunnels. Deze liggen ongeveer 50 km buiten de stad en waren bedoeld als ondergronds dorp voor bewaren van voedsel. Toen de oorlog tussen Vietnam en Amerika begon, bleken ze erg effectief te zijn in de guerillagevechten en werden ze snel uitgebreid over grote delen van het platteland.

De tunnels zijn heel klein waardoor dat Westerse mensen er soms niet doorheen kunnen. Ze zaten vol met vallen en boobytraps om indringers te verwonden. De totale lengte van de tunnels is meer dan 200 km en de tunnels zijn 3 lagen diep in de grond gemaakt. Het is echt heel indrukwekkend dat er ondergronds zoveel mensen gewoond hebben.

Als alles volgens plan verloopt, komt het volgende bericht uit Cambodja - met een uitgebreid verslag van de wereldberoemde tempels van Angkor Wat.

Laos: Miljonairs aan de Mekong

2011-02-01T16:51:00.003+01:00

Onze reis naar Laos begon in Chang Mai, in noord Thailand. ’s Avonds gingen we met de bus naar Vientiane, de hoofdstad van Laos. De chauffeur van de Van Driel bus reed als een gek door de donkere nacht, ik durfde niet meer te kijken (teveel bijna-dood-ervaringen) en heb toen mijn slaapmasker maar opgezet… Rond 5 uur arriveerden we bij een verlaten wegrestaurant, het bleek de Thaise versie van de Peter Langhout parkeerplaats bij de Tongelreep. We werden namelijk met verschillende minibussen overgeladen in een grote bus, die pas rond 8 uur vertrok naar de grens. Daar aangekomen moesten we lang wachten op het visum, en daarna weer lang op de bus waarmee we Laos gingen inrijden. Mijn oogjes vielen weer dicht in de bus, dus helaas geen foto van de beroemde Friendship bridge….

Afijn, uiteindelijk hadden we dan Vientiane gehaald. Laos is anders dan Thailand, veel rustiger en minder gejaagd. Bij de pinautomaat probeerden we met onze Rabo-pas het lokale geld te pinnen, maar dat ging niet zo soepel. Uiteindelijk zat er niks anders op dan 100 euro wisselen, wat ons direct miljonair maakte. Hiervoor krijg je namelijk ruim 1 miljoen Lao KIP (niet te verwarren met ‘lauwe kip’) Na wat zoekwerk konden we inchecken in een leuk guesthouse in het centrum, en de volgende dag met de stad de fiets verkennen. Om de Fransen (Laos was vroeger een Franse kolonie) nog de loef af te steken hebben ze in Vientiane hun eigen versie van de Arc de Triomphe, die net iets hoger is dan het origineel:

Bij toeval belandden we daarna bij een Frans-Lao cultureel centrum, waar ze net een muziekfestival hadden. Alsof we op het jaarlijkse dorpsfeest waren beland in Zuid-Frankrijk… Er werd flink gedanst en voor de kinderen hadden ze allerlei spelletjes. Ook kon je op de foto voor typisch Franse afbeeldingen, zoals een kasteel. Dat moet er voor de Laotiaanse mensen net zo exotisch uitzien als een tempel voor ons. Ik ben nog vereeuwigd als echte jonkvrouw J.

Na een paar dagen in Vientiane was het weer tijd om de bus te nemen naar Vang Vieng. Om 9:15 kwam de tuk-tuk ons ophalen, en gingen we naar het inmiddels welbekende fenomeen: verzamelpunt.

Uiteindelijk vertrekt de bus na deze overstaptaferelen dan pas om 10:45. Het was gelukkig wel een normale bus met airco. Er gingen ook nog wat plastic stoelen mee, al snel werd het ons duidelijk waarvoor deze waren:

Zo konden er meer mensen mee met de bus en kon de buschauffeur nog wat zakgeld verdienen.

Onze bestemming, Vang Vieng, leek in eerste instantie een heel rustig plaatsje. We moesten nog een guesthouse zoeken en wimpelden wat te enthousiaste meneertjes af (‘we vinden wel iets goedkopers’). En inderdaad, zo geschiedde… Bij nadere inspectie van de kamer bleek deze echter te bestaan uit een matras op de grond, en er was ook geen badkamer. Iets in mij zei dat deze kamers bedoeld waren om per uur te huren, zoals ook diverse keren in Peking Express voorkwam… Uiteindelijk hadden we een simpele andere accommodatie gevonden, en wij naar het tuben.

Tuben is op de rivier drijven in een opgeblazen band. Hiervoor waren we te laat, want het duurt meer dan 2 uur om de rivier af te drijven en het was al na vieren (het is hier om 6 uur donker). Toen boekten we een kano-tocht, zodat we alsnog de rivier op konden. Nou jongens, hier zagen we het andere Vang Vieng. Ibiza kan het wel schudden, hier komt Laos! Iedere 50 m was er een bar langs de oever van de rivier. Hierop stonden tientallen dronken jongeren te dansen en te feesten. De muziek stond keihard, dus er was alleen nog gebarentaal mogelijk.

Van de ene naar de andere bar ging je met de opblaasband. Er was alleen wat weinig stroming, dus met de kajak gingen wij een stuk harder dan de feestende mensen (maar ze waren zo dronken dat ze er toch niks meer van merkten). Tot zover Vang Vieng, het was niet helemaal Steefs kopje thee zeg maar, meer dat van Erik.

