Legend The World

LEGEND Guinevere ราชินีกวินนิเวียร์บาทแห่งกษัตริย์อาเธอร์

2018-01-01T22:06:00.000-08:00

Myth Guinevere Queen of King Arthur

ฉายา เงาสีขาวแห่งคาเมล็อต(White Shadow)
ตำแหน่ง ราชินีผู้พิทักษ์บัลลังค์(Queen consort of King Arthur)
สัญชาติ อังกฏษ(England)
พระบิดา เจ้าเมืองเลออนเนส(King Leodegrance)
พระมารดา -----
พระสวามี กษัตริย์อาเธอร์( King Arthur)
เกิดเมื่อ -----
สวรรคต -----
ปรากฏ ช่วงศตวรรษที่ 13
-หนังสือนิยายปรัมปราแคว้นเวลช์ (Chrétien de Troyes - Lancelot, the Knight of the Cart)

กวินนิเวียร์(Guinevere) ชื่อของเธอแปลว่าเงาสีขาว เพราะเธอคือราชินีผู้อยู่เบื้องหลังบัลลังก์ของกษัตริย์อาเธอร์ในขณะที่เรื่องราวเบื้องหน้าของคา เมลอทรอบตัวกวินนิเวียร์จะเป็นเรื่องราวการต่อสู้ที่สุดอมตะของกษัตริย์อา เธอร์กับคู่ต่อสู้ทั้งหลาย แต่เบื้องหลังนั้นเธอคือเทพีแห่งอำนาจผู้ทำให้อาเธอร์มีสิทธิ์ได้ปกครอง เมือง เมื่อกวินนิเวียร์จะจากไปอาเธอร์ถึงกับต้องไล่ตามไม่ใช่เพราะความรักแต่ เพราะถ้าปราศจากเธอแล้วอณาจักรของเขาจะพังเพราะขาดความเป็นผู้นำจะเห็นบทบาทของเทพีแห่งอำนาจได้ชัดเจนขึ้น
..................

✪ ตำนานเจ้าหญิง กวินนิเวียร์ ✪

(The Knight of the Lion)

     ตามตำนานกล่าวกันว่าราชินี กวินนิเวียร์ มีหน้าที่สำคัญยิ่งในการค้ำชูบัลลังค์ของผู้เป็นกษัตริย์ คือการทำให้พลังของกษัตริย์กลมกลืนไปกับพลังของแผ่นดิน ในหลายตำนานเล่าว่าเมื่อกษัตริย์ลืมไปว่าอำนาจที่พวกเขามีอยู่มาจากใคร เหล่าราชินีก็จะหาผู้กล้าคนใหม่มาเป็นคนรักเพื่อย้ำเตือนให้กษัตริย์รู้ว่า อำนาจที่มีอยู่ได้มาจากใครบางครั้งก็เปรียบเธอเป็น กวิน แอป นูแอด แบบผู้หญิง (Gwyn Ap Nuad ราชาแห่งโลกต่างและเทพแห่งการล่าสัตว์)
        ในตำนานเวลส์แบบดั้งเดิมจะเรียกราชินีทั้งสามของกษัตริย์อาเธอร์รวมกันว่ากวินนิเวียร์ จากคำกล่าวของ เจฟฟรีย์แห่งมอน กวินนิเวียร์นั้นงดงามหาใดเปรียบจนกล่าวได้ว่าเธอเป็นมณีเม็ดงามแห่งแผ่นดินอังกฏษก็ว่าได้

กวินิเวียร์เป็นบุตรสาวของเจ้าเมืองเลออนเนส หลังจากบิดิตายลงนางทำหน้าที่ปกครองดูแลเมืองเลออนเนสสืบต่อจากบิดา นางเป็นหญิงสาวที่สวยงามมีสเน่ห์ เข้มแข็ง เฉลียวฉลาด แต่ก็สุภาพอ่อนโยน และมีจิตใจเมตตากรุณา
        ครั้นเจ้าชายมาลากันเริ่มขยายอำนาจด้วยการรุกรานราษฎรในเขตปกครองของเลออนเนส เนื่องจากเมืองเลออนเนสเป็นเมืองที่อ่อนแอทางการทหารที่สุด จึงถึงเวลาที่นางควรจะพิจารณาคำสู่ขอที่มีมาอย่างเป็นทางการของกษัตริย์อาเธอร์ได้แล้วนั่นก็เพื่อความมั่นคงของอาณาจักร ซึ่งภายหลังการแต่งงานเมืองเลออนเนสก็จะได้รับความคุ้มครองจากกษัตริย์อาเธอร์อย่างเป็นทางการ
             กวินิเวียร์ตอบว่านางพร้อมจะแต่งงานกับกษัตริย์อาเธอร์แล้ว นางรู้สึกสงสารกษัตริย์อาเธอร์ว่าสินสอดที่นางจะนำไปถวายพระองค์คือแผ่นดินที่ตกอยู่ในอันตราย แต่นางก็จะรักพระองค์ นางกล่าวว่านางจะไม่มีวันแต่งงานกับชายใด โดยที่ไม่ได้รัก ในสายตาของนาง กษัตริย์อาเธอร์ใม่ใช่คนหลงอำนาจ นางสามารถมองเห็นคุณธรรมและเมตตาธรรมในพระเนตรของกษัตริย์อาเธอร์ได้
           อย่างไรก็ตามในระหว่างการส่งตัวเจ้าสาวให้กับกษัตริย์อาเธอร์ ได้เกิดเรื่องขึ้น เมื่อเจ้าชายมาลากันได้นำกองทหารเข้ามาซุ่มโจมตี เพื่อลักพากวินิเวียร์ไปเป็นตัวประกันในการต่อรองตั้งเงื่อนไขทางการเมืองการปกครองในอังกฤษกับกษัตริย์อาเธอร์ ลานสล็อทไปพบเหตุการณ์ในระหว่างที่กวินิเวียร์กำลังหลบหนีพวกทหารของเจ้าชายมาลากันอยู่พอดี และด้วยความเฉลียวฉลาดและความสามารถในการใช้ดาบของเขา จึงสามารถช่วยกวินิเวียร์จากเงื้อมมือพวกทหารของเจ้าชายมาลากันได้

          ลานสล็อทรู้สึกว่าตัวเองตกหลุมรักกวินิเวียร์และเขารู้ด้วยสัญชาติญาณว่ากวินิเวียร์เองก็รู้สึกเช่นเดียวกัน แต่ กวินิเวียร์สามารถควบคุมอารมณ์ของตนได้ และปฏิเสธคำขอของลานสล็อท นางเดินทางต่อไปจนได้พบกษัตริย์อาเธอร์ซึ่งกำลังรอต้อนรับนางอยู่ด้วยความดีใจที่ทราบว่านางปลอดภัย กษัตริย์อาเธอร์บอกกับนางว่านางไม่จำเป็นต้องแต่งงานกับเขาก็ได้ เพราะไม่ว่านางจะแต่งงานกับเขาหรือไม่ก็ตาม เขาจะต้องปกป้องคุ้มครองเมืองเลออนเนสอยู่แล้ว นางตอบว่านางอยากแต่งงานกับกษัตริย์อาเธอร์กษัตริย์อาเธอร์ตอบว่า เขาไม่อยากตายโดยที่ชีวิตยังคงไร้ความอบอุ่นอยู่บนใบหน้า และบอกกับกวินิเวียร์ว่า

“จงแต่งงานกับตำแหน่งกษัตริย์ แต่รักตัวข้า”

กวินิเวียร์ตอบพระองค์ว่า “หม่อมฉันรักพระองค์ได้วิธีเดียว คือรักหมดทั้งกาย ทั้งใจ และวิญญาณ”

ภายหลังพิธีอภิเษกสมรสนั้นเอง ก็มีข่าวร้ายเข้ามาถึงคาเมล็อทว่า เจ้าชายมาลากันได้นำกองทัพบุกเข้าเผาทำลายเมืองเลออนเนสแล้ว กษัตริย์อาเธอร์รีบนำกองทัพออกไปช่วยเหลือทันที และได้เกิดการปะทะกันขึ้นระหว่างกองกำลังทั้งสองโดยกองทัพของกษัตริย์อา เธอร์สามารถขับไล่กองทัพของเจ้าชายมาลากันให้ล่าถอยไปได้ และยังโชคดีที่ตัวเมืองส่วนใหญ่ยังไม่ได้ถูกเผาทำลาย ในขณะที่ประชาชนจำนวนมากที่ถูกขังไว้ในโบสถ์ก็ยังรอดชีวิตอยู
       ในระหว่างการพักกองกำลังและปรับปรุงซ่อมแซมเมืองเลออนเนสอยู่นั้นอาเธอร์เดินเข้ามาพบเหตุไม่คาดฝันขึ้น นั่นคือการเข้ามาพบ ภาพกวินนิเวียและเซอร์ลานสล็อตพลอดรักกัน

   แม้กษัตริย์อาเธอร์จะเศร้าสลดใจเป็นอันมากแต่การครั้งนี้ต้องกระทำการสืบสวนอย่างถูกกฏหมาย ช่วงหนึ่งของการพิจารณาคดีในใจกลางเมืองอยู่ๆ กองกำลังของเจ้าชายมาลากันก็ได้ปรากฏตัวขึ้นพร้อมกันทุกจุด และพากันบุกเข้ายึดป้อมปราการทั้งหมดบนกำแพงรอบที่พิจารณาดคี และเล็งลูกธนูเข้ามายังสถานที่พิจารณาคดี ขณะเดียวกันเจ้าชายมาลากันก็นำกองกำลังบุกเข้ามาทางประตูใหญ่ของเมือง
เจ้าชายมาลากันสามารถนำกองกำลังบุกเข้ามาถึงตัวกษัตริย์อาเธอร์ได้ และภายใต้การล้อมของพลธนูโดยรอบนั้น เจ้าชายมาลากันได้ประกาศกับประชาชน ขอให้ทุกคนยอมแพ้และสวามิภักดิ์มิฉะนั้นเขาจะสังหารกษัตริย์อาเธอร์ และเผาเมืองคาเมล็อทเสีย จากนั้นเขาบังคับให้กษัตริย์อาเธอร์คุกเข่าให้เขาต่อหน้าประชาชน แต่กษัตริย์อาเธอร์ได้ประกาศต่อราษฎรและทหารของพระองค์ว่าทุกคนจงต่อสู้ให้ถึงที่สุดอย่ายอมแพ้ แต่การรบครั้งนี้ แม้จะได้รับชัยชนะแต่พระองค์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและสิ้นพระชนม์ในเวลาต่อมา
        โดยก่อนตายพระองค์กล่าวว่า พระองค์ เข้าใจความจริงแล้ว พระองค์เห็นแสงอาทิตย์ในดวงตาของนางยามที่มองพระองค์ด้วยความเป็นห่วง แล้วพระองค์ก็สิ้นพระชนม์ในอ้อมแขนของกวินิเวียร์

✪์ ตำนานรักอัศวินโต๊ะกลมลานสล็อต ✪์

เนื่องจากลานซล๊อตเป็นที่โปรดปรานของเกอวนิเวียร์และกษัตริย์อาเธอร์มาก จนกษัตริย์อาเธอร์ไว้วางพระทัยในตัวลานซล๊อต ถึงกับแต่งตั้งให้เป็นราชองครักษ์คอยอารักษ์ขาองค์ราชินีระหว่างที่อาเธอร์ ไม่อยู่ในคาเมลอท ครับได้เรื่องเลยครับด้วยความว้าเหว่ของเกอวนิเวียร์ ทั้งเกอวนิเวียร์และลานซล๊อตจึงลงเอยในที่สุด ทันทีที่พระเจ้าอาเธอร์ทราบข่าว พระองค์ตัดสินประหารชีวิตเกอวนิเวียร์ทันที ระหว่างที่นางถูกมัดอยู่กับเสาหลักประหารกลางเมืองนั้น ลานซล๊อตก็ไม่ได้นิ่งดูดายครับ ทำตัวเป็นอัศววินม้าขาวรีบเข้าไปช่วยทันที

               จากเหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ 1 ในอัศวินโต๊ะกลมต้องเสียชีวิตไป 1 หน่วย อัศวินผู้โชคร้ายคนนั้นก็คือ เซอร์กาเร็ตหลานของเซอร์กาเวนนั่นเอง และจุดนี้เองที่เป็นชนวนให้ความสัมพันธ์ของอัศวินโต๊ะกลมต้องขาดสะบั้นลง เซอร์กาเวนประกาศว่าหากไม่ได้หัวของลานซล๊อต ตนจะไม่มีวันตายตาหลับแน่นอน ซึ่งแม้ว่าลานซล๊อตจะขอโทษเช่นไรแต่เซอร์กาเวนก็ไม่ยอมท่าเดียว ทั้งลานซล๊อตและเกอวนิเวียร์จึงหนีไปเริ่มชีวิตใหม่ในปราสาทที่เงียบสงบริม ทะเลสาบ จนกระทั่งสงครามครั้งสุดท้ายของอาเธอร์มาถึง ลานซล๊อตได้ส่งสารไปกำชับอาเธอร์เอาไว้ว่า ภายในเจ็ดวันห้ามทำการรบเด็ดขาดมิเช่นนั้นมัจจุราชจะมาเยือนอัศวินโต๊ะกลม ทุกคนรวมทั้งอาเธอร์ด้วย ระหว่างนี้ลานซล๊อตจะไปหากำลังเสริมมาเพื่อช่วยเหลืออาเธอร์ (ตามตำนานลานซล๊อตรู้สึกเสียใจในสิ่งที่ตนเองทำไปโดยตลอดและเขาพร้อมจะทำทุกๆ อย่างให้ความสัมพันธ์ที่ดีกลับคืนมาเหมือนเดิม)
            เมื่ออาเธอร์ได้รับสารของลานซล๊อต พระองค์จึงรีบส่งสารไปขอระงับศึกกับเซอร์มอเดร็ดเป็นเวลาเจ็ดวัน ใจความในสัญญาระงับศึกก็คือหากฝ่ายใดเริ่มโจมตีก่อนถือเป็นอันเริ่มสงคราม

           แต่พอเข้าวันที่ 6 ทหารของพระเจ้าอาเธอร์เห็นแมงป่องเข้าจึงเงื้อดาบจะฟัน ซึ่งคมดาบได้สะท้อนกับแสงแดดเป็นเหตุให้ทหารของมอเดร็ดเข้าใจว่าสงครามเริ่ม แล้วครับ สงครามเลยเริ่มขึ้นด้วยประการฉะนี้ ผลคือทั้งมอเดร็ดและกษตริย์อาเธอร์พ่ายแพ้ทั้งคู่
              หลังจากสิ้นศึกที่คามลามและการสิ้นพระชนม์ของกษัตริย์อาเธอร์แล้ว ในเช้าวันที่เจ็ดกองทัพของลานซล๊อตก็มาถึง แต่ ทุกอย่างสายเกินแก้ซะแล้วครับ มันยากสำหรับลานซล๊อตที่จะทำใจรับได้ เขาเสียทั้งเจ้านายที่ต้องปกป้อง เสียผองเพื่อนอัศวินโต๊ะกลมที่เคยร่วมทุกข์สุขกันมาให้กับสงครามครั้งนี้ เมื่อทราบข่าวนี้พระนางเกอวนิเวียร์ก็สำนึกตนได้ จึงหนีไปบวชเป็นแม่ชีปลีกวิเวกและสุดท้ายก็ตายอย่างสงบ ส่วนลานซล๊อตซึ่งสูญสิ้นทุกๆ อย่างเนื่องจากความผิดที่ยากจะให้อภัยของเขา เพื่อเป็นการชดใช้เขาจึงเก็บตัวไม่ออกมาสู่โลกภายนอกอีกเพื่อเป็นการไถ่โทษ ให้กับทุกๆ สิ่งที่เขาได้ทำลงไปและมีชีวิตอยู่อย่างคนตรอมใจจนวาระสุดท้ายของชีวิต...

...............................

LEGEND Jesus Christ พระเยซูคริสต์พระบุตรพระเป็นเจ้า

2016-06-12T06:34:00.000-07:00

Myth The God Jesus Christ พระผู้ช่วยให้รอดของโลก
เรียกขาน พระเจ้าพระบุตร
- พระเยซูแห่งนาซาเร็ธ
ตำแหน่ง พระผู้ไถ่บาปของเหล่าลูกแกะหลงทาง
พระบิดา โจเซฟ (Joseph)
พระมารดา แมรี่ (MARY)
กำเนิด 25 ธันวาคม ค.ศ.1 -แคว้นยูเดียจักรวรรดิโรมัน
สิ้นพระชนต์ อายุ 33 ปี - ถูกตรึงกางเขน
สาวก ซี โมนเปโตร • อันดรูว์ • ยอห์น • ฟีลิป • บารโธโลมิว • โธมัส • มัทธิว • ยูดา • ซีโมนเศโลเท • ยูดาส • มัทธีอัส • เปาโล • บารนาบัส • ยากอบ
ปรากฏ คัมภีร์ไบเบิล : ภาคพันธสัญญาเดิม
สัญลักษณ์ตัวแทน ตรีเอกภาพ : พระบิดา (พระยาห์เวห์) • พระบุตร (พระเยซู) • พระวิญญาณบริสุทธิ์

พระเยซูคริสต์หรือพระจีซัสไครสต์ (Jesus Christ)ก่อนที่พระเยซูอุบัติ ประวัติศาสตร์ของชนชาติยิวที่เป็นมายังกระจัดกระจาย ไม่สามารถ รวมกัน เป็นปึกแผ่นได้ จวบจนถึงสมัยตกอยู่ภายใต้การปกครองของโรมัน มีหัวหน้าซึ่งเป็น นักพรตของศาสนายิว ประจำอยู่ที่กรุงเยรูซาเลม เมื่อ พ.ศ. 543 หรือ ปีที่ 1 แห่งคริสต์ศักราช (บางตำรากล่าวว่าก่อน คริสต์ศักราช 4 ปี ) พระเยซูไครสต์ได้สมภพขึ้น ในโลกที่ตำบล เบธเลเอ็ม (ฺBethlehem) แคว้นยูดา ในประเทศปาเลสไตน์วันที่ ทรงสมภพไม่มีบันทึกไว้ แน่นอน พระศาสนาจักรได้กำหนดเอาวันที่ 25 ธันวาคม และวันดังกล่าวนี้ชาวคริสต์ถือเป็น วันคริสต์มาส บริเวณที่ทรงสมภพเป็นคอกเลี้ยงสัตว์
.........................

ประวัติตามพระคำภีไบเบิ้ล

    พระเจ้าทรงใช้ทูตสวรรค์กาเบรียล ให้มายังเมืองหนึ่งในแคว้นกาลิลี ชื่อนาซาเร็ธ มาถึงหญิงพรหมจารีคนหนึ่งชื่อมารีย์ ที่ได้หมั้นกันไว้กับชายคนหนึ่งที่ชื่อโยเซฟ เป็นคนในเชื้อวงศ์ดาวิดทูตสวรรค์เข้าบ้านมาถึงหญิงพรหมจารีนั้น แล้วว่า
   "มารีย์เอ๋ย อย่ากลัวเลย เพราะเธอเป็นที่พระเจ้าทรงโปรดปรานแล้ว ดูเถิด เธอจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย จงตั้งชื่อบุตรนั้นว่า 'เยซู' บุตรนั้นจะเป็นใหญ่ และจะทรงเรียกว่าเป็นบุตรของพระเจ้าสูงสุด"

ครั้นเมื่ออยู่กินด้วยกันกับโยเซฟก็ ปรากฏว่า มารีย์มีครรภ์แล้วด้วยเดชพระวิญญาณบริสุทธิ์ แต่โยเซฟคู่หมั้นของเขาเป็นคนมีธัมมะ ไม่พอใจที่จะแพร่งพรายความเป็นไปของเธอ หมายจะถอนหมั้นเสียลับๆเมื่อโยเซฟยังคิดในเรื่องนี้อยู่ ก็มีทูตองค์หนึ่งของพระเป็นเจ้า มาปรากฏแก่โยเซฟในความฝันว่า "โย เซฟบุตรดาวิด อย่ากลัวที่จะรับมารีย์มาเป็นภรรยาของเจ้าเลย เพราะว่าผู้ซึ่งปฏิสนธิ์ในครรภ์ของเธอ เป็นโดยเดชพระวิญญาณบริสุทธิ์ เธอจะประสูติบุตรชาย แล้วเจ้าจงเรียกนามท่านว่า 'เยซู' เพราะว่าท่านเป็นผู้ที่จะโปรดช่วยชนชาติของท่าน ให้รอดจากความผิดบาปของเขา" เมื่อโยเซฟตื่นขึ้นมาก็ทำตามคำซึ่งทูตของพระเจ้าสั่งไว้
           อยู่มาคราวนั้น มีรับสั่งจากมหาจักรพรรดิซีซาร์ ออกัสตัส ให้จดทะเบียนสำมะโนครัวทั่วทั้งแผ่นดิน ฝ่ายโยเซฟได้พามารีย์ที่เขาได้หมั้นไว้ จากเมืองนาซาเร็ธไปที่เมือง เบธเลเฮมแคว้นยูเดีย เมื่อทั้งสองอยู่ที่นั่น ก็ถึงเวลาที่มารีย์จะประสูติบุตร นางจึงประสูติบุตรชายหัวปี เอาผ้าอ้อมพัน และวางไว้ในรางหญ้า เพราะว่าไม่มีที่ว่างให้เขาในโรงแรม
    เมื่อครั้นพระเยซูได้ทรงบังเกิดแล้วมีพวกโหราจารย์ทำนายว่า จะมีกุมารที่บังเกิดมาเป็นกษัตริย์ของชนชาติยิว เมื่อกษัตริย์เฮโรดได้ยินดังนั้นก็วุ่นวายพระทัย สั่งพวกโหราจารย์ให้ตามหาโดยเร่งด่วน พวก โหราจารย์ได้เดินทางตามดวงดาวไปจนถึงที่พระกุมารประสูติ ก็มีความยินดียิ่งนัก เมื่อเข้าไปในเรือนก็พบกุมารกับนางมารีย์มารดา จึงกราบถวายนมัสการกุมารนั้น แต่มิได้กลับไปแจ้งข่าวแก่เฮโรด เพราะพวกเขาได้รับการเตือนจากพระเจ้าทางความฝันว่าเมื่อพบให้พากุมารกับมารดาหนีไปประเทศอียิปต์ ไม่งั้นจะถูกกษัทริย์เฮโรดประหารชีวิตเป็นแน่

       เมื่อเฮโรดสิ้นพระชนม์แล้ว ทูตองค์หนึ่งของพระเป็นเจ้ามาปรากฏในความฝันแก่โยเซฟที่ประเทศอียิปต์ สั่งว่า "จงลุกขึ้นพากุมารกับมารดามายังแผ่นดินอิสราเอล เพราะผู้ที่เป็นภัยต่อชีวิตของกุมารนั้นตายแล้ว" โยเซฟจึงลุกขึ้นพากุมารกับมารดามายังแผ่นดินอิสราเอล ไปอาศัยอยู่ในเมืองนาซาเร็ธ แคว้นกาลิลี
           พระกุมารก็เจริญวัยแข็งแรงขึ้น ประกอบด้วยสติปัญญา และพระคุณของพระเจ้าอยู่กับท่าน เมื่อพระกุมารมีพระชนม์ 12 พรรษา พระกุมารได้ไปยังพระวิหารกับมารีย์และโยเซฟ และนั่งอยู่ในพระวิหารท่ามกลางพวกอาจารย์ ฟังและไต่ถามพวกอาจารย์เหล่านั้นอยู่ คนทั้งปวงที่ได้ยินก็ประหลาดใจในสติปัญญา และคำตอบของพระกุมารนั้นพระเยซูได้จำเริญขึ้นในด้านสติปัญญา ในด้านร่างกาย และเป็นที่พอพระทัยของพระเจ้า และต่อหน้าคนทั้งปวงด้วย

ประวัติตามข้อเท็จจริง

พระเยซูคริสต์ (Jesus Christ) บังเกิดขึ้นมาในตำบลเล็กๆ แห่งหนึ่ง ชื่อ เบธเลเฮม(Bethlehem) ในแคว้นยูดาห์ ตรงกับปีพุทธศักราช 543 วันที่บังเกิดขึ้นไม่มีการบันทึกแน่นอน แต่ศาสนจักรได้กำหนดเอาวันที่ 25 ธันวาคม เป็นวันเริ่มคริสตศักราชที่ 1 มารดามีนามว่า มารีอา (Maria) ชาวคริสต์ เชื่อกันว่า นางมารีอา ตั้งครรภ์ไม่เหมือนสตรีอื่น เพราะเป็นการตั้งครรภ์โดยอานุภาพของพระผู้เป็นเจ้า ฉะนั้นพระเยซูจึงเป็นบุตรของพระเจ้า ส่วนโยเซฟ (Joseph) เป็นบิดาเลี้ยงที่มีสายเลือดสืบมาแต่กษัตริย์ดาวิด

              พระเยซูในวัยเด็กมีจิตใจที่ใฝ่ในธรรม มีความชอบใจที่จะพูดถึงเรื่องธรรมกับนักศาสนา ครั้นมีอายุได้ 30 ปี จึงรับบัพติศมา หรือการรับศีลล้างบาปจากยอห์น ซึ่งเป็นนักบุญในสมัยนั้น การรับศีลล้างบาปนี้กระทำที่แม่น้ำจอร์แดน ต่อมาพิธีนี้ได้กลายเป็นพิธีศักดิ์สิทธิ์ของชาวคริสต์ทุกคน ที่จะต้องกระทำเพื่อประกาศตนเป็นคริสต์ศาสนิกชน หลังจากนั้นพระเยซูได้ออกเทศนาทั่วประเทศเพื่อประกาศ "ข่าวดี" อันเป็นหนทาง แห่งความรอดพ้นจากบาปไปสู่ชีวิตนิรันดร์ ในขณะนั้นได้มีผู้สนใจคำสอนของพระเยซู แต่ส่วนมากเป็นชนชั้นชาวบ้านที่ยากจนและชาวประมง พระเยซูได้คัดเลือกสาวกจากบุคคลเหล่านี้ได้ทั้งหมด 12 คน

               สาวกทั้ง 12 คนนี้ ได้ติดตามรับใช้พระเยซูอย่างใกล้ชิดเพื่อเผยแพร่ศาสนา แต่กระนั้นก็ยังมีสาวกที่มีจิตใจดื้อดึง คือ ยูดาส อิสคาริออท (Judas Iscariot) ยอมทรยศเพื่อเห็นแก่เงินสินบน เนื่องมาจาก คำสอนของพระเยซูมีส่วนทำให้ผู้นำศาสนายูดาย ขุนนาง และคนร่ำรวยบังเกิดความไม่พอใจ เพราะถูกตำหนิจึงโกรธแค้นคิดหาทางทำร้าย ด้วยการจับตัวไปขึ้นศาลของเจ้าเมืองชาวโรมัน โดยยูดายรับอาสาชี้ตัวพระเยซู เมื่อวันที่ผู้นำศาสนายูดายมาจับตัวพระเยซูไป สาวกทั้ง 11 คน ได้รีบหลบหนีทิ้งให้พระเยซูถูกจับไปลงโทษ
          โดยการตรึงกับไม้กางเขน พระเยซูถูกทรมานอย่างโหดร้ายทารุณจนถึงแก่ชีวิตในขณะที่มีอายุได้ 33 ปี เท่านั้น จึงใช้เวลาประกาศศาสนาเพียง 3 ปี

ชาวคริสต์เชื่อกันว่าหลังจากที่พระเยซูได้สิ้นไป 3 วันแล้ว ได้ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง โดยปรากฏแก่สาวกทั้ง 11 คน พวกเขาได้ทดสอบพระเยซูหลายครั้งจนมั่นใจว่าการฟื้นคืนชีพของพระเยซูนั้น ไม่ใช่เรื่องหลอกลวง ประกอบกับการเทศนาสั่งสอนย้ำให้สาวกทั้งหลายมีความเข้าใจในพระคัมภีร์ พวกเขาทั้ง 11 คน ได้กลับไปกรุงเยรูซาเล็ม จึงร่วมกันอธิษฐานอย่างขะมักเขม้น นับแต่นั้นมาอัครสาวกทั้ง 11 คน และมัทธีอัส ซึ่งได้รับเลือกเข้ามาในภายหลัง รวมเป็น 12 คน ได้ช่วยกันเผยแพร่ศาสนาอย่างมั่นคง ทำให้มีผู้เข้ามาเป็นสาวกของพระเจ้ามากมาย แต่ในขณะเดียวกันการเผยแพร่ศาสนามีความลำบากเป็นอย่างมาก เพราะ ถูกต่อต้านอยู่เสมอจากพวกที่นับถือศาสนายูดาย
ความเจริญของศาสนาคริสต์ได้มีมายาวนาน จนกระทั่งถึงยุคล่าอาณานิคมของ พวกจักรวรรดิ์นิยมชาวยุโรปและอเมริกัน ซึ่งอยู่ในช่วงเวลาประมาณคริสต์ศตวรรษที่ 15-16 ศาสนาคริสต์ ได้ถูกนำไปเผยแพร่ในประเทศต่างๆ ที่นักล่าอาณานิคมเหล่านี้ไปถึง ทำให้คริสต์ศาสนิกชนมีปริมาณ เพิ่มมากขึ้น ทั้งในทวีปยุโรป แอฟริกา อเมริกา เอเชีย และออสเตรเลีย โดยเฉพาะอย่างยิ่งในประเทศไทย ได้มีนักสอนศาสนาชาวโปรตุเกสและสเปนเข้ามาเผยแพร่ โดยเดินทางมาพร้อมกับพวกทหารและพ่อค้า ของประเทศเหล่านั้น ทำให้มีคนไทยนับถือศาสนาคริสต์กระจัดกระจายไปทั่วประเทศ

ขอบคุณบทความ www.creation-church.

...............................

LEGEND Ghost Rider ฮีโร่ปีศาจล้างบางผีนรก

2016-05-25T02:39:00.002-07:00

Myth Ghost Rider ฮีโร่สุดสะพรึงของเหล่ามนุษย์ตาดำๆ

ฉายา โกสต์ ไรเดอร์ มัจจุราชรัตติกาล
- โกสต์ ไรเดอร์ อเวจีพิฆาต(Ghost Rider: Spirit of Vengeance)
พ่อ บาร์ตัน เบลช - สตันท์ขี่มอเตอร์ไซค์
พ่อบุญธรรม แคลช ซิมป์สัน
แม่ นาโอมิ เคล
พี่น้อง บาร์บาร่า และ แดเนียล
ปรากฏ หนังสืออการ์ตูนอเมริกันฮีโร่(Comic Book)
เจ้าของลิขสิทธิ์ มาร์เวลคอมิกส์
ปีศาจจำแลง ซาราธอส
ร่างสถิตโกสต์ไรเดอร์ จอห์นนี่ เบลช (J.Blaze)
- แดเนียล เคทช์(Danny Ketch)
- คาเตอร์(Carter Slade) - เจด้า(Alejandra)
- ร็อบบี้(Robbie Reyes)
อาวุธ นัยตาแห่งอาบัติ,ช็อปเปอร์ล้ออัคคี ,ลูกซองแฝด ,โซ่ไฟ (Hellfire Chain)

โกสต์ ไรเดอร์ (Ghost Rider) เป็นตัวการ์ตูนฮีโร่ร่างปีศาจที่ออกกำจัดเหล่าปีศาจร้ายที่คุกคามชีวิตมนุษย์ ตีพิมพ์โดย มาร์เวลคอมิกส์(Marvel Comics) โดยเนื้อหาตัวละครเป็นเรื่องเกี่ยวกับมนุษย์คนหนึ่งที่ยอมแลกทุกสิ่งเผื่อไม่ให้สูญเสียคนที่รักไปโดยเค้าผู้นั้นจะต้องทำสัญญากับจอมปีศาจ เมลฟิสโต้ โดยต้องยอมเป็นร่างอวตาลของปีศาจ ซาราธอสผู้บงการไฟ เพื่อให้มีพลังมากพอจะต่อกรกับเหล่าปีศาจที่เป็นปฏิปักษ์กับเมลฟิสโต้ แม้จะเป็นข้ารับใช้ปีศาจแต่ผู้เป็นโกสต์ ยังคงมีอิสระในเวลากลางวันสามารถใช้ชีวิตปกติได้แต่ในเวลากลางคืนเค้าจะสูญเสียความเป็นคนขับรถคู่ใจไล่ล่าปีศาจอย่างบ้าคลั่งจนกว่าจะเช้า
.............................

✪✪ เนื้อเรื่องในแบบหนังสือการ์ตูน ✪✪

จอห์นนี่ เบลช เขาเป็นลูกชายของสตันท์ขี่มอเตอร์ไซค์ผู้เก่งกาจขั้นเทพนามว่า บาร์ตัน เบลช โดยเขามีน้องร่วมสายเลือดอีกสองคนด้วยกันก็คือ บาร์บาร่า และ แดเนียล ความเป็นครอบครัวของ จอห์นนี่ เริ่มสั่นคลอนเมื่อจู่ๆ นาโอมิ เคล แม่ของเขาได้ทิ้งครอบครัวไป ต่อมาในภายหลังพ่อของเขาก็ได้มาเกิดอุบัติเหตุเสียชีวิตในการแสดงโชว์ผาดโผน

           จากนั้นเขาได้รับการอุปการะโดย แคลช ซิมป์สัน ผู้ที่เป็นสตันท์ขี่มอเตอร์ไซค์เหมือนพ่อของเขา และได้เป็นเพื่อนกับ ร็อกแซน ซิมป์สัน ลูกสาวของแคลช จนลงกลายเป็นแฟนกันในที่สุด
          แต่แล้วจุดเปลี่ยนชีวิตของจอห์นนี่ก็มาถึง เมื่อเขารู้ว่าพ่อบุญธรรมของเขากำลังป่วยเป็นโรคมะเร็งและกำลังจะตายจากไปในไม่ช้า ทำให้จอห์นนี่ตัดสินใจทำทุกอย่างเพื่อให้แคลชรอดชีวิต และด้วยความตั้งใจนั้นเองทำให้จอห์นนี่พลาดพลั้งตกลงขายวิญญาณตนเองให้กับปีศาจอย่าง เมฟิชโต
เพื่อแลกกับการให้พ่อบุญธรรมของเขาหายจากโรคร้าย ซึ่งหลังจากนั้นพ่อบุญธรรมของเขาก็หายป่วยจริงๆ แต่แล้วแคลชกับมาเสียชีวิตขณะที่กำลังอสดงโชว์เหมือนกับพ่อแท้ๆ ของเขาอีกครั้ง และจอมปีศาจเมฟิตโตได้กลับมาอีกครั้ง
         เพื่อมารับเอาวิญญาณของจอห์นนี่ตามสัญญา ทันใดนั้น ร้อกแซนเธอได้ปรากฎตัวขึ้นและใช้คาถาที่แอบอ่านมาจากหนังสือของเบลชผสานรวมกับวิญญาณบริสุทธิ์ของเธอ จนสามารถขับไล่เมฟิชโตได้สำเร็จ แม้จะรอดตายแต่จอห์นนี่ก็พบว่าเมฟิชโตได้นำปีศาจ ซาราธอส มาสิงสู่ร่างกายของตน จนกลายร่างเป็น Ghost Rider

        หลังจากนั้นเขาก็ต้องใช้ชีวิตเหมือนมีสองร่างในคนเดียว กลางวันเป็น นักขี่มอเตอร์ไซค์สตันท์ชื่อดัง แต่พอตกกลางคืนเขาเปลี่ยนโฉมเป็น Ghost Riderออกไปทำภารกิจพิพากษาล่าปีศาจพ่อมดหมอผีให้กับเมฟิชโตแบบถูกบีบบังคับ พร้อมปกป้องภัยร้ายให้กับร็อกแซน และต้องใช้พลังในการต่อกรกับเมฟิชโตเพื่อให้ได้อิสรภาพ
         แต่ท้ายที่สุดความพยายามของเขาก็สำเร็จ จอห์นนี่หลุดจากคำสาปของปีศาจและหายจากการกลายร่างเป็น Ghost Rider แต่งงานและมีลูกกับร็อกแซน

         ส่วน แดเนียล เคทช์ เขาเกิดที่บรูคลิน นิวยอร์กคืนหนึ่งในวันฮาโลวีน เขาและพี่สาวบาร์บาร่า ได้ไปพบเห็นเหตุการณืฆาตกรรมเข้าจึงถูกพวกอันธพาลไล่ฆ่า แดเนียลและพี่สาว จึงพากันไปหลบซ่อนตัวในสุสานรถเก่า ซึ่งระหว่างการซ่อนตัวนั้นแดเนียลดันเหลือบไปเห็นมอเตอร์ไซค์แปลกๆ คันหนึ่งเข้าจากนั้นเขาก็นำมือที่เปื้อนเลือดไปจับที่มอเตอร์ไซค์คันนั้นจนไปปลุกวิญญาณแห่งความแค้นเข้าจนทำให้เขากลายเป็น Ghost Rider ต่อจากจอห์นนี่ เบลช นั้นเอง

       ต่อมา แดเนียล เคทช์ ได้เข้าร่วมกับทีม Midnight Sons ที่รวมฮีโร่เหนือธรรมชาติเอาไว้มากมาย ประกอบไปด้วย Doctor Strange และ Blade ,จอห์นนี่ เบลช เพื่อคอยรับมือเหล่าอสูรและอมนุษย์ที่อยากจะครอบครองโลก
        หลังจากนั้นแดเนียลก็ค้นพบว่า แม่ที่แท้จริงของเขาก็คือ นาโอมิ เคล ซึ่งก็หมายความว่าเขาคือน้องชายที่พลัดพรากของจอห์นนี่ เบลช ตอนที่ยังเด็ก
         นอกจากนี่เขายังได้ค้นพบว่าเหล่าบรรพบุรุษของแม่ เคยโดนคำสาปปีศาจ เมฟิชโต คำสาปนั้นจึงถูกโอนย้ายมาสู่ลูกหลานของเธอ เธอจึงรีบหาทางยกเลิกคำสาปนี้และส่งแดเนียลกับบาร์บาร่าไปให้คนอื่นดูแลแทน
        เมื่อ Ghost Rider ปล่อยพลังออกมาผ่านร่างกายของ จอห์นนี่ เบลช ที่ขับขี่มอเตอร์ไซค์ พลังเหล่านั้นก็จะเปลี่ยนให้พาหนะของเขามีพลังเหนือธรรมชาตพร้อมรูปร่างที่เปลี่ยนแปลงไปวิ่งได้เร็วกกว่าปกติ และยังสามารถขี่โลดเเล่นไปในทั้งแนวตั้งฉากและวิ่งบนผิวน้ำก็ยังได้
          โดยที่มีไฟลุกโชนไปทั่วทั้งคันและยังสามารถใช้เป็นอาวุธโจมตีศัตรูได้อย่างน่ากลัว ผสมผสานกับความแข็งแกร่งของร่างกายที่เรียกว่า อึดทึกทนทายาทส่วน Ghost Rider ในร่างของ แดเนียล เคทช์ นอกจากมอเตอร์ไซค์ที่มีพลังแล้วเค้ายังมีความสามารถพิเศษในการใช่กวัดเเกว่งโซ่เหล็กขนาดยาวเป็นอาวุธได้อีก

✪✪ เนื้อเรื่องในแบบหนังภาพยนต์ ✪✪

            นานแสนนานหลายพันปี ตอนที่เผ่าพันธุ์มนุษย์ยังเยาว์นัก Mephisto ปีศาจเจ้าแห่งนรกผู้เป็นอมตะอยู่มาชั่วนิรันดร์ หนึ่งใน The Elder Gods ดั้งเดิม ผู้เก็บเหล่าวิญญาณมนุษย์ที่ขายวิญญาณให้กับปีศาจ ในมิตินรกของเมฟิสโตนั้น ไม่มีใครสามารถสู้กับเมฟิสโตได้ แต่ในมิติอื่นนอกเหนือจากนั้น เมฟิสโตนั้นใช้พลังอำนาจไม่ได้เต็มที่นัก ในมิติโลกมนุษย์ก็เช่นกัน เมฟิสโตจึงมอบอำนาจแห่งไฟนรกบรรลัยกัลป์อันมหาศาลของตน ให้กับมนุษย์ผู้ถูกสาป เพื่อทำหน้าที่เก็บวิญญาณบาปเหล่านี้ให้กับตน และตั้งชื่อไว้ว่า Rider

        ไรเดอร์จะเป็นอมตะจนกว่าจะมีไรเดอร์คนใหม่ ผ่านมารุ่นสู่รุ่น จนกระทั่งถึงรุ่นของ Carter Slade ซึ่งเป็นนายอำเภอมือปราบเท๊กซัสผู้เก่งกาจ สล๊าดเกิดละโมบในทองที่ตนยึดมาได้ แต่ถูกทางการจับ รอโดนแขวนคอ เมฟิสโตมายื่นข้อเสนอให้สล๊าดขายวิญญาณแลกกับอิสระ ตั้งแต่นั้นมาสล๊าดก็ได้รับหน้าที่เป็นไรเดอร์ผู้ต้องสาปในชื่อ Phantom Rider ให้ตามเก็บวิญญาณบาปทั่วทิศทั่วแดน
       ปี ค.ศ. 1800-1850 หมู่บ้าน San Venganza ก็ได้รับการมาเยือนจากบุรุษแปลกหน้าลึกลับ(เมฟิสโต) และยื่นข้อเสนอยั่วยวนต่างๆเพื่อแลกกับวิญญาณ ชาวเมืองตกเป็นเหยื่อของเมฟิสโตทีละคนทีละคนจนหมดเมือง ซานเวนกันซ่าจึงกลายเป็นเมืองแห่งคนบาปอันแสนอัปยศที่ท่วมไปด้วยเลือด
       ปี ค.ศ. 1857 แฟนทอมไรเดอร์ หรือ คาเตอร์ สล๊าดก็มาถึงหมู่บ้านซาน เวนกันซ่า ซึ่งมีมนุษย์ขายวิญญาณบาปทั้งเมือง สล๊าดเห็นว่า วิญญาณเหล่านี้มีค่ามหาศาลเกินไป จึงทรยศเมฟิสโตไม่ให้สัญญาการขายวิญญาณบาปเมืองนี้กับเมฟิสโต และเก็บไว้เอง ก่อนที่จะแปลงร่างเป็นแฟนทอมไรเดอร์ควบม้าอสูรเพลิงคู่ใจหนีเมฟิสโตไป
        เรื่องนี้จึงกลายเป็นตำนานเล่าขานของชาวคาวบอยตะวันตกสิงห์แดนเถื่อนตั้งแต่นั้นสืบมา..

        ปี ค.ศ. 1996 Barton Blaze และ Johnny Blaze สองพ่อ-ลูกนักขับรถมอเตอร์ไซค์ผาดโผนชื่อดังแห่งแดนตะวันตก บาร์ตันนั้นเป็นคนที่สูบบุหรี่จัดมาก จนในที่สุดก็เป็นมะเร็งปอด ใกล้ตาย
           คืนหนึ่ง เมฟิสโตซึ่งรับรู้ถึงหัวใจอันห้าวหาญของจอนนี่ จึงมาพบกับจอนนี่ เมฟิสโตเสนอทางช่วยให้พ่อของจอนนี่หายจากมะเร็ง จอนนี่จึงยอมทำสัญญาเลือดขายวิญญาณกับเมฟิสโต เพื่อให้พ่อเขาหายจากมะเร็ง จอนนี่สะดุ้งตื่นมาตอนเช้า และคิดว่าตนฝันไป
          ในวันรุ่งขึ้นช่วงเช้า บาร์ตันนั้นมีงานโชว์ขับรถ บาร์ตันตื่นมาด้วยความกระปรี้กระเปร่า และบอกจอนนี่ว่าตนเองปิดบังอาการป่วยไว้มานาน ไม่อยากบอกจอนนี่ แต่ตอนเช้านี้บาร์ตันไปพบหมอ และหมอบอกว่า บาร์ตันหายดีแล้ว นั่นยิ่งทำให้จอนนี่งุนงงหนักขึ้นว่าเมื่อคืนนี้ เป็นความฝันหรือเรื่องจริง
แต่ที่สุดแล้วพ่อเขาก็ตายจากการโชว์มอเตอร์ไซค์ผาดโผนอยู่ดี และเมฟิสโตก็มาทวงสัญญาปีศาจกับจอนนี่ โดยให้พลังไฟนรกบรรลัยกัลป์กับจอนนี่เพื่อให้เป็นไรเดอร์ผู้ถูกสาปคนล่าสุด

        ปี ค.ศ. 2007 จอนนี่ เบลซ ก็เติบโตเป็นหนุ่มนักแสดงการขับรถมอเตอร์ไซค์ผาดโผนที่มีชื่อเสียงที่สุดในอเมริกา และในการโชว์ล่าสุดของเขา ในบริเวณใกล้เคียงกับเมืองต้องสาป ซาน เวนกันซ่า ก็มีปีศาจออกมาจากมิตินรกของเมฟิสโตได้ ซึ่งก็คือBlackheart ลูกชายของเมฟิสโต นั่นเอง แบล็คฮาร์ทต้องการครอบครองสัญญาบาปแห่งเมือง ซาน เวนกันซ่า และกุมพลังของเหล่าวิญญาณนั้นไว้
           โดยแบล็คฮาร์ทเรียกปีศาจสามตนที่อยู่บนโลก มาช่วยงานตนเอง เมฟิสโตนั้นไม่มีพลังพอที่จะปราบแบล็คฮาร์ทในมิติโลกมนุษย์ได้ จึงต้องไปหาจอนนี่ เพื่อปลุกพลังไรเดอร์ในตัวจอนนี่ให้ทำงานให้ตน

โกสไรเดอร์ตามล่าแบล็คฮาร์ท และบอกให้แบล็คฮาร์ทกลับนรกไปซะ แบล็คฮาร์ทส่งลูกสมุนทั้งสามมาขัดขวางโกสไรเดอร์ และหนีไปได้ โกสไรเดอร์กำจัดปีศาจ Gressil หนึ่งในลูกสมุนของแบล็คฮาร์ทส่งคืนสู่นรกไปได้หนึ่งตน โกสไรเดอร์ยังได้กำจัดคนบาปให้ตกนรกหมกไหม้ไปด้วยความผิดของตนเองด้วย และโกสไรเดอร์ก็เดินทางมาตามสัญชาติญาณจนเช้า ก่อนจะมาถึงโบสท์แห่งนึง และพบกับสัปเหร่อปริศนา สัปเหร่อปริศนาเล่าให้จอนนี่ฟังถึงความเป็นมาของไรเดอร์ ว่าคือนักล่าของซาตาน(เมฟิสโต) ไรเดอร์จะถูกส่งไล่ล่าพวกที่หนีมาจากนรก และตามล่ามนุษย์ที่บาปหยาบช้า ด้วยนัยตาแห่งอาบัติ ลงทัณฑ์แผดเผาเหล่าวิญญาณบาป นี่คืออาวุธที่ร้ายกาจที่สุดของไรเดอร์ กลางวันจะเป็นคน และกลางคืนจะโดนไรเดอร์เข้าสิงร่างจนถึงเช้า

โกสไรเดอร์ตามล่าพวกของแบล็คฮาร์ทมาจนใกล้จะถึงตัว แบล็คฮาร์ทจึงส่งปีศาจ Abigor ออกไปขัดขวาง และอบิกอร์ก็โดนโกสไรเดอร์กำจัดสู่นรกไปอีกตน ตำรวจซึ่งตามจอนนี่มา ก็ได้พบเห็นโกสไรเดอร์ครั้งแรกพร้อมกับร๊อกซี่ซึ่งมาทำข่าว ร๊อกซี่เริ่มเชื่อว่าโกสไรเดอร์คือจอนนี่ และร๊อกซี่พยายามห้ามตำรวจไม่ให้ยิงโกสไรเดอร์ แต่พวกตำรวจก็รุมยิงโกสไรเดอร์อยู่ดี แต่ก็ทำอะไรโกสไรเดอร์ไม่ได้ และโกสไรเดอร์ก็ขี่มอเตอร์ไซค์เพลิงจากไป
จอนนี่กลับไปหาสัปเหร่อปริศนา และสัปเหร่อคนนี้ก็เปิดเผยตัวเองว่าตนคือ คาเตอร์ สล๊าด หรือ แฟนทอมไรเดอร์นั่นเอง และแฟนทอมไรเดอร์ก็มอบสัญญาบาปเมืองซานเวนกันซ่าให้โกสไรเดอร์ และจะใช้พลังของแฟนทอมไรเดอร์เป็นครั้งสุดท้ายเพื่อช่วยโกสไรเดอร์ ทั้งคู่มุ่งหน้าไปที่เมืองซานเวนกันซ่าที่ห่างไป 500ไมล์ทันทีด้วยความเร็วสูงจากพาหนะปีศาจ
เมื่อไรเดอร์ทั้งสองมาถึงเมืองซาน เวนกันซ่า แฟนทอมไรเดอร์ก็คืนร่างเป็นคาเตอร์ สล๊าด และบอกจอนนี่ว่าเค้าใช้พลังไรเดอร์เฮือกสุดท้ายไปแล้วเพื่อมาที่นี่ และหวังว่าพระเจ้าคงให้อภัยเค้า ก่อนที่สล๊าดจะขี่ม้าและสลายไปเป็นผุยผงไปในแสงสว่างของดวงจันทร์

แบล็คฮาร์ทให้ Wallow ไปถ่วงเวลาโกสไรเดอร์ไว้ให้นานที่สุด แต่ก็โดนโกสไรเดอร์ทำลายไปอีกตน จนเกือบเช้าโกสไรเดอร์จึงเดินทางถึงเมืองซาน เวนกันซ่า และที่สุดแล้วแบล็คฮาร์ทก็ได้ครอบครองพลังแห่งวิญญาณบาปของชาวเมืองซาน เวนกันซ่า กลายเป็นปีศาจชื่อ ลีเจี้ยน และถึงเวลาเช้าพอดี ลีเจี้ยนคิดว่าโกสไรเดอร์อยู่ในตอนเช้าไม่ได้ แต่ลีเจี้ยนคิดผิด จอนนี่แปลงร่างเป็นโกสไรเดอร์และใช้นัยตาอาบัติส่งลีเจี้ยนลงนรก เพราะบัดนี้ลีเจี้ยนมีวิญญาณบาปนับพันในตัวนั่นเอง จึงโดนนัยตาอาบัติของโกสไรเดอร์ทำลายได้ และจอนนี่ก็ช่วยร๊อกซี่สำเร็จ
เมฟิสโตปรากฏตัวอีกครั้ง เพื่อจะเอาอำนาจแห่งไฟนรกบรรลัยกัลป์อันมหาศาลของไรเดอร์จากจอนนี่คืน แต่จอนนี่ไม่ให้ และบอกเมฟิสโตว่า เค้าจะใช้พลังโกสไรเดอร์ช่วยเหลือคนที่โดนเมฟิสโตหหักหลัง ดั่งเช่นที่เค้าและพ่อโดน เมฟิสโตและโกสไรเดอร์จึงตัดขาดจากกันนับแต่นั้น

ขอขอบคุณบทความดีๆจาก Pantip

ขอบคุณบทความจาก Cartoon.mthai

............................

