Australian Labradoodle Ziba Włochata Pasja

WYGLĄD OGÓLNY

Dość zwarty, wyważony i pełen wdzięku. Radosna, przyjazna postawa o „inteligentnym“ wyrazie. Lekko stąpający, atletyczny o przyjaznym intuicyjnym temperamencie.

PROPORCJE WIELKOŚCI I MASY

Ogólna równowaga i brak przesady są ważniejsze niż rzeczywista wielkość. Nieco dłuższy niż wyższy, w stosunku dziesięć do dwunastu.

Rozróżniamy trzy podstawowe wielkości:

Standard – wyższy niż 60 cm
Średni — 45 — 60 cm
Miniatura – poniżej 45 cm

Psy nie powinny być zbyt ciężkie. Żebra i kręgosłup nie wyczuwalne pod okrywą włosową.

TEMPERAMENT

Pewny siebie, żywotny, przyjazny. Zorientowany na człowieka, szuka kontaktu wzrokowego z ludźmi, chętnie współpracuje z człowiekiem. Strachliwość, rezerwa w stosunku do obcych, nieśmiałość czy agresja to wady dyskwalifikujące.

GŁOWA

Umiarkowanie szeroka czaszka z wyrzeźbionymi kośćmi potylicy. Czaszka nie uwypuklona. Delikatnie dłuższa od potylicy do nosa niż od potylicy do szczytu czaszki. Kufa szeroka z mocno przylegającymi faflami i wargami. Charakterystyczny, duży i mięsisty nos (nie może być mały, ściągnięty, wąski czy szpiczasty).
Pysk o słodkim, łagodnym ale ciekawskim, żywotnym wyrazie. Powinien poszukiwać kontaktu wzrokowego z wyrazem zaangażowania.

OCZY

Owalne lub okrągłe, szeroko rozstawione. Bardziej pożądane większe od mniejszych. Nie mogą być wyłupiaste bądź zapadnięte. Opadanie powiek jest poważną wadą. Charakterystyczne długie rzęsy, zabezpieczające przed dostawaniem się sierści do oczu.

Kolor oczu powinien być zgodny z pigmentem psa. Oczy orzechowe występują u psów z pigmentem czekoladowym, kawa z mlekiem i karmelowym. Oczy ciemno brązowe u psów o pigmentacji czarnej i kremowej.

Oczy niebieskie lub w dwóch różnych kolorach są wadą dyskwalifikującą z hodowli. Oczy ostre, przenikliwe lub bez wyrazu są poważną wadą.

USZY

Zwisające, i szeroko rozstawione na boki głowy, nieco poniżej płaszczyzny czaszki i lekko uniesione u podstawy dla przepływu powietrza. Dość owłosione, z końcówką ucha nie wykraczającą poza nos psa. Sierść na uszach jest znacznie dłuższa.

ZGRYZ

Preferowany zgryz nożycowy jednakże u doskonałych pod względem eksterieru czy temperamentu osobników dopuszczalny zgryz cęgowy. Zęby i dziąsła silne i zdrowe. Przodozgryz, tyłozgryz, krzywy zgryz to wady dyskwalifikujące.

SZYJA I GÓRNA LINIA GRZBIETU

Szyja lekko wysklepiona, umiarkowanie długa, mocna i muskularna. Rozciąga się z gracją do górnej linii tułowia. Pozioma, górna linia tułowia, delikatnie opada za kłębem i jest umiarkowanie nachylona nad biodrami do nisko osadzonego ogona. Ciało o dobrych proporcjach, klatka piersiowa umiarkowanie głęboka, ale nie przesadnie. Ogon osadzony nisko od delikatnie nachylonego zadu, noszony w kształcie szabli. Gdy pies jest podekscytowany może być noszony wesoło, powyżej linii grzbietu. Ogon przekręcony, mocno wygięty powyżej linii grzbietu jest wadą.

