tag:blogger.com,1999:blog-33322138063757801002012-02-17T03:55:54.169+01:00Music is the water of the planet. As long as people exist who are thirsty to communicate through music, the planet will grow by giving beautiful flowers.Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.comBlogger12125tag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-813489821226660902010-07-21T18:18:00.003+02:002010-07-21T19:36:17.881+02:002010-07-21T19:36:17.881+02:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://3.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/TEcvCNmhoVI/AAAAAAAAAFo/ikBEa6hxCSI/s1600/images.jpeg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 92px; height: 97px;" src="http://3.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/TEcvCNmhoVI/AAAAAAAAAFo/ikBEa6hxCSI/s320/images.jpeg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5496413585286472018" /></a><br />Τα περισσότερα Ελληνόπουλα αυτές τις μέρες, ξέχασαν πού πάρκαραν την σχολική τους τσάντα και αν όχι πλατσουρίζοντας στα κύμματα των 7 θαλασσών, θα κάνουν αρκετό καιρό για να ξαναρυθμίσουν το ξυπνητήρι τους σε άγριες πρωϊνές ώρες...<div><br /></div><div>Για τα γερμανόπουλα, οι σχολικές διακοπές ξεκινούν μόλις την τελευταία βδομάδα του Ιουλίου (οι ημερομηνίες ποικίλλουν ανά κρατίδιο). Αυτό σημαίνει ότι την παρούσα βδομάδα, γονείς και μαθητές κάνουν τις τελευταίες ετοιμασίες για τις καλοκαιρινές διακοπές... Όλα αυτά ενόσω τα παιδιά επισκέπτονται ακόμη κανονικότατα το σχολείο.... </div><div><br /></div><div>Αρκετές φορές σπεύδουμε να πούμε από ελληνική αφέλεια ότι οι κλιματικές συνθήκες είναι διαφορετικές στην βόρεια Ευρώπη και οι θερμοκρασίες όχι τόσο υψηλές, ώστε η παράταση του σχολικού έτους μέχρι και τον Ιούλιο να μην φαντάζει και τόσο τερατούργημα... </div><div><br /></div><div>Όλα αυτά υπήρχαν βέβαια πριν από το διάσημο φαινόμενο της θερμάνσεως του πλανήτη.... Διότι αρκετές φορές μέχρι τώρα βίωσα 34 και 36 βαθμούς σε μιά χώρα που τα κλιματιστικά στα σπίτια είναι συνήθως παράξενη πολυτέλεια.... Στην χώρα που αρκετές κατοικίες έχουν σκούρα κεραμμίδια για να κρατούν τον χειμώνα το σπίτι ζεστό αξιοποιώντας τις ηλιόλουστες μέρες... Το καλοκαίρι όμως κανείς δεν αλλάζει τα κεραμμίδια αυτά και τότε φαντάζεται κανείς πως είναι να ζείς κάτω από αυτήν την στέγη....</div><div><br /></div><div>Το διάβασα σε τοπική γερμανική εφημερίδα και μου ξύπνησε αναμνήσεις από τα σχολικά χρόνια...</div><div><br /></div><div>Τα σχολειά στην Γερμανία είναι ακόμη ανοιχτά.... Οι μεγαλύτερες σχολικές διακοπές του έτους βρίσκονται προ των πυλών και αρκετοί γονείς σπεύδουν να χαρούν τις ξέγνοιαστες μέρες μιά ώρα αρχύτερα. Επιτρέπεται όμως να αφήσουν την προτελευταία ή τελευταία σχολική μέρα μή στέλνοντας τα παιδιά στο σχολείο ;</div><div><br /></div><div>Ήδη οι σχολικές διευθύνσεις άρχισαν να πλημμυρίζουν από υπεύθυνες δηλώσεις ασθενείας των μαθητών ενώ την ίδια στιγμή στέκουν με τους γονείς στα αεροδρόμια ή στους αυτοκινητοδρόμους κυριολεκτικά για μιά θέση στον ήλιο....</div><div><br /></div><div>Στην περίπτωση αυτή, η πολιτεία διατηρεί το δικαίωμα επιβολής προστίμων καθότι η πρακτική αυτή σύμφωνα με το γερμανικό δίκαιο παραβιάζει τον κανονισμό περί της υποχρεωτικής σχολικής παρουσίας των μαθητών στα σχολεία.... Η υποχρέωση στην συμμετοχή στα σχολικά μαθήματα συνίσταται έως και την τελευταία μερα φοιτήσεως.</div><div><br /></div><div>Φυσικά αρκετοί γονείς προβάλλουν την δικαιολογία ότι ειδικά τις τελευταίες σχολικές μέρες δεν γίνεται σωστό μάθημα... Ωστόσο σε αυτό αντιτίθεται το επιχείρημα ότι στην υποχρεωτική παρακολούθηση του σχολείου προσμετρώνται και ημέρες οργανωμένων σχολικών δραστηριοτήτων (πχ εκπαιδευτικές εκδρομές) ή διοργανώσεις μαθημάτων με ιδιαίτερο παιδαγωγικό και εκπαιδευτικό στόχο.</div><div><br /></div><div>Σύμφωνα με την ίδια εφημερίδα, φυσικά και επιτρέπονται απαλλαγές με την γραπτή δήλωση γνώσεως και συγκατάθεσης γονέων και κηδεμόνων, αλλά μόνο σε ειδικές περιπτώσεις και κατόπιν έγκυρης γραπτής αιτήσεως... Επομένως σε καμία περίπτωση μιά εξαίρεση δεν συνιστά τον κανόνα...</div><div><br /></div><div>Γερμανικά, κινέζικα ή ελληνικά, τα σχολεία συνιστούν τον κυριότερο πυρήνα την ανθρώπινης κοινωνικοποίησης του ανθρώπου... Χώρες σαν και την δική μας αφέθηκαν να βυθίζονται στην οικονομική ύφεση και στην καθημερινή κρίση των ανθρώπινων αξιών....