Ik ren van de ene naar de andere cursus op het moment. Zo zit ik in de klas om de fijne kneepjes van het trainersvak onder de knie te krijgen, zo leg ik wetboeken klaar om mee te nemen naar de modules die ik voor mijn werk volg. Ik reis wat af door het land en soms moet ik even goed nadenken waar ik die dag weer naar toe moet.
Tot mijn grote vreugde kwam ik dinsdag onderweg naar Utrecht een klasgenootje van de Franse les (Oui, oui, bien sûre) tegen, waardoor de reis een stuk leuker werd. Tot onze grote verrassing kwamen we erachter hoeveel overeenkomsten we eigenlijk hebben. In de klas zitten we natuurlijk braaf Franse grammatica te bestuderen en oefenen, maar in de trein was er tijd voor levenservaringen en interesses. Met open mond vulden we soms elkaars zinnen aan om dan volledig de slappe lach te krijgen over de herkenning.
Vrouwen… :-)
Zaterdagochtend gluurde ik om 05.00 uur naar buiten nadat ik snel naar de wc was geweest. Het regende, het was koud en ik dankte God dat Hij het de hele week droog genoeg had gelaten om op de fiets naar het station op en neer te pendelen. Tevreden kroop ik terug mijn bed in, om een kleine drie uur later met open mond voor het slaapkamerraam te staan. Waar kwam die witte wereld nu ineens vandaan? Ik durfde er echt vergif op in te nemen dat het regende tijdens mijn nacht-pitstop…
‘s-Middags was het grootste gedeelte weg en opgelucht zag ik dat de lente toch ook al echt in aantocht is. De eerste sneeuwklokjes stonden gewoon onder de laag sneeuw in de voortuin te dringen om hun kopjes boven de grond te krijgen.
Lang leve de natuur!
Vanmiddag wandelden we naar… ehhh…. Friesland?
Een klein moment dacht ik dat het reizen van de afgelopen week me echt allemaal teveel was geworden. Sneek, De Bonkervaart… het hoort op dit moment allemaal bij de grote Klûntocht die dit weekend in Breda is. Op weg naar de Carnaval, waar menig Kielegatter ook nog weleens de weg kwijt kan raken…

Maanden van onderzoek, uitpluizen, interviewen en schrijven werd afgelopen week afgerond door een laatste redigeer-week. Oudste studeert af en met hem wij ook.
Lief pushte hem vaak tot uitersten, weerlegde sommige theorieën en stelde vragen waar oudste het liefst voor op de loop ging. Mijn taak zat hem vaak in de innerlijke verzorging, de knuffel en soms troostende woorden. En iedere keer herpakte oudste zich weer en ging verder. Na de laatste redigeer-sessie afgelopen week was het dan eindelijk klaar en woensdag werd het masterscriptie ingeleverd. Een dag te vroeg. Precies op tijd dus.
Misschien ben ik wel zenuwachtiger voor de uitslag dan oudste…
Fingers crossed.
Na weken kwakkelen zijn lief en ik toch eindelijk zover opgeknapt dat we het aan onszelf in december beloofde maaltje sushi eindelijk konden nuttigen.
Verslavend lekker!
Afgelopen week pakte ik een oude passie weer op. Dagelijks een foto plaatsen op Instagram. Dit keer met een dagelijks thema. Het leven in zwart-wit. Niet omdat mijn leven zo zwart-wit is, maar omdat een zwart-witfoto soms zoveel meer zegt dan een kleuren.
Het is ongelooflijk, maar nog steeds genieten we na van onze reis afgelopen jaar naar Amerika. Voor de tweede keer in korte tijd kreeg ik een mailtje van Margriet waarin ze schreven dat ze wéér een foto van mij gaan plaatsen! Dit keer de hoge gebouwen in New York. Misschien toch maar eens denken aan een samenwerkingscontract met ze! ;-)
Onze tuin-eekhoorn toverde tot onze grote verbazing zijn noten uit de klimop vlakbij onze gevel. Blijkbaar is het begraven van een wintervoorraad ontzettend 2014 en is hij erachter gekomen dat je net zo goed je noten in een goede klimop kunt verstoppen.
Tot grote frustratie van Teun benadert hij ons huis tot aan de gevel en trekt zich niets aan van het luidkeels geblaf van twee ruwharige teckels.
Zo’n anderhalf jaar geleden ontdekten we in Antwerpen de lekkerste koffie ooit gedronken. Dagelijks maak ik een beker voor mezelf als start van de dag.
Recept? Een theelepel honing, sterke koffie, geklopte melk en een vleugje kaneel bovenop de geschonken melk. Heerlijk!
Ik vind het triest om bij mezelf te ontdekken dat ik een bezoek aan die Belgische stad op dit moment maar even uitstel naar… hopelijk snel. Want als iets wel een aanrader is, is het de exotische markt van Antwerpen op zaterdag! Maar nu maar even niet….

