Wit: blog over theater, muziek, geschiedenis, mode, met reviews, met aanbevelingen

Ghost of a good thing

2012-03-02T23:22:00.000+01:00

Time started: 22.58

In London zag ik de musical Ghost. Aankomend theaterseizoen is Ghost ook te zien in Nederland.

De musical Ghost volgt het verhaal van de film uit de jaren '80 (inderdaad die film met een pottenbakkende Demi Moore en Patrick Swayze). Dit verhaal heeft niet echt veel om het lijf en de musical heeft moeite om de voorstelling boeiend te houden. Het liefdesverhaal is er één waarmee makkelijk op het sentiment wordt ingespeeld. Vrijwel iedereen weet hoe verschrikkelijk het is een geliefde te verliezen.
Veel liedjes komen over alsof ze slechts tot doel hebben om de tijd op te vullen. De liedjes zijn saai, langdradig (met veel herhalingen) maar vooral wordt het verhaal compleet stilgezet tijdens een aantal liedjes. Tijdens de liedjes stond het geluid veel te hard en dat maakt het geluid vaak onprettig en bovendien onverstaanbaar.

Toen ik de keuze maakte om Ghost te bezoeken was dat omdat ik van verschillende mensen had gehoord dat Ghost indruk op ze had gemaakt. En ik moet zeggen, de voorstelling heeft op mij ook indruk gemaakt. Om geestverschijningen geloofwaardig te tonen op het podium wordt gebruik gemaakt van een aantal geavanceerde illusies die werden gecreëerd door illusionist Paul Kieve. Wat er voor je ogen gebeurd is een aantal maal echt ongelofelijk. Wat alleen erg jammer is dat ik naar Ghost ging om een goede musical te zien, ik ging niet met de intentie een goochelshow te bezoeken.

Eigenlijk is er maar één karakter in de gehele voorstelling dat af en toe onverwachts uit de hoek komt, namelijk het medium Oda, in London gespeeld door Sharon D. Clarke. Hoewel de actrice overkomt als een echte comédienne lijkt ze soms vocaal niet zo sterk te zijn als waar de muziek om vraagt. Één moment bouwt de muziek op naar een uithaal die een showstopper zou kunnen zijn maar er klinkt vervolgens niets dat op een hoogtepunt lijkt.

Met name het ensemble laat het afweten. Hoewel zij niet veel aanwezig zijn op het podium worden de dansen ongelijk uitgevoerd en ook ieder afzonderlijk dansen de ensembleleden de choreografieën slordig. Tijdens de voorstelling die ik zag heb ik me vooral gestoord aan het spel van de acteur die Carl speelde. Dit was de understudy en hij speelde erg ongeloofwaardig. De mannelijke en vrouwelijke hoofdrol werden door competente spelers/zangers gespeeld maar ook zij wisten me nooit echt te raken met name omdat het hele verhaal te voorspelbaar is.

Het decor, in combinatie met de goocheltrucs, is soms verassend ondanks dat het gebruik van een muur met LED lichten mij van te voren het ergste deed vermoeden. Af en toe is het gebruik van de LED muur een beetje te overdreven maar veelal is de muur mooi of niet storend.

Time ended: 23.21

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Sean Ebsworth Barnes.

Vous n’auriez pas vu Coco?

2012-02-29T22:39:00.000+01:00

Time started: 21.33

Watching: Mr. Sunshine

Al weer een tijdje geleden zag ik de de film Coco avant Chanel. In deze film speelt Audrey Tautou modeontwerpster Coco Chanel.

De film vertelt de eerste helft van Chanel's leven en speelt zich daardoor af van eind 19de eeuw tot ongeveer 1920. In de film wordt getoond hoe Chanel in haar jeugd in een weeshuis leerde naaide, probeerde door te breken als variété zangeres en uiteindelijk modeontwerpster werd voor vrouwen in de hoogste kringen. Ook beslaat de de film haar liefdes relatie met Arthur 'Boy' Capel. Ergens lijkt het een vreemde keuze om een biografische film te maken die eindigt op het midden van iemands leven. In dit geval kan ik de keus echter goed begrijpen. Chanel wordt er van verdacht in de Tweede Wereldoorlog te hebben gespioneerd voor de Nazi's en wanneer deze periode zou moeten worden geportretteerd zou dat weinig tijd overlaten om te tonen hoe Chanel de grootse ontwerpster werd.

Coco avant Chanel speelt zich voor het grootste deel af aan het begin van de 20ste eeuw.

De outfit die Coco Chanel links draagt is volledig gekopieerd voor een scène in de film.

Veel scènes spelen zich af op feestjes en in ateliers, hierdoor is de film rijkelijk gevuld met prachtige kostuums.

Links: Audrey Tautou in de rol van Coco Chanel
Rechts: Coco Chanel

Chanel heeft Tautou ook ingehuurd voor een commercial van Chanel no. 5. In de reclame wordt een sfeer gecreëerd zoals in Le fabuleux destin d'Amélie Paulin en Un long dimanche de fiançailles. In de commercial gebruikt Tautou een mooie retro camera (Leica M8).

Beelden uit de Chanel no. 5 commercial

De Leica M8

Time ended: 22.36

Illuminate the night...

2012-02-24T23:43:00.000+01:00

Time started: 23.10

Gister werd het spel Lume: part 1 voor iPhone gelanceerd. De gehele spelomgeving is gemaakt met papier en miniatuur lampjes.

Het spel duurt een beetje kort maar de mooie beelden maken het de €1,59 zeker waard.

De makers zijn al bezig met een vervolg en ik ben heel benieuwd wat voor moois er nog gaat komen. Lume is er ook in versies voor de iPad, Mac, Windows en Linux. Ga voor meer informatie over Lume naar www.lumegame.com. Om de game voor iPhone te kopen kun je hier klikken.

Time ended: 23.42

At Covent Garden the streets were full of light

2012-02-19T16:32:00.000+01:00

Time started: 15.59

Een weekend Londen is bijna onlosmakelijk verbonden aan winkelen. In Covent Garden zijn veel leuke winkeltjes gevestigd. Je vind er naast een prachtige Apple Store leuke kleine en vooral ook mooi aangeklede winkeltjes als Ladurée (bekend van de macarons) en ook Pollocks Toy Theatre waar ik in een eerdere post over schreef.

Apple Market in Covent Garden

Eén van de mooie etalages in Covent Garden

Nabij Covent Garden bevind zich Dress Circle. Dit is een must voor elke musical liefhebber. De winkel staat vol met CD's, DVD's, bladmuziek, boeken over theater en memorabilia. Zo kocht ik er bijvoorbeeld een vintage poster van de verfilming van Pal Joey (met getekende afbeeldingen van Frank Sinatra, Rita Hayworth en Kim Novak) waar de titel van de film in het Frans en Nederlands op staat.

Verder brachten we een bezoek aan Shopping Centre Westfield in Shephard's Bush. Dit winkelcentrum bevat een luxe gedeelte genaamd The Village. In dit gedeelte zijn winkels gevestigd als Gucci, Versace, Burberry, Dior, Jimmy Choo, Louis Vuitton, Tiffany & Co. en Prada. In de Tiffany & Co. winkel kun je tot 29 februari in een foto maken in hun prachtige True Love Photo Booth.

In de rest van het winkelcentrum is een gigantische hoeveelheid winkels en restaurants te vinden. Ook bevindt zich een Vue bioscoop in de shopping mall. Enkele winkels die er te vinden zijn: Accessorize, Monsoon, H&M, Zara, Apricot, Dorothy Perkins, Banana Republic, Bershka, Desigual, Gap, Hobbs, Jane Norman, Mango, River Island, Ted Baker, Topshop, Fossil, Disney Store, HMV, Lego, Camper, Debenhams, House of Fraser en Swatch.
Onder de restaurants bevinden zich: Yo Sushi, Jamie's Kitchen, Nando's, Tapas Revolution, The Real Greek, Krispy Creme, You Me Sushi, Searcys Champagne Bar, Buttercup Cake Shop en Costa Coffee.

In het village gedeelte van Westfield Shephard's Bush hangen prachtige kroonluchters

Time ended: 16.30

Next to Normal, that’s the thing I’d like to try

2012-02-18T22:58:00.000+01:00

Time started: 19.26

Gezien: 17 februari 2012
Waar: Koninklijke Schouwburg Den Haag

Next to Normal is een musical over een op het eerste gezicht normaal gezin, de familie Goodman. Al snel blijkt dat moeder Diana (Simone Kleinsma) leidt aan een bi-polaire aandoening en daarbij last heeft van waanbeelden.

Het gezin Goodman, van links naar rechts:
Wim van den Driessche, Freek Bartels, Simone Kleinsma en Michelle van de Ven

Dochter Nathalie is 16 jaar en obsessioneel als het gaat om presteren op school en haar pianolessen. Zoon Gabe is 18, heeft het uitgaansleven ontdekt. Diane maakt zich steeds grote zorgen wanneer hij laat thuis komt. Vader Dan heeft moeite om te functioneren wanneer Diane bepaalde episodes heeft waarin ze Dan veelvuldig opbelt tijdens zijn werk.

Van links naar rechts: Rene van Kooten als Dr. Madden, Wim van den Driessche, Freek Bartels,
Michelle van de Ven, Jonathan Demoor als Henry. Zittend: Simone Kleinsma

Langzaam maar zeker wordt duidelijk dat de ouders een tragische gebeurtenis hebben ervaren. Met name Diane lijkt dit zwaar te zijn gevallen en zij strijd al meer dan een decennium tegen haar psychische problemen door middel verschillende behandel methoden. Uiteindelijk probeert ze zelfs de omstreden Electro Shock Therapy uit, waarbij elektronische schokken zouden moeten zorgen voor een verbetering van de psychische gezondheid. Het zien van een documentaire over deze behandelmethode was voor de makers de inspiratiebron voor het maken van deze musical. Een veel voorkomende bijwerking van deze methode is (tijdelijk) geheugenverlies. In Diane's geval herkent zij niet eens haar huis en dochter meer.

Na de Electro Shock Therapy probeert Diane haar geheugen terug te vinden door oude foto's te bekijken
en de herinneringen van haar man aan te horen.

De musical van Tom Kitt (muziek) en Brian Yorkey (tekst) is een aangrijpend en intrigerend verhaal dat toont dat het probleem van één gezinslid het probleem is van het gehele gezin. Geheel terecht won de originele versie van de musical de prestigieuze Pulizer Price (een prijs die niet vaak door een musical in de wacht wordt gesleept). Ook de Nederlandse versie maakt grote indruk. De kleine cast weet het publiek van begin tot eind te boeien en zet een volledig overtuigende performance neer. De hoge kwaliteit van het verhaal, de bekwaamheid van de kleine cast en de serieuze toon (hoewel er zeker ook momenten van luchtigheid en grappige momenten zijn) van de voorstelling doen mij denken aan de musical Rex, een musical van Koen en Ad van Dijk, die Joop van den Ende Theaterproducties in 2001 produceerde. Ook deze voorstelling is geproduceerd door Stage Entertainment (Joop van den Ende Theaterproducties hanteert in Nederland inmiddels ook de internationale bedrijfsnaam) en het is een verademing weer eens een voorstelling van Stage te zien waar volledig van te genieten valt (in tegenstelling tot bijvoorbeeld de zeer teleurstellende Saturday Night Fever die ik afgelopen woensdag zag).

De vormgeving is effectief, betekenisvol en draagt bij aan de sfeer en het uitdrukken van de problematiek in de voorstelling. De voorstelling is te zien tot 9 juni 2012 in verschillende theaters in Nederland. Klik hier voor de volledige speellijst.

Time ended: 22.48

Watching: The Graham Norton Show

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Roy Beusker.

