Wątek internetowego wizerunku Polki-profesjonalistki podjął portal iWoman.pl. W tekście zatytułowanym “Facebook i GoldenLine – kobiety same szkodzą sobie w karierze”, opublikowanym 17 maja, czytamy między innymi, że:

“(…) Ludzie zapominają o tym, że Internet to narzędzie, które mówi o nas za nas a Twój profil to podstawowe źródło informacji o Tobie. Zapominają, że ich nazwisko to marka i powinni dbać o nią z pieczołowitością całego działu PR. Warto też pamiętać, że 42 procent pracodawców weryfikuje w sieci wiarygodność kandydatów do pracy a 70 procent rekruterów odrzuca kandydatów z powodu informacji dostępnych online- twierdzi Piotr Rzebko, specjalista ds. ePR w agencji Work Express.

To uwaga szczególnie ważna dla kobiet. Bo, niestety, aktywność pań nie zawsze idzie w parze ze skutecznością w poszukiwaniu pracy. W skrajnych przypadkach wręcz zamykają sobie one drogę do awansu, czy znalezienia lepszej pracy.

- Kobiety – jako częściej nastawione na komunikację i współdziałanie – z jednej strony skuteczniej komunikują się poprzez media społecznościowe, z drugiej, częściej zdarza im się powiedzieć za dużo. I być może dlatego wśród osób, które straciły pracę przez niepochlebne wpisy na Facebooku przeważają panie – twierdzi ekspert Work Express. (…)”

Nic dodać, nic ująć. Może jedynie wypada powtórzyć krążące w branży HR powiedzonko, że 72% pracodawców sprawdza kandydatów i pracowników w internecie a pozostali wstydzą się… przyznać.

Jako że, według ekspertów, za Odrą pracuje nielegalnie ponad 200 tysięcy obywatelek naszego kraju, temat podjął portal Onet.pl. Od 9 maja w artykule zatytułowanym “Niemcy: Topnieje szara strefa. Opiekunki wyjeżdżają z agencjami” możemy przeczytać między innymi, że:

(…) Do tej pory większość kobiet opiekująca się seniorami w Niemczech pracowała tam na czarno, ale dziś nad Odrą topnieje szara strefa opiekunek osób starszych. Widmo kontroli i kar sięgających aż 5 tys. euro, sprawiło, że rodziny niemieckich seniorów zaczęły szukać nowych, legalnych rozwiązań, żeby zatrzymać opiekunki z Polski. Nic więc dziwnego, że na popularności zyskują pracownicy zatrudniani przez polskie agencje pracy tymczasowej. Firmy tego typu nie tylko wyszukują w Polsce wykwalifikowany personel, rekrutują, sprawdzają ich kwalifikacje i predyspozycje, ale co najważniejsze – legalnie zatrudniają. Wyręczając przy tym Niemców.

- Niemieckie rodziny i domy opieki niechętnie dają umowy o pracę. Wiąże się to dla nich z biurokracją, dodatkowym kosztem ubezpieczenia, składek zdrowotnych, emerytalnych. Wolą wynająć pracowników z agencji w Polsce, które w ich imieniu rekrutują i zatrudniają na umowę o pracę. Z jednej strony zapewnia to Polkom legalną pracę, z drugiej chroni niemieckie firmy przed kontrolami i mandatami. A tych przybywa. Obecnie w Federalnym Urzędzie Celnym czeka aż 80 tys. doniesień pracowników ws. pracy na czarno (…)

Warto dodać, że Federalny Urząd Celny rozpoczął w ubiegłym roku ok. 168 tys. takich postępowań, w związku z kontrolą 524 tys. osób oraz ponad 68 tys. pracodawców. Co ważne, Niemcy nie uważają formy informowania urzędów o nieprawidłowościach za donoszenie, tylko dbanie o ład i porządek w swoim kraju.

Rocznie u zachodnich sąsiadów wykrywa się blisko 15 tys. przypadków pracy w szarej strefie, a kary finansowe nałożone na pracodawców i pracowników wynoszą ponad 30 mln euro

Zjawisko wiosennego rozprężenia jest wspólne dla wszystkich kultur i szerokości geograficzych, więc zainteresowały się nim również polskie media. Portal Wirtualna Polska opublikował 20 kwietnia tekst, zatytułowany “Polak w pracy gada o seksie. Coraz odważniej i pikantniej”, w którym, na podstawie danych Work Express, dokonuje analizy zjawiska.

