Του Κώστα Καρακώστα «Αναμνήσεις από το Αιτωλικό, 100 χρόνια μετά», φέρει τον τίτλο άρθρο του δημοσιογράφου, Κώστα Καρακώστα, που είναι βασισμένο στο βιβλίο «Αἰτωλικιώτικαι Ἀναμνήσεις» του Γεωργίου Ι. Σώκου. Ας γνωρίσουμε το Αιτωλικό που χάθηκε, αλλά και το Αιτωλικό που έμεινε, μέσα από το βιβλίο «Αἰτωλικιώτικαι Ἀναμνήσεις» του Γεωργίου Ι. Σώκου, που μας προσκαλεί να στρέψουμε το βλέμμα μας 100 χρόνια πίσω, στις πρώτες δεκαετίες του περασμένου αιώνα, και να κάνουμε αναπόφευκτες συγκρίσεις με το σήμερα. Γιατί μπορεί οι φετινοί εορτασμοί της Διακοσιοστής Επετείου της Εξόδου των Ελεύθερων Πολιορκημένων να έθεσαν, δικαιολογημένα, στο επίκεντρο την Ιερά Πόλη του Μεσολογγίου, η «Ελληνική Βενετία» όμως είναι ένας ιδιαίτερος τόπος, με τη δική του μοναδική και συναρπαστική ιστορία, ο οποίος επίσης δικαιούται να λάβει τη δέουσα προσοχή! Μια συγκυριακή συζήτηση με τη συνάδελφό μου Κ.Δ., από διπλανό γραφείο του ΕΣΡ, στάθηκε η αφορμή για να έρθει στα χέρια μου ένα βιβλίο που είχε στην κατοχή της η μητέρα της, Αγάπη Σταμούλη, το οποίο κληρονόμησε από τον Αιτωλικιώτη πατέρα της, Παναγιώτη Σταμούλη. «Έχω ένα παλιό βιβλίο για το Αιτωλικό. Θα σου το φέρω να το διαβάσεις, να δεις αν μπορείς να βγάλεις κάτι από αυτό!», μου είπε. Και πράγματι, πόσες σκέψεις δημιουργεί και πόσα…

Ένα θρησκευτικό οδοιπορικό στις Εκκλησίες της Βόνιτσας, ένα μονοπάτι πίστης, πολιτισμού και ανάπτυξης. Η θρησκευτική κληρονομιά ενός τόπου δεν είναι απλώς αποτύπωμα του παρελθόντος· είναι ένας ζωντανός οργανισμός που συνομιλεί με το παρόν και μπορεί να διαμορφώσει το μέλλον. Η ανάδειξη των ιερών μνημείων της Βόνιτσας και της ευρύτερης περιοχής αποτελεί αδιαπραγμάτευτη προτεραιότητα. Στόχος μας είναι να στρέψουμε τα φώτα της δημοσιότητας σε έναν ανεκτίμητο πνευματικό πλούτο, που περιμένει να ανακαλυφθεί από το ευρύ κοινό. Η πόλη της Βόνιτσας και οι γύρω περιοχές φιλοξενούν ένα εντυπωσιακό δίκτυο από μεγάλες και μικρές εκκλησίες, μοναστήρια και γραφικά εξωκλήσια. Κάθε ένα από αυτά κουβαλά τη δική του μοναδική ιστορία: Οι Μεγάλοι Ναοί: Επιβλητικά οικοδομήματα με ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό χαρακτήρα, διακοσμημένα με υψηλής τέχνης τοιχογραφίες και ξυλόγλυπτα τέμπλα που μαρτυρούν την ακμή του τόπου. Τα Εξωκλήσια: Μικρά, απέριττα και ταπεινά, διάσπαρτα στο τοπίο, που εκφράζουν την πηγαία, καθημερινή πίστη των κατοίκων ανά τους αιώνες. «Μία έκφραση της Ορθόδοξης Θρησκευτικής πίστης ανά τους αιώνες, ένα ταξίδι διαμέσου του χρόνου, ένα “μονοπάτι” πρόσβασης στο Θεό». Η Πρόταση: Χάραξη Θρησκευτικών και Πολιτιστικών Διαδρομών Ο θρησκευτικός τουρισμός δεν είναι πλέον μια θεωρητική έννοια, αλλά μια διεθνής πραγματικότητα με τεράστια δυναμική. Η Βόνιτσα έχει όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσει σε…