One room bright and neat...

2012-02-17T17:14:00.000+01:00

Time started: 16.20

Afgelopen weekend slip voor het eerst in een goed bed tijdens een verblijf in Londen. Eindelijk een hotel in Londen waar alles het doet, alles schoon is en dat tóch betaalbaar is: Presidential Kensington Apartments. Ik ga nooit meer naar een ander hotel in Londen.

Ik verbleef op een drie persoonskamer. Dit houdt in dat er 1 tweepersoonsbed en een slaapbank in de kamer staat. Ook de slaapbank schijnt goed te liggen. Verder bevat de kamer: gratis wi-fi, een keuken incl. koelkast, vrieskast, 4 kookpitten, een mini vaatwasmachine, een oven, een magnetron, een wasmachine, een eettafel, twee balkonnetjes, een tv, een dvd speler, een telefoon en licht dat zo goed te dimmen is dat je de kamer in een handomdraai omtovert tot een thuisbioscoop.

De kamer is ingericht met IKEA meubelen en een IKEA keuken. Hoewel het er over een aantal jaar misschien uitgeleefd uitziet, zien de kamers er nu heel mooi verzorgd en bijna design uit.

In de badkamer is ook in alles voorzien. Naast de gebruikelijke douchegel, shampoo en naaigarnituur zijn ook 2 tandenborstelsets, een vanity kit (met watjes, wattenstokjes en zelfs een nagelvijl!), een douchemuts, een schoensmeer setje en body lotion aanwezig.

Wel bleek er een voeg in onze badkamer niet goed te zijn dichtgekit want de kamer een etage beneden ons kreeg last van lekkage. Hoewel dat niet echt spreekt voor de kwaliteit van het hotel toont het wel aan dat alles helemaal nieuw is.

De appartementen bevinden zich op een paar minuten loopafstand van het metrostation Earl Court. Aangezien het appartement de mogelijkheid geeft om zelf te koken is het ook fijn om te weten dat zich in de straat 3 supermarkten in verschillende prijsklasse bevinden.

Uitzicht vanaf één van de balkonnetjes

Time ended: 17.10

Nacht ziekte

2012-02-16T22:04:00.000+01:00

Time started: 17.44

Watching: Friends - The One with the Joke

Gister was ik getuige van de één na laatste voorpremière van de Nederlandse tour versie van Saturday Night Fever. Hoewel een aantal doorgevoerde veranderingen (ten opzichte van de voorstellingsreeks die in 2001 in première ging) een verbetering zijn of een verrassend effect hebben, valt er een hoop aan te merken op deze voorstelling die vrijdag in première gaat.

Joey Ferre speelt Tony Manero

Joey Ferre speelt de hoofdrol en hoewel ik zelf geen aflevering van de tv casting Sunday Night Fever heb gezien vernam ik niets dan slechts met betrekking tot de zangkwaliteiten van de winnaar. Gisteravond is me wat dat betreft alleszins meegevallen. Een paar hoge laatste noten schoot de stem van Ferre tekort. Een uitstaande microfoon doet vermoeden dat zijn microfoon tijdens ensemble nummers wordt uitgeschakeld. Desondanks heeft hij over het algemeen een prettige stem en speelt hij zijn rol ook leuk.

Vooraan Joey Ferre, links van hem in het wit Noortje Herlaar als Stefanie Mangano en in het geel de vrouwelijke
helft van het black danskoppel. Rechts van hem in het blauw Laurie Reijs als Annette en in het roze
de vrouwelijke helft van het latin danskoppel.

De voorstelling is strakker geregisseerd en duurt daarom nog maar 2 uur en 15 minuten. Ook de vormgeving van decor en kleding zijn volledig anders aangepakt dan in de vorige Nederlandse versie. Waar de vorige keer werd gekozen voor hoofdzakelijk vintage kleding is nu gekozen voor moderne kleding die alleen nog maar verwijst naar de jaren '70. Al ontbreekt het witte pak van Tony natuurlijk niet, veel jurkjes zijn veel korter dan ze in de jaren '70 zouden zijn geweest en veel kleding bevat elementen die in de jaren '70 niet voorkwamen.

Scène in de 2001 Odyssey disco. Rechts is één van de pilaren te zien van het ingenieuze decor.

Deze moderniserings trend is ook terug te zien in de choreografieën, die soms doen denken aan break-dance. In de arrangementen zijn korte momenten ingelast die meer als dance dan disco aandoen. Op slecht moment wordt er zelfs een paar teksten gerapt (waar die in de vorige versie nog gewoon werden uitgeroepen).

Het decor heeft ook een volledige nieuwe look. Grote verschuivende zuilen (waar zich soms hele kamers in bevinden) worden op multi-functionele wijze ingezet en dit is bijzonder inventief. De achtergrond bestaat uit een videomuur. De afbeeldingen die worden getoond creëren diepte en zijn functioneel. Waarneer Stage Entertainment in Miss Saigon op de video muur tijdens één moment in de voorstelling ineens een animatie toont op de muur is dat een volledige stijlbreuk en de animatie heeft daarom een vervreemdend effect dat bovendien goedkoop aandoet. Zulke fouten worden in Saturday Night Fever niet gemaakt en over het decor heb dan ook niets dan goeds te zeggen.

The Faces, de vriendengroep van Tony, met op de achtergrond de Barracuda's

Ook de vertaling van Daniël Cohen is door hem opnieuw onder de loep genomen. In de meeste gevallen zijn de veranderingen ook verbeteringen. De teksten die in de vorige versie nog in het Engels werden gezongen (veelal de titels van bekende Bee Gee liedjes) zijn nu consistenter in het Engels vertaald. Zo is 'Night Fever' nu letterlijk vertaald in 'Nacht ziekte', is 'Jive Talking' verandert in 'Glad praten' en is 'Stayin' Alive' verworden tot 'Wet van de Straat'. Als ik het goed heb opgemerkt is één lied ('Dit is mijn terrein') vervangen door een langzamer lied 'Die brug bij Broadway'. Dit vind ik een slechte beslissing. Het lied is langzaam, voegt geen nieuwe informatie toe en zorgt daarom voor het doorbreken van de spanningsboog. Aangezien dit het één na laatste lied voor de pauze is, is dit een heel vreemde keuze.

Joey Ferre en Noortje Herlaar

Het grootste minpunt van de voorstelling waren de matige acteerkwaliteiten van een groot aantal van de castleden. Laurie Reijs speelt de rol van Annette, de vrouw die verliefd is op Tony maar deze liefde niet beantwoord krijgt. Waar Claudia de Graaf in 2001 een menselijke en volwassen vrouw neerzette, maakt Reijs de keuze om van Annette een ongeloofwaardige bakvis te maken. Hierdoor staat er geen echt karakter op het toneel maar een typetje gespeeld door een dertiger die doet alsof ze 14 is. Rogier Komproe heeft de taak om een komische DJ Monty neer te zetten. Helaas mislukt dit. Hij is niet grappig en bovendien klonken alle hoge noten die hij gister zong alsof hij zijn stem kwijt was. Tuurlijk kan dat een keer gebeuren maar hij zou er verstandig aan doen om de rest van de voorstelling alle hoge uithalen een octaafje lager te zingen i.p.v. steeds opnieuw te laten horen dat de hoogte er op dit moment niet op zit. Roman van der Werff speelt de broer van Tony maar hij zit duidelijk nog niet in zijn rol. Niet alleen is zijn spel met name in de eerste akte nogal ongeloofwaardig ook zijn ietwat plat aandoende accent maakt hem ongeloofwaardig als priester. Wel speelt hij de rol van Jay Langhart, de ex van Stefanie, heel aardig. Karel Simons, die de rol van Bobby C. speelt steekt met kop en schouders boven het spel van de andere castleden uit. Hij is de enige die het voor elkaar krijgt mij als publiek te betrekken in het verhaal.

Andere opmerkelijke performances worden gegeven door het Black danskoppel en het Latin danskoppel. Met name het Latin couple, waarvan duidelijk moet zijn dat zij een danswedstrijd onterecht hebben verloren, toont een lastig maar desondanks energiek dansduet.
Tot slot rest mij een pluim uit te delen voor het orkest onder leiding van Mike Schäperclaus. Hoewel op het orkest bij voorstellingen van Stage Entertainment vaak weinig valt aan te merken viel de energie die uit de orkestbak kwam mij gister extra op.

Time ended: 21.18

Watching: Wie is de mol?

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Roy Beusker.

I'll meet you anytime you want in our Italian Restaurant.

2012-02-15T15:57:00.000+01:00

Time started: 15.14

Listening: Good Morning Baltimore - OST Hairspray

Afgelopen vrijdag at ik bij Jamie's Italian in Covent Garden in Londen (Londen kent nog minstens vijf andere vestigingen van Jamie's Italian en ook in andere Engelse steden zijn vestigingen te vinden). Alle vestigingen zijn ingericht met design lampen maar de verdere inrichting is fijn casual.

De casual sfeer, het bijzonder hulpvaardige personeel, het heerlijke eten (en drinken!) en de aangenaam geprijsde rekening vond ik voldoende reden om Jamie's Italian aan iedereen aan te raden.

Zowel ik als mijn tafelgenoten vonden eigenlijk alles wat we voorgeschoteld kregen heerlijk. Zelf ging ik voor een zoete witte wijn, het vegetarische gerecht van de dag (ravioli met onder andere aardappel, knoflook en pompoensaus) en tot slot de cheesecake. Mijn tafelgenoten kozen voor droge witte wijn, de risotto met fruit de mer, steak met salsa, special fries (heerlijk met knoflook en peterselie), de ijs bomde en de chocolade, frambozen en amaretto brownie. Waarbij elke gang zo mogelijk nog heerlijker smaakte dan de vorige.

Voor een diner met drie personen (waarbij er gemiddeld per persoon 2 goede glazen wijn, 2 glazen water, 1 (gedeeld) mandje brood, een hoofdgerecht en een nagerecht werden genuttigd) vind ik een rekening van 81 pond geen hoge rekening te noemen.

Time ended: 15.56

Wij Nederlanders zijn gesteld op ons heilige huisje

2012-02-14T01:31:00.000+01:00

Time started: 00.17

Vanavond zag ik in de Koninklijke Schouwburg de muziektheater voorstelling Wij Nederlanders. Hoewel er is gekozen voor een theatrale voorstelling zou de benaming liedprogramma naar mijn mening beter passen dan de term muziektheater. Het probleem met liedjesprogramma's of concerten die bestaan uit kleinkunst- of musicalliedjes is vaak dat het geheel aan liedjes aan elkaar moet worden gebreid. De getalenteerde cast bestaande uit Dick Cohen, Daphne Groot en Rick Sessink slaagt er in de tweede helft van het programma zeer goed in de voorstelling lekker door te laten lopen tijdens de scènes tussen de liedjes door. Helaas is dit niet het geval in de eerste helft. Voor de pauze houden de scènetjes, m.u.v. de introductie, de voorstelling ontzettend op. In het eerste gedeelte moet het publiek de scènes uit zitten om te mogen genieten van de liedjes die door het drietal uitmuntend worden gezongen en bovendien zodanig worden vertolkt dat ze de toeschouwer weten te raken. Na de pauze zijn de scènes vaak wel een leuke toevoeging omdat ze grappig of onderhoudend zijn en een vloeiend geheel vormen met de liedjes.

