widfara/bad-baht

Karmakarışık Haller

2012-02-07T15:24:00.001+02:00

Facebook fotoğraf albümü ismi gibi oldu bu başlık ama konu tam da bu aslında :)

10 gün kadar önce annem-babam geldi memleketten, 3-4 gün bizimle kaldılar. Akşamları salonda oturup televizyon izliyorlardı. Ben de hiç alışık değilim salonda oturup TV izlemeye. Darılmasınlar diye biraz vakit geçireyim dedim yanlarında ama nafile. İşte o zaman fark ettim durumu.

Ben hiçbir şey yapmadan TV karşısında oturmaktan inanılmaz rahatsız oluyorum!

Ben ancak yemek yaparken, yemek yerken, dergi karıştırırken, manikür yaparken vs. televizyonu açık tutuyorum. Ona da izlemek denmez. Ses olsun diye evde.

Buradan aslında başka bir noktaya geleceğim. Bitmek tükenmek bilmeyen işlerime. Kendime iş yaratma konusundaki müthiş başarıma :)

Boş oturmayı sevmiyorum evet. Hiçbir şey yapmadan TV karşısında oturmak için çok kısa hayat. Ama bazen durmak gerekiyor. Biraz dinlenmek gerekiyor.

Benim her zaman yapılacak bir işim var. Hayatım bir koşuşturmaca içinde geçiyor. Sürekli plan yapmam gerekiyor. Aklımda hep "önce yemeği ısıtmak için ocağa koyarım, o sırada çamaşırları toplarım, yemek ısınana kadar üstümü değişip çantamı hazırlarım, yemek yerken bir bölüm dizi izlersem yogadan dönünce dizi-mania'ya yazacak bir şeyler olur, 15 dk'da duş alırsam yarım saat kitap okuyabilirim ve böylece bu gece 7 saat uyumaya fırsatım olur" şeklinde düşünceler var. Bunlar sıradan bir günde aklımdan geçen düşünceler. 2 ajanda kullanıyorum. Her sabah işe geldiğimde ilk işim "Yapılacaklar" listesi hazırlamak oluyor.

Son zamanlarda kendime yüklenmeye başladım yine. Sanırım beceriksizim diyorum. İnsanlar mesela tüm pazar günlerini evde yatakta geçirebiliyorlar. Hayretler içindeyim! Ben günde maksimum 7 saat uyuyabiliyorum ki ortalamam 5-6 saati geçmez, buna rağmen olmuyor, olmuyor... Yetişmiyor. Hep koşuşturmaca.

Bir koltuğa iki -hatta 3-4- karpuz sığmıyor mu yoksa?

Yoga var önceliğim olarak. Haftada 3-4 gün derse gidiyorum. Haftada 5 gün gitmem gereken iş var sonra :) Dizi-mania var. İzlenecek yüzlerce bölüm dizi var, yazılacak yazılar, araştırılacak konular var. Okunacak onlarca kitap var rafımda bekleyen. Bir evim var sonra, ailem var, arkadaşlarım var... Çok az görebildiğim, çok az zaman ayırabildiğim hatta ihmal ettiğim bir sevgilim var.

Belki de internette çok fazla vakit öldürüyorum diye şüphelenmeye başladım. Bir oyun var yıllardır oynadığım facebook üzerinden, onu da mı bıraksam? Ne kadar zaman kazandırır acaba bana? Yoksa uykuyu biraz daha mı azaltsam, o zaman da enerjim düşüyor sürekli tatlı yemek istiyor canım :(

Dün akşam eve gittiğimde pazartesi akşamını tamamen kendime ayırmaya karar vermiştim. Çamaşırları topladım sonra, eşyaları yerleştirdim, bir kaç evrak işi vardı onlara baktım, yemek yedim bulaşıkları topladım, sonra 1-2 bölüm dizi izleyeyim diye bilgisayarın karşısına geçtiğimde saat 20.30 olmuştu bile.

Yok yok. Ben bir yerde yanlış yapıyorum. Bir türlü düzene sokamıyorum hayatımı. Sürekli bir karmaşa var. Hep yapmam gereken bir iş var. Aklım da meşgul hep.

Bir dur Burcu ya, bir rahat ol artık.

Bhagavad Gita Üzerine

2012-01-28T11:48:00.001+02:00

Krishna - Arjuna - Bhagavad Gita

Öncelikle şunu söylemeliyim; Tanrı (Yaratan) inancını tamamen reddetmiş bir ateist için Bhagavad Gita’yı okumak ve anlamaya çalışmak gerçekten çok zor.

Eğitmenlik kitabında Ramesh’in yorumuyla paylaşılmış bölümleri iki defa okudum, hatta bazı bölümleri iki defadan çok kez. Ve ilk vardığım kanı mutlaka tüm destanı baştan sona okumam gerektiği oldu. Çünkü okuduğumuz şey matematiksel bir kavram olmadığından, yani tutupta 2+2 = 4 şeklinde kanıtlanabilir bir gerçeğe ulaşamayacağımızdan; “Burada anlatılmak istenen budur”, “Bunu şöyle anlayabilirsiniz ancak aslında demek istenen şu” şeklinde bir yönlendirme bana doğru gelmedi, hatta beni rahatsız etti. Demek istediğim Bhagavad Gita ile ilgili tek bir somut gerçek olamayacağı, Bhagavad Gita ile ilgili (her ebedi metinde olduğu gibi) her kimsenin kendi anladıkları ve kendi gerçekleri olacağı... Her yorum birbirinden farklı olacaktır elbette, tek bir doğru olamaz. (Tabi daha sonrasında bu yorumların Ramesh’in -kişisel- yorumları olduğunu idrak ettim, bunu idrak etmekle birlikte “Buradan şunu anlamanız gerekiyor” şeklindeki tutumlara her zaman karşı çıkacağım J )

Ramesh Bhagavad Gita’yı yorumlarken, “İnsanlığın başlangıcından önceye dayanan bir Gerçeklik’in varlığı”ndan bahsediyor ve buna Gerçeklik, Bütünlük, Bilinç yada Tanrı diyor. İnsanların büyük çoğunluğu Tanrı inancı içerisinde olduğundan, insanüstü bir bilinç/bütünlük/gerçeklikten bahsederken bunu Tanrı olarak yorumlayabileceklerini söylemek elbetteki okuyanın anlaması ya da bildikleriyle örtüştürebilmesi adına büyük kolaylık sağlayacaktır. Ancak okuyan Tanrı inancı içerisinde değilse, bu noktada maalesef 1-0 yenik başlıyor Bhagavad Gita’ya... Bana “Madem Tanrı’ya inanmıyorsun, o zaman neye inanıyorsan onu koy yerine, o şekilde oku, o şekilde anlamaya çalış” tavsiyesinde bulundular, tamam o zaman Evren olsun dedim. Benim inandığım herşeyi kapsayan gerçeklik; evren yani.

İnanç ile ilgili olan bu temel problemim ile birlikte kendi düşüncelerimle anlamlandırabildiğim bölümler olmasına rağmen, kabullenemediğim (hatta hiçbir zaman kabul edemeyeceğimi düşündüğüm için “Amanın sanırım ben huzur bulamayacağım hiçbir zaman” diye depresyona girdiğim) bölümler de oldu.

Ramakrishna Paranahaunsa’nın söylediği “Tanrı tarafından idare edilen bir makineden başka bir şey olmadığınıza kani olduktan sonra ne isterseniz onu yapabilirsiniz.” sözünü ele alalım örneğin. (Çünkü benzer kavram pek çok yerde üstüne basıla basıla söyleniyor) Burada ben Tanrı yerine Evren’i koyarak yorumlama yapmaya çalışsam dahi yine de doğru bulmadığım bir kavram çıkıyor ortaya; insanın bir piyon olarak tanımlanması. İnsan iradesi olan bir canlıdır ve verdiği kararlarda özgürdür. Eylemleri gerçekleştiren elbette kendisidir ancak eylemler sonucu olacaklar konusunda yapabileceği bir şey yoktur. Yani tüm hamleler doğru yapılmış olsa dahi sonuç iyi olmayabilir; ancak bu denememek için bir sebep midir?

Buradan çok takıldığım bir başka konuya geliyoruz aslında. Bölüm II/47’nin açıklamasından aynen alıntılıyorum; “Dünya, birbiri ardına oluşan krizlerle uzun zamandır bir felaketin eşiğinde bulunuyor. Burada insanın aklına önemli bir soru takılıyor; insanoğlu kuşkusuz - aya insan gönderecek kadar - muazzam bir zekâya sahip, o zaman özgür iradeye de sahip olması gerekiyor. Peki insanoğlu neden zekâsını ve özgür iradesini bir arada kullanarak dünyayı daha iyi bir yer hâline getiremiyor?!”

Bunun cevabı çok basit aslında; çünkü birlikte çalışmıyor insanlar. Dünyanın daha iyi bir yer haline gelmesi için çalışan çok az insan varken, dünyanın ne hale geldiğini umursamaksızın kendi bencilliğiyle yaşayan milyonlarca insan var. Dünyayı değiştirebileceğine, daha iyi bir yer olmasını tek başına sağlayamayacak olsa da buna bir katkısı olacağına inanan bir aktivist olarak bu düşünceyi kabul etmem çok zor. Eğer denilmek istenen “Ne yapılırsa yapılsın Dünyanın kaderi değişemez, elbette bu çabalamamak için bir sebep değildir” ise bu bir ölçüde kabul edilebilir ancak “Yaptıklarınızın bir anlamı yok, çünkü olacaklara bir etkiniz olmayacak” şeklindeki bir düşünce insanı yazılmış bir tiyatro oyunu içerisindeki vasıfsız bir oyuncu haline getirir ve maalesef ben buna inanmıyorum. Yaptıklarımızın /yapmadıklarımızın hayatı şekillendirmede bir etkisi olduğunu düşünüyorum. Bu sebeple doğruyu aramak, doğru şeyi yapmaya çalışmak önemli. Buradan da başka bir noktaya ulaşıyoruz aslında; Bhagavad Gita’da geçen “Dharma” mevzusuna...