Ένα οδοιπορικό στο Νεροσύρτη και στη Λαδικού Χαλικίου του Δήμου Θέρμου, μέσα από φωτογραφίες του δημάρχου Θέρμου, Σπύρου Κωνσταντάρα. Γράφει ο Σπύρος Κωνσταντάρας: Ένα οδοιπορικό που κάθε σπιθαμή μαρτυράει τα γεμάτα χωριά του παρελθόντος και οι άνθρωποι του μέχρι και σήμερα παραμένουν αυθεντικοί , γνήσιοι πατριώτες και αγωνιστές για την δικαίωση των πολλών , με εμφανή καλοσύνη , φιλοξενία και ανιδιοτέλεια. Αναζητήσαμε την ηρεμία της φύσης , το αγνάντιο στο ελατόδασος , ενώ μας προσφέρθηκε απλόχερα η ζεστή φιλοξενία του πρώην προέδρου και παθιασμένου υπηρέτη του ορεινού όγκου Γιάννη Ρισβά και του νυν προέδρου της κοινότητας Χρήστου Γρομητσάρη. Στην παρέα μας ο ταπεινός Λευίτης πατήρ Κωνσταντίνος Ρισβάς με την σεβαστή πρεσβυτέρα του , ο χειριστής Γιαννάκης Παπακωστόπουλος, ο αντιδήμαρχος Αποστόλης Σπυρόπουλος. Είδαμε από κοντά τα προβλήματα των οικισμών της κοινότητας , συζητήσαμε για το αύριο των ορεινών χωριών , απολαύσαμε την καλοκαιρινή βροχή και πήραμε το δρόμο της επιστροφής , διακόπτοντας την ησυχία σε ένα ζαρκάδι που βρέθηκε στο δρόμο μας. Το καλύτερο μεσημέρι μας αποτελεί ανάμνηση , αλλά και συμπέρασμα ότι υπάρχουν ακόμη γνήσιοι άνθρωποι προσηλωμένοι στην πρόοδο του ορεινού μας δήμου , μακριά από ιδιοτέλειες και την μετάλλαξη της μοντέρνας εποχής μας . Σε αυτούς είμαστε αφοσιωμένοι. Δείτε…

Γράφει ο Κωνσταντίνος Σακαρέλος Την άνοιξη του 1821 στο Αγρίνιο, που τότε λεγόταν Βραχώρι και ήταν ισχυρή πόλη της Ρούμελης, έδρευαν μεγάλες στρατιωτικές δυνάμεις των κατακτητών, με διοικητή τον Τουρκαλβανό Νούρκα Σερβάνη. Η πρώτη επίθεση των Ελλήνων για την απελευθέρωση της πόλης έγινε στις 28 Μαΐου του 1821, ημέρα ραμαζανιού για τους μουσουλμάνους. Οι επιθέσεις τους επαναλήφθηκαν και τις επόμενες μέρες, με μεγαλύτερη, μάλιστα, ένταση, με αποτέλεσμα οι Οθωμανοί να περιέλθουν σε δεινή θέση. Εξαιτίας της πολιορκίας, τα τρόφιμα και τα πολεμοφόδιά τους λιγόστεψαν ανησυχητικά, ενώ πολλές αποθήκες τροφίμων και πολεμοφοδίων περιήλθαν στα χέρια των Επαναστατών. Η διαμορφωθείσα κατάσταση όξυνε τις αντιθέσεις και τις διχόνοιες ανάμεσα στους Τούρκους και τους Αλβανούς. Στις 11 Ιουνίου του 1821, μετά από πολιορκία 14 ημερών, οι ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις, καθοδηγούμενες από τους οπλαρχηγούς Δημήτριο Μακρή, Θοδωράκη Γρίβα, Αλεξάκη Βλαχόπουλο, Γιώργο Τσόγκα, Νικόλαο Κάκαρη και Κώστα Σιαδήμα, κατατρόπωσαν την ισχυρή οθωμανική φρουρά και απελευθέρωσαν το Βραχώρι. Μπροστά στη διαμορφωθείσα κατάσταση, ο  Νούρκα Σερβάνη, συμφώνησε κρυφά με τους Έλληνες να επιτραπεί στους Τουρκαλβανούς να φύγουν, παίρνοντας μαζί τους όσα από τα ατομικά τους είδη μπορούσαν να μεταφέρουν. Στο μεταξύ, οι Τουρκαλβανοί, πριν τη φυγή τους από το Βραχώρι, φρόντισαν και άρπαξαν από τους Τούρκους και τους…