Het was een gekke week. Een bizarre week.
Een eerste werkweek van een schoon en nieuw jaar, waarbij ik op dag drie – samen met collega’s – meerdere malen per dag het internet in de gaten hield. Wat gebeurde er in godsnaam met de wereld? Of zou ik me beter kunnen afvragen wat er in allahsnaam gebeurde in Parijs?
Verdwaasd hield ik de straten in de gaten die ik zo goed ken. Ik zag mezelf nog zo lopen. Met mijn lief, met de kinderen.
Vlakbij de supermarkt hebben we regelmatig de auto geparkeerd om dan naar de binnenzijde van de Perefirique te wandelen, waar we vaak genoeg de metro richting centrum namen. Of we liepen. Via Place de la République.
Nu zag het zwart van de Gendarmerie. Van speciale eenheden, klaar om Parijs te redden. Het lukte maar gedeeltelijk. Natuurlijk, de kidnappers waren uiteindelijk dood. Net als vier van de gijzelaars. Maar hoe gaat het nu verder met de angst? De vrijheid?
De tijd zal het moeten leren…
Zaterdag schoof ik een paar huizen verderop in de straat aan tafel bij een gezelschap van elf andere dames. Onbekend voor mij, bekend met elkaar. Alleen het gezicht van de gastvrouw was mij vertrouwd.
En het werd een heerlijke avond. Een avond van herkenning. Met gelach en serieus gesprekken. De tajines gevuld met allerlei heerlijkheden maakten dat het vertrouwen in de wereld weer een beetje terugkwam bij me.
Gelukkig is er niet alleen haat en vijandigheid in de wereld ten opzichte van andere culturen. Twaalf vrouwen (en twee heren, de mannen des huizes meegerekend) genoten van de cultuur die de tajines met zich meebrachten aan tafel.
En om dat mezelf iedere dag opnieuw te herinneren, haalde ik alvast een stukje lente in huis.
Het komt wel weer goed.
Ooit.

En toen liep de kerstvakantie alweer naar zijn eind. Alsof het er nooit geweest is.
Het blijven de meest gekke vrije dagen van het jaar. Of het ís weekend is of een gewone doordeweekse dag, het maakt niet uit, ik ben na drie dagen al lang de tel kwijt! Is het dinsdag? Donderdag? Of ergens er tussenin?
Het kacheltje heeft heel wat overuren gemaakt, tot grote tevredenheid van twee ruwharige teckels overigens…
We joegen er met z’n allen een grote stapel oliebollen doorheen rondom oud & nieuw en toen we dachten dat het eind in zicht kwam, liepen jongste en vriendje binnen met nóg meer krenten- en appelbollen. Zelf gebakken, dat dan weer wel, dus die smaakten nog beter dan die wij bij de bakker hadden gekocht!
Ook knutselde ik een nieuwe jaarkalender in elkaar. Iedere dag een wijze spreuk of een leuke *tip* lezen en dat allemaal terwijl je gebruik maakt van het kleinste kamertje in Huize Wondelgijn.
Al maanden zwoegt oudste op zijn masterscriptie. Het eind is bijna in zicht. Afgelopen week werd de keukentafel een waar zenuwcentrum, waar omheen gegeten, gedronken, gereflecteerd en geschreven werd. Nog eventjes en dan gaat het werk richting universiteit. *duimen duimen duimen* voor goed resultaat!
Na twee weken snotteren, hoesten, rillen en liters kippensoep werden we aan het eind van de twee weken eindelijk toch weer beter.
Net op tijd om weer aan het werk te gaan!
Dat is dan wel weer een gelukkie! ;-)

Een sprankelend, liefdevol en gezond 2015 toegewenst!
Dat 2015 gevuld mag gaan worden met een heleboel zonnestraaltjes!