Scènebeelden uit Wij Nederlanders
Fotografie: Wim Lanser

Het decor bestaat uit 3 bankjes die ieder een piano pedaal voor moeten stellen en aan weerszijde van het podium staat een reusachtige pianopoot. Hoewel ik mij niet heb gestoord aan deze vormgeving vraag ik me wel af waarom hier voor is gekozen. Het mist elke functionaliteit. De poten worden in deze regie volledig genegeerd en de bankjes hadden ook een andere willekeurige vormgeving kunnen hebben. De kleding van de cast kleurt daarentegen erg mooi bij elkaar en daar lijkt beter over nagedacht (of moet ik zeggen minder ingewikkeld) dan over het decor.

Eén van de liedjes waarvan de tekst mij aansprak was 'De enkeling'. De tekst daarvan is als volgt:

De enkeling stond op tegen wel honderdduizend dingen

Hij wou niet met de massamensen mee in het gareel

Hij wenste in het slavenkoor een vrije stem te zingen

Maar voordat hij het wist, had hij een schorgeschreeuwde keel

Toen hij niet meer kon zingen, stond hij op om te gaan spreken

Tot allen die hij altijd als zijn vrienden had beschouwd

Die zeiden: ‘Wat hij zegt, is nog niet eens zo gek bekeken

Maar toch voor onze oren wel een tikkeltje te boud’

Toen hij niet meer kon spreken, stond hij op om te gaan schrijven

Hij kraste het op de muren van ons meerderheidspaleis

Opdat wij ons de slaap uit onze ogen zouden wrijven

Toen sprak er een uit aller naam: ‘Veeg uit, dit is te grijs’

De enkeling staat op, omdat hij zelf zijn weg wil kiezen

Hij vecht tegen het monster van de middelmatigheid

Hij zal zo lang hij leeft bij voorbaat elk gevecht verliezen

En als hij eindelijk opgeeft, zegt men: ‘Zo, die zijn we kwijt’

Hoewel de liedteksten van Jules de Korte veelal politiek zijn, zijn ze even zo goed tijdloos. Dit komt doordat hij (in elk geval in de voor dit programma geselecteerde liedjes) niet tegen één politieke mening ageert of een bepaald issue wil bespreken. De Korte lijkt ons vooral wakker te willen schudden en het zijn meer de houdingen die mensen aannemen tegenover de (multi-culturele) maatschappij, de kerk, de politiek of (in het geval van de politicus) de burger waar De Korte ons op wil wijzen.

Wat mij betreft had de vormgeving, qua decor, soberder gemogen. Want uiteindelijk draait de voorstelling om de liedjes van De Korte en die moeten dan ook in het middelpunt staan. Wanneer de voorstelling eindigt met het lied 'Ik zou wel eens willen weten' wordt dit schitterend benadrukt door de meerstemmige, a capella samenzang van Cohen, Groot en Sessing.

Wij Nederlanders is nog tot en met 1 april te zien in verschillende theaters. Ga naar de website voor een volledige speellijst, kaartjes of meer informatie.

Time ended: 01.11

Brown paper packages tied up with strings

2012-02-07T15:25:00.000+01:00

Time started: 15.04

Negen dagen geleden deed ik mijn eerste bestelling ooit op Etsy.com. Ik ken de site al jaren maar had nog nooit echt iets via de site besteld. Ik bestelde 2 haarbandjes bij Sunshine and Carousels. En nu negen dagen later werden ze bezorgd in deze lieve verpakking.

De korting van 30% is nog steeds geldig als je de kortingscode THIRTY invoert. Zelf heb ik me laten verleiden om een turquoise en een mosterd kleurige variant beide van fluweel lint te kopen.

Foto van Sunshine and Carousels

Time ended: 15.16

I don't mean to burst your bubble...

2012-01-21T19:03:00.005+01:00

Time started: 15:32
Listening: Be My Sailor - Zeebee

Acteurs in oude Hollywood films hebben een soort serieusheid over zich. Alsof zij hun vak nog echt serieus namen. In deze heerlijke montage kan je zien dat acteurs toen net zo reageerde als nu wanneer ze hun tekst vergeten of er iets anders mis gaat tijdens de opnames. De muziek die te horen is tussen de stukjes film door is een instrumentale versie van Jeepers Creepers.

Dit filmpje werd gemaakt door Via Margutta 51, een blog over oude films.
Time ended: 15.49
Listening: Suzy - Caravan Palace

... blue-eyed Sarah

2012-01-18T17:01:00.002+01:00

Time started: 16.16
Listening: It's De-Lovely - Robbie Williams

Eerder deed ik een review voor Radio West over Haar naam was Sarah van Tatiana de Rosnay. Vaak zijn verfilmingen, waar je het boek al van hebt gelezen, een tegenvaller. Ik hield dus mijn hart vast. Maar omdat een vriendin, die ook het boek had gelezen, had verteld dat ze het toch een goede film vond waagde ik mij er vorige week toch aan.

Mésuline Mayance als Sarah Starzinski keert in de Tweede Wereldoorlog terug naar het voormalige huis op zoek
naar haar broertje die alleen achter bleef toen Sarah en haar ouders werden opgepakt tijdens de Vel d'Hiv razzia.

Kirsten Scott Thomas als journaliste Julia Jarmond die in 2009 het huis van haar schoonouders heeft overgekocht.
Voor haar werk doet ze onderzoek naar de Vel d'Hiv razzia.

Uiteraard komen niet alle details die in het boek worden beschreven terug in de film. Maar de makers weten de wijziging van het medium goed om te zetten. Ze zijn er in geslaagd een goede afweging te maken in welke elementen te laten voor wat ze zijn en welke elementen toe te voegen om dat gemis aan te vullen. Een bijzondere maar geslaagde keuze daarin was om het verhaal van Sarah te blijven volgen. In het boek wordt de lezer op een bepaald moment alleen achtergelaten met de zoektocht van Julia. De lezer volgt Sarah's leven zelf niet meer. Alle overige informatie verkrijgt de lezer slechts door het onderzoek van Julia. In de film is er echter geen sprake van deze overgang. De kijker volgt ook de volwassen Sarah (Charlotte Poutrel), haar vertrek bij haar pleegouders, haar eerste ontmoeting met haar man en hoe haar verleden haar gevangen houdt.

Julia toont Sarah's zoon (Adain Quinn) een foto van zijn moeder als kind

Ondanks de tragisch inhoud van de film hebben schrijvers Gilles Paquet-Brenner (tevens regisseur van de film) en Serge Joncour er voor gekozen om niet te vervallen in gruwelijke beelden. Het verhaal is weerzinwekkend genoeg en behoeft geen nadruk in getoonde beelden. Er wordt vooral een sfeer neergezet door bijvoorbeeld gebruik te maken van bepaalde kleuren filters en de sfeerbijdragende muziek van Max Richter.

De volgende stills komen hier vandaan:

Naast het historisch droevige gegeven dat tragische gebeurtenissen plaats vinden om andere tragische gebeurtenissen te voorkomen komt ook de historische droevige geschiedenis van de razzia van de Vel d'Hiv in deze film naar voren. Zoals in Nederland procentueel de meeste Joden konden worden gedeporteerd doordat Nederland (nog steeds als één van de weinige landen) als een politiestaat wil bijhouden waar iedereen woont. Zo kent ook de Franse bevolking een zwarte bladzijde in de betrokkenheid bij de Tweede Wereldoorlog. Bij de Vel d'Hiv razzia waren het niet de Duitsers die de razzia uitvoerde maar de Franse politie. Bovendien besloot zij eigenhandig om naast Joodse volwassenen ook Joodse kinderen op te pakken en onder onmenselijke omstandigheden op te sluiten in het snikhete overdekte wielerstadion Vélodrome d'Hiver.
Voor wie meer informatie wil over de Vel d'Hiv razzia verwijst ik naar deze wikipedia pagina.

Time ended: 17.01
Listening: Under the Stars - The Lion King OST

Edit: Ook in andere landen in Europa werden mensen op onmenselijke wijze in een gebouw gestopt alvorens op transport te worden gezet. Hierdoor kregen de gebouwen een depot functie zodat wanneer er plaats was in een kamp direct nieuwe mensen konden worden afgevoerd. Zoals bij de Vel d'Hiv razzia het wielercomplex Vélodrome d'Hiver werd ingezet voor een paar dagen werd in Amsterdam de Hollandsche Schouwburg jarenlang ingezet als depot. In deze periode hielp de directeur van de Hollandsche Schouwburg, Walter Süskind, honderden mensen (vooral kinderen) ontsnappen en onder te duiken. Sinds 19 januari draait de film Süskind in de bioscoop. Deze film verhaalt over de gebeurtenissen die plaatsvonden in de Hollandsche Schouwburg tijdens de Tweede Wereldoorlog en gaat met name over Süskind's rol hierin. De schouwburg heeft na de oorlog nooit meer de functie van theater vervult en is sinds 1963 een monument dat dient als gedenkplaats. De Hollandsche schouwburg is ook te bezoeken. Voor meer informatie daarover verwijs ik naar www.hollandscheschouwburg.nl.

Let's fly away

2011-12-23T13:53:00.000+01:00

Time started: 22.23
Watching: How NOT to Live Your Life

Vanaf 26 december zend Net 5 de serie Pan Am uit. Eerder was het gehele eerste seizoen al te zien op de BBC en uit ervaring dat de serie een must see is voor de liefhebber van vintage. Pan Am speelt zich af in de jaren '60 van de vorige eeuw. Naast de romantische verhaallijntjes, bestaat de verhaallijn voor een groot deel uit de perikelen rondom 1 van de stewardessen die geheim agent wordt. Als stewardess die de hele wereld over reist is zij bij uitstek geschikt voor deze functie. Wanneer haar runaway bride-zus besluit om ook stewardess te worden bij Pan Am worden haar opdrachten als geheim agent soms een stuk lastiger om te volbrengen. Volgens ABC (die de serie maakte) gaat de serie vooral over sterke vrouwen maar dat is mijns inziens een beetje een politiek correct kapstokje dat Pan Am helemaal niet nodig heeft om zich te bewijzen.

1. Jurk van Hitherto via BHLDN 5. Paarse jurk van Dorothy Perkins
2. Pumps van Unique-vintage.com 6. Lila 1950s Penney's nylon handschoenen via Ruby Lane.com
3. Peep-toes van Laura Dols 7. Aubergine lint van LaDress.com
4. Pumps van Ruche 8. Paarse pumps van Söfft

Links Christina Ricci en rechts Kelli Garner

1. Witte handschoenen van Unique-vintage.com
2. Wit/groene jurk van Dorothy Perkins
3. Zwarte pumps van Unique-vintage.com
4. Groen/zwarte tas van Unique-vintage.com
5. Groene japon van Dorothy Perkins
6. De exacte broche uit de serie komt van Dandelion Vintage waar een groot aantal
kledingstukken en sieraden werd aangeschaft om de serie aan te kleden
7. Aqualine pumps van Something Bleu via BHLDN

1. Grijze handschoenen van Debenhams
2. Bruin/grijs/framboze jurk van Ruche
3. Zwart tasje van Laura Dols
4. Grijze schoenen van Chia Mihara

Time ended: 13.50

Saturday night at the movies

2011-12-19T15:51:00.000+01:00

Time started: 13.02

Listening: Luisterboek The Cherry Orchard (Anton Tsjechov) van LibriVox recordings

Bij Blokker bestelde ik vorige week 5 nieuwe DVD's, te weten Lost in Austen, Dorian Grey, From Time to Time, Harry Potter and the Half-Blood Prince en The Duchess.