Ο Θόας υπήρξε ένας από εκείνους τους ήρωες που η ιστορία θυμάται λιγότερο απ’ όσο θα έπρεπε. Βασιλιάς της Καλυδώνας και της Πλευρώνας, Αιτωλός στην καταγωγή και πολεμιστής από τους πιο ικανούς της εποχής, εμφανίζεται στην Ιλιάδα όχι ως κομπάρσος, αλλά ως σταθερή και αξιόπιστη δύναμη στα κρίσιμα σημεία του πολέμου. Κι όμως, το όνομά του δεν έγινε ποτέ τόσο διάσημο όσο άλλων Αχαιών αρχηγών. Το νέο βίντεο του καναλιού «Γη Αιτωλών κι Ακαρνάνων» επιχειρεί να ξανασυστήσει τον Θόα στο σημερινό κοινό. Παρακολουθεί την πορεία του από τα πρώτα του χρόνια, τότε που το όνομά του — «γρήγορος», «ορμητικός» — προμήνυε ήδη τον χαρακτήρα του, μέχρι τη στιγμή που βρέθηκε να ηγείται ενός από τους μεγαλύτερους στόλους της εκστρατείας: 40 αιτωλικά πλοία, μαύρα και επιβλητικά, έτοιμα για μάχη. Οι αρχαίες πηγές τον παρουσιάζουν ως πολεμιστή με σπάνια ευκινησία και δεξιοτεχνία στο ακόντιο. Ήταν επίσης ρήτορας με κύρος, ικανός να επηρεάζει αρχηγούς και να αποτρέπει συγκρούσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι συγκαταλέχθηκε στους μνηστήρες της Ωραίας Ελένης — μια θέση που κατείχαν μόνο οι ισχυρότεροι της εποχής. Στον Τρωικό Πόλεμο ο Θόας δεν έμεινε ποτέ στην άκρη. Εμφανίζεται σε στιγμές όπου η έκβαση των γεγονότων κρεμόταν από μια λεπτή ισορροπία: οργανώνει άμυνες,…

Τότε, τον 19ο αιώνα, τη μεγάλη πόλη της Αιτωλίας-Ακαρνανίας την έλεγαν Βραχώρι· τώρα Αγρίνιο. Μια μέρα σαν σήμερα, 11 Ιουνίου του 1821, έπειτα από πολιορκία, οι ελληνικές επαναστατικές δυνάμεις νικούν την ισχυρή οθωμανική φρουρά και απελευθερώνουν το διοικητικό κέντρο της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας. Η απελευθέρωση του Βραχωρίου επισφραγίστηκε στις 11 Ιουνίου έπειτα από μάχες που άρχισαν στα τέλη του Μαΐου. Το Βραχώρι ήταν το οθωμανικό στρατιωτικό και διοικητικό κέντρο στο Κάρλελι (έτσι αποκαλούσαν την Αιτωλοακαρνανία οι Οθωμανοί), έδρα ισχυρών οθωμανικών στρατιωτικών δυνάμεων και η ισχυρότερη πόλη της Ρούμελης (κάτι ανάλογο με την Τριπολιτσά στην Πελοπόννησο), καθιστώντας την κατάκτησή του από τους Επαναστάτες εξαιρετικά σημαντική. Οι οικογένειες των Ελλήνων, κατοίκων της πόλης, καίτοι ήταν υπερδιπλάσιες από εκείνες των Τούρκων και υπέφεραν από τη στυγνή και ανάλγητη διοίκηση του Τουρκαλβανού Νούρκα Zέρβανη. Ηγέτες των Επαναστατών ήταν οι Δημήτριος Μακρής, Θοδωράκης Γρίβας, Αλεξάκης Βλαχόπουλος, Γιώργης Τσόγκας, Νικόλαος Κάκαρης και Κώστας Σιαδήμας· η επίθεση τους άρχισε στις 28 Μαΐου, ημέρα ραμαζανιού για τους μουσουλμάνους. Οι επιθέσεις των Ελλήνων πολιορκητών επαναλήφθηκαν με μεγαλύτερη ένταση και τις επόμενες μέρες. Οι Οθωμανοί βρέθηκαν σε δεινή θέση: τα τρόφιμα και τα πολεμοφόδιά άρχισαν να λιγοστεύουν και πολλές αποθήκες είχαν περιέλθει στην κατοχή των Επαναστατών. Οι αντιθέσεις και οι…