</div><div><br /></div><div>Αυτά είναι τα παρόντα γεγονότα λοιπόν και όσο περισσότερο κανείς επικεντρώνεται σε αυτά, τόσο περισσότερο τείνει να καταστροφολογεί, να μιζεριάζει και να αναμασά την βομβαρδιστική τρομοκρατία των ελληνικών μέσων μαζικής ενημέρωσης.... </div><div><br /></div><div>Η ελπίδα όμως γεννιέται εκεί που γεννιέται και η κοινωνικοποίηση και εκπαίδευση των εκκολαπτόμενων πολιτών. Τα πάντα τελικά είναι θέμα νοοτροπίας..... Και αυτή η νοοτροπία, χτίζεται συλλογικά από γονείς και εκπαιδευτικούς στα πρώτα χρόνια της ζωής ενός ανθρώπου. </div><div><br /></div><div>Το παράδειγμα αυτού του άρθρου φαντάζει υπερβολικό για τα ελληνικά δεδομένα.... Και είναι υπερβολικό γιατί μάθαμε να λέμε πάντα ¨δεν πειράζει¨και να καλλιεργούμε έναν ¨ωχαδερφισμό" στον οποίο εμβαπτίζουμε τα παιδιά μας..... </div><div><br /></div><div>Θα πρέπει κάποια στιγμή να συνειδητοποιήσουμε ότι τα παιδιά μεγαλώνουν κάποια στιγμή και αν απαιτούν παράλογα πράγματα από το σχολείο και διαπαιδαγωγούνται σε κλίμα μιάς ωφελιμιστικής ελευθερίας, γίνονται αργότερα ενήλικες τύραννοι... </div><div><br /></div><div>Τα λέει και τα γράφει πρώην μαθητής της γενιάς του Αρσένη, με εμπειρία 4μηνων καταλήψεων.... Και αν δεν ακολούθησαν υπερφιλόδοξοι πολιτικοί μεταρρυθμιστές της παιδείας... </div><div><br /></div><div>Τα σχολειά δεν χρειάζονται ηλεκτρονικά βιβλία και φωτεινούς πίνακες.... Όλα αυτά είναι εποπτικά μέσα και θα παραμείνουν μέσα... </div><div><br /></div><div>Το περιεχόμενο της εκπαίδευσης είναι όμως τελικά που μετράει... Ας το κρίνουν οι ειδήμονες που έχουν ήδη επωμιστεί μιά τέτοια ευθύνη... Η δική μας ευθύνη όμως ως γονείς και ως εκαιδευτικοί συνίσταται στην καλλιέργεια ενός συναισθήματος συνέπειας... </div><div><br /></div><div>Πάνω σε αυτό το δέντρο, θα καρποφορήσουν οι πιό ζουμεροί και νόστιμοι καρποί, σε μιά χώρα που -Δόξα τον Θεό- δεν στερήθηκε ποτέ τον ήλιο.... Ας ασχολούνται οι δυτικοευρωπαίοι με τα μήλα τους και εμείς με τα καρπούζια μας... Ας μην ξεχνάμε όμως ότι τα καλύτερα φρούτα λάμπουν πάντα μέσα στο καφάσι και αποτελούν το πιό υπερήφανο εξαγώγιμο προϊόν μιάς χώρας.....</div><div><br /></div><div><br /></div><div>Πηγή άρθρου: <i>"Schulschwänzern droht Bußgeld"</i>, Info die Regionale Wochenzeitung, 21 Juli 2010 - KW 29"</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-81348982122666090?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com1http://worldround7tunes.blogspot.com/2010/07/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-83442270646043606452010-01-23T22:04:00.006+01:002010-01-23T23:58:26.935+01:002010-01-23T23:58:26.935+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/S1t0dQ1tyoI/AAAAAAAAAFg/Aue0n-d8OIA/s1600-h/%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC.jpg"><img style="float:right; margin:0 0 10px 10px;cursor:pointer; cursor:hand;width: 130px; height: 129px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/S1t0dQ1tyoI/AAAAAAAAAFg/Aue0n-d8OIA/s320/%CF%84%CF%81%CE%B1%CE%BC.jpg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5430061821810559618" /></a><br />Αγαπημένε Αναγνώστη,<div><br /></div><div>τον τελευταίο καιρό όπως θα καταλάβεις από την συχνότητα των αναρτήσεων, αραίωσα την παρουσία μου στον χώρο αυτό, που προσφέρεται ωσάν ηλεκτρονικό ντουλάπι για να ξεδιπλώσω τα σεντόνια της σκέψης μου...</div><div><br /></div><div>Με πετυχαίνεις σε μιά φάση της ζωής μου που προσπαθώ να βάλω σε τάξη και να συμμαζέψω τα ασυμάζευτα.. Το πήρα απόφαση και με γνώμωνα το λαϊκό άσμα, έβαλα πλώρη να σώσω την ψυχή μου κατα το ¨η σωτηρία της ψυχής είναι πολύ μεγάλο πράγμα¨..... </div><div><br /></div><div>Η μόνη διέξοδος σε μικρά και σπασμωδικά διαλείμματα, το σερφάρισμα στο διαδίκτυο.... Προσπαθώντας να συντονίσω τον νου μου με το κανάλι του σύμπαντος και να πάρω έστω μια μικρή μυρωδιά από τα μπαχάρια της Ανατολής και από αυτά που μαγειρεύονται στον κόσμο....</div><div><br /></div><div>Εγώ φταίω που προσπαθώ να αγιάσω και δεν με αφήνουν;</div><div><br /></div><div>Προχτές έπεσε το μάτι μου σε ιστοσελίδα - ιστολόγιο με κύριο πλαίσιο δραστηριοποίησης μια ομάδα αρχιτεκτόνων που παρουσιάζει λύσεις προτάσεις για την πόλη όπου γεννήθηκα και μεγάλωσα... Η σελίδα έχει μιά μικρή (μεγάλη) εσάνς πολιτικής απόχρωσης καθώς διαβάζει κανείς αναρτήσεις από πρόσωπο ενταγμένο στο δημοτικό συμβούλιο της πόλης.... </div><div><br /></div><div>Το χέρι κατεβάζει αργά την σελίδα ρολάροντας στην μπίλια και με αυτά που διαβάζω γίνομαι μπίλιες...</div><div><br /></div><div>Καταπληκτικό σκίτσο ζωγραφισμένο με το χέρι και από πάνω σχετικό κείμενο- ανάρτηση με θέμα : "Το τραμ της Θεσσαλονίκης". Προσπαθώ να καταλάβω που προσγειώθηκα και το μάτι ρουφάει αχόρταγα το κείμενο ενώ μέσα στο κεφάλι βράζουν απίστευτοι συνειρμοί σε ειρμό χύτρας ταχύτητος... </div><div><br /></div><div>Η εικόνα αναπαριστά ένα γαλάζιο τραμ που διατρέχει την Τσιμισκή στο ύψος της πλ. Αριστοτέλους. Κατα την επιχειρηματολογία του σχετικού άρθρου, το τραμ θα καταλαμβάνει την αριστερή λωρίδα, εκεί όπου κανονικά θα υπήρχαν σταθμευμένα αυτοκίνητα. Παρουσιάζεται επίσης μεταξύ άλλων η εκτίμηση ότι θα μειωθεί ο αριθμός των αυτοκινήτων αφού οι επίδοξοι οδηγοί θα το χρησιμοποιούν ως μέσο για την μετακίνησή τους... </div><div><br /></div><div>Όλα καλά μέχρι εδώ...