Lost in Austen (4 DVD box)

€6,99

In Lost in Austen wordt Amanda Price, terwijl ze voor de 100ste keer Pride and Prejudice leest, opgeschikt door een bezoek van Elisabeth Bennet (hoofdpersoon in Jane Austen's Pride and Prejudice) die door een deur in haar badkamer haar leven binnen stapt. Via diezelfde deur kan Amanda zo het 19de eeuwse Longbourne binnen stappen. Ze is slechts van plan even een kijkje te nemen tot dat de deur dicht valt en niet meer lijkt te kunnen openen. Amanda ziet het als haar taak om, ondanks dat Elisabeth is achtergebleven in het heden, er voor te zorgen dat het plot van haar favoriete boek niet verandert. Maar als Mr. Bingley voor Amanda valt en Jane daarom het huwelijksaanzoek van Mr. Collins aanvaart lijkt het romantische slot van Pride and Prejudice voor goed verdwenen.

Als fan van kostuumdrama's en van Pride and Prejudice in het bijzonder vond ik de vier delige serie erg vermakelijk. Sommige verwijzingen naar de BBC verfilming van P&P uit 1992 zullen misschien niet helemaal overkomen bij de Nederlandse kijker. In de UK ontstond een ontzettende hype rondom Colin Firth die de mannelijke hoofdrol speelde en sindsien door de vrouwelijke bevolking werd beschouwd als een sexsymbool. Maar in Nederland was die hype er niet en dat was bijvoorbeeld ook te merken aan Nederlandse reacties op Bridget Jones' Diary. Maar net als Bridget Jones' Diary is Lost in Austen ook erg romantisch en grappig zonder Britse achtergrond.

Dorian Grey

€9,99

Al maanden staat dit bericht klaar om posten maar nog steeds heb ik Dorian Grey niet kunnen zien. Daarom plaats ik nu, bij gebrek aan eigen ervaring, de tekst die achter op de DVD staat:
"De jonge Dorian Grey (Ben Barnes) wordt opgenomen onder de vleugels van Lord Henry Wotton (Colin Firth) die hem kennis laat maken met de dubieuze genoegens van het leven in Londen. Wanneer Dorian een ongelofelijk realistisch portret van zichzelf ziet, zweert hij alles te doen wat nodig is om de rest van het leven er zo jong en knap uit te zien als op het schilderij. Zijn nieuwe levensstijl krijgt al snel veel aandacht en Dorian ziet zichzelf steeds verder wegglijden in een extravagante wereld van zonden en seks. Door zijn slechte gedrag wordt hij gedwongen het land te ontvluchten. Als hij 25 jaar later terugkeert ziet hij er, tot verrassing van zijn oude vrienden, precies hetzelfde uit. Het schilderij heeft daarentegen monsterlijke vormen aangenomen. Lukt het Dorian, om achtervolgd door paranoia en angst, te ontsnappen aan zijn leven en vindt hij eindelijk liefde en verlossing?"

Dorian Grey speelt zich af in 19de eeuws Engeland en is gebaseerd Oscar Wilde's roman The Picture of Dorian Grey.

From Time to Time

€4,99

From Time to Time is gebaseerd op Lucy M. Boston's boek The Chimneys of Green Knowe. De film is het Engelse speelfilmdebuut van Carice van Houten. Opvallend is dat Carice op de DVD voor de Nederlandse markt de plaats naast Maggie Smith inneemt. Het jongetje op de voorgrond is op de Nederlandse hoezen met haar van plaats geruild. In 1944 wordt een jongen naar zijn oma op het platteland gestuurd in verband met de gevaren van de oorlog. Zijn oma bewoond een landhuis en al snel ontdekt de jongen dat geesten in het huis hem een verhaal willen vertellen. In tegenstelling tot wat je zou denken is dit geen horrorfilm. De geesten hebben geen kwaad in de zin. Ze tonen hem enkel stukjes uit de geschiedenis van het huis en vragen soms om zijn hulp.

Ondanks dat de cast wordt aangevoerd door ras acteurs als Maggie Smith en Timothy Spall (beide o.a. ook te zien in de Harry Potter films) lijken de makers te hebben gekampt met een klein budget. Special effects komen wat goedkoop over en ook qua regie leek er sprake van tijdgebrek aangezien ik Carice van Houten menigmaal (lees: altijd) overtuigender heb zien acteren.
Het verhaal is desalniettemin zeer spannend. Het slot stelt welliswaar een beetje teleur maar de reis er naar toe is zeker het bekijken van de film waard. Al was het maar omdat het leuk is om Carice van Houten eens in een kostuumdrama te zien (haar karakter is een vorige bewoner van het landhuis die in de 19de eeuw haar juwelen verloor tijdens een verwoestende brand).

Harry Potter and the Half-Blood Prince

€9,99

Na het zien van Harry Potter and the Order of the Phoenix (mijns inziens met stip de slechtste Harry Potter film ooit gemaakt) kon HP and the Half-Blood Prince onmogelijk nog meer tegenvallen. Misschien had ik alle hoop wel opgegeven op een goede HP film en was dat de reden waarom ik deze film behoorlijk goed te pruimen vond. Ik moet zeggen dat ik de dood van 1 van de belangrijkste hoofdpersonen duidelijk hartverscheurender ervoer tijdens het lezen. Maar men had duidelijk zijn best gedaan en scène waarin een groep mensen zijn toverstokjes als kaarsjes laat branden gaf me zelfs een brok in mijn keel. Toch; van de boekenserie heb ik het meest genoten van boek 3, HP en de gevangene van Azkaban en dit deel (6). Waarbij deel 6 net iets meer voorsprong heeft vanwege het zo prachtig beschreven einde en de grotere politieke lading. Dit boek is echter niet beter in beeld gebracht dan boek 3. Dat vind ik toch een beetje getuigen van een incapabele regisseur als je bedenkt dat boek 3 over jongere kinderen gaat en daarmee ook nog net iets minder diepgang, duisternis en politiek in zich draagt.

The Duchess

€5,99

The Duchess portretteert Georgiana Spencer (Keira Knightley) vanaf haar huwelijk met de Duke of Devonshire genaamd William Cavendish, waardoor zij de Duchess of Devonshire werd. Ze voelt zich eenzaam in haar liefdeloze huwelijk met haar afstandelijk echtgenoot (Ralph Fiennes) en is blij om een vriendin te vinden in Bess Foster (Hayley Atwell). Bess wordt mishandelt door haar man en Georgiana probeert haar in bescherming te nemen. William krijgt daarop een relatie met Bess, zijn zoveelste buitenechtelijke relatie. Georgiana stemt erin toe om met zowel haar man als zijn minnares in één huis te wonen en ze voedt de dochter die William eerder bij een dienstmeid verwekte op alsof het haar eigen dochter is. Desondanks verbied William haar om haar relatie met Charles Grey (2nd Earl Grey, de man die z'n naam aan de bekende thee gaf) voort te zetten. Het buitenechtelijke kind dat zij ter wereld brengt moet ze gedwongen afstaan aan de ouders van Charles.

Ondanks haar ongelukkige familie leven wordt ze gezien als een stijlicoon en staat ze bekend als een politiek geëngageerde vrouw omdat ze campagne liep voor The Whig Party.

Links: Georgiana Cavendish door Joshua Reynolds (1775)
Midden: Georgiana Cavendish door Thomas Gainsborough (1787)
Rechts: Elizabeth 'Bess' Foster door Joshua Reynolds (1787)

Time ended: 14.31

Dancing on the edge tonight

2011-12-15T21:58:00.000+01:00

Time started: 20.50
Watching: Kiss Kiss Bang Bang

Als onderdeel van het Dancing on the Edge festival zag ik de voorstelling Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran. Eén van mijn recensies is gepubliceerd op de review website 8 weekly.

Sabri Saad Al Hamus en Tim Linde in Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran

De voorstelling Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran is een toneelbewerking van de roman van Eric-Emmanuel Schmitt. Dit prachtige verhaal is inmiddels een geliefde titel op de boekenlijst van middelbare scholieren. Het boek kwam uit in 1999 en in 2003 volgde een verfilming. Nu is er ook een theatervoorstelling is - van Theatergroep DNA - kan eenieder voor een eerste kennismaking met deze mooie vertelling kiezen uit zijn favoriete medium; theater, film of literatuur.

In het Parijs van de jaren zestig leidt de twaalfjarige Joodse Mozes (door Ibrahim Momo genoemd) een eenzaam bestaan. Zijn moeder is vlak na zijn geboorte vertrokken en zijn vader communiceert alleen met Momo door hem te commanderen. Momo kookt voor zijn vader, doet het huishouden en koopt de boodschappen bij de winkel van de islamitische meneer Ibrahim. Van zijn vader krijgt Momo te weinig geld en daarom steelt hij ook conservenblikken uit de winkel. De jongen en de winkelier raken aan de praat en er ontstaat een vriendschap die ontaardt in een vader-zoonrelatie.

Schrijnend aan dit verhaal is de boodschap die het uitdraagt. Vandaag de dag, twaalf jaar na het verschijnen van de roman, zijn religieuze bevolkingsgroepen niet dichter naar elkaar toe gegroeid, zoals het verhaal probeert te stimuleren, maar juist nog verder van elkaar af komen te staan. Wat opvalt zijn de uitspraken die zich afzetten tegen het denken in hokjes. De hoofdpersonages zijn herhaaldelijk bezig te ontkennen wat hen van buitenaf wordt opgelegd. Zo wil Mozes de bijnaam Momo in eerste instantie niet accepteren. Als zijn moeder naar hem op zoek is ontkent Momo dat hij haar zoon is en Ibrahim geeft aan geen Arabier te zijn. Wat de voorstelling daarmee vooral duidelijk lijkt te maken is dat het denken in hokjes maakt dat mensen vooroordelen hebben en zo vriendschap in de weg staat.

Tim Linde en Saar Vandenberghe in Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran

Sabri Saad El Hamus zet op een ontroerende manier de wijze maar even zo goed menselijke meneer Ibrahim neer. Ook Saar Vandenberghe weet te raken in haar verscheidene rollen. Matthijs Vos, die verantwoordelijk is voor de muziek, mag niet ongenoemd blijven. Zijn muziek bepaalt in hoge mate de sfeer en is daarom een belangrijke ‘speler’ in deze toneelbewerking.

De ‘maar’ van deze voorstelling schuilt in de acteur die de rol van Momo gestalte geeft. De 21-jarige Tim Linde speelt de rol van de 12-jarige jongen. Zijn jonge leeftijd lijkt vooral tot uiting te moeten komen in slordigheid: onverzorgde kleding en een nonchalante tekstbehandeling. Veel teksten komen daarom op dezelfde vlakke manier over het voetlicht en dit maakt de jonge acteur ongeloofwaardig. Desalniettemin is het een verrijking om kennis te maken met de geschiedenis van meneer Ibrahim en Momo. De voorstelling is daarom, in het bijzonder voor mensen die dit werk van Schmitt nog niet kennen, zeker een aanrader.

Meneer Ibrahim en de bloemen van de Koran is t/m 29 februari 2012 te zien in diverse theaters in Nederland.

Time ended: 20.59
Watching: How I Met Your Mother

Once Upon a December

2011-12-13T17:39:00.000+01:00

Time started: 15.55
Listening: Satan Takes a Holiday - Jack Malmsten

De tradities van kerstkaartjes en kerstcadeautjes zijn ontstaan in de victoriaanse tijd. Eerst waren dit cadeautjes die eenvoudig te maken waren, later kwamen er speelgoed winkels en met de groeiende populariteit van de warenhuizen in het midden van de 19de eeuw werden de cadeaus exorbitanter. Eén van de favoriete cadeautjes in victoriaans Engeland waren de Toy Theatres. Papieren miniatuur theaters compleet met decors en poppetjes.

De BBC heeft naar aanleiding van het programma Victorian Christmas een gratis Toy Theatre uitgegeven. Het is een echt victoriaans Pollock's To Theatre. Pollock werd beroemd met zijn miniatuur theatertjes en was de laatste printer van Toy Theatres. Instructies om dit theater in elkaar te zetten staan in het bestand maar zijn uitgebreider te vinden op deze pagina van de BBC.