KOŃCZYNY

A) CZĘŚĆ PRZEDNIA

Łopatki powinny być muskularne, dobrze rozwinięte, ale nigdy ociężałe. Relatywnie długie, szerokie z umiarkowanym kątowaniem. Łokcie nie są zwrócone do wewnątrz ani na zewnątrz, mocno umiejscowione w przedniej części żeber. Przednie kończyny mocnej kości i ustawione pionowo do ziemi, z mocnymi umiarkowanie krótkimi nadgarstkami. Zbyt krótkie kończyny przednie ściągają psa ku dołowi, obciążają stawy i ścięgna oraz obniżają ocenę psa.

B) CZĘŚĆ TYLNA

Mocne, szerokie, dobrze umięśnione uda. Umiarkowane kątowanie, staw kolanowy do stawu skokowego dłuższy niż staw skokowy do podłoża.

ŁAPY

Mocne i zwarte, z dobrze wysklepione palce, okrągłe lub owalne. Krótkie pazury, grube opuszki. Pies rodzi się bez tylnych wilczych pazurów. Zajęcze łapy uważa się za poważną wadę.

SZATA

Jednowarstwowa. Występują dwa typy sierści:

– Sierść typu wełna
– Sierść typu runo

Sierść jest charakterystyczną cechą psa i traktowana jest priorytetowo po eksterierze i temperamencie.

Nie linieje (podczas próby jej uchwytu), nie ma charakterystycznego, psiego zapachu.

TYP SIERŚCI: WEŁNA

Tekstura i wygląd okrywy włosowej podobny do pudla. Sierść obcinana do takiej samej długości na tułowiu i kończynach. Sierść na łapach wygolona krótko, ale nie do kostek. Ogon w pełni owłosiony. Sierść na pysku i łbie nie powinna być golona, ale może być przystrzyżona nożycami.

TYP SIERŚCI: RUNO

Falista lub lekko kręcona o jednakowej długości na tułowiu i kończynach. Prezentowana długa i obfita. Sierść przycięta na pysku w celu odsłonięcia oczu. Łapy ogolone krótko, ale tylko do wysokości pięty. Ogolone partie łap przysłonięte przez sierść zwisającą na wyższych partiach kończyn. Sierść na łapach nie może być golona do kostek jak u pudla. Na ogonie powinna być pozostawiona długa i swobodna.

Wybielanie końcówek spowodowanie warunkami atmosferycznymi (słońce, wiatr, deszcz) nie może obniżać oceny.

PIES W RUCHU

Podczas truchtu, wydaje się, jakby pies unosił się bez wysiłku nad podłożem. Porusza się lekko, zwiewnie i atletycznie, sprawiając wrażenie „radosnego podążania w jakimś kierunku“.

Patrząc z przodu oraz z tyłu, nogi nie są skręcone ani do wewnątrz ani na zewnątrz.

Podczas biegu, krok psa zbiega się w kierunku linii środka ciężkości. Patrząc z boku, przednie kończyny powinny być płynnie wyciągane do samego końca. Nie powinny być uginane i wznoszone wysoko do góry. Staw skokowy mocny, krótki, dobrze kontowany i dobrze wyciągany do przodu pod ciałem.

KOLORY:

– Czarny
– Srebrny
– Odcienie kremu, karmelu i moreli
– Czerwony
– Czekoladowy
– Kawa z mlekiem
– Parchment
– Niebieski
– Lawendowy

Dozwolony, lecz nie preferowany jest również tzw. parti-color. Parti-color to kombinacja jednego z powyższych kolorów z białym lub kremowym.