</div><div><br /></div><div>Σαν πειραχτήρι που είμαι, αφήνω επώνυμα το προσωπικό μου σχόλιο κάτω από την σχετική ανάρτηση. Μεταξύ άλλων εκφράζω την επιφύλαξή μου ως προς την ιδέα που δεν την βρίσκω κακή, αλλά δηλώνω ότι θα προτιμούσα να δώ ένα σκίτσο με το οδικό δίκτυο της Θεσσαλονίκης παρά μια φωτογραφία μίας μόνο ορισμένης τοποθεσίας... Στο κάτω κάτω της γραφής, περί μέσου μεταφοράς ο λόγος, που έχει ρόδες και υποτίθεται ότι θα διατρέχει κάποιους συγκεκριμένους δρόμους τις πόλης...</div><div><br /></div><div>Ας μην ξεχνάμε ότι η Αριστοτέλους στο ύψος της Τσιμισκή παρουσιάζει σχετικό φάρδος αλλά αποτελεί και εξαίρεση, αν νοητά σκεφτεί κανείς όλο το μήκος των εγκάρσιων οδών ως προς την θάλασσα που διατρέχουν την πόλη. </div><div><br /></div><div>Με άλλα λόγια, από την Αριστοτέλους το τραμ μιά χαρά θα περάσει, αλλά με τους υπόλοιπους δρόμους τί θα γίνει που είναι στενοί και γεμάτοι παρκαρισμένα αυτοκίνητα; Αν υποψιαστώ ότι θα στενέψετε κι άλλο τα έρμα πεζοδρόμια, θα πάω να στηθώ στο άγαλμα του Βενιζέλου να με κουτσουλήσουν τα περιστέρια, εις ένδειξιν διαμαρτυρίας!! </div><div><br /></div><div>Μέσα σε όλα, θα πρέπει κανείς να σκεφτεί ακόμη ότι το μετρό μεν θα αργήσει να τελειώσει αλλά στα επόμενα 10 χρόνια θα είναι γεγονός για την πόλη και θα αλλάξει μια για πάντα τα συγκοινωνιακά δρώμενα....</div><div><br /></div><div>Σαν καλός χριστιανός, γράφω την σκέψη μου και πατώ το κουμπί για δημοσίευση του σχολίου μου...</div><div><br /></div><div>Απίστευτο και όμως αληθινό: ¨Το σχόλιό μου θα επιθεωρηθεί" και μέχρι τότε βρίσκεται στα κιτάπια του συστήματος αδημοσίευτο, σαν πουλόβερ που περιμένει να ξεβρωμίσει από την ναφθαλίνη.... </div><div><br /></div><div>Αυτά συμβαίνουν όταν η αλλαγή γίνεται αυτοσκοπός. Όταν οι προτάσεις και οι ιδέες υπάρχουν για να υπάρχουν.... Τότε θα πρέπει να προστατεύονται από τον αντίλογο και την δημοκρατία όπως τα κρύσταλλα που φύλαγε η γιαγιά μου για την στιγμή που θα ερχόταν κάποιος επίτιμος επισκέπτης.... Και επισκέπτες δεν έρχονταν και στο τέλος η γιαγιά μας άφησε με χρόνια και καιρούς.... </div><div><br /></div><div>Και για του λόγου το αληθές ξεφύλισσα από περιέργεια τα υπόλοιπα άρθρα για να δώ τα σχόλια που ¨επιθεωρήθηκαν¨και έγιναν αποδεκτά...</div><div><br /></div><div>Διαβάζω λεξούλες όπως "συμφωνώ απόλυτα με την άποψή σας" και ¨εξαιρετικό το άρθρο σας¨. Δεν διαβάζω αντίλογο όμως... </div><div><br /></div><div>Συμφωνώ ότι ο ο αντίλογος έγινε φτηνό γιούνισεξ ρουχαλάκι τα τελευταία χρόνια που το βρίσκεις σε κάθε μπουτίκ, σε όλα τα μεγέθη και τα χρώματα. Ο υγιής αντίλογος όμως, μέσα από επιχειρήματα και τεκμηριωμένες απόψεις είναι το κασμιρένιο κουστούμι επί παραγγελίας που θα σε έκανε να το ξανασκεφτείς την επόμενη φορά που θα έκανες επιδρομή στο ψυγείο, από φόβο μην πάρεις θερμίδα παραπάνω και δεν σου κουμπώνει το φερμουάρ...</div><div><br /></div><div>Εγώ προτείνω στον εαυτό μου να συνεχίζω να σερφάρω στα διαλείμματά μου, να σταματήσω να γράφω αρλούμπες και εσύ αγαπημένε αναγνώστη, να σταματήσεις να τις διαβάζεις...</div><div><br /></div><div>Η Δημοκρατία πάλιωσε μέσα στο μπαούλο και την έφαγε ο σκώρος... </div><div><br /></div><div>Εμένα σήμερα όλο αυτό το παζάρι και οι βόλτες για αθεράπευτες εκδηλώσεις καταναλωτικών τάσεων με κούρασαν και λέω να γυρίσω σπίτι....</div><div><br /></div><div>Περπάτα να προλάβουμε το τραμ το τελευταίο....</div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-8344227064604360645?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com2http://worldround7tunes.blogspot.com/2010/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-11572540062700207582009-12-11T13:06:00.006+01:002009-12-11T13:55:49.043+01:002009-12-11T13:55:49.043+01:00Ώρα 13:00.<div><br /></div><div>Ξεφυλλίζω στο διαδίκτυο τους επίκαιρους τίτλους από τον ημερήσιο τύπο.</div><div><br /></div><div>Σκαλώνω στην δημοσίευση περι ειδήσεως για την παραίτηση του πρυτάνεως Παν/μιου Αθηνών του κ. Χρ. Κίττα.