LEGEND KingNaresuan ตำนานสมเด็จพระนเรศวรแห่งสยาม ประเทศ

2016-05-14T00:47:00.000-07:00

Myth.Phra.Naresuan.the.Great

ฉายาพระองค์ดำ(Black Prince)
-สมเด็จพระนเรศวร ราชาธิราช ราชวงค์ สุโขทัย
ตำแหน่งพระมหากษัตริย์แห่งกรุงศรีอยุธยา
-1ใน8มหาราชแห่งชาติไทย
สัญชาติอยุธยา- ไทย(THAILAND)
พระบิดาสมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช
พระมารดา พระวิสุทธิกษัตรีย์
อัครมเหสี เจ้าขรัวมณีจันทร์
ครองราชย์ 15 ปี / 29 กรกฎาคม พ.ศ. 2133 - 25 เมษายน พ.ศ. 2148
พระราชสมภพ พ.ศ. 2098,
-อำเภอเมืองพิษณุโลก, จังหวัดพิษณุโลก, อาณาจักรสุโขทัย
สวรรคต 50 พรรษา - 25 เมษายน พ.ศ. 2148
- อำเภอเวียงแหง, จังหวัดเชียงใหม่
อาวุธ ช้างทรงเจ้าพระยาไชยานุภาพ
- พระแสงดาบคาบค่าย / พระแสงของ้าว
- พระแสงปืนต้นข้ามแม่น้ำสะโตง / พระแสงอัษฎาวุธ

สมเด็จพระนเรศวรมหาราช หรือ สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ ๒ รัชสมัยในสมเด็จพระนเรศวรมหาราชเป็นยุคแห่งสงครามที่แทบจะไม่มีช่วงเวลาแห่งความสงบเลย ซึ่งล้วนเป็นเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่และสำคัญยิ่งของชาติไทย พระองค์ได้กู้อิสรภาพของไทยจากการเสียกรุงศรีอยุธยาครั้งแรก และได้ทรงแผ่อำนาจของราชอาณาจักรไทย อย่างกว้างใหญ่ไพศาล นับตั้งแต่ประเทศพม่าตอนใต้ทั้งหมด นั่นคือ จากฝั่งมหาสมุทรอินเดียทางด้านตะวันตก ไปจนถึงฝั่งมหาสมุทรแปซิฟิกทางด้านตะวันออก ทางด้านทิศใต้ตลอดไปถึงแหลมมลายู ทางด้านทิศเหนือก็ถึงฝั่งแม่น้ำโขงโดยตลอด และยังรวมไปถึงรัฐไทใหญ่บางรัฐ

            พระองค์ดำ ที่ชาวบ้านทั่วไปในครั้งนั้น ต่างเรียกขานกันในครั้งกาลนั้น เป็นพระราชโอรสในสมเด็จพระมหาธรรมราชาและพระวิสุทธิกษัตริย์ ขณะที่ทรงพระเยาว์ พระองค์ทรงใช้ชีวิตอยู่ในพระราชวังจันทน์ เมืองพิษณุโลก จนกระทั่ง พระเจ้าบุเรงนองยกทัพมาตีเมืองพิษณุโลก สมัยสงครามช้างเผือก สมเด็จพระมหาธรรมราชาธิราช เจ้าเมืองพิษณุโลก ยอมอ่อนน้อมต่อหงสาวดีจึงทำให้พิษณุโลกต้องแปรสภาพเป็นเมืองประเทศราชของหงสาวดีและไม่ขึ้นต่อกรุงศรีอยุธยา

         ในปี พ.ศ. 2107 (องค์ประกันหงสา) พระเจ้าบุเรงนองทรงขอพระนเรศวรไปเป็นองค์ประกันที่หงสาวดีทำให้พระองค์ต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนตั้งแต่มีพระชนม์มายุเพียง 9 พรรษา พระองค์เป็นผู้ที่มีน้ำพระทัยเป็นนักรบมาตั้งแต่ทรงพระเยาว์ มีความกล้าหาญเด็ดเดี่ยว น้ำพระทัยกว้างขวางสมกับที่เป็นเชื้อสายของสมเด็จพระศรีสุริโยทัย แม้พระองค์จะถูกนำไปเป็นตัวประกันถึงหงสาวดี แต่ตลอดระยะเวลาพระองค์มิได้ทรงหวั่นไหว ครั้งที่อยู่ในเมืองหงสาวดีก็ได้แสดงความปรีชาสามารถให้ปรากฏหลายต่อหลายครั้ง ทำให้พระเจ้าบุเรงนองกษัตริย์ของหงสาวดีรู้สึกหวาดหวั่น เกรงว่าต่อไปภายหน้าอาจรวบรวมแผ่นดินอยุธยาได้
         ปี พ.ศ. 2112 หลังจากพระเจ้าบุเรงนองตีกรุงศรีอยุธยาแตกได้สถาปนาสมเด็จพระมหาธรรมราชาครองกรุงศรีอยุธยาในฐานะประเทศราชของหงสาวดีแล้ว ภายหลังพระองค์ดำหนีกลับมายังกรุงศรีอยุธยาได้สำเร็จ และทรงเริ่มเตรียมการที่จะกอบกู้เอกราชของกรุงศรีอยุธยา
        ปี พ.ศ. 2117(เขมรแอบปล้น) ในขณะที่กองทัพกรุงศรีอยุธยาภายใต้การบังคับบัญชาของสมเด็จพระธรรมราชาธิราชและพระนเรศวรได้ยกกองทัพไปช่วยพระเจ้าหงสาวดีเพื่อตีเมืองศรีสัตนาคนหุต พระยาละแวกได้ถือโอกาสยกกองทัพมาทางเรือเข้าตีกรุงศรีอยุธยาอีกครั้งหนึ่ง แต่โชคดีที่ พระนเรศวรประชวรเป็นไข้ทรพิษ จึงยกทัพกลับกรุงศรีอยุธยาและทำการรับศึกทัพเรือเขมร ซึ่งขึ้นมาถึงกรุงศรีอยุธยาเมื่อเดือนอ้าย พ.ศ. 2118 โดยได้การศึกครั้งนั้นฝ่ายอยุธยาหลอกล่อให้ข้าศึกรุกไล่เข้ามาในพื้นที่การยิงหวังผลของปืนใหญ่ เมื่อพร้อมแล้วจึงระดมยิงปืนใหญ่ถูกทหารเขมรแตกพ่ายกลับไป

         ในปี พ.ศ. 2121 (เขมรเหิมเกิม) พระยาจีนจันตุ ขุนนางจีนของกัมพูชา แสร้งทำทีเป็นสวามิภักดิ์เมื่อข่าวลั่วก็ได้ทำการหลบหนี พระนเรศวรจึงเสด็จลงเรือกราบกันยารับตามไป ได้ทันกันเมื่อใกล้จะออกปากน้ำ ยิงปีนต่อสู้กันอยู่นานจนเรือสำเภาของพระยาจีนจันตุสามารถหนีรอดออกทะเลไป หลังจากนั้นการทำสงครามกับเขมรก็ยังไม่จบสิ้นฝ่ายเขมรยังคงเข้ามาปล้นชิงหังเมืองทางตะวันออกอยู่เรื่อย ครั้งหนึ่งพระนเรศวรทรงทราบว่ามีกองทัพเขมรกว่า 5,000 คนบุกปล้นชาวบ้านจึงนำทหาร 3,000 คนออกสกัดทั้งที่มีกำลังพลน้อยกว่าแต่สมเด็จพระนเรศวรก็สามารถวางกลศึกหลอกล่อ โจมตีทัพเขมรให้แตกหนีกลับไปได้ในที่สุดยังผลให้หลังจากนั้นเขมรไม่กล้าลอบมาโจมตีไทยถึงพระนครอีกเลย
        เมื่อปี พ.ศ. 2126 (ประกาศเอกราช) พระเจ้าอังวะเป็นกบฏ พระเจ้าหงสาวดีนันทบุเรงจึงยกทัพหลวงไปปราบ ในการณ์นี้พระนเรศวรยกทัพไทยไปช้า ทำให้พระเจ้าหงสาวดีนันทบุเรงสั่งให้พระมหาอุปราชาคุมทัพรักษากรุงหงสาวดีไว้ถ้าทัพไทยยกมาถึงก็ให้ต้อนรับและหาทางกำจัดเสีย แต่แผนการล่วงรู้ถึงหูพระนเรศวรเสียก่อน จึงมีดำริว่า

    "ด้วยพระเจ้าหงสาวดี มิได้อยู่ในครองสุจริตมิตรภาพขัตติยราชประเพณี เสียสามัคคีรสธรรม ประพฤติพาลทุจริต

คิดจะทำอันตรายแก่เรา .....

      ตั้งแต่นี้ไป กรุงศรีอยุธยาขาดไมตรีกับกรุงหงสาวดีมิได้เป็นมิตรร่วมสุวรรณปฐพีเดียวกันดุจดังแต่ก่อนสืบไป..."

      จากนั้นพระองค์ทรงพาพวกครัวไทยที่พม่ากวาดต้อนไปแต่ก่อนให้อพยพกลับบ้านเมือง ได้ผู้คนมาประมาณหมื่นเศษให้ยกล่วงหน้าไปก่อน โดยพระองค์จะทรงคุมกองทัพยกตามมาข้างหลัง ช่วงกำลังข้ามแม่น้ำ สะโตง ได้มีการต่อสู้กันที่ริมฝั่งแม่น้ำ สมเด็จพระนเรศวรทรงใช้พระแสงปืนคาบชุดยาวเก้าคืบ ยิงถูกสุรกรรมาแม่ทัพหน้าพม่าตายบนคอช้าง กองทัพของพม่าเห็นแม่ทัพตาย ก็พากันเลิกทัพกลับไป
        เมื่อพระมหาอุปราชาแม่ทัพหลวงทรงทราบ จึงให้เลิกทัพกลับไปกรุงหงสาวดี พระแสงปืนที่ใช้ยิงสุรกรรมาตายบนคอช้างนี้ได้นามปรากฏต่อมาว่า "พระแสงปืนต้นข้ามแม่น้ำสะโตง"นับเป็นพระแสงอัษฎาวุธ-อันเป็นเครื่องราชูปโภค
   เมื่อกลับมาถึงกรุงศรีอยุธยาแล้ว สมเด็จพระมหาธรรมราชาก็พระราชทานบำเหน็จรางวัลแก่พวกมอญที่สวามิภักดิ์ ทรงตั้งพระมาหาเถรคันฉ่องเป็นพระสังฆราชาที่สมเด็จอริยวงศ์ และให้พระยาเกียรติ พระยารามมีตำแหน่งยศได้พระราชทานพานทองควบคุมมอญที่เข้ามาด้วย ให้ตั้งบ้านเรือนที่ริมวัดขมิ้นและวัดขุนแสนใกล้วังจันทร์ของสมเด็จพระนเรศวร แล้วทรงมอบการทั้งปวงที่จะตระเตรียมต่อสู้ข้าศึกให้สมเด็จพระนเรศวรทรงบังคับบัญชาสิทธิขาดแต่นั้นมา
       ปี พ.ศ. 2127 หลังจากที่สมเด็จพระนเรศวรทรงประกาศอิสรภาพได้ 7 เดือน พม่าจัดทัพสองทัพให้ยกมาตีไทย ทัพแรกมีพระยาพสิม คุมกำลัง 30,000 บุกมาทางด่านเจดีย์สามองค์ แต่ก็ถูกพระยาจักรีและเจ้าพระยาสุโขทัยตีแตกที่เขาพระยาแมน อีกทัพยกมาจากเชียงใหม่มีกำลังพล 100,000 สมเด็จพระนเศวรมีรับสั่งให้พระราชมนูยกทัพไปตีข้าศึกที่ปากน้ำบางพุทรา เมื่อไปถึงพระราชมนูเห็นว่ากำลังน้อยกว่ามาก จึงแต่งกองโจรคอยดักฆ่าพม่าจนเสียขวัญ สุดท้ายทัพพม่าจึงถอยกลับไป

         ปีพ.ศ. 2129 (สยามรับศึกใหญ่) พระเจ้านันทบุเรงยังจัดทัพกว่า 250,000 คนยกทัพมาตีกรุงศรีอยุธยา การศึกครั้งนี้พม่าหมายมั่นจะตีกรุงศรีอยุธยาให้ได้ แต่ด้วยความแข็งแกร่งของทหารไทยจึงรักษาที่มั่นเอาไว้ได้เสมอ มีตครั้งหนึ่งพระองค์ทรงไล่ตามข้าศึกจนมาถึงค่ายทรงลงจากม้าคาบพระแสงดาบแล้วนำทหารปีนบันไดขึ้นกำแพงข้าศึก แต่ถูกพม่าใช้หอกแทงตกลงมาข้างล่างหลายครั้งจึงเสด็จกลับพระนคร พระแสงดาบนี้มีนามว่า พระแสงดาบคาบค่าย สุดท้ายกองทัพหงสาวดีบอบช้ำจากการสู้รบกับไทยอย่างมากจึงถอยทัพกลับไปเช่นเดิม

   เมื่อสมเด็จพระมหาธรรมราชาเสด็จสวรรคตเมื่อปี พ.ศ. 2133 พระองค์ได้เสด็จขึ้นครองราชย์เมื่อ..วันอาทิตย์ที่29 กรกฎาคม พ.ศ. 2133 เมื่อพระชนมายุได้ 35 พรรษา ทรงพระนามว่า สมเด็จพระนเรศวร หรือ สมเด็จพระสรรเพชญ์ที่ 2 และโปรดเกล้า ฯ ให้พระเอกาทศรถ พระอนุชา ขึ้นเป็นพระมหาอุปราช แต่มีศักดิ์เสมอพระมหากษัตริย์อีกพระองค์

       ปี พ.ศ. 2133 เดือน 12 พระมหาอุปราชายกทัพเข้ามาทางด่านพระเจดีย์สามองค์ เพื่อตรงมาตีพระนครศรีอยุธยา สมเด็จพระนเรศวรทรงยกกองทัพหลวงไปรับศึกที่เมืองกาญจนบุรี พอกองทัพพม่ายกมาถึงก็รบกันอย่างตะลุมบอน พระยาพุกามแม่ทัพพม่าคนหนึ่งตายในที่รบ กองทัพพม่าถูกไทยฆ่าฟันล้มตายเป็นอันมาก ไทยไล่ติดตามไปจับพระยาพสิมได้ที่บ้านจระเข้สามพัน พระมหาอุปราชาเองก็หนีไปได้อย่างหวุดหวิด เมื่อกลับไปถึงหงสาวดีพวก แม่ทัพนายกองก็ถูกลงอาญาไปตามๆ
   ในปี พ.ศ. 2135 (สงครามยุทธหัตถี) พระเจ้านันทบุเรง โปรดให้พระมหาอุปราชา นำกองทัพทหาร 240,000 คน มาตีกรุงศรีอยุธยาหมายจะชนะศึกในครั้งนี้ สมเด็จพระนเรศวร ทรงนำกำลัง 100,000 คนเดินทางไปสุพรรณบุรี ในระหว่างการรบช้างทรงวิ่งไล่ตามพม่าหลงเข้าไปในแดนพม่า เมื่อทรงเห็นว่าเป็นการเสียเปรียบข้าศึกจึงไสช้างเข้าไปใกล้พระมหาอุปราชา แล้วตรัสถามด้วยคุ้นเคยมาก่อนแต่วัยเยาว์ว่า

"พระเจ้าพี่เราจะยืนอยู่ใยในร่มไม้เล่า........

เชิญออกมาทำยุทธหัตถีด้วยกัน..ให้เป็นเกียรติยศไว้ในแผ่นดินเถิด

ภายหน้าไปไม่มีพระเจ้าแผ่นดินที่จะได้ยุทธหัตถีแล้ว..."

พระมหาอุปราชาได้ยินดังนั้น จึงไสช้างนามว่า พลายพัทธกอเข้าชนเจ้าพระยาไชยานุภาพเสียหลัก พระมหาอุปราชาทรงฟันสมเด็จพระนเรศวรด้วยพระแสงของ้าว แต่สมเด็จพระนเรศวรทรงเบี่ยงหลบทัน จึงฟันถูกพระมาลาหนังขาด จากนั้นเจ้าพระยาไชยานุภาพชนพลายพัทธกอเสียหลักสมเด็จพระนเรศวรทรงฟันด้วยพระแสงของ้าวถูกพระมหาอุปราชาเข้าที่อังสะขวาสิ้นพระชนม์อยู่บนคอช้างเมื่อทหารพม่าเห็นว่าแพ้แน่แล้วจึงยกทัพกลับกรุงหงสาวดีไป นับแต่นั้นมาก็ไม่มีกองทัพใดกล้ายกมากล้ำกรายกรุงศรีอยุธยาอีกเป็นระยะเวลาอีกยาวนาน
ปี พ.ศ. 2148 (ถึงกาลสวรรคต) ครั้นเสด็จไปเมืองเชียงใหม่ ถึงเมืองหางแล้วก็ให้ตั้งค่ายหลวงประทับอยู่ที่ทุ่งแก้ว สมเด็จพระนเรศวรทรงพระประชวรเป็นหัวระลอก (ฝี) ขึ้นที่พระพักตร์ แล้วกลายเป็นบาดทะพิษพระอาการหนัก จึงโปรดให้ข้าหลวงรีบไปเชิญเสด็จสมเด็จพระเอกาทศรถมาเฝ้า สมเด็จพระเอกาทศรถเสด็จฯ มาถึงได้ 3 วัน สมเด็จพระนเรศวรก็เสด็จสวรรคต วันที่ 25 เมษายน พ.ศ. 2148 สิริพระชนมพรรษา 49 พรรษาเศษรวมสิริดำรงราชสมบัติ 14 ปีเศษสมเด็จพระเอกาทศรถจึงได้อัญเชิญพระบรมศพสมเด็จพระนเรศวรกลับกรุงศรีอยุธยา

.......................

LEGEND Johan Cruyff โยฮัน ไกรฟฟ์ วีรบุรุษผู้เป็นตำนานแห่งวงการฟุตบอล

2016-05-09T08:43:00.000-07:00

Myth Football โยฮัน ไกรฟฟ์” ดัตช์แมนผู้แข็งแกร่ง

ฉายา นักเตะเทวดา หรือ "ผู้สง่างาม"
เกียรติประวัติ วีรบุรุษตลอดกาลของวงการฟุตบอล
อาชีพ นักฟุตบอลมืออาชีพ
ส่วนสูง 1.80 ม.
สถิติ ลงเล่นรวม 520 นัด ซัดไป 291 ประตู
ตำแหน่ง กองกลางตัวรุก / กองหน้า
ทีมชาติฮอลแลนด์
สังกัดสโมสร อายักซ์ ,บาร์เซโลนา ,ลอสแอนเจลิสแอซเทกส์, วอชิงตันดิโพลแมตส์ , เลบันเต , อายักซ์ , ไฟเยอโนร์ด
ผู้จัดการทีม 1985–1988 / อายักซ์
- 1988–1996 / บาร์เซโลนา
- 2009–2013 / คาเทโลเนีย
กำเนิด 25 เมษายน ค.ศ. 1947
สถานที่เกิด อัมสเตอร์ดัม, เนเธอร์แลนด์
เสียชีวิต 68 ปี - 24 มีนาคม ค.ศ. 2016
สถานที่เสียชีวิต บาร์เซโลนา, สเปน

   รำลึกถึงนักเตะระดับ วีรบุรุษผู้มีฝีเท้ายอดเยี่ยมในสนาม และผู้จัดการฝีมือฉมัง โยฮัน ไกรฟฟ์ มีชื่อเต็มว่า แฮ็นดริก โยฮันเนิส ไกรฟฟ์ (Hendrik Johannes Cruijff)โดยในวันนี้เราจะพาทุกท่านไปย้อนนึกถึงวีรบุรุษแห่งวงการฟุตบอล ผู้ซึ่งอย่างไม่มีวันกลับ “โยฮัน ไกรฟฟ์” สุดยอดกุนซือชาวดัตช์ ผู้มีฉายา “นักเตะเทวดา” โยฮัน ไกรฟฟ์ ได้กลายเป็นหนึ่งในตำนานของโลกที่ได้รับการยกย่องและกล่าวขาน เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน ค.ศ. 1947 ที่กรุงอัมสเตอร์ดัม ประเทศเนเธอร์แลนด์ ในครอบครัวฐานะปานกลาง ไกรฟฟ์เริ่มเล่นฟุตบอลข้างถนนในวัยเยาว์เหมือนเด็กคนอื่น ๆ ทั่วไป จากนั้นได้มีแมวมองจากสโมสรอาเอฟเซ อายักซ์ เข้ามาเห็นแวว ในที่สุดไกรฟฟ์ก็ทำสัญญาเข้าร่วมทีมเยาวชนของอายักซ์ สโมสรฟุตบอลใหญ่ของเนเธอร์แลนด์
....................

ไกรฟฟ์เกิดเมื่อวันที่ 25 เมษายน คริสตศักราชช 1947 ที่เมืองอัมสเตอร์ดัม เนเธอร์แลนด์ เขาเริ่มต้นเล่นฟุตบอลไม่ต่างกันกับเด็กคนอื่นๆ ซึ่งในตอนนั้นมีแมวมองจากสโมสรอาเอฟเซ อายักซ์ มาชวนไปเล่นฟุตบอลด้วย ทำให้ไกรฟฟ์ได้มีโอกาสเซ็นต์สัญญาเข้าร่วมเป็นนักฟุตบอลในสโมสรอายักซ์นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา โดยยิงได้เพียงแค่ลูกเดียวตลอดฤดูกาลนั้น แฟนๆ คอลูกหนัง ร่วมเดิมพันกีฬาออนไลน์ได้ที่เว็บไซต์ Dafabet
      แต่ในฤดูกาลถัดมา ไกรฟฟ์ก็ได้ขึ้นมาเล่นเป็นตัวจริงของอายักซ์อย่างเต็มตัว ก่อนที่จะแสดงความสามารถพาอายักซ์คว้าแชมป์เอเรอดีวีซีได้แบบไร้คู่ต่อกร โดยไกรฟฟ์ยิงไปทั้งสิ้น 25 ประตู จากการลงเล่น 23 นัด คว้าตำแหน่งนักเตะยอดเยี่ยมของเนเธอร์แลนด์ได้อีกหนึ่งรางวัลด้วยวัยเพียงแค่ 18 ปี

    ปี ค.ศ. 1966 อายุได้ 19 ปี ไกรฟฟ์ได้มีปัญหากับทางสมาคมราชฟุตบอล เนื่องจากถูกสั่งห้ามไม่ให้ลงแข่งขัน เพราะประพฤติตัวไม่เหมาะสม ซึ่งด้วยความเป็นตัวของตัวเอง ทำให้ไกรฟฟ์ตั้งตนเป็นปรปักษ์กับทางสมาคม แม้จะมีอายุเพียง 19 ปีเท่านั้น
         ปี ค.ศ. 1969 อายุ 22 ปี ไกรฟฟ์พาอายักซ์ทะลุเข้าไปชิงชนะเลิศกับเอ.ซี. มิลาน แห่งอิตาลี แต่ทว่าท้ายที่สุดกลับเป็นมิลานที่ได้แชมป์ไปครองในที่สุด แต่ด้วยฟอร์มการเล่นที่ร้อนแรงของไกรฟฟ์ ทำให้มีเสียงเรียกร้องจากแฟนบอลให้เรียกตัวเขากลับมาเล่นให้กับทีมชาติอีกครั้ง และในที่สุดไกรฟฟ์ก็ได้รับโอกาสให้ติดทีมชาติอีกครั้ง

   เมื่อได้โอกาส ไกรฟฟ์ก็สามารถยกระดับการเล่นของเนเธอร์แลนด์จากที่เคยเป็นแค่ทีมระดับไม้ประดับของยุโรปกลายมาเป็นทีมระดับแถวหน้าของทวีป ส่วนผลงานกับทีมอายักซ์ ไกรฟฟ์ก็สามารถพาอายักซ์ชนะเลิศยูโรเปียนคัพซึ่งเป็นความปรารถนาของแฟนฟุตบอลได้สำเร็จ
         หลังจากที่ได้เพื่อนร่วมทีมระดับคุณภาพ อย่างโยฮัน เนสเกินส์ และรืด โกรล ใน รูปแบบการเล่นที่เรียกว่า "โททัลฟุตบอล" (Total Football) อันเลื่องลือ ภายใต้การทำทีมของผู้จัดการอย่างรีนึส มีเคิลส์ เจ้าของฉายา "ท่านนายพล" ซึ่งก็ทำให้อายักซ์กลายเป็นยอดทีมฟุตบอลทีมหนึ่งของยุโรป ก่อนที่จะชนะปานาธีไนโกสจากกรีซได้แชมป์ยูโรเปียนคัพเมื่อปี ค.ศ. 1971 ได้สำเร็จในที่สุด นอกจากนี้แล้วการคว้าแชมป์ดังกล่าว ทำให้ไกรฟฟ์ได้รับรางวัลนักฟุตบอลยอดเยี่ยมแห่งปีของทวีปยุโรปหรือบาลงดอร์ (Ballon d'Or) ไปครองอีกหนึ่งตำแหน่งด้วย นับเป็นนักฟุตบอลชาวดัตช์รายแรกที่ได้สัมผัสกับรางวัลนี้ หลังจากนั้นเขาก็พาอายักซ์คว้าแชมป์ยุโรปได้อีกสองสมัยซ้อน ซึ่งเป็นทีมแรกนับจากเรอัลมาดริดที่คว้าแชมป์รายการนี้ได้สามปีติดต่อกัน

          จากความสำเร็จดังนี้ ไกรฟฟ์ตัดสินใจย้ายไปร่วมทีมบาร์เซโลนาแห่งสเปน ที่มีรีนึส มีเคิลส์ ผู้จัดการทีมคู่บารมีของเขาคุมทีมอยู่ โดยพาเอาโยฮัน เนสเกินส์ คู่หูตลอดกาลของเขามาด้วย และไกรฟฟ์ก็ไม่ทำให้แฟนของบาร์เซโลนาผิดหวัง เมื่อเขาพาทีมล้มเรอัลมาดริดและคว้าแชมป์ลาลีกาประจำปี ค.ศ. 1974 ได้อย่างยิ่งใหญ่ โดยเฉพาะนัดที่อยู่ในความทรงจำ คือนัดที่ไกรฟฟ์และนักฟุตบอลคนอื่น ๆ ของบาร์เซโลนาสามารถบุกไปเอาชนะเรอัลมาดริด คู่ปรับตลอดกาล ถึงถิ่นด้วยประตูถล่มทลายถึง 5-0 ด้วยกัน
        ฟุตบอลโลกในฟุตบอลโลก ปี ค.ศ. 1974 ที่เยอรมนีตะวันตก ซึ่งเนเธอร์แลนด์ (นำโดยรีนึส มีเคิลส์, โยฮัน ไกรฟฟ์ และบรรดานักฟุตบอลของอาเอฟเซ อายักซ์) เป็นเต็งหนึ่งของการแข่งขันครั้งนี้อย่างไม่ต้องสงสัย และก็มีทีท่าว่าจะเป็นได้จริงเมื่อเนเธอร์แลนด์เอาชนะได้ทั้งบราซิลแชมป์เก่าเมื่อคราวที่แล้ว และอาร์เจนตินา เข้าสู่รอบชิงชนะเลิศกับเจ้าภาพเยอรมนีตะวันตกได้สำเร็จ ทว่าท้ายที่สุดกลับเป็นเยอรมนีตะวันตกที่ได้แชมป์ไปครองในที่สุด เมื่อสามารถพลิกเอาชนะไปได้ 2-1 จากการทำประตูของเพาล์ ไบรท์เนอร์ และแกร์ท มึลเลอร์ ทั้งที่เนเธอร์แลนด์เป็นฝ่ายทำประตูนำไปก่อนด้วยจากลูกยิงของโยฮัน เนสเกินส์

ต่อมาไกรฟฟ์ก็ยังคงเล่นให้กับทีมชาติในรอบคัดเลือก แต่ว่าเขากลับตัดสินใจที่จะไม่ไปเล่นฟุตบอลโลกรอบสุดท้ายที่อาร์เจนตินา โดยให้เหตุผลว่า รับไม่ได้กับความเป็นเผด็จการของประเทศอาร์เจนตินา ซึ่งในครั้งนั้นเนเธอร์แลนด์ก็เป็นคู่ชิงชนะเลิศกับอาร์เจนตินาเจ้าภาพ และก็เป็นฝ่ายแพ้ไปอีกเหมือนเมื่อ 4 ปีก่อน
แต่ในเวลาต่อมา ด้วยความสามารถและทักษะในการเล่นฟุตบอลของเขา ไกรฟฟ์ได้กลับเข้ามาเล่นเป็นตัวแทนประเทศให้กับฮอลแลนด์อีกครั้ง รวมทั้งได้กลายเป็นนักฟุตบอลแนวหน้าของยุโรปอีกด้วย เพราะเขาได้เป็นผู้เล่นตัวหลัก นำทีมคว้าชัยชนะครั้งใหญ่ได้ถึงหลายครั้งด้วยกัน นับเป็นประวัติศาสตร์อีกหน้าหนึ่งของวงการนักฟุตบอลเลยก็ว่าได้ ช่วงชีวิตในการเป็นนักฟุตบอลของไกรฟฟ์นั้นถือว่ายาวนานไม่น้อย เพราะเขาเล่นฟุตบอลตั้งแต่อายุ 19 จนกระทั่ง 34 ปี ด้วยเรี่ยวแรงเต็มร้อย สามารถวิ่งต่อกรกับผู้เล่นรุ่นน้องได้อย่างสบายๆ

ในช่วงท้ายของชีวิตวงการฟุตบอล โยฮัน ไกรฟฟ์ ได้ผันตัวเองเข้าสู่วงการผู้จัดการทีมฟุตบอลให้กับสโมสรบ้านเกิด สโมสรอาเอฟเซ อายักซ์ ซึ่งเขาก็ทำให้ดีมากทีเดียว นอกจากนี้เขายังเคยบริหารทีมให้กับบาร์เซโลน่าและทีมชาติคาเทโลเนียอีกด้วย ปิดตำนานกุนซือดังระดับโลก โยฮัน ไกรฟฟ์เพิ่งเสียชีวิตลงเมื่อวันที่ 24 มีนาคมที่ผ่านมา ด้วยโรคมะเร็งปอด ทำให้โลกนี้ขาดวีรบุรุษวงการฟุตบอลไปอีกหนึ่งคน เหลือไว้แต่เพียงตำนานให้เป็นความทรงจำกับคนรุ่นหลังต่อไป และอย่างไรก็ตาม เกมฟุตบอลก็ยังคงเป็นเกมสนุกสำหรับคนทั่วโลกอยู่เสมอ โดยคุณสามารถร่วมสนุกและเดิมพันฟุตบอลและกีฬาชนิดอื่นๆ ได้ที่ Dafabet เว็บไซต์รับพนันกีฬาออนไลน์

.....................................

LEGEND Hercules เฮอร์คิวลิส เทพเจ้าแห่งพละกำลัง

2016-04-12T09:22:00.000-07:00

Myth Hercules God of Strength

ฉายา เทพเจ้าแห่งพละกำลัง(God of Strength)
ตำแหน่ง ฮีโร่ของชาวกรีซโบราณ( Hero of Classical Mythology )
พระบิดา เทพเจ้าซีอุส (Zeus)
พระมารดา เจ้าหญิง แอลค์มีนี (Alcmene)
ภรรยา เทพีเมการา (Megara) และ นางดีอาไนรา(Deianira)
บุตร (Heracleidae)
สหาย เธสิอุส ,เทเซอัส , เซนทอร์ไครอน (Chiron),เจ้าชายฟิลอกทีทิส ,เจ้าชายเจสัน
อาวุธตกทอด ดาบทองคำ(Golden sword) , เกราะสิงโตนีเมีย ,โลห์แห่งซุส ,ธนูแห่งอพอลโล , หมวกแห่งอาเธน่า ,อาชาแห่งโพเซดอน
ปรากฏ ตำนานกรีซโบราณ(Greek Mythology)
สัญลักษณ์แทนตัว ดาวพฤหัสบดี ,เด็กผูชาย

        เฮอร์คิวลิส (Hercules) หรือ เฮราคลิส (Heracles) เมื่อสมัยที่เขายังเป็น เด็กทารกพระนางเฮรา (Hera) มเหสีเอกของซีอุสผู้เต็มไปด้วยความหึงหวง ได้ส่งงูลายสองตัวมาอยู่ในเปล แต่ก็ถูกหนูน้อยเฮอร์คิวลิสสังหารด้วยมือเปล่า   เนื่องจากมีพละกำลังเหนือมนุษย์เพราะมีเชื้อสายเทพเจ้า เฮอร์คิวลิสจึงถุกส่งไปอยู่กับคนเลี้ยงแกะตามภูเขา และสามารถใช้กำลังจัดการกับสัตว์ป่าอันดุร้าย อย่างหมาป่าและสิงโตที่เคยรบกวนชาวบ้านชาวเมืองได้อย่างง่ายดายชื่อเสียงของเฮอร์คิวลิสโด่งดังอย่างรวดเร็วในฐานะวีรบุรุษ กษัตริย์แห่งทีบส์ ถึงกับยกพระธิดาให้อภิเษกด้วย ยิ่งสร้างความไม่พอใจแก่พระนางเฮราเป็นอย่างมาก เธอสาปให้เขากลายเป็นคนบ้าคลั่งถึงกับทำร้าย ตบตีบุตร ของตนเองเพราะคิดว่าเป็นสัตว์ป่า ครั้นเมื่อได้สติกลับมาเฮอร์คิวลิสเกิดสำนึกเสียใจถึงเดินทางไปยังเทวาลัย พยากรณ์แห่งเดลฟี่ และได้รับคำทำนายว่าให้ไปเป็นทาสรับใช้ ยูริทูส (Eurystheus) กษัตริย์แห่ง ไมซินี (Mycenae) ซึ่งเป็นญาติของเขาเองเป็นเวลา 10 ปีเพื่อเป็นการไถ่บาป
..........................

        เฮอร์คิวลิส (hercules) เป็นวีรบุรุษชาวกรีก ที่ได้ชื่อว่ามีความแข็งแรงมากที่สุดในโลก แม้จะมี ร่างกายที่แข็งแรงกว่าใคร แต่เฮอร์คิวลิสก็ไม่ใช่คนที่ฉลาดเท่าไรนัก อีกทั้งยังเป็นคนอารมณ์ร้อน ทำให้เขาเผลอทำร้ายผู้บริสุทธิ์รุนแรงถึงขึ้นเสียชีวิตไปเป็นอย่างมาก แต่เมื่อรู้สึกตัวในภายหลัง เขาก็จะเสียใจในการกระทำของตนเองเป็นอย่างมาก และน้อมรับการลงโทษทุกชนิด

         เฮอร์ คิวลิสเกิดใน Thebes (ทีบีส) เขาเป็นบุตรของ Zeus ที่เกิดจาก Alcmene (อัลค์-มี-นี) ซึ่งจำแลงกายมาในรูปของสามีของเธอ Amphitryon (แอมฟิทรีออน) ผู้เป็นนายพลของ Thebes ระหว่างที่กำลังออกรบ และ Alcmene ก็มีบุตรชายสองคนที่ชื่อว่า Iphicles และ เฮอร์คิวลิส (Hercules)ชื่อ กรีกของเฮอร์คิวลิส ก็คือ Herakles ที่มีความหมายว่า ของขวัญล้ำค่าจาก Hera ซึ่งเป็เหตุผลให้ Hera รู้สึกโกรธมากยิ่งขึ้น และตั้งใจจะฆ่าเฮอร์คิวลิสให้จงได้
         ในครั้งที่เฮอร์คิวลิสมีอายุได้ เพียง 1 ปี เฮร่าได้ส่งงูใหญ่ยักษ์เข้ามาเพื่อหวังจะทำร้ายเด็ก เมื่อเด็กๆตื่นขึ้น Iphicles ก็หวีดร้องด้วยความกลัว ในขณะที่เฮอร์คิวลิสได้ใช้มือบีบคองูข้างละตัว เมื่อพ่อแม่ได้ยินเสียงกรีดร้องจึงรีบวิ่งมาที่ห้องเด็ก ก็กลับเห็นว่าเฮอร์คิวลิสกำลังนั่งหัวเราะ และในมือก็กำงูที่หมดพิษสงแน่นอยู่ พร้อมยื่นซากงูให้แก่ Amphitryon อย่างร่าเริง เหตุการณ์ครั้งนี้บ่งชี้ว่า ชะตาชีวิตของเฮอร์คิวลิสถูกลิขิตเอาไว้ให้เป็นคนสำคัญในอนาคตอย่างแน่นอน และมีโหรตาบอดของ Thebes ที่มีนามว่า Teiresias ได้ทำนายเอาไว้ว่า

   “ข้าขอสาบานว่า ทั้งลูกชายของเจ้าและเจ้าผู้ให้กำเนิด ต่ไปในภายภาคหน้าจะกลายเป็นตำนานที่ถูกเล่าขานกันโดยทั่วไปของชนชาวกรีก อีกทั้ง บุตรของเจ้าจะได้เป็นวีรบุรุษแห่งมวลมนุษยชาติ”

          เมื่อเฮอร์ คิวลิสอายุได้ 18 ปีบริบูรณ์ เขาก็มีความสามารถมากขึ้นถึงขนาดสามารถฆ่าสิงโตได้ด้วยตนเอง หลังจากนั้น เฮอร์คิวลิสก็ยังสามารถพิชิตพวก Minyans ที่เป็นเมืองที่ชาวเมืองทีบีสต้องส่งส่วยให้เป็นประจำได้สำเร็จ ซึ่งด้วยความดีความชอบนี้เอง ทำให้เขาได้แต่งงานกับเจ้าหญิง Megara และเฮอร์คิวลิสก็ทำหน้าที่เป็นสามีที่ดี และพ่อที่ดีของลูกๆเสมอมา แต่ เมื่อถึงคราวที่เฮอร์คิวลิสมีบุตรคนที่สาม Hera ก็ได้ส่งความบ้าคลั่งมายังเขา ทำให้เขาต้องฆ่าลูกๆรวมทั้งภรรยาอันเป็นที่รักของเขาด้วยมือตัวเอง
           หลังจากที่เฮอร์คิวลิสได้สติ เขาก็เดินทางกลับไปยังห้องโถงที่เต็มไปด้วยคราบเลือด และร่างกายไร้วิญญาณของลูกๆและภรรยา เฮอร์คิวลิสได้แต่ยืนนิ่งและอึ้งกับการกระทำของตัวเอง แต่มีเพียง แอมฟิทรีออนเท่านั้นที่กล้าเดิมเข้ามาหาเขา และบอกเล่าความจริงที่เกิดขึ้นให้ฟังว่าที่เฮอร์คิวลิสทำลงไปนั้นเป็นเพราะ ขาดสติจากการที่ถูก Hera ควบคุมจิตใจไว้ ซึ่งหลังจากที่เฮอร์คิวลิสรู้ตัวว่าตนเองนั้นเป็นผู้สังหารครอบครัวของตนเอง เขาก็ไม่สามารถที่จะทนดูต่อไปโดยไม่ลงโทษตัวเองได้ เฮอร์คิวลิสพูดว่า

“ข้าสมควรจะชดใช้การตายเหล่านี้

ด้วยชีวิตของข้าเอง”

หลังจากเธเซอุสกล่อมเฮอร์คิวลิสไม่ให้โทษตัวเองกับการตายของลูกเมียได้แล้ว ทั้งสองก็เดินทางกลับไปยังเอเธนส์ ชาวเมืองเอเธนส์ก็ล้วนเห็นชอบกับ Theseus เรื่องที่เฮอร์คิวลิสไม่ควรต้องมารับผิดจากการกระทำที่เขานั้นไม่ได้ตั้งใจ และไม่รู้ตัวว่าได้ทำอะไรลงไป แต่เฮอร์คิวลิสเองที่เป็นฝ่ายไม่เข้าใจเรื่องเช่นนี้ และอาศัยอารมณ์ที่เป็นใหญ่ ทำให้เขาจึงอยู่ที่เอเธนส์ได้ไม่นานนัก

หลังจากนั้น เฮอร์คิวลิสก็เดินทางไปที่ Delphi เพื่อปรึกษากับ Oracle ผู้มีญาณวิเศษ และเป็นสื่อกลางในการสื่อสารระหว่างมนุษย์กับเทพเจ้า ซึ่ง Oracle ก็มีมุมมองเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ต่างกับที่เฮอร์คิวลิสคิด และเพื่อจะล้างมลทินที่ทำลงไปได้ Oraclew ได้บอกแก่เฮอร์คิวลิสว่า เขาจะต้องตามหาญาติที่ชื่อว่า Eurystheus (ยู-ริส-ทูส) ผู้เป็นกษัตริย์ของ Mycenae (หรือบางเรื่องก็ชื่อ Tiryns) และต้องยอมทำตามที่ Eurystheus ต้องการทุกประการ แต่เนื่องจาก Eurystheus เป็นคนทั้งโง่และคนชั่วช้า ทำให้เมื่อเฮอร์คิวลิสยอมมาเป็นทาสรับใช้ Eurystheus ก็ใช้ให้ Hercules ทำภารกิจที่เรียกว่า “แรงงานของเฮอร์คิวลิส” (The labours of Hercules) ซึ่งแต่ละงานก็ล้วนเป็นงานที่ยากต่อการทำให้สำเร็จทั้งสิ้น

✪✪ ภารกิจทั้ง 12 แห่งเฮอร์คิวลิส ✪✪

✪ (Labours of Hercules) ✪

1. ฆ่าสิงโตยักษ์นีเมียน ★ (Nemean Lion)
          ภารกิจแรกเค้าต้องนำหนังสิงโตแห่งเมืองนีเมีย (Nemea)กลับมา เมื่อลงมือตามรอยสิงโต และในไม่ช้านานก็พบว่า ธนูไม่สามารถทำอันตรายใดๆ ต่อหนังของมันได้เลย ดังนั้น เขาจึงใช้ตะบองของเขา ซึ่งก็ไม่สำเร็จผล
   เมื่อตามสิงโตตัวนั้นไปถึงถ้ำ ซึ่งมีทางเข้าสองทาง เขาก็ปิดปากถ้ำหนึ่งไว้และเดินเข้าหาสิงโต โดยทางเข้าอีกทางหนึ่ง เขาใช้มือเปล่าเข้าต่อสู้ เมื่อพบว่าอาวุธใดๆ ไม่เป็นอันตราย ต่อสัตว์ร้ายตัวนี้ เขาจับสิงโต ด้วยแขนอันแข็งแกร่ง ไม่ใส่ใจกับกรงเล็บ อันทรงพลังของสิงโต และรัดคอมันแน่น ด้วยแขนของเขา จนกระทั่งสิงโตขาดลมหายใจ

2.ฆ่าไฮดรา9หัว ★ (Lernean Hydra)

         ปราบงูไฮดรา (Hydra) อาศัยอยู่ในหนองน้ำ ใกล้สถานที่ชื่อเลอนา (Lerna) ซึ่งมักจะออกมาทำอันตราย แก่ผู้คนอยู่บริเวณนั้น งู Hydra นี้ มีพิษร้ายแรง และมี 9 หัว โดยที่หัวหนึ่งเป็นอมตะ ทำให้ทำลายงูนี้ไม่ได้
        งานนี้เขาไม่ได้ไปคนเดียว เขามีไอโอลอส (Iolaus) หลานชายบุตรของอิฟิคลิส (Iphicles) อยู่เคียงข้าง งานนี้สองอาหลานไปเลอนา และพบไฮดราที่บ่อน้ำอมีโมเน (Amymone) เฮอร์คิวลิสล่อ สัตว์ประหลาดออกจากที่ซ่อน โดยการยิงธนูไฟเข้าไป เมื่อไฮดราโผล่ออกมา เขาจึงจับตัวมันไวแล้วใช้ตะบองตีไปที่หัว แต่ทันทีที่เขาทำลายไปหัวหนึ่ง ก็จะมีสองหัวงอกออกมา
   นอกจากนี้ เฮร่า ได้ส่งปู (Cancer) มาช่วยไฮดรา แต่ก็ถูกเฮอร์คิวลิสใช้ ไม้ตะบองทุบจนเละและตามไปจัดการไฮดร้าต่อโดยเรียกให้ไอโอลอส ใช้คบไฟ จี้ไปที่คอของหัวที่ถูกตัดเพื่อป้องกันไม่ให้หัวใหม่ งอกออกมาจากที่เดิมอีก เมื่อเฮอร์คิวลิสทำลายทุกหัวได้ก็เหลือหัวที่เป็นอมตะอีกหัวหนึ่ง ซึ่งเฮอร์คิวลิสได้ ฝังไว้ใต้หินใหญ่ข้างถนน ระหว่างเมืองอีเลอุส (Elaeus) กับเมืองเลอนา ส่วน Herakles ได้ผ่าซากที่เหลือของงูไฮดรา และนำเอาลูกธนูของเขาอาบเลือดพิษของงู

3.จับกวางทอง ★ (Hind of Ceryneia)
การพากวางแดง กวางวิเศษ ที่มีเขาทองและกีบบรอนซ์นี้ เป็นกวางศักดิ์สิทธิ์ของเทพี Artemis (Diana)
    เฮอร์คิวลิส ไล่ล่ากวางดังกล่าว เป็นเวลาเกือบปี จนกวางเหนื่อยอ่อน และเมื่อกวางจะหนีไป เขาก็ยิงกวางตัวดังกล่าว และจับกวางพาดไหล่กลับเมือง ระหว่างทางก็พบ Artemis (Diana) และ Apollo ซึ่ง Artemis โกรธมาก และก่อนที่จะถูกลงทัณฑ์ เฮอร์คิวลิส ก็ได้อธิบายความจริงว่า ทำตามที่ Oracle สั่ง Artemis จึงละความโกรธ และรักษาแผลของกวาง ก่อนที่ เฮอร์คิวลิส พากวางกลับเมืองมีเซเนีย

4.ฆ่าหมูเขี้ยวดาบ ★ (Erymanthian Boar)
      หมูป่านี้อาศัยอยู่ที่เขาอีรีแมนทัส (Erymanthus) ซึ่งหมูป่าดังกล่าวมักจะออกอาละวาดทำร้ายผู้คนและสัตว์บริเวณนั้นทุกวัน ระหว่างเดินทางไปล่าหมูป่านั้น เฮอร์คิวลิส ได้แวะพบ Chiron กับ Pholus ตามที่ได้เล่าแล้วในกลุ่มดาว Sagittarius and Centaurus
      การตามล่าหมูป่า ไม่ใช่เรื่องยาก แต่การจับกลับไปเป็นๆ เป็นเรื่องยาก เฮอร์คิวลิส ได้ยินเสียงหอบหายใจครืดคราด ของหมูป่า ตอนที่มันกำลังออกหากิน เฮอร์คิวลิส ได้ไล่ล่าอยู่รอบเขา และตะโกนส่งเสียงดังที่สุด เท่าที่จะทำได้ หมูป่าถูกต้อนจนเหนื่อยอ่อน เข้าไปในหิมะหนา เฮอร์คิวลิส ใช้ตาข่ายดักจับ และหิ้วหมูป่าเป็นๆ กลับมีเซเนีย