Bölüm III / 35’ten alıntılarsak; “Kişinin, kusurlu bir şekilde de olsa, kendi görevlerini yerine getirmesi, bir başkasınınkini başarılı bir şekilde yerine getirmeye çalışmasından daha iyidir. Kendi görevlerini yerine getirirken ölmek daha iyidir: bir başkasının görevi, sizi spiritüel açıdan büyük bir tehlikeye atar.” Yine aynı şeyi söyleyeceğim aslında, insan önceden yazılmış bir tiyatro oyununda kendisine söylenen rolü oynayan bir oyuncu değil. Kararlarını verirken özgür, bu kararlar onun hayatını etkiler. Aslında çok basit bir mantıkla bu bölüme şu şekilde yaklaşmak mümkün; yüzlerce kişinin ölümüne sebep olan bir savaş pilotu kalkıp “Benim hayata geliş amacım bu idi, benim dharmam bu kadar insanı öldürmemdi” derse, ne cevap vereceğiz? Bu bölümü yorumlarken Ramesh “Bir çiçeğin dharması çiçek açmak ve kokusunu etrafa yaymaktır” demiş, peki bilinç sahibi bir insanın dharması bu kadar kolay tanımlanabilir mi? (Evet bence insanın -ikisi de sıradan canlılar olsa da- bir çiçekten farkı var) Her insanın hayatta bir amacı olduğuna (bulunduğu noktada bulunmasının bir sebebi olduğuna) ben de inanıyorum fakat bir insanın hayatta bulunma sebebinin başkalarının canını almak ya da -daha genellersek başka canlılara zarar vermek- olduğu düşüncesi benim için kabul edilemez , insan doğasına da aykırı bence. Ki kişi en çok sıkıntıyı hayattaki amacını bulmakta zorlanarak çekmiyor mu zaten? Neyin bizim dharmamız olduğunu nasıl bilebileceğiz, bundan nasıl emin olabileceğiz? En temel sıkıntılardan biri bu değil midir insan hayatında?

Ben “Yaşam”ın önemli olduğuna inanıyorum. Evet, doğumla başlayıp ölümle biten, sonu belli bir rüya belki yaşam. Ancak doğum öncesi yada ölüm sonrası bilincimizi, yaşam sırasında algılayamıyor olmamız, yaşamın anlamsız bir rüya olduğu manasına geldiğini düşünmüyorum. Diğer taraftan Bhagavad Gita’nın hayatıma kattığı değerlerden birisi, yaşam denen kısa süre içerisinde hem mutluluk hem mutsuzluk hem acı hem keder yaşanabileceği, tüm bu duyguların insanlar için var olduğu ama bu duyguları hissetmeyi kabul ederken ızdırap çekmeye, herhangi bir duyguya bağlılık/bağımlılık göstermeye gerek olmadığı düşüncesi oldu.

Aynı şekilde eğer tüm canlıları bir bütünün tek tek küçük küçük parçaları olarak görürsek aslında hepimizin bir olduğu sonucuna varıyoruz ve bu durumda kişi diğerini de kendisi olarak görmeye başlıyor. Bu bütünlük hissi insanı ister istemez iyiliğe yöneltiyor.

Bölüm V/ 8,9’un yorumundan alıntılarsak “Bu bölüm, Tanrı’nın bulutların üzerinde bir yerde oturup yeryüzünü gözetleyerek her insanın günahını ve sevabını eksiksiz bir şekilde kaydettiği, bunun sonucunda da o kişinin cezalandırılacağı ya da ödüllendirileceği yönündeki anlayışı kesinlikle yerle bir etmektedir.” İşte okuduğum tüm bölümler içerisinden en çok katıldığım bölüm burası. Tanrı’nın var olduğuna inansaydım dahi bu inanılmaz gerçekliğin, bu inanılmaz bilincin kullarının gün içerisinde ne yaptıklarını, kendisine ne kadar ibadet ettiklerini bir yere kaydettirip böyle küçük hesaplar peşinde koşacağına inanmam mümkün olmazdı. Yaptığımız iyilik ya da yaptığımız kötülük, cennet-cehennem için olmamalı. Zaten kişi birlikte hareket eden evrenin küçücük bir parçası olduğunu kabul ettiği taktirde, kötülük denen şeyin de bir manası kalmıyor.

(Yoga eğitmenlik eğitimi ödevleri 2.kısım)

Madde 6 - Yoga eğitmeni ol ve en azından 2 hafta inzivaya çekil - Part 1

2012-01-05T22:45:00.001+02:00

Listemdeki 6 madde Yoga Eğitmeni olmaya dair.

Daha Yoga eğitmeni olamadım elbette ama eğitmenlik eğitimine başladım Kasım ayında.

Türkiye'nin en iyi Yoga hocalarından sevgili Mey Elbi, Jiva Yaşam Atölyesi'nde "Vinyasa Akışı Temel Hocalık Eğitimi"ni veriyor; ne şanslıyım ki bu eğitimde ben de onun 10 öğrencisinden biri olma şansını yakaladım.

Öncelikle şunu söylemeliyim; insanın gerçekten istediği bir konuda eğitim alması öylesine güzel bir duyguymuş ki! Yıllar sonra ilk defa yeni birşeyler öğrenmenin tarifsiz keyfini yaşıyorum.

Harika insanlarla tanıştım, harika hocalarım var, harika bir hocaya asistanlık yapıyorum... (Tek tek ifşa etmeyeyim şimdi isimlerini ama emin olun onlar kendilerini biliyorlar :) )

6 ay devam edecek bu eğitim süresince bol bol icra edeceğimiz yoga haricinde pek çok yazılı ödevlerimiz de olacak. Niyetim hem deneyimlerimi hem de bu ödevlerimi sizlerle de paylaşmak.

İlk ayın 2 ödevini bundan önceki yazılarda paylaştım bu akşam; Hermann Hesse – Siddhartha kitap raporu ve OM Mantrası üzerine bir deneme yazısı...

16 Ocak'tan itibaren daha sık görüşmek dileğiyle ;)

Namaste!

OM Mantrası

2012-01-05T22:02:00.002+02:00

OM mantrası yoga ile ilgili – ilgisiz herkesin bildiği (bildiğini sandığı) ama aslında en yanlış bilinen konu...

Yoga ile ilgili en büyük önyargılardan birinin de sebebi sanıyorum çünkü hiç yoga dersine katılmamış bir insan (nasıl bu inanca kapıldıklarını bilmemekle birlikte) sanıyor ki biz bir odaya toplanıp bütün gün meditasyon yapıp OM söylüyoruz, hatta şöyle diyorlar; “1 saat oturup MMmMMmM lamaktan sıkıl mıyor musunuz?

Ben de ödev verilene dek OM hakkında hiç okumamıştım, mantra nedir o konuda da çok bilgim yoktu. En basit şekliyle eğer birisine mantrayı ve OM’u anlatmak isteseydim şöyle derdim, Mantra’yı dua olarak, zikir olarak yorumlayabilirsin, bu durumda OM’da besmele olur.

OM’u anlamakta, anlatmakta zor benim için. Çünkü zaten öyle bir kavram ki bunu anladığımızda çoğu şeyi çözmüş olacağız.

“Sanskrit dilinde birlikte o sesini veren a ve u ünlüleriyle m sesinden oluşur. Bu üç ses yeryüzü, gökyüzü ve gök katlarından oluşan üç dünyayı; Brahma, Vişnu ve Şiva'dan oluşan üç büyük Hindu tanrısını; Rig, Yacur ve Sama adlı üç kutsal veda metnini simgeler. Böylece Om hecesi gizemli biçimde bütün evrenin özünü temsil eder. Hindu ayinlerinde dua, ilahi ve meditasyonların başında ve sonunda söylenir. Belli bir kurala bağlı olmaksızın Budacı ve Caynacı ayinlerinde de kullanılır. Om hecesinin yazılı biçimi, 6. yy.dan sonraki yazma ve yazıt metinlerinin başını belirtmek için kullanılmıştır.” diyor Vikipedi...

Siddhartha’da ise “Ve tümü, bütün sesler, bütün amaçlar; bütün özlemler, bütün çileler, bütün hazlar, bütün iyi, bütün kötü şeyler; tümü birden dünyayı oluşturmaktaydı. Tümü birden oluşumların ırmağı, tümü birden yaşamın müziğiydi. Ve Siddhartha dikkatle bu ırmağa, bu binlerce sesli şarkıya kulak verdi mi, salt acılara, salt gülmelere kulaklarını tıkayıp ruhuyla tek bir sese bağlanmadı da Ben’iyle bu ses içinde yitip gitmeyerek bütün sesleri işitti mi, bütünü, birliği duymaya çalıştı mı, binlerce sesin bütün şarkısının bir tek sözcükten oluştuğunu görüyordu, Bu sözcük de OM’du, mükemmellikti.” diyor.

Yani Om herşey aslında, tek bir sözcükte tüm evren.

Yukarıdaki iki resim var. Bunlardan ilki OM’un sanskritçe yazılımı. (Bu şekillerinde anlamları var ve farklı şekillerde yorumlanabiliyorlar-mış.)

İkincisi ise benim için OM’un anlamı.

OM’un evrenin yaratıldığı anda çıkan ses olduğu söyleniyor. Ve hala duyuluyor bu uğultu. Astronotların aydan bu sesi duydukları söyleniyor. Gece sessizlikte, kulak kabartırsanız bu uğultuyu duyarsınız. Kulaklarınızı tıkayıp bedenizin içindeki sesi dinlerseniz bu sesi duyarsınız yine.