</div><div><br /></div><div>Ο άνθρωπος μιλά για ψυχική εκμηδένιση.... </div><div><br /></div><div>Εμείς που το διαβάζουμε εκμηδενιζόμαστε περισσότερο πάντως. </div><div><br /></div><div>Όχι γιατί τα τελευτία γεγονότα επιβάλλουν εκμηδένιση όπως θα ισχυρίζονταν κάποιοι αλλά γιατί τώρα έφτασε ο καιρός επιτέλους, να εισπράξουμε όλοι μαζί την εκμηδένιση και την απαξίωση. </div><div><br /></div><div>Δυστυχώς κύριε Κίττα εσείς και άλλοι επιφανείς άνθρωποι που δουλέψατε πραγματικά στην ζωή σας δεν χωράτε πλέον στο κοινωνικό σύστημα. ¨Μας χαλάτε την πιάτσα" όπως θα ψιθύριζαν στα πολιτικά και μη καφενεία... </div><div><br /></div><div>Ο κόσμος δεν θέλει να σας βλέπει στα κανάλια. Προτιμά τις πάσης προελεύσεως ξέκωλες κατίνες, και ένα σωρό ¨κοινωνικούς φωστήρες" στα παράθυρα, που δεν άνοιξαν ούτε το 1/100 των βιβλίων τα οποία εσείς αποδελτιώσατε. </div><div><br /></div><div>Δυστυχώς άνθρωποι σαν κι εσάς απουσιάζουν ακόμη και από τα κρατικά κανάλια (!!) γιατί απλά δεν ¨πουλάτε¨. Είμαστε όλοι μαζί καταδικασμένοι στην πνευματική νέκρωση και εσείς που ανήκετε στην ομάδα των ανθρώπων που θα μπορούσε να μας αφυπνίσει, δεν χωράτε ανάμεσά μας.</div><div><br /></div><div>Με στεναχωρεί το γεγονός να ακούω για εκμδένιση από τα χείλη σας. Γιατί εσείς δεν ανήκετε ούτε στα παράθυρα ούτε στις κατίνες... Η γνώμη σας είναι δυστυχώς τεκμηριωμένη. Κοινώς για να το λέτε, κάτι θα ξέρετε... </div><div><br /></div><div>Ωσάν τηλεοπτική περσόνα και εσείς, προπαθώντας τα κανάλια να σας αφαιμάξουν κι αυτά τα λίγα μηδενικά που σας έμειναν από την εκμηδένιση, θα λάμψετε για λίγο στα δελτία και ο κόσμος γρήγορα θα σας ξεχάσει. Και το χειρότερο, κανείς δεν θα θυμάται τί είπατε σήμερα, μιλώντας για τον αργό θάνατο της παιδείας τα τελευταία χρόνια... </div><div><br /></div><div>Επιτρέψτε μου να σας πώ, ότι άδικα επωμίζεστε όλο το βάρος της ευθύνης. Για μένα, άλλοι θα έπρεπε να παραιτηθούν στην θέση σας... Αυτοί που με την στάση τους απαξίωσαν τα πανεπιστήμια και απο χώρους αναζήτησης της ύπαρξης (εστίν) τα μετέτρεψαν σε σούπερ μάρκετ (έχειν, κατέχειν).</div><div><br /></div><div>Αισθάνεστε την βαρύτητα της ευθύνης γιατί αυτό απορρέει μόνο από τους ανθρώπους που ανέρχονται υψηλότερα πνευματικά. Ακριβώς γιατί έχετε την χωρητικότητα να συλλάβετε το σύστημα, τις συνέπειες, τις προοπτικές και αυτό λοιπόν γεννά την αναπόφευκτη ευθύνη.</div><div><br /></div><div>Οι υπόλοιποι συνάνθρωποι σας στην πλειοψηφία τους βυθίζονται στην σωκρατική λήθη, ή στην σύγχρονη ηλιθιότητα, ή στα πολυτελή τζακούζια που έχτισαν με το δημόσιο χρήμα της παιδείας...</div><div><br /></div><div>Εγώ δεν σας γνωρίζω προσωπικά. Αισθάνομαι ωστόσο την ανάγκη να σας ευχαριστήσω. Κι αυτό γιατί με θέση λειτουργού ή χωρίς, άνθρωποι σαν κι εσάς ακόμη υπάρχουν.... </div><div><br /></div><div>Με πολύ σεβασμό στην περίπτωσή σας, σας λέω ότι η μάχη δεν χάνεται επειδή κάποιος λαβώνεται σε αυτήν.... Το έργο σας μιάς θητείας 38 ετών όπως ο ίδιος γράφεται, δεν εκμηδενίζεται σε μιά στιμή βιαιοπραγίας... </div><div><br /></div><div>Μπορεί να καταστρέψουν και να κάψουν όλα τα πανεπιστήμια του κόσμου.... Η γνώση όμως και η δίψα για πενυματική αφύπνιση δεν καταστρέφεται γιατί ζεί και θα ζεί μέσα σε κάποιες τελευταίες εναπομείναντες ανήσυχες διάνοιες...</div><div><br /></div><div>Η Ελλαδίτσα το απέδειξε πλείστες φορές ότι μέσα από τα αποκαϊδια έχει την δύναμη να αναγεννάται....</div><div><br /></div><div>Ας ευχηθούμε όλοι μαζί να επέλθει ειρήνη ημίν και να καταλάβουμε ότι τα προβλήματα λύνονται με τον διάλογο και την επιχειρηματολογία. </div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-1157254006270020758?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com3http://worldround7tunes.blogspot.com/2009/12/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-34946172072001758792009-12-09T00:48:00.007+01:002009-12-09T12:02:05.349+01:002009-12-09T12:02:05.349+01:00<a onblur="try {parent.deselectBloggerImageGracefully();} catch(e) {}" href="http://4.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/Sx7xtXM6ruI/AAAAAAAAAFU/6Yh4krtyX0w/s1600-h/images-1.jpeg"><img style="float:left; margin:0 10px 10px 0;cursor:pointer; cursor:hand;width: 118px; height: 97px;" src="http://4.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/Sx7xtXM6ruI/AAAAAAAAAFU/6Yh4krtyX0w/s320/images-1.jpeg" border="0" alt="" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5413029563770515170" /></a><br />Καιρό τώρα δεν άγγιξα το πληκτρολόγιο για να εκφράσω το παραμικρό ψήγμα της σκέψεώς μου... <div><br /></div><div>Οι άνθρωποι συνήθως μιλούν πολύ... και τα κρίνουν όλα. Λες και αυτή η κατάσταση της σιωπής είναι τόσο προβληματική, γιατί εκεί κανείς αντιμετωπίζει τον ίδιο του τον εαυτό... Το ίδιο του το περιεχόμενο... Γιατί όταν αυτό λείπει, μιλά κανείς ασταμάτητα, από φόβο να μην ανακαλύψει κανείς την έλλειψη αυτή της ατομικής ιδιοπροσωπίας... </div><div><br /></div><div>Ελληνικό πανεπιστήμιο και δεινοί καιροί εν έτι 2009.....