Het bericht Stel jouw tourpoule 2026 samen. Tien tips voor een winnende tourtoto! verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.

Agnello pass

De Colle dell’Agnello, tussen Italië en Frankrijk, is een van de meest fotogenieke beklimmingen. Beide kanten zijn autoluw en kennen magnifieke uitzichten. Bovendien is het een hele prestatie om de col te bedwingen. Een supercol!

De route – zuidkant of noordkant – heeft een gemiddelde stijgingspercentage van 7% met uitschieters naar de 12% die je echt gaat voelen in je kuiten. Gedurende de beklimming geniet je van fabelachtig mooie uitzichten. De eerste zijn relatief makkelijk met stijgingspercentages van rond de 7%. De laatste 10 kilometer – vanaf noord of zuidkant – zijn een stuk zwaarder met % tegen de 12%. Gelukkigen worden de steile pentes met enige regelmaat gebroken door tal van haarspeldbochten. Wie de top bereikt heeft een sublieme prestatie neergezet en een van de mooiste cols bijgeschreven. De Agnello is een col van superlatieven. Er is doorgaans weinig verkeer dus super om naar boven te klimmen.

Colle del Nivolet

Colle del Nivolet is een beklimming in de regio Piëmont, Italië. Hij is 46.4 kilometer lang en overbrugt 2125 hoogtemeters met een gemiddeld stijgingspercentage van 4.6%. De top van de beklimming ligt op 2618 meter hoogte. 

De Colle del Nivolet is een van de mooiste beklimmingen in Europa. De weg vormt de verbinding tussen de regio’s Piëmont en Valle d’Aosta. Hoewel het een col is kun je met de racefiets enkel vanaf het zuiden naar boven. Vanaf de noordkant is het niet te doen gezien de slechte weg en bizarre stijgingspercentages. Het decor van de klim wordt gevormd door het Parco Nazionale Gran Paradiso. De Gran Paradiso is de hoogste berg die zich geheel op Italiaans grondgebied bevindt.

De klim gaat door het Valle dell’Orco. Vanuit Cuorgné, aan het begin van het dal, is het maar liefst 55 kilometer tot de col. De eerste 25 kilometer daarvan zijn vals plat. De weg verbindt de kleine dorpjes met elkaar en het wordt steeds smaller en rustiger naarmate je verder het dal in gaat.

Vanaf het plaatsje Ceresole Reale is het nog 15 kilometer naar de top. Zwoegend tegen variabele percentages biedt het natuurgebied rondom de Gran Paradiso een omgeving die zijn weerga niet kent. Hier is niet meer dan rotsen, watervallen en uitzicht op de eeuwige sneeuw. Na de twee meren, Lago Serrù en Lago Agnel, leg je de laatste 4 kilometer af in eindeloze eenzaamheid. De Nivolet is waarschijnlijk geen klim die je meer dan eens zal doen. Haal er alles uit, deze parel moet je gewoon eens in je leven gedaan hebben.

Orientale Sarda

De SS125, Orientale Sarda is in de loop van de tijd een must geworden voor de tienduizenden cyclisten die elk jaar Sardinië kiezen voor hun vakantie. In 2017 was een deel van deze prachtige route langs de oostkust van Sardinië te zien in de Giro d’Italia. De SS125 is de oude weg die het noorden en het zuiden van Sardinië verbond. Van Palau in het Noorden, via Olbia , naar Cagliari in het Zuiden. 

Beginnend vanuit het noorden , doorkruist het eerste deel, van Palau tot Orosei , alle meest bekende en geliefde toeristische locaties van het eiland, de prachtige Costa Smeralda en prachtige ‘steden’ San Teodoro, Budoni, Siniscola. Voorbij Orosei passeert wordt de beschaving dunner en ruimte overblijft voor de natuur . Natuur waar alleen grazende dieren en de wildste vegetatie de gastheer zijn. Je moet niet gek opkijken als er een koe of ander dier spontaan hallo komt zeggen. De fiets wordt hier het instrument van plezier; bocht na bocht, een snelle mix met de rotsachtige bergkam aan de linkerkant en de leegte aan de rechterkant; de temperatuur daalt een paar graden, we zijn in de bergen, en in de pas bij “Genna Silana” (1008m) is de wind voelbaar. Het uitzicht op de “ Gorroppu Gorge ” is adembenemend.  