PODSUMOWANIE WAD:

Niewykształcone jądra u samców w wieku sześciu miesięcy lub starszym i jakiekolwiek odstępstwa od Standardu Rasy

Źródło: Kwartalnik Polskiego Klubu Psa Rasowego “Kynologia”, 1/2012(31)
——————————————————————————————————————-
Włochata Pasja
Hodowla Australijskich Labradoodle w Polsce

Człowiek celowo wpływał na potomstwo psa poprzez jego selektywną hodowlę. Początkowo istniało wiele krzyżówek różnych typów psów. Czasem wybór osobnika do kontynuacji hodowli uzależniony był od jego konkretnego wyglądu, czasami istotne były jego określone, pożądane właściwości.
Poprzez selektywną hodowlę, w ubiegłym stuleciu powstało wiele ras psów. Oprócz tradycyjnych zadań takich jak strzeżenie stada, stróżowanie czy używanie psa do polowań (itp), w ubiegłym stuleciu psy dostały także nowe zadania, takie jak na przykład funkcja psa przewodnika osób niewidomych (pierwszy „pies asystent“ (ang. service dog), był właśnie psem asystującym osobie niewidomej), a pies stał się bardzo ważnym i niezastąpionym kompanem człowieka.

Labrador Retriever jest nie tylko doskonałym psem myśliwskim, okazał się również skuteczny jako pies przewodnik osób niewidomych. Bardzo niewiele osób wie, że w Australian Blind Organization w Australii (Royal Victorian Guide Dogs Association) przeprowadzano eksperymenty z krzyżowaniem różnych ras. Już w latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku miał miejsce pierwszy eksperyment połączenia inteligencji Pudla oraz ciekawości i “chęci pracy z człowiekiem” Labradora Retrievera.

Potomstwo z tej krzyżówki początkowo było bezproblemowe w hodowli i z łatwością poddawało się szkoleniu. Niektóre psy nie liniały i nie wydzielały charakterystycznego dla psa zapachu. Na tamtą chwilę jednak pozytywne właściwości tej krzyżówki nie zostały wykorzystane w celu dalszych badań. Eksperyment powtórzono dopiero w 1989 roku, kiedy to do organizacji Royal Victorian Guide Dogs Association trafiło bardzo poważne zapytanie o psa przewodnika, który nie powodowałby reakcji alergicznych u małżonka niewidomej kobiety. Wally Conron, hodowca będący członkiem niniejszej organizacji postanowił powtórzyć skojarzenie psów tych dwóch ras. Do rozrodu wybrał dużego pudla białego i najlepszą sukę labradora retrivera. Na świat przyszedł miot składający się z trzech szczeniąt. Po rozległych badaniach okazało się, że tylko jedno z nich spełnia wymagane warunki (sierść nie wywołała reakcji alergicznych u męża kobiety), aczkolwiek szczenię liniało! Pies został nazwany Sultan i z sukcesem został wyszkolony na psa asystującego.

Sukces ten został szeroko rozpowszechniony przez australijską prasę. Wally Conron nazwał psa Labradoodlem. Dzięki temu nagłośnieniu Labradoodle zyskał szeroką popularność. Wally Conron powtórzył to skojarzenie jeszcze kilka razy. Podczas wywiadu w Readers Digest przyznał, że pomimo intensywnego treningu większość z tych psów miało trudny („uparty”) charakter, dlatego też zaprzestał kontynuowania swojego programu hodowlanego.

Szum wokół Labradoodli spowodował, że z dnia na dzień stały się one bardzo popularną i jedną z najbardziej pożądanych ras hybrydowych. Dwóch australijskich hodowców, Beverley Manners (Rutland Manor) i jej córka Angela Cunningham (Angela Rutland Manners) (Tegan Park) przejęły kontynuowanie pracy nad rozwojem Labradoodla.
Swoje pierwsze psy hodowlane zakupiły od hodowcy zwanego Don Evans, który oprócz Labradoodli hodował również psy innych ras. Z tego też powodu Angela Cunningam podejżewała, iż u niektórych z tych Labradoodli płynie krew harta afgańskiego. Wyjaśniałoby to pewne charakterystyczne właściwości w kilku liniach autentycznego Australijskiego Labradoodle.