</div><div><br /></div><div>Ο κόσμος έχασε πιά το χαμόγελό του. Προτιμά να κάθεται αποσβολωμένος μπροστά στο κουτί και να ενημερώνεται παθητικά για τις εξελίξεις. Δεν μπαίνει πιά ούτε καν στην διαδικασία της ανάλυσης και του προβηματισμού. Γιατί άλλωστε;</div><div><br /></div><div>Γι' αυτόν τον σκοπό δραστηριοποιούνται οι εκάστοτε ¨φωστήρες¨ της ελληνικής κοινωνίας στα παράθυρα... Καταντήσαμε να θεωρούμε την αντίδραση ταυτόσημη της απάθειας. Ή καλύτερα, την αντίδραση ως αυτοσκοπό χωρίς να έχουμε βρει το περιεχόμενο...</div><div><br /></div><div>Από τις τελευταίες δυναμικές της κοινωνίας το ελληνικό πανεπιστήμιο... Δραστηριοποίηση στο περιώριο της κοινωνίας. Ένα περιθώριο που άλλοτε σήμαινε τον χώρο εύρευσης πλαγιοτίτλων για τα κοινωνικά ταικτενόμενα... Ανάλυση, ανατροφοδότηση και συμπόρευση...</div><div><br /></div><div>Σήμερα ένα περιθώριο τόσο άδειο και πομπώδες όσο και η ίδια η επιφάνεια της κοινωνικής ζωής. Ένα κενό που έπαψε να φέρνει τις χαριτωμένες αναμνήσεις ενός δημιουργικού προβληματισμού... Τα μεγαλύτερα τύμπανα πραγματοποιούν και τον δυνατότερο κρότο, όντας άδεια...</div><div><br /></div><div>Κάποιες γενιές τα τελευταία χρόνια (μαζί τους και η δική μου) έβαλαν το πόδι τους μαζικά στα ελληνικά πανεπιστήμια.... Μπήκαν από κάθε λογής χαραμάδα που υπήρχε. Το πανεπιστήμιο έπαψε να συμβολίζει την πρόοδο και την εξέλιξη της κοινωνίας... Έγινε αντικείμενο μικροπολιτικής σκοπιμότητας με μοναδικό στόχο να ικανοποιήσει τις φιλοδοξίες χιλιάδων γονιών που θέλησαν να προσφέρουν στους βλαστούς τους, ένα καλύτερο αύριο, τόσο πλαστικό και εύκολο όσο τα εξώφυλλα των ψηφιακών δίσκων προσφερόμενων με τις κυριακάτικες εφημερίδες.</div><div><br /></div><div>Αγγίξαμε τόσες πολλές φορές την λέξη άσυλο, σαν να επρόκειτο για το απόκρυφο αντικείμενο λατρείας μιάς μυστικιστικής τελετής.... Επί χρόνια ολόκληρα, βάλαμε τα τραπεζάκια στις σχολές και ενισχύσαμε την ζώσα νεολαία που πολέμησε για ιδανικά όπως εκδρομές με guest star πρώην παίχτριες ριάλιτι με εξτένσιον. </div><div><br /></div><div>Κανένας δεν κατάλαβε τί ήταν αυτό το ρημάδι άσυλο τόσα χρόνια. Κι αυτό γιατί ήρθε έτοιμο, σαν την σούπερ πολυσκούπα χωρίς οδηγίες χρήσεως... Και έτσι καταλήξαμε να καθαρίζουμε το πάτωμα με αυτό αντί να καθαρίσουμε τις συνειδήσεις μας... Γιατί ελάχιστα φοιτητόπουλα στα πλαίσια του ασύλου, σηκώθηκαν πρωινή ώρα να κατακεραυνώσουν τους καθηγητές τους που αντί να προάγουν τον παραγωγικό επιστημονικό λόγο, κάνουν πολιτική μέσα στα αμφιθέατρα με τον πιό χυδαίο τρόπο... </div><div><br /></div><div>Έτσι λοιπόν, στην αναζήτηση περιεχομένου, γεμίσαμε από κενά. Εμείς, η γενιά που πολέμησε τον Αρσένη και έβγαλε τους πιό ανορθόγραφους δασκάλους της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης... Γι' αυτό και κάποτε το ξέραμε όλοι ότι θα ερχόταν αυτή η εποχή και δεν κάναμε απολύτως τίποτα να σταματήσουμε αυτήν την κατρακύλα. </div><div><br /></div><div>Κάποτε επισκεπτόταν κανείς τα αποχωρητήρια και διάβαζε κάπου κάπου έξυπνα στιχάκια... Σήμερα αρκεί οι τοίχοι να είναι κατάμαυροι από τις αδιάλειπτες ρίψεις μολότωφ....</div><div><br /></div><div>Εγώ, δεν πρεσβεύω καμια καλύτερη αξία που θα μπορούσα να ευαγγελιστώ ότι θα προσέφερα στην κοινωνική πρόοδο και αλλαγή. Γιατί ακόμη και η αλλαγή σταμάτησε να έχει περιεχόμενο.... Τα θέλουμε όλα διαφορετικά αλλά δεν ξέρουμε πώς θα πρέπει να μοιάζουν.... </div><div><br /></div><div>Στον βωμό της κατάκαυσης και της θυσίας, παραθέτω παλαιόν στιχάκιο, γραμμένο με σκούρο μαρκαδόρο στα πλακάκια αποχωρητηρίου της κεντρικής βιβλιοθήκης....</div><div><br /></div><div>"ΦΑΤΕ Σ****. ΚΕΡΝΑΕΙ Η ΚΟΙΝΩΝΙΑ..."</div><div><br /></div><div>Και για να προλάβω αυτούς που θα το βρούν χυδαίο, καλύτερα να επαναπροσδιορίσουμε το περιεχόμενο της χυδαιότητος, σε μιά κοινωνία που πεθαίνει εξαιτίας της συνεχούς υιοθέτησης γρήγορων αξιών που σβήνουν τόσο γρήγορα όσο μιά μολότωφ στα πεζοδρόμια της πανεπιστημιούπολης... </div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-3494617207200175879?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com0http://worldround7tunes.blogspot.com/2009/12/2009.htmltag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-27588004757755735252009-02-23T23:20:00.009+01:002009-02-24T01:39:37.443+01:002009-02-24T01:39:37.443+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SaM_f_Itj8I/AAAAAAAAAEs/AWK37qLhI9o/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5306154604729044930" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 127px; CURSOR: hand; HEIGHT: 95px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SaM_f_Itj8I/AAAAAAAAAEs/AWK37qLhI9o/s320/images.jpg" border="0" /></a><br /><div>Βραδυνές ώρες... Το σκοτάδι εξαπλώνεται στην μικρή παγωμένη πόλη....