Totem ***
Duits drama van Jessica Krummacher over een gezin dat een au pair in huis neemt. Moeder sleept met baby bron poppen, vader drinkt en eet (met bijgeluiden), dochter van 15 heeft een oud, fout vriendje, en zoon van 4 springt het diepe in terwijl hij niet kan zwemmen. En de au pair? Die is ook niet helemaal lekker.

[geen trailer beschikbaar]

Rat Fever *****
Braziliaanse film van Cláudio Assis over een politieke dichter in de sloppenwijk. Kleurrijke zwart/wit film vol beeldende taal en bijzondere personages. Enige minpuntje betreft de ondertiteling: witte letters (zonder zwart kader) bij een zwart/film leest niet lekker. Als kijker mis je daardoor een hoop tekst, een gemis bij een taalvolle film.

Clip ****
Rauw portret van de losbandige jeugd in Servië van Maja Miloš. Wat doe je als vijftienjarige als je vader dodelijk ziek is en dreigt te sterven? Dan leef je er op los met drank, drugs en losbandige seks en dat geheel film je met je BlackBerry en deel je op facebook. Dat gaat in Servië niet anders dan in Nederland. De grijze duiven in het publiek zijn daar niet van op de hoogte gezien de vele domme vragen na afloop aan de regisseur.

Nick ***
Nederlandse film van Fow Pyng Hu. Nick is een hufter waar je als kijker maar moeilijk sympathie voor op kan brengen. Op zoek naar truffels en zichzelf reist hij af naar Kroatië. Daar aangekomen is de film ineens afgelopen. De muziek van Mick Witkamp die film begeleid is van ongekende schoonheid.

Buenas noches, España ****
Slechts 40 van de 250 zijn bezet bij het begin van deze Filippijns/Spaanse productie van regisseur Raya Martin. Na afloop zijn er nog 10 over en applaudiseren de vrijwilligers voor het doorzettingsvermogen van de kijker. Buenas noches, España is een experimentele roadmovie met een soundtrack die doet denken aan de meer experimentele platen van Sonic Youth. Veel herhalingen in beeld, vaak voorzien van telkens weer een ander kleurenfilter en herhalingen die soms tot drie lagen dik over elkaar liggen. Muziek en beeld vormen een hallucinerend geheel.

Sinds het lezen van Piraterij van Matt Mason loop ik al met het idee om te gaan remixen. Eigen werk bewerken tot nieuw werk. Ruim een jaar later trek ik eindelijk de stoute schoenen aan. Bovenstaande windmolen aan een watertje is nauwelijks nog als zodanig te herkennen, de remix geeft het een heel nieuw verhaal.

I like to think
(right now, please!)
of a cybernetic forest
filled with pines and electronics
where deer stroll peacefully
past computers
as if they were flowers
with spinning blossoms.

I like to think
(it has to be!)
of a cybernetic ecology
where we are free of our labors
and joined back to nature,
returned to our mammal
brothers and sisters,
and all watched over
by machines of loving grace.

- Richard Brautigan

In de beddenspeciaalzaak vliegen de termen rond je oren. Ligcomfort. Instelbare heup- en schoudercomfort-zone. Drukverlagend slaapconcept. Ventilatieschachten voor een optimale vochtafvoering. Garantie tegen kuilvorming. Hypoallergeen.

Of je er ook goed de liefde op kunt bedrijven wordt nergens vermeld. Ook de verkoper zwijgt er over.

In januari kocht ik eindelijk een echte camera, een Nikon D90.

In februari nam ik na bijna 12 jaar een nieuwe piercing.

In maart bezocht ik de Museumnacht Rotterdam en raakte geïspireerd door de Reversed portraits van Marjaana Kella.

In April was ik een weekend in Antwerpen.

In Mei begon ik aan een nieuwe serie foto’s: 36 blikken op de Grote kerk in Alkmaar, geïnspireerd door Maarten en Katsushika Hokusai,

stond ik met mijn zelfportretten in Volkskrant Magazine,

en kocht ik nog een nieuwe camera, een Samsung NX100.

In Juni was ik na 10 jaar(?) eindelijk weer eens op het Oerol festival op Terschelling,

maakte ik mijn laatste zelfportret in het kader van mijn 365 project,

en begon ik een dag later al aan een nieuw 365 project: The Daily Hipstamatic.

In Juli wist ik voor het eerst sinds Januari 2007 de Monthly Scavenger Hunt uit te spelen.

In Augustus begon ik na het lezen van het boek Going Candid… van Thomas Leuthard met straatfotografie,

en maakte ik de, in mijn ogen, beste foto van 2011.

In September bevond ik mij twee weken lang in Kroatïe

en ook daar werd aan straatfotografie gedaan.

Oktober bracht mij de nieuwe iPhone 4S.

In November zag ik My Morning Jacket in Paradiso, concert van het jaar.

In December deed ik een zes daagse cursus anders kijken.

David Peace – Tokyo Zero De jacht op een seriemoordenaar in Tokyo net na het einde van WO2 door een politie inspecteur met vlooien. “Ik heb jeuk. Ik krab. Gari-gari. Ik heb jeuk. Ik krab. Gari-gari…” Halucinerend en bezwerend.
Matt Mason – Piraterij Over internet, downloaden en jeugdculturen, maar ook 3d printers, hiphop als beweging en de markt in beweging door piraterij.
Jo Nesbø – De verlosser Deel 6 uit de Harry Hole reeks en de beste tot nog toe. Deel 1, Vleermuisman, las ik ook, maar die is toch echt een stuk minder.
Roberto Bolaño – Amulet Betoverd proza van de te vroeg gestorven Chileen.
Thomas Leuthard – Going Candid… Een e-book over straatfotografie, dankzij dit boek ging ik zelf de straat op met mijn camera.
Joost Zwagerman – Alles is gekleurd Essays over kunst van Joost, aangenaam leesbaar en inspirerend.
Alain de Botton – De kunst van het reizen Bleek het ideale vakantieboek te wezen, een boek waar je de ene na de andere quote uit kan halen.
Michel Faber – Lelieblank, scharlakenrood Vuist dikke soap rond een prostituee en een parfumfabrikant. Niet ‘beter dan seks’ zoals de achterflap beloofde maar evengoed aangenaam.
Stephen King – 22-11-1963 En nogmaals vuist dik, Stephen King’s visie op de moord op JFK.

1. Thurston Moore – Demolished Thoughts
2. Colin Stetson – New History Warfare Vol.2: Judges
3. My Morning Jacket – Circuital
4. J Mascis – Several Shades of Why
5. Sonic Youth – SYR 9: Simon Werner a Disparu
6. Radiohead – The King of Limbs
7. Wilco – The Whole Love
8. dEUS – Keep You Close
9. DeVotchKa – 100 Lovers
10. Israel Nash Gripka – Barn Doors and Concrete Floors

Vroeger schreef je een stukje op je weblog en was het hopen op een reactie. Later werden die stukjes ingekort tot 140 karakters en was het hopen op een repley. Vervolgens kwamen die stukjes, soms wat langer dan 140 karakters, op facebook en was het hopen op een ‘like’. Nu met Flipboard kijk ik zelfs niet meer op facebook.