Matka i córka chciały stworzyć optymalnego psa rodzinnego, który posiadałby następujące właściwości:
– jego sierść nie wywoływałaby reakcji alergicznych,
– łatwo poddawał się szkoleniu,
– posiadałby naturalną chęć pracy z człowiekiem, która czyniłaby go doskonałym psem asystującym.

Krótko mówiąc nowa rasa, jak wszystkie już istniejące, miała zostać stworzona w określonym celu. Z tą wizją obydwie kobiety rozpoczęły pracę nad rozwojem nowej rasy.

Pierwsze krzyżówki pomiędzy Labradorami i Pudlami dawały różne wyniki co do rodzaju i struktury sierści. Krzyżowanie wsteczne (z pudlami) nie dało pożądanej poprawy, a potomstwo takich psów często miało niestabilny charakter. Zgodnie z twierdzeniem współtwórców, psy te były bardzo hiperaktywne – co z kolei potwierdzało doświadczenia z pierwszymi krzyżówkami Wally Conrona.

Pomimo selektywnej hodowli pionierki nie wyzbyły się jak twierdzą „upartego” charakteru oraz kwestii hiperaktywności. Po wielu latach pracy osiągnęły pozytywne rezultaty odnośnie przyjaznej alergikom i nie liniejącej sierści, zdawały sobie jednak sprawę z tego, iż w celu złagodzenia i poprawy temperamentu konieczne będzie dokonanie infuzji innej rasy.

Obydwie hodowczynie dysponowały ograniczoną ilością psów hodowlanych. Taka hodowla niesie ze sobą niebezpieczeństwo obniżenia różnorodności genetycznej co zaprowadziłoby obydwie hodowczynie, a także przyszłość rasy, w genetyczny w kozi rów. Aby temu zapobiec, a także zmniejszyć ryzyko potencjalnych chorób genetycznych, współtwórczynie zdecydowały się na kolejną infuzję. Po wielu rozważaniach wybór padł na Irlandzkiego Spaniela Wodnego. Infuzja ta wniosła ze sobą nowe kolory: czarny i brązowy oraz „utemperowała” trudny charakter. Zgodnie z twierdzeniem Beverley Manners (Rutland Manor) pierwsze Labradoodle występowały w różnych odcieniach koloru kremowego i rozmiaru dużego pudla.

Ponieważ zaistniała potrzeba zmniejszenia gabarytów Labradoodla współtwórczynie rasy zdecydowały, że do kolejnych skojarzeń zamiast Pudla Standardowego użyją Pudla Miniaturowego. Nie osiągnęły one jednak pożądanych rezultatów do momentu infuzji krwi Angielskiego i Amerykańskiego Spaniela (które spowodowały zmniejszenie gabarytów psa). Infuzje te również niosły ze sobą dodatkową korzyść w postaci poszerzenia puli genetycznej. Rzecz jasna pionierki kojarzyły ze sobą tylko doskonałe, zdrowe i obiecujące osobniki.
Rozmiar średni otrzymały dzięki skrzyżowaniu małego Labradoodla ze średnim.

Po wszystkich infuzjach pionierki używały do hodowli tylko najlepszych przedstawicieli rasy, pozostałe zaś były poddawane sterylizacji/kastracji. Jest to dosyć wysoka cena, ale równocześnie jedyna (w tym przypadku) możliwość kontroli procesu hodowlanego oraz procesu tworzenia nowej rasy. Poprzez wczesne kastracje/sterylizacje jednakże, baza genetyczna zawęża się, ponieważ szczególne właściwości danego osobnika, odkryte w późniejszym stadium jego rozwoju są stracone na zawsze.

Pula genetyczna pozostała bardzo zawężona, problem pogłębił się jeszcze bardziej gdy linie hodowlane Rutland Manor i Tegan Park zaczęły trafiać do Australii oraz USA. Z tych powodów, aby wprowadzić nową krew do istniejących już linii hodowlanych, współtwórczynie regularnie w hodowli wracały do krzyżowania wstecznego z Pudlami. Niestety jednak wówczas okrywa włosowa zaczęła zbliżać się teksturą do Pudla, a to sprawiało trudności pielęgnacyjne. Zaistniała sytuacja była jednym z powodów, dla których Beverley Manners zdecydowała się na wprowadzenie kolejnej infuzji.