(…) O seksie coraz częściej rozmawiamy i żartujemy w godzinach pracy, bo temat ten nas nie krępuje – takiego zdania jest 67 proc. Polaków. Niewiele mniej, bo 64 proc. ankietowanych, zdaje sobie jednocześnie sprawę z tego, że takie rozmowy nas dekoncentrują. Na szczęście póki co tylko 4 proc. ankietowanych stwierdziło, że temat seksu w pracy ich uraził. Powinniśmy zatem częściej, czy rzadziej rozmawiać o seksie w pracy?

- Rzadziej, jeśli w ogóle. Prawda jest bolesna – praca to nie jest miejsce na tego typu pogawędki. Po pierwsze: to jeden z najszybciej i najmocniej angażujących tematów, który bardzo szybko odrywa od wykonywanej pracy, utrudnia koncentrację i obniża efektywność. Po drugie: łatwo doprowadzić do zepsucia relacji w zespole, bo wątek, który dla jednej osoby będzie wybitnie humorystyczny, dla sąsiada zza biurka, będzie śmianiem się z jakichś głęboko skrywanych problemów osobistych. Po trzecie: nie każdy szef będzie zachwycony – ta tematyka mocno angażuje i powoduje, że trudniej wrócić do spraw zawodowych (…)

Podsumowując – rozmawiajmy w pracy na tematy związane z seksem, byle z umiarem i w dobrym stylu. Dobrze, że przynajmniej żartujemy z tej sfery życia, bo podobno jesteśmy jedną z najrzadziej rozmawiających o seksie nacji w Europie.

Temat warsztatów okazał się na tyle interesujący, że przytoczyły go liczne krajowe media. Między innymi ze strony Polskiej Agencji Prasowej możemy się dowiedzieć, że:

(…) Warsztaty mają pomóc żakom w poruszaniu się na rynku pracy. Projekt będzie realizowany na terenie całego kraju. Pierwsze warsztaty odbędą się już 23 kwietnia w Katowicach.

Jak twierdzą specjaliści, studenci starający się o pracę popełniają wiele błędów, od wysyłania maili z adresu typu wladcyciemności@domena.pl, przez nerwowe drapanie się na spotkaniu z pracodawcą, po przeklinanie na rozmowie kwalifikacyjnej. Młodzi ludzie także często na rozmowach podają informacje o ciążach, orientacji seksualnej, a nawet preferencjach politycznych, nie wiedząc, że nie powinni tego robić.

(…) Debiutantom zwykle nie wychodzą rozmowy kwalifikacyjne. Aż 6 na 10 rozmów rekrutera ze studentem kończy się całkowitą klapą. Młodzi ludzie nie wiedzą, jak zachować się na takim spotkaniu i jak się do niego przygotować. W efekcie większość żaków już na wstępie jest skreślana z listy potencjalnych pracowników.

(…) Projekt wychodzi jednak poza CV i rozmowę, wkracza także na social media. Studenci i absolwenci “żyją” w mediach społecznościowych. Jednak mało który z nich wie, że to życie obserwują rekruterzy i potencjalni pracodawcy. Wbrew pozorom jeśli student nie pogrąży się na rozmowie, może to za niego zrobić profil na Facebooku. Zwłaszcza jeśli ubiega się o pracę, w której wizerunek jest na wagę złota.

Podsumowując; w 2012 roku Work Express stawia sobie za zadanie edukację oraz doradztwo dla studentów w całej Polsce. Chcemy sprawić, żeby wejście na rynek pracy przebiegało ekspresowo i bezboleśnie. Wszystkie te jakże istotne kwestie przyprawiamy jednak szczyptą luzu, co ma zagwarantować również dobrą zabawę.

Część mediów w USA ujawniła, że podczas rozmów kwalifikacyjnych, rekruterzy coraz częściej domagają się danych dostępowych do profilu kandydata na Facebooku lub zaproszenia do kontaktów. Serwis Forsal.pl zainteresował się sprawą i od 6 kwietnia możemy w tekście pt. “Chcesz mieć pracę? Podaj hasło do Facebooka” przeczytać miedzy innymi, dlaczego tak się dzieje również w Polsce. Odpowiedź jest w gruncie rzeczy dość prosta:

“Facebook to kopalnia odpowiedzi na pytania, które prawo zabrania zadać i w ten sposób firmy chcą je obejść.