Ama benim için en önemli olanı, suyun altındayken duyduklarımız. Hep suyun altında olmayı, suyun üstünde olmaya tercih ettim ben. Kendimi orada daha güvende hissediyordum çünkü. Haziran ayında yazdığım bir yazıda “Suyun altındayım ben şimdi. Burada gerçekten yalnızım. Kimsenin sesi yok. Sakin. Yavaş. Şimdi güvendeyim.” demişim hatta.

Çünkü ben suyun altında OM’u duyuyorum. Ve tek başınalığımla nasıl da aslında evrenin bir parçası olduğumu fark ediyorum.

Bunu açıkhavada, gürültüde yapmak ise zor, tüm bu sesler içinde OM’u duymak, daha doğrusu tüm seslerin üst üste gelerek nasıl da OM’u oluşturduğunu duymak zor.

Hermann Hesse – Siddhartha

2012-01-05T21:55:00.002+02:00

Hermann Hesse ismini çocukluğumdan beri biliyorum.

Benim hayatım hep filmlerle, kitaplarla ve müzikle iç içe olmuştur. Hatırladıklarımı hep bunlarla birlikte hatırlarım. Anladıklarımı bunlarla anlarım. Anlatırken hep bunları kullanırım.

Daha ortaokula giderken ben -ki mistik doğu kültürüyle tanışmam bu döneme rastlar*- duymuştum Hermann Hesse ismini. Çünkü kendimi hippie sanıyordum ve biliyordum ki ’60 – ’70 yılların hippie gençliğinin el kitabı olan “Siddhartha”nın yazarıydı Hesse. Ve Nobel ödüllü bu kitabı okumaya da daha o zamanlar karar vermiştim.

Hesse’nin “Doğu’ya Yolculuk” kitabını okumuştum daha önce (ve anlamamıştım açıkçası). Siddhartha’yı da alalı bir süre oluyor, kitap evde okunmayı bekliyordu, kısmet bu eğitimeymiş demek ki...

Bu kitabın bize hissettirdikleri üzerine yazmamız gerekiyor ya hani... Benim ilk hissettiğim kesinlikle hüzün oldu. ( Ve şimdi, şu anda da bunları yazarken korku hissediyorum, anlamamış olmanın korkusunu.)

Siddhartha bir yol kitabı; yolculuk kitabı daha doğrusu. Kişinin tüm hayatı boyunca devam eden, kendini bilmeye ulaşmaya çalışan bir yolculuk.

Siddhartha üzerine düşündüğümde aklıma hep Keanu Reeves’in “Little Buddha” isimli filmi geliyor, orada duyduğum bir söz daha doğrusu. Filmde kayıkçı diyordu ki küçük oğluna, “ne çok çekeceksin halatı, ne de çok gevşek bırakacaksın; ikisi arasındaki dengeyi bulacaksın”. Bu sözü duyan Buddha’da bırakıyordu çileci hayatını ve dengeyi bulmaya çalışıyordu. (Bu filmi izlediğimde de daha çocuktum, Cine-5 vardı hatta daha o zamanlar.) “Siddartha esasen Buddha'nın "hakikate ulaşmadan" evvelki ismidir. Üstelik Hindu inancına göre Buddha'nın kendisi de Vişnu'nun atavarlarından (yani reankarnasyonlarından) birisidir.” şeklinde bir bilgiye ulaşmam ise, herşeyi birbirine bağladı birdenbire.

Siddhartha için ana fikir şudur ve bu kitap şu konuyu anlatır demek mümkün değil. Çünkü bu bir defa okunduğunda anlaşılabilecek bir kitap değil. Her insanın anladığı farklı olacaktır; her insanın her okuduğunda anladığı da farklı olacaktır hatta. Çünkü çok katmanlı bir kitaptan bahsediyoruz burada. Hayata ve insanın yaşamına dair çok farklı konulardan bahseden bir kitap.

Hüzün hissettim demiştim ya hani... Hüzün, çünkü biz mutlu sonlara alışkınız ve hep mutlu sonu arıyoruz hayatımızda da. “Sonsuza dek mutlu yaşamak” istiyoruz. Bir hedef koyuyoruz kendimize ve diyoruz ki o olduğunda çok mutlu olacağım ve bu sonsuza dek sürecek. Siddhartha oğluna kavuşamadığı için üzüldüm mesela. Ve Vasudeva gittiğinde de üzüldüm ben. Başka türlüsünü bilmiyorum çünkü. Sevdiğimiz insan yanımızdaysa mutluyuzdur, değilse mutsuzuzdur (ve ölüm öcüdür). Acı çekmekten kaçıyoruz ve bu duyguları dışlıyoruz; tatsız duyguları hayatımızdan çıkarmaya çalışıyoruz. Bu durum hayatı ve yaşamımızı olduğu gibi kabul etmemize izin vermiyor, sürekli hedefler peşinde koşarken şu anını kaybeden insanlara dönüştürüyor. Kontrol etmeye çalışıyoruz hayatı. Akışına bırakamıyoruz hiçbir şeyi. Olmasını sağlayabileceğimiz yada olmasına engel olabileceğimiz hiçbir şey yok halbuki. Herşey olması gerektiği anda, olması gerektiği gibi oluyor.

Kitapta en sevdiğim paragraflardan biri alttaki oldu örneğin;

“İçindeki rahibin, içindeki Samana’nın ölmesi için dünyaya açılması gerekmişti, zevk ve güç, kadın ve para peşinde koşarak kendini yitirmesi, bir tacir, bir kumarbaz, bir ayyaş ve açgözlü biri olması gerekmişti. Derken bu zevkperest Siddhartha’nın da ölebilmesi için daha sonra bu berbat yılları göğüslemesi, bu iğrençliğe, kof ve yitik bir yaşamın bu boşluk ve anlamsızlığına sonuna kadar, acı ve umarsızlığa gelip dayanıncaya kadar katlanması gerekmişti. Ve zevkperest, açgözlü Siddhartha ölmüş, uykudan yeni bir Siddhartha uyanıp gözlerini açmıştı.”

Herkes kendi hayatını yaşıyor, herkes kendi yolunda yürüyor. Herkes kendi başına öğreniyor. Her deneyim kişisel ve biz başkalarının deneyimleriyle kendimiz olamayız, kendimizi bulamayız. Kendimizden öğreneceğimiz çok şey var. Kendimizi anlamak için çok yolumuz var. Öğrenmenin “bitti” denilecek bir noktası yok. Değişim ve dönüşüm sonsuza dek.

Yani, hayat yolunda ilerlerken değişime izin vermemiz; değişimden korkmamamız gerekiyor ki ilerleyelim, değişelim ve yeniden doğalım.

Peki ben ne arıyorum hayatta? Neyin arayışı beni bu denli huzursuz ediyor? Aramalarım sonunda neyi bulmayı umuyorum? Ben evrenin bütünlüğünü ve birliğini anlayabiliyor muyum? Ben OM’u anlayabiliyor muyum?

Bilmiyorum. Henüz bilmiyorum. Belki de tam olarak hiçbir zaman kavrayamayacağım.

Şu an için bildiğim; bırakmaktan, akışına bırakmaktan korkuyor olduğum. Ve bırakamıyor olmak beni huzursuz ediyor.

Umarım, öğrenme yolunda Siddhartha kadar yoga da kılavuz olur bana.

* Bu nasıl oldu dersiniz? Madonna’nın Frozen şarkısı ve E.R. dizisinden Noah Wyle’ın oynadığı There Goes My Baby filmiyle tabi.

2012'ye Saatler Kala

2011-12-31T13:50:00.000+02:00

2011 benim için olduğu kadar herkes için kötü bir yıl oldu sanırım. Aslında benim için de çok güzel gelişmelerin olduğu ama işimin hayatımı çekilmez kıldığı bir yıl oldu.

2012'den sevdiklerimle daha fazla birlikte olabilmeyi, yogaya istediğim kadar çok zaman ayırabilmeyi, huzurlu bir işi ve ispanya'da bir balayı(!) diliyorum :)

Herkes için ise özgürlük ve huzur dolu...

Kimsin?

2011-12-21T00:08:00.000+02:00

Hayatta karşıma çıkan en zor sorulardan birinin "Kimsin?" olacağını nereden bilebilirdim ki?

Peki siz biliyor musunuz kim olduğunuzu?

2011-12-14T21:35:00.000+02:00

Tank Girl'ü izlediğimizde saçlarım mordu.

Bir Kasım akşamı olmalı. 2004. Post Apokaliptik filmer haftası yapıyoruz sinema kulübünde.

Filmi pek hatırlamıyorum. Ama o geceyi hep gülümseyerek hatırlıyorum.
Sıcacık bir hisle.

Madde 11 - Büyükada'da bir geceni geçir.

2011-09-25T23:25:00.000+03:00

Listemde gerçekleştirdiğim ilk madde bu oldu :)

Çam ağaçları arasından koyun manzarası

Geçtiğimiz haftasonu, Büyükada Yörükali tesislerinde 1 gecemizi geçirdik. Çok fazla bir şey beklemeksizin ve çok bir hazırlık yapmadan gittik. Beklentimiz az olunca aldığımız keyifte fazla oldu. Bir defa ortam çok güzel, Büyükada'nın diğer yerlerine göre çok daha sessiz ve sakindi. Eylül'ün yarısına gelmiş olmamıza rağmen hava çok güzeldi, denize girebildik ve deniz hiçte söylendiği gibi kirli değildi. Bir de merkezda yolumuzu ararken meyve şarabı satan bir dükkana rastgeldik (smyrna şirince), sahibinin yakın ilgisiyle çeşitli şaraplar deneyip yabanmersini şarabında karar kıldık. Bu şarap gecemize oldukça tat kattı:)

Kahvaltı hırsızı martılar

Hayatımda hiçbir yerde bulamadığım huzuru buradaki salıncaklarda buldum. Koyu tepeden gören geniş terast yediğimiz akşam yemeği, yaptığımız kahvaltı harikaydı. Kahvaltı sırasında bir martıya kaptırdım salamlarımı, peynirlerimi ve de yumurtamı... Dönüş yolunda da fotoğraf makinasını denize düşürdüm, makinayı kurtaramadık ama fotoğrafları kurtarduğımız için sorun yok...