Daarna wachtte ons de tweede ‘grote’ stad van Laos, Luang Prabang. Hierheen gingen we met de minibus, wat betekende dat Erik een aantal uur opgevouwen zat met zijn knieën omhoog. Steef zat heerlijk te dutten met veel meer beenruimte. De wegen in Laos zijn erg slecht en soms onverhard, wat betekent dat je een hele dag doet over 200 – 250 km. Na een aantal uur maakten we een stop bij een klein dorpje in de bergen. Onderweg is vaak het eten niet goed, dus wij hadden broodjes meegenomen uit Vang Vieng. De mensen in de bergen in Laos zijn wel echt arm, dus we voelden ons best bezwaard met onze broodjes. Toen hebben we maar crackertjes uitgedeeld aan alle kleine kindjes, die ze gretig in ontvangst namen.

Luang Prabang is een mooie stad die op de werelderfgoedlijst staat. Wij boekten vol enthousiasme een excursie met de ‘slow boat’ naar de grotten van Pak Ou, en naar een waterval. De slow boat ging inderdaad echt langzaam, het duurde 2 uur om bij de grotten te komen. Wij passen ons aan aan het ritme van Azie, het heeft geen zin om hier te gaan haasten:

Helaas viel het erg tegen L. In de eerste grot stonden 4.000 boeddha’s (klinkt indrukwekkender dan het is, het zag er erg gemaakt uit) en in de tweede grot was het zo donker dat je bijna niks kon zien.

Gelukkig was het middagprogramma bij de waterval een stuk leuker. De waterval zelf was heel hoog en had diverse plateau’s. Het was heel mooi blauw, echt een vakantiekleur.

Vandaag hebben we nog wat door de stad gefietst en o.a. de hoogstgelegen tempel gezien. Hiervoor moesten we maar liefst 300 treden beklimmen (puf puf), hier sta ik zoals Roos Vanacker van Peking Express bovenaan de trap:

<< foto trap>>

Bij de tempel hoorde ook een monnikenschool, waar ze net bezig waren met de Engelse les. Ze leerden zinnetjes als:

- What is your name?
- Where are you from?
- What is your nationality?

Wij boden ons direct aan als vrijwilligers J; na kort overleg mochten we voor de klas komen staan en gingen ze ons in koor deze vragen stellen. Het was echt heel grappig om 35 in het oranje geklede jonge monniken nieuwsgierig te zien kijken.

Het is wel goed dat ze hier op school Engels leren, want het niveau ligt aanzienlijk lager dan in Thailand. Zo zei er iemand –goedbedoeld – tegen ons: ‘How can I hell you?’ J

’s Avonds op straat kwamen we nog een mooi voorbeeld van Laose volksmuziek tegen, het klonk ons bekend in de oren J

<<Klik hier voor de video>>

Morgen nemen we afscheid van het rustige Laos en gaat onze vlucht naar Hanoi (noord Vietnam), dus vanaf daar weer een update!

Chiang Mai – Orchideeën en olifanten

2011-01-29T15:18:00.005+01:00

Ons vorige verhaal eindigde in Bangkok, vanwaar we de nachttrein hebben genomen naar Chiang Mai, in het noorden van Thailand. De nachttrein bestond uit coupes met 4 bedden, maar de coupes hadden geen deur erin. Ieder bed had een gordijntje voor de privacy. Ondanks dat het erg rustig was in de trein hadden we toch slecht geslapen, dus we kwamen een beetje gebroken aan in Chiang Mai.
Ons eerste doel was het boeken van een hotel of guesthouse. We hadden voor de zekerheid een adres van internet, zodat we altijd nog daarheen konden. Op het station ging ik even langs de VVV om een kaart te halen. De VVV bleek een grote fuik, niks objectief bureautje maar mensen die je in hun busje wilden laden om naar hun guesthouse te gaan. Voordat we het wisten zaten we achterin een soort van jeep en daar gingen we (dus niet naar het adres wat we bedacht hadden). Achteraf bleek dat we het heel erg hadden getroffen. Ons guesthouse, Chiang Mai Thai House, lag aan een rustige straat, aan de rand van het centrum. Er was gratis wifi, een grote kamer met eigen badkamer en een zwembad. En dit allemaal voor 10 euro! (Het kon vast nog ergens goedkoper maar we hebben maar niet meer verder gezocht…)

De volgende dag wachtte ons een cursus Thais koken. De juf kwam ons zelf ophalen bij het guesthouse. In 6 uur gingen we per persoon 6 gerechten maken, dus het tempo zat er goed in ;-). Wij weten nu alles van pepers (hoe kleiner, hoe pittiger), kokosroom (niet hetzelfde als kokosmelk) en currypasta. Ik had o.a. heel lekkere kipsate gemaakt en Erik bijvoorbeeld gestoomde bananencake. Mmmmmm! Tussen het koken door gingen we ook nog naar de markt voor uitleg over de producten. Hier hebben we de Thaise delicatesse horse-pee eggs gezien, dit zijn eieren die 100 dagen onder de grond zitten, vroeger onder een laagje van, jawel, paardenpis. De eieren worden dan zwart vanbinnen…. Wij hebben ons er niet aan gewaagd .