– Z Facebooka wyczytamy czy kobieta spodziewa się dziecka, jakiej orientacji seksualnej jest potencjalny sprzedawca, czy potencjalny dyrektor PR lubi PiS, PO a może Palikota, dowiemy się, co kandydat sądzi o ACTA i naszej firmie. Psycholog natomiast będzie w stanie stworzyć profil kandydata oceniając nawet jego stan psychiczny, bo i tym często dzielimy się na „fejsie”. Wbrew pozorom dla wielu firm to cenne informacje. Problem w tym, że zdobywane nieuczciwą drogą (…)

Tajemnicą poliszynela jest, że specjaliści ds rekrutacji korzystają z portali społecznościowych od samego początku ich istnienia a niektóre serwisy oferują im nawet narzędzia do skutecznego przeszukiwania swoich zasobów. Jednak stawianie kandydata wobec wyboru “Twoja prywatność w zamian za etat” wydaje nam się grubą przesadą.

Temat, w przededniu Prima Aprilis, zainteresował między innymi portal money.pl. W  tekście zatytułowanym “Żarty w pracy. Wychodzą nam kiepsko” możemy przeczytać między innymi, że:

(…) Żarty i uśmiech na pewno nie zastopują naszej pracy. Nie powinniśmy się także obawiać reakcji szefa. On sam na pewno też chętnie by się pośmiał, ale brak czasu i rola społeczna zwykle nie pozwalają. Mało tego – to szef musi się bardziej kontrolować, ponieważ jego kiepski żart, może osłabić jego autorytet wśród podwładnych.

(…) Tymczasem nie dość, że nasi kompani w pracy żartują rzadko, to jeszcze uważamy, że żartują nieudolnie. Takiego zdania jest aż 68 proc. ankietowanych. Najczęściej śmiejemy się z opowiadanych kawałów (72 proc.), przypadkowych sytuacji (15 proc.) oraz z żartów względem kolegów z pracy (13 proc.). Ale nie wszystkie dowcipy są w pracy mile widziane.

- Z pewnością nie powinniśmy poruszać tematyki poglądów politycznych, religii, czy preferencji seksualnych. Zależnie od otoczenia, nawet z pozoru niewinne dowcipy na temat relacji damsko-męskich mogą być przez niektóre osoby uznane za uwłaczające. Warto zachować czujność, nawet kiedy opowiadamy kawały o blondynkach. Naczelna zasada: poczucie humoru ma służyć odreagowaniu i integrowaniu zespołu, nie wprowadzaniu napięć i podziałów między pracownikami. Nie wypada nam także żartować z nieobecnych (…).

Tylko jak zachować się w sytuacji, kiedy jesteśmy obiektem nieudolnego żartu kolegi w pracy? – To, co najczęściej nasuwa się ludziom w takim momencie, to odpłacić tym samym. Tyle, że wtedy zniżamy się do poziomu tego kolegi, więc chyba nie warto. Nie każdy znajdzie w sobie odwagę, ale koledze warto jasno powiedzieć, że źle się czujemy, kiedy ktoś żartuje w ten sposób i uważamy dany żart za niestosowny – radzi Aleksandra Paszkiewicz, specjalistka ds. personalnych Work Express.

Podsumowując – niezależnie od tego jaką mamy pracę, warto zachować poczucie humoru, bo:

• większość szefów woli mieć przy sobie pozytywnie nastawionych ludzi i tacy właśnie częściej awansują,
• poczucie humoru jest jednym z najlepiej widocznych wyróżników ludzi stabilnych emocjonalnie i pewnych własnej wartości a właśnie tacy są najlepszymi pracownikami, niezależnie od branży,
• pracownicy z poczuciem humoru rzadziej chorują, deklarują wyższy poziom satysfakcji z pracy i są mniej chętni do zmiany miejsca pracy,
• śmiech zwykle poprawia naszą efektywność w pracy,
• bez poczucia humoru nie ma mowy o tworzeniu długofalowych relacji z klientem a to przecież podstawa,
• żarty w relacjach handlowych podnoszą standard obsługi klienta i ułatwiają perswazję, bo „odblokowują” naszych rozmówców.