Το Αιτωλικό είναι μια μοναδική ελληνική κωμόπολη, χτισμένη εξ ολοκλήρου πάνω σε ένα μικρό, χαμηλό νησί μέσα σε ένα εκτεταμένο σύμπλεγμα λιμνοθαλασσών στη δυτική Ελλάδα. Η ιδιαίτερη αυτή νησιωτική κοινότητα συνδέεται με την ηπειρωτική γη μέσω δύο ιστορικών πέτρινων τοξωτών γεφυρών του 19ου αιώνα, στα ανατολικά και τα δυτικά. Το γύρω τοπίο χαρακτηρίζεται από την εντυπωσιακή του επιπεδότητα, όπου τα ήρεμα και ρηχά νερά της λιμνοθάλασσας συναντούν αλμυρόβαλτους, λασποτόπους και καλαμιώνες. Αυτό το εξαιρετικά ευαίσθητο οικοσύστημα προστατεύεται από διεθνείς περιβαλλοντικές συμβάσεις και αποτελεί σημαντικό καταφύγιο για περισσότερα από 300 είδη πτηνών, συμπεριλαμβανομένων των μεταναστευτικών φλαμίνγκο και πελεκάνων. Στα νερά της λιμνοθάλασσας ξεχωρίζουν οι παραδοσιακές ξύλινες καλύβες των ψαράδων, γνωστές ως «πελάδες», χτισμένες πάνω σε πασσάλους. Οι κατασκευές αυτές αποτελούν ζωντανό σύμβολο της μακραίωνης αλιευτικής και ναυτικής παράδοσης του τόπου. Μέσα στον πυκνό ιστό των στενών δρόμων του οικισμού, η ιστορία και η θρησκευτική παράδοση συνυπάρχουν αρμονικά. Το Αιτωλικό φιλοξενεί αρκετούς ιστορικούς ναούς με ιδιαίτερη σημασία για την τοπική κοινωνία. Ξεχωρίζει ο Ιερός Ναός της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, του 17ου αιώνα, που βρίσκεται στην κεντρική πλατεία της πόλης. Εκεί πραγματοποιήθηκε το 1824 η ιστορική στρατιωτική δίκη του ήρωα της Ελληνικής Επανάστασης, Γεωργίου Καραϊσκάκη. Λίγα χιλιόμετρα έξω από το Αιτωλικό βρίσκεται η…