Po szczegółowej weryfikacji wszystkich za i przeciw, wybór ostatecznie padł w 2004 roku. Beverley zdecydowała się na oryginalne linie Irish Soft Coated Wheaten Terrier (wyłącznie irlandzkie linie, które posiadało bardzo niewielu irlandzkich hodowców). Ponieważ Angela Cunningham (Tegan Park) nie widziała potrzeby wprowadzania kolejnej infuzji, zdecydowała się nie brać udziału w tym projekcie. Doświadczenie pokazało, iż okrywa włosowa potomstwa zawierającego w swojej linii infuzję Irish Soft Coated Wheaten Terrier jest znacznie łatwiejsza w pielęgnacji.

W pewnym momencie wpływ współzałożycieli Australijskiego Labradoodle zaczął słabnąć. Zwiększyła się znacznie liczba nowych hodowców. Zaczęli oni również zrzeszać się w organizacjach, których celem stało się przejęcie pałeczki nad rozwojem rasy i stworzenie jej nowej historii.

Nieuniknione jest zatem, iż w nadchodzących dekadach pojawią się nowe typy Australijskich Labradoodle.

Organizacje ALA (Australian Labradoodle Association), ALAA (Australian Labradoodle Association of America) z włączeniem IALA, the (International Australian Labradoodle Association), zintegrowały programy hodowlane.

Obecnie organizacje te deklarują, że Australijski Labradoodle to krzyżówka 3 ras: Pudla, Labradora Retrievera, Cocker Spaniela.
Niestety w tym przypadku sierść przyjazna alergikom wszystkich tych „Australijskich Labradoodli” prawdopodobnie nie może być gwarancją. W nowym systemie kwalifikacji typów labradoodli (z roku 2009) organizacje te dopuszczają nie tylko pierwsze skojarzenia (labrador + pudel), czy infuzje z Cocker Spanielem, ale również identyfikują liniejące szczenięta, jednocześnie dopuszczając użycie takowych do dalszej hodowli. Ta nowa „definicja” i programy hodowlane będą niosły za sobą daleko idące konsekwencje.

Ze względu na dużą popularność Australijskiego Labradoodle wielu pseudo hodowców zajęło się „produkcją” szczeniąt na masową skalę. Niestety większość potencjalnych klientów nie wie czy osobniki te mają odpowiednie rodowody oraz cechy właściwe Australijskim Labradoodlom. Ci pseudo hodowcy również sprytnie podnoszą rangę wyhodowanych przez siebie „Labradoodli” (F1 – najprostsza krzyżówka labrador i pudel) poprzez kojarzenie ich z osobnikami (Australijskimi Labradoodlami) o bardzo dobrych, prestiżowych rodowodach.

Szczęśliwie jednak, istnieje garstka poważnych, dedykowanych hodowców którzy chcą zachować korzenie autentycznego Australijskiego Labradoodle. Hodowcy Ci są przekonani, że rasa jest ustabilizowana na tyle, że nie ma potrzeby dalszych infuzji i różnych systemów kwalifikacji poszczególnych Typów Labradoodli (F1, F1B, F2 i pozostałych generacji). Hodowcy Ci bardzo uważnie przyglądają się pochodzeniu swoich psów hodowlanych, fachowym okiem spoglądają na ich potomstwo i są bardzo selektywni w swoich praktykach hodowlanych.

Doskonały materiał hodowlany wywodzący się z Rutland Manor i/lub Tegan Park został rozpowszechniony na cały świat. Pomimo współczesnego zinformatyzowanego świata większość hodowców nie zna siebie nawzajem prawie wcale i również nic nie wiedzą o swoim inwentarzu. Nieuniknione jest jednak, iż w najbliższej przyszłości będą musieli wymienić między sobą materiał genetyczny tak aby nie zostać zapędzonym w genetyczny kozi róg.