Fiets verder richting Tortolì waar haarspeldbochten en krappe bochten elkaar in hoog tempo opvolgen. Van het panorama en het uitzicht op de Golf van Arbatax krijg je een glimlach op je gezicht die de hele vakantie er niet meer afgaat.

Sella Ronda

Midden in de Dolomieten ligt de Sella, een majestueus bergmassief dat het uitzicht in de wijde omgeving domineert. Rondom dit bergplateau ligt een van ’s werelds bekendste fietsroutes: de Sellaronda. De route bestaat uit vier Passo’s: de Passo Campolongo, Passo Gardena, de Passo Sella en de Passo Pordoi. Met zijn 56 kilometer boezemt het de geoefende wielrenner geen angst in, maar het is bovenal een van de mooiste routes die in Europa op een tweewieler kan worden afgelegd.

Je kunt de route fietsen tijdens tijdens de Sellaronda Bike Day. Twee keer per jaar wordt dit gratis evenement georganiseerd (eens in het voorjaar en eens in het najaar), waarbij de weg een dag lang is gesloten voor gemotoriseerd verkeer.

Check ook onze andere vakantie / cols-artikelen.

Veel plezier!

Het bericht 4 fietsroutes in Italië om nooit te vergeten. verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.

Het bericht Fietsen in de warmte verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.

Je kan ruwweg een snelheid van bijvoorbeeld 31 kilometer per uur op twee manieren rijden. Met een lage of met een hoge trapfrequentie (90-100 omwentelingen per minuut). De snelheid mag dan hetzelfde zijn, maar je lichaam voelt dit anders. Bij licht ronddraaien belast je het lichaam minder en houd je het langer vol. Je hart en longen dragen meer bij – zuurstofopname is beter – en je spieren hoeven minder kracht per slag te leveren. Daarbij blijven je benen verrassend fris en het koffiemolentje draaien is beter voor je gewrichten.

Lichter trappen – meer pedaalslagen per minuut (hogere RPM) – straalt daarbij souplesse uit en is efficiënter dan doorstampen op de grote plaat. Dit maakt misschien meer indruk, maar de ‘parkeerstand’ is niet ver weg.

Probeer eens wat lichter te rijden tijdens een training. Het koersen met een lichtere versnelling – mede daardoor hoogstwaarschijnlijk een hogere cadans – voelt in het begin vreemd aan, maar went snel. Zwaarder trappen is natuurlijk niet altijd fout. Op een klimmetje of in een sprintje wat extra kracht leveren is dat oké.

Uiteindelijk is het altijd wel een persoonlijke fysiologische afweging. Een lage trapfrequentie spaart je hart en longen, maar zorgt voor meer mechanische spanning en snellere verzuring in je bovenbenen. Check wat jou werkt.
Ik rijdt sinds kort iets lichter. Niet zoals de Oostenrijker Felix Gall, hoor..Het is minder hard werken. Mijn snelheid is hoger en ik houd het langer vol. Win-win situatie toch?

Plezier!

Ab+

Het bericht De grote plaat of het koffiemolentje? verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.