5.ทำความสะอาดคอกม้า (The Augean Stables clean up)
          ทำความสะอาดคอกปศุสัตว์ ของกษัตริย์เมือง Augeias ภายในหนึ่งวัน ความยากของงานนี้ ไม่ใช่อยู่ที่เป็นงานสกปรก ไม่เหมาะสำหรับวีรบุรุษ แต่เป็นงานทำความสะอาดไร่ปศุสัตว์ ที่ขนาดใหญ่ที่สุดในประเทศกรีซ ทุกวันๆ สัตว์เป็นจำนวนหลายพันตัว ถูกต้อนเข้าคอกของกษัตริย์องค์นี้

        เมื่อ Herakles มาถึง ก็บอกกษัตริย์เมือง Augeias ว่าจะทำความสะอาดคอกให้ ภายในหนึ่งวัน โดยจะขอปศุสัตว์จำนวนหนึ่งในสิบ ของกษัตริย์เป็นรางวัลตอบแทน ถึงแม้ว่ากษัตริย์จะไม่เชื่อ สิ่งที่ได้ยินมาเท่าใดนัก ก็ตกปากรับคำ Herakles ให้ลูกของกษัตริย์เป็นพยาน        ในการทำงานครั้งนี้ เขาลงมือเปิดช่องกำแพง ของไร่ปศุสัตว์ด้านหนึ่ง และเจาะช่องที่ฝั่งตรงข้ามของคอก จากนั้นเขาก็ขุดคลองไปหาแม่น้ำสองสาย ที่ไหลผ่านเมือง Augeias และเปลี่ยนทางเดินน้ำ ให้น้ำไหลเข้าทางด้านหนึ่ง และพาเอาสิ่งสกปรกออกอีกทางที่เจาะไว้

6. ไล่นกขนทองสติมฟาเลียน (Stymphalian)
การขับไล่ฝูงนก ที่เป็นอันตรายต่อผู้คน ที่อาศัยอยู่บริเวณเมืองสติมฟาลอส (Stymphalos) ฝูงนกนี้ มีความดุร้ายพอกันกับสิงโต และเสือดำทีเดียว ยังมิต้องพูดถึงว่า Herakles ไม่รู้ว่า จะไล่นกออกจากป่าได้อย่างไร
       งานนี้เขาได้รับความช่วยเหลือ จากเทพี Athena (Minerva) เทพี Athena ได้ประทาน Krotala ให้คู่หนึ่ง (เป็นกรับที่มีลักษณะคล้ายคลึง กับกรับของสเปน สำหรับให้จังหวะในการเต้นระบำ) Krotala นี้ ไม่ใช่เป็นเพียงอุปกรณ์ ในการส่งเสียงให้จังหวะทั่วไป แต่เป็นกรับบรอนซ์ที่ทำขึ้นโดย Hephaestus (Vulcan) เทพแห่งการตีเหล็ก หรือเทพแห่งภูเขาไฟ เมื่อ Herakles ขึ้นเขาไปถึง เขาก็ตีกรับไล่นก ออกจากต้นไม้ที่ซ่อนตัว และเขาก็ยิงนกด้วยธนู หรือลูกหินให้กลัวและหนีไป

7.จับกระทิงไฟ(The Cretan Bull)
        วัวตัวนี้เป็นวัวที่ โปเซดอนเทพแห่งท้องทะเล ได้ให้ไมนอส (Minos) กษัตริย์ที่เกิดจาก Zeus (Jupiter) และยูโรปา (Europa) แต่แล้วราชินีของไมนอสกับหลงในความงามจนในที่สุดก็สมสู่กันจนมีลูกออกมาเป็น มิโนทอร์
         เมื่อ เฮอร์คิวลิสไปถึงเกาะครีต ก็อาสาจะจับวัวตัวนี้กลับไปซึ่งกษัตริย์ไมนอสก็ยินดีเป็นอย่างยิ่งที่จะให้วัวตัวนี้ไปๆเสีย เฮอร์คิวลิสเมื่อลงมือก็ใช้เวลาจับปล้ำอยู่ไม่นาน ก็สามารถเอาชนะวัวได้ และบังคับให้ตามลงเรือกลับไปหายูริสทูส เมื่อยูริสทูสเห็นก็เกิดกลัวจนหนีไปอยู่ในโอ่งและสั่งให้ปล่อยไปเสีย วัวตัวดังกล่าวก็พเนจรไปทั่วกรีซ และจบชีวิตที่เมืองมาราธอน (Marathon) ในเวลาต่อมา

8.จับม้ากินคน (Eating Horses of Diomedes)
          จับม้ากินคน 4 ตัวของกษัตริย์ โดมิดิอุส มาให้ได้ ซึ่งม้าทั้ง 4 ตัวนี้จัดเป็นม้าวิเศษที่มีความงดงามยิ่ง แม้จะอยู่ในการครอบครองของกษัตริย์ โดมิดิอุส แต่ก็ไม่อาจทำให้เชื่องได้ทำได้เพียงใช้เป็นม้าเทียมรถ ไม่อาจใช้ขี่ออกศึกได้
   เมื่อเฮอร์คิวลิส ไปถึงเมืองเธรสแห่งทะเลดำ ก็ต้องต่อสู้กับกษัตริย์โดมิดิอุสผู้ซึ่งมีเชื้อสายมาจากเทพแห่งสงคราม แม้จะใช้เวลาบ้างแต่ก็สามารถเอาชนะได้และได้นำเนื้อของกษัตริย์ชั่วไปให้ม้าทั้ง 4 ตัวเมื่อได้กินเนื้อที่เต็มไปด้วยความชั่วไม่นานม้าทั้ง 4 ตัว ก็สงบ และเชื่องในเวลาต่อมา

9.ขโมยเข็มขัดทองคำ (Hippolyte Belt)
          นำเอาเข็มขัดของฮิปโปลิที (Hippolyte) กลับมา เพื่อเป็นของขวัญให้ลูกสาว เข็มขัดนี้ เป็นเข็มขัดที่ฮิปโปลิที ได้รับประทานมาจาก เอเรซ เทพแห่งการสงคราม เพราะเธอเป็นนักรบที่ดีที่สุด ของชนเผ่าอเมซอน
      เมื่อ เฮอร์คิวลิส ล่องเรือไปถึง ฮิปโปลิทีได้ออกมาต้อนรับ และสัญญาว่าจะให้เข็มขัดแก่ เฮอร์คิวลิส Hera ก็จำแลงกายมาเป็นนักรบอเมซอน และสร้างข่าวลือว่า Herakles จะมาพาตัวฮิปโปลิทีไป เมื่อ เฮอร์คิวลิส เห็นบรรดานักรบอเมซอน ใส่เกราะ และลงมือบุก ก็ลงมือฆ่าฮิปโปลิทีในทันที โดยไม่ได้คิดหน้าคิดหลัง เพราะคิดว่าฮิปโปลิที มีส่วนรู้เห็นในเรื่องนี้ และไม่ลืมเอาเข็มขัดไปด้วย เกิดการต่อสู้ขนานใหญ่ขึ้น จนกระทั่ง เฮอร์คิวลิส ถอยลงเรือได้ เขาก็แวะไปที่เมืองทรอย (Troy) และบ่ายหัวเรือมุ่งหน้ากลับเมซีเนีย และมอบเข็มขัดให้ยูริสทูส

10.ขโมยปศุสัตว์ของเกอยอน (The Cattle of Geryon)
เฮอร์คิวลิส ต้องเดินทางไปจนสุดขอบฟ้า เพื่อจะไปหา Geryon นับเป็นสัตว์ประหลาดชนิดหนึ่ง เป็นบุตรของ Chrysaor และ Callirrhoe ซึ่ง Chrysaor เกิดมาจากร่างกายของเมดูซ่า หลังจากที่ถูกเพอซิอุสตัดหัว ส่วน Callirrhoe เป็นธิดาของยักษ์ใหญ่ (Titans) สองตนคือ โอเชียนัส (Oceanus) และ ทีทิส (Tethys) เชื้อสายที่แปลกประหลาด จึงให้กำเนิดบุตรที่ไม่ธรรมดา มีสามหัว และขาสามคู่ ที่เชื่อมกันที่เอว อาศัยอยู่ที่เกาะอิริเทีย (Erythia) มีสุนัขสองหัวชื่อ Orthus ซึ่งเป็นพี่น้องกับเซเบรุส (Ceberus) เฝ้าฝูงสัตว์กับคนดูแล
     การเดินทางของ เฮอร์คิวลิส ครั้งนี้ ไม่ได้ใช้เรือทั่วไป แต่ใช้ถ้วยที่พระอาทิตย์มอบให้เขา ด้วยความชื่นชม เฮอร์คิวลิส สามารถเอาชนะคนเฝ้า และสุนัขสองหัวได้อย่างง่ายดาย และได้ต่อสู้กับ Geryon ระหว่างที่เขากำลังพาฝูงสัตว์หนี และท้ายที่สุด เฮอร์คิวลิส ยิง Geryon ตายด้วยลูกธนู
      งานการขโมยฝูงสัตว์ไม่ใช่เรื่องยาก เมื่อเทียบกับความลำบาก ในการพากลับไปกรีซ บุตรของ Poseidon (Neptune) พยายามขโมยสัตว์ฝูงนี้ แล้วก็ปราชัยที่ Rhegium วัวตัวหนึ่งหลุด ไปอยู่ในมือของกษัตริย์ Eryx ลูกอีกคนของ Poseidon เฮอร์คิวลิส ต้องเล่นมวยปล้ำ จนชนะกษัตริย์ Eryx และฆ่ากษัตริย์ตาย แล้วจึงมานำเอาวัวที่ฝากไว้กับ Hephaestus กลับไปด้วย
       ก่อนถึงกรีซ Hera ก็ส่งเหลือบมา ทำให้ฝูงวัวแตกตื่น กระจัดกระจาย กว่า เฮอร์คิวลิส จะรวบรวมกลับมาได้หมด ก็ทำเอาเหนื่อย เพราะเขาต้องตระเวนไปทั่วแคว้น เมื่อรวบรวมฝูงวัวกลับมาได้ ก็นำมาส่งให้ยูริสทูสนำไปบูชาเทพี Hera

11.ขโมยแอปเปิลทองคำ (The Apples of the Hesperides)
          แอปเปิ้ลผลนี้เป็นของที่ เฮร่า ประทานให้ ซุส เป็นของขวัญแต่งงาน และเฮราย่อมไม่ยอมให้ เฮอร์คิวลิส แต่โดยดีแน่ แอปเปิ้ลอยู่ในสวนที่ขอบโลกทางเหนือ มีมังกรร้อยหัวเฝ้าอยู่กับนางไม้ชื่อเฮสพิริดส (Hesperides) ซึ่งเป็นลูกสาวของแอตลาส (Atlas) ยักษ์ใหญ่ (Titans) ตนที่แบกโลกและท้องฟ้าไว้ที่ไหล่
         เฮอร์คิวลิส เดินทางรอนแรมไปถึง ลิเบีย อียิปต์ อราเบีย เอเชีย และมีการผจญภัยเป็นระยะ ๆ ระหว่างทาง เขาทราบว่าสวนตั้งอยู่ที่ไหน จากการเอาชนะเทพแห่งทะเล เนริอุส (Nereus)
          ระหว่างทาง เขาปลดปล่อยโปรมิธิอุส ซึ่งถูกทัณฑกรรมจากสวรรค์ ทำให้เขาได้ทราบว่า ไม่จำเป็นต้องเดินทางไปเอาแอปเปิ้ลด้วยตัวเอง แต่ไปขอให้แอตลาสไปนำมาให้ ซึ่งแอตลาสก็ยินดีทำให้แต่โดยดี เพราะเขาจะได้พักการแบกโลก และท้องฟ้าชั่วขณะ โดยที่ เฮอร์คิวลิส รับทำงานแทนระหว่างที่แอตลาสไม่อยู่
         เมื่อแอตลาสได้แอปเปิ้ลกลับมา ก็ไม่อยากกลับไปแบกโลกอีก จึงอาสาจะนำแอปเปิ้ลไปให้ยูริสทูสเอง Herakles ก็รับปากโดยดี แต่ก่อนที่แอตลาสจะไป Herakle ก็ขอเวลาหาที่รองบนไหล่ เพื่อให้เขาสามารถแบกรับน้ำหนักของโลก และท้องฟ้าได้ เมื่อ Atlas วางแอปเปิ้ลลง และแบกโลกต่อ Herakles ก็หยิบแอปเปิ้ล และวิ่งหนีไป

12. จับหมา 3 หัวเคเบรอส(Ceberus)

         งานสุดท้าย เฮอร์คิวลิสต้อง เดินทางไปยมโลก และพาเอาตัวสัตว์ประหลาดชื่อ เซอร์เบรัสสุนัข ยามเฝ้าปากทางเข้ายมโลก มีหัวเป็นสุนัขสามหัว มีหางเป็นมังกรหรืองู และมีหัวงูปกคลุมทั้งหลัง
         เฮอร์คิวลิส เข้าร่วมกลุ่ม Eleusinian เพื่อสืบว่า ต้องทำอย่างไรจึงจะลงไปยมโลกได้ โดยที่ยังไม่ตาย จาก Eleusis ผู้นับถือ Demeter เทพีแห่งการเพาะปลูก กับ Persephone ลูกสาวของ Demeter และภริยาของ Hades (Pluto) Herakles เดินทางไป Taenarum ใน Laconia และเดินเข้าถ้ำปากทางสู่ยมโลก โดยที่ Herakles ก็พบอุปสรรค และต้องต่อสู้ตลอดทาง
เมื่อเฮดีสอนุญาตให้ เฮอร์คิวลิส พาเซเบรุสไปได้ แต่มีข้อแม้ว่า จะใช้อาวุธกับเซเบรุสไม่ได้ ซึ่งเมื่อ เฮอร์คิวลิส ออกเดินทางไปที่ประตูทางเข้าด้าน Acheron เป็นหนึ่งในแม่น้ำทั้งห้าของยมโลก และรัดเซเบรุสด้วยมือเปล่าว แม้จะถูกมังกรที่หางของเซเบรุสกัด เขาก็ไม่ใส่ใจ เมื่อเซเบรุสพ่ายแพ้แก่ เฮอร์คิวลิส ก็ถูกพาไปส่งให้ยูริสทูส เมื่อหมดงาน เฮอร์คิวลิส ก็ส่งเซเบรุสกลับไปเฝ้าปากทางยมโลกเหมือนเดิม

             หลังจากที่เฮอร์ คิวลิสสามารถทำงานทั้ง 12 ชิ้นได้สำเร็จ กษัตริย์ยูริทัสแห่งเมืองอีเคเลีย บิดพริ้วกับคำสัญญาที่ว่าจะยกพระธิดา คือ เจ้าหญิงไอโอลีให้เป็นชายา หลังจากงานทั้ง 12 เสร็จสิ้น ด้วยเหตุนี้ เฮอร์คิวลิสจึงยกกองทัพมาชิงเสียดื้อ ๆ เขาสังหารกษัตริย์ยูริทัสได้ และบังคับให้เจ้าหญิงไอโอลีเดินทางกลับไปกับเขาเพื่อทำพิธีแต่งงานเป็นเรื่องเป็นราว

           แต่ตอนนั้นเฮอร์คิวลิสมีชายาอยู่แล้วชื่อ เจ้าหญิงไดอันนิรา พระนางเกรงว่าเฮอร์คิวลิสจะรับเจ้าหญิงไอโอลีมากกว่าตนเอง ขณะเดียวกันเฮอร์คิวลิสยังอยู่ที่เมืองอีเคเลียเพื่อจัดการพวกคลื่นใต้น้ำและจัดการให้เกิดความสงบขึ้นในเมือง และได้สร้างแท่นบูชามหาเทพซุสขึ้น ณ ยอดภูเขาอีทา แล้วเฮอร์คิวลิสได้สั่งให้ทหารขอเสื้อผ้าที่ดีที่สุดจากเจ้าหญิงไดอันนิราเพื่อใช้ในพิธีบูชาองค์จตุฯคาม เอ๋ย ! พิธีบูชามหาเทพซุส ซึ่งก็เข้าทางเจ้าหญิงไดอันนิราพอดี ในเมื่อสามีคิดนอกจากตัวเองล่ะก็ อย่าอยู่เสียเลย ! ว่าแล้วพระนางก็จัดการส่งเสื้อที่มีเลือดของงูไฮดรา ซึ่งเลือดของมันนั้นว่ากันว่าสามารถฆ่าได้แม้กระทั้งเทพและเป็นงูที่เฮอร์คิวลิสสังหารมากับมือ
         เมื่อเฮอร์คิวลิสสวมเสื้อดังกล่าวก็รู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัวและคิดว่าตัวเองไม่รอดอย่างแน่นอน จึงขอให้เจ้าชายฟิลอกทีทิส ผู้เป็นสหาย เป็นคนจุดไฟเพื่อเผาตัวเขา และมอบธนูพร้อมลูกธนูให้ ซึ่งธนูคันนี้ก็ได้ถูกใช้ในสงครามกรุงทรอยในภายหลัง แต่ร่างกายของเฮอร์คิวลิสนั้นไม่ใช่ธรรมดา ไฟทั่วไปย่อมไม่กินผิวกายแน่นอน ดังนั้น มหาเทพซุสจึงเสกเพลิงทิพย์เพื่อเผาร่างเขา หลังจากที่ไฟลุกท่วมกายของเฮอร์คิวลิสแล้ว เขาก็หายไปจากโลกมนุษย์ตลอดกาล โดยมี เทพีอาเทน่า เป็นผู้พาวิญญาณของเขาขึ้นสู่สวรรค์ไปด้วยรถลาก
          สุดท้ายก็สามารถไกล่เกลี่ยข้อพิพาทกับ เฮร่า ได้สำเร็จ และแต่งงานกับ Hebe ผู้เป็นลูกของ Hera นั่นเอง

ขอขอบคุณบทความดีๆจาก Tumnandd.Com

..................................

LEGEND Ninja Hattori Hanzo นินจา ฮัตโตริฮันโซ แห่ง อิกะ

2016-04-05T22:59:00.002-07:00

Myth Hattori Hanzo ฮัตโตริ ฮันโซ หมาป่าทมิฬแห่งอิกะ

ฉายา ปีศาจฮันโซ(Demon Hanzo)
- หมาป่า ฮันโซ (Hunzo the Wolf)
ตำแหน่ง หัวหน้าหน่วยนินจาโจู่โจม อิกะ(Commander of an Iga Uni)
รับใช้ ตระกูลโทะกุงะวะ - ตระกูลมะสึไดระ Tokugawa Ieyasu
บิดา ฮัตโตะริ ยาสึนางะ - หัวหน้าของกลุ่มนินจาอิงะ
มารดา ไม่ปรากฏ
บุตร มะซะนะริ (Masanari)
กำเนิด ค.ศ. 1542 จังหวัด มิคาวะ (Mikawa Province)
เสียชีวิต อายุ 55 ปี - 23 ธันวาคม ค.ศ. 1596
อาวุธ ตกทอด เคียวโซ่หางมังกร (Chained Dragon)

           ฮัตโตะริ ฮันโซ ( Hattori Hanzo) บางครั้งรู้จักในชื่อ ฮัตโตะริ มะซะนะริ(Hattori Hanzo Masanari ) หรือ ฮัตโตะริ มะซะชิเงะ   ฮันโซอาจจะเกิดและเติบโตที่แคว้นมิคะวะ แต่เขาก็กลับไปเยี่ยมครอบครัวของเขาที่หมู่บ้านนินจาอิงะบ่อยๆ เขาเป็นนักดาบที่คล่องแคล่ว นักวางแผน เชี่ยวชาญด้านการใช้หอก และสำเร็จวิชานินจาขั้นสูง ทุกครั้งที่ทำงานสำเร็จเค้าจะได้รับค่าตอบแทน 8000 โกกุ ซึ่งเงินจำนวนนี้จะถูกนำมาฝึกนินจารุ่นใหม่รวมไปถึงคิดค้นและสร้างอาวุธเพื่อใช้ในการลอบสังหาร ชีวิตบั้นปราย ฮันโซออกบวช มีนามว่า ไซนิน(Seinin) และสร้างวัดมีชื่อว่า ไซเนนจิ เพื่ออุทิศส่วนกุศลให้บุตรชายคนโตของ โอดะ ที่ถูกใส่ร้ายว่าเป็นกบฏและต้องโทษคว้านท้องต่อหน้าต่อตาเค้า
.........................

   ในปี 1557 ฮัตโตะริ ฮันโซเดินทางออกจากหมู่บ้านด้วยวัยเพียง 16 ปี เขาได้รับภาระกิจครั้งแรกในชีวิต ในการเป็นหน่วยนินจาในการ โจมตีที่ อุชิชูโจ ใน มิกาวะ ที่ประสาท อุโด โดยเป็นหน่วยนินจาลอบสังหารแบบเต็มรูปแบบ ทั้งต่อหน้า และลับหลัง ซึ่งผลการรบสำเร็จอย่างงดงามทำให้เค้าได้รับการกล่าวขวัญในหมู่นินจาว่าเป็นผู้มีทักษะการต่อสู้อย่างน่าทึ่งสามารถหายตัวจากที่หนึ่งไปอีกที่ได้อย่างน่าทึ่งและยังเคลื่อนที่ได้รวดเร็วอย่างไม่น่าเชื่อ จนถูกเรียกว่า “ ผี ฮันโซ”หรือหมาป่า ฮันโซ

            ในปี 1562 ฮัตโตริ ิฮันโซ ได้รับภาระกิจ ในการช่วยเหลือบุตรสาวของโตกุกาว่าที่ถูกจับไปเป็นตัวประกันในปราสาท คาเกกาว่า( Kakegawa Castle )และรวมไปถึงการนำกำลังนินจาบุกเข้าโจมตีปราสาทคาเกกาว่าในเวลาต่อมา
             ในปี 1572 ฮัตโตริ ฮันโซ เข้าร่วมในสงคราม อเนะกาวะ(Battle of Anegawa) และสงคราม มิคาตะกาฮาร่า( Battle of Mikatagahara) ซึ่งจัดเป็นสงครามครั้งใหญ่ที่ทำให้ชื่อ ฮัตโตริเป็นที่รู้จัก จนถูกเรียกว่า “ปิศาจฮันโซ” และได้รับการเลื่อนจากนินจาวาตาริ - นินจารับจ้างทั่วไป (WATARI) ไปเป็นนินจาผู้จงรักรับใช้ตระกูล โตกุกาว่า เพียงอย่างเดียวมีกำลังนินจาในบัญชา 150 คน
               ในปี 1579 ฮัตโตริ ได้รับข่าวว่า โอดะ โนบุนากะ ยกทัพใหญ่บุกโจมตี หมู่บ้าน อิกะโดยเหตุมาจาก โนบุคัตสุ(Nobukatsu) บุตรชายคนที่ 2 ของโอดะมีเขตปกครองในจังหวัดอิเสะซึ่งมีชายแดนติดกับหมู่บ้านอิกะ ครั้งหนึ่งด้วยความฮึกเหิมได้ยกทัพซามูไรห้าพันนายบุกอิกะ แต่ก็พ่ายแพ้กลับมา แต่ก็ยังไม่หยุดกลับมารวบรวมทัพใหญ่กว่า 2 หมื่นบุกไปอีกครั้ง ครั้งนี้...ก็เละเหมือนเดิมโดนกับดักสารพัดเล่นงานจนแตกกระเจิง ทำให้ผู้พ่อ โอดะ โนบุนากะต้องยกทัพใหญ่มาด้วยตัวเอง เพื่อเป็นการกำหราบพวกชนกลุ่มน้อยอื่นๆไม่ให้มาเหิมเกริมกับ ตระกูลโอดะ

           โนบุนางะนั้นรู้ดีว่า อิกะนั้นร้ายกาจจึงเตรียมพร้อมมาอย่างดี โดยหันไปร่วมมือกับ นินจาสาย โคกะ เพื่อให้ช่วยเคลียในด้านกับดักต่างๆ ส่วนโอดะเองก็นำกำลังซามูไรกว่าสองแสนนาย เข้าโอบล้อมปิดภูเขา ตัดเส้นทางเสบียง ทั้งทางบกทางน้ำ  พอลมพัดมาได้ที่ ก็เริ่มจุดคบเพลิงเผาภูเขาทิ้งทั้งลูก ทำลายกับดักและรมควัน ไล่นินจาที่แอบซุกซ่อน  ผลกระทบทำให้ เมียและลูกของเหล่านินจาพลอยเสียชีวิตสร้างความโกรธแค้นกับเหล่านินจาอิงะ เป็นอย่างมาก พวกซามูไรวางแผนมาอย่างดีโดยใช้กลยุทธโจมตีระยะไกล ด้วยลูกปืนและปืนใหญ่ทำให้ได้เปรียบ ไม่นานฝ่ายอิกะก็ตายเกลื้ยง
              ปิดฉากนินจาซุ้มอิงะไปตลอดกาล (( ฝ่าย อิกะ-ฮัตโตริ ฮันโซ กับฝ่าย โคกะ-ฟูมะ โคทาโร่ จึงเป็นศัตรูกันนับแต่นั้นเป็นต้นมา))
            ในปี 1582 หลังการเสียชีวิตของ โอดะ โนบุนากะกลุ่มของ อิเอะยะซุได้นำกำลังภายใต้ของขุนศึก อะนะยะมะ ไบเซะสึ (โนบุคิมิ) เข้าโจมตีอะเคะจิ มิสึฮิเดะ แต่ด้วยกำลังที่น้อยกว่าประกอบกับตัวไบเซะสึก็ถูกยิงเสียชีวิตในที่รบ พวกเขาต้องหนีตายกลับมิคะวะ ระหว่างการหลบหนีการตามล่าจากทหารของมิสึฮิเดะ คณะของอิเอะยะซุก็ได้หนีเข้าไปในแถบอิงะซึ่งเคยเป็นเขตอิทธิพลของนินจาอิงะ มาก่อน แต่พวกเขาก็ยังไม่ปลอดภัยเสียทีเดียว เพราะนอกจากทหารของมิตสึฮิเดะที่ยังตามล่าพวกเขานั้น ยังมีพวกโจรป่าคอยตามล่าอีกเพราะหวังเอาหัวของอิเอะยะซุไปแลกรางวัลกับกอง ทัพอะเคะจิ ในเวลานี้ฮันโซได้เสนอความคิดว่า ควรใช้เส้นทางลัดตัดผ่านหมู่บ้านอิงะไป ซึ่งมีเพียงฮันโซที่รู้ว่าหมู่บ้านนั้นอยู่ที่ไหน หลังการเจรจาซึ่งใช้เวลาไม่นาน กองทัพนินจาอิงะจึงให้ความคุ้มครองอิเอะยะซุและพาเขากลับมิคะวะอย่างปลอดภัย

ในช่วงเวลานี้จัดเป็น ช่วงปีแห่งความโกลาหล ขั้วอำนาจเปลี่ยน แม้นายของ ฮัตโตริ จะยังไม่ได้เป็นใหญ่ในแผ่นดิน แต่ก็จัดว่าไม่เป็นรองใครแม้แต่ โชกุนฮิเดโยชิที่ขึ้นมารวบอำนาจแทน โอดะ ก็ยังต้องเกรงใจ หลายฝ่ายต่างซ่องสุมอำนาจ เพื่อสร้างความสำคัญให้กับตระกูลของตนซึ่งก็รวมถึง ตระกูล โตกุกาว่า ซึ่งมองว่า เผ่านินจาอิกะ ที่เคยช่วยชีวิตตนไว้ นั้นแข็งแกร่งและมีศักยภาพมาก ยิ่งหากได้ ฮัตโตริ ฮันโซ เป็นผู้นำ จะยิ่งเป็นกำลังสำคัญให้กับฝ่ายของตนในภายภาคหน้าได้เป็นอย่างดีจึงเดินทางไป ที่ หมู่บ้านอิกะอีกครั้ง เพื่อ ทำสัญญาเป็นพันธมิตรต่อกันไปตลอด
ฮันโซเสียชีวิตในวันที่ 4 พฤศจิกายน ค.ศ. 1596 รวมอายุ 55 ปี เชื่อกันว่าเขาถูกฟูมะ โคะทะโร ซึ่งเป็นนินจาของตระกูลโฮโจสังหาร ฮัตโตะริ ฮันโซได้รับการยอมรับว่าเป็น 1 ในสุดยอดนินจาเช่นเดียวกับฟูมะ โคะทะโร

✿✿ ประวัติที่มาของนินจา ✿✿

เนื่องจากตามลักษณะของนินจาที่ได้ชื่อว่านินจาไม่เคยทิ้งร่องรอย อะไรไว้รวมถึงไม่กล่าวคุยโวเกี่ยวกับผลงานของตัวเอง ซึ่งทำให้ผลงานหรือชีวประวัติของนินจาถูกเก็บไว้เป็นความลับ ซึ่งเป็นการยากที่จะหาข้อเท็จจริงเกี่ยวกับนินจา ในตำนานหนึ่งได้มีการกล่าวถึงมินะโมะโตะ โนะ โยะชิซึเนะ ว่าได้มีเทนงูมา สอนวิชาให้มินะโมะโตะ โนะ โยะชิซึเนะะเพื่อฝึกฝนเป็นนินจา โดยในประวัติศาสตร์ได้มีกล่าวไว้ว่ามีพระภิกษุชาวจีนรูปหนึ่งมาสอนเกี่ยวกับตำราพิชัยสงครามให้แก่มินะโมะโตะ โนะ โยะชิซึเนะ

        โทะงะคุเระ ริวได้กล่าวถึงนินจาในช่วงปลายยุคเฮอัง ไว้ว่านินจา ได้แบ่งออก เป็น 2 ฝ่ายหลัก คือ อิงะ และโคงะ ได้ร่วมต่อสู้กัน ซึ่งในนิยายหรือการ์ตูนจะกล่าวถึงการต่อสู้ระหว่างสองฝ่ายนี้ ในยุคคามะคุระ ได้มีประวัติศาสตร์กล่าวไว้ถึง คุซุโนะกิ มะซะชิเงะ ได้ใช้เทคนิคในการรบซึ่งมีลักษณะใกล้เคียงกับวิชานินจา ต่อมาในช่วง ยุคเซนโงะกุ (หรือที่รู้จักกันว่าเป็นยุคสงคราม) ไดเมียวที่ มีชื่อเสียงทุกคนมีนินจาอยู่ภายใต้การปกครองสำหรับการเป็นสายลับลอบสืบ ข้อมูลของฝ่ายตรงข้าม ในยุคสงครามการรู้ข้อมูลและแผนการของฝ่ายข้าศึก จะทำให้มีชัยชนะเหนือกว่า ไดเมียวบางคนได้ถูกกล่าวว่าเป็นนินจาเอง ซะนะดะ ยุคิมุระ หัวหน้ากลุ่มซะนะดะ ได้ชื่อว่าเป็นกลุ่มนินจา หลังจากที่ซะนะดะ ยุคิมุระนำกลุ่มทหารเพียง 3,000 คนปกป้องปราสาท สู้กับกองทัพ 50,000 คนของโทะกุงะวะ ฮิเดะตะดะ
        ในยุคเดียวกัน โทะกุงะวะ อิเอะยะซุ ได้มีการใช้นินจา จนท้ายที่สุดได้ชนะสงครามและตั้งตัวเป็นโชกุนของประเทศญี่ปุ่น มีการกล่าวถึงผลงานกลุ่มนินจา นำโดยฮัตโตะริ ฮันโซ หัวหน้ากลุ่มนินจาฝ่ายอิงะ เป็นผู้นำทางให้อิเอยาสุหลบหนีออกมาในช่องเขานาระ
         สงครามครั้งสุดท้ายที่มีการกล่าวถึงนินจา ในช่วงยุคของโชกุนโทะกุงะวะ คือสงครามกลางเมืองที่ชิมาบาระ ของกลุ่มชาวนาที่โกรธแค้นฝ่ายรัฐบาลที่เรียกเก็บภาษีแพง เมื่อสิ้นสุดสงครามนินจาเริ่มหมดหน้าที่ โดยนินจาบางคนได้มาเป็นโอะนิวะบังชู กลุ่มรักษาความปลอดภัยของปราสาทเอะโดะ ทำหน้าที่ปกป้องผู้ร้ายและขณะเดียวกันก็แอบสืบข้อมูลของไดเมียวคนอื่น นินจาคนอื่นจะเก็บตัวปลอมปนกับชาวนาโดยยังคงฝึกฝนตัวเองอยู่ตลอดเวลาเพื่อ พร้อมที่จะได้ใช้วิชานินจาที่อาจจะมีสงครามเกิดขึ้น
        ในช่วงยุค 200 ปีหลังจากของตระกูลโทะกุงะวะ ไม่มีเหตุการณ์รุนแรงใดเกิดขึ้น ทำให้ไม่มีการสืบต่อวิชานินจา โดยมีการสืบต่อผ่านทางปากต่อปากและคนสนิทเท่านั้น

.............................

LEGEND Mike Tyson มฤตยูดำไมค์ ไทสันหมัดโหดแห่งยุค

2016-04-02T03:51:00.001-07:00

Myth Mike Tyson The Deadly Black

ฉายา มฤตยูดำ-ไม่โหดจริงเป็นไม่ได้(Deadly Black)
- มนุษย์เหล็ก(Iron Mike)
- ไอ้หมัดดินระเบิด(เด็กระเบิด)
เกียรติประวัติ ชนะรวด 26 ไฟท์ชนะน็อค 14ไฟท์
อาชีพ นักมวยอาชีพ (Boxing)
รุ่น เฮฟวี่เวท
สถิติ ชก 58 -ชนะ 50 -น็อก 44 -แพ้ 6
ส่วนสูง 5ฟุต 11นิ้ว - 178 ซม.
สัญชาติ อเมริกัน
บิดา จิมมี่แพททริก เคิร์กแพ(Jimmy Kirkpatrick)
มารดา ลอร์น่า เมล(Lorna Mae)
คู่สมรส   ค.ศ. 1988 โรบิน กิฟเว่นส์
- ในปี ค.ศ. 1997 โมนิกา เทอร์เนอร์
- ในปี ค.ศ. 2009ลาคิชา สไปเซอร์
กำเนิด อายุ 49 ปี - 30 มิถุนายน 1966
- บรูคลิ , นิวยอร์กซิตี้ , นิวยอร์ก , สหรัฐอเมริกา
เสียชีวิต ยังมีชีวิตอยู่ในปัจจุบัน

          ไมค์ ไทสันหรือไมเคิ่ล เจอราร์ด ไทสัน (Mike Tyson) อดีตแชมป์โลกเฮฟวี่เวท 3 สถาบันคนแรกของโลก เจ้าของสถิติเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวทที่อายุน้อยที่สุดในโลก ด้วยวัยเพียง 20 ปี 4 เดือน น็อกคู่ชกติดต่อกันถึง 19 ครั้งรวด ชนะน็อกยกแรกถึง 12 ครั้งด้วยกัน จนในที่สุด ไมค์ ไทสันก็ประสบความสำเร็จเป็นครั้งแรกเมื่ออายุ 20 ปีด้วยตำแหน่งแชมค์โลก จนในเวลาต่อมา คู่ปรับของ ไมค์ ไทสัน นั้นมีมากมายนับไม่ถ้วนแต่คนที่เป็นคู่อริที่จะกล่าวได้ว่าอยู่สังเวียน เดียวกันไม่ได้เลยนั้นคงเป็น อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์ ถือได้ว่าเป็นคู่อาฆาตตลอดการของเขาเลยก็ว่าได้เรื่องราวเรื่องราวแค้นต้องชำระเกิดขึ้นเมื่อปี 1996 เมื่อไทสันถูก โฮลีฟิลด์ ชนะน็อกอย่างหมดสภาพในสังเวียน ทำให้เป็นจุดเริ่มต้นแห่งความแค้น จนในปี 1997 ไมค์ ไทสัน ได้ลงสังเวียน กับคู่ปรับอย่าง โฮลีฟิลด์ อีกครั้งในครั้งนี้เขาใช้ลูกตุกติกในสังเวียนนั้นคือการไปกัดเข้าที่ใบหูของ โฮลีฟิลด์ ขาดจนถูกลงโทษโดยการยึดใบอนุญาตชกมวยโดยที่ไม่มีกำหนด
......................

ไมค์ ไทสัน มีฉายาว่า "Iron" สำหรับฉายาภาษาไทยแฟนมวยชาวไทยเรียกว่า "มฤตยูดำ" หรือ "ไอ้หัวบาก" และในช่วงที่กัดหูโฮลีฟิลด์ได้อีกฉายานึงว่า "จอมกัด" ทุกครั้งที่ขึ้นชก ไทสันจะสวมกางเกงมวยสีดำล้วน สวมรองเท้าสีดำที่หุ้มเพียงข้อเท้าโดยไม่สวมถุงเท้าจนเป็นเอกลักษณ์ ไทสันนั้นมีส่วนสูงเพียง 5 ฟุต 10 นิ้ว (178 เซนติเมตร) ถือว่าตัวเล็กมากสำหรับรุ่นเฮฟวี่เวท แต่มีการโยกหัวเข้าหาคู่ต่อสู้อย่างว่องไว และมีพลังกำปั้นที่หนักมาก ในปี ค.ศ. 2005 มีการจัดอันดับให้ ไมค์ ไทสัน เป็นนักมวยที่เก่งกาจที่สุดตลอดกาลของโลกในอันดับที่ 10 ด้วย ส่วนตัวนั้นไทสันชื่นชอบการเลี้ยงนกพิราบ โดยเลี้ยงเป็นฝูงใหญ่มาตั้งแต่เด็ก และถึงขนาดเคยเปิดห้องพักในโรงแรมห้าดาวให้แก่นกพิราบของตนมาแล้ว

ประวัติเส้นทางชีวิตไม่ธรรมดา

ไมค์ ไทสัน มีชื่อจริงว่า ไมเคิล จีราร์ด ไทสัน (Michael Gerard Tyson) เกิดเมื่อวันที่ 30 มิถุนายน ค.ศ. 1966 ที่สลัมในบรูคลิน มหานครนิวยอร์ก คุณภาพชีวิตของไทสันในวัยเด็กถือว่าเลวร้ายมาก ไทสันเป็นเด็กที่มีนิสัยเกเรมาก ชอบมีเรื่องชกต่อยกับเด็กคนอื่นละแวกบ้านและก่ออาชญากรรมทั่วไป จนกระทั่ง คัส ดี'อมาโต เทรนเนอร์มวยเชื้อสายอิตาเลียน ได้มาพบเข้าและฝึกสอนไทสันให้รู้จักกับมวยสากลอย่างแท้จริง ที่ชกบนเวทีและมีกติกาที่ชัดเจน ซึ่งไทสันได้รักและนับถือ ดี'อมาโตเสมือนกับพ่อของตนเองคนหนึ่งทีเดียว แชมเปี้ยนโลก

มฤตยูดำไมค์ ไทสัน

ในเดือนพฤศจิกายน ค.ศ. 1986 ไมค์ ไทสัน ทำสถิติชนะรวด 26 ครั้ง ชนะน็อกถึง 24 ครั้ง ขึ้นชิงแชมป์โลกกับ เทรเวอร์ เบอร์บิค แชมป์โลกรุ่นเฮฟวี่เวทของสภามวยโลก (WBC) ขึ้นสังเวียนมวยที่โรงแรมฮิลตัน ในลาสเวกัส รัฐเนวาดา สำหรับเบอร์บิคแล้ว เขาเพิ่งได้แชมป์โลกเมื่อ 8 เดือนก่อนหน้านั้น ด้วยการชนะคะแนน พิงค์ลอน โธมัส แบบฉิวเฉียด ผลการชกไทสันเอาชนะน็อกเบอร์บิคได้อย่างรวดเร็วเพียงแค่ยกที่ 2 เท่านั้น และตลอดการชกเบอร์บิคเป็นฝ่ายถูกไทสันไล่ถลุงเพียงข้างเดียว ยิ่งโดยเฉพาะยกที่ 2 เบอร์บิคถูกไทสันชกล้มไปถึง 2 ครั้ง ไมค์ ไทสัน จึงกลายเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวทคนใหม่ล่าสุด พร้อมกับทำสถิติเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวทที่อายุน้อยที่สุดในโลก ด้วยวัยเพียงแค่ 20 ปี 4 เดือน (ซึ่งยังเป็นสถิติมาจนทุกวันนี้) ทำลายสถิติเดิมของ ฟลอยด์ แพ็ตเตอร์สัน ที่เคยทำไว้ในวัย 21 ปี 10 เดือน และที่น่าเหลือเชื่อคือทั้งคู่มีเทรนเนอร์คนเดียวกัน คือ คัส ดี'อมาโต
หลังจากนั้นทั่วทั้งโลกได้รู้จักกับ ไมค์ ไทสัน นักมวยผู้มีภาพของความป่าเถื่อน รุนแรง กักขฬระ ผ่านการโปรโมตของ ดอน คิง โปรโมเตอร์อันดับหนึ่งของโลก นับได้ว่าไทสันกลายเป็นนักมวยอันดับหนึ่งของโลกและเป็นนักมวยคู่บารมีของดอน คิง อย่างแท้จริง การชกทุกครั้งของไมค์ ไทสัน สามารถทำเงินให้กับดอน คิง ได้มหาศาล ไทสันผ่านการชกป้องกันตำแหน่งอีกหลายต่อหลายครั้ง

จนกลายเป็นแชมป์โลกเฮฟวี่เวท 3 สถาบันคนแรกของโลก รวมทั้งการเอาชนะน็อก ไมเคิล สปิ๊งคส์ อดีตแชมป์เหรียญทองรุ่นเฮฟวี่เวทโอลิมปิคที่มอนทรีออล ที่หันมาชกมวยสากลอาชีพและทำสถิติไม่เคยแพ้ใคร และเมื่อถูกประกบคู่กับไทสัน สปิ๊งคส์ถูกมองว่าอาจเป็นคนแรกที่ยัดเยียดความปราชัยให้แก่ไมค์ ไทสัน ได้ แต่ผลการชกจริง ๆ ปรากฏว่า สปิ๊งคส์ เป็นฝ่ายแพ้น็อกไปเพียงแค่ยกแรกเท่านั้น อย่างที่เรียกว่า "นกกระจอกไม่ทันกินน้ำ"
เมื่อวันที่ 11 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1990 ไทสันขึ้นป้องกันตำแหน่งที่กรุงโตเกียว ประเทศญี่ปุ่น กับ เจมส์ "บัตเตอร์" ดักลาส นักมวยโนเนม ไทสันพลาดท่าแพ้น็อกแก่ดักลาสอย่างไม่มีใครคาดคิดในยกที่ 10 แม้จะมีเสียงครหาว่ากรรมการบนเวทีนับเร็วกว่ากรรมการที่อยู่ด้านล่างเวทีก็ตาม ภาพไทสันเมื่อครั้งเอาชนะน็อกยก 3 แฟรงค์ บรูโน ในปี ค.ศ. 1996 ทำให้ได้กลับมาเป็นแชมป์โลกอีกครั้ง

อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์

   หลังจากนั้น ชีวิตของไทสันก็ตกต่ำอย่างไม่น่าเชื่อ เมื่อถูกกล่าวหาจาก เดสิรี วอชิงตัน (Desiree Washington) นางงามผิวดำสหรัฐอเมริกาว่า ไทสันข่มขืนเธอ ไทสันปฏิเสธอย่างสิ้นเชิง คดีนี้ถูกนำขึ้นสู่ศาล
   ในวันที่ 10 กุมภาพันธ์ ค.ศ. 1992 ถูกตัดสินโทษจำคุก 6 ปี แต่เนื่องจากประพฤติตัวดี ไทสันจึงได้รับการปล่อยตัวเมื่อเดือนมีนาคม ค.ศ. 1995 หลังใช้ชีวิตในเรือนจำได้ 3 ปี ซึ่งในระหว่างนั้น ไทสันหันไปนับถือศาสนาอิสลามพร้อมกับใช้ชื่อใหม่ว่า “มาลิค อับดุล ลาซิช” (Malik Abdul Aziz) หรือ "ไทสัน อาลี" (Tyson Ali) ซึ่งไทสันอ้างว่าศาสนาอิสลามได้ทำให้จิตใจเขาบริสุทธิ์ขึ้นเหมือนดั่งเช่นกรณีหนีทหารของ มูฮัมหมัด อาลี ในอดีต
           หลังจากออกจากคุกมา ไทสันขึ้นชกอุ่นเครื่องอีกไม่กี่ครั้ง ก็ได้ชิงแชมป์โลกของ WBC และเป็นฝ่ายชนะน็อก แฟรงค์ บรูโน นักมวยชาวอังกฤษ ไปเพียงยกที่ 3 ในเดือนมีนาคม ค.ศ. 1996 และคว้าแชมป์ของ WBA ด้วยการเอาชนะน็อกยกแรก บรู๊ซ เซลดอน ในเดือนกันยายน ปีเดียวกัน

จากนั้นไทสันถูกประกับให้พบกับ อีแวนเดอร์ โฮลีฟิลด์ อดีตแชมป์โลก 3 สถาบันผู้เอาชนะเจมส์ "บัสเตอร์" ดักลาส ได้ ก่อนการหลายฝ่ายคาดว่าไทสันที่กำลังเหี้ยมหาญจะเอาชนะน็อกโฮลีฟิลด์ได้อย่างไม่ยากเย็น แต่การชกกลายเป็นว่า ไทสันไม่สามารถอะไรโฮลีฟิลด์ได้เลย จนกระทั่งเป็นฝ่ายน็อกไปในยกที่ 11 ซึ่งถือเป็นความปราชัยในชีวิตการชกมวยเป็นครั้งที่ 2 ของไทสัน
ในเดือนมิถุนายน ค.ศ. 1997 ทั้งคู่ได้มีโอกาสล้างตากันอีกครั้ง ซึ่งการชกในครั้งนี้ ไทสันได้สร้างปรากฏการณ์ให้โลกตื่นตะลึงอีกครั้ง ด้วยการกัดเข้าที่ใบหูของโฮลีฟิลด์ในยกที่ 3 ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังคลุกวงในอยู่กัน โดยใบหูของโฮลีฟิลถึงกับเลือดออก จึงต้องยุติการชกไป และไทสันก็ถูกตัดสินให้แพ้ฟาลว์ ถูกปรับเงิน 3 ล้านดอลลาร์สหรัฐ พร้อมโดนยึดใบอนุญาตชกมวยด้วย แต่สำหรับค่าตัวของทั้งคู่ในขณะนั้นถือว่าเป็นค่าตัวที่สูงสุดในวงการกีฬาโลกเลยทีเดียว โดยไทสันได้ 30 ล้านดอลลาร์สหรัฐ และโฮลีฟิลด์ได้ถึง 35 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

ในปี ค.ศ. 1999 ไทสันถูกจับอีกครั้ง เมื่อไปชกต่อยกับเด็กวัยรุ่นขี่มอเตอร์ไซค์ 2 คน หลังเกิดอุบัติเหตุทางท้องถนน คราวนี้ไทสันติดคุกอยู่นาน 9 เดือน เมื่อออกจากคุกมา ไมค์ ไทสัน ชกทำฟอร์มอยู่หลายครั้ง ก่อนจะขึ้นชกกับ เลนน็อกซ์ ลูอิส แชมป์โลกชาวอังกฤษผู้ที่มีฟอร์มการชกอยู่ในระดับสุดยอดในเวลานั้น ผลการชกไทสันเป็นฝ่ายแพ้น็อกไปอย่างบอบช้ำในยกที่ 8 เมื่อปี ค.ศ. 2002 ล้มละลาย 1 ปี ถัดมา ไทสัน มีปัญหาทางการเงินอย่างรุนแรง จนถูกฟ้องร้องให้เป็นบุคคลล้มละลาย จากเดิมที่เคยมีเงินทองจากการชกมวยมากมายถึง 300 ล้านดอลลาร์สหรัฐ มีคฤหาสน์หลังใหญ่ มีเสือโคร่งเบงกอลเผือกเป็นสัตว์เลี้ยง กลายเป็นบุคคลที่มีแต่หนี้สิน ทั้งนี้เป็นเพราะไทสันเป็นคนที่ใช้จ่ายเงินไม่เป็น อีกทั้งยังมีแต่พฤติกรรมที่ทะเลาะวิวาทกับผู้คนเรื่อยไป ประกอบกับได้เปลี่ยนผู้จัดการจาก ดอน คิง ในช่วงที่ตกต่ำเป็น แซลลี่ ฟิงเกอร์ ทำให้ไม่ได้รับค่าตัวมากมายเช่นเดิม

ในปลายปี ค.ศ. 2004 ไทสันก็ถูกตำรวจจับอีกครั้งในข้อหาว่ามียาเสพย์ติดประเภทโคเคนไว้ในครอบ ครอง ไมค์ ไทสัน ชกมวยครั้งสุดท้ายเพื่อหาทางปลดหนี้ แพ้น็อก เควิน แม็กไบรด์ นักมวยผิวขาว ในยกที่ 6 เมื่อวันที่ 11 มิถุนายน ค.ศ. 2005 และไม่ได้กลับขึ้นชกมวยอีกเลยตราบจนทุกวันนี้
ในช่วงปี ค.ศ. 2005 เป็นช่วงชีวิตตกต่ำสุดขีด ถึงกับมีข่าวลือว่าไทสันได้รับการชักชวนจากเจนนา เจมสัน ให้ร่วมกันแสดงหนังโป๊ ว่ากันว่า ไทสันมีศักยภาพที่น่าจะไปได้ดีในอาชีพนี้ เนื่องจากมีการอ้างถึงรายงานทางการแพทย์ในระหว่างถูกจองจำว่า ขนาดองคชาตของไทสันนั้นยาวถึง 14 นิ้ว อย่างไรก็ตาม โฆษกประจำตัวของเจนนา เจมสัน และตัวไทสันเอง ได้ออกมาปฏิเสธข่าวนี้ แม้จะมีชีวิตที่ย่ำแย่ แต่ไทสันก็ยังมีข่าวคราวอาชญากรรมอยู่เรื่อย ๆ

........................