Yemeğimizi yediğimiz teras..

Yörükali'nin samimi ortamını, salaş halini çok sevdik biz. Bazı şeyler olduğu gibi kalmalı, gelişmemeli - gelişme her zaman harika sonuçlar vermiyor. Çam ağaçları altındaki küçük küçük evler kafa dinlemek, huzur bulmak için o kadar uygun ki! Önümüzdeki yıl tekrar gitmek için şimdiden sabırsızlanıyorum, huzur ararken ilk bakacağım yer orası olacak.

Büyükada' da geçirilecek bir geceden umduğum herşeyi buldum ben. Diğer maddelerde de aynısı yaşarım umarım :)

Kararlar!

2011-08-20T18:59:00.000+03:00

1- Para biriktir. Yemeden içmeden para biriktir. Gerekirse hiç dışarı çıkma ama para biriktir. Tamamen kurtulmak için öncelikle zahmet çekmen gerekecek.
2- Seyahat için biriktirdiğin para ayrı olsun bundan sonra. Her yaz en azından 1 hafta MUTLAKA İstanbul'dan uzakta tatil yap.
3- Hayallerini gerçekleştirmek (özellikle seyahatla ilgili olanları) için kimseyi bekleme. Bekleme artık yahu. Harekete geç.
4- Bloglarına daha fazla zaman ayır. Gerekirse uykundan vazgeç ama yazma konusunda, site tasarımı konusunda ilerle artık. Bunlar senin en önemli referansların olacak.
5- Hem araba hem de motosiklet kullanma konusunda pratik yap. Bu işi artık öğren ki araba ya da motosiklet sahibi olamasan dahi haftasonları için kiralayabilirsin.
6- Vazgeçme. Küsme. Tembellik etme.
7- Emin ol 2011 yılı da bitecek.
8- Evren sana aldığın kararlar için gülüyor ve sana inanılmaz süprizler hazırlıyor ama olsun.Evreni kandırmak imkansız zaten.

Ziyan Olmuş Diziler

2011-08-12T00:05:00.001+03:00

Süper bir hikayeye ya da süper bir ekibe sahip olmak maalesef bir dizinin tutması ve devam etmesi için yeterli olmayabiliyor. Büyük beklenti ile başlayan diziler, bazen bir sezonu dahi çıkartamayabiliyor. Bazen ise Amerika TV izleyicisinin keyfine kalıyor dizilerin kaderi. İşte dizi dünyasının ziyan olmuş yapıtlarından bir kuple;

Flashforward

1 - Flashforward
Ömrü 22 bölüm sürdü. 2009-2010 sezonun en iddialı yapımlarındandı; ancak sahip olduğu mükemmel hikayeyi başarılı bir şekilde yorumlayamadı. Joseph Fiennes, Jack Davenport, Dominic Monaghan, Sonya Walger gibi isimlerin varlığı bile yeterli olmadı. 1. sezon itibariyle, apar topar bir final ile son verildi.

Caprica

2 - Caprica
Ömrü 17 bölüm sürdü. Battlestar Galactica'nın muhteşem finalinin ardından BSG evrenin öncesini, ilk cyclon'un doğuşunu anlatacak yeni bir dizinin fikri hepimizi çok heyecanlandırmıştı. Ancak SyFy'ın yanlış yayın politikası ve hikayenin çok ağır ilerliyor olması, Caprica'ya istenen reyting oranını yakalatamadı. Tam asıl heyecan başlıyor derken, hemen her şey 5 bölüme sığdırılarak dizi yayından kaldırıldı. Benim açımdan oldukça büyük bir hayal kırıklığı oldu.

Kyle XY

3 - Kyle XY
Ömrü 3 sezon, 43 bölüm sürdü. Hayata 16 yaşında başlayan ve her şeyi öğrenmek isteyen bir çocuğu anlatıyordu dizi. İlk iki sezon karşımızda naif bir genç adam varken, 3. sezona doğru neredeyse bir "süper kahraman"a dönüştü başarısız senaristlerin elinde. Ve sonunda ABC diziyi yayından kaldırmaya karar verdi, sevenlerinin tüm itirazlarına rağmen. Ve dizi doğru dürüst bir sonu olmadan ekranlara veda etti.

Firefly

4 - Firefly
14 bölümlük efsane bilim kurgu dizisi. 2002-2003 sezonunda Fox kanalında yayınlandı, 2005 yılında Serenity isimli bir film çekilerek konusu bağlandı. Bu yazıdaki diğer dizilerden farklı olarak, dizi başarılıydı, senaryo iyiydi, reyting daha da iyi olabilirdi. Sanırım neden iptal edildiği en belirsiz olan dizi de bu. Konu ile ilgili şöyle de bir podcast mevcut.

Jericho

5 - Jericho
Ömrü 2 sezon 29 bölüm sürdü. Dünyanın sonunu getiren dizilerden birisiydi. 1. sezonun ardından iptal olduğu açıklanan, daha sonra hayranların baskısıyla 2. sezonu yayınlanan ama daha sonra yeniden iptal edilen bir tuhaf Cbs dizisiydi Jericho. Bu dizide de yine sağlam bir senaryonun nasıl da kötü harcanabileceğine tanık olduk. Dünya bir felaket yaşarken, ikili ilişkilere ve romantizme ağırlık vermek kimseye gerçekçi gelmedi elbette.

Heroes

6 - Heroes
Ömrü 4 sezon sürdü sürmesine ama 2. sezondan itibaren izleyicilerinin neredeyse hemen hepsini kaybetti. Sanırım Heroes'u dizi tarihinin en büyük başarısızlıklarından biri olarak görmekte sakınca olmayacaktır. Ellerindeki malzeme ile izleyicileri sonsuza dek sıkmamayı başarabileceklerken, resmen bir yerden sonra saçlamaya başladı yazarlar. Sonuçta dizi tam bir final sayılamayack bir final ile ekranlara veda etti.

The 4400

7 - The 4400

Ömrü 4 sezon süren ve doğru dürüst bir finali olmadan biten bir dizi daha. Dünyanın farklı yerlerinden farklı zamanlarında kaybolan ve nerede olduklarına dair bir fikir olmayan 4400 kişinin bir gün dünyaya geri dönmesi ve ardından gelişen olayları anlatıyordu. Özellikle 4.sezonda hikaye zayıfladı. Kurtarma çabalarına rağmen, sonsuza dek bitti. Ardında sinirli bir seyirci kitlesi bırakarak elbette.

Benim listem bu şekilde. Elbette arada unutulan diziler olmuştur, yorumlarınızla genişletebilmek umuduyla...

Skins: Bir Diziyi Dinlemek - 1. Jenerasyon

2011-08-11T23:01:00.001+03:00

Skins 1. Jenerasyon

Daha önce yine bir İngiliz dizisi olan Misfits için benzer bir yazı yazmıştım. Skins de bir İngiliz dizisi ve bu dizi için de seçilen müzikler öne çıkan özelliklerden birisi.

Skins'in birinci jenerasyonu için, yani 1. ve 2. sezonlar için çalınan parçaların listesi;

Açılış Müziği

1. Sezon

Tony

1. Bölüm

* Chingy - Right Thurr
* Napalm Death - Finer Truths, White Lies
* Four Tet - As Serious As Your Life
* Death in Vegas - Dirt
* Barrington Levy - Bounty Hunter
* The Game - Drop Ya Thangs

* Chemical Brothers - Star Guitar
* Lisa Stansfield - All Around The World
* Derrick Harriot - Monkey Ska
* The Fall - Totally Wired
* Westside Connection - Gangsta Nation
* Brendan Benson - Flesh and Bone
* Roots Manuva - Witness (One Hope)

Cassie

2. Bölüm

* Mogwai - Cody
* John Spencer Blues Explosion - Right Place Wrong Time
* Summer Night Air – 3-3
* No info - La Donna E Mobile
* Lambchop - The New Cobweb Summer

* Ludacris - Move Bitch
* Cassie okulun etrafından dolaştığı sırada: Shuggie Otis – Aht Uh Mi Head
* The Sleepy Jackson - This Days
* Donovan - Atlantis

Jal

3. Bölüm

* The Game - Drop Ya Thangs
* School Orchestra - Rhapsody In Blue
* Jal - Clarinet Concerto In A Rondo (Allegro)
* J Walk - Soul Vibration
* Jal - Clarinet Concerto In A - Adagio
* Arc - Arcane
* Roots Manuva - Highest Grade Dub
* Isaac Hayes - Breakthrough
* George McCrae - I Get Lifted
* Gwen McCrae - Ninety Percent Of Me Is You
* UK Apache and Shy Fx - Original Nuttah
* School Orchestra - Rhapsody In Blue
* London Symphony Orchestra - Clarinet Concerto In A Rondo (Allegro)
* Adam And The Ants - Prince Charming

Chris

4. Bölüm

* The Gossip - Standing In The Way Of Control
* The Earlies - Kelly Brown
* Stephen Lenky Marsden - Diwali Rhythm