De startlijst is, qua klassementsrenners, niet om over naar huis te schrijven. Vingegaard is eigenlijk de enige overgebleven topfavoriet. Almeida en Carapaz zijn helaas afgevallen. Hopelijk kan thuisfavoriet Pellizzari de Deen verrassen.
Geen duel dus tussen grote favorieten. Voor het klassement saai, maar het kan de Giro wel ten goede komen. Er zal immers minder controle zijn en dus meer een open strijd in met name de etappes voor rittenkapers. Andere kanshebbers voor het klassement zijn Arensman, Bernal, Felix Gall, Derek Gee, Jai Hindley, Jay Vine – als hij op zijn fiets blijft zitten – en Jan Cristen. Nederland is goed vertegenwoordigd. Arensman gaat voor het klassement. Benieuwd naar zijn eerste dagen..Oude bergkoning Koen Bouwman, Frank van den Broek en ‘gold old’ Woutje Poels zijn rittenkapers. Ook sprinters Dylan Groenewegen en van Uden zijn zeker niet kansloos tegen Milan, Magnier en Groves in de sprint.
Als dark horse, noem ik, de wereldkampioen Mountainbike, Alan Hatherly. Dit multitalent kan voor een surprise gaan zorgen voor Jayco-AlUla.

De eerste leiderstrui lijkt een prooi voor een sprinter. Groenewegen? De openingsrit kent immers een zeer vlak karakter. In de tweede etappe lijken de punchers aan zet, waardoor de roze leiderstrui ook weer van schouders kan veranderen. Na de derde etappe – ook weer vlak – maakt de Giro een megatransfer naar Zuid-Italië.
Op dinsdag na de rustdag volgt een lastige heuvelrit in de Abruzzen, net als woensdag. In Napoli wordt, tegen de verwachting in, een relatief vlakke etappe afgewerkt. De iconische Blockhaus (13,6 kilometer met een gemiddelde van 8,4%) is de eerste serieuze klim in de Giro. De etappe is maar liefst etappe 244 kilometer lang! Hier worden de eerste verhoudingen in het GC duidelijk. De volgende etappes zijn typisch Italiaans; heuvelachtig en in de finale punchy.

In de tweede week staat een lange tijdrit van maar liefst 42 kilometer op het programma. Een kolfje naar de hand van Ganna, maar wat gebeurt er in het klassement? Is de Tour hier al beslist?
Naast twee ritten voor sprinters springt etappe 14 eruit. Dit is een serieuze bergrit van 133 kilometer met 4.350 hoogtemeters in de Aostavallei. Als laatste klimmen de renners naar Pila, een slotklim XL van 15,9 kilometer à 7,3%. De dag nadien wordt er gesprint in Milaan.

Traditiegetrouw is de derde week zéér lastig. Te beginnen met een Zwitsers uitstapje met een brute slotklim naar het bergdorp Carì. Deze stijgt in 11,7 kilometer met een gemiddelde van 7,9%. De twee etappes daarna zijn pittige heuvelritten met onder andere de steile Muro di Ca’ del Poggio: 1,1 kilometer à 12,3%.
Het slotweekend opent met een zwaar tweeluik in het hooggebergte. In de 19e etappe (5000 hoogtemeters in 151 kilometer) stuiten de renners op achtereenvolgens de Passo Duran, de Passo Staulanza, de Passo Giau en de Passo Falzarego. Een ‘killer, volgens Arensman die hoopt op een goed klassement. Er wordt gefinisht op de Piani di Pezzè, een zware klim van 5 kilometer à 9,6%. De dag erop is het weer volle bak klimmen richting het skistation van Piancavallo, een klim – 14,5 kilometer met een gemiddelde van 7,8% – die ze twee keer zullen moeten afwerken. De 21ste en laatste rit is traditioneel in Rome, waar de sprinters nog eenmaal kunnen uithalen.

Veel plezier. Geniet ook van het landschap van het prachtige Italia!

Ab+

Het bericht Voorbeschouwing Giro 2026 verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.