LEGEND Beowul เบวูล์ฟอัศวินนักรบผู้พิชิตมังกร

2016-04-01T07:53:00.001-07:00

Myth Beowul The Kill of Dragon

ฉายา วีรบุรุษชาวกีตส์
- วีรบุรุษแห่งแองโกลฉซกซอน( Hero of the Anglo-Saxon poem)
ตำแหน่ง กษัตริย์แห่งบริเตน(Kings of Britain.)
พระบิดา Wondred
พระมารดา ไม่ปรากฏ
พี่น้อง Eofor
เพื่อน Breca Bronding
อาวุธตกทอด ดาบประกายแสงรุนทิง (Hrunting)
ปรากฏ บทกวีมหากาพวีรบุรุษ(Epic Heroic Poetry)
- The battles of Beowulf, the Geatish hero, in youth and old age
ค้นพบบันทึกเมื่อ ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 8ถึง 11
- คาดว่าเขียนขึ้นในราวปี ค.ศ. 1010 มีความยาวทั้งสิ้น 3183 บรรทัด

ร็อดการ์ เบวูล์ฟ (Beowulf) เป็นบทกวีมหากาพย์เกี่ยวกับวีรบุรุษยุคอังกฤษโบราณแต่งโดยผู้ประพันธ์หลายคนที่ไม่ทราบชื่อ งานวรรณกรรมภาษาแองโกลแซกซอนเนื้อหาในบทกวี เล่าถึงวีรบุรุษชาวกีตส์คนหนึ่งชื่อ เบวูล์ฟ และการสู้รบกับศัตรูของเขาสามตัวคือ เกรนเดล มารดาของเกรนเดล และมังกร เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการรบครั้งสุดท้าย หลังจากเสียชีวิต บริวารช่วยกันฝังร่างของเขาไว้ในสุสานแห่งกีตส์แลนด์
...............................

ตำนานเบวูล์ฟ ( King of Beowul)
      เนื้อหาในบทกวี เล่าถึงวีรบุรุษชาวกีตส์ (Geats) คนหนึ่งชื่อ เบวูล์ฟ และการสู้รบกับศัตรูของเขาสามตัวคือ เกรนเดล มารดาของเกรนเดล และมังกร บทกวีเบวูล์ฟ เริ่มต้นด้วยเรื่องราวของกษัตริย์ ร็อธการ์ (Hroðgar) ผู้สร้างหอเมรัยขนาดใหญ่ชื่อ เฮร็อต (Heorot) สำหรับเป็นสโมสรของพลเมือง ทั้งองค์กษัตริย์ พระชายา และบรรดานักรบต่างพากันเฉลิมฉลองอยู่ในหอเมรัยนั้น

        จนกระทั่งเกรนเดลผู้ถูกขับจากชุมชนทนไม่ไหว และเข้ามาบุกทำลายหอเมรัย สังหารนักรบของร็อธการ์ระหว่างหลับเสียชีวิตไปมาก แต่เกรนเดลกลับไม่กล้าแตะต้องบัลลังก์แห่งร็อธการ์ ด้วยว่าองค์กษัตริย์นั้นได้รับการพิทักษ์จากเทพเจ้า แต่ถึงกระนั้น ร็อธการ์กับพลเมืองของพระองค์ก็จำต้องละทิ้งเฮร็อตเสียและเมื่อไม่มีนักรบเหลืออยู่พอจะต่อกรกับเกรนเดลได้ เมื่อร็อธการ์ได้ยินชื่อเสียงของ เบวูล์ฟ นักรบหนุ่มชาวกีตส์ จึงส่งสาส์นเชิญไปขอความช่วยเหลือจากเขา
       เบวูล์ฟกับเพื่อนนักรบของเขาเดินทางออกจาก กีตส์ลันด์ (Geatsland : ปัจจุบันคือ Götaland อยู่ในสวีเดน) แผ่นดินของตนมาถึงเมืองของกษัตริย์ร็อธการ์ พวกเขาค้างคืนในเฮร็อต หลังจากพวกเขาหลับไป เกรนเดลก็เข้ามาโจมตี และสังหารคนของเบวูล์ฟไปคนหนึ่ง

       ส่วนเบวูล์ฟนั้นแสร้งหลับอยู่ จึงลุกขึ้นจับแขนของเกรนเดลไว้ ทั้งสองต่อสู้กันอย่างหนักหน่วงจนหอเมรัยแทบถล่มทลาย เพื่อนนักรบคนอื่นๆ ตกใจลุกขึ้นและเข้าไปช่วยเหลือ แต่ดาบของพวกเขาไม่อาจทำร้ายเกรนเดลได้เลย เพราะมันลงอาคมใส่ดาบของพวกมนุษย์ไว้ ดาบของเบวูล์ฟก็เช่นกันครับ
       ในที่สุด เบวูล์ฟจึงใช้พละกำลังของเขาล็อคตัวเกรนเดล แล้วฉีกแขนของมันขาดจนถึงหัวไหล่ ก่อนกระชากจนหลุดออกจากร่าง เกรนเดลหนีกลับไปยังรังของมันได้แต่ก็ตายในที่สุด

       คืนต่อมา มีการเฉลิมฉลองใหญ่ที่เบวูล์ฟสังหารเกรนเดลได้ จากนั้นร็อธการ์กับคนของพระองค์ก็นอนในเฮร็อต แต่แล้ว มารดาของเกรนเดลปรากฏตัวขึ้นและเข้ามาทำลายหอเมรัยอีก นางสังหารนักรบฝีมือดีของร็อธการ์ที่เหลืออยู่ไปทั้งหมด เพื่อแก้แค้นให้เกรนเดล
       ร็อธการ์ เบวูล์ฟ และเหล่านักรบ สะกดรอยตามมารดาของเกรนเดลไปจนถึงรังของนางซึ่งอยู่ใต้ทะเลสาบประหลาดแห่ง หนึ่ง เบวูล์ฟเตรียมตัวเข้าไปรบกับนาง เขาได้รับดาบวิเศษเล่มหนึ่งจากนักรบคนหนึ่ง ดาบนั้นมีชื่อว่า รุนทิง (Hrunting) หลังจากต่อรองผลประโยชน์ตอบแทน และพินัยกรรมของเบวูล์ฟแล้ว เขาจึงดำน้ำลงไปใต้ทะเลสาบนั้น
       เมื่อล่วงล้ำเข้าไป เขาก็ถูกมารดาของเกรนเดลโจมตีทันที แต่นางไม่สามารถทำอันตรายแก่เบวูล์ฟได้ เพราะเขาสวมเกราะอยู่ นางลากตัวเบวูล์ฟลงไปยังถ้ำที่ก้นทะเลสาบ ที่ซึ่งร่างของเกรนเดลและเหล่านักรบที่ปีศาจทั้งสองสังหารไปนอนแน่นิ่งอยู่ แล้วทั้งสองก็ต่อสู้กันอย่างหนัก

      ในช่วงแรก มารดาของเกรนเดลเป็นฝ่ายได้เปรียบ เบวูล์ฟพบว่าดาบรุนทิงของเขาไม่สามารถทำอันตรายต่อนางได้เลย เขาจึงหันไปหยิบดาบขนาดใหญ่ในหมู่สรรพาวุธที่สะสมอยู่ในถ้ำ ซึ่งไม่เคยมีผู้ใดสามารถยกดาบนั้นขึ้นได้มาก่อน และตัดศีรษะนางด้วยดาบเล่มนั้น
       เบวูล์ฟสำรวจลึกเข้าไปในถ้ำจนพบร่างของเกรนเดล ก็ตัดเอาศีรษะมันมาด้วย เขาเดินทางกลับออกมาสู่ผิวน้ำอีกครั้ง และเดินทางกลับไปยังเฮร็อต ร็อธการ์พระราชทานของขวัญให้แก่เขามากมาย รวมทั้งดาบ เนกลิง (Nægling) ซึ่งเป็นมรดกประจำตระกูลของพระองค์ นักรบหนุ่มจากกีตส์ลันด์ได้รับทั้งชื่อเสียง และความมั่งคั่ง

      เมื่อเบวูล์ฟเดินทางกลับบ้านได้ไม่นาน เขาก็ได้เป็นกษัตริย์พระองค์ใหม่แห่งกีตส์ลันด์ จนวันหนึ่งเมื่อทรงชราภาพ ทาสคนหนึ่งลอบขโมยถ้วยทองคำออกมาจากรังมังกรที่ไม่ปรากฏชื่อตัวหนึ่ง เมื่อมังกรรู้ตัวว่าถ้วยทองคำถูกขโมยไป ก็ออกตามหาด้วยความโกรธแค้น และเผาทุกสิ่งทุกอย่างที่ขวางหน้า
   เบวูล์ฟทรงเรียกประชุมเหล่านักรบของพระองค์ให้ร่วมกันต่อสู้กับมังกร แต่ปรากฏว่ามีเพียงนักรบหนุ่มชื่อ วิกลัฟ (Viglaf) เพียงคนเดียว ที่กล้าออกไปร่วมรบเคียงไหล่กับพระราชาเฒ่า เพราะคนที่เหลือพากันหวาดกลัวกันหมดครับ ก็มนุษย์ธรรมดาที่ไหนจะหาญกล้าต่อสู้กับมังกรที่ออกมาจากถ้ำแล้วล่ะ   แต่กษัตริย์เบวูล์ฟแม้จะเข้าสู่ปัจฉิมวัยแล้ว ก็ยังไม่ทิ้งลายยอดนักรบ พระองค์สามารถสังหารมังกรได้ด้วยความช่วยเหลือของวิกลัฟ แต่พระองค์เองก็ทรงได้รับบาดเจ็บสาหัสจนสิ้นพระชนม์
         หลังจากพิธีถวายพระเพลิงพระศพแล้ว เบวูล์ฟถูกฝังอยู่ในกีตส์ลันด์ เหนือหน้าผาที่มองออกไปสู่ท้องทะเล ซึ่งเหล่านักเดินเรือสามารถมองเห็นสุสานของพระองค์ได้
         ส่วนสมบัติของมังกรนั้นเล่ากันว่าถูกฝังไปพร้อมกับพระองค์ด้วย มิได้นำออกแจกจ่ายพลเมือง เพราะมันมีคำสาปอยู่ อีกทั้งยังถือว่าเป็นประเพณีของชาวเยอรมันและสแกนดิเนเวีย ในการฝังทรัพย์สมบัติไปพร้อมกับผู้ตาย

............................

LEGEND Master Yoda โยดาปรมาจารย์แห่งเจไดทั้งปวง

2016-04-01T02:01:00.002-07:00

Myth Yoda Master of Jedi

ฉายามาสเตอร์โยดา(Master Yoda)
- ปรมาจารย์เจไดอาวุโส (Jedi Grand Master of the Order)
ตำแหน่ง ปรมาจารย์เจไดระดับ 9
- อาจารย์เจได
- นายพลใหญ่สาธารณรัฐ   สังกัด สภาเจได
ปรากฏ มหาสงครามล้างจักรวาล(Movie Dvd Star Wars Universe)
สายพันธ์ ลึกลับและไม่เป็นที่รู้จัก (Species Unknown)
เพศ ชาย สูง 66 ซม. อายุสูงสุด 900 ปี
อาจารย์ โกลโม(Gormo) เผ่าพันธุ์ Hysalria สี่ตาสี่มือ ตัวเป็น งู
กำเนิด ปีที่ 896 ก่อนยุทธการยาวิน- ดาวอานิยา
เสียชีวิต ปีที่ 4 หลังยุทธการยาวิน (ข่าวลวงพวกซิธ)
อาวุธ กระบี่แสงโบราณ หรือ โปรโตเซเบอร์ (protosabers)
ลักษณะพิเศษ ตัวเขียวเล็ก หูยาวแขนขาสั้น ว่องไว

               คาคาน่า หรือที่เรียกกันในชื่อ อ.โยดา(YODA)ปรมาจารย์เจไดอาวุโส ปราชญ์ผู้รอบรู้เป็นที่เคารพนับถือของเจไดทั้งปวง...โยดา เป็นตัวละครในเรื่องแต่งชุดสตาร์วอร์สซึ่งปรากฏตัวในภาพยนตร์เกือบทุกภาคยกเว้น สตาร์ วอร์ส เอพพิโซด 4: ความหวังใหม่ เช่นเดียวกับชื่อหลายๆ ชื่อในสตาร์ วอร์ส ชื่อ "โยดา" อาจจะมาจากภาษาโบราณ ในกรณีนี้เช่นภาษาสันสกฤต จากคำว่า "โยธา" หรือภาษาฮิบรู คำว่า yodea
................

       โยดาเป็นหนึ่งในอาจารย์เจไดที่มีชื่อเสียงและทรงพลังที่สุดในกาแลกซี

           เป็นหนึ่งในเจไดแห่งสาธารณรัฐกาแลกติกที่รอดชีวิตจากสงครามโคลนและการกวาดล้างเจไดครั้งใหญ่ปฏิบัติหน้าที่เป็นปรมาจารย์เจไดในช่วงสงครามโคลน โยดาได้เป็นนายพลเจไดของกองทัพสาธาธารณรัฐกาแลกติกตั้งแต่ยุทธการจีโอโนซิสและ ยุทธการคาชี้ค แต่ถูกโคลนทรูปเปอร์ได้เล็งยิงตามคำสั่งที่ 66 แต่ก็รอดมาได้ด้วยการฆ่าพวกเขาและหนีไปร่วมสบทบกับโอบีวันกับเบล ออร์กานา และสามารถช่วยเหลือเหล่าเจไดจากคำสั่งที่ 66 ให้พวกเขาหลบหนีไป ต่อมาโยดา ได้เข้าไปปะทะกับดาร์ธ ซีเดียสที่คอรัสซังแต่ก็พ่ายแพ้กลับมา
      หลังจากนั้นจึงลี้ภัยไปหลบซ่อนที่เดโกบาห์และแล้วโยดาได้มีชีวิตตั้งแต่การก่อตั้งจักรวรรดิกาแลกติกและสงครามกลางเมืองกาแลกติก โยดาได้พบกับลุค สกายวอล์คเกอร์ ตามคำแนะนำของสปิริตโอบีวันในช่วงปีที่ 3หลังยุทธการยาวินและหลังยุทธการฮอธ และช่วยสอนลุคให้เป็นเจได ต่อมาในช่วงปีที่ 4หลังยุทธการยาวิน โยดาได้เสียชีวิตลงก่อนสงครามกลางเมืองกาแลกติกจะจบลงด้วยกบฏได้รับชัยชนะ โยดาได้รับการยอมรับว่าเป็นเจไดที่ควรค่าแก่การเคารพและทรงภูมิที่สุดตลอด กาลและไม่มีใครเทียบได้ในความสามารถด้านสัมผัสแห่งพลัง

ตำนานดาบไลท์เซเบอร์ (Light saber)

               กระบี่แสง ดาบเลเซอร์ หรือ ไลท์เซเบอร์ (Light saber) เป็นอาวุธในเนื้อเรื่องที่แต่งขึ้นและทรงอานุภาพของอัศวินเจไดในจักรวาล สตาร์ วอร์ส มีลักษณะเป็นดาบ (แต่ตามชื่อภาษาอังกฤษ เซเบอร์ แปลว่า กระบี่หรือดาบโค้ง แต่แทนที่จะมีใบเป็นโลหะอย่างทั่วไป ใบดาบของกระบี่แสงจะเป็นเลเซอร์พลังสูง ซึ่งสามารถทะลุทะลวงโลหะแข็งได้โดยไม่ต้องออกแรงมากนัก กระบี่แสงมีบทบาทสำคัญมากใน สตาร์ วอร์ส ทุกภาค ทั้งในภาพยนตร์ เกม และนวนิยาย
             ตั้งแต่การก่อตัวของไทธอน เจไดหลังจากสงครามพลังในช่วง 25,000 ปีก่อนยุทธการยาวินได้มีการสร้างอาวุธทางพิธีกรรมขึ้นมาในนิกาย ต่อมาด้วยการผสมผสานของเทคโนโลยีจากต่างดาวและพิธีกรรมเจไดได้เรียนรู้ที่จะ ทำการ"แช่แข็ง"ลำแสงเลเซอร์ มันเป็นเทคโนโลยีที่ต่อมาจะนำเจไดสู่การออกแบบกระบี่แสง ในช่วงการขัดแย้งดุยนวกวูน (Duinuogwuin Contention)
            เมื่อประมาณ 15,500 ปีก่อนยุทธการยาวิน การศึกษาของนิกายเจไดเริ่มนำไปสู่ความสำเร็จของเทคโนโนยีดังกล่าว พวกเขาได้สร้างการเน้นลำแสงพลังงานซึ่งเคลื่อนที่เป็นเส้นโค้งตามเส้นรอบลง กลับไปที่แหล่งกำเนิดของมัน เป็นการสร้างใบมีดพลังงานสูงครั้งแรก กระบี่แสงขั้นต้นเหล่านี้ไม่สเถียรอย่างมากและใช้พลังอย่างไม่มีประสิทธิภาพ พวกมันสามารถใช้ได้เพียงช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้นก่อนที่จะมันจะร้อนเกินไป ด้วยข้อด้อยเหล่านี้กระบี่แสงในช่วงแรกจึงไม่ได้เป็นอะไรมากไปกว่าสิ่งของ ทางพิธีกรรมปัญหาเรื่องความเสถียรของแบบแรกๆ นั้นเริ่มถูกแก้ไขตลอดหลายปี ดังนั้นในช่วงร้อยปแห่งความมืดมน

         ในปีที่ 7,000 ก่อนยุทธการยาวิน อาวุธที่อุ้นอ้ายนั้นก็ต้องหลีกทางให้กับกระบี่แสงที่ดี กว่า แม้ว่าความเสถียรของพวกมัน อย่างไรก็ตามพลังที่ออกมานั้นคือสิ่งที่สำคัญ พวกมันยังคงต้องการสายพลังงานเพื่อการทำงานได้อย่างต่อเนื่อง สายพลังงานที่เชื่อมต่อกับใบมีดทำให้เจไดเคลื่อนที่ได้ลำบากและไม่สามารถทำ การขว้างดาบได้ อย่างไรก็ตามใบมีดแบบใหม่ทำให้พวกมันได้เปรียบกว่าในการต่อสู้แบบตัวต่อตัว กับศัตรูที่สวมเกราะหนักกระบี่แสงแบบแรกยังไม่ถูกออกแบบจนถึงสงครามไฮเปอร์สเปซครั้งใหญ่ สายพลังงานที่สร้างข้อจำกัดและแพ็คพลังงานในแบบเก่านั้นถูกแทนที่ด้วยตัว จ่ายพลังงานภายใน
              เมื่อ 4,800 ปีก่อนยุทธการยาวิน ตัวนำพลังงานที่เพิ่งเริ่มใช้กันนั้นจะย้ายพลังงานที่ห้วนกลับจากการไหลของ ด้านลบกลับเข้าไปในเซลล์พลังงานภายใน ด้วยการดัดแปลงนี้เซลล์พลังงานจะขยายพลังเมื่อบ่วงพลังแตก มันคือการแก้ไขปัญหาแหล่งพลังงานในแบบแรกหลังจากการการกวาดล้างเจไดครั้งใหญ่กระบี่แสงกลายเป็นของหายากที่มีราคาสูงต่อนักสะสมบางคน ในช่วงจักรวรรดิกาแลกติกของพัลพาทีนกระบี่แสงบางเล่มตกไปอยู่ในตลาดมืดและถูกขายไปเป็นจำนวนมาก พวกมันปรากฏตัวอีกครั้งแค่ตอนที่นิกายเจไดใหม่เริ่มต้นขึ้น ต้องขอบคุณการสอนของลุค สกายวอล์คเกอร์และการสอนที่หายไปเมื่อครั้งการกวาดล้าง
           ++หลังจากที่พัลพาทีนพ่ายแพ้และเจไดรวมตัวกันอีกครั้ง ผู้ใช้พลังกลุ่มอื่นอย่างพวกรีบอร์นของดีซานน์และ ผู้รับใช้แรกนอสได้สร้างกระบี่แสงขึ้นมาเป็นจำนวนมากเพื่อติดอาวุธให้กับกอง ทัพของตนเอง นิกายเจไดใหม่ยังคงดำเนินวิถีทางเก่าด้วยการใช้การเชื่อมโยงกับพลังของพวก เขาในการสร้างกระบี่แสงของตนเอง
   ในปีที่ 137 ปีหลังยุทธการยาวิน อัศวินจักรวรรดิได้สร้างกระบี่แสงขึ้นมาเอง กระบี่แสงเหล่านี้เป็นสัญลักษณ์ที่แสดงถึงเอกลักษณ์ของอัศวินแต่ละคนของ จักรวรรดิ โดยสีของกระบี่แสงมาจากคริสตัลที่ใช้สร้างมัน เจไดจะสะสมคริสตัลไปหลายชนิดจากธรรมชาติ ในขณะที่ซิธใช้คริสตัลสังเคราะห์ที่มักมีสีแดงอยู่แล้ว หลังจากการกวาดล้างเจไดครั้งใหญ่คริสตัลสังเคราะห์ก็ถูกใช้โดยเจไดในบางครั้ง
ก่อนที่จะถึงยุทธการรูซานครั้งที่ 7 เจไดโบราณ ใช้ใบมีดที่มีสีหลากหลาย เจไดบางคนยังใช้สีแดงด้วยซ้ำ ถึงแม้ว่าทางนิกายมักหลีกเลี่ยงที่จะใช้สีที่เหมือนกับซิธ สีแดงยังถูกหลีกเลี่ยงเพราะว่ามันสื่อถึงเลือดและความรุนแรง หลังจากความขัดแย้งรูซานเจไดหันมาใช้คริสตัลอดีแกนมากขึ้นซึ่งมักเป็นสีฟ้าหรือสีเขียว สีอื่นๆ นั้นก็มีเช่นกันแต่น้อย กระบี่แสงสีดำก็มีเช่นกัน
   ในยุคสงครามกลางเมืองเจได สีดาบของเจไดมักจะแสดงถึงวิถีที่เจไดผู้นั้นเลือกเดิน ถึงแม้ว่าเจไดไม่จำเป็นต้องใช้สีดาบที่ระบุชั้นของเขา ดาบสีเขียวเป็นสัญลักษณ์ของเจไดกงสุล สีฟ้าคือเจไดผู้พิทักษ์ สีเหลืองคือเจไดเฝ้ายาม สำหรับความแข็งแกร่งของกระบี่แสงคริสตัลเหล่านี้ก็ให้ผลท่เหมือนกันหมด มีเพียงสีเท่านั้นที่แตกต่าง
หลังจากการกวาดล้างเจไดครั้งใหญ่จักรพรรดิพัลพาทีนได้รื้อถอนสถานที่ขุดหาคริสตัลจำนวนมาก เพื่อทำให้การหาคริสตัลยากขึ้น หลังจากที่นิกายเจไดใหม่ถือกำเนิดการค้นพบแหล่งคริสตัลและการใช้คริสตัลสังเคราะห์ก็ทำให้กระบี่แสงที่หลากสีกลับมาอีกครั้ง

۞สีของดาบเซเบอร์แบ่งตามสาย۞

   ۞ เขียว - สาย force เน้น force มากกว่าเชิงดาบ
   ۞ ฟ้า - สาย Battle ลุยแหลก ทั้ง Force ทั้งเชิงดาบ พอๆกันไม่มีอะไรเด่นกว่า
   ۞ แดง - Sith ใช้พลังด้นมืด
   ۞ สีม่วง - ของวินดูเป็นพิเศษครับ Sword Master ในเชิงดาบเก่งที่สุดแล้ว(เหนือกว่าทุกคนใน Jedi Cousil)

✖ชนิดของดาบเซเบอร์ (Light Saber)✖

กระบี่แสงสองใบมีด—เป็นกระบี่แสงที่สามารถปล่อยพลังงานออกมาได้ทั้งสองด้าน ใบมีดแต่ละใบสามารถทำงานได้แยกกันหรือพร้อมกัน กระบี่แสงชนิดนี้สามารถใช้กับแบบด้ามเดียวหรือสองด้ามเข้ามาต่อกัน อาวุธนี้มักอันตรายต่อผู้ใช้มากกว่าฝ่ายตรงข้าม มันกลายมาเป็นที่รู้จักกันในชื่อของ"กระบี่แสงซิธ"เพราะว่ามันถูกใช้โดยซิธ ในขณะที่เอกซาร์ คุนได้รับว่าเป็นคนแรกที่ใช้อาวุธชนิดนี้ ในโฮโลครอนเทดรีนกล่าวว่าเขาได้เรียนรู้เทคนิกดังกล่าวมาจากโฮโลครอนของซิธที่สร้างขึ้นโดยผู้ที่ถูกเนรเทศตั้งแต่สมัยร้อยปีแห่งความมืดมน

           ✖ กระบองแสง เป็นกระบี่แสงหายากที่ใช้คริสตัลและระบบพลังที่จะฉายพลังงานออกมามากถึง 3 เมตร กระบี่แสงขนาดใหญ่เหล่านี้มัก ใช้โดยผู้ที่มีร่างใหญ่ กอร์กผู้ที่เป็นเจไดมืดชาวกามอร์รีน กลายพันธุ์ใช้กระบี่แสงชนิดนี้ แส้แสง
           ✖ แส้แสง—เป็นแบบที่น่าตื่นตาของกระบี่แสงที่มีเพียงผู้ใช้ที่ฝึกมาอย่างดีเท่านั้นที่จะใช้มันได้ มันอาจเป็นได้ทั้งแก่นแข็งหรือพลังงานล้วนๆ เช่นเดียวกับกระบี่แสงที่มันจะปล่อยพลังงานออกมา แต่ไม่เหมือนตรงที่มันยาวและยืดหยุ่น ผู้ใช้ได้แก่ ลูมิยา กิธานี ซิลริ เวียนนา ดโพว์ และคิท ฟิสโต
          ✖ กระบองแสงแฝด—เป็นรูปแบบหนึ่งของกระบี่แสงสองใบมีดเพียงแต่ว่าด้ามนั้นเป็นแบบกระบองแฝด มันยากที่จะควบคุมมากกว่ากระบี่แสงสองใบมีด กระบองแสงนี้จะทำให้ผู้ใช้ได้เปรียบในการทำมุมโจมตีที่คาดเดาได้ยาก อซาจจ์ เวนเทรสส์เป็นผุ้ที่ใช้อาวุธชนิดนี้บางครั้ง
         ✖ หลาวแสง—เป็นหลาวพลังที่ดัดแปลงด้วยการเพิ่มตัวกำเนิดของกระบี่แสงเข้าไป มันทำให้มีใบมีดพุ่งออกมาจากปลายหลาว มันอาจถูกใช้โดยใครก็ตามที่เคยใช้หลาวพลังมาก่อนและถูกใช้โดยองครักษ์มืดของจักรพรรดิที่ใช้มันได้อย่างเก่งกาจ
          ✖ คราดแสง—เป็นกระบี่แสงที่มีสองใบมีดพร้อมกับตัวกำเนิดพลังอันที่สองซึ่งจะยื่นออกมาจากด้ามหลักทำมุม 45 องศา นอกจากนี้มันยังเป็นกระบี่แสงที่ประหลาดที่สุดและหากยากที่สุด ด้ามจับยังโค้งอีกด้วย มีเจไดเพียงคนเดียวที่พบว่าใช้กระบี่แสงชนิดนี้คือโรบลิโอ ดาร์เต้

.........................

LEGEND Zilong จูล่งขุนพลกรงเล็บมังกรแห่งจ็กก็ก

2016-03-31T20:21:00.001-07:00

Myth Zilong Warriors Claws Dragon

ฉายา สุภาพบุรุษจากเสียงสัน
ตำแหน่ง อันดับ 3 แห่ง 5 ขุนพลพยัคฆ์แห่งจ๊กก๊ก(Five Tiger Generals)
- ขุนพลชนะศึก(General of the Standard)
ปรากฏ พงศาวดารจีน-สามก็ก (Romance of the Three Kingdoms)
สัญชาติ จีน(Chinees)
พี่น้องร่วมสาบาน เล่าปี่ ,เตียวหุย ,กวนอู
บุตรและธิดา เตี๋ยวกอง(Zhao Guang), เตี๋ยวหอง(Zhao Tong)
ส่วนสูง 184 ซม.(6 ฟุต) รูปร่างสวยงาม สูงสง่า
กำเนิดคริสต์ศตวรรษที่ 2 ประมาณปี ค.ศ. 157 หรือ 168
- ที่อำเภอเจินติ้ง เมืองเสียงสาน(Zhengding.- Chángshān)
เสียชีวิต อายุ.58..ปี-ค.ศ. 229
ลักษณะเด่น สูงประมาณ 6 ศอก (1.89 เมตร) หน้าผากกว้างดั่งเสือ ตาโต คิ้วดก กรามใหญ่กว้างบ่งบอกถึงนิสัยซื่อสัตย์ สุภาพเรียบร้อย น้ำใจกล้าหาญ
อาวุธหลัก ทวนกรงเล็บมังกร(Dragon Talon)
อาวุธรอง ดาบสบั่นคอชิงกัง
- ม้ามังกรขาว(White Dragon - Bailong ju)

จูล่ง (Zilong-Zhao Yun) เป็นตัวละครในวรรณกรรมจีนอิงประวัติศาสตร์เรื่อง สามก๊ก ที่มีตัวตนจริง ชื่อจริงว่า เตียวหยุน (จีนตัวเต็ม: 趙雲; จีนตัวย่อ: 赵云; พินอิน: Zhào Yún)แซ่เตียว (จ้าว) ชื่อ หยุน (แปลว่าเมฆ) ชื่อรอง จูล่ง หรือ จื่อหลง (แปลว่าบุตรมังกร) แม่ทัพคนสำคัญของเล่าปี่ และเป็นหนึ่งในห้าทหารเสือ
.................

จูล่งเดิมเดิมเป็นชาวเมืองเสียงสาน ต่อมาได้มาเป็นทหารของอ้วนเสี้ยว แต่อ้วนเสี้ยวหยาบช้า ไร้น้ำใจ จูล่งจึงหนีไปอยู่กับกองซุนจ้านเจ้าเมืองปักเป๋ง โดยที่ขณะนั้นกองซุนจ้านได้ทำศึกกับอ้วนเสี้ยว จูล่งยังได้ช่วยชีวิตกองซุนจ้านไว้แล้วสู้กับบุนทิวถึง 60 เพลง จนบุนทิวหนีไป ต่อมาจูล่งได้มีโอกาสรู้จักกับเล่าปี่ ทั้งสองต่างเลื่อมใสซึ่งกันและกัน
เมื่อกองซุนจ้านฆ่าตัวตายเพราะแพ้อ้วนเสี้ยว จูล่งจึงได้ร่อนเร่พเนจรจนมาถึงเขาโงจิวสัน ซึ่งมีโจรป่ากลุ่มหนึ่งมีหุยง่วนเสียวเป็นหัวหน้า หุยง่วนเสียวคิดชิงม้าจากจูล่ง จูล่งจึงฆ่าหุยง่วนเสียวตายแล้วได้เป็นหัวหน้าโจรป่าแทน ต่อมากวนอูได้ใช้ให้จิวฉองมาตามหุยง่วนเสียวและโจรป่าไปช่วยรบ จิวฉองเมื่อเห็นจูล่งคุมโจรป่าจึงคิดว่าจูล่งคิดร้ายฆ่าหุยง่วนเสียว จิวฉองจึงตะบันม้าเข้ารบกับจูล่ง ปรากฏว่าจิวฉองต้องกลับไปหากวนอูในสภาพเลือดโทรมกาย ถูกแทงถึง 3 แผล (สำนวนสามก๊กฉบับวณิพกของ ยาขอบ) จิวฉองเล่าว่าคนผู้นี้มีฝีมือระดับลิโป้ ดังนั้นกวนอูกับเล่าปี่จึงต้องรุดไปดูด้วยตนเอง แต่เมื่อได้พบกันจูล่งก็เล่าความจริงทั้งหมด ตั้งแต่นั้นมาจูล่งก็ได้เป็นทหารเอกของเล่าปี่เคยรบชนะม้าเฉียวในการประลอง ตัวๆและยังเคยทะเลาะกับเตียวหุยตอนอยู่กับกองซุนจ้านจนเกือบสังหารเตียวหุย แต่กวนอูมาขวางไว้

        ในปี พ.ศ. 751 จูล่งสร้างวีรกรรมครั้งสำคัญคือ ฝ่าทัพรับอาเต๊า บุตรชายของเล่าปี่ที่เกิดจากนางกำฮูหยิน ซึ่งพลัดหลงกับเล่าปี่ที่ทุ่งเตียงบันโบ๋ จูล่งทำการครั้งนี้เพียงคนเดียว ท่ามกลางทหารและองครักษ์มากมายของโจโฉที่ยกทัพลงทางใต้หวังรวบรวมแผ่นดิน และได้ฆ่าทหารเอกและทหารเลว ของโจโฉมากมาย ตั้งแต่ 03.00 น. จนถึง 15.00 น. ของอีกวัน จนโจโฉ ถึงกับหลุดปากออกมาว่า “ไอ้นี่มันช่างเป็นยอดเสือจริงๆ” และเอ่ยถามชื่อขุนพลผู้นี้ ซึ่งจูล่งได้ตอบโจโฉว่า “ข้าชื่อจูล่ง แห่งเสียงสาน” โจโฉประทับใจในความกล้าหาญของจูล่ง จึงสั่งไม่ให้ใช้เกาทัณฑ์ยิง ทำให้จูล่งสามารถอุ้มเอาอาเต๊าหนีกลับมาหาเล่าปี่ได้และครั้งหนึ่งจูล่งได้ ไปชิงตัวอาเต๊าคืนมาจากซุนฮูหยิน ที่ต้องกลของซุนกวนที่หวังจะดึงไปเป็นตัวประกันที่ง่อก๊ก

           ภายหลังเมื่อจูล่งติดตามเล่าปี่เข้าเสฉวนและรับตำแหน่งแม่ทัพร่วมกับฮอง ตงไปทำศึกชิงเขาเตงกุนสันที่ฮันต๋ง จูล่งก็สร้างวีรกรรมสำคัญช่วยเหลือฮองตงซึ่งกำลังเสียทีตกอยู่ในวงล้อมกอง ทัพของโจโฉและตีฝ่าออกมาได้ เมื่อโจโฉนำทัพไล่ตามไป จูล่งก็นำทหารเข้าไปในค่ายและตนเองแต่ผู้เดียวออกมาขี่ม้าถือทวนอยู่หน้า ค่าย โจโฉเกิดความระแวง จูล่งจึงอาศัยโอกาสนั้นให้ทหารที่ซุ่มอยู่เข้าตีทั้งสองด้านไล่ทัพโจโฉจน ต้องถอยร่นไป เมื่อเล่าปี่มาตรวจค่ายที่จูล่งทำศึกก็ออกปากยกย่องจูล่งว่า มีดีไปทั้งตัว ซึ่งหมายถึงมีความกล้าหาญไปทั่วทั้งตัว
          จูล่งเป็นผู้ที่ติดตามเล่าปี่ตลอด แม้จะไม่ได้สาบานเป็นพี่น้องกันเหมือน กวนอูและเตียวหุย แต่จูล่งก็เรียกกวนอูและเตียวหุยว่า “พี่สองและพี่สาม” แต่กับเล่าปี่ จูล่งจะเรียกว่า “นายท่าน” เมื่อครั้งเล่าปี่ต้องการแก้แค้นให้กวนอูและเตียวหุยซึ่งถูกง่อก๊กสังหาร จูล่งเป็นผู้ที่คัดค้านและแนะนำว่าเล่าปี่ควรเห็นละความแค้นส่วนตัว และปราบวุยก๊กของโจผี ซึ่งเป็นผู้ที่ประชาชนมองว่าเป็นศัตรูแผ่นดินตัวจริง แต่เล่าปี่ไม่ฟัง เมื่อเล่าปี่นำกองทัพไปพ่ายแพ้ที่อิเหลง จูล่งซึ่งเป็นทัพหลังและเตรียมพร้อมไว้ก่อนจึงพาเล่าปี่หนีกลับมาพำนักที่ เมืองเป๊กเต้เสีย เมื่อก่อนเล่าปี่จะสิ้นใจได้เรียก ขงเบ้งเข้าพบ และเรียกจูล่ง ตรัสด้วยคำพูดว่า ” ท่านกับเรานั้นเป็นเพื่อนต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กันมา แต่มาบัดนี้ ชะตากรรมกำลังพรากเราสอง ขอให้ท่านนึกถึงนำใจเก่าก่อนช่วยเหลือบุตรเราและท่านขงเบ้ง ฟื้นฟูราชวงศ์ฮั่นอัญเชิญราชวงศ์ฮั่นกลับสู่ราชธานีลกเอี๋ยงด้วย

     หลังจากที่เล่าปี่เสียชีวิตลง จูล่งเป็นทหารสังกัดของขงเบ้ง เมื่อยามศึกยังสู้แม้ตัวเองแก่แล้ว จนอายุ 70 !!!
ปี ค.ศ. 229 ขงเบ้งตระเตรียมกำลังพลหวังที่จะบุกวุยก๊ก อีกครั้ง   "ขณะเมื่อประชุมทหารพร้อมอยู่นั้น พอเกิดลมหัด้วนพัดมาถูกกิ่งสนตรงหน้าโรงประชุมขุนนางหักสะบั้นลง ทหารทั้งปวงพากันตกใจ ขงเบ้งจึงจับยามดู ก็รู้ว่าทหารเอกตายเป็นมั่นคง จึงบอกแก่ขุนนางและทหารทั้งปวงว่าบัดนี้ทหารเอกเขี้ยวศึกของเราตายเสียแล้ว พอขาดคำลงทหารคนหนึ่งก็เข้ามบอกว่า เตียวกอง เตียวหอง บุตรจูล่งจะเข้ามาหาท่าน

        ขงเบ้งแจ้งดังนั้นก็รู้ว่าจูล่งถึงแก่ความตาย กระทืบเท้าทิ้งจอกสุราลงเสีย ขณะนั้นเตียวกอง เตียวหอง ก็เข้ามาคำนับบอกว่า เวลาคืนนี้ประมาณสามยามบิดาข้าพเจ้าถึงแก่ความตายแล้ว ขงเบ้งก็ร้องไห้จนสลบไป ครั้นฟื้นขึ้นแล้วจึงว่า อันจูล่งถึงแก่ความตายนี้เสมือนหนึ่งแขนซ้ายพระเจ้าเล่าเสี้ยนหักด้วยเป็นนายทหารผู้ใหญ่เขี้ยวศึกมา ทหารทั้งปวงก็พากันร้องไห้รักจูล่งทุกคน แล้วขงเบ้งก็ให้บุตรจูล่งไปแจ้งแก่พระเจ้าเล่าเสี้ยน ณ เมืองเสฉวน
        พระเจ้าเล่าเสี้ยนแจ้งว่าจูล่งถึงแก่ความตายก็ทรงพระกันแสงรำพันไปถึงความหนหลังทุกประการ แล้วก็ให้แต่งการศพจูล่งไปฝังไว้ที่สมควร จึงปลูกเป็นศาลเทพารักษ์ไว้บูชามาตราบเท่าทุกวันนี้ แล้วตั้งให้บุตรจูล่งทั้งสองเป็นทหารผู้ใหญ่ ...
    "มีครั้งหนึ่ง ก่อนรบศึกกับฝ่ายวุยก็ก ช่วงนั้นขงเบ้งเลือกทหารให้ไปรบ แต่กลับไม่เลือกจูล่ง เพราะขงเบ้งว่าจูล่งแก่แล้ว แต่จูล่งกลับแย้งขี้นมา และได้เป็นทัพหน้าสมใจ แม้ในวัยชราแล้วก็ยังสามารถนำทหารเข้าต่อสู้และเอาชัยเหนือแม่ทัพหนุ่มๆของ ข้าศึกได้ จูล่งเสียชีวิตอย่างสงบในเมืองฮั่นจง

..................................

LEGEND Oda Eiichiro เออิจิโร โอะดะ นักวาดการ์ตูนผู้ให้กำเนิดการ์ตูนวันพีช

2016-03-31T08:00:00.002-07:00

Myth Oda Eiichiro Father of One Piece
ฉายา บิดาแห่งการ์ตูนวันพีช
- นักเขียนการ์ตูนหมายเลข 1 ในยุค มิลลิเนียม
เกียรติยศ อายุ 17 ปี รางวัลสึกะ-การ์ตูนตลกอันดับ 1(Tezuka Award)
อาชีพ ศิลปิน นักวาดการ์ตูนมืออาชีพ(Manga artist)
สัญชาติ ญี่ปุ่น (JAPAN)
ภรรยา ชิเอกิ อินาบะ(Chiaki Inaba)
เพื่อน มัตสุโตชิ ชิมะบุคุโร่(ผู้เขียนโทริโกะ)
เกิดเมื่อ อายุ 41 ปี วันที่ 1 มกราคม ค.ศ. 1975
- ที่ คุมาโมโตะ-คุมาโมะ ประเทศญี่ปุ่น
เสียชีวิต ยังไม่ตาย
ความชอบ ชอบเพลงของ แอวริล ลาวีน,ไบอัน อดัม
- ชอบเล่นเกมดราก้อนเควสต์
- ชอบหนังเรื่อง 7 ซามูไร,ทิมเบอตั้น
- ชอบโจรสลัดหนวดดำ
- ชอบอาหารเม็กซิกัน
- ชอบท่องเที่ยวมองโกเลียและมัลดีฟส์
- ชอบหมาตัวใหญ่

ประวัติ เออิจิโร่ โอดะ เขาคือนักเขียนการ์ตูนเกี่ยวกับการผจญภัยของโจรสลัดเรื่อง One Piece ซึ่งเป็นหนังสือการ์ตูนที่ขายดีที่สุดในญี่ปุ่นในยุคปัจจุบันเลยทีเดียว ซึ่งในปี 2011 มีสถิติขายได้รวม 37,996,373 เล่ม โดยเล่มที่ขายดีที่สุดคือ เล่มที่ 61 ซึ่งขายไปได้ถึง 3,382,588 เล่ม!! มีคำให้สัมภาษณ์หนึ่งกล่าวโดย โอดะว่าหลังจากจบการ์ตูนเรื่อง วันพีชเค้าจะทำอะไรต่อ โอดะกล่าวว่า เค้าน่าจะยังคงเขียนการ์ตูนต่อไปโดยหวังว่าจะได้ร่วมงานกับอาจารย์ โทริยาม่า(ผู้เขียนการ์ตูนดราก้อนบอล)เขียนการ์ตูนเรื่องสั้นออกมาให้ได้ชมกัน
................