* Adam And The Ants - Prince Charming

* Lost - The Gonzo
* Chemical Brothers - Hey Boy, Hey Girl
* Jennifer Warne and Joe Cocker - Up Where We Belong
* Sotero - The Vibe
* Focus - Hocus Pocus
* Fat Segal - Lost Weekend
* Dylan - Wigwam
* Chris kardeşinin mezarına doğru araba sürerken: Add N to X - Total All Out Of Water
* Spiritualized - Do It All Over Again

Sid

5. Bölüm

* Dandy Warhols - Grunge Betty
* Magnetic Fields - Underwear
* Yeah Yeah Yeahs - Date With The Night
* Choir - God Only Knows
* Boy group singing - Little David Play On Your Harp
* Abigail - Total Eclipse Of The Heart
* Rich Davey (E4 competition winner)
* The Hives - No Pun Intended
* Cassie fazla dozda ilaç aldığında: Jolie Holland - Old Fashioned Morphine
* DJ Shadow - Mongrel Meets His Maker
* Tricky - Hell Is Around The Corner
* St Thomas - Be Cool Be Nice
* Brian Jonestown Massacre - You Look Great When I'm High

Maxxie ve Anwar

6. Bölüm

* Amon Tobin - Easy Muffin
* Rich Stevenson - Russian Folk Track
* Warsaw Village Band - I Had A Lover
* Portishead - Undenied
* The Decemberists - The Crane Wife 3
* A Hawk and A Hacksaw - Gadke Sirba
* Amon Tobin - Get Your Snack On

* The Raconteurs - Broken Boy Soldiers
* Neil Diamond - Hello Again
* Bloc Party - Positive Tension
* Neil Diamond - Man Of God
* Orchestra Kalinka - Russian Balaika
* A Hawk And A Hacksaw - The Sparrow
* A Hawk And A Hacksaw - There Is A River In Galisteo
* Neil Diamond - Man Of God
* A Hawk And A Hacksaw - Gadje Sirba

Michelle

7. Bölüm

* Clogs - Kapsburger
* Parliament - Red Hot Mama
* James Yorkston And The Athletes - Tender To The Blues
* Michelle - Three Little Maids
* Sid sonunda Cassie'ye karşı olan hislerini fark edip ona koşmaya başladığında: Magnetic Fields - The One You Really Love
* Archie Bronson Outfit - Dart For My Sweetheart
* Bright Eyes - The First Day Of My Life
* Thom Yorke - Black Swan
* John Martyn - May You Never

Effy

8. Bölüm

* Colleen – Your Heart Is So Loud
* The Draytones - Keep Loving Me
* Grizzly Bear - Knife
* Wolf Eyes - Lake of Roaches
* Mand Daso - Sheepdog
* Wolf Eyes - Ancient Delay
* Gescom - Fully
* Barrington Levy - Under Me Sensi
* Broadcast - Hammer Without A Master
* Wolf Eyes - Lake Of Roaches
* Skream - Angry
* Skream - Colorful
* Fat Segal - Subbass
* Skream - Exclusive Mix
* Gescom - Interchangeable World
* Wolf Eyes - Burned Mind
* David Edwards - Cafe Track
* Pete Doherty And Wolfman - This Is For Lovers
* Skream - Exclusive Mix
* Wolf Eyes - Black Vomit
* Mc Craft - Dragonfly
* Micah P Hinson - Close Your Eyes

Herkes

9. Bölüm

* Frederik Knight - I've Been Lonely For So Long
* The Concretes - You Can't Hurry Love

* Architecture In Helsinki - Owls Go
* The Bees - Sky Holds The Sun
* Micah P Hinson - Or Just Re Arrange
* Altered Images - Happy Birthday
* Opus - Life Is Life
* Meatloaf - Bat Out Of Hell
* The Broken Family Band - It's All Over
* Take That - Everything Changes But You

* Aerosmith - I Don't Want To Miss A Thing
* Supertramp - Give A Little Bit
* Starshi - We Built This City
* Europe - The Final Countdown
* Fat Segal - Cassie sting
* Lethal Bizzle - Pow (Forward)
* Buddy Holly - True Love Ways
* Oyuncular tarafından (orijinal Cat Stevens) - Wild World

2.Sezon

Tony & Maxxie

1. Bölüm

* J.S. Bach – Tocatta and Fugue in D Minor
* Fat Segal – Clutch
* Grizzly Bear - Knife
* These Animal Men – Flawed is Beautiful
* Julian Ronnie – Dog Dance
* Johnny Cash – Folsom Prison Blues
* Day One – Bad Before Good
* Posh Kenneth aka MC Toby Welch (prod by CDK) – In Her Face
* DJ Shadow – Organ Donor/Artifact
* Tunng – Engine Room
* Fat Segal – Clutch (reprise)
* Feist – Limit To Your Love
* Asobi Seksu – Thursday

Sketch

2. Bölüm

* Aqualung – Good Times Gonna Come
* LCD Soundsystem – North American Scum
* Robert Palmer – Addicted To Love
* Laura Cantrell – Bees
* Maxxie sabah kalkıp hazırlandığı sırada: Black Rebel Motorcycle Club – Spread Your Love
* The Kills – Fuck The People
* Oneida – All Arounder
* Julian Ronnie – Osama The Musical
* Boogie Woogie Bagel Boy
* Cat Power – Hate

Sid

3. Bölüm

* Lyrics Bor – I Changed My Mind
* Sigur Ros – Takk
* Fat Segal – 85069896
* The Hats – Skillers
* Crystal Castles – Alice Practice
* Sigur Ros – Untitled
* Sid Cassie'yi almaya giderken: Ryan Adams – Come Pick Me Up

Michelle

4. Bölüm

* Spektrum – Kinda New
* Sigur Ros - Untitled

* Gravenhurst – Hollow Man
* Klezma Villanova - Dancing Bear
* Electrelane - At Sea
* Beach House – Auburn and Ivory
* Henry Mancini – Lujon
* Pavement – Rope and Carrot
* Electrelane - In Berlin
* Arcade Fire – Keep The Car Running
* Animal Collective – Fireworks
* Battles – Atlas
* Scarlett and Sketch – If you’re not the one
* XTC – Stupidly Happy

Chris

5. Bölüm

* Chris öğretmenler odasında otururken: Minotaur Shock – Muesli
* Chris ve Jal konuşurlarken: Charlie Parr – Track 4 from Rooster/King Earle
* John Fahe – Yellow Princess
* Beck – The Information
* Camera Obscura – Keep It Clean
* Madder Rose – Ultra Anxiety
* Chris ve Jal sevişmeye başladıklarından: Jonathan Richman – When she kisses me
* Ben Harper - Steal my Kisses
* Luther VanDross - Never Too Much
* Louis Armstrong – West end Blues
* Chris bir emlakçıya dönüştüğünde: Kid Koala – Basin Street Blues
* Chris ve Jal tekrar sevişiyorlar: Dandy Warhols – Shakin
* David Sylvian and Ryuici Sakamot – Forbidden Colours
* Moira Stewart – Top Ten Drinks
* Cassie Jal ile konuşuyor: Bjork – I see who you are
* Chris'in verdiği partide: Fat Segal – Red Lid and Agent Duck
* Chris va Angie sevişirken: Gogol Bordello – Occurance on Border
* The Rakes – All Night Disco Party
* King Creosote – Fly by the seat of my pants
* Calexico – Untitled 2
* Charlie Parr - Track 4
* Kapanış şarkısı: Guts – The Living is easy

Tony

6. Bölüm

* The Good, The Bad and The Queen - Greenfields
* Yomanda - Sunshine - Club track
* Amen Uk - Passion - Club track
* Fat Segal - Me Gut
* Tony tuvaletten çıkarken: Buraka Som Sistema - Yah
* Depeche Mode - I Feel You
* Fat Segal - Untitled
* Tony üniversiteye vardığında: Vampire Weekend - Walcott
* Tony kampüste dolaşırken: The Good, The Bad and The Queen - Untitled
* Tony ve Beth kampüste dolaşırlarken: Broadcast - Valerie
* Tony ve Beth havuzdayken: The Good, The Bad and The Queen - Greenfields
* Tony ve Beth kaçarlarken: Holy Fuck - K Rhythm Pt 1
* Matt ve Toby'nin odasında: Bonzo Dog Doo Dah Band - Jollity Farm
* Kafayı bulurlarken: DJ Vadim - Sufferin Blues
* Kafayı bulur ve dövmelenirken: Bonobo - Ketto
* The Good, The Bad and The Queen - The Good, The Bad and The Queen
* Tony trendeyken: Sparklehorse - Sad, beautiful world
* Klüpte: Holy Fuck - K Rhythm Part 2
* Tony klüpten ayrılırken: Lambchop - Is a woman
* Kapanış şarkısı: Ramones - Oh, oh i love her so

Effy

7. Bölüm

* Açılış Şarkısı: Low – Point of Disgust
* Sid Effy'nin evinin önünde otururken: Grizzly Bear – Little Brother
* Effy ve Pandora hazırlanırlarken: Chemical Brothers – Das Speigel
* Fat Segal – ofin4
* Cassie'nin dairesinde: Dexplicit – Bullacake
* yine Cassie'nin dairesinde: Dexplicit – Ravers
* Autolux – Asleep at the Trigger
* Autolux – Capital Kind of Strain
* Klubün içinde yürürken: TS7 – Manipulation
* Klupte: Pendulum – Tarantula
* Klupte2: Jeff Mills – The Bells
* Broadcast – Valerie
* Sid endişeleniyor: Queen – Escape from the Swamp
* Sid Cassie'ye koşuyor: Animal Collective – Fickle Cycle
* Sid ve Cassie tekrar bir araya geldiklerinde: Fat Segal - Boston