De laatste tankte veel zelfvertrouwen in de Amstel Gold Race. De jonge Fransman Seixas won met speels gemak de Waalse Pijl. Bernard Hinault was de laatste Franse winnaar van deTour de France in 1985. Frankrijk hunkert weer naar een nieuwe winnaar van de grootste wielerkoers ter wereld. Ook won Seixas dit jaar de Ronde van Baskenland. De Fransman domineerde de Spaanse rittenkoers met een geweldige tijdrit en klasse bergop. En dat op zijn 19e! Hij rijdt met zoveel overschot rond. Hors categorie, net als Pogacar. De beste wielrenner ter wereld won met maar vier (!) koersdagen onder andere Milaan Sanremo, de Ronde van Vlaanderen en Strade Bianche. La Doyenne heeft de Sloveen al driemaal gewonnen.

Zouden Seixas en Evenepoel een antwoord hebben op Pogi wanneer hij versnelt op La Redoute? Het zou een geweldige koers worden op zondag 26 april.

Na mijn beautysleep, rond 14u, had ik mij opgesloten in mijn mancave met genoeg gelletjes en rijsttaartjes om de 260 kilometer met 4400 hoogtemeters vol te maken. Ik hoorde dat Evenepoel meegeslopen was – onbewust neem ik aan – met een grote kopgroep, maar inmiddels was bijgehaald. Het was wachten tot La Redoute. Daar spatte traditioneel de koers uiteen. Pogi versnelde en reed binnen no time iedereen uit het wiel. Iedereen? Toch zat er nog één renner in zijn wiel. Paul Seixas. De Fransman kon aanklampen. Op zijn tandvlees weliswaar, maar hij hield knap stand. Nog nooit kon iemand Pogi volgen op La Redoute. Vandaag wel. Samen vlogen ze, kop over kop, richting de laatste col. Op côte de la Roche-aux-Faucon moest de kopman van Decathlon toch buigen. Pogi is en blijft de sterkste, maar Seixas klopt hard op de deur.

Solo komt de beste wielrenner ter wereld aan de Maas in Luik over de finish. Seixas wordt sensationeel tweede. Evenepoel sprint nog naar een derde plaats. Er wacht een prachtige heroïsche strijd in de Tour deze zomer. Vollering won, na de Ronde en de Waalse Pijl, met overmacht de koers bij de dames.

Ab+

Het bericht Hors categorie verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.

• Plaats je handen bovenop de remgrepen ‘the hoods”. Hierdoor komt je lichaam automatisch in een actieve en voorwaartse houding te liggen. Daarnaast geeft het je meer stabiliteit.
• Schuif je kont meer naar voren op het zadel. Dit zorgt ervoor dat het zwaartepunt naar voren komt en boven je trapas komt te liggen. Zorg wel dat je zit comfortabel blijft.  
• Buig je ellebogen naar voren en je kin bijna net voor je voornaaf. Liefst verder, maar het moet comfortabel blijven aanvoelen. Hierdoor blijf je laag en compact en houd je voorwiel stevig aan de grond waardoor ook het sturen stabieler wordt.
• In bovenstaande voorwaartse beweging kun je je bilspieren optimaal gebruiken. Kies daarbij voor een soepele pedaalslag in plaats van ‘stumpfen’.
• Ik begin een klim altijd in een niet al te zware versnelling. Schakel al relatief vroeg over op een lichtere versnelling, zodat de pedalslag soepel blijft. Houd altijd 1 lichtere versnelling over in de klim. Als je denkt ik red het niet – moet gaan lopen – kun je altijd nog een keer lichter rijden. Daardoor haal je de klim net.  

Plezier!

Ab+

Het bericht Lekker klimmen verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.

Het publiek in de iconische velodrome wordt knettergek als hij de sprint à deux wint van zijn medevluchter en beste wielrenner ooit, Pogacar. Ze bleven over in de finale toen het stof was neergedaald na een heerlijke chaotische koers. Geen vroege vlucht, een gemiddelde van bijna 49 km/u (!), Ganna 23x lek, overal lichamen. ‘Ander soort pedalen, Mathieu!’ Alle favorieten reden lek op de gruwelijke kasseien. Een volksheld was hij al, maar na de zege in Parijs-Roubaix maakte hij  zich onsterfelijk.