           จุดเริ่มต้นของความชอบการ์ตูน เมื่อโอดะอายุได้ 4 ขวบ เขาก็ได้รับรู้ว่านอกจากการทำงานเป็นพนักงานกินเงินเดือนแบบพ่อของเขา และการทำงานบ้านแบบแม่ของเขาแล้ว ยังมีคนที่สามารถทำงานเลี้ยงชีพด้วยการวาดการ์ตูนอยู่ด้วย และนั่นแหละคือสิ่งที่โอดะใฝ่ฝัน!
โอดะนั้นระลึกว่าความชอบโจรสลัดของตนน่าจะเกิดความชื่นชอบเรื่องเกี่ยวกับไวกิ้งจากอนิเมชั่นเรื่อง Vicky the Viking ที่ได้ดูสมัยเด็กๆ นั่นเอง ที่ทำให้เขาประทับใจในการผจญภัยของตัวการ์ตูนเหล่านั้นมากๆ จนเขาคิดว่า “โจรสลัด” กับ “การผจญภัย” นั้นคือสิ่งเดียวกันเลยทีเดียว พอโตขึ้นมากหน่อย โอดะนั้นชื่นชอบ “ดราก้อนบอล (Dragon ball)” ผลงานของ โทริยามา อากิระ มาก จนกระทั่งเขาเคยให้สัมภาษณ์ว่า โทริยามา เป็นเหมือนกับพระเจ้าสำหรับเขาเลย

           การเริ่มต้นอาชีพนักเขียนการ์ตูน ในสมัยเด็กๆ เพื่อนๆ ต่างชื่นชมผลงานการวาดรูปของโอดะมาก จนเขามีความมั่นใจมากในฝีมือของตนเอง เขาเริ่มส่งผลงานเข้าประกวดตอนอายุ 15 ปี จนเมื่อโอดะมีอายุ 17 ปี ผลงานเรื่องสั้นชื่อ WANTED! ของเขาก็ได้ชนะเลิศอันดับสองใน รางวัลเท็ตซึกะ โอซามุ และสิ่งนั้นก็ทำให้เขาเริ่มคิดว่าตนน่าจะไปถึงจุดสูงสุดของวงการได้โดยง่าย เขาจึงเดินทางจากบ้านเกิดมาที่โตเกียว
แต่ชีวิตนักเขียนการ์ตูนมันไม่ง่ายอย่างที่คิด เพราะไม่ว่าเขาส่งผลงานให้สำนักพิมพ์มากแค่ไหน ก็ไม่ได้รับอนุมัติให้ตีพิมพ์ได้ซะที เขาเองในอดีตเคยมั่นใจในผลงานตนเองมาก จนกระทั่งคิดว่าผลงานของคนอื่นนั้นน่าสนใจน้อยกว่าของเขา
           ในที่สุดเขาก็ระลึกได้ถึงทักษะหลายๆ อย่างที่เขาขาดไปในการที่จะเป็นนักเขียนการ์ตูนมืออาชีพได้ เขาได้เริ่มชนเข้ากับ “กำแพงแห่งมืออาชีพ” เข้าเสียแล้ว เพราะการ์ตูนนั้นไม่ใช่แค่เอาภาพสวยๆ มาเรียงกัน แต่มันต้องมีเนื้อเรื่องที่ดีด้วย ซึ่งการจะเขียนการ์ตูนตอนละ 19 หน้าภายในหนึ่งอาทิตย์ ให้น่าสนใจไปได้ตลอดนั้นไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับมนุษย์ธรรมดาเลย ผลงานช่วงแรกๆ ของเขาจึงถูก บก. ชี้ให้เห็นถึงจุดด้อยมากมาย
          เขาตัดสินใจลาออกจากมหาวิทยาลัยหลังจากเรียนไปได้เพียงปีเดียว เพื่อตามความฝันในการเป็นนักเขียนการ์ตูนอย่างจริงจัง เพราะเขาคิดว่าการเรียนมหาวิทยาลัยต่อไปก็ไม่มีประโยชน์สำหรับเขาแล้ว และอีกอย่างหนึ่ง ไม่มีเพื่อนเขาคนไหนเลยที่มีความฝันแบบเดียวกับเขา ในช่วงที่เรียน เขาก็ต้องปิดบังเพื่อนๆ ไม่ให้รู้ว่าเขาเขียนการ์ตูนอยู่ เนื่องจากไม่อยากถูกล้อว่าเป็นโอตาคุ (คนบ้าการ์ตูน) เขาจึงมีแรงผลักดันที่จะประสบความสำเร็จให้ได้เร็วที่สุด เพื่อที่จะให้คนอื่นยอมรับในตัวเขา
            เขาจึงเริ่มอาชีพในเส้นทางนักเขียนการ์ตูนอย่างจริงจังโดยเป็นผู้ช่วยให้กับนักเขียนการ์ตูนมืออาชีพหลายท่าน ซึ่งเขียนการ์ตูนให้กับนิตยสารการ์ตูนรายสัปดาห์ชื่อ โชวเน็นจั๊มป์ (ดราก้อนบอล การ์ตูนสุดโปรดของโอดะก็เคยลงในจั๊มป์) การเป็นผู้ช่วยนักเขียนการ์ตูนเป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้ฝึกทักษะการเขียนการ์ตูนให้เก่งขึ้นและได้เรียนรู้ประสบการณ์ตรงจากนักเขียนการ์ตูนมืออาชีพได้อีกด้วย

             ในช่วงปลายปี 1996 เขาก็ได้วาดการ์ตูนเรื่องสั้นชื่อว่า Romancing Dawn ซึ่งถือว่าเป็นต้นแบบของเรื่อง One Piece เพื่อทดสอบว่าแนวทางการผจญภัยของโจรสลัดจะสามารถลงตีพิมพ์เป็นเรื่องยาวได้หรือไม่
             ในปี 1997 เขาก็ตัดสินใจลาออกจากการเป็นผู้ช่วย เพื่อเริ่มทำงานในการ์ตูนของตนเองในเรื่อง One Piece และ
             ในเดือนสิงหาคม ปี 1997 One Piece ก็ถูกตีพิมพ์เป็นเรื่องยาวในจั๊มป์ และมันก็หลายเป็นการ์ตูนฮิตได้ในที่สุด จนได้ทำมาเป็นอนิเมชั่นในปี 1998 ซึ่งเป็นสิ่งที่นักเขียนการ์ตูนจะตื่นเต้นมาก ที่จะได้เห็นผลงานของตนเคลื่อนไหว มีเสียง มีชีวิตขึ้นมาได้
              ในปี 2002 โอดะก็ได้พบกับ อนาคตภรรยาสาวสวยของเขาผู้ซึ่งแต่งคอสเพลย์เป็นนามิ ตัวละครสาวในเรื่อง One Piece บนเวทีการแสดงในงานการ์ตูน Jump Festa และต่อมาก็ได้แต่งงานและมีลูกด้วยกันในที่สุด
              ในปลายปี 2006 โอดะ ก็ได้มีโอกาสทำงานร่วมกับ โทริยามะ อากิระ นักเขียนการ์ตูนในดวงใจของเขา โดยได้ร่วมกันเขียนการ์ตูนสั้นเรื่อง Cross Epoch เป็นการนำตัวละครจาก ดราก้อนบอล และ One Piece มาเจอกันอย่างเหลือเชื่อ โอดะเองได้คิดตอนจบของเรื่อง One Piece ไว้ตั้งแต่ต้นแล้ว และเมื่อ One Piece จบลง เขามีแนวทางคล้ายๆ กับ โทริยามา อากิระ ที่จะไม่เขียนการ์ตูนเรื่องยาวอีก แต่อาจจะเขียนเป็นเรื่องสั้นๆ แทน อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่ One Piece ยังไม่จบ (และคงอีกยาวพอสมควร) เขาก็ต้องทุ่มเทกับมันอย่างเต็มที่ต่อไป

   สไตล์การทำงานของโอดะ
    ★ โอดะจะใช้เวลาร่างภาพ 3 วัน และอีก 3 วันในการลงรายละเอียดจนเสร็จ
★ โดยปกติเขาจะทำผลงานไว้ล่วงหน้าถึง 5 ตอนด้วยกัน และเขาก็จะมีผู้ช่วยประมาณ 5 คนในการช่วยลงหมึก ลงรายละเอียด ฉากหลังและแปะสกรีนโทน

   รายได้ของโอดะ - รายการทีวีของญี่ปุ่นเคยมีการประมาณรายได้ของโอดะไว้ ดังนี้ครับ

    ★ ค่าต้นฉบับเรื่อง One Piece หน้าละ 50,000 เยน x 20 หน้า/ตอน x 48 ตอน/ปี = 48 ล้านเยน
★ ขายหนังสือได้ 32,340,000 เล่ม ราคาเล่มละ 420 เยน โดยเขาได้ส่วนแบ่งลิขสิทธิ์ 10% ดังนั้นจะได้รายได้จากตัวหนังสือการ์ตูนประมาณ 1358 ล้านเยน
    ★ รายได้จากอนิเมชั่น ในการฉาย 1 ตอน โอดะจะได้ค่าลิขสิทธิ์ประมาณ 3แสนเยน x50 ตอน/ปี บวกกับรายได้จากอนิเมชั่นหนังใหญ่ฉายในโรงภาพยนตร์ อีก 1 ล้านเยน = 16 ล้านเยน
★ ค่ารายได้จากการการขายลิขสิทธิ์ให้ต่างประเทศ 200 ล้านเยน
    ★ ค่าลิขสิทธิ์สินค้าต่างๆ 1500 ล้านเยน รวมทั้งหมดแล้วรายได้อยู่ปีละ 3,122 ล้านเยนนั่นเองครับ!! (อย่าลืมว่านี่คือช่วงรุ่งเรือง การ์ตูนยังเป็นที่นิยมมาก รายได้ก็จะเยอะเป็นพิเศษครับ)

✪ สรุปข้อคิดที่ได้จากชีวิตของโอดะ ✪

     ✪ เขารู้ว่าตัวเองรักอะไร และทำตามความฝันนั้นอย่างไม่ลดละ เขากล้าทำตามความฝัน โดยไม่สนใจว่าความฝันนั้นจะต่างจากเพื่อนๆ การลาออกจากมหาวิทยาลัยกลับไม่ใช่สิ่งที่เลวร้ายต่ออนาคตของเขา เพราะการไปฝึกเป็นผู้ช่วยนักเขียนการ์ตูนต่างหากคือการเรียนรู้อาชีพที่เขาจะทำในอนาคตอย่างแท้จริง ทั้งเป็นการฝึกด้านทักษะและเรียนรู้ประสบการณ์จริง ซึ่งเป็นสิ่งที่ให้เรียนมหาวิทยาลัยยังไงก็คงไม่มีสอน อีกทั้งยังมีโอกาสได้มี connection ในวงการการ์ตูนมากมาย ทั้งนักเขียนมืออาชีพ เพื่อนผู้ช่วยด้วยกัน (เพื่อนๆ สมัยตอนที่เขาทำงานเป็นผู้ช่วยก็ได้กลายเป็นนักเขียนการ์ตูนมืออาชีพเช่นกัน เช่น นักเขียนเรื่อง Shaman King เป็นต้น) ผู้ดูแลนักเขียนที่มาจากสำนักพิมพ์เป็นต้น
   ✪ อาชีพนักเขียนการ์ตูนนั้นต่างจากอาชีพทั่วๆไป เพราะไม่จำเป็นต้องจบดีกรีปริญญาอะไร เหมือนบางอาชีพ แต่ต้องมีฝีมือจริงๆเท่านั้น และด้วยเหตุที่เป็นอาชีพที่ใครๆ ก็สามารถเข้ามาลองทำได้ การจะทำให้ผลงานของตนโดดเด่นออกมาจากคนอื่นๆ และได้รับการยอมรับจนได้ตีพิมพ์ในนิตยสารรายสัปดาห์ได้นั้น จะต้องผ่านกระบวนการที่ยากลำบาก ทั้งการประกวดแข่งขันต่างๆ มากมาย เพื่อให้ผลงานของตนเป็นที่ยอมรับของคนทั่วไป และสำนักพิมพ์ต่างๆ นั่นเอง
   ✪ การเขียนการ์ตูนนั้นต้องทำงานกันเป็นทีมมากกว่าที่หลายๆ คนคิด เพราะกว่าการ์ตูนหนึ่งเรื่องจะประสบความสำเร็จได้ต้องมีหลายคนมาเกี่ยวข้อง ทั้งตัวนักเขียนเอง (การ์ตูนบางเรื่องแบ่งหน้าที่คนวาดกับคนคิดเรื่องเป็นคนละคนกันด้วยซ้ำ) ผู้ช่วยนักเขียน ผู้ดูแลนักเขียนซึ่งเป็นคนจากสำนักพิมพ์ ครอบครัวของนักเขียนเองที่ต้องมีความเข้าอกเข้าใจ เนื่องจากงานเขียนการ์ตูนเป็นงานที่หนักมาก จนหลายๆ ท่านเขียนจนไม่ได้หลับได้นอนจนป่วยไข้ เพราะต้องส่งต้นฉบับให้ทันเส้นตายนั่นเอง
   ✪ การวาดการ์ตูนบางครั้งไม่ใช่ว่าคนวาดอยากจะวาดยังไงก็ได้ เนื่องจาก นักเขียนการ์ตูนยังต้องมีสำนักพิมพ์ที่เป็นคนดูแลผลงานอยู่ ซึ่งจะต้องคำนึงถึงเรื่องของธุรกิจด้วย ว่าเหมาะกับกลุ่มเป้าหมายหรือไม่ ผลงานได้รับความนิยมสูงมากจากผู้อ่านอยู่ บางทีอาจจะรีบจบเกินไปไม่ได้เพราะจะทำให้เสียโอกาสทางธุรกิจ เป็นต้น ส่วนการ์ตูนเรื่องไหนที่ได้รับความนิยมน้อย ก็อาจจะถูกสำนักพิมพ์สั่งตัดจบ เพื่อให้มีพื้นที่เหลือสำหรับเรื่องที่มีอนาคตมากกว่าต่อไป จึงทำให้เกิดความกดดันอยู่ตลอดเวลา อย่างไรก็ตาม สำหรับตัวโอดะเอง เขาเคยให้สัมภาษณ์ว่า ในขณะเขาวาด One Piece เค้าคิดอยู่อย่างเดียวคือ ผู้อ่านคือตัวเขาเองตอนอายุ 15 ปี อะไรที่เขาในอายุ 15 ปี คิดว่าเจ๋ง เขาก็จะทำมันแบบนั้น เพราะจากที่เขาเริ่มวาด One Piece มา ก็นานนับสิบปีแล้ว ผู้อ่านหลายคนก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้ว แต่เขายังคงวาดเนื้อเรื่องสำหรับเด็กวัยรุ่นต่อไป เพราะเขามั่นใจว่า ถ้าเรื่องสนุกพอ ก็จะมีคนอ่านหน้าใหม่เพิ่มเข้ามาทดแทนได้ และคนที่เลิกอ่านไปชั่วคราว ก็อาจกลับมาอ่านต่อได้อีก

ขอบคุณบทความดีๆจาก WWW.Siraekabut.com

.........................

LEGEND Movie Dvd Kingdom of Heaven มหาศึกกู้แผ่นดิน

2016-01-11T00:33:00.000-08:00

Myth Kingdom of Heaven อาณาจักรแห่งสวรรค์

ชื่อ ไทย มหาศึกกู้แผ่นดิน
เข้าฉาย 2 พฤษภาคม 2548
Dvd-Bluray กันยายน 2548
จัดจำหน่ายโดย ยูไนเต็ดโฮมเอนเตอร์เทนเม้นท์(United)
ประเภท แอคชั่น,ดราม่า,โรแมนติก
ความยาว 190 นาที
เพลง แฮร์รี่ เกรกสัน-วิลเลียมส์ (Harry Gregson-Williams)
แสดงนำโดย   ออร์แลนโด บลูม(Orlando Bloom) ,อีวา กรีน(Eva Green) ,เลียม นีสัน(Liam Neeson)
กำกับการแสดงโดย ริดลีย์ สก็อตต์(Ridley Scott) บทประพันธ์ (William Monahan)
สตูดิโอผู้สร้าง 20th Century Fox
งบประมาณการสร้าง 130 ล้านดอล่าสหรัฐ

เรื่องราวของ Kingdom of Heaven มหาศึกกู้แผ่นดิน เริ่มต้นขึ้นเมื่อเบเลี่ยน ช่างตีเหล็กที่สูญเสียครอบครัวและเกือบสิ้นศรัทธา สงครามศาสนาที่ร้อนระอุในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ดูเหมือนจะห่างไกลจากเขา แต่แล้วเขากลับถูกดึงเข้าไปร่วมในเหตุการณ์ที่ยิ่งใหญ่นั้นด้วย ท่ามกลางความเอิกเกริก และเสน่ห์ของเยรูซาเล็มยุคกลาง เขาตกหลุมรัก เติบใหญ่สู่ความเป็นผู้นำ และท้ายที่สุดได้ใช้ความกล้าหาญ และทักษะทั้งมวลเพื่อปกป้องเมืองจากคู่ต่อสู้ที่มีจำนวนมากกว่าอย่างไม่อาจเทียบได้ชะตาลิขิตตามหาเบเลี่ยนพบในการมาถึงของอัศวินผู้ยิ่งใหญ่ ก็อดฟรีย์แห่งอิบีลิน (เลียม นีสัน) ทหารครูเสดที่กลับมาบ้านในฝรั่งเศสเป็นช่วงเวลาสั้นๆ หลังการรบทางตะวันออก หลังจากเปิดเผยว่าตนเป็นบิดาของเบเลี่ยน ก็อดฟรีย์ก็ได้แสดงถึงความหมายที่แท้จริงของการเป็นอัศวิน และพาเขาเดินทางข้ามทวีปไปสู่นครศักดิ์สิทธิ์ที่ไม่มีตัวตน

.....................

เรื่องราวเริ่มขึ้นที่หมู่บ้านแห่งหนึ่งในฝรั่งเศสตอนใต้ ปี ค.ศ. 1184 เมื่อเบเลี่ยน (Balian) ช่างตีเหล็กได้สูญเสียภรรยาสุดที่รัก จากการที่เธอฆ่าตัวตายเพราะลูกสาวของเธอได้ตายไป ในช่วงนั้นเองกองทัพของก็อดฟรีย์ บารอนแห่งอิบีลิน (Godfrey Baron of Ibelin) ได้มาแวะพักที่บ้านของเขาและบอกความจริงว่าเขาคือพ่อของเบเลี่ยน และเอ่ยปากชวนเบเลี่ยนให้ร่วมเดินทางไปเยรูซาเล็ม

ในครั้งแรกเบเลี่ยนได้ปฏิเสธ แต่ในเย็นวันนั้นเค้าก็เปลี่ยนใจเพราะพลั้งมือฆ่านักบวชตาย ในระหว่างการเดินทาง กองทหารได้ตามจับตัวเบเลี่ยนจากข้อหาฆ่านักบวช จึงเกิดการปะทะกันจนมีการล้มตายกันทั้ง 2 ฝ่าย และก็อดฟรีย์ได้รับบาดเจ็บสาหัสและเสียชีวิตในเวลาต่อมาแม้ผู้นำจะเสียชีวิต แต่ความมุ่งมั่นที่จะเดินทางสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยังคงเหมือนเดิม การเดินทางเป็นไปอย่างยากรำบาก พบเจอผู้คนมากมาย ทั้งมิตรและศัตรู

   เมื่อไปถึงเยรูซาเล็มซึ่งขณะนั้นปกครองโดยฝ่ายคริสเตียน นำโดยกษัตริย์บอลด์วินที่ 4 ถึงแม้ว่าจะอยู่ในวัยหนุ่ม แต่กษัตริย์ได้ป่วยเป็นโรคเรื้อนในระยะลุกลามรุนแรงจนต้องสวมหน้ากากปกปิดใบ ในช่วงนี้เองได้สัญญาสงบระหว่างคริสเตียนกับฝ่ายมุสลิมสั่นคลอนเป็นอย่างมาก เพราะฝ่ายมุสลิมได้ถูกดักปล้นและทำร้ายจากทหารเทมพลาร์นำโดยเรย์นาลด์ เดอ ชาติลยง (Reynald de Chatillon) จนนำมาซึ่งการแตกหักครั้งสำคัญเมื่อ เรย์นาลด์ นำกองทหารเทมพลาร์ลอบโจมตีกองคาราวานของชาวมุสลิมครั้งแล้วครั้งเล่า

        จนซาลาดินได้นำทัพใหญ่กว่า 2 แสนคนบุกเข้ามายังเคแร็ก จนกษัตริย์บอลวินด์ที่ 4 ต้องนำกองทัพฝ่ายคริสเตียนมาเพื่อเจรจาสงบศึกกับซาลาดินอย่างตรง ๆ โดยสัญญาว่าจะจับกุมและลงโทษเรย์นาลด์ ซึ่งซาลาดินก็รับคำสงบศึกนั้น

      เมื่อกลับมาเยรูซาเล็ม กษัตริย์บอลด์วินซึ่งป่วยหนักจากการเดินทางรอนแรมใกล้สิ้นพระชนม์มี "ความประสงค์จะให้เบเลี่ยนขึ้นครองราชย์ต่อ แต่เบเลี่ยนปฏิเสธอย่างแข็งขัน" เมื่อกษัตริย์สิ้นพระชนม์ กีย์ได้ขึ้นครองราชย์ตามราชประเพณี แล้วสั่งกำจัดเบเลี่ยน แต่เขาก็รอดมาได้
กษัตริย์ใหม่ผู้กระหายสงครามมีความตั้งใจอย่างเข้มแข็ง ที่จะนำกองทหารออกไป ประจัญหน้ากับกองทัพของฝ่ายมุสลิมในท้องทะเลทรายกว้างไกล แม้ว่าจะได้รับการคัดค้านจากเบเลี่ยนและไทบีเรียส แต่ก็ไม่เป็นผล กีย์ได้นำทัพออกไปผจญกับความลำบากกันดารของท้องทะเลทรายก่อนจะพ่ายศึกอย่าง หมดรูปต่อกองทัพของซาลาดินจนถูกจับตัว
      ที่เยรูซาเล็ม : เบเลี่ยนและเหล่าอัศวินที่เหลืออยู่ได้เตรียมการป้องกันเมืองอย่างแข็งขัน การจู่โจมมาเป็นระลอกทั้ง เหวี่ยงก้อนหิน (trebuchet) และ ระดมดีดกระสุนติดไฟขนาดใหญ่เข้าสู่เมือง จนในที่สุดฏ้มาถึงการรบเข้าประชิดติดพันกำแพงเมือง แต่ก็ถูกเหล่าอัศวินคริสเตียนปกป้องเมืองอย่างแข็งขัน
       จนกระทั่งกำแพงด้านหนึ่งพังทลายลง กองทัพซาราเซ็นได้ยกพลรุกเข้าสู่เมือง แต่ก็ได้รับการต่อต้านแบบตะลุมบอนอย่างเข้มแข็งและถวายหัวจากเบเลี่ยนและ เหล่าอัศวิน ซึ่งทั้งสองฝ่ายต่างสูญเสียอย่างหนักจนกลายเป็นซากศพกองพะเนินเทินทึกบนซากกำแพง

เบเลี่ยนได้เดินก้าวข้ามซากกำแพงและซากศพออกไปตกลงหย่าศึกกับซาลาดิน ซึ่งเบเลี่ยนไม่ยอมจำนนต่อการยื่นคำขาดให้ยอมแพ้ ซาลาดินจึงยื่นข้อเสนอว่าจะให้ความปลอดภัยแก่ประชาชนในเมืองทุกคน รวมทั้งทหารเพื่อให้ชาวคริสสละเมืองเยรูซาเล็ม
กองทัพซาราเซ็นจึงได้เข้าครอบครองนครเยรูซาเล็มอย่างสงบแล้วเริ่มการปกครอง ให้เป็นอาณาจักรมุสลิม จากนั้น เบเลี่ยนได้นำอัศวินและประชาชนทุก ๆ คนภายในเมืองได้เดินทางออกไปอย่างปลอดภัยตามข้อเสนอทุกประการไปยังทะเลเพื่อ อพยพไปยังเมืองอื่น ๆ พร้อมด้วยซีบิลล่าที่สละฐานันดรแล้ว

ขอขอบคุณบทความดีๆจาก www.iseehistory.com

.........................

LEGEND DragonSmaug ตำนานราชันย์มังกรไฟสม็อกผู้เรืองรอง

2015-12-01T04:11:00.000-08:00

Myth.Smaug.The.Impenetrable

ฉายา สม็อกมังกรทองคำ (Smaug the Golden)
ตำแหน่ง ราชันต์มังกรแห่งขุนเขา(Lord Smaug-King Under the Mountain)
- อาณาเขตปกครองภูเขาโลเนลี่ (Lonely Mountain )
ปรากฏ ตำนานเดอะฮอบบิท (The Hobbit" หรืออีกชื่อหนึ่งว่า "There and Back Again)
-เดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์(Movie Dvd:The Lord of the Rings)
ลักษณะ สูง25เมตร,ดางตาสีดำ,เกราะเกร็ดเหล็ก,กรงเล็บคมดั่งดาบ อาวุธไฟบรรลัยกัลป์สีเขียวแดง(Doom),
เผ่าพันธุ์ มังกรไฟ(Dragons-Fire Drakes)
-มังกรเหนือ(Dragons of the North)
กำเนิดไม่ปรากฏแต่ถูกกล่าวถึงครั้งแรกในปี 2770 ของยุคที่สาม
สิ้นชีพวันที่ 1 พฤศจิกายน ปี 2941 ยุคที่สาม (เมืองข้างทะเลสาป-Lake town)

         ราชันย์มังกรไฟสม็อก( Smaug ) เป็นชื่อมังกร ในปกรณัมชุดมิดเดิลเอิร์ธ ของ เจ. อาร์. อาร์. โทลคีน ปรากฏในเรื่อง เดอะฮอบบิท ได้ชื่อว่าเป็นมังกรตัวสุดท้ายของมิดเดิลเอิร์ธ ตามปกรณัมของโทลคีน เผ่าพันธุ์มังกรถูกสร้างขึ้นโดยเทพอสูรมอร์กอธ ในยุคที่หนึ่งของอาร์ดา มังกรตัวแรกที่ปรากฏตัวออกมามีชื่อว่า เกลารุง (Glaurung) ในหนังสือตำนานบุตรแห่งฮูริน กล่าวถึงมังกรว่า เป็นจิตวิญญาณที่ทรงพลังอำนาจ จึงเป็นไปได้ว่า มังกรก็เป็นเหล่าเทพไมอาร์จำนวนหนึ่งที่แปรพักตร์ไปรับใช้มอร์กอธ

     150 ปีก่อนในปี 2770.ของยุคที่สามสม็อกรู้สึกถึงอำนาจที่แผ่กระจายของทองคำและอัญมณีอาเคนสโตน(Arkenston)จึงบินลงมาจากทางเหนือเพื่อมายังอาณาจักรเอเรบอร์ซึ่งเป็นถิ่นของคนแคระ แต่ก็ถูกขัดขวางอย่างหนักจากพวกคนแคระที่รู้ได้ในทันทีว่าสม็อกไม่ได้มาดีแน่ๆแต่มาเพื่อฆ่าและยึดครองสมบัติของพวกตน แต่ด้วยกำลังที่เล็กกว่าทำให้คนแคระจำนวนมากต้องลมตาย ราชาธราอินบิดาของธอรินแห่งอาณาจักรเอเรบอร์แม้พยายามสู้แต่ก็สู้ไม่ได้เมื่อเห็นจวนตัวจึงใช้ประตูลับหลบลี้ออกมาส่วนพวกที่เหลือก็กะจัดกะจายไปอยู่ในดินแดนอื่นๆปล่อยให้สม็อกครอบครองดินแดนแถบนี้แต่เพียงผู้เดียวนานกว่าสองร้อยปี ทำให้ช่วงเวลานี้จัดเป็นทุกเข็ญของชาวเมืองที่อยู่โดยรอบไม่ว่าจะเป็น ชาวเมืองเอสการ็อธ เมืองเดล ก็ล้วนตกอยู่ในวิบากกรรมนี้มาอย่างยาวนาน
         เวลาผ่านไปกว่า 2 ศตวรรษที่สม็อกอาศัยอยู่ในถ้ำซึ่งมันขนเอาทรัพย์สมบัติของเอเรบอร์มากองรวมกันแล้วนอนทับเอาไว้ ใต้ท้องของสม็อกจึงมีแต่เพชรนิลจินดาที่ฝังแน่นอยู่กับพุงของมัน

        ในปี 2845 ข่าวเกี่ยวกับสม็อกเริ่มปรากฏ โดยแกนดัล์ฟได้ข่าวมาว่าเซาลอนอาจอยู่เบื้องหลังสม็อกและอาจมีอำนาจบงการให้สม็อกทำตามที่ต้องการได้ ซึ่งนั่นคือหายนะใหญ่หลวงของชาวมิดเดิลเอิร์ธ แกนดัล์ฟจึงรีบรุดไปตรวจสอบในทันที แต่ไม่นานเค้ากลับได้รับข่าวใหม่ เกี่ยวกับธราอินบิดาของธอรินที่ถูกจับขังอยู่ ณ โดลกูดูร์ พร้อมกับแหวนวงสุดท้ายในแหวนทั้งเจ็ดของคนแคระถูกชิงไป
        ในปี 2850 แกนดัล์ฟบุกเดี่ยวเข้าโดลกูดูร์ เพื่อช่วยธราอินและได้รับแผนที่พร้อมกุญแจแห่งเอเรบอร์จากธราอิน และได้รู้ว่ามีพ่อมดหมอผีในโดลกูดูร์แห่งนี้นามว่า Necromancer (ผู้คืนชีพให้ซากศพ) จึงรุดไปตรวจสอบ กาลาเดรียลได้ก่อตั้งสภาขาวขึ้นโดยมีซารูมานเป็นหัวหน้า ทางสภาขาวสงสัยในตัวเนโครมันเซอร์ว่าอาจเป็นนาซกูลตนหนึ่งและไม่นานทุกอย่างก็กระจ่างว่าความจริงเนโครมันเซอร์แท้จริงแล้วคือเซารอน แกนดัล์ฟกลับมาแจ้งให้สภาขาวทราบแต่ซารูมานคัดค้านการโจมตีโดลกูดูร์(เพื่อตามหาแหวน)
       19 มีนาคม ในปี 2941 คณะคนแคระ 12 คน และ 1 ฮ็อบบิท ได้เดินทางมาเอเรเบอร์เพื่อชิงอาณาจักรที่ครั้งหนึ่งเคยเป็นของคนแคระคืนกลับมาอีกครั้ง แต่ก่อนอื่นต้องนำอาเคนสโตนอัญมณีแห่งราชากลับคืนมาเสียก่อนโดยหน้าที่นี้ บิลโบ แบ๊กกิ้นส์ ขออาสาไปนำกลับมาให้โดยลอบเข้าทางประตูลับด้านข้างห้องเก็บสมบัติ

            เมื่อเข้าไปในรังของมันได้แบ็กกิ้นก็ต้องตกตะลึงในความใหญ่โตของสม็อกและค้นพบจุดอ่อนที่หน้าอกซ้าย ว่าไม่มีเกราะเกร็ดปกคลุม เขานำเรื่องออกมาบอกคนแคระ แต่นกทรัชสอดแนมนำความกลับไปแจ้งแก่บาร์ด นักธนูแห่งเดล ทำให้เขาสามารถยิงธนูใส่จุดอ่อนนั้นเมื่อสม็อกบินมาอาละวาดทำลายเมืองเดลอีก ด้วยคิดว่าเมืองเดลให้ความช่วยเหลือแก่ศัตรูที่ลอบเข้าไปสอดแนมในรังของมัน (และขโมยถ้วยทองคำออกมาด้วย) สม็อกจึงเสียชีวิตด้วยน้ำมือของบาร์ด(Bard the Bowman)

          78 ปีต่อมา ในปี 3019 ของยุคที่สามเริ่มต้นกำเนิดตำนานเดอะลอร์ดออฟเดอะริงส์(The Lord of the Rings)

................................

LEGEND Rani Rudrama มหารานีนักรบ รุทรมะเทวี

2014-12-23T22:37:00.000-08:00

Myth Rani Rudrama Devi

ฉายา กษัตริย์ราชินีนักรบ พระเจ้ารุทร (Rudradeva)
ตำแหน่งราชินีนักรบแห่งราชวงค์กากติยะ (Kakatiya
ราชวงค์กากติยะแห่งที่ราบสูงเด็คคัน(Kakatiya-Decan Plateau)
ครองราชย์นาน 27.ปีคริสต์ศักราช 1262 - 1289
สัญชาติ อินเดีย(INDIA)
พระบิดาพระเจ้าคณปติ (Ganapathideva)
มารดา ---
พระสวามีเจ้าชายวีรภัทร (Veerabhadra) เจ้าชายแห่งราชวงศ์จาลุกยะตะวันออก
ทายาทหลานชายพาตาปุระ- Prataparudra(1289–1323)
กำเนิด นครวรังคัล (Warangal)
เสียชีวิต จากการสู้รบ ปีคริสตศักราช 1289
- เมืองชาดาปาตะ รัฐอานธรประเทศ(Chandupatla in Andhra Pradesh)

พระนางรุทรมะเทวี - ราชินีรุทรมะเทวี (Rani Rudrama Devi) ทรงเป็นองค์จักรพรรดินีที่มีความสำคัญมากที่สุดพระองค์หนึ่งแห่งราชวงศ์กากติยะ(Kakatiya)แห่งที่ราบสูงเด็คคัน(Decan Plateau) พระนางเป็นพระราชินีเพียงไม่กี่พระองค์ในประวัติศาสตร์อินเดียที่ทรงขึ้นปกครองประเทศ เรื่องเล่าในตำนานกล่าวว่าพระนางถูกชุบเลี้ยงเฉกเช่นเด็กชาย จึงทรงไม่มีความถนัดทางด้านดนตรีและศิลปะเท่าใดนัก พระนางให้ความสนใจในท่าร่ายรำแบบศิวนาฏราช พระนางพบว่าการร่ายรำแบบนี้จะช่วยเป็นการฝึกให้ทหารได้ออกกำลังกายและโปรด ให้บรรจุการร่ายรำแบบนี้เป็นส่วนหนึ่งในการฝึกทหารด้วย

พระนางรุทรมะเทวีแต่เดิมพระนางทรงมีพระนามว่ารุทรัมพา(Rudramba)เป็นพระธิดาในพระเจ้าคณปติ(Ganapathideva) ผู้ซึ่งปกครองนครวรังคัล (Warangal) เมืองหลวงของของกากติยะก่อนจะขยายอิทธิพลไปยังรัฐอานธรประเทศ (Andhra Pradesh) จังหวัดอานธระในช่วงศตวรรษที่ 13 พระนางได้ผ่านพิธีกรรมอย่างหนึ่งเพื่อให้สามารถปกครองสืบทอดตำแหน่งจากพระบิดาได้เยี่ยงบุรุษและมีชื่อแบบบุรุษว่าพระเจ้ารุทร (Rudradeva) เมื่อพระนางมีพระชนมายุ 14 พรรษาพระนางทรงขึ้นครองราชย์แทนพระบิดา
ในขณะนั้นมีแม่ทัพบางคนที่ไม่พอใจการขึ้นมาปกครองประเทศของพระนางในฐานะสตรี พระนางก็ได้ปราบจลาจลที่ลุกฮือขึ้นมาต่อต้านทั้งหมดทั้งในกากติยะและการรุกล้ำจากดินแดนใกล้เคียง พระนางทรงเป็นทั้งนักสู้และเป็นนักปกครองที่มีความยืดหยุ่น พระนางสามารถปกป้องอาณาจักรจากการรุกรานของราชวงศ์โจฬะ (Chola) และยัทวะ (Yadava) ได้สำเร็จ ทรงเป็นหนึ่งในผู้ปกครองหญิงเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่ปกครองทางใต้ของอินเดียในเวลานั้น ทรงครองราชย์ตั้งแต่ปีคริสต์ศักราช 1262 ถึง 1289

            ราชวงศ์กากติยะแห่งนครวรังคัล เป็นหนึ่งในหลาย ๆ ราชวงศ์ใหญ่ที่ปกครองอยู่ในอานธระและมีอิทธิพลต่อหน้าประวัติศาสตร์และผู้คนในสมัยนั้น หลักฐานเกี่ยวกับราชวงศ์กากติยะถูกพบอยู่ระหว่างแม่น้ำโกทวารีและแม่น้ำกฤษณะ เรื่องราวเริ่มต้นของผู้สร้างอาณาจักรนี้ต้องย้อนกลับไปในช่วงศตวรรษที่ 8 ถึง 9 ที่นครวรังคัลเป็นเมืองหลวงสำคัญของราชวงศ์กากติยะซึ่งปกครองอยู่แถบนี้ตั้งแต่สมัยคริสต์ศักราชที่ 1150 ถึง 1323 แล้ว
           การขึ้นครองราชย์ หลังจากพระเจ้าคณปติทรงได้รับคำแนะนำจากอัครมหาเสนาบดีของพระองค์เรื่องการแต่งตั้งพระนางรุทรมะเทวีให้ขึ้นปกครองแทนพระองค์แล้ว พระองค์ก็ทรงยกราชสมบัติให้กับพระนางในวันสุดท้ายของพระองค์ ณ ขณะนั้นพระนางทรงมีพระชนมายุเพียง 14 พรรษาเท่านั้น ในช่วงสองถึงสามปีแรกที่ทรงขึ้นครองราชย์ ราชอาณาจักรก็ต้องประสบกับสภาวะยุ่งเหยิงขึ้นอันเนื่องมาจากการรุกรานและการขยายอำนาจของราชวงศ์ปัณฑยะทำให้กากติยะแตกพ่าย แม้ว่าในท้ายสุดแล้วพระเจ้าคณปติจะสามารถตีเมืองคืนมาได้แต่ก็ได้กลับมาเพียงบางส่วนเท่านั้นและการสูญเสียครั้งนี้ก็ทำให้การปกครองในประเทศสั่นคลอน จากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนี้พระองค์ก็ทรงละจากการเมืองและให้พระนางรุทรมะสานต่อ

              ในปี 1266-1267 พระนางก็ทรงต้องสูญเสียทั้งพระบิดาและพระสวามีไปทั้งสองพระองค์ ด้วยความโศกเศร้านี้ทำให้พระนางไม่อาจต้านทานได้ พระนางจึงตัดสินใจจะปลงพระชนม์ชีพตัวเอง เหล่าขุนนางของพระนางได้เกลี้ยกล่อมพระนางจนทรงยอมเปลี่ยนพระทัย จนในปี 1269 พระนางก็ทรงได้รับการสวมมงกุฎและแต่งตั้งให้เป็นพระราชินีผู้ปกครองแห่งราชวงศ์กากติยะ
            การเสวยราชสมบัติการขึ้นครองราชย์ของพระนางสร้างความขุ่นเคืองใจให้กับวงศาคณาญาติของพระนางอย่างมากด้วยเพราะพระนางเป็นสตรี เหล่าพระประยูรญาติของพระนางถึงกับลุกขึ้นประท้วง กระทั่งพระสวามีของพระนางเองก็อิจฉาในตัวพระนางเช่นกัน พระนางรุทรมะเทวีทรงฉลองพระองค์ด้วยเสื้อผ้าแบบบุรุษและประทับนั่งบนราชบัลลังก์ทรงปกครองประเทศด้วยความเข้มแข็งบีบให้ทัพศัตรูต้องจนตรอก ทำให้ทัพจากราชวงศ์ปัณฑยะและราชวงศ์โจฬะจากทางใต้ของอินเดียต้องถูกต้อนให้จนมุม นอกจากนี้พระนางรุทรมะยังต้องทรงต่อสู้กับพระเจ้าหริหระและพระประยูรญาติที่ลุกขึ้นต่อต้านการครองราชย์โดยสตรี พระนางทรงมีขุนนางผู้ทรงความรู้ข้างกายคอยถวายการช่วยเหลือในการปราบผู้ต่อต้าน
             ศึกนอกที่พระนางทรงเผชิญคือ การยาตราทัพเข้ามาทวงคืนนครของพระเจ้านรสิงห์ ที่ 1 แห่งราชวงศ์กลิงคะ (Kalinga) ที่เคยสูญเสียดินแดนให้กับพระเจ้าคณปติที่บริเวณสามเหลี่ยมปากแม่น้ำโกทวารี พระนางรุทรมะเทวีได้ส่งสองขุนพลเข้าต่อสู้กับกองกำลังของพระเจ้าวีรภานุ (Vira Bhanudeva) ที่ 1 พระโอรสในพระเจ้านรสิงห์ที่ 1 แห่งกลิงคะ ผลจากการศึกทำให้ผู้รุกรานพ่ายแพ้ราบคาบ ส่งผลให้ราชวงศ์กากติยะสร้างฐานอำนาจที่มั่นคงบริเวณชายฝั่งทะเลของอานธรประเทศได้อีกครั้ง

            แต่ยังมีศึกใหญ่ที่มาจากทางทิศตะวันตกอีกซึ่งมาในรูปแบบของ กองทัพแห่งเทวาคีรี (Seuna Yadavas of Devagiri) พระนางรุทรมะเทวีทรงมีชัยเหนือมหาเทวราชาผู้นำทัพของเทวาคีรีที่ป้อมของเมืองวรังคัล เมืองหลวงของกากติยะและขับไล่ผู้รุกรานออกจากเมืองไป มหาเทวะมีความประสงค์จะใช้ประโยชน์จากความไม่สงบที่เกิดขึ้นภายในของกากติยะโดยนำเอาเรื่องของการมีสตรีเป็นผู้นำประเทศมาเป็นข้ออ้างแต่เขาประเมินพระปรีชาสามารถของพระนางต่ำเกินไป พระนางรุทรมะเทวีขับไล่กองกำลังของมหาเทวะไปจนข้ามแม่น้ำโกทวารีและบังคับให้มหาเทวะยอมสงบศึก ส่งผลให้ผู้นำทัพแห่งเทวาคีรีต้องยอมเสียค่าไถ่และยอมจำนนต่อพระนาง ค่าไถ่จำนวนมากที่ได้มาควรจะต้องนำไปเก็บที่ท้องพระคลังแต่พระนางกลับแจกจ่ายให้กับทหารในกองทัพของพระนาง
           อาณาจักรเนลโล (Nellore) ทางใต้ซึ่งตกไปอยู่ภายใต้การปกครองของปัณฑยะ จนมีผู้นำคนหนึ่งได้ทำการปลดปล่อยอาณาจักรเนลโลให้หลุดพ้นจากการปกครองของปัณฑยะ สองพี่น้องพระเจ้าจันนิกะเทวา(Jannigadeva)และพระเจ้าตรีปุราริเทวา (Tripurarideva) ปกครองอาณาจักรต่อไปโดยอยู่ภายใต้การปกครองของพระนางรุทรมะเทวี แต่อย่างไรก็ตามหลังจากการสืบทอดราชบัลลังก์ต่อของพระอนุชาของพระองค์.พระเจ้าอัมพะเทวา (Ambadeva) ที่ขึ้นครองราชย์ในปี 1272 สถานการณ์ก็เริ่มเปลี่ยนไป
            พระนางรุทรมะเทวีไม่อาจอดกลั้นต่อการแข็งข้อของพระเจ้าอัมพะเทวาได้ ในเวลานั้นพระราชนัดดาของพระนาง ทรงเจริญพระวัยพอที่จะรับผิดชอบบางส่วนในการปกครองได้แล้ว พระองค์ทรงเป็นนักรบที่มีความกล้าหาญและเป็นนักวางแผนในการทำศึก พระราชนัดดาวางแผนโจมตีเพื่อให้การส่งกำลังสนับสนุนของพระอัมพะเทวาอ่อนแอลง โดยแบ่งการโจมตีออกเป็นสามสาย สายแรกจะนำทัพโดยพระราชินีรุทรมะเทวีและขุนพลของพระนาง แต่แล้วแผนการนี้ก็ถูกพบจนได้ทำให้พระเจ้าอัมพะเทวาได้ร่วงรู้ตำแหน่งของพระนางรุทรมะเทวี พระเจ้าอัมพะเทวาจึงทรงปลงพระชนม์พระนางรุทรมะเทวีและขุนพลของพระนางในปี 1283

           อย่างไรก็ตามกองทัพของพระนางรุทรมะเทวีก็มีชัยต่อข้าศึก พระราชนัดดาของพระนางก็ได้ขึ้นครองราชย์แทนและปราบกองทัพของพระเจ้าอัมพะเทวาเสียจนไม่อาจจะกลับมาทำอันตรายต่อกากติยะได้อีกเลย พระราชนัดดาของพระนาง อันที่จริงทรงเป็นโอรสในพระธิดาของพระนาง ตลอดการปกครองโดยพระราชนัดดาทางอินเดียตอนใต้ ราชวงศ์กากติยะถูกกองทัพจากมุสลิมเข้ารุกรานจนในที่สุดกากติยะก็สิ้นราชวงศ์
              จากประวัติศาสตร์อินเดียพบว่าพระราชินีรุทรมะเทวีเป็นพระราชินีที่มีความสำคัญมากที่สุดพระองค์หนึ่งซึ่งประชาชนยังให้ความเคารพ ความเป็นสตรีเพศของพระนางไม่ได้ทำให้พระนางถูกทอนความสำคัญลงเลย แม้ว่าจะถูกรุกรานจากอาณาจักรใกล้เคียงตลอดเวลาแต่ประชาชนก็ยังคงมีความสุขภายใต้การปกครองของพระนาง

....................................

LEGEND Queen Semiramis ตำนานราชินีนักรบอเมซอนเนส เซมิรามิส

2014-12-14T05:55:00.000-08:00

Myth Semiramis Queen of Babylon
ฉายาราชินีสวรรค์เซมิรามิส(The Queen of Heaven- Queen of Babylon)
ตำแหน่งราชินีนักรบอเมซอนแห่งอัสซีเรีย
- สมเด็จพระราชินีแห่งกษัตริย์ไนนัส(Queen of king Ninus)
ปรากฏหนังสือประวัติศาสตร์เปอร์เซีย เซลซิส-ซนีดัส(History..of.Persia by..Ctesias of.Cnidus)
สัญชาติอัสซีเรีย -ซีเรีย(Assyrians)
มารดา เทพีแห่งท้องทะเล-อะทาร์การ์ติส (Atargatis)
พระสวามีแม่ทัพโอเนส (Onnes) และกษัตริย์ไนนัส (Ninus)
บุตร โอรสนินยาส (Ninyas)
กำเนิด แถบลุ่มแม่น้ำเมโสโปเตเมีย
เสียชีวิต ปีบาบิโลนที่ 102
สัญลักษณ์ตัวแทน นักรบสาวเผ่าอเมซอน

เซมิรามิส (Semiramis) ราชินีเซมิรามิสเป็นองค์ราชินีในกษัตริย์ไนนัส (Ninus) ของประวัติศาสตร์กรีกโบราณ และภายหลังเธอได้ขึ้นมาปกครองอัสซีเรีย (Assyria) แทนพระสวามี พระนามของพระองค์ได้ถูกนำไปใช้เป็นชื่อในอนุสรณ์สถานจำนวนมากในแถบเอเชีย ตะวันตกและเอเชียตะวันตกเฉียงใต้ ส่วนจุดเริ่มต้นของการนำมาใช้นั้นไม่ปรากฏ โบราณสถานเกือบทุก ๆ แห่งในแถบลุ่มแม่น้ำยูเฟรติสและในประเทศอิหร่านล้วนมีชื่อของพระนางปรากฏ อยู่มากมาย แม้กระทั่งในรูปแกะสลักบิสตันแห่งกษัตริย์ดาริอุสแห่งเปอร์เซียด้วยเช่นกัน นักประวัติศาสตร์นามว่าเฮโรโดตัสสันนิษฐานว่าพระนางน่าจะเกิดที่บาบิโลนแต่ อย่างไรก็ตามมีนักประวัติศาสตร์นามว่าดิโอโดรัสระบุว่าสวนลอยฟ้าแห่งบาบิโลน นั้นถูกสร้างหลังจากการสิ้นพระชนม์ของพระนางนานแล้ว พระนางจึงไม่น่าจะเกิดที่บาบิโลนแต่อย่างใด

            ประวัติของพระนาง อ้างอิงตามหลักฐานของดิโอโดรัส   พระนางเซมิรามิสเกิดในตระกูลของขุนนางชั้นสูง พระนางเป็นบุตรีที่เกิดจากเทพีอะทาร์การ์ติส (Atargatis) หรือเรียกอีกนามหนึ่งว่า เดอร์เคโต้ (Derceto) แห่งเมืองอัสเคลอนประเทศซีเรียกับมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง เทพีเดอร์เคโต้ทิ้งพระนางเอาไว้ตั้งแต่ยังทรงพระเยาว์ โดยมีเหล่าฝูงนกพิราบคอยป้อนอาหารให้ จนกระทั่งมีคนเลี้ยงแกะพบพระนางเข้าและเลี้ยงดูพระนางจนกระทั่งเติบโต

          พระนางแต่งงานกับโอเนส (Onnes) 1 ในขุนพลผู้ยิ่งใหญ่ของกษัตริย์ไนนัส กษัตริย์ไนนัสหลงใหลในความกล้าหาญของพระนาง พระองค์จึงบังคับให้โอเนสฆ่าตัวตาย และแต่งงานกับพระนางแทน หลังจากอภิเษกกับกษัตริย์ไนนัสพระนางก็ให้กำเนิดบุตรชายพระนามว่านินยาส (Ninyas) หลังจากที่กษัตริย์ไนนัสเข้ารุกรานเอเชียพระองค์ทรงถูกศรได้รับบาดเจ็บสาหัส พระนางเซมีรามิสจึงสวมรอยแทนพระสวามีในการเข้าควบคุมกองทัพแทน จนกระทั่งกษัตริย์ไนนัสสิ้นพระชนม์ พระนางจึงขึ้นปกครองประเทศอยู่นานถึง 42 ปีและเข้าพิชิตเอเชียได้หลายแห่ง
          พระนางได้สร้างเมืองบาบิโลนขึ้นใหม่และสร้างกำแพงอิฐล้อมรอบเมือง รวมทั้งสร้างปราสาทเอาไว้หลายแห่งในเปอร์เซีย ดิโอโดรัสได้ให้เหตุผลเรื่องที่พระนางปรากฏบนรูปสลักของบิสตันเอาไว้ว่ารูป สลักนี้ถูกสร้างขึ้นโดยกษัตริย์ดาริอุสที่ 1 แห่งเปอร์เซีย พระนางไม่เพียงแค่พิชิตเอเชียเท่านั้นแต่ยังพิชิตลิเบียและเอธิโอเปียและ ผนวกรวมเป็นส่วนหนึ่งในราชอาณาจักรของพระนางอีกด้วย พระนางเคยเข้ารบกับกษัตริย์พระองค์หนึ่งแห่งอินเดียแต่ได้รับบาดเจ็บจนต้อง ถอนทัพออกมา
          ประวัติของพระนางอ้างอิงจากแหล่งอื่น พระนางได้รับเกียรติในฐานะที่คิดค้นเข็มขัดพรหมจรรย์ (Chasity belt) นักประวัติศาสตร์ชาวโรมันนามว่า อัมมีอานัส มาร์เชลไลนัส (Ammianus Marcellinus) กล่าวว่าพระนางเป็นคนแรกที่คิดการตัดอัณฑะในชายหนุ่มขึ้น อ้างอิงจากหนังสือ The Two Babylons ที่แต่งโดย ฮิสโลป (Hislop)
         ในปี 1853 กล่าวว่า บุตรชายของพระนาง เป็นผู้สังหารพระนาง และอาจเป็นต้นกำเนิดที่มาของตำนาน อิชตาร์และกิลกาเมช (Ishtar and Gilgamesh.) และยังมีหลักฐานอื่น ๆ ที่เชื่อมโยงไปถึงตัวพระนางอีกคือมีการค้นพบโบสถ์โบราณที่เมืองมันบิจ (Manbij) ซึ่งมีหลักฐานสำคัญเกี่ยวกับพระนางปรากฏอยู่คือรูปปั้นของพระนางที่มีนก พิราบสีทองเกาะอยู่ที่พระเศียรของรูปปั้น
          ประวัติของพระนางจากตำนานของชาวอาร์เมเนีย ในตำนานของชาวอาร์เมเนียพระนางเสมือนตัวแทนของการหย่าร้างและหญิงแพศยา ซึ่งเรื่องเล่านี้นั้นส่วนหนึ่งมาจากตำนานของพระนางเมื่อครั้งที่พระนางเกิด และเมื่อครั้งที่พระนางหายตัวไปจากโลก พระนางเซมิรามิสเป็นเทพธิดาที่เกิดจากเทพีแห่งท้องทะเลนามว่าอะทาร์กาติส (Atargatis) และตำนานของพระนางเองก็ยังมีส่วนเชื่อมโยงกับนกพิราบของ อิชตาร์และกิลกาเมชอีกด้วย

ตำนานที่เป็นที่กล่าวขานกันมากอีกเรื่องหนึ่งในอาร์เมเนียที่เกี่ยวข้องกับ พระนางคือ พระนางเคยมีส่วนเกี่ยวพันกับตำนานกษัตริย์พระองค์หนึ่งของชาวอาร์เมเนีย ตำนานนั้นมีชื่อว่า Ara the Beautiful เป็นตำนานที่เกี่ยวกับวีรบุรุษของชาวอาร์เมเนีย ตำนานนี้มีการนำมาเล่าขานกันในศตวรรษที่ 20 นักกวีนามว่า ไนรี ซาเรียน (Nairi Zarian) นำเอาเรื่องเล่านี้กลับมาเล่าใหม่อีกครั้ง มีเรื่องเล่าว่า พระนางเซมิรามิสได้ยินกิตติศัพท์ถึงความหล่อเหลาของพระราชาแห่งอาร์เม เนียพระองค์มีพระนามว่า อะรา (Ara) พระนางเซมิรามิสปรารถนาในตัวพระราชาพระองค์นั้นจึงได้ขอให้พระราชาอะรา อภิเษกกับพระนางแต่กลับถูกปฏิเสธ ด้วยเหตุนี้จึงทำให้พระนางเซมิรามิสจัดทัพจากอัสซีเรียและยกมาตีอาร์เมเนีย ในระหว่างการสู้รบซึ่งเกิดขึ้นที่เมืองอารัต พระราชาอะราถูกปลงพระชนม์ และเพื่อเป็นการหลีกเลี่ยงการต่อสู้ที่ยืดเยื้อกับชาวอาร์เมเนียต่อไปอีก พระนางเซมิรามิสจึงได้นำร่างของพระราชาอะราไปด้วยและเฝ้าขอพรต่อพระเจ้า เพื่อให้พระองค์ฟื้นจากความตาย และเมื่อชาวอาร์เมเนียยาตราทัพมาหาพระนางเพื่อจะแก้แค้นให้พระราชาอะรา พระนางจึงสั่งให้พระสวามีคนหนึ่งขอพระนางปลอมตัวเป็นพระราชาอะราและปล่อย ข่าวลือว่าเทพเจ้าได้คืนชีพให้กับพระราชาอะราได้แล้ว ด้วยเหตุนี้สงครามนี้จึงสิ้นสุดลง และจากตำนานที่เล่าขานกันมาจากหลาย ๆ แหล่งก็เห็นพ้องต้องกันว่าพระราชาอะราก็ไม่ได้ฟื้นคืนชีพแต่อย่างใด
   ในบทกวีที่แต่งโดยนักประพันธ์ชาวอิตาลี ดันเต้ อาลีเกียรี่ (Dante Alighieri) เรื่อง The Divine Comedy กล่าวถึงพระนางเซมิรามิสเอาไว้ว่าพระนางเปรียบเสมือนตัวแทนของตัณหา พระนางอภิเษกกับบุตรชายของตนเองภายหลังจากกษัตริย์ไนนัสพระสวามีของพระนาง สิ้นพระชนม์
           ประวัติตามคำอ้างอิงของฮิสโลป นักบวชในนิกายโปรเตสแตนท์ อเล็กซานเดอร์ ฮิลโลป (Alexander Hislop) ในหนังสือ The Two Babylons (ตีพิมพ์ในปี 1853) อ้างว่าพระนางเซมิรามิสมีตัวตนจริง ๆ อยู่แถบลุ่มแม่น้ำเมโสโปเตเมียเป็นผู้ริเริ่มให้มีการนับถือเทพพระเจ้าหลาย พระองค์และการบูชาพระเจ้า
ฮิสโลปเชื่อว่าพระนางเซมิรามิสเป็นมเหสีของกษัตริย์นิมรอดผู้สร้างพระ คัมภีร์ไบเบิ้ลหอคอยแห่งบาเบล จากหนังสือของฮิสโลปพระนางเซมิรามิสเป็นผู้ริเริ่มการนับถือพระเจ้าหลาย พระองค์ พระนางเปรียบตัวเองเป็นอิชตาร์ (Ishtar) และเปรียบบุตรชายของพระนางเป็นกิลกาเมช (Gilgamesh) และเพื่อยืนยันถึงความถูกต้องฮิสโลปได้กล่าวถึงตำนานของพระนางที่ถูกชุบ เลี้ยงโดยฝูงนกพิราบ เขาอ้างอิงจากหนังสือเล่มหนึ่งชื่อ Ante-Nicene Fathers เพื่ออ้างอิงว่าเรื่องเล่าเหล่านั้นเป็นเพียงแค่โฆษณาชวนเชื่อที่พระนาง สร้างขึ้น
นอกจากนี้เขายังกล่าวอีกด้วยว่าโคลงในแต่ละบทของหนังสือสามารถนำมาจับคู่กันได้เช่น ไอซิส/โอไซริส และ อะโฟรไดตี้และคิวปิด เป็นต้น และเรื่องราวของพระนางเซมิรามิสกับทามูซบุตรชายของพระนางก็ถูกเปรียบเทียบ กับเรื่องของ พระแม่มารีกับพระเยซูในความเชื่อแบบคาธอลิค แต่ว่าชาวคริสเตียนส่วนใหญ่ไม่เห็นด้วยกับข้อสันนิษฐานนี้
          อย่างไรก็ตามคำกล่าวอ้างของฮิสโลปนั้นดูจะไม่น่าเชื่อถือเพราะมีนักบวชในนิ กายคาธอลิคนามว่า ราฟ วูโดว กล่าวว่าการค้นคว้าของฮิสโลปเป็นการจับแพะชนแกะไปเรื่อยเปื่อยโดยขาดหลัก ความจริง

.......................