Jal

8. Bölüm

* Açılış şarkısı: Althea and Donna - Uptown Ranking
* Dizzee Rascal - Jus a Rascal
* DJ Assaul - Ass n Titties
* Dizzee Rascal - Fix Up Look Sharp
* Jal üzgünken çalan piyano şarkısı: Eluvium - Genius and Thieves
* Jal ve Chris yemek yerlerken: Pat Kelly - How Long
* Jal Chris'i reddederken: Gregory Isaacs - Objection Overruled
* Cassi'nin radyosunda çalan şarkı: Stage Coach - School Day
* Jal eve giderken: Herve - La La Land
* Jal babasıyla kavga ettiği sırada: Fat Segal - The Glitters
* Aqueduct - Five Star Day
* Mad Professor - Your rights/My rights
* Jal kardeşleri iş ile ilgili konuşurken: Tommy Evans - Ophelia
* Fat Segal - The Glitters Part Two
* Jal seçmeye giderken: Fat Segal - Cradle
* Eluvium - Genius and thieves
* Jal'in klarnet konçertosu: Carl Maria Von Weber - Clarinet Concertino
* Althea and Donna - Uptown Ranking
* Stars of the Lid - Requiem for Dying Mother Pt. 1
* Chris hastanedeyken: Low - Sunflower
* Kapanış Şarkısı: The Uniques - My Conversation

Cassie

9. Bölüm
* Chris uyandığı sırada: Paper Heroes - Jenny Jones
* Cassie & Sid: Various Production - The World is Gone
* Chris'in radyosunda çalan parça: Les Dennis - Back on the booze
* Chemical Brothers - Pills Won't Help
* Chris'in müzik setinde çalan parça: King Creosote - You Are Could I
* Öğretmenin sınavda çaldığı disko şarkısı: Lipps Inc - Funky Town
* Cassie Chris'e tişört çalarken: LCD Soundsystem - Great Release
* Sid yemek yaparken: True Ingredients - The Expert
* Yemek sırasında: Ella Fitzgerald - Take Love Easy
* Radyoda: Les Dennis - Solid
* Chris sütü düşürdükten sonra: Fionn Regan - Be Good Or Be Gone
* Sid ve Cassie sevişirlerken: Clinic - Monkey on my back
* Chris ve cassie kafayı bulurlarken: Thomas Fehlmann – I want to be a little fishy
* Chris'in radyosunda çalan parça: Jap - Floating
* Cassie pnaiklediğinde: Amon Tobin – Rhino Jockey
* Cassie New York'a giderken: Stooges – I Wanna Be Your Dog
* Cassie taksideyken: Yann Tiersen – L’Absent
* Lokantada çalan parça: Wu Tang Clan – Space and Time
* Cassie yataktayken: LCD Soundsystem – New York I Love You
* Klüpteki açılış şarkısı: Telemen – In all nothing
* Born Ruffians – Hummingbird
* Fat Segal – Anann
* Cassie'nin ağladığı ve koştuğu, kapanış şarkısı: Adele – This is my city (Şarkının orijinali Timothy Victor'a ait. )

Herkes

10. Bölüm

* Açılış şarkısı: The Toes – Chrome Radio Rocks
* Sid eve dönerken: Gravenhurst – See My Friends
* Chris'in babasının ziyareti sırasında: Blondie – Heart of Glass
* Michelle ve Jal yataktayken: Elliot Smith – Between the Bars
* Michelle ve Jal akvaryumdayken: Charlie Parr – Track 4
* Cenaze evinde çalan şarkı: Boccherini - Minuetto
* Araba takip sahnesinde çalan şarkı: Girls Aloud – Sound of the Underground
* The Everydays - Untitled
* İkinci araba takip şarkısı: Britney Spears – Ooops I did it again
* Mascagni – Raging Bull theme tune
* Chris'in cenazesinde: Tom Middleton – Sea of Glass
* Havai fişek sırasındaki şarkı: White Stripes – 7 Nation Army
* Chris'in babası Jal ile konuşurken: Micah P Hinson – Wasted Away
* Cassie New York'tayken: Modern Lovers – Modern World
* Tony Sid'e veda ederken: Tom McRae – I Ain’t Scared of Lightning
* Sid ve Cassie New Yorktayken, kapanış şarkısı: MGMT – Time to Pretend

Çok Önemli Not: Bu yazının yazılması sırasında www.e4.com, www.youtube.com, www.lastfm.com, http://en.wikipedia.org, http://tr.wikipedia.org, http://www.eksisozluk.com/ ve google görsel aramadan faydalanılmıştır.

En Hüzünlü Hikaye

2011-07-31T23:20:00.002+03:00

Ben çocuktum, annemler konuşurken duydum.

Bir kadın bir adamla evlenmiş bizim memlekette. Düğün gecesi hani giriş şarkısı çalar, damatla gelin içeri girer herkes alkışlar falan ya hani, o sırada adam kadına "Ben seni sevmiyorum, seninle evlenmeyi de istemedim, ben başkasını seviyorum aslında" demiş. Sonra da, o gelin - damat masasına oturup hiç kalkmamış bütün düğün boyunca yerinden. İlk yapılan gelinle damatın dansında da kadıncağız ağlamaya başlamış, babası kaldırmış kızını dansa. İlk dansı gelinle gelinin babası yapmış yani.

Hemen her düğünde aklıma geliyor bu hikaye, unutamıyorum. Bir insan ancak bu kadar kırılabilir, bu kadar küçük düşürülebilir; bir insan ancak bu kadar acımasız olur en fazla; diye düşünüyorum.

Babanın çaresizliğini düşünüyorum bir de.

5 - Let Down

2011-07-31T22:56:00.000+03:00

Hayal kırık'ları batıyor beynime.

Back to Black

2011-07-25T23:48:00.001+03:00

Aslında, ölen herhangi birinin ardından yazı yazmak mezar soygunculuğundan daha haysiyetli değil.

Yine de duygularını paylaşma gereği duyuıyor insan. O yüzden haysiyeti bir kenera bırakıyorum bu gece.

Amy Winehouse için hiç üzerime vazife olmadığı halde üzüldüğümü, hatta ona acıdığımı dile getiriyordum her fırsatta.

Hele ki son konser iptallerinden sonra insanlar düpedüz bir tiksintiyle bahsetmeye başlamıştı ondan.

Kendine zarar verdiği için, kendini küçük düşürdüğü için, hayranlarını hayal kırıklığına uğrattığı için yada yalnızca çok çirkin göründüğü için. Bilemiyorum. Herkesin sebebi kendine.

Amy Winehouse'un hayatında yaptığı hataların bizimkinden "çok daha büyük" görünmesinin tek sebebi, hatalarının tüm dünyanın karşısında yapıyor olmasıydı; başka bir şey değil.

Her insan hayatında zor dönemler geçirir. Her insanın battığı, tükendiği, dibe vurduğu zamanlar olur. Bazılarımız bunu çabuk atlatır, bazılarımız hiç atlatamaz. Ancak insanoğlu hata yapar.

Ama Amy sıradan bir insan değildi, dünyaca ünlü bir şarkıcıydı ve tüm o kötü zamanlarını milyonlarca çift göz üzerindeyken yaşadı.

Ve insanoğlu acımasız. Kendi kapalı kapıları ardında yaşadığı tüm zor zamanları bir kenara bıraktı ve Amy'nin yavaşça dibe doğru ilerlediği hayatını ağzından salyalar akıtarak izledi.

Ne zaman ölecek diye bahis siteleri açtı. Kıyafetlerini cadılar bayramında kostüm olarak kullandı.

O acı çekiyordu, belki iyi sebepleri vardı belki de sebepsiz yere, aşk acısı çekiyordu belki de yalnızca - ama biz onun sahneye çıkmasını, kendine çeki düzen vermesini ve bizi "eğlendirmesini" istiyorduk.

27 yaşında bir kadın.

Büyük şöhret, büyük başarı, çok ama çok para; bir insanın ihtiyacı olmayacak kadar çok.

Eğer sanatçılara iş makinası gözüyle bakarsan dişliler arasına sıkışan olur böyle arada. Düzeni kabul etmeyen, edemeyen.

Amy kendini mi mahvetti? Biz mi onu mahvettik? Müzik sektörü mü çekti son tetiği?

İnsan bazen taklaya girdi mi çıkar mı bilinmez....

Ben hep Kurt'e benzettim onu.

Yalnız başına acısını yaşamak isterken biz kolundan çekiştirip duruyorduk sahneye.

Hayranlarına karşı sorumlulukları mı vardı? Yoo, yok öyle birşey. Her insan yalnızca kendine karşı sorumluluk taşır.

İntihar mı etti, kazara mı öldü. Bilmiyorum. Fark etmez. Ylanız başına bir otel odasında öldüğünü duydum ben. Bu yeterli. Dha fazlasını bilmeye gerek yok.

Bir sürü para mevzuları dönecek yine arkasından. Söylenen çok söz olacak. Duymak falan istemiyorum.

Ben o anoreksik hale gelmeden önceki güzel sesli güzel kadını anımsamak istiyorum mümkünse.

Burada önemli olan 27 yaş mevzusu.

Bu sene ölür müyüm bilmem ama emin olun 27 yaşta bir lanet var.
Yaşlanmaya başladığım yaş 27.
Saçımda beyazlar değil ama sabahları uyanınca boynumda gördüğüm bir iki kırışık.
Geri dönemeyeceğinin farkındalığı.
Acele etme isteği, geç kalma korkusu.

En iyisi 27'de ölmektir belki.

35'ten Önce 35 Madde

2011-07-14T13:59:00.005+03:00

27 yaşındayım ve yapmak istediklerimin daha onda birini bile yapmış değilim. Bu liste 35 yaşıma kadar gerçekleştirmek istediğim hedeflerimin listesi ;)

1- Hayatının en azından 1 ayını Paris'te yaşayarak geçir.