Cinderella Toy Theatre | Trentsensky Toy Theatre | English Toy Theatre 1850

Een ander gratis te downloaden Toy Theatre is hier te vinden. De meeste onderdelen zijn hiervan zelf in te kleuren. Het is een Toy Theatre voor de productie Miller Maid en bevat het decor, de poppetjes en zelfs het script. Het theatertje (inclusief orkestbak) zelf is hier te downloaden.

Ten slotte een Frans Petit Théatre dat hier te downloaden is.

Bij Le Petit Tom is een catwalk Toy Theatre te koop. Op amazon.co.uk zijn Toy Theatres te koop van o.a. De notenkraker, Peter Pan, De schone slaapster, Sneewwitje, Dracula, De tovenaar van Oz, Assepoester (waarschijnlijk die op de eerste afbeelding in deze blog) en Het zwanenmeer.

Catwalk Toy Theatre

Detail van catwalk Toy Theatre

In Nederland heeft het Toy Theatre nooit echt populariteit gekend maar toch was er recentelijk een Toy Theatre te vinden in elke plaatselijk HEMA. Een heus Jip en Janneke theater met een winter tafereel.

Jip en Janneke Toy Theatre uitgebracht n.a.v. Jip en Janneke de mjoeziekul.
Te koop bij de HEMA.

Een letterlijk Toy Theatre: Cookie Dolls via Twopence Coloured

Het Engelse Benjamin Pollocks Toyshop verkoopt nog Toy Theatres. Mocht je geen zin hebben in knip en eventueel plak werk dan kan je voor €3,99 ook aan de slag met de Pollock's Toy Theatre iPad app.

Pollock's Toy Theatre iPad app

In de zomer speelt Phoenix Papieren Theater voorstellingen met een 100 jaar oud papieren theater. De voorstellingen vinden plaats in Utrecht.

Phoenix Papieren Theater

Scènebeeld uit de voorstelling Hans en Grietje

Time ended: 17.25
Listening: Boogie Woogie Bugle Boy - The Andrews Sisters

't is nooit goed of het deugd niet

2011-10-27T21:35:00.023+02:00

Time started: 16:50

Listening: One Short Day - Original Broadway Cast Wicked

Gister mocht ik getuige zijn van de eerste try-out van de Nederlandse productie van Wicked. Allereerst mijn welgemeende complimenten aan Stage Entertainment. De afgelopen jaren maakt Stage producties waar ongekend veel op aan te merken viel. Ik hield mijn hart dan ook vast toen ik hoorde dat Stage Wicked naar Nederland ging halen. Ik had deze voorstelling in Londen gezien, had daar enorm van genoten en was bang dat Stage daar een 'eigen versie' van zou gaan produceren. Deze eigen versies betekenen vaker wel dan niet dat de voorstelling daar slechter van wordt. De afgelopen jaren draaide de meeste theater bezoeken bij een voorstelling van Stage Entertainment uit op een teleurstelling. Na een korte toespraak van Roel Vente ving de voorstelling aan en bleek niets minder waar. Wicked is de beste voorstelling die Stage in jaren heeft neergezet.

Wicked, The Life and Times of the Wicked Witch of the West is een boek van Gregory Maguire. (Er zijn op dit moment 4 delen in zijn The Wicked Years serie: Wicked, Son of a Witch, A Lion Among Men en Out of Oz) Op deze roman is de musical van Stephen Schwartz en Winnie Holzman gebaseerd. Het verhaal van Gregory Maguire is van zeer hoog niveau. Met een gelaagdheid die maakt dat verschillende publieks groepen op verschillende manieren van het verhaal kunnen genieten. Naast deze gelaagdheid is het verhaal ook heel veelzijdig in de zin dat het verhaal komisch, romantisch, spannend, politiek, verrassend en ook triest is.

In Wicked wordt het verhaal vertelt dat vooraf ging aan De tovenaar van Oz. Elphaba, die later de kwade heks van het westen wordt genoemd, wordt geboren met een groene huid en wordt daarom door iedereen gemeden. Wanneer zij door een samenloop van omstandigheden haar studentenkamer moet delen met de populaire Galinda en het hoofd van de school haar natuurtalent voor tovenarij ontdekt lijkt zij haar plek in de maatschappij te hebben gevonden. Langzaam maar zeker ontdekt zij dat sommige bevolkingsgroepen in Oz worden achtergesteld. Wanneer zij hier tegen in opstand komt wordt zij door de tovenaar van Oz uitgeroepen tot staatsvijand.

Wat in de musical wel een beetje jammer is dat de tweede akte een aantal nummers bevat waardoor het verhaal echt compleet wordt stilgezet. Dat zijn op zich mooie liedjes maar de eerste akte raast echt voorbij en je zit op het puntje van je stoel. Door nummers als 'Wonderful' en 'As Long as You're Mine' verloopt de tweede akte een stuk minder spannend.

Verschillende uitgaven van Gregory Maguire's Wicked, The Life and Times of the Wicked Witch of the West

Daarnaast is het zien van de vormgeving al voldoende om te kunnen spreken van een leuk uitstapje (al zou dat op zich zelf denk ik niet voldoende zijn om me deze ticketprijs te doen betalen). De decors en kostuums zijn heel fantasievol en vaak ook verrassend. Met veel victoriaanse en steampunk invloeden is het ene na het andere prachtige plaatje te bewonderen.

De steampunk uitstraling van het dekor is al te zien aan het voordoek en de omlijsting van het toneel.

Willemijn Verkaik is al enkele jaren 1 van Neerlands beste vocalisten/musicalartiesten. In 2004 zag ik haar voor het eerst (toen ze de vrouwelijke hoofdrol vertolkte in de musical Eternity) en ik was direct onder de indruk van haar letterlijk onvoorstelbaar grote vocale talent. De 80 euro die het kost om een eersterangs kaartje voor Wicked te krijgen zijn het alleen al waard om dit talent te mogen zien optreden. (Helaas loop je altijd de kans dat zij een avond niet speelt en daarom was ik extra blij dat ik bij de eerste try-out kon zijn.)

Willemijn Verkaik als Elphaba

Daarnaast was het komisch talent van Chantal Janzen echt glorieus maar desalniettemin zou ik het prettiger hebben gevonden als er in de casting was gekozen voor een hoge sopraan. Janzen zingt het aardig maar echt mooi zingt ze haar hoge partijen niet. (Nog daargelaten dat ik sterk het gevoel had dat haar hoge noten in het openingsnummer op click-track stonden.)

Jim Bakkum speelt Fyero. Ik ben bepaald geen fan van de goede man. Maar aangezien zijn zangpartijen vooral poppy is brengt hij het er vocaal nog redelijk vanaf. Ook zijn spel vond ik geloofwaardig en deed zeker geen afbreuk aan de voorstelling. Wel zou hij nog iets mogen doen aan zijn dans skills maar het gemiddelde uitgaanspubliek zal zich daar niet aan storen.

Dan mijn grootste angst. Wicked is vertaald door Martine Bijl. Wat ik tot nu toe aan vertalingen van haar heb gehoord stemde mij op zijn zachtst gezegd niet bepaald positief. Vaak vond ik de teksten niet goed klinken op de muziek en bovendien regelmatig plat, schunnig en daarmee ook niet grappig zoals dat de bedoeling was geweest. Nu voor het eerst zijn er ook voorbeelden waarvan ik vind dat Martine Bijl het goed heeft vertaald (meestal kan ik echt alleen kritiek uitten op haar vertaal werk). Hoogtepunt vond ik de Gooise 'r' die ze inbracht in 'Popular' en (al vraag ik me af of zij dit ook grappig bedoeld heeft, maar ik heb minstens een halve minuut blauw gelegen) de Ozdust Ballroom die zij vertaalde in Ozdorp Disco. Iedereen die iets weet over de buurt Osdorp in Amsterdam zal begrijpen dat de truttigheid van het woord disco nogal een contrast vormt met deze wijk. Wat deze vertaling echter wel net iets makkelijker maakte is het feit dat de inwoners van Oz een heleboel niet bestaande woorden gebruiken (denk aan 'supercalifragilisticexpialidocious' uit Mary Poppins). Wat je als vertaler natuurlijk heel wat meer vrijheid geeft dan bij een normale vertaling. Helaas waren er ook weer tenenkrommende vertalingen te vinden. Met name de slechte vertaling van de liederen 'No Good Deed' en 'I'm not that girl'. De slot noot van 'No Good Deed' is ten eerste op een klinker die niet te belten is en bovendien is de laatste zin door de vertaling niet te verstaan. "No good deed goes unpunished" is vertaald als "'t is nooit goed of het deugt niet". Dit klinkt heel lelijk en heeft dan ook nog eens niet dezelfde betekenis. De reprise van 'I'm not that girl' was op zich ok maar van de eerste 'I'm not that girl' vroeg ik me werkelijk af of de kromme zinnen wel duidelijk maakte waar het lied over ging.

Tot slot mijn grootste kritiek op (de marketing rondom) Wicked. De volgorde van namen op de posters van Wicked is echt naar. Ik begrijp dat Chantal Janzen en Jim Bakkum bekendere namen zijn in Nederland. Maar Willemijn Verkaik draagt de gehele show en is bovendien sinds een aantal jaren 1 van Neerlands beste vocalisten (of ze nou bekend of onbekend is). Dat maakt dat zij als eerste naam op de posters zou moeten staan, hoe bekend de anderen ook zijn.

Time ended: 19:40

Watching: Intolerable Cruelty

Note: tijdens mijn google poging naar de Nederlandse poster vond ik deze paper dolls op DeviantArt. De pagina van de maker, Cory Jensen, vind je hier.

Het geheel bestaat uit 4 pagina's:

The movie in my mind

2011-10-21T13:39:00.009+02:00

Time started 12:15

Tijdens de try-out periode (om precies te zijn op 13 september 2011) mocht ik een kijkje nemen bij de revival van de Nederlandse versie van Miss Saigon. Vooropgesteld advies aan een ieder die Miss Saigon nog nooit eerder heeft gezien; hou je van musicals, muziektheater of van mij part van theater of muziek in het algemeen (jep, iedereen was waarschijnlijk hetzelfde aantal mensen geweest) zorg dat je Miss Saigon te zien krijgt. Tegen een ieder die net als ik ooit de musical heeft aanschouwd in Scheveningen en er over denkt om nogmaals te gaan in Utrecht zou ik willen zeggen; denk er nog eens over na. Nu zag ik de musical tijdens de try-outs en natuurlijk mag er dan iets mis gaan. Dat de geluid niet prettig stond afgesteld en dat er iets mis ging met een roze lichtje dat oranje moest worden bijgedraaid is ook niet iets waar ik me zorgen over kan maken tijdens een try-out.

Ton Sieben als Chris en Na-Young Jeon als Kim.

Ook over het spel, zang of dans zal ik niet klagen. Zoals gezegd was het geluid niet prettig afgesteld maar dat is dan ook waar ik de slechte verstaanbaarheid aan wijt en niet aan articulatie van de spelers (sterker nog het ensemble klinkt behoorlijk Nederlands vergeleken met de cast die in het Circustheater te horen was, al is het een vreemde gewaarwording na 13 jaar naar het originele Nederlandse castalbum te hebben geluisterd). Bovendien zijn de bovengenoemde spelers ex-klasgenoten van mijn ex-klasgenoten en collega's en wordt John gespeeld door een vriend van mijn voormalig rij-instructrice dus voor ik een bevooroordeeld review over deze spelers geef zal ik er alvast vanaf zien.