Jest to jeden z powodów, dla których została założona Fundacja ALFA-Europe w Holandii. Dzięki założeniu organizacji, dla rejestrowania psów hodowlanych przy uwzględnieniu bardzo restrykcyjnych regulacji, ALFA-Europe stworzyło optymalne warunki dla utrzymania oryginalnych linii hodowlanych Australijskich Labradoodle. Regulacje te między innymi nakładają obowiązek robienia testów DNA wszystkich psów hodowlanych oraz ich potomstwu. Konieczność robienia testów DNA psom hodowlanym i ich szczeniętom umożliwia transparentność cyfrowej bazy danych.
Jest to jedyny sposób dzięki któremu geny nie liniejących, cechujących się doskonałym zdrowiem, sierścią przyjazną alergikom, o intuicyjnej naturze Australijskich Labradoodle, zostaną zachowane na przyszłość.

POLSKA

Do Polski pierwszy autentyczny Australijski Labradoodle został sprowadzony w 2008 roku z Australii przez Panią Elżbietę Gajewską.
Na chwilę obecną w rejestracji jest organizacja ALFA-Poland, która będzie działała na terenie Polski. Organizacja ta będzie ściśle współdziałała z organizacją ALFA-Europe.

Źródło:
Kwartalnik Polskiego Klubu Psa Rasowego Kynologia, 1/2012(31)

Australijski Labradoodle

Imię: Rutlands WH Lil Donnan
Numer rejestracyjny: (zostanie przyznany rzez ALFA EUROPE po uzyskaniu wyników badań stawów biodrowych, łokciowych)
Kolor: brązowy podpalany na karmelowo (brown factored)
Sierść: Kędzie­rzawa falo­wana
Wiel­kość: Miniatura – poniżej 45 cm w kłębie

Rodzice:
Rutlands Brolly (matka)
Tegan Park Irish Kinght (ojciec)

Donnan jest psem doskonałym. Bardzo ładnie pracuje nosem. Ładnie skupia się na przewodniku. Nigdy nie zapomnę kiedy z klifu upadł mi kask dziecka (stromo, ślisko, wysoko), Donnan tylko zerknął na mnie, pobiegł w dół, przyniósł kask i rzucił mi go pod nogi (całe szczęście kiełbacha była w kieszeni — bo nagroda należała się duża). Na pierwszych lekcjach z węszenia potrafił wytropić ukrytą zabawkę schowaną w odległości 20 kroków od niego. Na prawdę nie mogliśmy marzyć o lepszym psie.

Australijski Labradoodle Donnan

Australijskie Labradoodle Donnan i Fila

Australijski Labradoodle Filigree Surprise Wlochata Pasja

kliknij aby powiększyć

Oto strona FILI

———————————————————————————————————————-

Włochata Pasja
Pierwsza profesjonalna Hodowla AUSTRALIJSKICH LABRADOODLE w Polsce

]]>

Oto artykuł:

“Pies terapeuta — Wlochata Pasja Mazzel Tov odzwierciedla zaufanie.

Jasnobrązowy, długowłosy, lokowaty o wesołej mordce. Australijski Labradoodle Mazzel Tov jest ulubieńcem grupy Spectrum, zakładu półotwartego dla ludzi z autyzmem. Ortopedagog Helmine Poleij używa specjalnie wytresowanego psa w celu wywarcia pozytywnego wpływu na komfort pacjentów cierpiących na zaburzenia spektrum autystycznego. Z powodzeniem.