2- Önce motosiklet ehliyeti, sonra da bir motosiklet sahibi ol.

3- Azam Ali konserine git.

4- Anneni tatile çıkar.

5- Karavan kiralayıp Türkiye kıyılarını gez.

6- Yoga eğitmeni ol ve en azından 2 hafta inzivaya çekil.

7- Bisiklet al.

8- Kadın Hakları için gönüllü çalışmalara katıl.

9- Ağaç dik.

10- Ailene dinsiz olduğunu açıkla.

11- ~~Büyükada'da bir geceni geçir.~~ Yapıldı ;)

12- Sena ile hamama git :)

13- Arkadaşlarını yemeğe çağır. Ve onlara yemek yap, elbette.

14- Beşiktaş - Fenerbahçe maçına git.

15- Dubrovnik'e git.

16- Araba kullanmayı öğren ama araba satın alma.

17- Bostancı sahilde paten kay.

18- Dövme yaptır.

19- Sevdiğinle birlikte İspanya ve İtalya'yı gönlünce gez.

20- Anne ol.

21- Fransa'da şarap tatma turlarına katıl.

22- Odalarından birini çalışma odası olarak dekore et ve bir duvarı kitaplık yap.

23- Moda'ya taşın.

24- Kamp yap. Birden fazla kez!

25- Dikiş makinesi al ve dikiş dikmeyi öğren.

26- Pikap al. Plak topla.

27- Godfather serisini izle.

28- Suzan isminde bir kedi ile ev arkadaşı ol.

29- Interrail yap.

30- Magic mushroom dene, mümkünse Amsterdam'da.

31- Masaj yapmayı öğren ve sevgiline masaj yap ^^

32- Fransızca öğren.

33- Rafting yap.

34- Et yemeyi bırak.

35- Bozcaada'da sahilde türlü çeşit meyve şarabı iç.

Meğer yapmak istediğim ne çok şey varmış! 35 madde ile sınırladım ama buna eklenebilir sanırım daha :)

4 - Kırık

2011-06-26T18:48:00.000+03:00

Hayallere daldığım gökyüzünden basit bir darbeyle hızla yeryüzüne çakıldım. Her yüksekten düşüşte alışageldiğimiz gibi kırılan şeyler oldu. Parçalar etrafa savruldu.

"Sen ne kadar çabuk hayallere dalıyorsun öyle"

3 - Quit

2011-06-12T20:31:00.000+03:00

O kelimeyi söylememeye karar verdim. O kelime anlamsız. O kelime kendimi liseli bir kız çocuğu gibi hissettiriyor. O kelime bir işe yaramıyor. O, kelimeyi duymuyor. O, tereddüt bile etmiyor.

Ben artık gitme demiyorum.

Suyun altındayım ben şimdi. Burada gerçekten yalnızım. Kimsenin sesi yok. Sakin. Yavaş. Şimdi güvendeyim.

2 - Kabus

2011-06-03T09:32:00.000+03:00

“Rüya görüyorum. Annemlerin evindeyim. Hamileyim. Kanamam var. Sancım var. Doğum başlıyor. Baba adayı etrafta yok. Kardeşim var. İş yerinden birisi var. Annem mutfakta bir şeylerle uğraşıyor. Doğum yapıyor olduğumu duyan aile üyeleri geliyor. Büyükbabam bile… Kardeşim beni küvete oturtuyor. Kanamam var çünkü. Olması gereken buymuş gibi. Doğru olan. Acele ile evlenmişim. Hamileyim çünkü. Önce hamile kalmışım sonra evlenmişim. “

Dün gece hiçbir zaman çocuk sahibi olamayacağım düşüncesi ile ağlayarak uykuya dalmıştım. Bu onun dışa vurumu mu acaba? Yoksa adet dönemi sancılarını doğum sancılarına mı benzetti bilinçaltım?

“Kanın ıslaklığını hissediyorum kasıklarımda. Yalnızlık hissetmiyorum. Kardeşim var çünkü. O ne yapılacağını bilir. Korkmuyorum. Hem iyi hem kötü hissettiriyor…”

Hala hissediyorum kanın ıslaklığını.

1 - Tanım

2011-06-02T22:29:00.001+03:00

O herkesin olmak istediği kadın.

O herkesin istediği kadın.

Eğlenceli. Eğleniyor. Rahat. Yediklerini sindirebiliyor, ”5 kilo fazla”sı yok. Erken yatma derdi yok, erken uyanması gerekmediği için. Sokaklarda içebiliyor. En az bir erkek kadar. En az bir erkek gibi. Nerede kaldığını dert etmiyor. Ne giyse yakışıyor zaten, dolabının karşısında vakit tüketmiyor; barlarda tüketiyor. Sigara dumanından rahatsız olmuyor. Trip atmıyor. Takmıyor. Düşünmüyor. Önemsemiyor.

Yaşıyor.

Herkes onu seviyor. Herkes onu istiyor. O ise sallamıyor.

O ben değilim.

Acı - ma

2011-05-22T16:38:00.000+03:00

Şu dünyadaki en acınası insan, inanmadığı bir Tanrı'ya, her gece; "İçimdeki bu sevgiyi söküp al yalvarırım" diye dua edendir.

Gel Vatandaş Konsere Gel! 2011

2011-04-15T13:58:00.004+03:00

İstanbul 2011 yazında konserler açısından büyük bir bolluk yaşayacak. Bu kadar fazla konser - festival olduğundan hangileri batar, hangileri çıkar bilemiyorum ama müzik sever İstanbul'lulara bir faydam dokunsun amacıyla bir liste hazırladım. İşte 2011 İstanbul konserlerinin tarihe göre sıralı tam listesi ;)

15 Nisan 2011 - Maroon 5 - Turkcell Kuruçeşme Arena

Bilet Fiyatları:

Sahne Önü: 260 TL

Ayakta: 98 TL

Resmi Sitesi: http://www.maroon5.com/

Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLMR5/TURKIYE/tr

30 Nisan 2011 - Echo and The Bunnymen - Ghetto

Bilet Fiyatları

Normal: 69.5 TL

Resmi Sitesi: http://www.bunnymen.com/Test/

Biletix: http://www.biletix.com/event.htm?id=MLPR2

2 Mayıs 2011 - Blind Guardian - Refresh The Venue
Bilet Fiyatları
Sahne Önü: 100 TL
Normal: 57 TL

Resmi Sitesi: http://www.blind-guardian.com/
Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLVMA/TURKIYE/tr

18 Mayıs 2011 - Deep Purple - Maçka Küçükçiftlik Park

Bilet Fiyatları

Deluxe Lounge: 330 TL

Sahne Önü: 160 TL

Normal: 98 TL

Resmi Sitesi: http://www.deep-purple.com/

Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLVMD/TURKIYE/tr

20 Mayıs 2011 - The Charlatans - Ghetto

Bilet Fiyatları

Normal: 75 TL

Resmi Sitesi: http://www.thecharlatans.net/

Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLPR3/TURKIYE/tr

25 Mayıs 2011 - Roxette - Maçka Küçükçiftlik Park

Bilet Fiyatları

Deluxe Lounge: 315 TL

Sahne Önü: 200 TL

Normal: 78 TL

Resmi Sitesi: http://www.roxette.se/

Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLUNA/TURKIYE/tr

28 Mayıs 2011 - Freshtival - Maçka Küçükçiftlik Park

Bilet Fiyatları:

1.Kategori: 33.5 TL

Resmi Sitesi:http://www.millerfreshtival.com/

Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLFR1/TURKIYE/tr

1 Haziran 2011 - Interpol - Maçka Küçükçiftlik Park

Bilet Fiyatları

Sahne Önü: 130.75 TL

Saha İçi: 45 TL

Resmi Sitesi: http://www.myspace.com/interpol

Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLIP1/TURKIYE/tr

6 Haziran 2011 - Joe Cocker - Maçka Küçükçiftlik Park

Bilet Fiyatları
Deluxe Lounge Ayakta - 420.00 TL
Sahne Önü Ayakta - 315.00 TL
Tribün - 250.00 TL
Normal Ayakta - 89.00 TL

Resmi Sitesi: http://www.cocker.com/us/home
Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLUNB/TURKIYE/tr

19 Haziran 2011 - Sonisphere Festival - Maçka Küçükçiftlik Park
Bilet Fiyatları

Vip Teras - 520.00 TL
Sahne Önü - 295.00 TL
Normal - 148.50 TL

Resmi Sitesi: http://tr.sonispherefestivals.com/
Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLSON/TURKIYE/tr

20 Haziran 2011 - Amy Winehouse - Maçka Küçükçiftlik Park
Bilet Fiyatları

VIP - 600.00 TL
Golden Circle - 350.00 TL
Normal - 152.00 TL
Sınırlı Sayıda Avantajlı Bilet 131.00 TL - TÜKENDİ

Resmi Site: http://www.amywinehouse.com/
Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MAMY1/TURKIYE/tr

24 Haziran 2011 - James Blunt - Maçka Küçükçiftlik Park
Bilet Fiyatları
Deluxe Lounge - 315.00 TL
Sahne Önü - 215.00 TL
Normal - 78.00 TL

Resmi Sitesi: http://www.jamesbluntturkiyede.com/
Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLUNC/TURKIYE/tr

2 Temmuz 2011 - One Love Festival - Santral İstanbul
Bilet Fiyatları:
Tam: 66 TL
Öğrenci: 45 TL

Resmi Sitesi: http://www.efespilsenonelove.com/
Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLOL1/TURKIYE/tr

8 Temmuz 2011 - Bon Jovi - Türk Telekom Arena
Bilet Fiyatları

Diamond Ring - 550.00 TL Tükendi
Sahne Önü - 400.00 TL
Kategori 1 VIP - 270.00 TL
Kategori 2 - 125.00 TL
Sahaiçi Ayakta - 90.00 TL
Kategori 3 - 75.00 TL

Resmi Sitesi: http://www.bonjovi.com/
Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLBON/TURKIYE/tr

10 Temmuz 2011 - Judas Priest & Whitesnake - Maçka Küçükçiftlik Park
Bilet Fiyatları
Sahne Önü: 154 TL
Normal: 78 TL

Resmi Sitesi: http://judaspriest.com/
Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik/MLJUD/TURKIYE/tr

16 - 17 Temmuz 2011 - Rock'n Coke - Hezarfen Havaalanı
Bilet Fiyatları

Kombine+Kamp Tam - 140.00 TL
Kombine+Kamp Öğrenci - 90.00 TL
Kombine Tam - 120.00 TL
Kombine Öğrenci - 70.00 TL

Resmi Sitesi: http://www.rockncoke.com/
Biletix: http://web03.biletix.com/etkinlik-grup/11449158/TURKIYE/tr

Mutsuz Sonlar

2011-04-04T10:15:00.002+03:00

DİKKAT! Bu yazı Skins dizisinin 4. sezonu ile ilgili feci şekilde spoiler içermektedir!