</div><br /><div></div><br /><div>Κάποιες φορές είναι μία σκέψη βγαλμένη από το κεφάλι που θέλει να ταξιδέψει μακριά στα πέρατα του κόσμου...</div><div></div><br /><div>Κάποιες άλλες φορές είναι ένα κουβάρι, ένας γλυκός πόθος που ξεδιπλώνεται με όλη του την υπόσταση και θαρρείς προσπαθεί περνώντας από τα μυθικά μονοπάτια του λαβυρίνθου, να συναντήσει το τέρας που βρίσκεται κρυμμένο και καραδοκεί στην ιστορία....</div><div></div><br /><div>Τι νοσταλγεί περισσότερο κάποιος που λείπει για χρόνια από το σπίτι του; Όταν η καθημερινότητά του συνιστάται από ένα άλλο περιβάλλον σε μια ξένη χώρα, με άλλα ήθη, άλλα επιτρεπτά και ανεπίτρεπτα, μια άκαμπτη γλώσσα παγιδευμένη σε καλούπια, προσπαθώντας να ενσαρκώσει κάθε ιδέα που κατεβάζει ο νους;</div><div></div><br /><div>Η σκέψη ταξιδεύει και λαχταρά να περπατήσει στα σοκάκια της Ναβαρίνου... να σταματήσει για έναν σύντομο καφέ... να χαζέψει τις βιτρίνες και το στόμα να γευτεί την λιωμένη σοκολάτα από τις πεντανόστιμες κρέπες...</div><div></div><br /><div>Το μάτι ανυπομονεί ν' αντικρίσει<span style="font-size:0;"><span style="font-size:0;"> </span></span>την Καμάρα, απομεινάρι μιας άλλης εποχής που μοιάζει με γέφυρα στο κάποτε με το σήμερα... Γέφυρα νεανικών συναναστροφών, σημείο συνάντησης του κοχλάζοντα παλμού της κοινωνίας... Θα κοιτάξει βιαστικά το ρολόι, θα φέρει άλλον έναν γύρο πάνω κάτω και θα ανεβάσει τον γιακά χώνοντας πάλι τα χέρια στις τσέπες, γιατί ο Βαρδάρης τον χειμώνα αγγίζει αλύπητα τις ευαίσθητες επιδερμίδες...</div><div></div><br /><div>Ύστερα πάλι θα χαθεί στα σοκάκια της Αριστοτέλους, μεθώντας από τα χίλια μύρια μπαχαρικά και αρώματα... Ταξίδι χωρίς σταματημό με πλοηγό την γεύση και τις αισθήσεις.... Το βλέμμα χάνεται στους πάγκους με τις πολύχρωμες πραμάτιες και δίνει την αίσθηση ότι αναζητά κάτι επίμονα... </div><div></div><br /><div>Η φωνή του πωλητή, δυνατή και καθάρια θα σε ξυπνήσει και θα θυμηθείς ότι στην ουσία δεν χρειάζεσαι τίποτε κοιτώντας τόσες ώρες κολλημένος στον πάγκο... Τα θες όλα και δεν λαχταράς<span style="font-size:0;"> </span>τίποτε... Σου φτάνει που είσαι εκεί.... Που στο εκεί ορθώνεται μια πόρτα άλλης διάστασης που περιέχει όλο τον κόσμο και τελικά.... κανένα αφού σου δίνει τόση απλωσιά για να βολέψεις τον εαυτό σου... Αυτή η πόλη που σε ανάστησε σε χωρά ολόκληρο και σε δέχεται όπως είσαι... </div><div></div><br /><div>Τον χειμώνα σε χαϊδεύει με τους ανέμους του βουνού, που σε φιλούν διστακτικά μέσα στην παγωνιά και εσύ κοκκινίζεις στα μάγουλα σαν σχολιαρόπαιδο που ανακαλύπτει το σκίρτημα του πρώτου έρωτα... </div><div></div><br /><div>Το καλοκαίρι σε αγγίζει όλη η αλμύρα της θάλασσας που διαπνέει κάθε δρόμο και στενοσόκακο και ορκίζεσαι ότι σύντομα θα ξεπεταχτεί μια γοργόνα στην επόμενη γωνιά, για να σου τραγουδήσει και να αποκοιμηθείς στον λήθαργο της ζέστης... </div><div></div><br /><div>Το κεφάλι παραδίνεται σε όλη αυτή την μαγική σύλληψη στην οποία έχει βυθιστεί ψυχή και σώμα... Το χέρι ψάχνει απεγνωσμένα κάνοντας κλικ δεξιά και αριστερά να δει εικόνες από όλα αυτά που η ψυχή έχει πεθυμήσει... Ο δείκτης του δεξιού χεριού κοντεύει να πάθει αγκύλωση από την συνεχή κατρακύλιση της "ρόδας " που ξεδιπλώνει τις σελίδες στο διαδίκτυο και μαζί... όλο τον κόσμο...</div><div></div><br /><div>Στην τύχη ανακαλύπτεται μία ιστοσελίδα που υπόσχεται να σε συνδέσει με τα κανάλια της πατρίδας σου... Ζωντανή αναμετάδοση τηλεόρασης και όλα αυτά δωρεάν με ένα κλικ....... </div><div></div><br /><div>Μοντέρνοι καιροί... Έχεις ξεχάσει την γνώριμη αφή του τηλεκοντρόλ με τα λιγδωμένα λαστιχένια κουμπιά και απολαμβάνεις πια τον καναπέ τα τελευταία χρόνια, υπό την αίσθηση της χαλαρής ανάγνωσης ενός βιβλίου... Σαν μικρόβιο εμβόλιμης αρρώστιας, πολλαπλασιάζεται μέσα σου και να που η επιθυμία γίνεται πια ακατανίκητη... Πολύχρωμα παράθυρα ξεπηδούν στην οθόνη και το μήνυμα σε αφήνει ενήμερο ότι συνδέεσαι... </div><div></div><br /><div>Η καρδιά πάει να σπάσει από την προσμονή... Πιστεύεις ότι μέσα από αυτό το κανάλι θα βρεις τον χαμένο σου εαυτό... Ότι θα σου δώσει τον χώρο να στεγάσεις καινούριες αισθήσεις και ερεθίσματα του περιβάλλοντός σου, που τόσο πολύ νοσταλγείς τελευταία... Θα σε τροφοδοτήσει με καινούρια τεκταινόμενα και θα ξεφρακάρεις από τις αναμνήσεις δημιουργώντας ένα σήμερα μέσα από αυτό που συμβαίνει τώρα... σ' αυτήν την χώρα που τόσο ευαίσθητα θυμάσαι και τόσες φορές ταξιδεύεις με τον νου... </div><br /><div></div><div>Σαν κεραυνός ξεπετάγεται μία διαπεραστική φωνή από τα ηχεία... Η εικόνα αργεί να κατέβει ακόμη αλλά συναισθάνεσαι ότι απειλείσαι ξαφνικά... Η μεταλική φωνή ξεδιπλώνεται με την μεγαλύτερη ένταση και ανακαλύπτεις βιαστικά με το χέρι στα ηχεία, πρωτόγνωρες ρυθμίσεις σιγανής αναπαραγωγής που ποτέ δεν είχες φανταστεί ότι θα χρησιμοποιήσεις... Κυριαρχεί μέσα σου το αίσθημα της προστασίας και του σεβασμού του γείτονα που δεν χρωστά να πλήττεται από την ξαφνική σου πρωτόγνωρη ηχορύπανση....