Vanuit Chiang Mai kun je heel makkelijk meerdaagse trektochten in de bergen boeken. Wij vonden dat wat te lang en te heftig, dus gingen we voor een 1-daagse excursiedag, met hele korte trekking. De eerste stop was een orchideeënfarm, echt ongelooflijk wat een grote orchideeën ze hier hebben!

Daarna gingen we naar het dorp van de langnek mensen. Zij hebben ringen om hun nek, waardoor hun nek langer is geworden. Wat ons opviel was dat ze allemaal heel mooi opgemaakt waren, ook de meisjes al.

De volgende stop was het rijden op de olifant, dat was echt heel grappig. Het leek een beetje op rijden op de kameel, maar dan hoger. Erik heeft de olifant als beloning veel lekkere banaantjes gevoerd.

’s Middags gingen we hiken naar een mooie waterval. Met 30 graden hitte weer een pittig tochtje, ik ging er flink van zweten. Erik nam daarna een lekkere koele duik, ik had even gewacht tot het raften. Voor het raften kregen we eerst instructie van de coach om alle commando’s te leren. Wij zaten in de boot met een stel Duitsers, het was echt lachen. Ik was al binnen 2 minuten zeiknat ;-). Gelukkig stond de rivier niet zo hoog (het is geen regenseizoen hier), anders was het nog best gevaarlijk – zoals we aan de littekens van de coach konden zien. Na een lange en actieve dag wachtte ons weer een lekker maaltje in Chiang Mai..
De volgende dag hebben we rondgefietst door de stad. Bij toeval kwamen we op een schoolplein terecht, waar ze net gymles hadden. Erik heeft een potje meegespeeld met hun spel, het heet kator. Het lijkt een beetje op voetballen – maar dan anders. Ondertussen waren er allemaal andere nieuwsgierige kinderen die Engels wilden praten, dus had ik maar even een fotopresentatie over Nederland gehouden 

Volgende keer het vervolg van Peking Express – de Mekong route, waarin wij de grens met Laos oversteken…

Van Kaapstad naar Bangkok

2011-01-21T15:05:00.002+01:00

Jullie wachten natuurlijk met smart op een update van ons ;-). Nou hier komt ie dan!
Ons vorige stukje eindigde in Knysna, een vakantieplaats in Zuid-Afrika. Onze tijd in Knysna was bijna om, maar we hadden nog 1 ding tegoed: een townshiptour. Dit is een rondleiding door de township. Onze gids Jay (een blanke) had zelf een tijd in de township gewoond, hij kende er dus goed de weg. Nog voordat we het busje uit waren, stonden er al tientallen kinderen op ons te wachten. Ze waren echt heel enthousiast en wilden allemaal aan onze hand lopen (we hadden maar 2 handen maar soms wel 4 kinderen per persoon). ‘Hij is mijn vader en zij is mijn moeder’ riepen ze steeds in het Afrikaans. De kinderschare was zo luidruchtig dat de gids er niet meer bovenuit kwam, dus na een tijdje gingen we door een afleidingsmanoevre zonder kindertjes verder.

In de townships worden de krottenhuisjes langzaamaan vervangen door huisjes van de overheid. De nieuwste huisjes hebben ook een badkamer, de oudere nog niet. Wat opvalt is dat iedereen een schotelantenne op het dak had, hoe klein het huisje ook was. Een gedeelte van de township was het thuis van de rasta-gemeenschap van Knysna. Een lokale gids gaf ons daar uitleg over, maar we konden het niet helemaal volgen (volgens die man ging het ook beter als je marihuana gerookt had, dus daar zal het dan wel aan gelegen hebben….). We hebben wel onthouden dat Jamaica niet hét rastaland is maar Ethiopie… Weer wat geleerd dan he…
Het laatste stukje van de townshiptour was samen met onze zwarte gids, dezelfde van het kanoeen. Zijn broertjes en zusjes (ze hebben 9 kinderen) kwamen ook even naar ons kijken. De mensen zijn echt heel lief en aardig, en ze waarderen het dat je de interesse toont om bij hen te komen kijken. Na een drankje en een potje pool (in een oranje geschilderd illegaal cafe) was het tijd om de township weer te verlaten. We zijn een mooie ervaring rijker, en zouden het iedereen aanraden!

De volgende stop op onze route was Tsitsikamma National park. Dit is een van de kleinere (maar niet minder mooie) nationale parken. Het ligt bij een riviermonding aan de kust, en wij hadden er een forest cabin (soort blokhut) geboekt. Dat was echt cool, een soort peperkoekenhuisje voor onszelf. Er stond een groepje huisjes in een stukje bos, en de herten kwamen ’s avonds heel dicht bij het huisje. Verder waren er nog bavianen die je plotseling kon tegenkomen. Ze waren vooral uit op eten en maakten alle prullenbakken open.
In het Tsitsikamma NP start de Ottertrail, dit is een 5-daagse wandeltocht van 45 km. Dat klinkt erg weinig, maar dat is het niet hebben we kunnen ervaren. De eerste paar km van de Ottertrail is een klimroute naar een waterval, dat leek ons ook wel leuk. Gelukkig hadden we de heldere geest om drinken en lunch mee te nemen, want er was niet een wandelpad ofzo. Grote delen van de trail bestonden uit klimmen over de rotsen.