De tranen rolden over Wout zijn wangen na de finish. Hij kon niet meer stoppen met huilen na de heroïsche winst. Met name om zijn overleden ploeggenoot in 2018 tijdens ‘de Hel’. Daarnaast de jarenlange druk om eens Parijs-Roubaix te winnen en de vele blessures. Alles kwam eruit bij de teamplayer pur sang van Visma – Lease a Bike. In de armen van ploegbaas Plugge en zijn gezin die WVA door dik en dun hadden gesteund wanneer het weer eens tegen zat. Ondanks de vele successen in voornamelijk de Tour (10 tourzeges!), zijn vooral de setbacks blijven hangen bij het grote publiek. De lelijke val in de tijdrit van de Tour in 2019, de vreemde crash in de Ronde van Spanje 2024 met de punten- en bergtrui rond zijn schouders, de keiharde asfalt-crash in Dwars door Vlaanderen in 2024, zijn lekke band in de finale van Parijs Roubaix 2023 en de enkelbreuk dit jaar tijdens het veldrit in Mol. 

Na zijn epische winst kon hij het allemaal achter zich laten. Hij voltooide zijn ‘levenswerk’ en bevrijdde zichzelf. Heel België is bevrijd. Het is hem zo gegund.

Ab+

Het bericht WOUT! verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.

Het traditionele laad-gepruts van Dien zijn auto bleef dit jaar achterwege. Fijn, maar gek genoeg mis je deze aanloop toch. Na een proteïne-rijke lunch – croque madame! – in St. Nicolaas hengelden we onze fietsjes uit de auto bij ons XL-onderkomen in Nederzwalm. Witte kon helaas dit jaar door een hernia niet mee trappen. Dien zit nog altijd in zijn ‘chasse patate’ maar nog steeds met het geloof ooit te kunnen aansluiten. Parijs-Nice is nog ver. Vriend Bun heeft, na verwoede pogingen, nog steeds pap in de benen en bestuurt de comfortabele VW Arteon bezemwagen.

Tiem en ik moesten de meubelen redden in Vlaanderen. Tiem had een prachtige route uitgestippeld met de meeste iconische klimmetjes van de RVV. Ik had best al wat kilometers in de benen op mijn uiterst gesoigneerde Specialized Diverge gravelbike, maar de steile korte kuitenbijters tegen de 20% was andere koek. Maar ik verbaasde mezelf. Weliswaar tientallen meters achter superknecht Tiem, vloog ik de klimmetjes over. Een geweldige boost voor het moraal en het weekend.

In de avond filosofeerde we over de kansen van de vier musketiers; Pogi, MVDP, van Aert en Evenepoel. De ‘kanonskogel’ had de Belgische pers in hun hemd gezet door regelmatig te zeggen de RVV niet te gaan rijden. Stiekem – Remco kennende – had hij al een half jaar op de iconische Vlaamse hellingen getraind.

Op zaterdagochtend was het topoverleg omtrent het plan de campagne op zondag, de dag van de Hoogmis. Alle scenario’s passeerden de revue en werden even later met de auto minutieus afgelegd. De kasseienstrook Mariaborrestraat, de steile kasseienklim de Molenberg en onze vertrouwde stek in Ronse, de Oude Kruisweg. De eerste twee vielen af na een zorgvuldige analyse. Een saaie, rechte, veel te goed bijliggende kasseienstrook en een kasseienklim te lang voor de finish. We eindigden de zaterdag in Oudenaarde, het episch centrum van de Ronde. Daar laafden we ons aan de Gentse Strop, kaasplankjes en de vele exclusieve fietsjes van de RVV-cyclo.