Γράφει ο Θεόδωρος Μυλωνάς Φέτος στην επέτειο ων 200 χρόνων από την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου  πραγματοποιούνται σε όλη την Ελλάδα και σχεδόν καθημερινά, εκδηλώσεις, με ομιλίες, εκθέσεις με εξαιρετικά  σπάνια και πολύ καλά διατηρημένα κειμήλια, θεατρικές παραστάσεις κ.λπ. Σε όλες τις ομιλίες που παρακολούθησα όλοι οι ομιλητές ανέφεραν ότι η έξοδος έγινε μεταμεσονύκτια στις 2 ώρα, ξημερώνοντας των Βαΐων. Αλλά και κανείς, από όλους τους  ιστορικούς, που καταπιάνονται μέχρι σήμερα  με το θέμα της εξόδου  δεν αναφέρει  σαφώς την ώρα και όλοι δέχονται ότι έγινε μετά τα μεσάνυχτα, και μάλιστα στις δύο το πρωί επειδή στα απομνημονευόμενα της εποχής εκείνης σημειώνεται  «στάς δύο ώρας της νυκτός» Ας δούμε τι σημαίνει αυτό. Η  ώρα της Εξόδου έχει τεκμηριωθεί έμμεσα από πολλούς.  Αρκεί μια προσεκτική μελέτη των κειμένων για να καταλάβει κανείς πώς μετρούσαν τις ώρες εκείνη την εποχή και τι ώρα έγινε η Έξοδος, Σημειώνω ορισμένα αποσπάσματα ιστορικών, για να απαντηθεί το ερώτημα αυτό. Μετά την σύναξη των στρατηγών, της Διευθυντικής επιτροπής και του Ιωσήφ Ρωγών το μεσημέρι της 10ης Απριλίου (22 Απριλίου κατά το νέο ευρωπαϊκό ημερολόγιο) στη Ντάπια του Στρατηγού Μακρή για  την σύνταξη της απόφασης της εξόδου, γράφει ο «ΚΑΣΟΜΟΥΛΗΣ» «ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ 1821-1833». ΑΘΗΝΑ…

Του Λίνου Υφαντή Το παρακάτω βίντεο δίνει μια έκδοχη της αναπαράστασης της απελευθέρωσης του Βραχωρίου το 1821 με τεχνητή νοημοσύνη. Δίνει εστίαση στο πολεμικό κομμάτι με τις μάχες σώμα με σώμα που δόθηκαν στην τότε ρυμοτομία της οθωμανικού Βραχωρίου. Ουσιαστικά οι Έλληνες έπρεπε να καταλάβουν μια πολύ καλά οχυρωμένη πόλη με καστρόσπιτα με διπλά και τριπλά τειχία ως οχύρωση από την πλευρά των οθωμανών. {youtube}yWFsl6V9sQk{/youtube} agrinionews.gr

Ελάτε να γνωρίσουμε το εντυπωσιακό Μεσαιωνικό γεφύρι της Αρτοτίβας που στέκει σε μια μαγική τοποθεσία στην Αιτωλοακαρνανία. Χτισμένο σε θέση μοναδική, στο στενότερο σημείο του ποταμού Ευήνου , λίγο πριν συναντήσει τον παραπόταμό του ” Κότσαλο” πάνω στο παλιό μονοπάτι που συνδέει την Κάτω Χρυσοβίτσα με το Αχλαδόκαστρο (πρώην Αρτοτίβα). Ειναι το αρχαιότερο σωζόμενο γεφύρι του νομού Αιτωλοακαρνανίας. Ωστόσο, σύμφωνα με την τοπική παράδοση και με την ιστορία του που ξεκινά κατά την Α΄ Ενετοκρατία (1407-1499) όπου και κατασκευάστηκε, στο γεφύρι προσδίδεται το επίθετο “μεσαιωνικό”, μετατρέποντάς το αυτόματα σε ένα από τα παλαιότερα γεφύρια ολόκληρης της Ελλάδας. Μέχρι και το 1950 το γεφύρι παρέμενε σε χρήση, συνέδεε την Δυτική Αιτωλία με την Ναυπακτία και την Ευρυτανια ,ενώ από το 1995 έχει χαρακτηριστεί ως διατηρητέο μνημείο. Το γεφύρι είναι προσβάσιμο και με αυτοκίνητο, (κατά προτίμηση τύπου εκτός δρόμου, καθώς ο δρόμος σε μεγάλο μέρος του μήκους του είναι χωμάτινος), είτε μέσω της διαδρομής Θέρμο – Αβαρίκος – Δοσούλα – Γέφυρα Αρτοτίβας είτε μέσω της διαδρομής Θέρμο – Κάτω Χρυσοβίτσα – Δοσούλα – Γέφυρα Αρτοτίβας. Χιλιομετρική απόσταση Θέρμου- γεφύρι Αρτοτίβας : 20 χλμ. περίπου Δείτε φωτογραφίες: ΦΩΤΟ & ΒΙΝΤΕΟ: Κωνσταντίνα Γιαννοκώστα sinidisi.gr