LEGEND Queen Esther ตำนานมหาราชินีเอสเธอร์ผู้ปกป้องชาวยิว

2014-12-13T19:15:00.003-08:00

Myth.Esther.Queen.of.the.Persian
ฉายา ฮาดาซาห์ วีรสตรีผู้ปกป้อง ( Hadassah )
- มีหมายความว่า“ต้นไม้หอม (myrtle)
ตำแหน่งราชินีแห่งเปอร์เซีย (Queen of the Persian)
ปรากฏ หนังสือบุค อ๊อฟ ดาเนียล(Book of Daniel)
เชื้อสาย เผ่าผู้ถูกเนรเทศ เบนจามิน(Tribe of Benjamin)
ครองราชย์ นาน 27 ปีคริสต์ศักราช 1262 - 1289
สัญชาติ เปอร์เซียโบราณ(Persia-Iran)
บิดาบุญธรรม มอร์โดคาย (Mordecai)
มารดา ---
พระสวามี พระราชาอาฮาซูรุส(King.Ahasuerus-King Xerxes)
กำเนิด ปรากฏครั้งแรกเมื่อถูกเนรเทศในปี คริสศักราช 586
เสียชีวิต เมื่อใดไมาปรากฏ
- กรุงฮามาน ประเทศอิหร่าน(Hamadan In Iran)

ราชินีเอสเธอร์(Esther) ราชินีผู้เป็นวีรสตรีในหนังสือ บุค อ๊อฟ เอเธอร์ (Book of Esther) ซึ่งเป็นคัมภีร์ไบเบิ้ลเล่มหนึ่งอ้าวอิงจากคัมภีร์ไบเบิ้ลพบว่า พระนางเป็นราชีนีชาวยิวของพระราชาชาวเปอร์เซียพระนามว่าพระราชาอาฮาซูรุส(Ahasuerus) ตามพระนามในคัมภีร์ไบเบิ้ล แต่โดยทั่วไปพระองค์ถูกเรียกว่าพระราชาเซอร์เซสที่ 1 แห่งเปอร์เซีย เรื่องราวของพระนางถูกนำมาใช้ในงานวันปูริม (Purim) ซึ่งเป็นงานเฉลิมฉลองของชาวยิวในปัจจุบัน วันปูริมเป็นวันหยุดของชาวยิวตามปฎิทินแบบฮิบรู ในวันนี้จะเป็นวันที่ชาวยิวจะแลกเปลี่ยนของขวัญซึ่งกันและกัน และเป็นวันแห่งการกุศลคือนำสิ่งของไปมอบแก่คนยากจนอีกด้วย นอกจากนี้ผู้คนก็จะออกมาเฉลิมฉลองตามท้องถนนและแต่งกายด้วยเสื้อผ้าดูแปลกตา

ประวัติพระนางเอสเธอร์ตามคัมภีร์ไบเบิ้ล
พระราชาอาฮาซูรุสหรือที่รู้จักในชื่อกษัตริย์ เซอร์ซิส ครั้งหนึ่งทรง จัดงานเฉลิมฉลองถึง 180 วันที่เมืองซูซา (Susa) ขณะทื่พระองค์ทรงเมามายจากการดื่มไวน์ พระองค์สั่งให้ พระราชินีวัชตี (Vashti) ให้ออกมาแสดงพระองค์เพื่ออวดพระสิริโฉมอันงดงามของพระนางต่อหน้าแขกเหรื่อในงาน แต่พระนางวัชตีปฏิเสธคำสั่งนั้น พระองค์ทรงกริ้วเนื่องด้วยพระนางวัชตีไม่ปฏิบัติตามคำสั่ง พระองค์จึงถามที่ปรึกษาคนหนึ่งของพระองค์ว่าควรจะจัดการอย่างไร มีที่ปรึกษาผู้หนึ่งตอบว่าการที่พระนางวัชตีกระทำเช่นนี้จะทำให้ผู้หญิงในราชอาณาจักรปฏิบัติตามด้วยการขัดคำสั่งสามี อันจะสร้างปัญหาใหญ่หลวงให้ราชอาณาจักรได้ จึงเห็นควรให้ขับไล่พระนางออกไปเสีย

        ในการที่จะหาพระราชินีพระองค์ใหม่ที่เหมาะสมกับพระราชานั้น จึงได้มีประกาศให้หญิงพรหมจรรย์ทุกคนจากทุกหัวเมืองต้องไปรวมตัวกันที่ปราสาทของพระองค์ หญิงแต่ละนางจะต้องเข้าไปอยู่รวมกันในสถานที่ของพระองค์เป็นระยะเวลา 12 เดือน จากนั้นจึงจะสามารถเข้าพบพระราชาได้ เมื่อถึงคราวของหญิงคนใด หญิงคนนั้นก็จะได้รับสิ่งของที่ตนเองอยากได้เป็นการตอบแทนและถูกนำตัวเข้าพบกับพระราชาในเวลากลางคืน จากนั้นในตอนเช้าก็จะถูกส่งไปรวมไว้ที่หอนางบำเรอ หญิงผู้นั้นจะไม่ได้กลับไปพบพระราชาอีกจนกว่าจะพระองค์จะมีรับสั่งเรียกเข้าพบเอง

       ในที่สุดพระองค์ก็ทรงเลือกเอสเธอร์เด็กสาวกำพร้าผู้ถูกชุบเลี้ยงโดยมอร์โดคาย (Mordecai) ญาติของเธอให้เป็นราชินีแทนที่พระราชินีวัชตีที่ขัดคำสั่งของพระองค์ อันที่จริงแล้วพระราชินีเอสเธอร์มีชื่อเรียกว่า ฮาดาซาห์ เป็นชื่อของต้นไม้ที่ใช้คำเครื่องหอม“ในที่สุดพระองค์ก็ทรงเลือกฮาดาซาห์ หรือก็คือเอสเธอร์ นางไม่มีทั้งบิดาและมารดา นางเป็นหญิงสาวแสนสวย ผู้ซึ่งถูกชุบเลี้ยงโดยมอร์โดคาย
   หลังจากที่นางสิ้นทั้งบิดาและมารดา มอร์โดคายจึงรับนางมาอุปการะเป็นบุตรสาวของเขา”ขณะที่มอร์โดคายนั่งอยู่ที่หน้าประตูปราสาท เขาได้ยินหัวทหารองครักษ์ของพระราช 2 คนคุยกันเรื่องการวางแผนจะลอบสังหารพระราชา มอร์โดคายจึงนำเรื่องไปบอกให้พระราชินีเอสเธอร์รับรู้ พระนางจึงนำเรื่องไปทูลแก่พระราชา มอร์โดคายจึงได้รับความดีความชอบในครั้งนี้ ส่วนคนทรยศทั้งสองถูกแขวนอยู่ที่ลานประหาร
              หลังจากนั้นไม่นาน พระราชาก็ทรงประทานเกียรติยศให้แก่ฮามาน (Haman) หนึ่งในเจ้าชายผู้ที่มีความสำคัญที่สุดพระองค์หนึ่งของราชอาณาจักร ผู้คนทั่วไปต้องก้มหัวให้กับฮามานทุกยามที่เขาขี่ม้าผ่านไปตามท้องถนน ทุก ๆ คนกระทำตามหมดแต่ยกเว้นคนหนึ่งนั่นคือมอร์โดคายผู้ซึ่งเป็นชาวยิวเขาจะไม่ก้มหัวให้ใครยกเว้นพระเจ้าของเขาเท่านั้น ด้วยเหตุนี้จึงทำให้ฮามานเกิดบันดาลโทสะขึ้นอย่างมากเขากับภรรยาและผู้ให้คำปรึกษาจึงวางแผนกันเพื่อที่จะหาทางต่อต้านชาวยิว โดยเขาวางแผนจะฆ่าล้างเผ่าพันธ์ยิวออกไปจากอาณาจักรเปอร์เซียให้หมด หลังจากวางแผนปลุกปั่นเพื่อทำให้เกิดการต่อต้านชาวยิวเสร็จแล้ว ฮามานก็ได้รับอนุญาตจากพระราชาให้ออกคำสั่งในการสังหารได้ โดยเขาทูลกับพระราชาว่าชาวยิวเป็นพวกไร้ประโยชน์ควรจะกำจัดเสียพร้อมทั้วงเสนอเงินจำนวนมากถึง 10,000 ก้อนเงินให้กับท้องพระคลัง พระราชาจึงประทานอนุญาตให้สังหารชาวยิวในเมืองได้

               เมื่อได้ทราบข่าวนี้มอร์โดคายจึงฉีกเอาเสื้อคลุมของเขาออกและนำเอาเถ้าถ่านโรยบนศีรษะ (เป็นการแสดงเชิงสัญลักษณ์ของการโศกเศร้าและความทุกข์ใจ) พระราชีนีเอสเธอร์จึงส่งเสื้อผ้าสะอาด ๆ ให้เขาสวมใส่แต่เขากลับปฏิเสธ เขาให้เหตุผลว่าชาวยิวจะต้องได้รับการปลดปล่อย หากเป็นเช่นนี้เอสเธอร์จะต้องถูกฆ่าตายด้วยเป็นแน่พระนางจึงต้องหาทางทำอะไรสักอย่างที่สามารถทำได้ นั่นคือการเข้าไปพูดคุยกับองค์ราชา แต่เอสเธอร์ไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าพบพระราชาได้หากพระองค์ไม่ประสงค์จะพบพระนางไม่เช่นนั้นแล้วพระนางจะต้องถูกฆ่าตาย พระนางกระวนกระวายใจเป็นอย่างมาก พระนางและเหล่านางรับใช้รวมทั้งประชาชนชาวยิวที่อาศัยในเปอร์เซียจึงได้รวบรวมความกล้าในการขอเข้าพบพระราชา เมื่อพระราชาได้เห็นเอสเธอร์พระองค์ก็ทรงพอพระทัยอย่างมากและยื่นคทาออกมาที่พระนาง เป็นการตอบรับการเข้าเฝ้าของพระนาง พระองค์จึงตรัสถามกับพระนางว่าพระนางประสงค์สิ่งใดพระองค์ก็จะทรงยกให้แม้ครึ่งหนึ่งของราชอาณาจักรพระองค์ก็ทรงให้ได้ พระนางขอพระราชทานอนุญาตในการจัดงานเลี้ยงระหว่างพระนาง พระราชาและฮามาน และในระหว่างงานเลี้ยงนั้นพระนางก็ขอประทานอนุญาตงานเลี้ยงเช่นเดียวกันนี้ต่อไปอีกในวันถัดไป
      หลังจากงานเลี้ยงนั้นฮามานก็ได้สั่งการให้สร้างลานประหารสำหรับแขวนนักโทษสูงถึง 75 ฟุตเพื่อแขวนคอมอร์โดคาย ในขณะที่พระราชาทรงนึกขึ้นได้ในภายหลังว่ามอร์โดคายได้เคยช่วยชีวิตพระองค์ไว้จากการวางแผนถูกลอบสังหารและมอร์โดคายยังไม่ได้รับสิ่งใดเป็นการตอบแทนเลย เช้าวันถัดมาฮามานเข้าเฝ้าพระราชาเพื่อขอพระราชทานอนุญาตให้ประหารชีวิตมอร์โดคาย แต่ก่อนที่ฮามานจะเอ่ยวาจาใดพระองค์ก็ทรงตรัสถามฮามานว่า

       “เราควรจะตอบแทนแก่บุคคลผู้ที่ทำให้พระราชาพอพระทัยอย่างไรดี”
ฮามานคิดว่าพระราชาพูดถึงตัวเขา เขาจึงตอบกลับไปว่า
        “บุคคลผู้นั้นควรได้รับเกียรติให้สวมเสื้อคลุมพระราชทานและเป็นผู้ขี่ม้าของกษัตริย์นำขบวนแห่ไปตามท้องถนน”

“นี่คือสิ่งที่ควรทำสินะ” พระราชาตรัสจากนั้นก็มีคำสั่งให้ฮามานนำตัวมอร์โดคายแห่ขบวนเกียรติยศไปตามท้องถนนในฐานะที่เป็นผู้นำเรื่องการลอบสังหารมากราบทูลพระราชได้ทันท่วงที หลังจากเกิดเหตุเช่นนี้ฮามานก็รีบเดินทางกลับบ้านทันที ภรรยาของเขาจึงกล่าวกับเขาว่า “ท่านจะต้องถึงคราวพินาศเป็นแน่”
            และในคืนเดียวกันนั้นเองระหว่างงานเลี้ยง พระราชินีเอสเธอร์ได้ทูลกับพระราชาถึงแผนการของฮามานเรื่องการฆ่าล้างชาวยิวในเปอร์เซีย พระนางก็ได้ทูลให้พระองค์ทรงทราบถึงเผ่าพันธุ์ชาวยิวของพระนางด้วย ฮามานคุกเข่าอ้อนวอนต่อพระนางเพื่อให้ไว้ชีวิต นั่นยิ่งทำให้พระราชาทรงกริ้วหนักกว่าเดิมมากจึงมีรับสั่งให้นำตัวฮามานไปประหาร ณ ลานประหารที่ฮามานสั่งทำเพื่อมอร์โดคาย พระราชาทรงแต่งตั้งให้มอร์โดคายเป็นอัครมหาเสนาบดีของพระองค์และประทานอนุญาตให้ชาวยิวมีสิทธิ์ปกป้องตนเองจากศัตรูที่คุกคาม

       นอกจากนี้ยังทรงประทานอนุญาตให้ชาวยิวพกอาวุธติดตัวได้ด้วยเพื่อป้องกันตนจากศัตรูและอนุญาตให้ฆ่าทั้งศัตรูและลูกเมียของศัตรูและสามารถปล้นสะดมศัตรูได้ด้วย การกระทำเช่นนี้จึงเป็นการตอบโต้ต่อศัตรูของชาวยิว การต่อสู้นี้เริ่มต้นขึ้นเมื่อวันที่ 13 ตามปฏิทินแบบฮิบรู เฉพาะที่เมืองซูซามีศัตรูถูกฆ่าตายถึง 800 คนและอีก 75000 คนทั่วทั้งราชอาณาจักร โดยที่ชาวยิวไม่ได้ทำการปล้นสะดมแต่อย่างใด

ความหมายและจุดเริ่มต้นของตำนาน
        พระราฃินีเอสเธอร์แต่เดิมมีพระนามว่า ฮาดาซาห์ (Hadassah) มีความหมายตามภาษาฮิบรูว่า “ต้นไม้หอม (myrtle)” มีการคาดการณ์กันว่าคำว่า เอสเธอร์นั้นน่าจะมาจากการสร้างขึ้นใหม่มาจากคำว่าอัสทรา(Astra)ซึ่งแปลว่าต้นไม้หอมเหมือนกัน
          อีกแนวคิดหนึ่งกล่าวว่าคำว่าเอสเธอร์น่าจะมาจากชื่อของเทพเจ้าอิชตาร์ (Ishtar) ในหนังสือ Book of Daniel (บุค อ๊อฟ ดาเนียล) มักจะแทนชื่อของชาวยิวที่ถูกเนรเทศเป็นชื่อของเทพเจ้าในบาบิโลน อย่างเช่นชื่อของมอร์โดคายมีความหมายว่า ผู้รับใช้ของเทพมาร์ดุค (Marduk) ซึ่งเป็นเทพเจ้าพระองค์หนึ่งในบาบิโลน ชื่อเอสเธอร์อาจจะมีความหมายหลายความหมายในภาษาฮิบรูตามรากของภาษาโบราณ

วัฒนธรรมของชาวเปอร์เซียที่มีต่อชาวยิว
           จากประวัติศาสตร์ความเกี่ยวข้องกันระหว่างชาวเปอร์เซียและชาวยิว ชาวยิวในเปอร์เซียจะถูกเรียกว่าบุตรของเอสเธอร์ (Esther’s Children) สุสานของเอสเธอร์และมอร์โดคายตั้งอยู่ที่เมืองฮาเมดาน (Hamedan) ในประเทศอิหร่าน แต่ก็ยังมีอีกสถานที่หนึ่งคือหมู่บ้านคาฟาร์ บาราม (Kafar Baram) ที่ตั้งอยู่ทางตอนเหนือของประเทศอิสราเอลซึ่งก็มีความเชื่อว่าหมู่บ้านนี้น่าจะเป็นสถานที่ฝังพระศพของพระราชินีเอสเธอร์เช่นกัน

...............................

LEGEND Movie Dvd ARN ตำนานอาร์น ศึกจอมอัศวินกู้แผ่นดิน

2014-05-07T04:34:00.002-07:00

Myth ARN The Knight Templar
ชื่อไทยอาร์นศึกจอมอัศวินกู้แผ่นดิน
เข้าฉาย 25 ธันวาคม 2550
Dvd-Bluray เมษายน 2551
จัดจำหน่ายโดยยูไนเต็ดโฮมเอนเตอร์เทนเม้นท์(United)
ประเภทแอคชั่น,ดราม่า,โรแมนติก
ความยาว 139 นาที
เพลง (Tuomas Kantelinen)
แสดงนำโดยโจอาคิม(Joakim.Nätterqvist) ,โซเฟีย(Sofia Helin)
กำกับการแสดงโดยปีเตอร์ ฟริน(Peter Flinth)
งบประมาณการสร้าง30,000,000ดอลล่า(มากสุดในสวีเดน)

อาร์น ศึกจอมอัศวินกู้แผ่นดิน(ARN THE KNIGHT TEMPLAR) เรื่องราวของ อาร์น แมคนัทสัน - Arn Magnussonเป็นบุตรชายราชวงค์ Folkung ตระกูลขุนนางผู้มีชื่อเสียงในศตวรรษที่ 12 เขาเกิดใน อามาส - วาสเตอร์โกตลานด์ บนแผ่นดินสวีเดนในปัจจุบันเมื่อเค้าอายุได้ 5 ปี ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด แต่ด้วยคำอธิฐานข้ามวันข้ามคืนของผู้เป็นแม่เช้าวันหนึ่งเค้าก็อาการดีขึ้นกลับมาแข็งแรงดังเดิม ทำให้นับแต่นั้นคนในหมู่บ้านต่างเชื่อกันว่าเค้าเป็นบุตรที่พระเจ้าปกปักษ์ และเพื่อตอบแทนพระคุณนี้เค้าจึงถูกส่งให้ไปใช้ชีวิตอยู่ในพระอาราม Cistercians นานถึง 12 ปีและได้ร่ำเรียนวิชาต่างๆมากมาย ทั้งด้ายอักษรและวิชาการต่อสู้ทั้ง ฟันดาบ ขี่ม้าโดยเฉพาะการยิงธนูที่ดูจะมีพรสวรรค์อย่างมาก

เนื้อเรื่องของหนังเรื่องนี้ถูกบรรยายจากวรรณกรรมไตรภาคของ Arn Magnusson โดยคัดเอาบท 2 ใน3 ภาคมาผสมผสานจนกลายเป็นบทภาพยนต์ความยาวประมาณ 130 นาที โดยกล่าวถึงอัศวินหนุ่ม อาร์น ซึ่งในขณะนั้นยังเป็นนักบวชอยู่ ในวันหนึ่งขณะเดินผ่านป่า อาร์นพบชาย 3 คนกำลังฉุดกระชากหญิงสาวคนหนึ่ง หญิงสาวคนนั้นร้องขอให้ อาร์นช่วยเหลือเมื่อได้ยินเค้าจึงตัดสินใจเข้าไปช่วยแต่ดูเหมือนการพูดจาประณีประนอมครั้งนี้ดูจะไม่เป็นผลเมื่อทั้งสามวิ่งเข้ามาหวังจะสั่งสอน อาร์นที่เข้ามาแส่ไม่เข้าเรื่องการต่อสู้เป็นไปอย่างรวดเร็วและจบลงด้วยความตาย ผลของการตัดสินคดีครั้งนี้แม้ อาร์นจะพรั้งมือแต่ก็เป็นการฆ่าคนตายเค้าจึงถูกตัดสินให้ไปไถ่บาปยังดินแดนศักดิ์สิทธิ์
ในระหว่างเดินทางไป กรุงเยรูซาเล็ม อาร์นพบเหตุการสำคัญที่ไม่คาดคิดหลายอย่างและได้พบมิตรสหายมากมายหลายคน การชำระบาปของอาร์นดำเนินไปจนกระทั้งถึงวันสิ้นสุดสงครามครูเสต ฝ่ายคริสเตียนเป็นฝ่ายพ่ายแพ้ย่อยยับ ซึ่งนั่นทำให้สัญญาการไถ่บาปของเค้าสิ้นสุดลงไปด้วย ไม่นานนัก อาร์นก็เดินทางกลับสวีเดน บ้านเกิดอันเป็นที่รักยิ่งของเค้า

เมื่อกลับถึงบ้านเกิดเค้าได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดีจากภรรยาและลูกที่จากไปนาน อาร์นมีความสูขและใช้ชีวิตอย่างสงบได้ไม่นาน สงครามการแย่งชิงความยิ่งใหญ่เพื่ออ้างตัวเป็นกษัตริย์ก็มีเค้าลางว่าจะมีความรุนแรงมากขึ้นจนดึงเอาตระกูลขุนนาง เก่าแก่ น้อยใหญ่ให้เข้าร่วมด้วยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ซึ่งนั่นก็รวมถึงตระกูล แมคนัทสัน ตระกูลของพระเอกนั่นเอง ซึ่งศึกครั้งนี้จะเป็นศึกสุดทท้ายในชีวิตของ อาร์น ที่จะฝากฝีมือและวีรกรรมให้บุคคลรุ่นหลังได้จดจำไปนานแสนนาน

..........................

LEGEND Ned.Kelly เน็ต.เคลลีจอมโจรเกราะเหล็ก

2014-04-27T22:50:00.003-07:00

Ned Kelly The IRONMAN
ฉายา โรบินฮู็ตแห่งออสเตรเลีย (Robin Hood of Australia)
-โจรป่าหนุ่ม(Juvenile Bushranger)
เกียรติยศ วีรบุรุษนิทานพื้นบ้าน(Folk Hero)
อาชีพพรานป่า(Bushranger)
สัญชาติ ไอริช-ออสเตรเลีย (Irish -Australia)
บิดา เรด จอห์น เคลลี(John "Red" Kelly)
มารดา เอลลีนเคลลี(Ellen Kelly)
พี่น้อง แดน(Dan Kelly) ,แอนนี (Annie) รวม 8 คน
เพื่อนสนิท อารอน(Aaron Sherritt) ,โจ เบิร์น(Joe Byrne) ,ทอม ลอย(Tom Lloyd) ,สเตฟ ฮาร์ท(Steve Hart)
เกิดเมื่อ 3 มิถุนายน ค.ศ. 1854
-ที่เมืองเบเวริด-ออสเตรเลีย(Beveridge-Victoria ,Australia
เสียชีวิต อายุ 25 ปี - 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1880
-ที่เมืองเมลเบิร์น-ออสเตรเลีย(Melbourne-Victoria ,Australia)

                เอ็ดเวิร์ด "เน็ด" เคลลี (Edward "Ned" Kelly) หรือที่รู้จักกันในชื่อ เน็ด เคลลี (Ned Kelly ) เป็นโจรชื่อดังชาวออสเตรเลีย และสำหรับคนบางกลุ่มได้ถือว่าเป็นวีรบุรุษผู้ลุกขึ้นต่อต้านอำนาจรัฐจากรัฐบาลอาณานิคมออสเตรเลียภายใต้การปกครองของจักรวรรดิอังกฤษ    หลังเกิดคดีกับเจ้าหน้าที่ตำรวจที่บ้านของเน็ด เน็ดจึงหลบหนีไปซ่อนตัวในป่า และต่อมารัฐก็ประกาศให้เน็ดและพรรคพวกของเขาอีก 3 คน เป็นกลุ่มบุคคลนอกกฎหมาย 2 ปีถัดมาคณะโจรของเน็ดก็ได้เผชิญหน้าอย่างรุนแรงกับตำรวจที่เมืองเกลนโรวัน โดยเน็ดและคณะได้สวมเกราะเหล็กและหมวกเหล็กที่พวกเขาทำขึ้นเองเป็นเครื่องป้องกันตัว ผลปรากฏว่ามีเน็ดเพียงคนเดียวที่รอดชีวิตและถูกจับกุมตัวไว้ เขาถูกตัดสินให้ประหารชีวิตด้วยการแขวนคอที่เรือนจำเก่าเมืองเมลเบิร์น

ภูมิหลังของเน็ด เคลลี สามารถศึกษาได้จากประวัติของจอห์น "เรด" เคลลี (John 'Red' Kelly) บิดาของเน็ด เป็นชาวไอริชโดยกำเนิด ซึ่งถูกทางการอังกฤษจับกุมด้วยด้วยสาเหตุบางอย่างที่ไม่อาจสืบทราบได้ในปัจจุบันแล้ว เนื่องจากเอกสารเกี่ยวกับคดีของเขาที่ประเทศไอร์แลนด์ได้สูญหายไป หลังจากถูกจับกุมตัวแล้ว จอห์น เคลลี ก็ถูกตัดสินลงโทษใช้แรงงาน 7 ปี และถูกเนรเทศมายังฟานไดเมนส์แลนด์ (Van Diemen's Land, ปัจจุบันคือรัฐแทสเมเนีย ประเทศออสเตรเลีย)
เขาเดินทางมาถึงที่นั้นเมื่อปี ค.ศ. 1843 กระทั่งในปี ค.ศ. 1848 จอห์น เคลลีได้รับการปล่อยตัวเป็นอิสระ เขาจึงย้ายไปอยู่ที่รัฐวิกตอเรียและได้แต่งานกับเอลเลน ควินน์ (Ellen Quinn, ขณะนั้นอายุได้ 18 ปี) ลูกสาวของเจ้าของฟาร์ม และมีลูกด้วยกัน 8 คน ลูกคนแรกของพวกเขานั้นเสียชีวิตตั้งแต่ยังเด็ก
3 มิถุนายน ค.ศ. 1854 เน็ด เคลลี เกิด นับเป็นบุตรชายคนโตของจอห์นและเอลเลน เคลลี แต่นับเป็นบุตรคนที่ 3 ในจำนวนทั้งหมด 8 คน เขาได้รับการทำพิธีศีลจุ่มจากบาทหลวงชาร์ลส โอ'เฮอา (Charles O'Hea) ในศาสนาคริสต์นิกายโรมันคาทอลิก ลัทธิออกัสติเนียน ในวัยเด็ก เน็ดได้รับการศึกษาเพียงเล็กน้อย และครั้งหนึ่งเขาได้ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยเด็กคนหนึ่งชื่อ ริชาร์ด เชลตัน (Richard Shelton) ให้รอดจากการจมน้ำ เน็ดได้รับรางวัลตอบแทนจากบิดาของเด็กชายคนนั้นเป็นผ้าพันคอสีเขียว ซึ่งเขาได้พกผ้าผืนนั้นติดตัวไว้ตลอด

ครอบครัวเคลลีตกเป็นผู้ต้องสงสัยหลายครั้งจากการขโมยวัวและม้า และต้องรับโทษใช้แรงงานหนัก 6 เดือน ส่งผลให้สุขภาพจอห์น เคลลี เสื่อมโทรมลงอย่างร้ายแรงและ เสียชีวิตลงในเวลาต่อมาที่เมืองอเวเนล รัฐวิกตอเรีย (Avenel, Victoria) เมื่อวันที่ 27 ธันวาคม ค.ศ. 1866 หลังจากพ้นโทษครั้งสุดท้ายไม่นาน ขณะนั้นเน็ด เคลลี มีอายุได้ 11 ปีแล้ว ในเวลานั้นครอบครัวเคลลีได้จับจองที่ดินและย้ายไปอยู่ที่เมืองเกรตา (Greta) ซึ่งปัจจุบันนี้พื้นที่ดังกล่าวเป็นที่รู้จักกันในชื่อ "เคลลีคันทรี" ("Kelly Country")โดยรวมแล้ว สมาชิกครอบครัวเคลลีถูกกล่าวหาว่ากระทำผิดต่างๆ 18 ครั้ง ก่อนที่เน็ดจะถูกประกาศให้เป็นคนนอกกฎหมาย
ในปี ค.ศ. 1869 เน็ด เคลลี ในวัย 14 ปี ได้ถูกจับกุมจากเหตุทำร้ายหมูของชาวจีนคนหนึ่งชื่อ อาฟุก จีนอาฟุกได้กล่าวหาเขาว่าถูกเน็ดปล้นทรัพย์ ส่วนเน็ดก็ได้กล่าวว่าจีนอาฟุกมีเรื่องวิวาทกับแอนนี่ พี่สาวของเขา ผลปรากฏว่าเน็ดถูกขังคุก 10 วันก่อนที่จะได้รับการปล่อยตัว นับตั้งแต่นั้นมาฝ่ายตำรวจก็เริ่มจับตามองเน็ดว่าเป็น "โจรป่าหนุ่ม" ("juvenile bushranger"

ตุลาคม ค.ศ. 1870 เน็ด เคลลีถูกจับอีกครั้งจากการทำร้าย พรานเหยี่ยว (hawker) ชื่อ เยเรเมียร์ แมคคอร์แมค (Jeremiah McCormack) และการส่งจดหมายหุ้มด้วยหนังอัณฑะลูกวัวไปยังภรรยาวัยสาวของแมคคอร์แมค ในครั้งนี้เน็ดถูกตัดสินโทษแต่ละคดีให้ใช้แรงงานหนัก 3 เดือน แต่ไม่นานนักก็ถูกจับอีกในข้อข้อหาขโมยม้า
     กุมภาพันธ์ ค.ศ.1674 เน็ต เคลลี่ถูกปล่อยตัวเป็นอิสระอีกครั้งในวัย 19 ปี เน็ตยังคงใช้ชีวิตอย่างคึกคนองไปวันๆและถูกจับอีกหลายครั้ง ตำนานเน็ด เคลลี จอมโจรเกราะเหล็ก
            เรื่องเริ่มขึ้นเมื่อ อารอน เชอริต ซึ่งเป็นเพื่อนสนิทของโจ เบิร์น ทรยศต่อความเป็นเพื่อน บอกที่ซ่อนของพวกเคลลี่ให้พวกตำรวจได้รู้ แต่ไม่นานพวกของเคลลี่ก็รู้ตัวคนทรยศไม่นาน อารอนก็ถูกโจ เบิร์น และแดน เคลลียิงเสียชีวิตที่บ้านของเขาเองเมื่อวันที่ 26 มิถุนายน ค.ศ. 1880 ตำรวจ 4 นายซึ่งทางการได้ส่งคุ้มครองอารอนโดยเปิดเผยในเวลานั้นได้ซ่อนตัวอยู่ใต้เตียงนอนในบ้านของอารอนและไม่ออกไปสู้กับฆาตกรทั้งสองคน

   27 มิถุนายน คณะโจรเคลลีได้เดินทางมาถึงเมืองเกลนโรวัน และได้กวาดต้อนตัวประกันประมาณ 70 คนไปรวมกันที่โรงแรมเกลนโรวันอินน์ พวกเขารู้ดีว่าตำรวจจะเดินทางมาที่นั้นด้วยรถไฟ จึงได้งัดรางรถไฟออกเพื่อให้ขบวนรถไฟของตำรวจตกรางสมาชิกคณะโจรต่างสวมใส่เสื้อเกราะที่พวกเขาทำขึ้นเอง เสื้อเกราะดังกล่าวทำจากเหล็กผาลไถที่ได้มาทั้งจากการขโมยและมีผู้มอบให้ แต่ละตัวนมีน้ำหนักประมาณ 96 ปอนด์ (ประมาณ 44 กิโลกรัม) มีหมวกเหล็กประกอบครบชุดทั้ง 4 ตัว กล่าวกันว่าหมวกเหล็กของโจ เบิร์นนั้นเป็นหมวกใบที่ดีที่สุด เพราะที่ช่องมองนั้นทำเป็น 2 ช่องเพื่อบังส่วนจมูกด้วย
         ขณะที่ซ่อนตัวอยู่ในโรงแรงเกลนโรวัน ความพยายามของคณะโจรเคลลีที่จะถอดรางรถไฟก็ล้มเหลวลงจากการกระทำของโทมัส เคอร์นาว ครูคนหนึ่งซึ่งถูกจับเป็นตัวประกันและได้รับการปล่อยตัวจากคณะโจร เคอร์นาวได้พยายามพูดจูงใจให้เน็ดปล่อยตัวเขาจนสำเร็จ จากนั้นเขาจึงรีบหาทางบอกให้ฝ่ายตำรวจรู้ตัวโดยยืนโบกผ้าพันคอสีแดงของเขาให้ตำรวจรู้ว่ามีอันตราย ฝ่ายตำรวจจึงหยุดรถไฟก่อนที่รถไฟจะถึงจุดที่รางถูกถอดและกระจายกำลังปิดล้อมโรงแรมทันทีรุ่งเช้า

     วันจันทร์ที่ 28 มิถุนายน เน็ด เคลลีออกมาจากโรงแรมพร้อมกับสวมชุดเกราะเหล็ก เขาเดินตรงไปยังฝ่ายตำรวจและยิงปืนสู้กับตำรวจ กระสุนปืนฝ่ายตำรวจที่ยิงตอบโต้นั้นไม่เข้าในส่วนที่เน็ดสวมชุดเกราะป้องกันไว้ ทว่าช่วงขาท่อนล่างของเน็ดนั้นไม่มีเกราะป้องกัน เขาจึงถูกยิงที่ขาจนกระทั่งล้มลงเพราะหมดกำลังที่จะสู้ เน็ดจึงถูกฝ่ายตำรวจจับเป็นเพียงคนเดียว ส่วนสมาชิกคนอื่นในคณะโจรปรากฏว่าเสียชีวิตทั้งหมด
       โจ เบิร์น(Joe Byrne)ถูกกระสุนปืนเข้าที่หว่างขาตัดเส้นเลือดใหญ่ ทำให้เสียเลือดมากจนกระทั่งเสียชีวิต
       แดน เคลลี (Dan Kelly)และสเตฟ ฮาร์ท(Steve Hart)ทั้งสองคนน่าจะฆ่าตัวตายโดยถอดเกราะออกแล้วต่างคนต่างก็ยิงอีกคนหนึ่งเข้าที่หัวใจเพื่อจบชีวิตพร้อมกัน
      ส่วนฝ่ายตำรวจนั้นบาดเจ็บเล็กน้อยเพียงคนเดียว คือ ผู้กำกับการตำรวจฟรานซิส แฮร์ (Francis Hare) เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อำนวยการปราบคณะโจรเคลลีครั้งนี้ เข้าถูกกระสุนปืนที่ข้อมือแล้วหนีออกจากพื้นที่ต่อสู้ จากความขลาดกลัวของเขาที่แสดงออกดังกล่าว ทำให้ต่อมาคณะกรรมาธิการแห่งรัฐวิกตอเรียมีมติปลดแฮร์ออกจากราชการตำรวจ

จุดจบของเน็ด เคลลี่ จอมโจรเกราะเหล็ก
หลังถูกจับกุมที่เกลนโรวัน เน็ด เคลลีถูกจำคุกและเข้ารับการพิจารณาคดี ศาลได้พิพากษาให้เน็ด เคลลีถูกประหารชีวิตโดยการแขวนคอจากคดีสังหารตำรวจ 3 นายที่ลำธารสตริงจีบาร์ค ในตอนท้ายของการ ผู้พิพากษาได้เอ่ยประโยคสุดท้ายตามธรรมเนียมศาลอังกฤษว่า "ขอพระเป็นเจ้าประทานความกรุณาแด่วิญญาณของท่านด้วย" เน็ดก็ได้ตอบโต้ว่า "ข้าพเจ้าจะไปยังศาลที่ยิ่งใหญ่กว่าศาลนี้ และข้าพเจ้าจะไปรอท่านอยู่ที่นั่น"
หลังจากนั้นเน็ด เคลลี ถูกแขวนคอที่เรือนจำเก่าเมืองเมลเบิร์นในวันที่ 11 พฤศจิกายน ค.ศ. 1880 โดยก่อนตายเน็ดกล่าวก่อนถูกแขวนคอว่า "นี่แหละชีวิต" ("Such is life") ในบันทึกก่อนการประหารชีวิตเน็ด เคลลีนั้น ประชาชนจากที่ต่างๆ ในออสเตรเลียได้พากันรวบรวมรายชื่ออุทธรณ์ต่อข้าหลวงผู้สำเร็จราชการอาณานิคมวิกตอเรียเพื่อขอเว้นโทษประหารแก่เน็ด เคลลี แต่ไม่เป็นผล จำนวนรายชื่อที่รวมได้ในครั้งนั้นไม่อาจทราบแน่นอนได้ แต่ประมาณการว่ามีมากกว่า 30,000 รายชื่อขึ้นไป

...........................

LEGEND Sima.Yi หมาป่าเหลียวหลัง.สุมาอี้

2013-12-25T07:09:00.002-08:00

Myth Sima Yi-Tiger With Wings
ฉายาพยัคฆ์เหิน(Tiger With Wings
-หมาป่าเหลียวหลัง สุมาอี้ ผู้พิชิตสามก็ก
ตำแหน่งจักรพรรดิชวนแห่งราชค์วงจิน(Emperor Xuan)
ปรากฏพงศาวดารจีน-สามก็ก(Romance of the Three Kingdoms)
สัญชาติ จีน(Chinees)
บิดาสุมาหอง-เจ้าเมืองโฮโล่
พี่น้อง ชายหญิงรวม 7คน
บุตรและธิดาสุมาสู ,สุมาเจียวและ สุมา หลุน
หลาน สุมาเอี๋ยน และ สุมาฮิว
กำเนิด ประมาณ ค.ศ. 179
-อำเภออุน เมืองเหอเน่ย.(โห้ลาย ) มณฑลเหอหนาน
เสียชีวิตอายุ73.ปี-7.กันยายน ค.ศ. 251
- เมืองลกเอี๋ยง ประเทศจีน
ลักษณะพิเศษแววตาแหลมเล็กคล้ายตาเหยี่ยว..เฉลียวฉลาด ชำนาญตำราพิชัยสงคราม หนักแน่นเด็ดขาดในการตัดสินใจ
อาวุธ พัดวิหกสามขา(ซานชิง - Suanxing)

สุมาอี้ หรือ ซือหม่าอี้ (Sima Yi) นายทหารคนสำคัญของวุยก๊ก หลังยุคที่โจโฉสิ้นไปแล้วมีชื่อรองว่า ชงต๊ะ ในเรื่องสามก๊กนั้นยกย่องขงเบ้งเป็นกุนซือที่เก่งที่สุด และโจโฉเป็นคนที่เหี้ยมที่สุด แต่สุดท้ายสุมาอี้น่าจะเป็นคนที่ร้ายกาจที่สุดในสามก๊ก…เพราะเป็นคนทำทุกอย่างเพื่อประโยชน์ของตนได้เสมอ โดยไม่สนใจในเรื่องคุณธรรมศักดิ์ศรี และมีความใจดำอำมหิตอยู่เต็มหัวใจ ซึ่งนิสัยนี้มักเป็นของผู้มีอำนาจในประวัติศาสตร์ทุกยุคสมัย สุมาอี้เริ่มต้นจากการรับราชการตำแหน่งเล็กก่อนที่จะไต่เต้าไปสู่ตำแหน่งเสนาธิการและแม่ทัพ อย่างไรก็ตาม ความสุขุมลุ่มลึกของสุมาอี้นั้น ทำให้แม้แต่โจโฉยังไม่ไว้วางใจ และเคยเตือนบุคคลรอบข้างให้ระวังสุมาอี้ เมื่อโจโฉและโจผีสิ้นลง โจยอยได้ขึ้นครองราชย์ สุมาอี้ได้รับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ของวุยก๊ก และเป็นคู่ปรับคนสำคัญของขงเบ้ง

.........................