</div><div></div><br /><div>Έχω συντονιστεί με κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας και προσγειώνομαι στον πλανήτη πολιτικής συζήτησης... Το πάνελ κατάμεστο από ανθρώπους που ξοδεύουν μία αιωνιότητα για να φαίνονται ευπαρουσίαστοι στον φακό... Και κάθε τόσο που αντιλαμβάνονται ότι η κάμερα τους αποθανατίζει σε κοντινό πλάνο, συνωμοτούν με όλες τους τις δυνάμεις για να κρύψουν το κενό της ύπαρξής τους... </div><div></div><br /><div>Οι γυναίκες παρελαύνουν με ταγιέρ και μαλλιά που κουνιούνται ολόκληρα μαζί με το κεφάλι σε κάθε λεκτική έκρηξη... Άντρες βλοσυροί, καθισμένοι εδώ και εκεί τυλιγμένοι με κουστούμια και γραβάτα να τους πνίγει τον λαιμό, χωρίς να φράζει ουδεμία πρόταση, που ξεστομίζεται με την μεγαλύτερη ένταση απευθείας από το στομάχι... </div><div></div><br /><div>Νιώθω σαν να έχω εισβάλει στην αρένα του Κολοσαίου και στην πιό περίοπτη θέση του πάνελ ατενίζω με αποβλάκωση και δέος τον παρουσιαστή ως Ιούλιο Καίσαρ... Φορά όλη την στολή του κύρους και της ουδετερότητας που του προσφέρει η τακτική περιπλάνηση σε κάθε κανάλι της Ψαροκώσταινας, με την αδιαμαρτύρητη συναίνεση του μέσου Έλληνα τηλεθεατή. </div><div></div><br /><div>Το μυαλό έχει φρακάρει μπρος στην παρέλαση των πολύχρωμων τετράγωνων πλαισίων... Κάποιοι βρίσκονται στο στούντιο, άλλοι ξεπετάγονται από ένα παράθυρο σαν ξεχασμένες καρικατούρες και άλλοι στα διαλείμματα φτιάχνουν βιαστικά την γραβάτα τους... </div><div></div><br /><div>Νιώθω την αδρεναλίνη να κατεβαίνει στο στομάχι μου ενώ το κεφάλι είναι έτοιμο να σπάσει από τις δυνατές φωνές... Καμιά πρόταση που ξεστομίζεται δεν φαίνεται να έχει ουσία... Καμιά πρόταση δεν ολοκληρώνεται χωρίς να συμπλεχτεί με την βίαιη παρέμβαση των συνομιλητών, που διακόπτουν κάνοντας πολλούς και αδιάφορους μονολόγους ντυμένους με το κάλυμμα του διαλόγου, πλέκοντας τις πιο ασυνάρτητες στιχομυθίες... </div><div></div><br /><div>Και ο Καίσαρ.... παρακολουθεί με την μεγαλύτερη απάθεια σκεπτόμενος την μια ότι δεν πρέπει να τσαλακώσει τον φρεσκοσιδερωμένο πορφυρό χιτώνα του και την άλλη ότι τα μηχανάκια της ακροαματικότητας έχουν πάρει πάλι φωτιά... </div><div></div><br /><div>Το όλο σκηνικό μοιάζει με πρόβα συμφωνικής ορχήστρας, στην οποία ο μαέστρος - παρουσιαστής έχει πέσει σε λήθαργο και αφήνει τους κακόφωνους μουσικούς της κομπανίας να διαταράσσουν τόσο βίαια την σιωπή.... </div><div></div><br /><div>Όποιος μιλά πιο δυνατά νιώθει ότι εκπέμπει και το μεγαλύτερο κύρος... Και αυτός δε που διακόπτει με την μεγαλύτερη επίδειξη δύναμης, έχει αξιώσεις να βρει τους πιο πιστούς ψηφοφόρους.... </div><div></div><br /><div>Οι άνθρωποι κουβαλάνε ασυναίσθητα μερικές φορές κατάφορα παράξενες παραισθήσεις... Οι λέοντες του πάνελ- Κολοσαίου την αίσθηση ότι κάνουν και λένε κάτι σημαντικό και ότι το χειρότερο.... το φιλοθεάμων κοινό τους παρακολουθεί καρφωμένο στο γυαλί... </div><div></div><br /><div>Το δάχτυλα ξεγλιστρούν στο πληκτρολόγιο και τερματίζουν το πρόγραμμα που υπόσχεται προβολή των καναλιών της πατρίδας... </div><div></div><br /><div>Εγώ την ιδιοπροσωπία και το σπίτι μου τα κουβαλώ στην πλάτη μου σαν σαλιγκάρι και δεν χρειάζομαι καμιά τηλεόραση να μου αναστήσει την χαμένη επαφή που η απόσταση μου στερεί... </div><div></div><br /><div>Όσο υπάρχει νους, θα ταξιδεύω πάλι σε όλα εκείνα τα στενοσόκακα της πόλης μου που με μεγάλωσε και αφουγκράστηκε τον παλμό μου... Παραδομένος στην μέθη του αρώματος των μπαχαρικών και των αρωμάτων της αγοράς... Κι όσο υπάρχει καναπές, θα ξεφυλλίζω τις όμορφες σκέψεις των ποιητών και των συγγραφέων της πατρίδας μου ανακαλύπτοντας πόσο εκφραστική και εύπλαστη μπορεί να είναι η πρώτη γλώσσα που άγγιξαν τα χείλη μου... Την γλώσσα αυτών των φωτισμένων ανθρώπων που παραείναι γυαλιστεροί από μόνοι τους για να προβάλλονται σε ένα τετράγωνο γυαλί.... </div><br /><div>Εγώ στον δικό μου σκοτεινό τετράγωνο δωμάτιο, δεν διψώ για τα φώτα κανενός γραβατωμένου διανοούμενου... Και εκεί στον καναπέ θα με πάρει πάλι ο ύπνος με το βιβλίο στο στήθος και το χαμόγελο στα χείλη που μια καινούρια μέρα ξεκινά... </div><br /><div></div><div>Η δική μου μέρα... φτιαγμένη από λιθάρια χωμάτινα μα τόσο αληθινά χωρίς την παραμικρή παρενόχληση αντανάκλασης κανενός απαστράπτοντος γυαλιού....