Αναπαράσταση με τεχνητή νοημοσύνη του Βραχωρίου όπως ήταν την Οθωμανική περίοδο. Το τζαμί και το διοικητήριο στη σημερινή Παναγία, το ποτάμι που περνούσε από τη σημερινή πλατεία Ειρήνης, το Οθωμανικό ρολόι και τα πυργόσπιτα ήταν μερικά από τα στοιχεία που συνέθεταν το σκηνικό. agrinionews.gr  

Μια εναέρια διαδρομή που ενώνει αιώνες ιστορίας σε λίγα δευτερόλεπτα, με την Αμφιλοχία και τον Αμβρακικό να απλώνονται από κάτω. Από τα αρχαία τείχη της Λιμναίας μέχρι το βλέμμα του Καραϊσκάκη. Ο Αγρινιώτης Βαγγέλης Τσάκαλος, δημιουργός της Above View, κατέγραψε μοναδικές εναέριες λήψεις με drone, αποτυπώνοντας τη μαγεία της περιοχής από μια οπτική που κόβει την ανάσα. sinidisi.gr

Με την εγγραφή 10 νέων στοιχείων και μιας Καλής Πρακτικής εμπλουτίζεται το Εθνικό Ευρετήριο Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ελλάδας. Το Υπουργείο Πολιτισμού, υλοποιώντας τη Σύμβαση της UNESCO (2003) από το 2006, έπειτα από συστηματική επεξεργασία της Διεύθυνσης Νεότερης Πολιτιστικής Κληρονομιάς και της αρμόδιας Εθνικής Επιστημονικής Επιτροπής επέλεξε τις νέες προσθήκες στο Εθνικό Ευρετήριο, το οποίο αριθμεί 174 στοιχεία. Στα νέα στοιχεία βρίσκονται και τα Λευκαδίτικα Υφαντά. Η Λευκαδίτικη Υφαντική Τέχνη δίνει προϊόντα ένδυσης και ένδυσης σπιτιού που γίνονται εξ ολοκλήρου στον αργαλειό. Οι αργαλειοί της Λευκάδας είναι στενοί και ανάμεσα στις τεχνικές που ξεχωρίζουν, ιδίως για τα παλιότερα υφαντά, είναι και το κέντημα στον αργαλειό που γίνεται με το χέρι και πολύ λιγότερη ύφανση με σαΐτα. Έχουμε υφαντά που γίνονται με μάλλινα υφάδια και προορίζονται για την ένδυση σπιτιού, όπως καρπέτες, απλάδια, μαντανίες, πάντες και στρωσίδια και μάλλινα υφαντά που γίνονται αποκλειστικά για τη δημιουργία ρούχων (κοντέσια). Στον αργαλειό επίσης υφαίνονται λινά υφάσματα που χρησιμοποιούνται για σεντόνια, πετσέτες, πάντες, αλλά και για πουκάμισα γυναικεία ή αντρικά. agriniopress.gr

Η γέφυρα στο Ματσούκι Αγρινίου διασχίζει τα ήρεμα νερά του ποταμού Αχελώου, δημιουργώντας ένα εντυπωσιακό τοπίο, μέσα από εναέριες λήψεις. ​Είναι κυρίως γνωστή για το ειδυλλιακό της τοπίο, καθώς η λίμνη λειτουργεί σαν φυσικός καθρέφτης δημιουργώντας εντυπωσιακές αντανακλάσεις της γέφυρας και της φύσης, κάνοντάς την αγαπημένο σημείο για φωτογράφους και φυσιολάτρες. Ο Αγρινιώτης Βαγγέλης Τσάκαλος, δημιουργός της σελίδας «Above View», κατέγραψε μοναδικές εναέριες λήψεις με drone, αναδεικνύοντας από ψηλά τη φυσική ομορφιά της περιοχής και το ξεχωριστό τοπίο γύρω από τη γέφυρα. Δείτε το βίντεο του «Above View»  sinidisi.gr