สุมาอี้ หรือซือหม่าอี้ ชื่อรอง จงต๊ะ เป็นบุตรชายคนรองของสุมาฮอง ผู้ว่าการแห่งนครหลวงลั่วหยางในตระกูลขุนนางชั้นสูงแห่งเฮอไน คำว่าซือหม่านั้นจะเป็นเหมือนกับยศถาที่ให้แก่ชนชั้นตระกูลขุนนางที่สืบทอด กันมายาวนาน ซึ่งบรรพบุรุษของสุมาอี้นั้นรับราชการมาตั้งแต่สมัยของฌ้อปาอ๋อง โดยพูดได้ว่าสุมาอี้นั้นเกิดมาเพื่อเป็นชนชั้นปกครองโดยเฉพาะ

ในวัยเด็กเขาได้รับการศึกษา ร่ำเรียนสรรพวิชา หลักปรัชญาของขงจื๊อ เม่งจื๊อ เรียนหลักพิชัยสงคราม หลักการปกครอง และรำทวน ขี่ม้า ยิงธนู เรียกว่าได้เรียนทุกอย่างครบเครื่องตามแบบฉบับของบุตรที่เกิดจากตระกูลขุน นางเลยทีเดียว และจะว่าไปเขาก็มีพื้นเพการศึกษามาคล้ายๆกับโจโฉ สุมาอี้นับเป็นคนดังคนหนึ่งแห่งเฮอไน ด้วยความอัจฉริยะและความฉลาดหลักแหลมจนเป็นที่กล่าวขวัญ ประกอบกับตระกูลสุมาและโจโฉนั้นมีบุญคุณผูกพันกันอยู่เนื่องจากสุมาฮองบิดา ของสุมาอี้นั้นเคยช่วยเหลือโจโฉในสมัยที่ยังรับราชการในเมืองหลวง ด้วยความสัมพันธ์เช่นนี้ทำให้โจโฉอยากได้สุมาอี้ตัวมารับใช้ แต่เขาไม่อยากไปอยู่กับโจโฉ จึงแกล้งป่วยเพื่อบอกปัดไม่ไปอยู่กับโจโฉ แต่โจโฉขู่ว่าหากไม่มาจะจับฆ่าเสีย

สุมาอี้จึงจำต้องเข้ารับราชการโจโฉเมื่อได้ตัวสุมาอี้มาแล้ว ก็ให้เขาเป็นเสนาธิการ ที่ปรึกษาด้านการทหาร แต่ก็น่าแปลกที่โจโฉไม่ค่อยจะเชื่อในคำแนะนำของสุมาอี้เท่าใดนัก ทั้งที่ๆความเห็นที่เขาเสนอต่อโจโฉนั้นค่อนข้างจะเฉียบขาดและยอดเยี่ยม เขาทำสงครามปราบปรามอ้วนเสี้ยวทางภาคเหนือลงได้ ทำให้กลายเป็นผู้ยิ่งใหญ่ควบคุมแผ่นดินภาคเหนือและกลางขอประเทศได้ทั้งหมด และเตรียมตัวจะทำการรุกลงใต้เพื่อรวมประเทศให้เป็นหนึ่งเดียวแต่ สุมาอี้เป็นคนแรกๆที่คัดค้านการบุกลงใต้ แต่โจโฉไม่สนใจคำทัดทานของสุมาอี้ จนสุดท้ายก็พ่ายแพ้ในศึกเซ็กเพ็ก จนเหลือทหารเพียงไม่กี่ร้อย จากนั้นสุมาอี้ก็เริ่มได้รับการขยับฐานะเป็นที่ปรึกษาที่มีความสำคัญมาก ขึ้น โดยช่วยในเรื่องการบริหารกิจการภายในแต่ก็ยังไม่มีบทบาทอะไรมากมายนัก

ในปีค.ศ.217 เกิดศึกที่ฮั่นจงระหว่างโจโฉและเล่าปี่ ซึ่งเป็นเหมือนศึกการแย่งชิงฐานทัพด่านหน้าในอนาคตของวุยก๊กและจ๊กก๊ก เพราะตอนนั้นสามขั้วอำนาจ เล่าปี่ โจโฉ และซูนกวนได้ปักหลักสร้างฐานของตนจนมั่นคง ก่อรูปร่างเป็นสามอาณาจักรแล้ว เหลือเพียงว่าใครจะประกาศตัว ตั้งฐานันดรศักดิ์ให้ตัวเองก่อนกัน

ยกแรกของศึกฮั่นจง เริ่มจากการที่โจโฉนำกองทัพเข้าบุกตีฮั่นจง ซึ่งตอนนั้นมีเตียวลู่เป็นผู้ปกครอง ในขณะที่ทางเสฉวนนั้นเล่าปี่เพิ่งจะเข้ายึดมากจากเล่าเจี้ยง เรียกว่าสองฝ่ายแข่งกันยึดก็ไม่ผิด จากนั้นเมื่อโจโฉยึดฮั่นจงได้สำเร็จ ก็กำลังลังเลอยู่ว่าจะตามตีเอาเสฉวนต่อดีไหม สุมาอี้เป็นคนที่เสนอแนะให้โจโฉใช้จังหวะที่เล่าปี่ยังไม่ทันสร้างฐานอำนาจ ที่มั่นคงในเสฉวน บุกเข้าไปยึดมา เพราะถ้าพลาดโอกาสนี้ เล่าปี่สามารถปักหลักที่เสฉวนได้เมื่อไหร่ ฝ่ายตนก็ยากจะตีเสฉวนได้แต่โจโฉหลังจากลังเลอยู่นานก็ปฏิเสธแผนการนี้ เพราะในตอนนี้เขามีอายุปาเข้าไป 60 แล้ว ความกระหายและความทะยานอยากย่อมต้องลดลง ช่วงปลายชีวิตของโจโฉนั้นเขาเคยพูดกับโจผีเกี่ยวกับสุมาอี้ในทำนองว่า อย่าให้เจ้านี่มันได้กุมอำนาจทหารเด็ดขาด แสดงว่าโจโฉตีค่าสุมาอี้ไว้สูงมาก และมองออกถึงความทะเยอทะยานของชายคนนี้ ว่าถ้ามีอำนาจทหารล่ะก็ จะเหมือนการติดปีกให้แก่จิ้งจอก

ในปี ค.ศ.220 โจโฉสิ้นใจลงบุตรชายคนโตโจผีขึ้นสืบทอดอำนาจต่อ และสถาปนาตัวเป็นฮ่องเต้แห่งราชวงศ์วุยฮั่น ส่วนสุมาอี้นั้นมีความสนิทสนมกับโจผีในฐานะที่ปรึกษาคนสนิทมาตั้งแต่สมัย ก่อน จึงได้เป็นหนึ่งในคณะเสนาบดีที่คอยดูแลบ้านเมือง

เมื่อโจผีขึ้นเป็นฮ่องเต้ เขาพยายามจะแสดงแสนยานุภาพทางทหารออกมาเหมือนกัน ด้วยการจัดทัพไปตีง่อก๊ก แต่ก็แพ้อย่างไม่เป็นท่า จากนั้นเขาก็รู้สึกขยาดและเบื่อในสงคราม เมื่อดูแล้วว่าการสงครามไม่เหมาะกับตน จึงหันไปทุ่มเทให้เรื่องของวรรณกรรมมากกว่า เรื่องคุมกองทัพ ตอนแรกตำแหน่งนี้เป็นของโจหยิน ต่อด้วยโจหอง แต่ก็ไม่ได้เก่งเหมือนรุ่นก่อนๆ

แม้โจผีจะไม่ยกกองทัพให้สุมาอี้ดูแลเต็มที่ แต่อย่างน้อยสุมาอี้ก็ยังมีอำนาจในเรื่องทหารอยู่มากจนมาถึงตอนที่ โจยอยขึ้นครองราชย์ ได้มอบอำนาจทางทหารให้สุมาอี้ดูแลควบคู่ไปกับโจจิ๋นที่เป็นพระญาติ และเมื่อขงเบ้งคิดจะยกทัพบุกโจมตีวุยที่เมืองเตียงฮัน ด้วยความที่เกรงในฝีมือของสุมาอี้จึงได้ปล่อยข่าวไปว่าสุมาอี้คิดกบฏ ทำให้สุมาอี้ถูกปลดจากการคุมทหารไปขงเบ้งเห็นว่าแผนยุสำเร็จ จึงนำทัพบุกตีเตียงฮันจากทางกิสาน

เมื่อปีค.ศ.227 โจจิ๋นผู้เป็นแม่ทัพใหญ่ออกทำศึกต้าน แต่โจจิ๋นก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของขงเบ้ง และหากเตียงฮ้นแตก การอยู่รอดของวุยจะมีปัญหาแน่นอน โจยอยจึงจำต้องให้สุมาอี้กลับขึ้นมาเป็นแม่ทัพ ควบคุมกำลังทหารเพื่อไปรับศึก กับขงเบ้ง ซึ่งผลการศึกครั้งแรกนี้ในนิยายสามก๊กก็บอกผลไว้ชัดแล้วว่าขงเบ้งแพ้ยับเยิน

ภายหลังจากนั้นโจจิ๋นที่รู้สึกผิดหวังในผลการรบของตนก็ได้ล้มป่วยลง ทำให้สุมาอี้ขึ้นรับตำแหน่งแม่ทัพใหญ่แทนและกลายเป็นผู้ที่ได้รับความไว้วาง ใจและอำนาจในการควบคุมการทหารอย่างเต็มที่บารมีกับเหล่าทหารและผู้คนก็มีมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่บรรดาแม่ทัพและนายทหารที่เป็นคนของตระกูลโจค่อยๆล้มตายไปเรื่อยๆ
จนกระทั่งเตียวคับซึ่งเป็นแม่ทัพคนสุดท้ายที่รับใช้ตระกูลโจมายาวนานได้ตายลง เท่ากับว่าเหล่าแม่ทัพรุ่นใหม่ๆต่อจากนี้เป็นคนที่สุมาอี้ปั้นขึ้นมาทั้ง สิ้น

ศึกสุดท้ายระหว่างขงเบ้งและสุมาอี้ ขงเบ้งวางแผนหลอกล่อให้สุมาอี้เข้ามาในหุบเขาน้ำเต้า และกะจะสังหารสุมาอี้ด้วยการวางดินระเบิดเอาไว้ในหุบเขา เมื่อล่อสุมาอี้เข้าไปแล้วก็จุดระเบิดเพื่อจัดการสุมาอี้ในทีเดียวแผนการทำท่าจะสำเร็จ แต่ระหว่างที่ดินระเบิดกำลังถล่มกองทัพของสุมาอี้นั้น ได้มีฝนตกลงมาอย่างต่อเนื่อง ทำให้สุมาอี้รอดตายออกมาได้ จนขงเบ้งถึงกับท้อว่าวางแผนทุกอย่างดิบดี แต่ฟ้าไม่เป็นใจเรื่องนี้บ้างก็วิเคราะห์กันว่าอาจจะเป็นเรื่องแต่ง เพราะสมัยนั้นจีนยังคิดค้นดินระเบิดไม่ได้ แต่ถ้าหลอก้วนจงแต่งออกมาอย่างนั้น เขาอาจจะต้องการสื่อถึงว่าคนจะเป็นใหญ่แม้แต่ฟ้าก็ยังช่วยหนุนก็ได้ล่ะมั้ง

ในปีค.ศ.234 เมื่อขงเบ้งสิ้นใจลงอย่างสงบโดยที่ไม่อาจจะตีเตียงฮันได้ นั่นเท่ากับเป็นผลงานสุดยิ่งใหญ่ของสุมาอี้ ที่ปราบมังกรหลับได้สำเร็จ เวลานี้ทอดตาไปทั่วแผ่นดินผู้ แม่ทัพหรือกุนซือ หรือจอมวางแผนผู้เก่งกาจที่จะต่อกรกับเขาแทบจะไม่มีอีกแล้ว จะเหลือก็เพียงลกซุนแห่งง่อคนเดียว แต่นโยบายของง่อคือการตั้งรับเป็นหลัก ดังนั้นแทบจะหมดห่วง

ในปีค.ศ.237 เกิดกบฏที่เหลียวตงโดยกองซุนเอี๋ยน ลุกฮือขึ้นเพราะไม่พอใจการปกครองของโจยอย ระดมทหารได้หลายแสนคนหมายจะบุกตีลกเอี๋ยง พระเจ้าโจยอยจึงให้สุมาอี้นำกำลังทหารไปปราบ แต่ไม่อาจระดมไปได้มากนัก เพราะต้องเหลือไว้รับศึกจ๊กก๊กและง่อก๊ก สุมาอี้จึงเอาทหารไปเพียง 4 หมื่นคน

เขาใช้เวลานานถึง 2 ปีในการเดินทางไปเหลียวตงที่เส้นทางลำบากยากแค้น แต่ด้วยความอดทนและมุ่งมั่นที่จะชนะศึกของสุมาอี้ แม้เสบียงจะหมดลงและกำลังทหารของเขามีน้อยกว่าเป็นเท่าตัว แต่ก็สามารถเอาชนะกองซุนเอี๋ยนลงได้ ซึ่งศึกนี้เป็นการประกาศศักดาตอกย้ำถึงความหนักแน่นของสุมาอี้ได้อีกครั้ง

เมื่อสุมาอี้ชนะศึกที่เหลียวตง ระหว่างเดินทัพกลับได้ข่าวโจยอยประชวร จึงรีบเร่งเดินทางเข้าเมืองหลวงเพื่อเข้าเฝ้า ซึ่งก่อนตาย โจยอยได้ฝากฝังบุตรชายโจฮองที่อายุแค่ 9 ปีให้สุมาอี้ดูแล โดยงานบ้านเมืองนั้นให้สุมาอี้และโจซองที่เป็นบุตรชายของอดีตแม่ทัพใหญ่โจ จิ๋นและเป็นพระญาติใกล้ชิดคอยดูแลควบคู่กัน แล้วก็สิ้นลง

โจซองนั้นหวั่นเกรงสุมาอี้ว่าจะทำการใหญ่ จึงคิดจะลิดรอนอำนาจด้วยการเลื่อนยศเขาให้ไปเป็นราชครูอันเป็นตำแหน่งระดับ สูงแต่ไร้อำนาจทางทหาร เป็นการจัดการกับสุมาอี้อย่างแยบยล ซึ่งตัวสุมาอี้เองก็พอจะรู้ว่าใครคือคนที่อยู่เบื้องหลัง จึงจำยอมรับตำแหน่งราชครูและให้ลูกชายทั้งสองคนคือสุมาสูและสุมาเจียวลาออก ตามด้วย เพื่อสร้างภาพลวง และหันไปเน้นให้กับการพัฒนาบ้านเมืองเพื่อสร้างภาพและความนิยมกับผู้คน แต่ขณะเดียวกันก็ใช้เวลาแอบซ่องสุมกำลังคนไว้อย่างลับๆเพื่อเตรียมจะก่อการ ในวันหน้า

สุมาอี้เป็นคนที่ร้ายกาจมาก เขาอดทนรอคอยเวลาโดยไม่ยอมแก่ตายสักทีเป็นเวลานานถึง 8 ปี โดยไม่ยุ่งเรื่องการเมืองและการบริหารประเทศ ปล่อยให้โจซองและพรรคพวกทำการตามอำเภอใจ แต่ตนเองนั้นพร้อมจะแว้งกัดทันทีเมื่อโอกาสมาถึง

ในปีค.ศ.249 โอกาศก่อกบฏก็มาถึง เมื่อโจซองส่งคนของตนไปตรวจสภาพของสุมาอี้ จิ้งจอกเฒ่ารู้ว่าคนของโจซองมาเยี่ยมที่บ้านก็แกล้งทำเป็นป่วยโจซองคิดว่าสุมาอี้ป่วยหนัก จึงพาพรรคพวกตนออกไปล่าสัตว์นอกเมืองพร้อมๆกับอัญเชิญฮ่องเต้ไป ด้วย สุมาอี้เมื่อรู้ว่าพวกโจซองออกไปนอกเมือง จึงสั่งการให้คนของตนที่ซ่องสุมไว้ประมาณ 3 พันคนลงมือทันที โดย กุยห้วยแม่ทัพคนสนิทนำ กำลังพลเข้าควบคุมสถานที่สำคัญในเมืองหลวง ในเวลาไม่นานก็สามารถเข้าควบคุมจุดสำคัญในเมืองหลวงได้หมด โดยที่ตัวสุมาอี้เองนั้นนำกำลังไปดักพวกโจซองไว้ที่หน้าเมือง และให้สุมาสูและสุมาเจียวบุตรชายเข้าไปอัญเชิญประกาศกล่าวโทษโจซองจากไทเฮา ถึงในตำหนัก เพื่อความชอบธรรมในการลงมือครั้งนี้

โจซองที่รู้ข่าวรัฐประหารสายฟ้าแลบของสุมาอี้ ก็ตกใจสุดขีด คิดจะยกทัพกลับเข้ามาลุยกับสุมาอี้ในเมืองหลวง แต่สุมาอี้นั้นได้ส่งทูตเกลี้ยกล่อม โดยแจ้งว่าที่ทำไปเพียงต้องการยึดอำนาจการทหารคืนเท่านั้น หากว่าโจซองยอมมอบตัวก็จะไม่ทำอะไรและจะให้อยู่ต่อไปอย่างสุขสบาย โจซองเติบโตมาในฐานะเชื้อพระวงศ์ชั้นสูงที่ไม่เคยเจอความลำบาก ไม่เคยออกรบ เมื่อเจอไม้นี้เข้าไปจึงเกิดใจอ่อน เพราะคิดว่าขอเพียงรักษาชีวิตไว้ให้ได้อยู่อย่างสบายก็พอ และพวกตนก็เป็นถึงพระญาติ สุมาอี้คงไม่กล้าทำอะไร จึงยอมมอบตัว

แต่สุมาอี้กลับจะตัดรากถอนโคน เมื่อได้ตัวพรรคพวกของโจซองก็สั่งประหารโคตรญาติตระกูลโจของโจซองถึง 7 ชั่วโคตร และยังลามไปถึงพวกคนในตระกูลแฮหัวที่เกี่ยวดองเป็นญาติกันด้วยเรื่องครั้งนี้ทำให้แฮหัวป๋า แม่ทัพซึ่งเป็นบุตรชายคนโตของแฮหัวเอี๋ยนไม่พอใจและลุกฮือขึ้นแถบชายแดน แต่ก็ถูกกุยห้วยแม่ทัพของสุมาอี้ตีจนแตกพ่ายไปและจำต้องไปสวามิภักดิ์อยู่ กับเกียงอุยที่จ๊กก๊กแทน

"สุมาอี้ขึ้นเป็นผู้ยิ่งใหญ่แต่ผู้เดียวในเมืองหลวง"

เมื่อได้อำนาจทั้งหมดมาอยู่ในมือแต่ก็ไม่ยอมล้มล้างราชวงศ์วุย เพื่อตั้งตัวเป็นฮ่องเต้ซะเอง จะว่าไปเขาก็ลอกเลียนวิธีการนี้มาจากโจโฉนั่นคือการยอมอยู่ใต้คนเดียว แต่อยู่เหนือคนนับหมื่น เพียงแต่เขาโหดเหี้ยมมากกว่าตรงที่สั่งล้างตระกูลโจถึง 7 ชั่วโคตร ในขณะที่โจโฉยังเลี้ยงดูพระเจ้าเหี้ยนเต้และเหล่าพระญาติอย่างดี แม้จะปลดลงในสมัยที่โจผีขึ้นครองอำนาจ แต่ก็มิได้ประหารล้างโคตรขนาดนี้ นับว่าสุมาอี้ยังโหดและเด็ดขาดกว่าโจโฉอีกหนึ่งขั้นในการยึดอำนาจเบ็ดเสร็จ

ปีค.ศ.251 สุมาอี้ที่เล้มป่วยลง และถึงแก่กรรมไปด้วยวัย 72 ปี ปล่อยให้บุตรชายทั้งสองคนคือสุมาสูและสุมาเจียวสืบทอดการก่อตั้งราชวงศ์ของ ตระกูลสุมาต่อไป และก็ทำได้สำเร็จเมื่อสุมาเอี๋ยนหลายชายของสุมาอี้ได้ล้มล้างราชวงศ์วุยของ ตระกลโจ และขึ้นเป็นฮ่องเต้แห่งราชวงศ์จิ้นนามพระเจ้าจิ้นหวู่ตี้ ในปี ค.ศ.265

ในปีค.ศ. 280 ทายาทตระกูลสุมาได้ รวมแผ่นดินจีนที่แตกเป็นสามก๊กให้เป็นหนึ่งได้อีกครั้ง เป็นอันปิดฉากยุคสามก๊กอันยาวนานลง

ขอบคุณบทควาจาก Mblog.manager.co.th

.........................

Legend Pirate Pietersen Heyn โจรสลัดปิแอร์.ปีเตอร์เซ็น.ไฮน์

2013-12-02T18:34:00.003-08:00

Pirate World Pieter Pietersen Heyn

ฉายา นายพลโจรสลัดไฮน์ (Captain Heyn)
ตำแหน่งพลเรือเอก(Vice - Admiral)
- โจรสลัดถูกกฏหมาย อนุญาติให้ปล้น (Privateering)
สัญชาติ ดัตช์- เนเธอร์แลนด์ (Netherlands)
ภรรยา แอนเนเกอ เคลสดอคเตอร์ เดอ รอยส์(Anneke Claesdochter de Reus)
ทายาทสายตรง นางปิแอ ไฮน์(Ms. Piet Heyn)
เกิดเมื่อ 25 พฤศจิกายน 1577
-ที่เดลฟ์ชาเฟ่น,เนเธอร์แลนด์(Netherlands)
ช่วงปีเป็นโจรสลัด ค.ศ.1698-1701
มูลค่าสมบัติ ประมาณ 11,509,524 กิลเดอร์ดัชต์
ลูกเรือ เรือเนปทูนุซ (The Neptunus)
เสียชีวิต อายุ 51 - 23 พฤ18 มิถุนายน 1629
- โบสถ์เก่าแก่ของเมืองเดลฟท์ (The Oude Kerk - Delft)

ปีเตอร์ ปีเตอร์เซ็น ไฮน์ (Pieter Pietersen Heyn) (Hien)เค้าเป็นวีรบุรุษทหารเรือชาวดัชต์เพียงไม่กี่คนที่ได้รับการยกย่องอย่างกว้างขวางจากชาวบ้าน ให้เป็นวีรบุรุษผู้พิชิตของพวกเค้าและเป็นวีรบุรุษผู้ยิ่งใหญ่ผู้มีส่วนร่วมในสมัยสงคราม 80ปี ในการประกาศอิสรภาพจากการเป็นเมืองขึ้นของจักรวรรดิสเปน และไฮน์ยังเป็นโจรสลัดคนแรกและคนสุดท้ายชาวดัชต์ที่สามารถเข้ายึดเรือขนสมบัติสัญชาติสเปนมูลค่ามหาศาลจากอเมริกาได้

   ไฮน์เกิดที่เมืองเดลฟ์ชาเฟ่น (ปัจจุบันเมืองนี้เป็นส่วนหนึ่งของเมืองรอตเทอร์ดัม (Rotterdam) เขากลายมาเป็นกะลาสีเรือตั้งแต่ยังหนุ่ม บิดาของเขาก็เป็นกัปตันเรือมาก่อน ครั้งหนึ่งในช่วงวัย 20 ปีเขาเคยถูกเรือสัญชาติสเปนจับกุมได้ ทำให้ต้องไปเป็นทาสอยู่บนเรือสเปนลำนั้นถึง 4 ปี คาดว่าน่าจะเป็นในช่วงปี 1598 ถึง 1602 และเขาได้แลกเปลี่ยนตัวกับนักโทษชาวสเปน แต่แล้วในช่วงปี 1603 และ 1607 เขาก็ถูกจับกุมโดยชาวสเปนอีกครั้งใกล้ ๆ กับคิวบา (Cuba)
   ในปี 1607 เขาก็ได้เข้าร่วมกับบริษัทอินเดียตะวันออกของดัชต์ (Dutch East India Company) และออกเดินทางไปยังทวีปเอเชีย 5 ปีต่อมาเขาก็กลับมายังบ้านเกิดอีกครั้งในตำแหน่งกัปตันของเรือฮอลแลนเดีย (The Hollandia) เขาสมรสกับ แอนเนเกอ เคลสดอคเตอร์ เดอ รอยส์ (Anneke Claesdochter de Reus) และตั้งรกรากอยู่ที่รอตเทอร์ดัม
   ในปี 1618 ในระหว่างที่เขาบัญชาการเรือเนปทูนุซ (The Neptunus) ทั้งเขาและเรือของเขาก็ถูกบังคับให้ไปทำงานที่เวนิซ

     ในปี 1621 เขาก็ละทิ้งเรือของเขาไปและเดินทางยังเนเธอแลนด์ จนในปี 1622 เขาได้เป็นสมาชิกของสภาปกครองท้องถิ่นของเมืองรอตเทอร์ดัมแม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นพลเมืองของเมืองนี้ก็ตามแต่ว่าญาติฝ่ายภรรยาของเขาซึ่งเป็นหนึ่งในสามของคณะเจ้าผู้ปกครองเมืองช่วยให้เขาได้รับสิทธิพิเศษนี้
    ในปี 1623 เขาได้รับการเลื่อนขั้นเป็นพลเรือโทของบริษัทอินเดียตะวันตกของดัชต์ (Dutch West India Company) และออกเดินทางไปยังอินดีสตะวันตกในปีถัดไป ที่ประเทศบราซิลเขาสามารถเข้าจับกุมชาวโปรตุเกสที่ตั้งรกรากที่เมืองซัลวาดอร์ได้โดยเขาเป็นผู้นำในการเข้าโจมตีป้อมปราการที่ตั้งอยู่ที่เมืองนั้น
   ในเดือนสิงหาคมปีเดียวกันเขาและลูกเรือจำนวนหยิบมือหนึ่งก็ร่องเรือไปยังแถบชายฝั่งตะวันตกของอัฟริกาเพื่อที่จะเข้าโจมตีชาวโปรตุเกสที่ตั้งฐานป้องกันอยู่ที่เมืองลูอันด้า (Luanda) แต่ว่าก็ล้มเหลว เขาจึงเดินเรือข้ามไปยังฝั่งมหาสมุทรแอตแลนติกเพื่อที่จะเข้ายึดเรือสินค้าที่เมืองวิตอเรียแต่ก็พ่ายแพ้ให้กับกลุ่มต่อต้านที่เป็นชาวเมืองท้องถิ่นซึ่งได้กำลังสนับสนุนมาจากกองกำลังทหารชาวโปรตุเกส
          หลังจากนั้นไฮน์ก็เดินทางกลับบ้าน บริษัทอินเดียตะวันตกของดัชต์ประทับใจในความเป็นผู้นำของไฮน์เป็นอย่างมากจึงแต่งตั้งให้เขาเป็นผู้บัญชาการกองเรือรบหมู่หนึ่งในปี 1626
        ต่อมาในปี 1627 ในระหว่างที่อยู่ที่ซัลวาเดอร์เขาก็เข้าโจมตีและจับกุมเรือสินค้าสัญชาติโปรตุเกสที่มีมูลค่ามากได้อีกกว่า 30 ลำ ก่อนที่จะเดินทางกลับไปยังประเทศบ้านเกิดอีกครั้ง
   นักประวัติศาสตร์ในปัจจุบันต่างลงความเห็นว่าไฮน์เป็นโจรสลัดนอกกฎหมาย (Pirate) แต่ว่าอันที่จริงแล้วเขาน่าจะเป็นโจรสลัดของทางการ (Privateer) มากกว่า ยกตัวอย่างที่ในเวลานั้นขณะที่สาธารณรัฐดัชต์ถูกราชวงศ์ฮับส์บวร์กปราบปราม ไฮน์เป็นหนึ่งในแม่ทัพที่ผู้นำชัยในระหว่างที่เกิดสงคราม 80 ปี ในขณะที่โจรสลัดของทางการคนอื่น ๆ นั้นไม่ได้ดีไปกว่าโจรสลัดทั่วไปเลย ไฮน์เป็นคนที่เคร่งครัดต่อการรักษาระเบียบวินัยและเขาก็มีมุมมองที่เข้าใจพวกชนเผ่าชาวอินเดียนแดง ทาสและผู้คนต่างถิ่นเป็นอย่างดี โดยมากแล้วเขาจะไม่บัญชาการเรือเพียงแค่ลำเดียวแต่จะบัญชาการกองเรือรบทั้งหมด

ในปี 1628 นายพลไฮน์ก็ได้ออกเดินเรือไปกับทหารเรือชาวดัชต์ วิทเทอ เดอ วิทธ์ (Witte de With) เพื่อยึดเรือสัญชาติสเปนลำหนึ่งที่บรรทุกแร่เงินมาจากประเทศอาณานิคมอเมริกาโดยมีปลายทางคือประเทศฟิลิปปินส์ นายทหารคนอื่นที่ร่วมเดินทางไปกับเขาด้วยได้แก่ พลเรือเอก เฮนดริก ลองค์ (Hendrick Lonck) แต่ในภายหลังเขาก็ไปเช้าร่วมกับกองเรือรบของ พลเรือโทยุชท์ บังเคิร์ต นอกจากนี้ยังมีโจรสลัดชื่อดังอย่าง โมเสส โคเฮน เฮนริเกส (Moses Cohen Henriques) มาเข้าร่วมเป็นหนึ่งในกองเรือรบของไฮน์ด้วย แม้ว่าเรือขนสมบัติสเปนส่วนหนึ่งที่ออกมาจากเวเนซูเอล่าจะไหวตัวทันและเปลี่ยนเส้นทางหลบหนีไปได้อันเนื่องมาจากเด็กรับใช้ในเรือของชาวดัชต์ถูกจับได้เสียก่อน แต่ก็ยังมีเรือขนสมบัติอีกกว่าครึ่งที่ยังไม่ทราบเรื่องนี้ ซึ่งกองเรือส่วนนี้มีเส้นทางออกมาจากเม็กซิโกและยังคงเดินหน้าต่อไปโดยหารู้ไม่ว่ามีภัยอันตรายรออยู่ ในเส้นทางขนส่งสินค้ามีเรือสัญชาติสเปนจำนวน 16 ลำ เรือสเปนลำหนึ่งถูกจับกุมได้ในเวลากลางคืน ส่วนเรือสินค้าลำเล็ก ๆ อีก 9 ลำถูกบังคับให้ยอมจำนน อีก 4 ลำที่แม้จะหลุดจากการจับกุมไปได้ในตอนแรกแต่ก็ถูกจับได้ที่นอกชายฝั่งประเทศคิวบา และมีเพียง 2 ลำเท่านั้นที่หนีรอดจากการถูกจับกุม

   หลังจากที่แผนการของไฮน์สำเร็จลุล่วงไปได้ด้วยดี เงินรางวัลที่เขาได้รับมีมูลค่าสูงถึง 11,509,524 กิลเดอร์ดัชต์ (ค่าเงินของฮอลแลนด์ใช้มาตั้งแต่สมัยศตวรรษที่ 17 จนถึงปี 2002 หลังจากนั้นเปลี่ยนไปใช้เงินยูโรแทน) ในเรือประกอบด้วย เงิน ทองและของมีค่าราคาแพงมากมายเช่น ครามและแมลงคอชีนิล (เอาไว้ใช้ทำสี) พวกทหารชาวดัชต์ไม่ได้จับชาวสเปนเป็นตัวประกัน พวกเขาได้ให้เสบียงกับลูกเรือชาวสเปนไว้ส่วนหนึ่งเพื่อให้ลูกเรือชาวสเปนพอใช้ในระหว่างเดินทางไปยังเมืองฮาวาน่า (Havana) พวกลูกเรือที่ได้รับการปล่อยตัวรู้สึกประหลาดใจที่ได้ยินท่านนายพลพูดเป็นภาษาสเปนเพื่อบอกทางให้กับพวกเขา อย่างที่ทราบกันดีว่าไฮน์คุ้นเคยกับผู้คนพวกนี้เป็นอย่างดีเพราะเขาเคยถูกคุมขังโดยชาวสเปนในปี 1603 การเข้ายึดเรือขนสมบัติได้ถือเป็นชัยชนะอย่างใหญ่หลวงของกลุ่มนักเดินเรือชาวดัชต์ในขณะที่อยู่ที่แคริเบียนเลยทีเดียว
ผลจากการเข้ายึดเรือขนสมบัติสเปน เงินรางวัลที่ได้สามารถใช้เป็นเงินสนับสนุนกองกำลังทหารของดัชต์ได้ถึง 8 เดือนเลยทีเดียว (และมีผลทำให้สามารถเข้ายึดเมืองเซร์โทเคนบอสได้ (’s-Hertogenbosch)) เหล่าผู้ถือหุ้นต่างก็พอใจที่ได้รับเงินปันผลกันคนละ 50 เปอร์เซ็นต์ในปีนั้น
       ในปี 1629 ไฮน์เดินทางกลับถึงเนเธอแลนด์เขาได้รับการยกย่องเยี่ยงวีรบุรุษ เขานั่งมองประชาชนไชโยโห่ร้องให้เขาจากระเบียงศาลากลางของเมืองเลเดน เขากล่าวกับเจ้าเมืองของเมืองว่า
“บัดนี้ ผู้คนชื่นชมข้าเพราะข้าได้รับความร่ำรวยกลับมาโดยไม่ได้รับอันตรายแม้แต่น้อย แต่ก่อนหน้านี้ที่ข้าต้องเสี่ยงชีวิตในสมรภูมินั้นหาได้มีสักคนรู้ว่าข้ามีตัวตนอยู่ไม่”

        ไฮน์คือคนแรกและคนสุดท้ายที่สามารถเข้ายึดเรือขนสมบัติสัญชาติสเปนมูลค่ามหาศาลจากอเมริกาได้

            หลังจากที่ต้องพัวพันกับการถกเถียงกันเรื่องข้อตกลงและการจ่ายเงินรางวัลกับกลุ่ม The WIC (หรือบริษัทอินเดียตะวันตกของดัชต์) เขาก็ได้รับตำแหน่งเป็นพลเรือโทของประเทศฮอลแลนด์และเมืองฟรีเชียตะวันตกในวันที่ 26 มีนาคม 1629 และได้เป็นผู้บัญชาการสูงสุดขอสมาพันธ์กองทัพเรือดัชต์ โดยมีนาวาเอก มาร์เต็น ทรอมป์อยู่ภายใต้บัญชาการ เขาเสียชีวิตลงในปีเดียวกันนี้ ในระหว่างการต่อต้านพวกดุงเคียกเคอร์ (Dunkirkers) ซึ่งเป็นกองเรือพาณิชย์ของราชวงศ์ฮับส์บวร์กที่ปฏิบัติการอยู่ที่เมืองดุงเคียก (Dunkirk) ขณะเกิดเหตุนั้นกองเรือรบของเขาสามารถสกัดเส้นทางเดินเรือของพวกดุงเคียกเอาไว้ได้ เขาจึงพาเรือไปเทียบไว้ระหว่างกลางของเรือข้าศึกทั้งสองลำ
         หลังจากนั้นเพียงครึ่งชั่วโมงเรือของเขาก็ ถูกกระสุนปืนใหญ่ยิงเข้าที่กาบเรือด้านซ้าย เขาเสียชีวิตทันที ศพของเขาถูกฝังที่โบสถ์เก่าแก่ของเมืองเดลฟท์ (Delft)

...........................

Legend_MuGuiying_ขุนพลมู่กุ้ยอิงยอดหญิงตะกูลหยาง

2013-11-13T07:12:00.000-08:00

Myth The Mu Guiying crater on Venus

ฉายาขุนพลหญิงมู่กุ้ยอิง(Generals of the Yang)
ตำแหน่งสะใภ้แห่งตระกูลหยาง(Yang Family)
ปรากฏ ตำนานจีนโบราณสมัยราชวงศ์ซ่ง(Legendary ancient China)
สัญชาติ จีน(China)
บิดา มู่ ยู (Mu Yu-穆羽)
มารดา -----
สามีหยางจงเป่า(Yang Zongbao)
บุตรลูกชายหยางเหวินกว่าง(Yang Wenguang)
-ลูกสาวหยางจินหัว(Yang Jinhua-楊金花)
เกิดเมื่อประมาณค.ศ.1000

มู่กุ้ยอิง(Mu Guiying-穆桂英)ยอดหญิงแห่งตระกูลหยางเธอเป็นศิษย์ของผู้เฒ่าเฉินซี่ยี แห่งหัวซาน ได้เรียนวิชาคำนวณ รวมถึงวิทยายุทธ มีฝีมือพอตัว บวกกับความเป็นคนฉลาดและกล้าหาญ ถึงได้รับการยกย่องให้เป็นยอดหญิงแห่งตระกูลหยาง โดยเธอและ หยางจงเป่ากว่าจะรักกันก็ต้องรบกันก่อนโดยหยางจงเป่าแม้จะเก่งกาจแต่ก็พ่ายแพ้ให้กับมู่กุ้ยอิง แต่ก็ไม่ยอมให้จับเป็นเชลย โดยกล่าวว่า"จะฆ่าก็ฆ่าแต่อย่าหยามเกียรติกัน" ซึ่งเป็นประโยคที่ถูกใจมู่กุ้ยอิงยิ่งนักถึงขั้นขอหยางจงเป่าแต่งงานเลยทีเดียว

           ช่วงวัยสาวหลังจากร่ำเรียนวิชายุทธจนมีฝีมือพอตัว ต่อมาผู้เฒ่าเฉินซี่ยีทำนายว่าปีนี้มู่กุ้ยอิงจะได้พบกับเนื้อคู่จึงให้ กุ้ยอิง ลงจากเขามาเพื่อกลับไปหาพ่อเธอ มู่ ยู(Mu Yu-穆羽)ที่ชุมโจรภูเขา (Muke Fortress-穆柯寨) และอาศัยอยู่ที่นั่นจนกระทั่งวันหนึ่ง ขุนพลหยางจงเป่า บุตรชายของหยางลิ่วหยางคุณชาย 6 แห่งตระกูลหยาง ซึ่งจงเป่าเป็นหลานชายเพียงคนเดียวของตระกูลหยางเป็นคนมีคุณธรรม กล้าหาญ ซื่อสัตย์ ภักดี แต่ในบางทีก็ซื่อจนเกินไป จนเกือบทำให้ตัวเองไม่รอดหลายครั้ง ครั้งหนึ่งได้เดินทางมาที่ชุมโจรของ มู่กุ้ยอิง เพื่อที่จะชิงเอาไม้มังกร ไปช่วยพ่อของเค้า แต่ก็ถูกขัดขวางโดยกลุ่มโจรภูเขาของมู่กุ้ยอิง จนเกิดเป็นตำนานชิงไม้มังกรเกิดขึ้น

ตำนานเรื่องเล่าหยางจงเป่าชิงไม้มังกรช่วยพ่อ
        เรื่องราวเป็นการทำสงครามกันระหว่างเมืองซ่งกับเมืองเหลียว โดยเมืองซ่งมีทัพตระกูลหยางอยู่แนวหน้า ทัพเมืองเหลียวตีเท่าไหร่ก็ไม่แตก แม่ทัพใหญ่สามเหล่าทัพของเมืองซ่ง คือ หยางเหยียนเจ้า ลูกชายคนที่ 6 ของ หยางเย่ และสือไท้จิน แต่ว่าในขณะนั้นทัพเมืองเหลียวได้ หลิวฮ่าวหนัน มาช่วยการศึก ทำให้หยางเหยียนเจ้าหลงเข้าไปอยู่ในค่ายกล ไม่สามารถฝ่าออกมาได้ จึงส่งข่าวกลับไปยังตระกูลหยาง ซึ่งเป็นช่วงเดียวกับที่ตระกูลหยาง ฟ้องพันเหยินเหม่ยที่ทำให้พี่น้องตนต้องตายโดยไม่ส่งกำลังไปช่วย
          เมื่อข่าวการรบมาถึงหยางจงเป่า จึงได้อาสาไปช่วยพ่อที่ติดอยู่ในค่ายโดยระหว่างได้พบ หยางอู่หลางคุณชาย 5ตระกูลหยาง ที่หนีรอดจากศึกหาดทรายทองมาได้แต่ก็ตัดทางโลกมาบวชอยู่ที่เขาอู๊ไห่   หยางอู่หลางจึงแนะว่า หากจะทำลายค่ายกลเมืองเหลียว จะต้องใช้ไม้มังกร ซึ่งเป็นของศักดิ์สิทธิ์ของค่ายมู่เคอ หยางจงเป่าจึงเดินทางไปที่ค่ายมู่เคอในทันที เมื่อไปถึงเค้าและขุนพลคนสนิทถิงกุ้ยกับผายฟงได้วางแผนที่จะเผาค่ายแล้งให้หยางจงเป่าเข้าไปขโมยไม้มังกรอย่างเงียบๆ แต่แผนก็ไม่สำเร็จ มู่กุ้ยอิงดับไฟไว้ทัน จึงเกิดการต่อสู้กับหยางจงเป่าขึ้น
         สุดท้ายหยางจงเป่าพ่ายแพ้บาดเจ็บ ถึงกับคุกเข่าขอร้องให้มู่กุ้ยอิงให้ยืมไม้มังกรเพื่อไปช่วยพ่อ มู่กุ้ยอิงจึงได้รับปากไว้ และไปคุยกับพ่อ แต่พ่อก็ไม่ยอมให้ซ้ำยังจะจับหยางจงเป่าเรียกค่าไถ่จากตระกูลหยาง เมื่อหยางจงเป่ารู้ว่าจะโดนจับก็ไม่ยอมให้จับเพราะจะทำให้ตระกูลเสื่อมเสีย จึงเลือกที่จะตายเสียดีกว่่า เมื่อมู่กุ้ยอิงได้ยินดังนั้นก็ถูกใจยิ่งนัก จนท้ายที่สุดก็ยอมให้ หยางจงเป่า ยืมไม้มังกรไปช่วยพ่อแต่มีข้อแม้ว่าต้องแต่งงานกับตนเพื่อเป็นประกัน ซึ่งหยางจงเป่าก็ตกลงและให้สัญญาว่าอีก 3 วัน จะไปสู่ขอที่ค่ายมู่เคอ

         ต่อมามีราชโองการเรียกตัวกลับเมืองหลวงด่วน ทำให้หยางจงเป่าต้องรีบกลับ ไม่มีโอกาสไปหากุ้ยอิง กุ้ยอิงจึงได้เดินทางลงใต้เพื่อไปพบกับหยางจงเป่า จนที่สุดก็ได้แต่งงานกับหยางจงเป่า แต่ก็เกิดสงครามขึ้นอีก เมืองเหลียวเคลื่อนทัพโดยส่งเยลูจงหยวนไปเมืองซ่ง ซึ่ง เยลูจงหยวนเป็นลูกของน้องสาวพระเทวี กับหยางซื่อหลาง (หรือว่าหยางเหยียนหลาง คุณชาย4 บ้านตระกูลหยางที่ถูกจับมาและได้แต่งงานใหม่ที่เมืองเหลียวนี่เอง ต่อจากนั้น สงครามก็ได้ระเบิดขึ้นอีกครั้ง กองทัพตระกูลหยาง ได้บรรดาแม่ม่ายตระกูลหยางมาช่วยกันรบ ทำให้ฝ่ายข้าศึกถึงกับต้องถอยร่นไม่เป็นขบวน
           เวลาผ่านไป 14 ปี หยางจงเป่ากลายเป็นขุนนางใหญ่โต หยางลิ่วหลางเฝ้าชายแดน มู่กุ้ยอิงกลายเป็นเสาหลักตระกูล จนกระทั่งมีอยู่วันนึง...หยางจงเป่าโดนเรียกตัวไปสมทบกับพ่อเพื่อทำศึกกับซีเซี่ย จนต้องจบชีวิตลงจนสุดท้ายก็ขอลาออกจากราชสำนัก กลับไปใช้ชีวิตอยู่ที่บ้านนอกกันทั้งตระกูล

ตำนานขุนศึกตระกูลหยางฉบับประวัติศาสตร์
          ขุนศึกตระกูลหยาง (Yang Jia Jiang-楊家將) เป็นเรื่องเล่าที่เป็นเสมือนตำนานในประวัติศาสตร์จีน ในยุคของราชวงศ์ซ่งเหนือ ซึ่งในปัจจุบันได้ถูกดัดแปลงมาเป็นภาพยนตร์และซีรีส์ต่าง ๆ มากมาย
        เรื่องราวขุนศึกตระกูลหยางถูกเขียนขึ้น โดย ถัวถัว นักเขียนชาวมองโกล ในยุคราชวงศ์หยวน โดยอ้างอิงมาจากหนังสือบันทึกประวัติศาสตร์ราชวงศ์ซ่งที่ชื่อ History of Song เป็นเรื่องราวของครอบครัวแซ่หยาง (楊) ที่รับราชการทหารมาตลอดทั้งตระกูลถึง 3 ชั่วอายุคน มีความจงรักภักดีและพร้อมตายในสนามรบได้อย่างสมศักดิ์ศรี อีกทั้งเมื่อเหล่าผู้ชายตายหมดแล้ว ผู้หญิงซึ่งเป็นภรรยาม่ายหรือลูกหลานในตระกูลก็รับหน้าที่ต่อแทน

         เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นที่ ในรัชสมัย ซ่งไท่จงฮ่องเต้ อันเป็นฮ่องเต้รัชกาลที่ 2 ของราชวงศ์ซ่งเหนือ เสด็จยกทัพไปปราบปราม เล่ากึน แห่งราชวงศ์โฮ่วฮั่น หยางเย่ หรือ เอียเลงก๋ง (楊業) ซึ่งเป็นเจ้าเมืองซัวอ๋าวยกกองทัพมาช่วยเล่ากึน สงครามจึงสงบกันไปคราวหนึ่ง เมื่อฮ่องเต้ซ่งไท่จู่สวรรคต เจ้ากวงอี้ พระอนุชาได้ขึ้นครองราชย์แทน เถลิงพระนามว่า ซ่งไท่จงฮ่องเต้ ต่อมา ซ่งไท่จูเสด็จยกกองทัพหลวงไปตีเมืองปักหั้นอีก คราวนี้เกลี้ยกล่อม หยางเย่ กับบุตรชายทั้ง 7 คนมาเข้ากับตนไว้ได้ หลังจากนั้นได้ยกทัพไปปราบเมืองไซเหลียวต่อไป เมื่อซ่งไท่จูฮ่องเต้ถูกล้อมอยู่ในระหว่างศึก หยางเย่กับบุตรก็ช่วยกันแก้ไขเอาออกมาได้ แต่ต้องสู้กับข้าศึกจน หยางต้าหลาง, หยางเอ้อหลาง, หยางซันหลาง ซึ่งเป็นบุตรชายคนโต, คนที่ 2 และ 3 ต้องตายกลางสนามรบ
          ส่วน หยางอู่หลาง บุตรชายคนที่ 5 ได้หนีไปบวชจึงรอด ส่วน หยางซื่อหลาง บุตรชายคนที่ 4 ถูกชาวฮวนจับเอาไป เหลือแต่ตัวของหยางเย่ย, หยางซื่อหลาง และหยางลิ่วหลาง เท่านั้นที่รอดกลับมาได้ ฮ่องเต้ซ่งไท่จูจึงโปรดให้สร้างบ้านและมอบเครื่องแสดงเกียรติยศต่าง ๆ ให้ ภายหลังหยางเย่กับหยางซื่อหลางถูก พานเหรินเหม่ย ซึ่งเป็นขุนนางที่เป็นเสมือนคู่ปรับของตระกูลหยางกำจัด คงเหลือแต่หยางลิ่วหลาง บุตรชายคนที่ 6 เพียงคนเดียว ฮ่องเต้ซ่งไท่จู อยู่ในราชสมบัติได้ 22 ปีก็เสด็จสวรรคต
            ต่อมาในรัชกาล ซ่งไท่จงฮ่องเต้ โปรดให้หยางลิ่วหลางเป็นแม่ทัพไปปราบปรามเมืองไซเหลียวและเมืองไซฮวนได้มา เป็นเมืองขึ้น เมื่อหยางลิ่วหลางตาย เมืองไซฮวนกลับกำเริบขึ้นอีก ครั้งนี้เป็น หยางจงเป่า ซึ่งเป็นบุตรชายของหยางลิ่วหลางพร้อมกับพวกหญิงม่าย ผู้ซึ่งเคยเป็นภรรยาของพี่น้องตระกูลหยางที่สิ้นชีพไปแล้วทั้งหมด รวมทั้ง ภรรยาของหยางจงเป่า คือ มู่กุ้ยอิง นำทัพปราบปรามเอง
         ซึ่งภายหลังเมืองไซฮวนก็ได้สยบมอบต่อราชวงศ์ซ่ง บ้านเมืองถึงยุคสงบสุข ไร้ซึ่งเสี้ยนหนามแผ่นดิน บรรดาขุนนางผู้ใหญ่ในเมืองหลวงก็ล้วนแต่ซื่อสัตย์ มีความจงรักภักดี ฝ่ายพลเรือนมี โขวจุ้น เป็นขุนนางใหญ่ ฝ่ายกลาโหมมี หยางจงเป่า ได้บังคับบัญชาการงานทั้งปวงโดยสิทธิ์ขาดทั้งหมด

............................