(Er stond inderdaad bij het begin dat dit voor geoefende wandelaars was, maar het was meer ook voor geoefende klimmers. Geen makkelijke kost). Maar na 2 uur bereikten we eindelijk de waterval, waar we lekker konden bijkomen.
Helaas moesten we daarna dezelfde route weer terug klimmen en klauteren. Maar we hebben het gered :-).. Petje af voor de mensen die die hele Ottertrail (met bepakking!) lopen!

Na Tsitsikamma wachtte Kaapstad (600 km rijden) op ons. Gelukkig hadden we er flink de sokken in, zodat we lekker op tijd bij Liek & Jeroen waren. Na een feestmaal van zelfgemaakte burrito’s (daar kan geen restaurant tegenop!) wachtte ons heerlijke logeerbed. Liek & Jeroen, kei bedankt he ;-)!
Aan het eind van de volgende dag vlogen we naar Doha (Qatar) waar we over zouden stappen naar Bangkok. Wat we echter niet wisten, was dat er ook nog een stop was in Jo’burg… Het werd een lange vlucht. De volgende ochtend kwamen we aan in Qatar, waar we maar 1 uur overstaptijd hadden naar Bangkok. Gelukkig hebben ze in Doha de logistiek beter onder controle dan bijvoorbeeld op Heathrow, waardoor we de volgende vlucht op tijd haalden. Lang vliegen is nooit fijn, maar als je dan toch moet vliegen bevelen we Qatar Airways zeker aan. Nog nooit zo lekker gegeten!
Na de douanerij in Bangkok gingen we met de bus en daarna met de tuktuk naar ons guesthouse. Dit was meteen een mooie kennismaking met de stad. De tuktukchauffeurs rijden als gekken en gaan voor niemand aan de kant. Ons guesthouse ligt vlakbij Khao San Road, dat is de backpackerswijk van Bangkok. Hier draait de 24-uurs economie op volle toeren. In de buurt zijn veel leuke dingen te doen, zoals het nemen van massages:

Deze voetmassage kost bijvoorbeeld 120 baht (3 euro) voor een half uur. Ook hebben we onze tenenkaas laten wegsnoepen door allerlei hongerige visjes:

De visjes waren na een hele dag nog niet voldaan – of misschien had ik gewoon heel lekkere kaas?
Vanmiddag hadden we een fietstocht geboekt via een Nederlander in Bangkok, Co van Kessel. Co is blijkbaar zo rijk geworden van de fietstochten dat hij zelf niet meer hoeft te fietsen, hij heeft zo’n 30 Thaise mensen in dienst. De fietstocht begon in Chinatown, de Chinese wijk. Er was maar 1 woord voor: een gekkenhuis . Er waren overal mensen en spullen, het was echt supervol. Ik denk dat ik wel 10.000 paar slippers heb gezien in een uur. Gelukkig kwamen we daarna in een rustiger deel van Bangkok, aan de andere kant van de Chao Praya rivier. Hier fietsten we ook door allerlei groene gedeeltes, heel mooi.
Om de fiets voor langere stukken te vervoeren, gingen we op de longtail boot. Hierop moet je goed oppassen dat je geen vies water binnenkrijgt want het kan nogal golven (Birgit, je hoort dat je ik je adviezen goed opvolg ). De fietstocht was een goede manier om de andere kant van Bangkok te zien, zo kom je in wijken waar je anders het bestaan niet van zou weten. De kinderen hier zijn heel enthousiast, we hebben wel 500 x ‘hello’ geroepen… Ons schoolgeld is weer goed besteed ;-) Onderweg maakten we diverse stops, o.a. bij een grote tempel met boeddha. Erik heeft hier nog even op de gong geslagen, en we hebben een oranje geluksbandje omgekregen. Waarschijnlijk zijn we dankzij dat bandje weer heelhuids aangekomen met fiets en al ;-)

Vanavond maar even op tijd naar bed, want morgenavond wacht de nachttrein naar Chang Mai.
Tot zover jullie razende reporters uit Bangkok….

Wijnlanden en Knysna

2011-01-13T15:23:00.004+01:00

Hierbij weer nieuws van ons vanuit het zonnige Zuid-Afrika…

De afgelopen week zaten we eerst in de wijnstreek. Om maar even op chic te gaan hebben we gepicknickt bij Seidelberg wijn. We kregen een grote mand met lekker eten, en natuurlijk een bijbehorend dekentje. In de schaduw was het goed te doen, in de zon was het 38 graden. De blanke bleekscheetjes zijn niet zo bleek meer J… Een Zuid-Afrikaan heeft ons nog meegenomen naar een nog chiquer landgoed, Delaire. We vielen daar lichtelijk uit de toon in onze afritsbroeken, maar wij genoten heerlijk van het uitzicht over de wijnvalleien.

In de buurt van Stellenbosch hebben we daarna een krokodillenfarm bezocht. Dit was geen ‘gezellige dierentuin’ maar een echte krokodillenkwekerij. We liepen over een loopbrug waar verschillende vijvers onder lagen, in totaal lagen er 1800 krokodillen onder de plankjes van de brug. Daarnaast hadden ze nog een hal waar je niet in mocht, maar waar er ook nog 4200 in zaten. Erik heeft – hoe heldhaftig! – er nog een vastgehouden. Je kon de farm ook afhuren voor bruiloften, die man grapte nog ‘of we het trouwfeest over wilden doen’…. In Zuid-Afrika is iedereen van onze leeftijd getrouwd, het is hier niet gebruikelijk om ongetrouwd samen te gaan wonen. We hebben er maar even om gelachen.