Dus werd het copy/paste van vorig jaar. Koers kijken op de Oude Kruisberg in Ronse waar de renners twee keer passeren. Toch? Na een copieus paasontbijt, pikten we de koers live eerst even op bij café ‘De Patrijs’ – op loopafstand van ons huisje. Na ‘De Patrijs’ gingen we ons klaarmaken om naar de koers te gaan. Toch? We zagen comfortabel vanaf de bank op de Belg dat, naast het spoorwegovergang-incident, de koers nog moest ontploffen. Hangend voor de TV werd ingeschat hoe laat we moesten vertrekken voor de passage op de Oude Kruisweg. Maar we schoven het vertrek-moment, onder invloed van de koers, steeds verder voor ons uit. Daarnaast werden we gegijzeld door onze fysieke ongemakken. Dien kon amper lopen die ochtend en Witte moest eigenlijk nog rustig aan doen. Tel daarbij op dat Bun niet van de bank af te slaan was. We bleven dus thuis – niet verder vertellen, hé.

Maar met ons hoofd en hart zaten we volledig in de koers. Met veel verbaal geweld werd de koers en de koers tactiek, of het gemis daaraan (!), van commentaar voorzien. Een groot voordeel is dat je de koers kilometer voor kilometer kunt volgen. ‘Daar zijn we geweest’ zegt Bun als we op tv café de vliegende Hollander voorbij ziet komen. Dit is het fan-café van Mathieu van der Poel waar we op de verkenning langs kwamen.

De koers ontplofte op ‘onze’ Molenberg. ‘Daar hebben we gelopen’, schreeuwt Bun inmiddels liggend vanaf de bank. ‘Wat een fucking hondenweer’ roept Dien, waar nog altijd iemand op zijn knie beukt. De renners krijgen een plensbui over zich heen. ‘Welke van Dijke zit nou in de kopgroep?’, schreeuwt Ab+. ‘Wout is niet goed, hoor’, analyseert Ab+ kort hardop. Al snel blijven de vier musketiers samen over. Wout van Aert rijdt even op kop. ‘Voor de bühne’, roeptoetert Tiem. Maar de aimabele Belg moet passen op de 2e passage van de Oude Kwaremont. Op de Paterberg neemt Remco brutaal de leiding. ‘Spierballen rollen van die voetballer!’, brult die Witte. Even later staat ook hij geparkeerd. Gezamenlijk draaien de twee topfavorieten, Pogi en Mathieu rond. Mathieu rijdt niet volle bak mee. ‘Plakken, plakken, helemaal niet meerijden’, krijsen Ab+ en Dien.
Maar Mathieu laat zich toch weer verleiden tot het wedstrijdje ver plassen waarvan je weet dat je tegen Pogi gaat verliezen.
Niet iedereen was het eens met onze analyse, wat leidde tot tweedeling op de bank. MVDP reed niet volle bak mee, maar het ‘sparen’ was niet genoeg om de beste wielrenner ooit te volgen op de laatste passage van de Oude Kwaremont. Voor een groot kampioen als Mathieu is negatief koersen lastig, zo niet onmogelijk. Maar als je een grotere kans wil hebben om te winnen, moet je soms wat slimmer rijden en je ego of vriendschap opzij zetten.

Pogi kwam solo aan in Oudenaarde. Mathieu werd tweede en Evenepoel, in zijn eerste Ronde, werd knap derde. Wout viel, tot grote teleurstelling van heel België, weer net buiten het podium. Bij de vrouwen won Vollering haar eerste Ronde. Ze reed iedereen uit het wiel op de Oude Kwaremont.

Met spelletjes – kaarten en ‘zet in en win’ – en de nodige drank en drugs werd de teleurstelling enigszins weggespoeld. Volgende week in Parijs-Roubaix laat Mathieu Pogi, huilend om zijn moeder, achter op kasseienstrook ‘Carrefour de l’Arbre’ en komt solo binnen in Roubaix.

Tot volgend jaar in de Ronde van Vlaanderen.

Ab+

Het bericht Plakken, plakken, plakken! verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.

Het bericht Gepolariseerd trainen. Waarom? verscheen eerst op Wielertochten.nl-wielermagazine.