LEGEND_King.Tut_ตุตันคาเมนฟาโรห์หน้ากากทองคำในตำนาน ”

2013-11-10T21:16:00.001-08:00

Myth Tutankhamun King Mask Gold

ฉายาตุตัน..ตาเมน หรือ.คิงตุต (King Tut)
- ทุตอังค์อาเทน องค์อวตารแห่งสุริยเทพอาเทน (Tutankhaten)
ตำแหน่ง ฟาโรห์อียิปต์พระองค์ที่ 12แห่งราชวงศ์ที่.18 (Pharaohs of Egypt)
ครองราชเพียง 9 ปี
- ระหว่าง 1333-1324 ปีก่อนคริสตกาล
สัญชาติ อียิปต์(Egypt)
พระบิดาฟาโรห์อัคเคนาเทน(Akhenaten-Amenhotep IV)
พระมารดา พระสนมคียา
พระมเหสี พระนางอันเคเซนามุน พระธิดาพระองค์ที่ 3 ในพระนางเนเฟอร์ติติ(Ankhesenamun)
โอรส/ธิดา บุตรสาว 2 คนเสียชีวิตหมด
เกิดเมื่อ 1341 ปีก่อนคริสตกาล
- เมืองอัคนาเตน ประเทศ อียิปต์(Egypt)
สวรรคต อายุ 18 ปี - 1323 ปีก่อนคริสตกาล

ฟาโรห์ ตุตันคาเมน (Tutankhamun) เป็นฟาโรห์ในราชวงค์ที่ 18 ของอียิปต์โบราณ ครองราชย์ระหว่าง 1325-1334 ปีก่อนคริสตกาล เมื่อมีพระชนม์เพียง 9-10 ชันษา การบริหารบ้านเมืองทั้งหมดจึงตกอยู่กับวิซิเออร์ อัยย์ (Vizier Ay) ฟาโรห์ ตุตันคาเมนได้ครองราชย์ในรัชสมัยของพระองค์ช่วงสั้นๆ ราว 9 ปี ก็สิ้นพระชนม์เสียก่อน เป็นเพราะฟาโรห์ ตุตันคาเมน สิ้นพระชนม์อย่างกะทันหัน วิซิเออร์ อัยย์จึงได้สร้างสุสานถวายแบบง่าย ๆราวสองร้อยปีต่อมา มีการสร้างสุสานของรามเสสที่ 6 ทับสุสานของ ฟาโรห์ ตุตันคาเมน ทั้ง ๆ ที่คนงานก็รู้แต่นึกว่าเป็นบุคคลธรรมดาจึงไม่ได้เสนอเบื้องบน จึงทำให้มัมมี่ของฟาโรห์ ตุตันคาเมน ปลอดภัย นับเป็นสุสานที่สมบูรณ์ที่สุด

ฟาโรห์ตุตันคาเมน (Tutankhamen) ทรงเป็นพระโอรสของฟาโรห์อัคเคนาตันกับพระสนมคียา พระองค์ทรงขึ้นครองราชย์ในปีที่4 นับแต่การสวรรคตของอัคเคนาตัน โดยทรงมีพระชนมายุเพียงสิบชันษาเท่านั้น เมื่อเจริญวัยขึ้นจึงทรงอภิเษกกับเจ้าหญิงอนัคซูนามุน ธิดาของฟาโรห์อัคเคนาตันกับราชินีเนเฟอร์ตีติ ตามประเพณีในสมัยนั้น ในสมัยของฟาโรห์ตุตันคาเมนนั้น อำนาจในราชสำนักตกอยู่ในมือของอัยย์ ผู้เป็นอัครมหาเสนาบดีและหัวหน้านักบวชแห่งจอมเทพอามอน กับนายพลโฮเรมเฮปผู้บัญชาการทหาร เนื่องจากในยุคอาณาจักรนี้ อียิปต์มีกองทหารประจำการเป็นทหารอาชีพ ซึ่งผิดกับในสมัยก่อนที่จะเป็นแรงงานที่เกณฑ์มาเฉพาะในยามศึก การมีกองทัพประจำการณ์ทำให้นายทหารกลายเป็นกลุ่มอำนาจกลุ่มที่3 นอกเหนือจากฟาโรห์และหัวหน้านักบวช

ฟาโรห์ตุตันคาเมน ครองราชย์เพียงสิบปีเท่านั้น พระองค์สวรรคตอย่างลึกลับ จากมัมมี่ของพระองค์ได้มีการพบรอยร้าวที่กระโหลก ซึ่งแสดงว่าพระองค์น่าจะสวรรคตจากการตกจากรถศึก นักประวัติศาสตร์เชื่อว่าพระองค์น่าจะถูกลอบปลงพระชนม์โดยคนใกล้ตัว ซึ่งอาจจะเป็นเสนาบดีอัยย์หรือไม่ก็นายพลโอเรมเฮป
หลังการสวรรคตของพระองค์ ราชินีอนัคซูนามุนทรงส่งสาส์นไปยังกษัตริย์ฮิตไตท์ให้ทรงพระโอรส มาอภิเษกกับพระนางและเป็นฟาโรห์แห่งอียิปต์โดยพระนางแจ้งไปในสาสน์ว่า “พระนางทรงหวาดกลัวที่จะต้องอภิเษกกับข้ารับใช้ของพระนาง” กษัตริย์ฮิตไตท์ก็ทรงส่งพระโอรสเดินทางมาอียิปต์ แต่ทว่าทันทีที่ขบวนเสด็จมาถึงเขตแดนอียิปต์ ก็ถูกซุ่มโจมตีและสังหารจนหมดทุกคน ทำให้ทางฮิตไตท์โกรธมาก ความสัมพันธ์ระหว่างสองอาณาจักรจึงตึงเครียดยิ่งขึ้น
หลังจากนั้นอัยย์ซึ่งชรามากแล้วก็อภิเษกกับเจ้าหญิงอนัคซูนามุนและ ขึ้นครองราชย์เป็นฟาโรห์แต่ครองราชย์ได้เพียงสามปีก็ประชวรสวรรคต และในที่สุดนายพลโฮเรมเฮปก็กลายเป็นฟาโรห์พระองค์ใหม่

ตำนานการค้นพบหน้ากากทองแห่งตุตันคาเมน

            ในปี 1922 ฮาเวิร์ด คาร์เตอร์ พร้อมคณะได้เป็นผู้สำรวจขุดค้นพบสุสานลับแห่งฟา โรห์ตุตันคาเมน และสิ่งที่ทำให้ทั่งโลกต้องตลึงนั่นคือ มหาสมบัติอันมหาศาลภายในสุสานที่บรรจุไว้จนอัดแ น่นห้องภายในสุสาน
   สิ่งที่ล้ำค่ายิ่งกว่าสมบัติใดๆ นั่นคือ มัมมี่พระศพฟาโรห์ตุตันคาเมน ซึ่งบรรจุไว้ภายในตู้ทองคำถึง 4 ชั้น ก่อนจะเจอ โลงพระศพหิน ซึ่งบรรจุอยู่ในตู้ทองคำชั้นในสุด และภายในโลงพระศพหิน ยังบรรจุโลงพระศพคล้ายรูปร่างคนอยู่อีก 3 ชั้น ซึ่งปิดทองไว้อย่างวิจิตร เมื่อเปิดโลงพระศพทองคำชั้นที่ 3 ออกก็พบมัมมี่พระศพฟาโรห์ตุตันคาเมน โดยพบว่ามีหน้ากากทอง จำลองแบบพระพักตร์ฟาโรห์ตุตันคาเมนครอบไว้อีกที
   ก่อนที่จะถอดหน้ากากทองคำออกและเผยพระพักตร์ของ ยุวกษัตริย์ที่ไม่มีผู้ใดเคยพบเห็นมากว่าสามพัน ปี ในสภาพมัมมี่ที่เกือบสมบูรณ์แบบ พระศพพันผ้าตามกระบวนการทำมัมมี่หนา 4 ชั้น แต่ละชั้นยังฝังเครื่องรางไอยคุปต์เพื่อป้องกัน วิญญาณชั่วร้ายที่อาจมาทำลาย รวมทั้งเครื่องประดับอีกจำนวนมาก รวมกว่า 143 รายการ การเผยร่างกายมัมมีที่แท้จริงของตุตัน ตาเมน หรือ คิงตุต (King Tut) นั้น

นับเป็นครั้งแรกหลังค้นพบพระศพมัม มีในปี พ.ศ.2465 โดยโฮเวิร์ด คาร์เตอร์ นักสำรวจชาวอังกฤษ ซึ่งนับจาก นั้นกว่า 80 ปี มีเพียง 50 คนเท่านั้นที่มีโอกาสเห็นพระพักตร์จริงๆ ของฟาโรห์ หนุ่มที่สิ้นพระชมน์มานานกว่า 3,000 ปี
แต่ด้วยความต้องการแค่ขุมทรัพย์ คาร์เตอร์และทีมสำรวจจึงตัด แขนขาและหัวของมัมมีออกเป็น 18 ส่วน โดยใช้มีดและขดลวดที่อังความร้อนลอกหน้ากาก ทองออกจากใบหน้าของฟาโรห์ หน้ากาก ทองคำของตุตันคาเมน แสดงให้เห็นถึงยุคแห่งทองในสมัยที่พระองค์ยังมีพระชนม์ชีพ แต่หน้ากากทองชิ้นนี้ยั่วยวนใจยิ่งนัก ทำให้ทีมสำรวจแรกลงทุนเลาะออกจากพระ พักตร์ของพระองค์
ร่างกายของฟาโรห์ได้รับการประกอบขึ้นใหม่ และส่งกลับไปยังโลงศพหินอันเดิมในอีก 1 ปีถัดมา (พ.ศ.2466) และเพิ่งจะได้รับการ เคลื่อนย้ายอีก 3 ครั้งในช่วงไม่กี่ปีมานี้ เพื่อเอ็กซเรย์ตรวจสอบในประเด็นต่างๆ ทั้งนี้ ประเด็นสำคัญที่เหล่านักโบราณคดีต้องการรู้เป็น อย่างยิ่งคือ “สาเหตุการสิ้นพระชนม์” ของฟาโรห์เจ้าของร่าง ที่จากโลกไปทั้งที่ ยังมีพระชนมายุเพียงแค่ 19 ชันษา รวมถึงคำร่ำลือ “คำสาปฟาโรห์” ที่ตามหลอกหลอน ผู้บุกรุกรวบกวนพระศพ

ตำนานคำสาปของฟาโรห์ตุตันคาเมน

ด้วยระยะเวลาอันสั้นในการครองราชย์ทำให้กษัตริย์พระองค์น้อยทรงไม่มีภารกิจใดมากนัก ที่สำคัญหลังสิ้นพระชนม์ทรงถูกกษัตริย์องค์ต่อมาลบทุกสิ่งทุกอย่างรวมทั้งพระนามของตุตันคาเมนออกจากรายนามพระมหากษัตริย์และราชวงศ์ ทำให้ไม่มีนักประวัติศาสตร์คนใดรู้จักพระนามของพระองค์เลย
ในวันที่ 4 พ.ย. 1922“โฮเวิร์ด คาร์เตอร์” (Howard Carter) นักโบราณวิทยาชาวอังกฤษและ “ลอร์ด คาร์นาร์วอน” (Lord Carnarvon) ผู้สนับสนุนทางการเงิน เป็นคณะแรกที่ได้เข้าสู่สุสานของตุตันคาเมนในหุบผากษัตริย์ เมืองลักซอร์ โดยคาร์เตอร์ใช้เวลาถึง 10 ปี ในการขุดค้นสุสานและค้นพบห้องเก็บพระศพ โลงพระศพที่ทำด้วยทองคำบริสุทธิ์

แม้ตุตันคาเมนจะไม่ใช่กษัตริย์องค์สำคัญ แต่สุสานของพระองค์มีเครื่องประกอบพิธีศพที่หาค่าไม่ได้เนื่องจากพระศพและสุสานที่สร้างขึ้นไม่ได้สลักชื่อว่าเป็นของกษัตริย์ จึงรอดพ้นเงื้อมมือโจรที่คอยปล้นและทำลายสุสานไปได้ และทำให้ทุกอย่างยังคงสภาพที่สมบูรณ์ที่สุด ทำให้การค้นพบในครั้งนี้นับเป็นการค้นพบทางโบราณคดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดครั้งหนึ่งในโลก
แต่สิ่งที่ร่ำลือกันมากกว่าสิ่งใดสำหรับสุสานฟาโรห์หนุ่มองค์นี้คือ คำสาป ที่นักบวชไอยคุปต์บรรจงสลักไว้ในสุสานของตุตันคาเมน “มรณะจักโบยบินมาสังหารสู่ผู้บังอาจรังควานสันติสุขแห่งพระองค์ฟาโรห์”

ข้ออความที่ขลังและเปี่ยมด้วยอาถรรพณ์นี้ ทำให้มีการตายอย่างน่าพิศวงซึ่งเชื่อกันว่าเกิดขึ้นเพราะฤทธิ์คำสาป ลอร์ด คาเนวอนเจ้าของทุนในการขุดค้นสุสาน ก็เสียชีวิตขณะพักอยู่ที่โรงแรมในกรุงไคโร ประเทศอียิปต์ หลังจากถูก “ยุงกัด อย่างไรก็ตาม มีหลักฐานว่าลอร์ดคาร์นาวอน มีสุขภาพย่ำแย่มานานแล้ว และคาดว่าเสียชีวิตด้วยไข้ป่าที่มาพร้อมกับยุงใน ลุ่มแม่น้ำไนล์ จึงไม่ใช่เรื่องลึกลับใดๆ ในเวลาเดียวกันที่บ้านของลอร์ด คาเนวอนที่ประเทศอังกฤษมีสุนัขอยู่หนึ่งตัวซึ่งลอร์ด คาเนวอนได้เลี้ยงไว้ สุนัขตัวนี้ได้ส่งเสียงเห่าหอนในตอนดึกเหมือนกับว่าได้รู้ว่าลอร์ด คาเนวอนเสียชีวิตลงแล้ว
หนึ่งปีผ่านไป คนงานในคณะสำรวจของคาร์เตอร์เสียชีวิตลง หลังจากนั้น 6 ปีได้มีการเปิดหลุมศพอีกครั้งแต่ในครั้งนี้ได้มีคนตายอีกถึง 12 คน นับจากนั้นแม้เวลาจะผ่านไปนานเท่าไรหากแต่เมื่อครั้งใดที่ฟาโรห์ตุตันคาเมน ถูกรบกวนก็ย่อมจะมีผู้ที่สังเวยต่อคำสาปอันลี้ลับนี้เสมอมา

ขอบคุณบทความจาก Sattawatkku

............................

LEGEND_Leonardo_อัจฉริยะเลโอนาร์โดดาวินชี

2013-11-10T18:02:00.002-08:00

Myth Leonardo da Vinci
ฉายานิยามของคำว่า อัจฉริยะ(GENIUS)
เกียรติยศ ศิลปินเอกแห่งราชสำนักฝรั่งเศส
อาชีพสถาปนิก,นักดนตรี ,นักกายวิภาค,นักประดิษฐ์ ,วิศวกร,ประติมากร,นักเรขาคณิต,นักวาดภาพ
สัญชาติ อิตาลี(Italian)
บิดา เซร์ ปิเอโร ดี อันโทนีโอ (Ser Piero di Antonio)
มารดาคาเทรีนา (Caterina)
พี่น้อง ทั้งฝ่ายพ่อและแม่รวม 17 คน
เพื่อนร่วมชีวิตอิล..ซาไลโน (Il Salaino - เจ้าวายร้ายน้อย)
- ฟรานเชสโก เมลซี (Francesco Melzi) วัย 15 ปี
เกิดเมื่อ 15 เมษายน ค.ศ. 1452
-ที่เมืองวินชี..แคว้นทัสคานี-ประเทศอิตาลี(Vinci-Tuscany
เสียชีวิต อายุ 67 ปี - 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1519
- ที่เมืองอัมบัวส์ ประเทศฝรั่งเศส (Amboise - France)

             เลโอนาร์โด(Leonardo da Vinci)จิตรกรเอกของโลก เป็นผู้มีความสามารถทางด้านวิทยาศาสตร์หลายแขนง ได้แก่ ดาราศาสตร์คณิตศาสตร์ และชีววิทยา และการออกแบบประดิษฐกรรมใหม่หลายอย่าง ผลงานทางด้านวิทยาศาสตร์ของเขาส่วนใหญ่ มักเป็นสิ่งประดิษฐ์ที่แปลกใหม่ และเป็นพื้นฐานของสิ่งประดิษฐ์ในปัจจุบันนี้ด้วย เช่น เฮลิคอปเตอร์ เรือดำน้ำ เป็นต้น ผลงานที่สำคัญ ที่สุดของเขาน่าจะเป็นการบุกเบิกเรื่องการบินเป็นคนแรก ถึงแม้ว่าเขาจะไม่สามารถขึ้นบินได้สำเร็จก็ตาม แต่ก็มีส่วนพัฒนางานด้านนี้ ซึ่งนักวิทยาศาสตร์ในยุคเดียวกันกับเขาไม่มีผู้ใดเลยที่ให้ความสนใจ

เลโอนาร์โด ดาวินชี เกิดวันเสาร์ที่ 15 เมษายน ค.ศ. 1452 เวลา 3 นาฬิกา ตอนเช้ามืด ที่เมืองวินชี ไม่ไกลจากกรุงฟลอเรนซ์ ในแคว้นทัสคานี อิตาลีตอนเหนือ เป็นลูกนอกสมรสของผู้ตรวจสอบเอกสารทางกฎหมายนาม เซร์ ปิเอโร ดี อันโทนีโอ (ser Piero di Antonio) กับหญิงชาวนา มีชื่อเต็มว่า เลโอนาร์โด ดี เซร์ ปิเอโร ดาวินชี แปลว่า คุณสิงห์ ลูกนายปิเอโร จากเมืองวินชี เพียงไม่กี่เดือนหลังเลโอนาร์โดเกิด เซร์ ปิเอโร ก็แต่งงานใหม่ ส่วนแม่ของเค้าคาเทรีนาเองก็แต่งงานใหม่เช่นกันกับชายชาวนาละแวกบ้านแถว นั้น
จนเลโอนาร์โดมีอายุได้ 5 ขวบ เค้าเริ่มมีความสนใจเรื่องวาดภาพและแสดงพรสวรรค์ในการวาดภาพ และฉายแววให้เห็น เขามักวาดภาพเหมือนสัตว์ต่าง ๆ ที่ เขาได้เก็บสะสมไว้ เช่น จิ้งจก ตุ๊กแก งู หนอน ค้างคาว มอด และตั๊กแตน ไม่นานนักพ่อ ของเค้าก็เอาตัวไปอยู่ด้วย เพราะแม่เลี้ยงในตอนนั้นยังไม่มีลูกของตัวเองได้เลี้ยงเป็นลูก อย่างไรก็ตาม ที่สุดแล้วทั้งพ่อและแม่เลโอนาร์โดก็มีลูกกับชายอื่นในเวลาต่อมาอีกมากมาย จนรวมแล้ว เลโอนาร์โดมีพี่น้องต่างบิดามารดาถึง 17 คน

The Baptism of Christ

ในปี ค.ศ. 1466 อายุได้ 14 ปี (เขียนภาพที่มีชื่อว่า พระเยซูรับศีลจุ่ม-The Baptism of Christ ปัจจุบันอยู่ที่หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์, ประเทศอิตาลี ) ครอบครัวของเขาต้องย้ายไปอยู่ที่เมืองฟลอเรนซ์ (Florence) บิดา ของเขาได้ส่งเขาไปทำงานในห้องปฏิบัติงานศิลปะของศิลปินผู้มีชื่อเสียงแอนเดรีย เวอร์รอกคิโอ(Andrea Verrocchio) ศิลปินมีชื่อคนหนึ่งของเมืองฟลอเรนซ์ ซึ่งทำให้เลโอนาร์โดมีความ ชำนาญในเรื่องการวาดรูป อีกทั้งยังได้เรียนรู้เรื่องการหล่อสำริด การหลอมโลหะ การทำเครื่องหนัง เครื่องยนต์กลไก การทำงานไม้ การหล่อปูนพลาสเตอร์ และยังได้เรียนรู้พื้นฐานของงานศิลปะอีกหลายขแนง เลโอนาร์โดได้ฝึกฝนศิลปะอยู่ที่นี่เป็นเวลา 6 ปี
ในปี ค.ศ. 1472 อายุได้ 20 ปี (เขียนภาพที่มีชื่อว่า การประกาศของเทพ-Annunciation ปัจจุบันอยู่ที่ หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์,ประเทศอิตาลี) เลโอนาร์โดได้เข้าเป็นสมาชิกของสมาคมแห่งเซนต์ลุก ซึ่งเป็นที่รวมของบรรดาศิลปินและแพทย์ และถึงแม้พ่อของเขาจะสร้างห้องทำงานให้ แต่เลโอนาร์โดก็ยังคงทำงานอยู่กับเวอร์รอกคิโอ ผลงานชิ้นแรกที่ปรากฏวันที่ของเลโอนาร์โดคือภาพของหุบเขาอาร์โนที่วาดด้วยปากกา มันถูกวาดขึ้นเมื่อวันที่ 5 สิงหาคม 1473 ช่วงเวลานี้เลโอนาร์โดยังให้ความสนใจในเรื่องคณิตศาสตร์และภูมิศาสตร์อีกด้วย

การประกาศของเทพ - Annunciation

ในปี 1476 อายุได้ 24 ปี เลโอนาร์โด ดาวินชี ถูกฟ้องถึงสองครั้งในข้อหามีเพศสัมพันธ์กับนายแบบอายุ 17 ปี ชื่อ จาโกโป ซาลตาเรลลี (Jacopo Saltarelli) เลโอนาร์โดถูกสั่งจำคุกสองเดือนก่อนได้รับการปล่อยตัวออกมาเพราะขาดหลักฐาน เลโอนาร์โดไม่เคยแต่งงาน ไม่มีวี่แววว่าจะมีคนรัก หลังผ่านเหตุการณ์ดังกล่าว... อีกหลายปีต่อมา เขาได้รับอุปถัมภ์เด็กชายหน้าตาดีคนหนึ่ง เด็กคนนี้เป็นที่รู้จักในชื่อ อิล ซาไลโน ( Il Salaino - เจ้าวายร้ายน้อย) และต่อมาได้พบ ฟรานเชสโก เมลซี (Francesco Melzi) ในวัย 15 ปี ซึ่งเลโอนาร์โดและสองหนุ่มก็ได้ร่วมกันเดินทางไปทั่วอิตาลี (...เปรี้ยวไหมล่ะ?)
หลังจากนั้นเชื่อว่าเลโอนาร์โดเริ่มลุ่มหลงในกายวิภาคของสิ่งมีชีวิตและมองมานี่คือศิลปที่แท้จริง และเริ่มวาดโครงสร้างต่าง ๆ ของมนุษย์ สัตว์ และพืช ได้อย่างเหมือนจริง รวมทั้งโครงสร้างของมนุษย์จากศพมากกว่า 30 ศพ เขาได้ผ่า ศพเหล่านี้เพื่อศึกษาระบบการทำงานของร่างกาย กล้ามเนื้อ รวมถึงการไหลเวียนของโลหิตด้วย
จากการศึกษาอย่างละเอียด เขา สามารถอธิบายถึงวิธีการทำงานของกล้ามเนื้อ ทำให้เขาเข้าใจถึงโครงสร้างต่าง ๆ ของมนุษย์ได้อย่างละเอียด อีกทั้งยังได้วาดภาพ ส่วนต่าง ๆ ของร่างกายไว้อย่างละเอียด งานของเลโอนาร์โดชิ้นนี้ถือได้ว่าเป็นรากฐานของวิชากายวิภาคศาสตร์ และสรีรวิทยาเลย ก็ว่าได้ ในส่วนของเรื่องพืช เขาได้ทำการทดลองปลูกพืชน้ำและพบว่าวงแหวนที่เป็นชั้น ๆ ในลำต้นพืช

Benois Madonna

Madonna of the Carnation

ในปี 1478 (เขียนภาพที่มีชื่อว่า พระแม่มารีเบนัวส์ -Benois Madonnaปัจจุบันอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์เฮอร์มิทาจ, เซนต์ปีเตอร์สเบิร์ก, ประเทศรัสเซีย) เลโอนาร์โดยุติการทำงานกับเวอร์รอกคิโอ
ในปี 1479-1480 (เขียนภาพที่มีชื่อว่า พระแม่มารีกับดอกคาร์เนชั่น-Madonna of the Carnation ปัจจุบันอยู่ที่ประเทศเยอรมันนี) เลโอนาร์โดอาศัยอยู่กับตระกูลเมดิชี โดยทำงานอยู่ในสวนของจัตุรัสซานมาร์โคในเมืองเวนิซ(เขียนภาพที่มีชื่อว่านักบุญเจอโรมในป่า -St. Jerome in the Wilderness ปัจจุบันอยู่ที่ วังวาติกัน)

Adoration of the Magi

St. Jerome in Wilderness

      ในปี 1481 (เขียนภาพที่มีชื่อว่า การชื่นชมของแมไจ-Adoration of the Magi ปัจจุบันอยู่ที่ หอศิลป์อุฟฟิซิ, ฟลอเรนซ์, ประเทศอิตาลี)
       ในปี 1482 เลโอนาร์โด อาศัยและทำงานประจำอยู่ที่เมืองมิลาน ในฐานะนักดนตรีเปี่ยมพรสวรรค์ ได้ประดิษฐ์พิณที่มีรูปร่างเหมือนหัวของม้า โลเรนโซ เดอ’ เมดิชี (Lorenzo de’ Medici) จึงส่งเขาพร้อมกับพิณดังกล่าวไปยังเมืองมิลาน เพื่อสานสัมพันธไมตรีกับ ลูโดวิโค อิล โมโร (Ludovico il Moro) ดยุกแห่งมิลาน  (Duke of Milan)
   ในปี 1483 (เขียนภาพที่มีชื่อว่า พระแม่มารีแห่งภูผา - Madonna of the Rocks ปัจจุบันอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส)

Madonna of the Rocks

Virgin of the Rocks

พระกระยาหารมื้อสุดท้าย - The Last Supper

ในช่วงปี 1495 (เขียนภาพที่มีชื่อว่า พระแม่มารีแห่งภูผา - Virgin of the Rocksปัจจุบันอยู่ที่หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน)
และเริ่มเขียนภาพที่โด่งดังที่สุด (เขียนภาพที่มีชื่อว่าพระกระยาหารมื้อสุดท้าย-The Last Supper ปัจจุบันอยู่ที่ วัดซานตา มาเรีย เดลเล กราซี (มิลาน), อิตาลี)
ในช่วงปี 1498 เลโอนาร์โดได้เสนอความคิดเกี่ยวกับการวางผังเมือง การขุดคลองให้เชื่อมต่อกันเพื่อการสุขาภิบาล และการสร้างถนน 2 ชั้นแบบที่ปรากฏในยุคปัจจุบัน

The Virgin and Child

         ในปี 1499 (เขียนภาพที่มีชื่อว่า   พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญแอนน์และนักบุญจอห์นแบ็พทิสต์ -The Virgin and Child with St. Anne and St. John the Baptist ปัจจุบันอยู่ที่ หอศิลป์แห่งชาติ, ลอนดอน) เมื่อสงครามอิตาลีครั้งที่ 2 (1499-1504) ปะทุขึ้น เลโอนาร์โดจึงกลับไปที่เมืองเวนิซ เขาทำหน้าที่เป็นสถาปนิกและวิศวกรทางด้านการทหาร โดยคิดค้นวิธีป้องกันเมืองจากการโจมตีทางเรือ ก่อนจะย้ายไปทำงานให้กับ เซซาเร บอร์เจีย (Cesare Borgia) บุตรของสมเด็จพระสันตะปาปาอเล็กซานเดอร์ที่ 6 (Pope Alexander VI) ที่เมืองเซเซนา
        ด้วยความช่วยเหลือจากจดหมายแนะนำของลอเรนโซ เดอ เมดิซี โดยกล่าวถึงความ สามารถของลีโอนาโดในการสร้างอาวุธ ดยุคแห่งมิลานได้อ่านจดหมายฉบับนี้จึงเชิญเลโอนาร์โดมายังเมืองมิลาน โดยจัดการต้อนรับเป็นอย่างดี แต่มิใช่ในฐานะของจิตรกรหรือนักวิทยาศาสตร์ กลับเป็นเพียงนักดนตรี และผู้จัดงานนันทนาการ ทั้งหลาย ซึ่งเขาได้ริเริ่มการแสดงละครสวมหน้ากาก และละครโรงขึ้น และเลโอนาร์โดต้องการให้ท่านดยุคยอมรับเขาในฐานะอื่น มากกว่า ซึ่งเขาได้ใช้ความพยายามและความสามารถที่มีอยู่เสนอผลงานต่าง ๆ ดังต่อไปนี้. (ร่มชูชีพ) (เครื่องร่อน) (เฮลิคอปเตอร) (เรือกล) (หน้าไม้ยักษ์) (ปืนกลมีลำกล้องรวมทั้งหมด 33 กระบอก) (เรือขุด) (รถถัง ด้านล่างติดปืนไว้โดยรอบ) (เฮลิคอปเตอร์ ) (ปั้นจั่บ) (เรือดำน้ำ) (รถถัง)
         ในปี 1502 เมืองมิลานได้เกิดโรคระบาดขึ้น และมีผู้เสียชีวิตจำนวนมากถึง 1 ใน 3 ของประชาชนในเมือง ดังนั้นเลโอนาร์โดจึงได้เสนอให้ท่านดยุคปรับปรุงระบบผังเมืองใหม่ เพื่อป้องกันโรคระบาดแพร่กระจาย เขาได้กระจายบ้านเรือนของประชาชนออกไป ขุดคลองเชื่อมต่อกันเพื่อประโยชน์ในการสุขาภิบาล อีกทั้งยังออกแบบถนน 2 ชั้น ซึ่งท่านดยุคเห็นชอบในข้อเสนอนี้ และสั่งให้เลโอนาร์โดเป็นผู้รับผิดชอบในการออกแบบผังเมืองใหม่

Mona Lisa

           ในปี 1503 (เขียนภาพที่มีชื่อว่า โมนาลิซา -Mona Lisa ปัจจุบันอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส) หรือที่เรียกกันว่า ลาโจคอนดา ซึ่งเป็นชื่อของหญิงสาวคนหนึ่งที่เป็นแบบในการ วาดรูป ภาพนี้เป็นภาพเขียนสีน้ำมัน เป็นภาพของผู้หญิงคนหนึ่งที่มีรอยยิ้มอันน่าประทับใจ โดยวา ซารีระบุว่า “…หลังจากนั่งมองมันอยู่ 4 ปี เขาก็คงปล่อยมันค้างอยู่อย่างนั้น…” ในเวลาต่อมา เลโอนาร์โดนำภาพนี้ย้ายตามเขาไปอยู่ที่ฝรั่งเศสด้วย และมันถูกวาดจนเสร็จสมบูรณ์ก่อนที่เขาจะเสียชีวิตไม่นาน
          นอกจากงานทั้งหมดที่ได้กล่าวไปแล้ว เลโอนาร์โดได้สร้างผลงานทางวิทยาศาสตร์ขึ้นอีกหลายชิ้น ได้แก่ ผลงานทางด้าน ดาราศาสตร์ เขาถือได้ว่าเป็นนักดาราศาสตร์คนหนึ่งที่เชื่อถือในทฤษฎีดวงอาทิตย์เป็น ศูนย์กลางของจักรวาลซึ่งคนในยุคนั้น ยังเชื่อถือในทฤษฎีของอาริสโตเติลที่ว่าโลกเป็นศูนย์กลางของจักรวาล
           เลโอนาร์โดได้ประดิษฐ์เครื่องมือทางวิทยาศาสตร์ขึ้นมาชิ้นหนึ่ง เรียกว่า ไฮโกรมิเตอร์ (Hygrometer) ใช้สำหรับวัด ความชื้นในอากาศ และตาชั่งอีกทั้งยังเป็นผู้ค้นพบ พลังงานไอน้ำ เขาได้ทำการทดลองโดยการนำภาชนะใส่น้ำแล้วผิดสนิทและ นำไปต้ม ผลปรากฏว่าภาชนะนั้นระเบิดออกมาด้วยแรงดันของไอน้ำ
           ในปี ค.ศ. 1506 เลโอนาร์โดได้รับเชิญจากพระราชสำนักพระเจ้าหลุยส์ที่ 12 (King Louis XII) แห่งฝรั่งเศส ให้ดำรง ตำแหน่งวิศวกร และจิตรกรประจำราชสำนัก
           ในปี 1510 (เขียนภาพที่มีชื่อว่า พระแม่มารีและพระบุตรกับนักบุญแอนน์ -The Virgin and Child with St. Anne ปัจจุบันอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส)

The Virgin and Child

St. John the Baptist

           ในปี 1513 (เขียนภาพชิ้นสุดท้ายที่มีชื่อว่า นักบุญจอห์น แบ็พทิสต์ -St. John the Baptistปัจจุบันอยู่ที่ พิพิธภัณฑ์ลูฟร์, ปารีส, ประเทศฝรั่งเศส) เลโอนาร์โดย้ายไปรับงานที่กรุงโรม แต่ก็อยู่ในโรมได้ไม่นาน ก็กลับไปยังฟลอเรนซ์และมิลาน ไม่นาน พระเจ้าหลุยส์ที่ 12 ก็สวรรคต พระเจ้าฟรองซัวร์ที่ 1 ขึ้นครองราชย์แทน ช่วงหนึ่งในขณะเสด็จพระราชดำเนินเยือนมิลาน จึงเรียกเลโอนาร์โอเข้าพบพระองค์มีพระประสงค์ที่จะอุปถัมภ์เลโอนาร์โดในฐานะปูชนียบุคคล จึงเสนอรับเลโอนาร์โดมาอยู่ด้วย
        ในปี 1515 ช่วงบั้นปลายชีวิตของเลโอนาร์โดเดินทางไปฝรั่งเศส และได้เข้าพบพระเจ้าฟรังซัวส์ที่ 1 แห่งฝรั่งเศส (Francois I of France)และทรงโปรดให้พำนักในคฤหาสน์แห่งหนึ่งของพระองค์ใน เมืองอัมบัวส์ และใช้ช่วงเวลา 3 ปีสุดท้ายของชีวิตที่นั่น
        ใน ค.ศ. 1516 เลโอนาร์โดและเมลซี กับคนรับใช้อีกหนึ่งคน จึงเดินทางไปยังฝรั่งเศส พร้อมลักลอบนำภาพเขียนที่มีคนว่าจ้างไว้ติดตัวไปด้วยสามภาพ นั่นคือ Mona Lisa - The Virgin and Child - St. John the Baptist
        ในปี ค.ศ. 1518 เลโอนาร์โดล้มป่วยด้วยโรคอัมพาตที่แขนขวา เขาจึงเขียนพินัยกรรมและได้มอบสมุดบันทึกหลายเล่มให้อยู่ในความดูแลของ ฟรานเชสโก เมลซี และหลังจากสั่งเสียเสร็จอีก 9 วันต่อมา เขาก็สิ้นใจในวันที่ 2 พฤษภาคม ค.ศ. 1519 ที่เมืองอัมบัวส์ ประเทศฝรั่งเศส

ขอบคุณบทความจาก siweb.dss.go.th

.........................

LEGEND Qin Shi.Huang จิ๋นซีฮ่องเต้ จักรพรรดิโหดโลกตะลึง

2013-11-04T08:02:00.000-08:00

Myth Qin Shihuang First Emperor

ฉายา จักรพรรดิหวงตี้ (始皇帝)กษัตริยองค์แรกของจีน
- จักพรรดิผู้สร้างกำแพงเมืองจีน
- จักรพรรดิผู้คิดค้นยาอายุวัฒนะ
ตำแหน่งสมเด็จพระจักรพรรดิฉินที่ 1
สัญชาติ จีน(Chinees)
ระยะครองราชย์ แคว้นฉิน 10 ปี
- ก่อนคริสตกาล 247 - 221 ปี
พระบิดาอัครมหาเสนาบดีหลี่ปู้เหว่ย( Zhuangxiang )
พระมารดาสนมเจ้าจี (Zhao)
พระราชโอรส/ธิดา ชาย 15 คน หญิง 30คน/ ฝูซู(Fusu) ,หูไห่(Huhai)
ประสูติ18กุมภาพันธ์ 260 ปีก่อนคริสตกาล
สวรรคต อายุ 49 ปี - 11 สิงหาคม 210 ปีก่อนคริสตกาล

สมเด็จพระจักรพรรดิฉินที่ 1 หรือ จิ๋นซีฮ่องเต้ (ฉินสื่อหวง - Qín Shǐhuáng ) มีพระนามเดิมว่า อิ้งเจิ้ง (政) จากการรวมประเทศในสมัยราชวงศ์นี้ ทำให้กลายมาเป็นคำเรียกว่าจีนในภาษาไทย พระองค์ขึ้นครองราชย์เป็นอ๋องเมื่อพระชนมายุ 13 พรรษา เมื่อฉินอ๋อง จี่ฉู่ ถึงแก่กรรม แต่ด้วยความที่ยังเยาว์พระชนม์ หลี่ปู้เหว่ยจึงเปรียบเสมือนผู้สำเร็จราชการแทนพระองค์ แต่ต่อมาเมื่อพระองค์เจริญวัยขึ้นก็ปลดหลี่ปู้เหว่ยออกจากตำแหน่ง

ในขณะที่พระองค์มีพระชนมายุได้ 20 พรรษา พระมารดาของพระองค์มีสัมพันธ์ที่แน่บแน่นกับชายคนหนึ่งที่ปลอมตัวเข้ามาเป็นขันทีในวัง ชื่อ "หลาวอ้าย" (嫪毐) และมีลูกด้วยกันอย่างน้อย 2 คน เมื่อความทราบไปทั่ว หลาวอ้ายถูกจับกุม แต่ทว่าก็เกิดการกบฏขึ้นในวังหลวง โดยพรรคพวกของหลาวอ้าย แต่ทว่าไม่สำเร็จ หลาวอ้ายถูกประหารชีวิต ขณะที่พระมารดาถูกเนรเทศ นับตั้งแต่นั้นพระองค์ตั้งปณิธานไว้ว่าจะต้องรวบรวมแผ่นดินขึ้นมาเป็นปึกแผ่นให้ได้
ปลายรัชสมัยจ้านกว๋อ หรือยุคสงคราม ประวัติศาสตร์เมื่อจีนในยุคนี้เต็มไปด้วยเรื่องราวของการทำสงครามช่วงชิง ความเป็นใหญ่ระหว่างผู้ปกครองรัฐทั้งหลาย ซึ่งยืดเยื้อกินเวลาถึง 500 กว่าปี สร้างความทุกข์ยากลำเค็ญแก่ประชาชนอย่างใหญ่หลวง

จีนในยุคนั้นแบ่งออกเป็น 7 รัฐใหญ่ๆ คือ หาน จ้าว เว้ย ฉู่ เยียน ฉี และฉิน โดยรัฐฉิน ที่อยู่ฝั่งตะวันตกนับเป็นรัฐที่ทุรกันดาร และล้าหลังที่สุด แต่ว่าเมื่อ“อิ๋งเจิ้ง”ได้ ขึ้นครองบัลลังก์(246 ปี ก่อน ค.ศ.)เมื่ออายุ 14 ปี จากนั้นไม่นานอิ๋งเจิ้งได้ ปลดผู้สำเร็จราชการ (หลี่ปู้เหว่ย) ออกจากตำแหน่ง แล้วคุมอำนาจการปกครองทั้งหมด พร้อมกันนี้ยังได้พัฒนารัฐฉินที่เคยล้าหลังให้เป็นรัฐที่เจริญและเรือง อำนาจ
เนื่องจากพระองค์ทรงดำริว่าถ้าต่างแคว้นต่างมีวัฒนธรรมความคิดของตนเองแล้ว การที่จะทำให้แผ่นดินเป็นปึกแผ่นหนึ่งเดียวนั้นไม่มีทางเป็นไปได้ และพระองค์ทรงริเริ่มสร้างผลงานที่โลกต้องยกย่องให้เป็น 1 ใน 7 สิ่งมหัศจรรย์ของโลก ซึ่งก็คือ กำแพงเมืองจีน ซึ่งสร้างขึ้นเพื่อป้องกันแผ่นดินจากชนเผ่าทางเหนือ โดยการสร้างครั้งนี้ มีการบันทึกว่ามีประชาชนชาวจีนและเชลยศึกจำนวนมหาศาลต้องสังเวยชีวิตไปในการสร้างกำแพงครั้งนี้ นอกจากนี้ ยังมีสุสานของพระองค์ที่ยิ่งใหญ่ ถูกค้นพบโดยบังเอิญโดยชาวนาในช่วงปฏิวัติวัฒนธรรม ที่นับว่าเป็นการขุดค้นพบทางโบราณคดีที่ยิ่งใหญ่อีกชิ้นหนึ่งของโลกเลยทีเดียว

   แม้ว่าพระองค์จะทรงถูกชาวโลกจดจำว่าเป็นจักรพรรดิผู้โหดเหี้ยมหรือเป็น ทรราชย์องค์หนึ่งของโลก แต่ชาวจีนก็ยังคงยกย่องพระองค์ให้เป็นบิดาผู้รวบรวมประเทศจีนให้ เป็นปึกแผ่น ซึ่งเคยแตกกระจายเป็นแว่นแคว้นต่างๆ มานานกว่าสองสหัสวรรษ เมื่อทรงรวบรวมแผ่นดินได้แล้ว ทรงสถาปนาพระองค์เองเป็น จักรพรรดิองค์แรกของจักรวรรดิจีนตั้งแต่ 221 ปีก่อนคริสตกาล) ถึง 210 ปีก่อนคริสตกาล โดยขนานนามพระองค์เองว่า จักรพรรดิองค์แรก หวงตี้ พระองค์เป็นจักรพรรดิองค์แรกแห่งราชวงศ์ฉิน แม้รัชกาลของพระองค์จะนานเพียง 15 ปี แต่ก็เป็นจุดหักเหสำคัญของประวัติศาสตร์จีน
                นอกจากนี้ยังถูกเกณฑ์ประชาชนไปเป็นทหารบ้าง เป็นกรรมกรบ้าง เพื่อสร้างวัง สร้างกำแพง สร้างสุสาน ทำให้ประชาชนต้องประสบกับความทุกข์ยากลำบาก เท่านั้นยังไม่พอ กฎหมายในสมัยฉิน ยังได้กำหนดโทษไว้เฉียบขาดมาก หากผู้ใดกระทำผิดจะต้องถูกลงโทษทั้งครอบครัว ประชาชนในสมัยฉินจึงอยู่กันด้วยความหวาดระแวง และเดือดร้อนไปทุกหย่อมหญ้า ด้วยเหตุนี้ทำให้พวกนักศึกษาสำนักขงจื๊อพากันไม่พอใจ พวกเขาจึงเลือกต่อสู้กับระบบการปกครองของจิ๋นซีฯด้วยการพูด และเขียนบทความ บทกวีถากถางเยาะเย้ยตำหนิติเตียนการปกครองสมัยนั้น ซึ่งก็สร้างความขุ่นเคืองพระทัยต่อจิ๋นซีฯเป็นอย่างยิ่ง พระองค์จึงมีคำสั่งให้เผาหนังสือต่าง ๆ เช่น ประวัติศาสตร์ บทรวมกวีนิพนธ์ บทร้อยแก้ว โดยเฉพาะหนังสือของสำนักขงจื๊อเสียให้หมดสิ้น   คงเหลือไว้ก็พวก ตำราทางการแพทย์ เกษตรกรรมและตำราอื่น ๆ
          จากนั้นไม่นานจิ๋นซีฯก็ได้จับนักศึกษาสำนักขงจื๊อฝังทั้งเป็นเสีย 400 กว่าคน อันเป็นอาชญากรรมที่ถูกบันทึกลงในประวัติศาสตร์มาจนถึงทุก วันนี้
          ครั้นเมื่อจิ๋นซีฮ่องเต้สิ้นพระชนม์ลงในปีที่ 208 ก่อนคริสต์ศักราช จึงทำให้เกิดความขัดแย้งระหว่างชนชั้นต่าง ๆ รุนแรงขึ้นและก็รวดเร็วขึ้นด้วย โดยขบถชาวนาครั้งใหญ่ที่นำโดยเฉินเซิ่ง อู๋กว่าง ได้อุบัติขึ้นเป็นคณะแรกในประวัติศาสตร์จีน จากนั้นก็ลุกลามไปทั่วประเทศ ส่งผลให้ราชวงศ์ฉินถูกขบถชาวนาโค่นลงในปีที่ 206 ก่อนคริสต์ศักราช รวมเวลาที่ปกครองประเทศได้เพียง 15 ปีเท่านั้น
         ณ วันนี้ จิ๋นซีฮ่องเต้อำลาจากโลกไปกว่า 2 พันปีแล้ว เรื่องราวทั้งด้านมืดและด้านสว่างของฮ่องเต้องค์นี้ได้ถูกนักประวัติศาสตร์ จารึกไว้อย่างเที่ยงธรรม ว่า จิ๋นซีฮ่องเต้เป็นจักรพรรดิที่เป็นทั้งมหาราชและทรราชในตัวคนเดียวกัน แต่ว่าพระองค์ก็ถือเป็น 1 ใน 10 ฮ่องเต้ผู้ยิ่งใหญ่แห่งเมืองจีนที่โลกไม่มีวันลืมตลอดกาล

ตำนานยาอายุวัฒน(Elixir of life)

เรื่อง ของยาอายุวัฒนะเกิดขึ้นครั้งแรกในสมัยนี้ เพราะก่อนหน้านี้ ในสมัย เซี่ย ซาง โจว หรือเรื่องราวของเจียงจื่อหยา ล้วนเป็นเรื่องของคนที่มีอายุยืน เรื่องของเซียนอายุยืน เจียงจื่อหยาก็ 120 ปี โจวกงก็ 100 กว่าปี จึงไม่มีคำว่ายาอายุวัฒนะ แต่พอยุคหลัง อาจจะเป็นเพราะสงครามที่ยาวนาน อาจทำให้คนอายุสั้นลงก็เป็นได้ จึงเป็นที่มาที่ในปลายรัชกาลของจิ๋นซีฮ่องเต้เริ่มกลัวตาย เป็นครั้งแรกที่ไม่คิดว่าตัวเองอายุยืน เพราะเรื่องราวที่เราจะเล่าในตอนต่อ ๆ ไป เกี่ยวกับมือสังหารบ้าง มีโรคภัยไข้เจ็บบ้าง ทำให้จิ๋นซื่ออ๋องเกิดความกลัวว่าเขาจะตายเร็วไป ทำให้ปณิธานที่จะสืบสานนโยบาย การรวมประเทศให้เป็นปึกแผ่นยังไม่ลุล่วง

ฉินซีฮ่องเต้ ต้องการมีชีวิตนิรันดร์ ตลอดพระชนม์ชีพทรงเสาะแสวงหายาที่ทำจะทำให้ พระองค์มีพระชนมายุอมตะ ทรงเชื่อพวกหมอผีหรือนักไสยศาสตร์ที่ปรุงยาถวายเสมอ ๆ
   การแสวงหายาอายุวัฒนะของจิ๋นซีฮ่องเต้นั้น มาจากคำบอกเล่าของเหล่าอำมาตย์หรือที่ปรึกษาก็ได้ ว่ายาอายุวัฒนะอยู่ที่โพ้นทะเล ต้องอาศัยทั้งคน เงิน และเวลา แม้คำบอกเล่านี้อาจจะเป็นการหลอกเอาทรัพย์ แต่จิ๋นซีฮ่องเต้ก็ยังมีความเชื่อ ส่งเด็ก 500 ผู้ใหญ่ 500 และคนแก่ 500 ออกเดินทางสู่ทะเลทางตอนเหนือ ซึ่งเป็นปากทางของแม่น้ำฮวงโหที่ไหลออกสู่ทะเล แต่ก็ไม่เคยมีใครได้กลับมา จนกระทั่งมีความเชื่อที่ไม่มีการยืนยันว่าคนเหล่านั้นได้ไปถึงเกาะ และสืบเชื้อสายมาเป็นชาวญี่ปุ่นในปัจจุบัน แต่เราก็อย่าเพิ่งไปสรุปว่าชาวญี่ปุ่นคือคนจีนที่เดินทางมาตั้งแต่สมัยจิ๋นซี เหตุที่ต้องส่งเด็กไปด้วย เพราะต้องใช้เวลาในการแสวงหายาอายุวัฒนะ หากเอาผู้สูงอายุไปแม้จะมีประสบการณ์มากกว่า แต่ก็ต้องตาย ดังนั้น ต้องมีเด็กเพื่อคอยสืบต่อให้ได้สามชั่วอายุคน นี่เป็นที่มาของการแสวงหายาอายุวัฒนะ และเป็นเรื่องที่เล่าสืบต่อมาอันยาวนานเลยทีเดียว
และ การที่เสวยแต่ยาวิเศษที่บรรดาพ่อมดหมอผีนำมาถวาย เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้พระองค์ต้องสวรรคตอย่างกะทันหันเมื่อครองราชย์ได้ 29 ปี ในช่วงฤดูร้อนขณะที่ทรงเดินทางอยู่ พระชนมายุได้ 50 พรรษา ซึ่งนักประวัติศาสตร์เชื่อว่า พระองค์ได้เสวยยาที่ส่วนผสมของสารปรอท

      ตำนานพีระมิดแห่งเอเซียสุสานมหาจักรพรรดิจิ๋นซี ( Mausoleum of the First Qin)

           ในปี ค.ศ. 1974 ชาวนาคนหนึ่งขุดดินในเมืองซีอาน นั้น คงไม่ได้คิดมาก่อนเลยว่าจะได้พบสิ่งที่ถูกเรียกขานกันว่าเป็น สิ่งมหัศจรรย์อันดับ 8 ของโลก สิ่งที่หายไปจากหน้าประวัติศาสตร์จีนนานกว่า 2,000 ปี "สุสานจิ๋นซีฮ่องเต้" จักรพรรดิผู้เกริกไกรที่สุดของแดนมังกร
      จนถึงปัจจุบันนี้ เป็นเวลา 34 ปีมาแล้ว ที่ "ส่วนหนึ่ง" ของสุสานจิ๋นซีฮ่องเต้ ถูกเปิดเผยออกมาสู่ สายตาชาวโลก และแม้จะเป็นเพียงส่วนเดียว แต่ก็สร้างความตื่นตาตื่นใจอย่างเหลือประมาณ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง หุ่นทหารดินเผา 8,000 ตัว ที่แต่ละตัวมีหน้าตาไม่เหมือนกันเลย
    แต่ถึงกระนั้น ก็ยังไม่มีการค้นพบตัว สุสานที่แท้จริง หรือพระศพของจักรพรรดิผู้ยิ่งใหญ่นี้ แต่ก็มีการใช้เทคโนโลยีการสำรวจระยะไกลเข้ามาช่วยในการสำรวจโดย "ส่อง" เข้าไปในเนินดินขนาดใหญ่ใกล้กับบริเวณที่พบหุ่นทหารดินเผาอันเลื่องชื่อ แล้วก็ได้พบความน่าอัศจรรย์ใจยิ่งกว่าสิ่งที่ถูกค้นพบมาก่อนแล้วเสียอีก

          ลึกลงไปใต้พื้นดินราว 21 เมตร มีสิ่งก่อสร้างขนาดใหญ่อยู่ ในนั้น เป็นอาคารสูงตั้ง 30 เมตร รูปทรงคล้ายพีระมิดหัวตัด กว้าง 125 เมตร ยาว 145 เมตร ด้านข้างแต่ละด้านมีลักษณะคล้ายบันได และลึกลงไปจากตัวอาคารนี้ ถึงจะเป็นสุสานของจริง ที่มีขนาดกว้าง 50 เมตร ยาว 80 เมตร สูง 15 เมตร   ระหว่างอาคารใหญ่ ซึ่งถูกเรียกว่า ปราสาทของจักรพรรดิไปถึงตัวสุสาน มีทางลาดเชื่อมถึงกัน และเมื่อตรวจสอบด้วยเทคโนโลยีสมัย ใหม่ ก็เห็น "ลางๆ" ว่า บริเวณทางเดินนี้ เต็มไปด้วยรถม้า และม้าที่สร้างด้วยบรอนซ์ ขนาดใหญ่ประมาณครึ่งหนึ่งของขนาดจริง เห็นอย่างนี้แล้ว นักโบราณคดีต่างร้องโหวกเหวก อยากจะขุดเข้าไปให้เห็นกับตาจริงๆ เสียทีว่าจะมีจริงอย่างที่ "ตาอิเล็กทรอนิกส์" ส่องมองแทนหรือไม่ แต่งานนี้ก็ยังคงเป็นทางตัน เพราะแม้นักวิชาการหลายต่อหลายคนจะร้องขอขนาดไหน ทางการจีนก็ยังส่ายหน้าปฏิเสธ ด้วยเหตุผลเดิมว่า รอให้มีเทคโนโลยีที่ดีกว่านี้ในการอนุรักษ์ ทรัพย์สินของจักรพรรดิเสียก่อน
ซึ่งก็น่าเห็นใจรัฐบาลจีน เพราะที่ ผ่านๆมา การขุดค้นแหล่งโบราณสถานหลายแห่งก็มีตัวอย่างให้ได้เห็นๆกันมาหลายครั้งแล้วว่า พอของมีค่าจากหน้าประวัติศาสตร์ที่ถูกผนึกไว้นาน ได้ออกมาเจอะออกซิเจนจากภายนอก ก็มีอันเสียหาย และบางชิ้นถึงกับป่นเป็นผุยผง เลยทีเดียว

.....................