Een grote(re) bron van ergernis was hoe dan ook de manier van staging, enscenering en regie.

Om te beginnen met de staging. Alle liefdesscènes tussen Kim en Chris waren op een heel onzinnige manier geplaatst. Zo waren er zoenscenes op een trap en half op een tafel. Die plaatsing zorgde ervoor dat de opbloeiende liefde vooral nogal ongemakkelijk was voor de twee geliefde. Als dit de scènes zijn waardoor je medeleven moet voelen als de geliefde uit elkaar worden gehaald, dunkt me dat het niet de beste strategie is om te tonen hoe ongemakkelijk de twee zich voelen.

Dan de enscenering. Eén van de meest cruciale liefdesscènes (hierin wordt het de kijker duidelijk dat Chris iets voor Kim voelt) wordt gespeeld op het rechter zijbalkon. Vanaf mijn plaats (eerste rang op rij 7) werd het zicht op deze scène ontzettend belemmerd door de balustrade van dit balkon. Nogal frustrerend lijkt me voor een bezoeker die de volledige prijs (tussen de 65 en 110 euro voor de eerste rang) voor zijn eersterangs kaartje heeft betaald.

Ton Sieben als Chris hier leunend op de balustrade die het voor een groot deel van het publiek op de eerste rang
behoorlijk lastig maakt om 1 van de meest cruciale scènes te volgen.

Op onderstaande foto rechts onder zijn aan de zijkanten ook twee vrouwen in de lucht te zien. Zij staan op balkons die de gehele show op het toneel staan. Dit maakt dat het toneelbeeld er altijd erg vol uitziet. In een scène als deze is dat niet storend. Het is in de scène in Bangkok juist de bedoeling dat het toneel er vol uitziet. In deze revival is er echter voor gekozen om het podium altijd overvol te laten zijn en deze keuze vind ik erg jammer. In de vorige Nederlandse versie, in Scheveningen, was het podium juist vaak erg leeg. Scènes speelde zich af op een klein eilandje in het midden van het podium. En dit verbeelde naar mijn mening juist het desolate gevoel dat Chris en later ook Kim voelen. Precies dat gevoel, dat in 'Waarom God' wordt beschreven door Chris, kwam op die manier ook tot uitdrukking in het decor.

Links boven: Ton Sieben en Brigitte Heizer als Chris en Ellen. Links onder: Na-Young Jeon als Kim
Rechts boven en onder: foto's van een niet Nederlandse productie maar wel met hetzelfde decor.
Rechts: boven Dreamland, onder Bangkok.

Dan tot slot de regie. Regisseur Laurence Connor vond het blijkbaar noodzakelijk om de regie rauwer te maken. In de handelingen is terug te zien dat de GI's schunniger doen (er worden letterlijk seksuele handelingen uitgebeeld met de dames tijdens 'Heet als de zon is Saigon'), de hoeren zijn schaarser gekleed en vrijwel iedereen doet platter en grover dan in de vorige versie. Behalve Kim en Chris, maar aan het eind van de voorstelling had ik eigenlijk ook ergens het vage gevoel alsof Chris niet aanwezig was geweest. Iets wat ik overigens niet wijt aan de acteerkwaliteiten van Ton Sieben, die ik eerder zag in Spring Awakening en Cyrano.

Maar zoals ik al zei, het was een try-out. Mocht ik de voorstelling nog een keer zien volgt er zeker een up-date. Miss Saigon is nog t/m 1 april 2012 te zien in het Beatrix Theater in Utrecht.

Time ended: 13.32

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Roy Beusker.

I belong to London... Canterbury... and Bath...

2011-10-19T23:20:00.001+02:00

Time started: 13.07

Deze zomervakantie bracht ik door in het Zuid-Oosten van Engeland. Een aantal maal hebben we een bezoek gebracht aan historische locaties (denk: kastelen, landgoederen, plaatsen waar een oorlog is uitgevochten). Vaak zijn deze plaatsen door English Heritage omgetoverd tot een museum (zonder afbreuk te doen aan de locatie) en sinds kort is er niet alleen een kortingspas voor UK citizens maar ook voor vakantiegangers. Dit is de overseas visitors pass die je kan kopen (vanaf 21 pond ) bij je eerste bezoek aan 1 van hun locaties. Je kan een kaart kopen voor zowel 1 als 2 weken en voor 1 persoon, 2 personen of voor de hele familie. De locaties verschillen flink in toegangsprijs maar vanaf 3 bezoeken heb je het geld uit de pas meestal terug verdient. (Locaties van English Heritage zijn o.a. Dover Castle, Downe House (het huis van Charles Darwin), Lullingstone Roman Villa, Eltham Palace and Gardens (Art Deco landhuis), Stonehenge, Site of the Battle of Hastings). Bij binnenkomst krijg je op veel plaatsen een audio tour, welke ook vaak een Nederlandse versie bevat.

Wij gingen ook een weekend naar Bath (waar je overigens niets van English Heritage vind, The Roman Baths b.v. zijn dus niet vrij te bezoeken met de pas) en London (waar wel een aantal locaties te vinden die ook zeker de moeite waarde zijn).

Stonehenge

Bath

Roman Baths

Site of the Battle of Hastings

In de tuin van Downe House

De kas in de tuin van Downe House. In het huis zelf mochten geen foto's worden gemaakt.
Binnen werd je met een audio tour het huis rond geleid en werd vertelt
over Darwin's leven, gezin en werk.

Ook bezochten we twee winkelcentra: Bluewater (vanuit de reis van Dover naar Londen gezien ligt dat net voordat de Londonse files beginnen) en Ashford Outlet. Over Ashford Outlet kan ik eigenlijk kort zijn. Het stelt weinig voor. Het aantal winkels is klein, de kortingen zijn niet schrikbarend. Er zijn te veel winkels die te duur serviesgoed (en andere kleine keuken benodigdheden) verkopen. De winkels zijn klein. Er zijn wel een stuk of 3 boekenwinkels die echt heel goedkoop zijn en waar (maar dan moet wel echt goed zoeken) ik dan ook echt iets heb gekocht. Maar verder was het niet noemenswaardig. Wij waren er op een beetje regenachtige dag en dat hielp niet echt. Want ondanks dat je niet in de regen loopt tijdens het winkelen is het geheel buiten.

Daarentegen: als je van winkelen leuk vind dan is Bluewater wel een echte aanrader. Zeker voor een shoppingmall ziet het er mooi uit, er is een groot en divers aanbod aan winkels en je kunt er op tal van manieren heerlijk eten. Mijn favorieten zijn YO!Sushi, Cadbury Cocoa House (voor een afternoon tea) en Krispy Kreme. Krispy Kreme maakt (op de locatie in Bluewater in elk geval) de doughnuts vers in de winkel waardoor ze op geen enkele manier lijken op de doughnuts zoals je ze bij b.v. de Albert Heijn ziet liggen. Ik hou dan ook helemaal niet van doughnutsen. Maar toen mijn gezelschap me er van overtuigde er toch 1 te proeven wist ik niet wat ik at. Hemels! De gehele doughnut lijkt in je mond te smelten als ze zo van de band komen rollen. En nu ben ik haast een doughnutfan (van de verse van Krispy Kreme dan).

Time ended: 15.05

Mea Maxima Culpa

2011-10-10T18:59:00.011+02:00

Time started: 14.55 (6 juni 2011)

Dat Mea Culpa een bijzondere voorstelling zou worden bleek al bij binnenkomst. Voor de ingang van het gebouw waarin onder andere het Muziektheater is gevestigd was nogal wat, enigzins zenuwachtig aandoende, politie aanwezig. De meeste logische route naar de zaal werd verspert door een man die op een tamelijk onaardige manier liet weten dat we om moesten lopen. Eenmaal in de zaal aangekomen hoorde ik een toeschouwer achter mij zeggen: "moeten wij nu ook gaan staan?" Een begrijpelijke reactie aangezien zojuist het 1ste balkon op was gestaan omdat Koningin Beatrix de zaal was binnen getreden. Kort daarop volgend stond ook het publiek rondom mij op (inclusief de vrouw die zich zojuist nog afvroeg of ze op moest staan).

Niet wetende dat de koningin in principe elk jaar de openingsvoorstelling van het Holland Festival bezoekt hadden mijn vader en ik ons al afgevraagt waarom er buiten politie stond en of het Holland Festival wellicht een terroristisch doelwit zou kunnen zijn. Ondanks de logische redenering dat de politie aanwezig was in verband met de aanwezigheid van de koningin (of juist dankzij de eerder bedachte verklaring) bekroop mij binnen tien minuten na aanvang het gevoel dat deze voorstelling een ingeleide was naar een bom die het muziektheater op zou blazen. Op zijn minst had ik het gevoel dat de opera van Christoph Schlingensief mij probeerde aan te zetten tot zelfmoord.

In de eerste plaats wist de voorstelling binnen een half uur een hoofdpijn bij mij aan te wakkeren door een constante stroom aan informatie die door verschillende kanalen voordurend over mij werd uitgestort. Naast de, overigens prachtige, muziek en de performance van de spelers, was er een ronddraaiend decor, een voortdurende projectie van beelden (soms zelfs twee tegelijk) op dat decor en dan uiteraard nog de boventiteling in zowel het Duits als het Nederlands. Ondanks deze vele signalen is het Schlingensief wel gelukt om de muziek de boventoon te laten voeren. Zeer bombastische en ik zou haast zeggen epische klanken duidde er steeds weer op dat deze voorstelling vooral zijn publiek angst aan probeerde te jagen.

Ook geschreeuw van de zangers, geprojecteerde beelden waarop een vleermuis en een vis worden mishandelt en de thema's die in de tekst aan bod komen leiden tot bangmakerij.

Die thema's zijn de achtergestelde positie van Afrika, oorlogen, schuld, de wil te leven of eigenlijk de wil te sterven en zoals in vrijwel elk nieuwsbericht is genoemd de dodelijke ziekte van maker Schlingensief. Ik ben van mening dat de voorstelling vooral duidelijk probeert te maken dat je niet moet luisteren naar praatjesmakers. Dat je niet moet luisteren naar mensen waar naar wordt geluisterd omdat ze een bepaalde status hebben en niet om hun expertise, zoals doktoren die maar wat aanrommelen, religieuze leiders en de koningin.

De openingsvoorstelling van het Holland Festival: Mea Culpa van Christoph Schingensief

Enige tijd later zag ik nog een voorstelling vanuit het Holland Festival. Ditmaal betrof het Before I Sleep. De ervaring met Mea Culpa had tot gevolg kunnen hebben dat het de eerste en de laatste voorstelling op het Holland Festival was die ik ooit zou zien. Maar op aanraden van een vriend trok ik dan toch naar de Zuidas om nogmaals een Holland Festival voorstelling te bezoeken. Gelukkig maar. De voorstelling is bijna meer een attractie aangezien men niet op een stoel zit en kijkt maar door een (van binnen onherkenbaar) kantoorgebouw loopt. Bij binnenkomst (iedereen gaat in groepjes van 4 naar binnen) ga je een donkere ruimte binnen. Een Russisch sprekende man met een nachtlampje spreekt ons toe. Geheel tegen de verwachting blijkt 1 van de dames in mijn groepje Russisch te spreken en vertelt ons wat de man vertelt. Na het donker een beetje gewend te zijn geworden gaat het licht aan blijken we ons in een koelkast in een Oost-Europese supermarkt te bevinden. We worden aangestaard door winkelend publiek en worden door hen de volgende kamer in geleid. Zo komen nog verscheidene droomplaatjes, sneeuwlandschappen, gekapte bossen en een heus warenhuis aan bod. De producten in het warenhuis kunnen via internet voor onwaarschijnlijk lage prijzen echt gekocht worden. Het grootste deel bestaat uit IKEA meubelen maar vreemd genoegd voelde ik, nu de prijzen zo laag waren (waarbij je echt moet denken aan een lamp voor 20 cent of een bed voor 9 euro) dat ik ineens geen enkele behoefte meer had om de spullen echt te kopen. Mocht de voorstelling op enige manier iets willen zeggen over consumentisme, dan is het ze in elk geval gelukt om me er over na te laten denken. (in tegenstelling tot menig onaangename en/of langdradige voorstelling die pretendeerde iets te willen zeggen over consumentisme.)

