Die arme tante is geen spook. Ze hield zich nergens schuil en is aan niemand vast gaan zitten. Ze is eigenlijk alleen maar een woord. Met andere woorden, een woord is een soort elektrode die in contact staat met het bewustzijn. Als daarlangs een prikkel wordt doorgegeven, produceert die daar altijd een reactie. Natuurlijk verschilt de reactie enorm van persoon tot persoon, en in mijn geval voelt het als een soort zelfstandig bestaan. Het voelt net als wanneer je tong gelijdelijk opzwelt in je mond. Wat aan mijn rug vastzit, is al met al het woord “arme tante”. Zonder betekenis en zonder vorm. Andersom gezegd zou je het een conceptueel teken kunnen noemen.

- Haruki Murakami, Een armetanteverhaal (Blinde wilg, slapende vrouw)

Zo was ik vorige week nog in Zwitserland (bonuspunten voor mijn eerste check-in in Zwitserland!). En dan loop je door Genève en heb je trek in vis. Via de Explore tab kregen we een adres voor een goed visrestaurant, Brasserie Lipp in de Rue de la Confédération 8, na een korte wandeling stonden we bij de locatie rond zeven uur. Een conferentie centrum midden in een winkelstraat, hier moest het zijn. De deur stond open dus wij naar binnen. Via roltrappen op de tweede verdieping en verdomd: een visrestaurant. Verse kreeft, verse oesters en aardig wat lokaal volk. Gelukkig was er nog een klein tafeltje voor twee te krijgen. Zonder FourSquare niet te vinden.

Twee dagen later in Montreux. Montreux is duur. Niet voor niets staat MacDonalds daar op drie in de top tien restaurants volgens FourSquare gebruikers. Maar Le Palais Oriental klinkt toch beter dan een kleffe BigMac dus op naar de Quai Ernest-Ansermet 6. “Ernest Ansermet is een dirigent die ook voor het Residentie orkest heeft gestaan,” vertel ik mijn vriendin, “ik heb zelfs nog een plaatopname van hem gehad.” Natuurlijk gesneuveld. Montreux is duur, maar voor zo’n 150 euro kregen we wel een verdomd lekkere Marokkaanse linzen soep, couscous met lamsvlees en veel groente en een grote kan muntthee met bladerdeeg amandel gebak toe. De ambiance en de overige clientèle (links vijf zwijgende Turkse vrouwen met hoofddoekjes en een nors kijkende man, rechts zes druk pratende en druk gebarende Libanezen) maken het geheel af.

Toch eens kijken of FourSquare voor Alkmaar ook een leuk restaurantje weet dat ik nog niet ken.

Hoewel ik dol ben op stroopwafels blijft de laatste in het pakje vaak in de kast liggen. Die laatste is vaak net even minder lekker. Minder vers en stroperiger.

Vanochtend om tien over negen was ik in de iCentre. Het model dat ik op het oog had (wifi, 32mb) was al uitverkocht, alleen met 4G of in 16mb was nog te verkrijgen. Bestellen kon wel, maar reken op twee à drie weken levertijd. Maar ach, ik doe al zo lang zonder dat ik nog wel een paar weken langer kan wachten. Ik kom nog wel een keertje terug zei ik tegen de verkoper en vertrok. Ik besloot nog even langs de Mediamarkt te gaan, dat ligt tenslotte toch op de weg naar huis. Die bleek pas om half tien open te gaan. Vijf minuten later gaan de deuren open en loop ik naar binnen, samen met nog zes andere mannen. De meneer in het Apple shirt heet ons met een microfoon van harte welkom. Om vijf over half tien verlaat ik de winkel, een iPad rijker.

Thuis gekomen lees ik op iPadclub dat de Apple store in Amsterdam om acht uur open ging, een rij van tientallen meters voor de deur en dat degene voorin de rij er zestien uur gestaan hadden. Die stonden er dus al toen de winkel donderdagavond nog gewoon open was.

Nee, de Mediamarkt maakte zijn slogan “Ik ben toch niet gek?” weer eens helemaal waar.

Donderdagochtend, uit de nachtdienst. De zon komt op maar er hangt wat mist. OP weg naar huis besluit ik door de Oudorperpolder te fietsen. Een half uur later dan gebruikelijk, maar tien foto’s rijker, kom ik thuis. Eerst ontbijten, dan naar bed. Slapen tot 16:30 en dan eens kijken wat ik geschoten heb. Eentje springt er boven uit, die komt op Flickr. Zes uur, 30 views, vijf comments (waarvan eentje door mijzelf) en 4 favs later krijg ik een comment *seen in explore*.

Explore is de benaming voor de 500 beste foto’s van een dag. Het is niet voor het eerst dat ik er tussen sta, maar niet eerder leverde het zo’n gekte op. Drie dagen later is de foto 800 bekeken en kreeg ik 68 comments en 164 favs. Geen enkele foto in mijn stream heeft meer comments of favs. Bovendien voegde 10 mensen mij toe als contact. En dat alles op 1 foto.

Ik heb de overige 499 foto’s van 15 maart bekeken en wat opviel was dat er meerdere zonsopkomsten, en ondergangen, tussen zaten. A new dawn, a new day. Al geloven we niet meer in God, we danken hem nog elke keer dat er een nieuwe dag is. Zo’n foto doet je dat weer even beseffen.

Ik kan sowieso slecht tegen veranderingen, tenzij ik ze zelf in gang gezet heb. Een nieuwe collega? Moet ik aan wennen. Nieuwe cliënten? Moet ik aan wennen. Een ander schilderij boven de eettafel? Opnieuw: moet ik aan wennen. Ergens is iedereen autist.

Ondertussen zit dit hier ook in een nieuwe vormgeving. Misschien is dat wennen voor de lezer. Maar misschien leest de lezer dit wel via RSS of via Flipboard, en ziet geen bal van die hele vormgeving.

Keuze ~ verkiezen van één orgaan of gedragslijn uit meerdere mogelijkheden, overeenkomstig de uitslag van een bepaalde test of gestelde voorwaarde.

Kiespijn. Blijf ik ongelukkig getrouwd met alle zekerheden die er bij horen, een dak boven mijn hoofd, inkomsten en dergelijke. Of ga ik voor een onzekere toekomst als ongetrouwde ouder, zonder baan, zonder woning. Ik heb mijn keuze gemaakt.

Kapstok
[zelfstandig naamwoord]• plank of standaard met haken om jassen aan op te hangen
kapstok (zn): aanknopingspunt

De mens als kapstok, daar hoor je dan weer niemand over. Zelf zit ik hier met zowel een vest als nog een vest aan, een sjaal om en een muts op. Best koud hier.