Stanowimy 85% wszystkich imigrantów z tzw. nowych krajów członkowskich Unii Europejskiej i wypracowujemy dla holenderskiej gospodarki prawie 2 miliardy euro rocznie, toteż temat postanowił zbadać tygodnik “POLITYKA”. Z artykułu Ewy Winnickiej pt.”Polak śmierdzi i szeleści” w numerze z 28 marca, możemy dowiedzieć się między innymi, że:

(…) Kiedy po wejściu do Unii Europejskiej w 2007 r. Holandia otworzyła granice, okazało się, że chętnych do pracy w rolnictwie i budownictwie jest ponad 100 rys. Polaków, a w sezonie nawet 200 tyś. Spodziewano się ich pięć razy mniej. Jednak większość chętnych znalazła zatrudnienie. Duże agencje holenderskie zaczęły rekrutować młodych ludzi do pracy na farmach i plantacjach. Szybko zauważyły, że w przeciwieństwie do niewykwalifikowanych, rozbestwionych zapomogami socjalnymi obywateli z paszportem holenderskim Polacy potrafią pracować 40-60 godzin tygodniowo na taśmach produkcyjnych nastawionych na najwyższe obroty. Polski pracownik nie narzeka, bo nie zna języka, nie choruje, bo czuje, że nie ma prawa.

(…) -Jesteśmy wszechstronni. Polski pracownik potrafi zrobić kilka rzeczy naraz. Holenderski spawacz jest wykwalifikowany w jednym kierunku i tego się trzyma. Jesteśmy elastyczni czasowo, chętnie bierzemy nadgodziny, szybko się uczymy, podejmujemy się prac, których odmawiali Holendrzy, Marokańczycy czy Turcy- mówi Artur Ragan, rzecznik prasowy agencji Work Express, który pośredniczy w zatrudnieniu, głównie na budowach.  Według dr Patrycji Matusz Protasiewicz z Uniwersytetu Wrocławskiego, która bada emigrację w Holandii, przeciętny pracownik z Polski to najczęściej mieszkaniec Górnego Śląska i Opolszczyzny, z podstawowym lub średnim wykształceniem. Agencja wynajmuje dla niego tanie mieszkanie, które dzieli z kolegami. Wraca do kraju po 13 miesiącach. Zarabia słabo, zdecydowana większość mniej niż 1000 euro, więc mieszkanie na własną rękę to jest mrzonka. – Kłopoty z zakwaterowaniem to już typowo holenderski problem – dodaje Matusz Protasiewicz.

Z analiz holenderskiego rynku pracy wynika, że do 2015 r. będzia na nim do 500.000 wolnych miejsc pracy, z czego większość dla osób z wyższym wykształceniem (źródło: De Nederlandse arbeidsmarkt 2011-2015) . To ogromna szansa dla Polaków, zważywszy że  najbardziej potrzebni są tam fachowcy po kierunkach technicznych, których wiedza i doświadczenie nie ogranicza się tylko do jednej dziedziny.

Wzrost wskaźnika zatrudniania osób między 55. a 65. rokiem życia w 2008 r. wynosił 31% a obecnie osiągnął poziom 37%. Do ideału daleko, ale trend jest silny, toteż problemem zatrudniania osób 50+ zainteresował “Dziennik Gazeta Prawna”. W tekście zatytułowanym “Tani i wierny. Pracownik po pięćdziesiątce” z 21 marca czytamy między innymi, że:

(…) Po rynku pracy od lat krąży mit, że firmy wolą wychowywać pracowników, niż sięgać po starszych, z większym doświadczeniem. To miało odpowiadać za wysokie bezrobocie wśród osób po 50. roku życia. I rzeczywiście, tak było do niedawna, co widać po statystykach GUS – w czerwcu ub.r. wśród bezrobotnych było 393 tys. osób poniżej 25. roku życia i 418 tys. powyżej pięćdziesiątki. Ale już na koniec grudnia proporcje się odwróciły. Osób po 50. roku życia było 385 tys., czyli o 31 tys. mniej niż młodych.

– W ostatnim czasie obserwujemy wyraźny wzrost zainteresowania firm pracownikami po pięćdziesiątce. Przekonało ich to, że przedstawiciele grupy 50+ z reguły godzą się zarabiać o 10-30 proc. mniej niż ich młodsi koledzy. Ponadto są bardziej sumienni, a ich ewentualne przeszkolenie jest 2-3 razy tańsze niż osób zaraz po studiach – wylicza Artur Ragan z agencji pośrednictwa pracy Work Express.

Podsumowując; łączenie pokoleń w pracy przynosi pozytywne skutki obu stronom. Work Express zatrudnia głównie doświadczone osoby z kwalifikacjami i z co najmniej 5-letnim doświadczeniem zawodowym, toteż osób 50+ jest znacznie więcej niż w przeciętnym polskim przedsiębiorstwie. Około 60 proc. budowlańców, którzy za naszym pośrednictwem znaleźli pracę we Francji i w Belgii, zalicza się do grupy 50+. Podobna struktura wiekowa jest wśród pracujących w Niemczech opiekunek osób starszych. Najstarsza z nich pracowała jeszcze w ubiegłym roku, mając 87 lat.