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

De voorstelling van dreamthinkspeak (In tegenstelling tot veel andere moderne theatermakers gelooft dreamthinkspeak dat het geen schande is om theaterbezoekers ook te laten wegdromen in een andere wereld. Zoals de naam dreamthinkspeak al doet vermoeden stelt zij zich tot doel om mensen te laten nadenken juist door ze letterlijk een reis te laten maken door een explosie van droombeelden en nostalgie.) is geïnspireerd op De Kersentuin van Anton Tsjechov. Regisseur Tristan Sharps over Before I Sleep:

" We're a company who do a lot of work in abandoned buildings or in the abandoned section of sometimes fully functional buildings. We're doing a production for the festival in 2010, called Before I Sleep. This piece is inspired by The Cherry Orchard by Chekhov. It's a promenade production. The audience will be able to journey their way through the building. They won't be lead through the building and there will be moments when the audience will have complete freedom of where they go throughout the building and other moments where there is a pathway that they follow throughout the building and other moments where we present a pathway to them but the audience might not necessarily wish to take that pathway. So there are various different ways that the audience can negotiate their way around our piece."

Zo kan een bezoeker in het warenhuis een keukenkast binnen lopen en pas 15 minuten laten weer terug zijn op de plek waar hij de kast in ging. Een andere bezoeker zal daarentegen het bestaan van deze kast wellicht volledig ontgaan. Zo zal iedere bezoeker andere dingen hebben beleefd na de voorstelling.

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Veel theatermakers zijn erg goed in vertellen hoe zij vinden dat het publiek een voorstelling ervaart. Meestal heb ik een totaal andere beleving gehad (die niet zo positief is als waar de theatermaker vanuit gaat). Dreamthinkspeak weet echter exact te verworden hoe ik hun multi-disciplinaire walk-through experience heb ervaren:

"We are a theatre company who creates live performances in buildings that aren't theatres. We've performed in a range of buildings both in the United Kingdom and all around the world. We're a company that works with a lot of different media. Live performance is a key part of what we do. Filming is a key part of what we do. We work a lot with architectural installations and model making. 3D design is an important part of what we do. Graphics as well. Sound and light. So we work in an extremely visual way. Audience members never go into a room, sit down and watch the art on a stage. They actually become a part of it. In a way they become characters within the piece. And they experience in a much sort of closer [...] way then if they were sitting in seats, watching it from miles away somewhere in the stalls or the circle."

Beeld uit Before I Sleep van dreamthinkspeak

Time ended: 18.19 (10 oktober 2011)

All you women go on shopping, that's what you're supposed to do...

2011-09-04T22:45:00.003+02:00

Time started: 23:55

Bij een vakantie in Engeland komt het zelden voor dat we met minder terug komen dan we weg gingen, deze keer kwamen we zelfs met een exorbitante hoeveelheid meer terug dan dat we heen gingen.

Mijn vriend kon het liet laten het bord te kopen met de tekst die voor ons o zo waar is. Zelf kwam ik thuis met een nieuwe laptops van Lin & Leo, het programmaboekje van Road Show, een grote paarse koffer op wieltjes van John Lewis, een zeer praktische groene snijplank, een selectie aan typisch Engelse snoepjes, een wekpot vanillesuiker (waar mijn vriendje nog vele scones mee kan maken), DVD The King's Speech en 5 nieuwe boeken, namelijk Agatha Christie - An Autobiography, Agatha Christie - Detectives and Young Adventurers over 50 stories, Gyles Brandreth - Oscar Wilde and the Dead Man's Smile, Sebastian Faulks - Birdsong en Family History made easy.

De Lin & Leo LapBag had ik een jaar geleden voor het eerst gezien en ik nam mij voor om mezelf op een LapBag te trakteren als ik mijn diploma had behaald. In juni was het zover en direct ging ik op zoek naar een winkel waar de laptoptassen van Lin & Leo nog werden verkocht. Dat bleek moeilijker dan bedacht want Lin & Leo lijken namelijk volledig te zijn overgeschakeld naar babytassen. Tot ik een mailtje kreeg dat er een sample sale was. Hierdoor kon ik de tas met korting kopen en zelfs nog een mooie babytas (met een wel hele grote korting) voor mijn beste vriendinnetje op de kop tikken. Even leek de tas nog aan mij voorbij te gaan toen bleek dat ze de sample sale artikelen alleen binnen de UK verzonden. Maar gelukkig waren Lin & Leo bereid om de tas wat later te verzenden zodat ik deze tijdens mijn meest recente verblijf in Engeland in ontvangst kon nemen. Het leer is heel zacht en soepel en ook de zijde voering is duidelijk van goede kwaliteit. De tas kan nog dieper worden gemaakt met behulp van een rits en beschikt over een prettig aantal verschillende vakjes. Ook heel fijn vind ik het documentenvak dat zich achter het hoofdcompartiment (het deel waar ook de laptop in hoort) bevind.

Lin & Leo LapBag SlimLine

Sinds mijn vakantie heb ik (met dank aan Melissa Milis) twee webshops ontdekt.

Anthropologie verkoopt nieuwe spullen die er vintage (en yes ook jaren '40 en '50) uitzien. Alle kleding valt er wat kleiner dan normaal. Het paar schoenen dat ik er kocht zijn echt prettig breed (wat fijn is als je brede voeten hebt als ik). Toch verkoopt Anthropology artikelen van verschillende merken, het zou dus te makkelijk zijn om te concluderen dat al hun kleding kleiner valt of hun schoenen groter. Wel kan ik met zekerheid zeggen dat alle artikelen zijn ingepakt met mooi dun pakpapier dat een beetje lijkt op crêpe-papier.

Nelumbo Kitten Heels van Miss Albright €69,95 (sale prijs)

Hopi Basket Blouse van Girls from Savoy €24,95 (sale prijs)

Ruched Hourglass Top €24,95 (sale prijs)

Ruche is ook zeker vintage inspired en ziet er vooral romantisch uit. Ze weten zelfs een windmolenpark er goed uit te laten zien, zoals op 1 van hun wallpapers wordt getoond. Gelukkig heb ik niets kunnen vinden in mijn maat want ik heb wel weer even genoeg geld uitgegeven aan impulsaankopen.

Time ended: 16:47

Watching: The Dutchess

Sing another song! Broadway Willy Mizner

2011-08-15T13:12:00.002+02:00

Time started: 00:34

Op 16 Juli zag ik in de Menier Chocolate Factory in London het meest recente werk van Stephen Sondheim. Tijdens de drie dagen die we hadden ingeplande voor London was ik ziek maar de kaartjes voor Road Show had ik al enige tijd van te voren geboekt omdat ik niet het risico wilde lopen dat de show net als wij in London waren was uitverkocht.

De Menier Chocolate Factory is een klein theatertje maar juist daarom zit je middenin de voorstelling. Als je musicaltheater zo fantastisch vind vanwege grootse decors dan wordt je wellicht teleurgesteld in de Menier Chocolate Factory. Maar zoals ik in Nederland vaak veel mooiere voorstellingen zie in M-Lab dan in de grote schouwburgen, is Road Show in de Menier Chocolate Factory één van de mooiste voorstellingen die ik in London zag.

Blij verrast was ik toen ik Jon Robyns herkende in de cast (hij speelt Hollis Bessemer in Road Show). Eerder zag ik hem als o.a. Princeton in Avenue Q en op de liveregistratie van Chess in Concert. Ook David Bedella zag ik in die opname (in de rol van Molokov). In Road Show speelt David Willy Mizner en ik kan niet anders zeggen dat hij er op een wonderlijke manier in slaagt je altijd te ontroeren, zij het als speels klein jongetje, als de succesvolle klaploper, de volwassen zoon die net zijn moeder heeft verloren of zelfs als de man die na zijn dood zijn leven overdenkt. Als Molokov was hij de manipulatieve secondant en in 2006/2007 (en bij de herneming vorig seizoen) was hij nog te zien als de travestiet Frank 'n Furter in The Rocky Horror Show. Ook dat heb ik (in 2006) toevallig mogen aanschouwen en ik kan slechts bewondering hebben voor deze vakman (al was het alleen maar omdat hij op 53 jarige leeftijd in staat is een jongetje neer te zetten van niet ouder dan 10). Met zijn minstens zo aandoenlijke broer Addison (gespeelt door Michael Jibson) trekt hij er eind 19de eeuw na de dood van hun vader op uit om geld te gaan verdienen. In eerste instantie doen zij een poging om goud te vinden in Alaska maar als als Willy voor een boodschap naar het dichtstbijzijnde dorp gaat wordt hij verleid tot een potje pokeren. Hij vergokt een hoop geld van hun moeder maar wanneer Addison een kijkje komt nemen omdat hij het wachten op Willy beu is blijkt hij de saloon te hebben gewonnen. Addison denkt hierop aan de woorden die hun vader sprak en is bang zijn leven te verdoen met can can danseressen, drank en gokken. Daarom neemt hij het geld dat nog over is af van zijn broer en trekt de wereld over. Hij investeert in verschillende projecten maar weet het voor elkaar te krijgen om vrijwel al het geld te verkwisten aan souvenirs en bedrijven die met rampspoed worden overspoelt. Dan ontmoet hij Hollis Bessemer en bedenkt hij dat hij architect zal worden.

Foto's uit de musical Road Show. Op de twee bovenste foto's: David Bedella en Michael Jibson.
Links op de voorgrond: Jon Robyns en Michael Jibson.

De broertjes Mizner hebben echt bestaan en in Palm Beach staat nog een groot aantal van de kolossale bouwwerken die Addison Mizner ontwierp. Willy Mizner staat tegenwoordig vooral bekend als zakenman, gokker, manager van boksers en toneel- en filmscriptschrijver. Ook is hij bekend om zijn anekdotes en uitspraken. 1 van mijn favorieten is: "Copy from one, it's plagiarism; copy from two, it's research."

Road Show is nog te zien tot en met 17 september 2011. Kaarten zijn te bestellen op de website van de Menier Chocolate Factory (waar je overigens ook heerlijk kunt eten voor of na de voorstelling, en dat voor een redelijk zachte prijs) www.menierchocolatefactory.com.

Time ended: 13:02

Listening: Old Friends - Merrily We Roll Along

Gimme, gimme, gimme

2011-07-20T00:52:00.002+02:00

Time started: 23:34 GMT

Ik schreef al eens een blog over fototassen waarin ik Pilger Bags noemde.
Samen met Melissa Milis (een zeer getalenteerde fotografe en grafisch ontwerpster) geeft ze nu een prachtige tas weg. Helaas kom ik er wat laat achter, morgen wordt de winnaar al bekend gemaakt, maar ik vermeld zowel Melissa Milis als Pilger Bags graag op mijn blog in de hoop dat zoveel mogelijk mensen met ze mogen maken (en ik kans maak op de giveaway natuurlijk, het is de groene tas waar ik notabene nog zo over aan het twijfelen was om hem te kopen).

Melissa Milis: GIVEAWAY JULI {Pilgerbags}: "- dit berichtje delen op blogger/facebook of twitter (elke deelname vermelden in je comment) - onderaan deze blog staan knopjes om dit be..."