Η πνευματική συμβολή της Παλαμαϊκής Σχολής στην Εθνική αφύπνιση και στην καλλιέργεια του υπέρτατου αγαθού της Ελευθερίας και του αδάμαστου πνεύματος των Ηρώων της Εξόδου του Μεσολογγίου Η Παλαμαϊκή Σχολή, μια από τις σημαντικότερες Σχολές του Γένους, ιδρύθηκε στο Μεσολόγγι το 1760 από τον Διδάσκαλο του Γένους Παναγιώτη Παλαμά και αποτέλεσε έναν από τους σπουδαιότερους φορείς παιδείας και πνευματικής καλλιέργειας της Δυτικής Ελλάδας κατά τα προεπαναστατικά χρόνια. Η λειτουργία της δεν περιορίστηκε μόνο στη μετάδοση γνώσεων, αλλά συνδέθηκε βαθιά με τη διαμόρφωση της Εθνικής συνείδησης, της κοινωνικής συνοχής και του αγωνιστικού φρονήματος. Μέσα από την παιδεία, τη συνεργασία, την αλληλεγγύη και την πίστη στα ιδανικά της ελευθερίας συνέβαλε ουσιαστικά στην πνευματική προετοιμασία των ανθρώπων που αργότερα θα πρωταγωνιστούσαν στον αγώνα της Ελληνικής Επανάστασης και στην Ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η παιδεία υπήρξε βασικό μέσο διατήρησης της Ελληνικής γλώσσας, της ορθόδοξης πίστης και της πολιτισμικής ταυτότητας των Ελλήνων. Σε μια εποχή όπου δεν υπήρχε ελεύθερο Ελληνικό κράτος, σχολεία όπως η Παλαμαϊκή Σχολή λειτουργούσαν ως κέντρα Εθνικής συνείδησης και πνευματικής αντίστασης απέναντι στην Οθωμανική κυριαρχία. Στην Παλαμαϊκή Σχολή διδάσκονταν Ελληνικά γράμματα, ιστορία, φιλοσοφία και θεολογία. Οι μαθητές έρχονταν σε επαφή με τις αξίες της αρχαίας Ελληνικής παράδοσης,…

Στη δυτική Ελλάδα, το Μεσολόγγι σάς καλωσορίζει σε έναν τόπο όπου η φύση, η ιστορία και το φως μοιάζουν να συνθέτουν ένα κινηματογραφικό σκηνικό. Ανάμεσα στις λιμνοθάλασσες -όπως μαρτυρά και το όνομά του από το ιταλικό mezzo laghi, δηλαδή «εν μέσω λιμνών»- η ιερή πόλη της Αιτωλοακαρνανίας απλώνεται ανάμεσα στη λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου και την Κλείσοβα, χαρίζοντας εικόνες που μοιάζουν με καρτ ποστάλ, ιδιαίτερα την ώρα που ο ήλιος δύει και τα νερά βάφονται χρυσά. Αιτωλικό Η λιμνοθάλασσα Μεσολογγίου – Αιτωλικού, η μεγαλύτερη της χώρας και ένας από τους σημαντικότερους υγροβιότοπους της Μεσογείου, σχηματίζεται ανάμεσα στις εκβολές του Αχελώου και του Ευήνου ποταμού. Προστατευόμενη από τη Συνθήκη Ramsar και χαρακτηρισμένη ως Περιβαλλοντικό Πάρκο, αποτελεί καταφύγιο για περισσότερα από 200 είδη πουλιών. Στα ήρεμα νερά της καθρεφτίζονται ερωδιοί, αγριόπαπιες και φλαμίνγκο, ενώ οι γαΐτες -οι χαρακτηριστικές ψαρόβαρκες χωρίς καρίνα- και οι πελάδες, τα ξύλινα σπίτια των ψαράδων πάνω στους πασσάλους, συμπληρώνουν ένα σκηνικό σχεδόν παραμυθένιο. Η πόλη του Μεσολoγγίου Το Μεσολόγγι είναι μια πόλη επίπεδη, ιδανική για ποδήλατο και οικογενειακές βόλτες. Ο ποδηλατόδρομος που συνδέει την πόλη με την Τουρλίδα, πάνω σε μια στενή λωρίδα γης μήκους πέντε χιλιομέτρων, προσφέρει μία από τις ωραιότερες διαδρομές της Ελλάδας. Την ώρα του ηλιοβασιλέματος, το…