Nic więc dziwnego, że sytuacją w branży APT zainteresowała się Polska Agencja Prasowa a w ślad za nią, między innymi, “Wirtualny Nowy Przemysł” (wnp.pl). W tekście zatytułowanym “Rośnie sektor pracy tymczasowej” z 22 marca, możemy przeczytać między innnymi, że:

Największe zatrudnienie pracowników tymczasowych, wyliczane na podstawie wartości umów pośredników z firmami danej branży występuje w sektorze motoryzacyjnym, na który przypada 23 proc. obrotów. Ponad 13 proc. obrotów generuje przemysł maszynowy, elektryczny i paliwowy; branża spożywcza to ponad 10 proc. wszystkich zamówień na “czasowników”. W przemyśle lekkim zatrudnionych jest ich 8 proc., przy produkcji sprzętu domowego – 7 proc. Zlecenia na prace tymczasową w firmach telekomunikacyjnych i transportowych stanowią około 6 proc. wartości wszystkich zleceń – wyliczają eksperci PKPP Lewiatan.

“Jesteśmy ostrożnymi optymistami uważamy, że na rynku pracy tymczasowej trend wzrostowy się utrzyma, ale nie będzie to spektakularne przyspieszenie” – powiedział PAP Artur Ragan z Agencji Pracy Tymczasowej Work Express z Katowic. W jego ocenie wartość rynku tych usług w Polsce w br. powinna wzrosnąć o 17 proc. do 3,5 miliarda złotych. “Liczba pracowników tymczasowych też wzrośnie o 17 proc. Zatem rok 2012 zamknie się liczbą powyżej 600 tysięcy osób zatrudnionych czasowo, zajmujących 150 tys. pełnych etatów, liczonych ekwiwalentem FTE”

Należy przypomnieć, że ubiegłorocznym badaniu CIETT, 75 % ankietowanych pracodawców przyznało, że nie stworzyłoby nowego miejsca pracy, gdyby nie ich usługi. Ponadto, agencje zatrudnienia redukują szarą strefę i zwiększają szansę znalezienia stałego zatrudnienia, co oznacza, że mają ogromny wpływ na całą gospodarkę.

Analizy sytuacji na francuskim rynku pracy pod koniec pierwszego kwartału 2012 podjął się 21 marca”Dziennik Gazeta Prawna” w swoim internetowym wydaniu. W tekście zatytułowanym ‘Francuscy budowlańcy tną zatrudnienie obcokrajowców. Szukają pracowników 3 w 1″ można przeczytać między innymi, że:

(…) Polak rządzi na francuskiej budowie. W wielu firmach obcokrajowcy stanowią już 30-40 proc. osób zatrudnionych w tym sektorze – wynika z danych Work Express. Niestety kryzys na rynku budowlanym i deweloperskim wpływa także na zainteresowanie pracownikami z Polski. W IV kwartale 2011 francuscy inwestorzy zanotowali jeden z najwyższych wzrostów kosztów, który wzrósł do poziomu 6,84 proc. W praktyce oznaczało to zaniechanie wielu inwestycji, zwłaszcza na rynku mieszkaniowym.

– Polacy we Francji znajdują coraz częściej pracę nie przy nowych budowach, jak to miało miejsce w latach 2009-2010, ale przy modernizacjach i remontach. Stąd też notujemy zapotrzebowanie na spawaczy, cieśli i stolarzy, mniejsze na wykwalifikowanych budowlańców. Coraz częściej francuskie firmy zgłaszają się do nas po pracowników wszechstronnie wykwalifikowanych, którzy potrafią np. spawać różnymi metodami lub, którzy znają się jednocześnie na tynkowaniu, malowaniu i regipsie. Oszczędzają tym samym na zatrudnieniu. Zamiast 3 fachowców, biorą jednego (…)

Wszystkim zainteresowanym pracą we Francji, radzimy uzbroić się w cierpliwość. Polacy nadal są wysoko cenieni na tamtejszych budowach, ale na spadek koniunktury raczej nic nie możemy poradzić. Szanse na zatrudnienie na pewno zwiększa dobra znajomość francuskiego i kwalifikacje potwierdzone dokumentami honorowanymi nad Sekwaną.