Autor: TIMO VAN DE KASTEELE

Ludzie dotknięci autyzmem mają często problem z socjalną interakcją oraz z wyrażaniem swoich uczuć. “Dobrze wytresowane psy są w stanie pomóc w poprawie interakcji z innymi ludzmi”, mówi Helmine Poleij. “W wielu przypadkach wzrasta również pewność siebie, kiedy pies słucha swojego pana.” Helmine Poleij zabrała czworonoga Mazzel Tov w pierwszej kolejności do domu, dla swojego sześcioletniego przybranego syna. Cierpi on na formę autyzmu oraz różne zaburzenia lękowe. “Jedno z tych zaburzeń lękowych to strach przed dużymi psami”, opowiada dalej Helmine. “W pierwszej kolejności chciałam ten strach przełamać. I udało mi się. Poza tym Mazzel miał pozytywny wpływ na jego pewność siebie. W oparciu o to doświadczenie zaproponowałam na oddziale wprowadzenie “psiej terapii”.

Pewność siebie

Pomysł wprowadzenia “psiej terapii” został przez zespół Spectrum przyjęty z otwartymi ramionami. W ten sposób roczny Mazzel Tov pojawia się teraz co wtorek na oddziale. Helmine używa psa przy indywidualnych zajęciach z pacjentami cierpiącymi na zaburzenia spektrum autystycznego. “Jedna z moich klientek idzie co tydzień ze mną i z psem na spacer. Wspólnie opracowujemy moduł, dzięki któremu Mazzel Tov będzie mógł zostać użyty jako pies terapeutyczny.”

Celem spaceru jest budowanie pewności siebie u klientki. “Ludzie cierpiący na którąkolwiek formę autyzmu mają niską ocenę samego siebie, przez co zaniżoną pewność siebie”, wyjaśnia Helmine. “Spacer z psem jest bardzo odpowiednim narzędziem do budowania pewności siebie. Po drodze natykamy się na niezliczoną ilość niespodziewanych sytuacji. Sytuacji na które trzeba zareagować”. Jako przykład Helmine podaje nieuwiązanego na smyczy psa, który zbliża się do nas z olbrzymią szybkością. “W takiej sytuacji trzeba dać psu do zrozumienia, że ma się nad nim władzę. I właśnie to jest dla ludzi z autyzmem bardzo trudne. Pies słucha tylko wtedy, kiedy mówi się bezpośrednio do niego i wyraźnie. Jeżeli to się uda, rośnie pewność siebie. I spada napięcie.”

Kryteria

Nie każdy pies nadaje się na psa terapeutycznego. Helmine ustaliła kryteria, którym powinien odpowiadać pies. “Przede wszystkim musiał to być pies antyalergiczny”, opowiada Helmine. “Mój partner jest alergikiem a więc, był to pierwszy warunek do spełnienia. Poza tym musiał to być duży, mądry pies z wrażliwym charakterem.” Poszukiwania zwierzęcia odpowiadającego wszystkim kryteriom nie było łatwe. Ostatecznie wybrany został Australijski Labradoodle. “Mazzel posiada gabaryty i charakter Labradora, a sierść i inteligencję Pudla. W przeciwieństwie do obiegowej opinii, Pudle są bardzo inteligentne.”

Trening

Niestety, znalezienie odpowiedniej razy nie wystarcza. Wytrenowanie psa terapeutycznego kosztuje wiele czasu i energii. Dlatego to Helmine i Mazzel Tov odwiedzają często specjalistę od psiej behawiorystyki z HOGZ – Centrum Behawiorystyki i Szkolenia Psów Zeeland. “Mazzel nauczył się tam socjalizacji i od wieku szczenięcego był przyzwyczajany do wszelkich bodźców. Przykładowo w jego kojcu odtwarzane były różne dźwięki. W chwili obecnej Mazzel trenowany jest w reagowaniu na gesty. Wymaga to wzmożonego wysiłku. Już teraz udaje się uspokoić psa na polecenie.” Spokój jest dla psa terapeutycznego bardzo ważną cechą. Pacjenci cierpiący na zaburzenia spektrum autystycznego są bardzo wyczuleni na wszelkie bodźce. “Młody Australijski labradoodle potrafi w razie potrzeby być bardzo spokojny, ale gdy jego właściciel otworzy drzwi i pokaże, że nadszedł czas zabawy, to Mazzel nie wie jak szybko znaleźć się na zewnątrz. Skacze wokół jak mlody szczeniak. “I to właśnie jest piękne w tym psie. Z natury jest on wesoły i pełen energii, ale potrafi być tez bardzo spokojny jeżeli zajdzie taka potrzeba”, twierdzi Helmine.