Η ιστορία της Γης από τον σχηματισμό της μέχρι σήμερα, καλύπτοντας τα σημαντικότερα γεγονότα στα 4 δισεκατομμύρια χρόνια ύπαρξής της. Το παρακάτω βίντεο παρουσιάζει εκτιμήσεις για τη μέση θερμοκρασία, τη σύσταση της ατμόσφαιρας και τη διάρκεια της ημέρας. {youtube}Q1OreyX0-fw{/youtube} pronews.gr

Το φαράγγι της Κλεισούρας, που βρίσκεται ανάμεσα στο Αγρίνιο και το Μεσολόγγι, είναι ένα εντυπωσιακό γεωλογικό μνημείο της φύσης, γνωστό για τους απότομους ασβεστολιθικούς βράχους του. Αποτελεί σημαντικό καταφύγιο για σπάνια αρπακτικά πουλιά, όπως οι γύπες, ενώ σήμα κατατεθέν του είναι το ιστορικό μοναστήρι της Παναγίας Ελεούσας, το οποίο είναι εντυπωσιακά λαξευμένο ψηλά στα κάθετα βράχια. O Αγρινιώτης Βαγγέλης Τσάκαλος, δημιουργός της σελίδας «Above view» κατέγραψε ένα εντυπωσιακό βίντεο με εναέριες λήψεις, αναδεικνύοντας μοναδικά την ομορφιά του τοπίου από ψηλά. sinidisi.gr

Η αρχαία Λιμναία ήταν σημαντική οχυρωμένη πόλη της αρχαίας Ακαρνανίας, τοποθετημένη στρατηγικά στη θέση της σημερινής Αμφιλοχίας, στον μυχό του Αμβρακικού κόλπου. Τα ερείπιά της, κυρίως η ακρόπολη και τμήματα των τειχών, βρίσκονται σε λόφο νοτιοανατολικά της σύγχρονης πόλης, προσφέροντας θέα προς τον κόλπο και τη λίμνη Αμβρακία. Στην κορυφή του λόφου σώζονται τα ερείπια της αρχαίας ακρόπολης.Η οχύρωση εκτεινόταν από την κορυφή έως τη θάλασσα, προστατεύοντας την κάτω πόλη, με δύο σκέλη τείχους. Σύμφωνα με πηγές, υπήρχε υπόγεια σήραγγα που επικοινωνούσε με το λιμάνι. Ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται σε μικρή απόσταση, περίπου 2 χλμ., από το κέντρο της σημερινής Αμφιλοχίας. Σήμερα, ο χώρος είναι κηρυγμένος αρχαιολογικός χώρος υπό την ευθύνη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αιτωλοακαρνανίας και Λευκάδας. Ο Θουκυδίδης αναφέρει τη Λιμναία ως ατείχιστη πόλη, η οποία αποτέλεσε σταθμό των Σπαρτιατών κατά τις επιχειρήσεις τους στη Δυτική Στερεά Ελλάδα. Μετά τις συγκρούσεις, η πόλη απέκτησε ισχυρό οχυρωματικό περίβολο, που χρονολογείται στους κλασικούς χρόνους, συνδυάζοντας διαφορετικά συστήματα δόμησης. Ο Πολύβιος αναφέρει ότι το 251 π.Χ. ο Φίλιππος Ε’ πέρασε από την οχυρωμένη πλέον Λιμναία κατά την εκστρατεία του. Λόγω της θέσης της, ήλεγχε τον δρόμο που ένωνε την Αμβρακία (σημερινή Άρτα) με τη Στράτο, ενώ διέθετε και λιμάνι. κειμενο και φωτογραφίες: Tasos…

Ένα πλάνο 3,5 λεπτών σε μια ξενάγηση σε ένα από τα πιο όμορφα σημεία της Αιτωλοακαρνανίας, το Μπαμπαλιό Βάλτου. Από τον ουρανό του Βάλτου, κατευθείαν μέσα στην εκκλησία. Μια διαφορετική, εναέρια ματιά στον Ναό της Γεννήσεως της Θεοτόκου στο Μπαμπαλιό. Όσες φορές κι αν βρεθεί κάποιος εδώ, το μέρος βγάζει μια απίστευτη ηρεμία. Δείτε το βίντεο του «Above View»: sinidisi.gr