Voor de duidelijkheid om mee te doen aan de giveaway moet je een bericht plaatsen op de blog op het volgende webadres (en dus niet op deze blog): melissamilis.blogspot.com/2011/07/giveaway-juli-pilgerbags.html

Time ended: 23:51 GMT

...Dan blijft het een illusie. Beleef het avontuur...

2011-07-01T14:49:00.007+02:00

Time started: 10:18 [9-6-2011]

Train: between: The Hague and Utrecht

Zat ik vorige week woensdag tijdens de openingsvoorstelling van het Holland Festival (Mea Culpa, misschien schrijf ik er nog recensie over maar hij (thank god, zou ik haast zeggen) was slechts eenmalig in Nederland te zien dus ik weet niet hoe nuttig dat is) me nog op te winden dat de hele zaal opstond omdat de koningin binnenkwam, gisteravond (8-6-2011) werd ik bij mijn bezoek aan Soldaat van Oranje vergezeld door Prins Willem-Alexander en Prinses Maxima en (voor mij meer reden om te applaudisseren) een deel van het creatieve team van de musical. Dit maal stond de zaal niet op maar werd er dus geapplaudiseert. Hoewel ik niet zou weten waarom er voor een prins en prinses zou moeten worden geapplaudiseert, was het applaus zeker verdient door de creatives. Al moet ik wel zeggen dat een dramaturg weldegelijk had gezorgd voor een nog betere voorstelling. Het waren werkelijk kleine dingetjes die niet klopten en ik kan niet anders zeggen dan dat de voorstelling absoluut overeind bleef. Toch is het bij deze productie duidelijk dat men iets neer wil zetten dat perfectie nastreeft. En dat is dus net niet gelukt. Ik geef toe, ik ben een detail zeur want ik heb op elke voorstelling wel wat aan te merken. Maar aangezien dat juist bij mijn vak hoort kan ik het niet laten om te noemen.
Alle voertuigen dragen te jonge nummerplaten. Toegegeven ze hebben wel concistent dezelfde soort nummerplaten maar nummerplaten zijn op deze manier pas na 1951 gemaakt (deze musical stopt ongeveer met de bevrijding).
Tijdens 1 van de scènes kan het publiek naar buiten kijken en nu was een volkswagenbusje te zien. Hardstikke leuke oldtimer maar natuurlijk wel duidelijk te jong voor een musical die zich af speelt in de jaren '40. Als productie vind ik dat je er op moet letten dat zo'n auto of daar niet kan gaan staan of uit het zich van de toeschouwer wordt gehald door er iets voor te zetten.
In Soldaat van Oranje wordt gebruik gemaakt van projecties. Met het einde van de oorlog is er voor gekozen om de projecties van zwart-wit naar kleur te veranderen. Er zijn beelden in kleur van de bevrijding maar omdat de meeste mensen bevrijdingsbeelden alleen in zwart-wit kennen komen de beelden niet als authentiek over. Je krijgt het idee alsof het om beelden gaat uit de jaren '70. Het is natuurlijk een keuze als theatermaker maar soms is het beter om je te voegen naar het beeld van een bepaalde periode zoals dat bestaat in het collectief geheugen dan vast te houden aan of iets echt uit een bepaalde periode komt.
In de musical vangt de oorlog aan met een bombardement waar de studenten last van hebben in de sociëteit in Leiden (mensen vallen om en een lamp komt half naar beneden zetten). Maar in 1940 hebben er geen bombardementen plaats gevonden in Leiden. Dus dat is op zijn minst historisch incorrect te noemen.

Het nieuws dat Duitsland Nederland is binnen gevallen bereikt de feestvierende studenten in de sociëteit. Hier nog met op de
voorgrond Loes Haverkorte als Charlotte die vanwege haar zwangerschap inmiddels is vervangen door Marlijn Weerdenburg.

Een ander puntje van kritiek is dat de voorstelling volgend op de voorstelling waar ik bij was werd afgelast vanwege technische problemen en dit schijnt al een aantal maal vaker het geval te zijn geweest. Uiteraard is dat vervelend voor bezoekers maar ik kan hier niet echt kritiek op hebben. De voorstelling is technisch erg uitgebreid, het is niet voor niets de duurste theaterproductie in Nederland, en dat betekend dat de kans aanwezig is dat er technisch iets mis gaat. Nogmaals erg vervelend als bezoeker maar nu ik Soldaat van Oranje gezien heb zou ik zeggen dat ik het risico er graag voor over heb. Sterker nog, ook met dit risico zou ik de voorstelling graag nog eens zien. Ik zat woensdag op rij 1 maar zou graag eens beter naar het geheel kunnen kijken (i.p.v. in kunnen zoomen op details, dat ook zijn voordelen heeft) meer vanuit het midden in de zaal.

Alle decors in Soldaat van Oranje zijn prachtig (soms juist in hun soberheid). Om niet 1 van de grote verrassing qua decor weg te geven
en toch iets van het decor te kunnen laten zien, hier de studentenkamers van een aantal hoofdpersonen.

Detail van het decor hierboven. Op de voorgrond Matteo van der Grijn in de rol van Erik Hazelhoff Roelfzema.

Het decor is zonder meer fantastisch te noemen en weet gedurende de avond meerdere malen echt te verrassen. Een andere keuze dit deze musical zo laat uitblinken is de keuze in casting. Het creatieve team heeft er voor gekozen om in de eerste plaats te casten op acteerkwaliteiten van de spelers. Waar in andere musicals wordt gekozen voor iemand met een bekende naam (en in veel gevallen weinig talent) staat hier een tamelijk onbekende cast op het toneel. Toneelliefhebbers zullen uiteraard Catherine ten Bruggencate herkennen in Koningin Wilhelmina en mensen die TV series kijken zullen zeker een bekend gezicht herkennen in Fred, die wordt gespeeld door Tijn Docter. Voor musicalfans is Oren Schijver echt geen onbekende en kijkers van Lama Gezocht zullen bij een bezoek van Soldaat van Oranje winnaar Ad-Just Bouwman op het podium zien. Maar een echte bekende Nederlander is niet terug te vinden in deze musical.

Sommige mensen zouden van mening zijn dat de zang in Soldaat van Oranje niet van het hoogste niveau. Dat klopt, maar overigens geldt dat voor elke musical. Zeker waar het musicals in Nederland betreft. Echter ik ben van mening dat het overbrengen van de emotie en het verhaal van een musical het belangrijkste zijn. Dat betekend dat mooi zingen op bepaalde momenten in een verhaal niet eens gewenst is. Goed spel is in deze dus ten eerste belangrijker dan een mooi geluid. Bovendien heb ik mij (als ex conservatorium zangstudent) geen moment gestoord aan welke zanger dan ook. Er is in de laatste 3 jaar geen musical geweest die dat voor elkaar heeft weten te krijgen. Dus vanuit mijn optiek valt er niets aan te merken op de zang in Soldaat van Oranje. Daarnaast is er volgens mij echt een keuze gemaakt om de zangers niet overdreven mooi te laten zingen. Zo heb ik bij een masterclass Anne Lamsvelt (die de rol van Ada speelt) eerder horen zingen. Ze heeft zonder meer een mooie stem maar wanneer zij in de musical een aantal maal als een soort jazz/nachtclub zangeres optreed klinkt dit veel rauwer dan wanneer zij gewoonlijk zingt.

Nog een bijzonder punt vond ik het verhaal. Menig keer heb ik naar een musical gekeken waarvan het verhaal mij al bekend was voor mijn theaterbezoek (vrijwel elke Disney musical (want gebaseerd op de tekenfilms), Saturday Night Fever (want gebaseerd op de film), Les Misérables (want gebaseerd op het boek van Victor Hugo), Rent (want gebaseerd op La Bohème). Voor aanvang verwachtte ik dat het verhaal van deze musical ook niet nieuw voor me zou zijn. Verrassend genoeg was dit niet het geval. De musical is terug gegaan naar de bron: het boek dat Erik Hazelhoff Roelfzema schreef. In de musical komen maar 3 personages voor die ook in de film te zien waren, namelijk Erik zelf, Koningin Wilhelmina en Van 't Sant. Alle andere personages heten anders, zijn anders en overkomen andere gebeurtenissen. Mijn vriend heeft overigens wel het boek gelezen en ook voor hem was het verhaal van de musical niet volledig zoals in de beschrijving van Hazelhoff Roelfzema.

Niet vanwege het overweldigend pakkende decor of het gebruik van een innovatieve draaischrijf maar juist omdat Soldaat van Oranje zo anders is dan wat er de afgelopen jaren op musicalgebied te zien is geweest in Nederland vind ik dat iedere liefhebber van musical of muziektheater deze voorstelling niet mag missen.

Time ended: 14:35

Scène foto's in deze blog zijn van de hand van Joris van Bennekom.

Two for tea

2011-06-09T14:44:00.003+02:00

Time started: 20:36

De High Tea is helemaal 'in' in Nederland. Genieten van zoete en hartige hapjes met een glas prosecco of natuurlijk een kopje thee. Lekker Engels, toch?
Nee dus de High Tea zoals die in Nederland wordt geserveerd is zeker niet wat men in Engeland verstaat onder een High Tea. In Engeland zijn de termen Afternoon Tea of Cream Tea meer gebruikt. (Door de hardnekkige misconceptie van toeristen komt het inmiddels voor dat ook in Engeland soms de term High Tea wordt gebruikt. Maar historisch gezien gebruiken Engelse de term High Tea voor een ander soort maaltijd, die niets met taartjes of zoete hapjes te maken heeft.)

Tegen het eind van de winter heb ik bij The Moat Tea Rooms in Canterbury genoten van een Cream Tea. Bij deze tearoom is er keuze uit drie soorten cream teas. Mijn cream tea bestond uit het volgende:

"A pot of tea (your choice from our selection), cucumber sandwiches, a slice of cake and 2 scones with preserve and clotted cream."

Een Champagne Cream Tea in The Moat Tea Rooms

Om van een echt Engelse cream tea te genieten is wellicht wat gecompliceerd om eerst het Kanaal te moeten oversteken. Daarom hebben wij dit weekend zelf een poging gewaagd tot het maken van scones (welk smeersel er op de cucumber sandwiches zat moeten wij een volgend bezoek aan Canterbury zien uit te vinden). Volgens mijn persoonlijke bakker is het bakken van scones qua moeilijkheidsgraad de ovenvariant van een ei bakken. Maar één moeilijkheid moest wel overwonnen worden. Clotted cream is namelijk niet in het schap van de Nederlandse supermarkt te vinden. Wij hebben als alternatief voor de clotted cream 125 gram creme fraiche gemixt met 100 gram mascarpone. Het recept komt wel van de Albert Heijn en is te vinden op www.ah.nl.

Benodigdheden:
Uitsteekvormpje (wij hebben een glazen beker gebruikt en zoals op de foto te zien is werkte dat ook prima)

Voorbereiden:
Oven voorverwarmen op 225 °C of gasovenstand 5. Bakblik met bakpapier bekleden. Bakmeel met bakpoeder en zout boven kom zeven. Vanillesuiker en suiker toevoegen. Boter met 2 messen door bloem in kleine stukjes snijden. Ei met melk loskloppen, 1/2 eetlepel bewaren, rest bij bloemmengsel schenken en geheel tot samenhangende bal kneden. Deeg tot lap van ca. 2 1/2 cm dik uitrollen. Uit deeg 8 rondjes steken, op bakblik leggen en met rest van melk bestrijken. Scones in midden van oven in ca. 10 minuten lichtbruin bakken. Scones uit oven op rooster laten afkoelen.

Time ended: 23:33

Television: Hard Time - National Geographic