Een van de leukste dingen aan Stellenbosch is het eten van lekkere taartjes. Midden in het centrum zit een heel klein bakkerijtje, Mila’s cakeshop. Na anderhalf jaar wachten was het dan zover: ik mocht een lekker taartje uitzoeken! Op de foto’s kunnen jullie zien dat het niet makkelijk was om te kiezen, maar uiteindelijk is het een supercocoladecake geworden… mmmmmmmmmmm J!

Na Stellenbosch gingen we richting Betty’s Bay. Dit is een plaatsje aan de kust, het lijkt op het campinggevoel van Renesse. Er is alleen geen centrum. De huisjes van BB staan allemaal verspreid tussen de duinen, en er lopen alleen onverharde wegen. Wij hadden een mooie kamer in een bed & breakfast, The Retreat. De bijbehorende mevrouw had wat weg van Tante Tilly van de familie Klots. Een kloddertje roze hieeeeerrrrr , een kloddertje roze daaaaarrrrrr…. Volgens deze mevrouw waren zo goed als alle restaurants op zondag dicht (?), waardoor we per se bij 1 bepaald restaurant moesten gaan eten. Dan ken je Van Lokven niet he…Dat verhaal bleek niet te kloppen, want Erik kon gewoon lekkere spare-ribs bestellen.

Betty’s Bay heeft 2 toeristische trekpleisters. De eerste is de botanische tuin. Dit is een groot park, maar niet zo aangelegd als bijvoorbeeld de tuin van Kirstenbosch. Prima voor een zondagmiddagwandeling, mits het droog blijft. De tweede trekpleister is de pinguïnkolonie. Op een stuk rotsachtige kustlijn zitten enkele duizenden pinguins. Ik heb er nog nooit zoveel bij elkaar gezien – en geroken J.

Op maandag was het tijd om de rust van Betty’s Bay achter ons te laten, en door te reizen naar Mossel baai. Dit is een grotere plaats aan de kust. We hadden in een folder gezien dat er een Aloe fabriek was direct aan de grote weg. (Aloe is een soort vetplant waar ze cosmetische producten van maken) Wij waren daar enthousiast over, wie weet hadden ze nog wat aan Erik’s Lean Six Sigma ervaring… Dus we stapten uit de auto voor een factory tour. Volgens de mevrouw van de winkel ‘konden we de fabriek helaas niet bezoeken omdat ze net de flesjes aan het vullen waren’…. Dat is toch het kenmerk van een fabriek, dat er gewerkt wordt… Afijn het ging niet door. Verderop een ander Aloëbedrijf, dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. Helaas kwamen ze hier ook met een wazig verhaal, ondanks banners waarop deze fantastische tour werd aangeprezen. Wij kunnen jullie dus niet verder inwijden over de geheimen van de Aloëplant.

In Mossel baai hebben we de Zuid-Afrikaanse hitfilm Liefling bezocht. Denk aan Alles is Liefde meets Mamma Mia the Movie meets High school musical. Gelukkig voor ons was de film Engels ondertiteld, het Afrikaans is namelijk makkelijker te lezen dan te horen. Het klinkt een beetje als ouderwets Nederlands, voor ons was het heel komisch om alle liedjes in de film te luisteren. Helemaal blij kwamen we de bioscoop uit, het was echt baie (erg) grappig. Even een paar woorden voor de taalcursus: Bekkie -> mond, Boetie -> broer, Hoërskool -> middelbare school :-D

Momenteel zitten we in Knysna, dit is een echte vakantieplaats. Knysna heeft een mooie combinatie van kustlijn, bossen, rivieren maar ook avontuurlijke activiteiten. Gisteren hebben we een 4 uur durende kanotocht doen over de rivier gedaan, het was echt heel erg leuk. Voor de TBL’lies: in het verleden behaalde resultaten met kanotochten bieden geen garantie voor de toekomst! Met de kano ga je op in de natuur, omdat het zo lekker stil is. Onze gids hoorde dat er een paar vogels luid tekeer gingen in de bosjes, dus wij erop af. Een grote slang van 1,5 meter (zie foto!) had zich tegoed gedaan aan een vogeltje uit het nest. Met onze kano waren we er vlakbij, ik had eigenlijk niet helemaal in de gaten dat het zo’n grote slang was. Misschien maar goed ook dan he…

Na de middag heb ik echt iets gaafs gedaan, namelijk paragliden. Dat is aan een parachute van de berg afhollen, en dan opstijgen. Dat je blijft zweven komt door de warme luchtstroom, hierdoor kun je ook omhoog vliegen! We gingen dus niet van de berg naar beneden, maar kwamen op dezelfde plaats weer terug. Het was een heel raar gevoel, je zweeft dan echt. Ik kreeg bij het vertrek wel een beetje de bibberitis, maar het ging allemaal zo snel dat ik er niet echt bij na kon denken. Erik dacht nog dat ik het niet durfde, maar het bewijs staat op de video!