Bazen "kurgu"nun beni gerçek hayattan daha fazla etkilediğini düşünüyor ve endişeleniyorum.

Evde geçirdiğim haftasonunu İngiliz dizisi Skins'in ikinci jenerasyonu ile değerlendirdim. ilk iki sezonu izleyip oldukça beğenmiştim ama yenmesi yutulması çok kolay bir dizi olmadığından, 2.sezonun zor finalinin de etkisiyle biraz ara vermiştim, 3.sezona hemen başlamamıştım.

4.sezonun finalden önceki bölümü olan 7.bölümü izledim dün gece en son. Hala biraz şoktayım, midem falan bulanıyor. Final bölümüne de göz attım azıcık ama izleyemedim, bir süre de izleyebileceğimi düşünmüyorum aslında. (En son Lost'un finaline bu kadar kızmıştım herhalde, bir de Rose of Versailles ve Full Metal Alchemist dizilerinin finalleri var elbette, mutsuz son olarak görebileceğimiz.) En sevdiğim karakter olan Freddy, sevgilisin psikoloğu tarafından beyzbol sopasıyla feci şekilde dövülerek hayatını kaybetti. İnanılır gibi değil. Fazlasıyla dramatik. Korkutucu. Neden peki? Zaten hayat yeterince boktan, sürekli gerçekten kötü şeyler yaşanıyor, neden bizden bir mutlu sonu esirgiyorsunuz?

Mutlu son yazmak bu kadar zor mu?

Sinirliyim, çok sinirliyim evet!

Kaybederek Para Kazanmak

2011-03-28T15:31:00.001+03:00

Kaybedenler Kulubü tama manasıyla etliye sütlüye bulaşmayan bir film olmuş.

Hem Mehmet A. Özdemir'in yazdığı senaryo kitabı, hem de Hikmet Temel Akarsu'nun yazdığı Kaybedenler'in Öyküsü kitabı oldukça sert olduğundan, ben filmi çok daha farklı bekliyordum. Bana oldukça "soft" geldi.

(Hatta bu kültür ile ilgili herhangi bir bilgisi olmayan sıradan izleyici "komedi" filmi olarak yorumladı ve bir sürü kahkahalar attı salonda)

Dediğim gibi, hiç etliye sütlüye bulaşmamış ve en sığ itibariyle anlatmış hem Kaybedenler Kulubünü, hem de dönemin haleti ruhiyesini. İntiharlardan, motorcu kapışmalarından, kurşunlamalardan, atılan dayaklardan hemen hiç bahsedilmemiş. Filmin çok kısa bir süresinde görüyoruz tehditleri ancak bundan da sonuç alınamıyor.

Film Kaan karakterini inanılmaz derin, inanılmaz bilge, tam manasıyla bir kaybeden olarak önümüze koyuyor ancak Kaan'ın aşık olduğu Zeynep "dünyanın en yüzeysel kadını". Bir karakter olamadığı gibi hiç bir derinliği de yok, karikatürize.

Mete ise "Anne Problemleri" olan neredeyse aseksüel bir karakter olarak çizilmiş ve film boyunca da Kaan'ın gölgesinde kalmış.

En anlayamadığım ise, Kaybedenler Kulubü Kadıköy'le, Kadife Sokak'la ve Moda ile alakadar olmasına rağmen neden sürekli Taksim ve İstiklal Caddesi görüntüleri yayınlandığı.. Hem de abartılı boyutta. Kadıköy ismi neredeyse geçmiyor bile...

Radyo Programı bittikten neredeyse 10-15 yıl sonra açılan 6.45 Lokal filmde karşımıza çıkıyor manasız şekilde halbuki Karga ve Trip yeterli olabilirdi. Ayrıca yine 2000'lerin başında yayınlanan underground Poetix dergileri de resmen gözümüze sokulmuş, poster şeklinde.

Bir de.. Şu sevgiliye duvardan duvara vurarak sevişme olayı var ya hani. Kim sevişiyor böyle arkadaş ben çok merak ediyorum. Öylesine yapay duruyor ki! Sadece bu film için söylemiyorum, tüm Hollywood filmleri içinde geçerli bu.

Şenel Erdoğan'ın konuşmalarına altyazı geçilmesi süper olmuş ama. Beni en çok bu güldürdü :)

Filmin ben de uyandırdığı en derin hissiyat, evime gelip canım 6.45 kitaplarımı tekrar tekrar okuma isteği oldu. Bir 6.45 toplayıcısı olarak tüm "Kişisel Toplantı Notlarını" yeniden gözden geçirmek istiyorum.

Filmin sosyal medyada bu derece reklamının yapılması ve özellikle Nejat İşler'in "serseri" tavırlarıyla prim yapmaya çalışması gösterime girmeden daha bende büyük antipati uyandırmıştı zaten. Şimdi bir de yeni yetmelerin "Standart", "Same", "Bad'lik Amiri", "Çok yalnızım" gibi jargonlarla dikkat çekmeye/hatun kaldırmaya çalışmaları tahammül sınırlarımı oldukça zorlayacak. Hele ki bir de "Richard Brautigan da çok iyi yazar, Sturgeon'ın İnsan'dan Öte kitabını okudunuz mu?" tarzı cümlelerle bana yaklaşırsanız, elimden bir kaza çıkabilir.

Not: Bir adam "Siktir Git" dediği zaman gitmemek zordur. Ve bu cümlenin aması yok.

Sözde Bağımsız, Sözde Festival

2011-03-01T14:37:00.001+02:00

Bir bağımsız film festivali düşünün ki bilet fiyatları (sıralı tam liste aşağıda), normal bilet fiyatlarından daha pahalı olsun. Bir bağımsız film festivali düşünün ki film gösterimleri Cinebonus Maçka G Mall, AFM İstinye Park, AFM Budak Caddebostan gibi salonlarda yapılsın.

Hafta içi Gündüz Gösterimleri: 7 TL,
Tam: 13 TL (Hafta içi 19.00 seansı ve sonrası ve hafta sonu),
Öğrenci: 10 TL** (Hafta içi 19.00 seansı ve sonrası ve hafta sonu),
Türk Filmleri: 7 TL,
Film Forward Gösterimleri: 7 TL,
Retrospektif Gösterimleri: 7 TL
21.30 - 22.00 Seansları: 16 TL
Zare ve Utopia Canlı Performanslar: 20 TL

Film Festivali, kar amacıyla yapılmaz, yapılmamalı. Hele ki siz buna "Bağımsız Film" festivali diyorsanız... Vikipedi'den bakalım; bağımsız film ne demekmiş;

Bağımsız film, küçük stüdyolar tarafından üretilen genellikle düşük bütçeli film. Bu terim, klasik Hollywood yapımlarından farklı olan sanat filmlerini tarif etmekte kullanılır. Bu filmler genellikle bütçelerinin yarısından azının büyük film stüdyolarından gelmesi şartıyla geniş stüdyoların yan kuruluşları tarafından üretilir, 2005'te ABD’nin yerel bilet gişesi gelirlerinin yaklaşık %15’i bağımsız filmlerdendir. Bağımsız filmler, tarzları ve içeriklerine gore ayırt edilebilir. Senaristin veya yönetmenin orijinal yaratıcı amacı veya kişisel yaratıcı görüşü genelikle final filmde korunur.

AFM'nin yalnızca kar amacı güderek gerçekleştiği bu sözde festivalin, ne festivalle, ne de bağımsız filmlerle uzaktan yakından alakası yok. Geçtiğimiz yıllarda olduğu gibi bu yıl da protesto ettim hem AFM'yi hem de if'i.

Ayrıca gösterilen filmlerin de "Bağımsız Film" mantığı taşımadığı ortada örneğin "Hit Filmler". Bu bölümde gösterilen filmlerin listesi şuradan baktığınızda, genellikle gişe filmleri olduğunu göreceksiniz. AFM'nin yaptığı resmen sinema izleyicisi kandırmak, Oscar'a aday filmleri "Bağımsız" diye yutturmak.

Alış-veriş merkezindeki sinema salonlarına gitmekten bile haz etmeyen biri olarak, bu iki yüzlülüğe tahammül edemiyorum. Sinema, sinema salonunda izlenir diye düşünüyorum, sizleri de küçük sinema salonlarını tercih etmeye davet ediyorum. AFM, CINEBONUS vs. sinema sanatını ruhuna yakışmıyor. Ve güzel bir festival için de ben Nisan'ı, istanbul Film Festivalini bekliyorum.