Helmine odniosła z Mazzelem kilka sukcesów. Jeden z jej klientów bał się opuszczać samodzielnie swój pokój. “Strach przed przekraczaniem progu jest częstą przypadłością cierpiących na autyzm. Mazzel pomaga im przezwyciężyć ten lęk. W takim momencie klienci zapominają o wszystkich swoich problemach.”

Autor: TIMO VAN DE KASTEELE

Australijski Labradoodle Mazzel Tow

Poniżej 3 strony artykułu w oryginale:

Australijski Labradoodle artykuł 1
Australijski Labradoodle artykuł 2
Australijski Labradoodle artykuł 3

————————————————————————————————————————————————————————————————————————————————

Włochata Pasja

Hodowla Australijskich Labradoodle
Pierwsza hodowla Australijskich Labradoodli w Polsce

Chcieliśmy poinformować, iż uaktualniliśmy stronę internetową o australijskich labradoodle. Dodaliśmy nowe ciekawe i przydatne artykuły:

1. Pielęgnacja okrywy włosowej
2. Dieta
3. Wysiłek fizyczny
4. Trening posłuszeństwa
5. Socjalizacja szczeniąt w praktyce

i wiele, wiele innych.

Powstał również dział NAJCZĘŚCIEJ ZADAWANYCH PYTAŃ, w którym pytania zadajecie Wy a odpowiada na nie ekspert. Pytania wraz z odpowiedziami będa publikowane na stronie.

Zapraszamy serdecznie

Elżbieta Gajewska
Włochata Pasja
Pierwsza hodowla Australijskich Labradoodle W Polsce
Australijskie Labradoodle w Polsce

Włochata Pasja
Hodowla Australijskich Labradoodli w Polsce
Pierwsze Australijskie Labradoodle w Polsce

Koalicja dla Zwierząt opracowała nowy projekt ustawy o ochronie zwierząt. Jest to projekt obywatelski.
Zgodnie z polskim prawem, aby projekt był głosowany w sejmie, trzeba spełnić następujące warunki:

1. Komitet Inicjatywy Ustawodawczej musi zebrać minimum 1000 podpisów pod projektem i przesłać je do Marszałka Sejmu.
2. Marszałek sejmu w ciągu 14 dni wydaje decyzję o przyjęciu zawiadomienia, po czym ogłasza w dzienniku o zasięgu ogólnopolskim fakt nabycia osobowości prawnej przez Komitet, adres Komitetu i miejsce udostępnienia projektu ustawy do publicznego wglądu.
3. Pod projektem musi podpisać się w ciągu 3 miesięcy od rejestracji komitetu minimum 100 tysięcy osób mających prawo wybierania do Sejmu.

Punkt 1. jest już zrealizowany — zebrano ponad 1800 podpisów.

Jak pomóc? Szczegółowe informacje znajdziesz na stronie Koalicji dla Zwierząt: http://www.koalicja.org.pl/index.php
Projekt ustawy: http://www.koalicja.org.pl/ustawa.php
Często zadawane pytania: http://www.facebook.com/notes/koalicja-dla-zwierzat-nowa-ustawa-o-zwierzetach/faq-czyli-odpowiedzi-na-rozne-pytania-naszych-fanow/127242214012500

Włochata Pasja
Hodowla Australijskich Labradoodli w Polsce
Pierwsze Australijskie Labradoodle w Polsce

Dudlowych Świąt

Włochata Pasja
Hodowla Australijskich Labradoodli w Polsce
Pierwsze Australijskie Labradoodle w Polsce