Film Steef Paragliding.wmv

Goodbye – Hello (NL)

2011-01-04T22:10:00.005+01:00

(see the English post below this post and the pictures)

Hallo allemaal J! Hierbij dan onze eerste officiële post uit een warm Zuid-Afrika…

Na in Nederland nog afscheid te hebben genomen van familie en vrienden, vertrokken we op 1 januari ’s ochtends vroeg naar Schiphol. Op ons verzoek was er geen uitzwaaicomité –misschien maar beter ook voor emotionele mensen zoals ik. Om 23.15 kwamen we aan op Cape Town airport, waar Liek en Jeroen net op tijd aan kwamen aangesneld voor een warm onthaal (voor de mensen die hen niet kennen, Liek is een Nederlandse collega van mij van Philips). Liek en Jeroen wonen in een mooi appartement met uitzicht op de Tafelberg… Hoe cool J! Na een drankje gingen we flink vermoeid maar snel naar bed.

Op zondag was het een beetje bewolkt en na een ontbijtje op het balkon gingen we richting Muizenberg. Dit ligt ten zuidoosten van Kaapstad aan de kust. We gingen een eindje wandelen van Muizenberg naar Kalk Bay, waar veel Afrikaanse mensen de zondag gebruikten om lekker naar het strand te gaan (ondanks de bewolking). Dit zag er ietsiepietsie anders uit dan het strand van Zandvoort, hier nemen ze hun hele hebben en houwen namelijk mee. Dekens, tentjes, koelboxen, eten voor minstens 5 dagen en minimaal 7 familieleden zeg maar… Aangekomen in Kalk Bay zagen we nog zeehonden in de haven, die gretig op de visresten van de markt afkwamen.

Na een late lunch was het tijd voor een feestje. Een buurman van Liek & Jeroen, Nardus, werd 30 en vierde dit in een cafe in de buurt. Hiervoor waren we ook uitgenodigd, en we hadden een echt Nederlands cadeautje meegenomen. Jeroen was zich nog even creatief te buiten gegaan aan een tros ballonnen met ‘happy 30th birthday’erop, wat meteen de interesse wekte van een klein buurmeisje (I think they have a party…) In het cafe was het erg gezellig, met veel kletsende en drinkende mensen (de witte wijn is hier heel goedkoop). Wat ons in eerste instantie verbaasde, was dat Nardus het cadeautje niet openmaakte maar in een tas stopte bij de andere cadeaus. Dit is in Z-Afrika blijkbaar de gewoonte, maar speciaal voor ons maakte hij even een uitzondering ;-). Zie voor het resultaat de foto die hierbij zit. Ook met de verjaardagstaart ging het wat anders dan bij ons, deze werd opgegeten als ‘toetje’ van het feestje. Het was een superlekkere chocoladetaart, dus ik heb er goed van gesmuld.

Op maandag moesten Liek en Jeroen gewoon werken en hebben we de gelegenheid gebruikt om naar de Tafelberg te gaan. Voor de Z-Afrika kenners onder ons: als de top niet in de mist zit, moet je meteen gaan. Dus wij een taxi gebeld en er naartoe. De temperatuur was inmiddels opgelopen tot ongeveer 30 graden, dus de blanke bleekscheetjes begonnen aardig te zweten. Daar aangekomen bleek dat minstens 5000 andere mensen ook het idee hadden om de berg op te gaan (vanwege slecht weer kon je al een week niet de berg op) dus moesten we 2 uur in de rij voor de kabelbaan. Maar mensen, dan heb je ook wat. Het bakje waarmee je naar boven gaat, draait tijdens het ritje 360 graden – tot grote hilariteit van alle mensen die ineens de vloer voelen bewegen. Bovenop de berg echt genoten van het spectaculaire uitzicht over de baai. Toen we weer naar beneden wilden, hadden we eigenlijk het idee om dat lopend te doen maar dat bleek niet helemaal haalbaar (tenzij je was gereïncarneerd als berggeit). Voor mensen die nog gaan de Gouden Tip: boek vantevoren een kaartje online, dat scheelt een lange wachtrij om omhoog te komen….

’s Avonds gingen we even genieten van het jet-set leven in Camps Bay. Dit is een plaatsje dat op een kwartier rijden van Liek & Jeroen ligt, en het is een soort Cannes. Voor de fans van de Roddel & Achterklap pagina: Gordon heeft hier ook een huis. Er is een gezellige boulevard waar je lekker kan eten en flaneren. Wij dachten natuurlijk ook even aan jullie allemaal bij -3 graden, terwijl we genoten van het ultieme vakantiegevoel!

Vanmorgen was het alweer tijd om afscheid te nemen van Liek & Jeroen en onze huurauto op te halen. Met maar 2/3 van de bagage (de rest even bij L & J opgeslagen – misschien toch wat teveel meegenomen??) gingen we richting de autoverhuur. Het motto van vandaag was: links rijden – links rijden – links rijden. Zolang er ander verkeer op de weg is, geen probleem, het wordt pas lastig als je alleen van een uitrit komt ofzo. Afijn, we hebben een Chevrolet Aveo, dat is een vrij grote sedan. Gelukkig zit er automaat en airco in, dat hebben we hard nodig. Na een kwartiertje waren we al op weg naar de kust, om de scenic route langs Chapman’s Peak te rijden. Dat is een supermooie tolweg met spectaculaire uitzichten vanaf de rotskust. Na een snelle lunch bij de Pick ‘n’Pay (Kim & Jaap: nog geen garlic bread op) gingen we door naar de botanische tuin van Kirstenbosch. Tijdens ons vorige bezoek aan Z-Afrika waren we hier ook geweest, maar wegens aanhoudende regenbuien kwam ik toen niet verder dan het cafeetje. Nu was het weer precies tegenovergesteld, de temperatuur naderde de 35 graden volgens mij. Na een welverdiend middagdutje – vaste prik op vakantie- waren we klaar voor de protea’s. Dit is de nationale bloem van Z-Afrika. Beetje pech was dat ze bovenop een berghelling stonden. Wij zweten natuurlijk maar ik heb ze gezien! Daarna even afgekoeld met een heerlijk ijsje, mmmmmm.

Aan het eind van de middag was het tijd om richting onze volgende stop, Stellenbosch, te rijden. Dit is een heel gezellig plaatsje middenin de wijnstreek. Alleen al in SB zijn zo’n 50 wine estates, bij de meeste hiervan kun je ook wijn proeven. Wat een feest gaat dat worden voor Erik ;-), ik kijk meer uit naar de kaas haha… De komende paar dagen verblijven we hier in een soort hostel voor mensen van boven de 25. Lekker relaxed, zwembadje, boekje erbij… Jullie begrijpen dat het helemaal goed komt J.

Tot zover de eerste post van de wereldreizigers… We zijn ook benieuwd hoe het met jullie gaat, we kijken uit naar jullie reactie op deze weblog!

Goodbye – Hello (EN)

2011-01-04T21:43:00.002+01:00

Goodbye – Hello

Hello everyone! Here our first official post from a warm South Africa ...
After having said goodbye in the Netherlands to family and friends, we headed on January 1 early in the morning for Schiphol airport. At our request, there was no goodbye committee – probably the best choice for emotional for people like me. At 23.15 hrs we arrived at Cape Town airport, where Liek and Jeroen arrived just in time for a warm welcome (for those who don’t know them, Liek is a Dutch colleague of mine from Philips). Liek and Jeroen live in a beautiful apartment in Cape Town, with a spectacular view of the Table Mountain ... How cool J! After a quick drink, we went very tired to bed.

On Sunday it was a bit cloudy and after a breakfast on the balcony we drove to Muizenberg. This town is located southeast of Cape Town on the coast. We did a short walk from Muizenberg to Kalk Bay, where many African people took the opportunity to go to the beach to go (despite the clouds). This looked a littlebit different from the beach of Zandvoort, here they take all their belongings with them Blankets, tents, coolers, food for at least 5 days and at least seven family members ... When we arrived in Kalk Bay, we saw seals in the harbor, eager eat the ‘waste’ from the local fish market.

After a late lunch it was time for a party. A neighbor of Lieke & Jeroen, Nardus, became 30 and celebrated this in a pub nearby. We were also invited and brought a real Dutch present. Jeroen was in a creative mood and bought a big bunch of balloons with "Happy 30th birthday', which immediately aroused the interest of a little girl next door (Mum,I think they have a party ...) The cafe was very nice, with lots of people chatting and drinking (the white wine is very cheap here). What surprised us was that Nardus did not open the gift, but put it in a bag with the other gifts. This is in South Africa apparently the habit, but for us he made a special exception ;-). Check out the photo for the result. Also the birthday cake ritual was a little different; the cake is eaten as "dessert" of the party. It was a very tasty chocolate cake, so I enjoyed it!

On Monday morning, Liek and Jeroen had just work and we used the opportunity to go to Table Mountain. For S-Africa fans: if there is no fog at the top, you have to go immediately. So we called a taxi. The temperature had now risen to about 30 degrees, so us pale white people started to sweat heavily. When we arrived we noticed that at least 5000 other people also had the idea to go on the mountain (because of bad weather it was impossible to go up last week) so we had to wait 2 hours for the cable car. But it was worth the effort! The cabin rotates 360 degrees during the ride – this was funny for all the passengers as you suddenly felt the floor move. At the top of the mountain we really enjoyed the spectacular views over the bay. When we wanted to back down, we actually had the idea that we could try a walk but that was not entirely feasible (unless you were reincarnated as a mountain goat). For those of you who plan to visit Cape Town, we have a good suggestion: Book a ticket online in advance, which saves a long queue to get up ....

In the evening we a little bit of jet-set life in Camps Bay. This is a town at a distance of 15 minutes drive from Liek & Jeroen, and it can be compared with Cannes. For fans of gossip magazines: the Dutch singer Gordon has a villa here. There is a boulevard where you can enjoy good food and take a walk. We thought of you all in the cold (at minus 3 degrees) while we enjoyed this ultimate holiday experience!

This morning it was time to say goodbye to Lieke & Jeroen and pick up our rental car. With only 2 / 3 of the luggage (the rest of it we stored at L & J - perhaps I have done a tiny bit of overpacking?) we picked up the rental car. Today's motto was: drive on the left - drive on the left - drive on the left. As long as there is other traffic on the road, no problem, it only becomes difficult when entering an empty road from a parking area for example. Anyway, we have a Chevrolet Aveo, which is a fairly large sedan. Fortunately, it is an automatic has air conditioning, which is really useful in these hot temperatures. After fifteen minutes we were on our way to the coast and took the scenic route along Chapman's Peak drive. This is a fantastic toll road with spectacular views from the cliffs. After a quick lunch at the Pick 'n'Pay (Kim & Jaap: no garlic bread yet!) we went to the botanical gardens of Kirstenbosch. During our last visit to S-Africa we were here before, but due to persistent rain showers, I only saw the inside of the cafe. Now it was exactly the opposite, the temperature approached 35 degrees! After a well deserved siesta – an urgent need when you are on holiday - we were ready for the proteas. This is the national flower of S-Africa. Bad luck was that they were located on top of a hill. We were sweating so much BUT but I saw them! Afterwards we cooled down with a delicious ice cream, mmmmmm.

At the end of the afternoon it was time to head for our next stop, Stellenbosch. This is a very nice place in the middle of the wine region. In SB are about 50 wine estates, and with most you can taste wine. What a fiesta this will be for Erik ;-)...I prefer the cheese haha... The next few days we stay here in a kind of hostel for people over 25. Nice and relaxed, we have a pool and can read a book... You understand that we are doing very well.. J

.
So much for this first post... We are curious how you all are doing and look forward to see your comments on this blog!

Mile stone: Tickets have been booked! (EN)

2010-12-14T19:45:00.002+01:00

We have taken the next step in preparing our trip. The tickets have all been booked now and on January 1^st our new life will start! At 10.30 AM we will fly from Schiphol to Cape Town, Like & Jeroen: here we come! We fully understand that this is not a very convenient time for our friends and family here, so we forgive you if you cannot come to wave us goodbye ;-)

All our other flights have been booked as well so we already know that – if everything is goes well – we will arrive on June 27^th 2011, 18:05 hrs at Dusseldorf Airport. That is a very weird feeling….

My successor at work has already started. I am learning her all ins and outs now and am confident that she will do very well. With my colleagues I already had my ‘goodbye lunch’, so I can start to mentally prepare for the official goodbye.

Furthermore, I experienced my first world trip shock. It seemed a good plan to try to pack my backpack with everything that should be in it. This appeared to be quite a challenge, actually I only had the clothes and shoes and the backpack (70 l) was already full. This was without toiletries, books, laptop, mosquito net etc. I spontaneously got depressed and put all the stuff on the attic. It is now waiting until I feel ready to make a further selection. Now I have read in the Gap Year Book of Lonely Planet that this is a perfectly normal procedure and that it will only be the right the third time, so two more to go!

Mijlpaal: Tickets geboekt! (NL)

2010-12-14T19:43:00.001+01:00

We zijn weer een stukje verder met de voorbereidingen van de reis. De tickets zijn geboekt en op 1 januari 2011 gaat ons nieuwe leven dan echt beginnen! Om 10.30 vertrekken we vanaf Schiphol naar Kaapstad, Liek & Jeroen: here we come! We begrijpen dat dit voor alle thuisblijvende fans geen handige tijd is, dus het is je vergeven als je ons niet wilt komen uitzwaaien ;-)

Ook alle andere vluchten zijn nu geboekt, dus we weten al dat – als alles goed gaat - we op 27 juni 2011 om 18:05 vanuit Bangkok gaan landen in Dusseldorf. Hoe raar is dat dan?!

Op het werk wordt het nu wel erg definitief, mijn opvolgster is al begonnen. Ik ben haar nu aan het inwerken en heb er alle vertrouwen in dat ze mijn taken goed gaat overnemen. Mijn aardige collega’s hadden een afscheidslunch gepland, zodat ik me mentaal kan voorbereiden op het afscheid.

Verder heb ik een eerste wereldreisshock opgedaan. Het leek me een goed idee om mijn rugzak even te ‘proefpakken’ met alles wat mee moet. Dit bleek wat uitdagender dan gedacht, ik had eigenlijk alleen nog maar de kleren en schoenen bij elkaar gezocht en toen zat de tas al vol. Dit was dus zonder toilettas, boeken, laptop, klamboe etc. Ik werd er spontaan depressief van, dus alles er maar weer uitgekiept en in boodschappentassen op zolder gezet. Hier staat het te wachten tot ik de motivatie vind om een verder selectie te maken. Gelukkig lees ik in het Gap Year Book van Lonely Planet dat dit een normaal verschijnsel is, en dat het bij de 3^e pakpoging ongeveer goed moet zijn. 2 More to go!

Het is officieel: we gaan!!

2010-10-20T20:28:00.005+02:00

Na maanden van in spanning overleggen is het nu zover: We Gaan Definitief op Reis!

Eerst leek het nog zo ver weg, maar nu is het volgens deze site nog maar 69 (!) dagen voordat wij de wijde wereld in gaan trekken. Afgelopen week was D-day op het werk: ik heb officieel mijn ontslag ingediend. Hoewel ik erg blij keek volgens de collega's deed het me toch meer dan ik verwacht had. Volgens mij ben ik toch een echte Philips-vrouw geworden in de loop der jaren haha... Verder was het fijn om te horen dat de collega's het mij allemaal van harte gunden (lichtgroen van jaloezie) maar het wel heel jammer vinden dat ik het werk ga verlaten. Wie weet zijn er na onze reis weer nieuwe kansen... we zullen zien!

De afspraken voor de inentingen (altijd fijn) zijn al gemaakt, dus we gaan er nu aan geloven. Morgen de tickets naar Kaapstad boeken, zoals het er nu uitziet zitten we 1 januari in het vliegtuig. Iedereen die ons wil komen uitzwaaien moet wel op tijd opstaan, want het vliegtuig gaat om half 11 vanaf Schiphol... Altijd fijn, van die reizende vrienden...