</div><div></div><div> </div><div>Η δική μου τηλεόραση.... με τα περισσότερα κανάλια και την μικρότερη εμβέλεια από ποτέ.... με παρουσιαστή και εμπομπή την ίδια..... την ζωή... </div><div></div><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-2758800475775573525?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com2http://worldround7tunes.blogspot.com/2009/02/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-38258241899041070342009-02-03T14:35:00.013+01:002009-02-03T17:49:43.057+01:002009-02-03T17:49:43.057+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SYhnYpoa8MI/AAAAAAAAAEc/vBPJlCY2hH0/s1600-h/images.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5298598634791301314" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 124px; CURSOR: hand; HEIGHT: 93px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SYhnYpoa8MI/AAAAAAAAAEc/vBPJlCY2hH0/s400/images.jpg" border="0" /></a> Ηλιόλουστη μέρα σήμερα...<br /><br /><br />Παραμέρισα τις κουρτίνες στην άκρη και άφησα τις αχτίδες να διεισδύσουν το θολό τζάμι και να αγγίξουν διαδοχικά τα αντικείμενα του δωματίου μου...<br /><br /><br />Περίμενα τόσο καιρό μια τέτοια μέρα... Η καρδιά μου νότισε από την συνεχή βροχή, την συννεφιά και τις απαλές νιφάδες του χιονιού... Θαρρείς να είχα τώρα παρά ποτέ την ανάγκη να αναπνεύσω και να βγάλω την ψυχή μου έξω με μανταλάκια για να στεγνώσει στον ήλιο του απομεσήμερου...<br /><p></p><p></p><p>Την ίδια ανάγκη φαίνεται να έχουν και οι περαστικοί στον δρόμο... Το μάτι τους κοιτά από το παράθυρο να πηγαινοέρχονται βιαστικοί χαζεύοντας τις βιτρίνες και άλλοτε πάλι, παλεύοντας στο γωνιακό καφέ της γειτονιάς για μια θέση στον ήλιο... Φορούν ακόμη τα βαριά παλτό και τις πατατούκες, αλλά το κασκόλ έχει χαλαρώσει ελαφρά στον λαιμό και ο γιακάς έχει κατέβει να συναντήσει τους ώμους... <p></p><p></p><p>Το μάτι κοιτά αλλά δεν εστιάζει πουθενά συγκεκριμένα... Αρκείται στο να διαπερνά το θολό τζάμι και να χάνεται μέσα στο πλήθος... Η επιθυμία αναγεννιέται να βρεθεί η ύπαρξη αυτή ανάμεσά τους... Μα δεν θέλει... Επιμένει να κάθεται μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και να αραδιάζει σκόρπιες σκέψεις ακολουθώντας τον κυνηγητό του κέρσορα που αναβοσβήνει...</p><p></p><p></p><p>Αυτός ο σιχαμένος υπολογιστής κολλάει μια ζωή... Αν διανοηθώ να ανοίξω περισσότερα από 2 παράθυρα ταυτοχρόνως, παγώνει και παραμένει ακίνητος... Και έτσι δεν έχω πού να προσηλώσω το βλέμμα μου. Στο κλειστό παράθυρο του δωματίου, με θέα την ζωή ή στα ανοιχτά κολλημένα παράθυρα του υπολογιστή, με θέα τον κόσμο... Κανένα παράθυρο για εμένα... Και ύστερα μου ζητά επιτακτικά την επανεκκίνηση Απέχω μόνο ένα κλικ από το πολυπόθητο... </p><p></p><p></p><p>Και όλα για μια στιγμής χάνονται.... Η οθόνη μαυρίζει και όλα ξαναξεκινούν από την αρχή... Πολύχρωμα φωτάκια και ένα σωρό τίτλοι και υπότιτλοι ανάβουν και σβήνουν.. Και αυτό μου δημιουργεί την ψευδαίσθηση ότι το ίδιο μπορώ να κάνω και με το παράθυρό της κάμαρής μου. Αλλά δεν γίνεται... Και έτσι αποθέτω όλες τις ελπίδες σε αυτήν την οθόνη... </p><p></p><p></p><p>Εκεί έρχεται το ζητούμενο.... Η προηγούμενη διαδικασία τερματισμού δεν επιτελέσθη ομαλά και τώρα καλούμαι για επανεκκίνηση σε ασφαλή λειτουργία... Ένα λεπτό.....</p><p></p><p>Με αυτήν την πρόταση νιώθω να συγκρούεται όλο μου το είναι.... Τι θα πει "ασφαλής λειτουργία" ; Τα φωτάκια και τα λαμπάκια βρίσκονται τώρα στο κεφάλι μου και αναβοσβήνουν όλα μαζί σχηματίζοντας φορτισμένη πανδαισία....</p><p></p><p>Ένα όραμα ξεπηδά μέσα από το μυαλό και καθρεπτίζεται ολοένα και περισσότερο στο βλέμμα... Και τα μάτια σαν μικροκάμερες<span style="font-size:0;"> </span>προβάλλουν αυτήν την οπτασία στην κατάμαυρη ηλεκτρική οθόνη... </p><p></p><p>Ένας άντρας σαραντάρης ξεδιπλωμένος επάνω στον καναπέ του σπιτιού του... Ώρα απομεσήμερου και το τηλεκοντρόλ στο χέρι... Τα κουμπιά του ασφυκτικού πουκαμίσου λένε να πεταχτούν από το καλογεμισμένο στομάχι και να πυροβολήσουν την οθόνη της τηλεόρασης... Τα μαλλιά αχτένιστα απλώνονται στο κούτελο και θαρρείς σαν μικρές κεραίες λειτουργούν ως απολήξεις του ιδρώτα στο ρυτιδιασμένο μέτωπο. </p><p></p><p>Η "ασφαλής λειτουργία" δεν είναι τελικά και τόσο "ασφαλής" ...</p><p></p><p>Παραμονεύει ο κίνδυνος της επιδρομής της συζύγου στο σαλόνι κάθε στιγμή... Η άλλοτε τόσο αγαπημένη και λατρεμένη, με τα μαλλιά τυλιγμένα ως τα πιο ευλαβικά εδέσματα σε ρολό, και με την ρόμπα ριγμένη στο στρογγυλεμένο σώμα, θα μπουκάρει για να αλλάξει κανάλι, επειδή δεν νοείται να χάσει την ενημερωτική εκπομπή κοινωνικού περιεχομένου του Χ. </p><p></p><p>Τα βλαστάρια φέρνουν γύρες στον διάδρομο του σπιτιού ξεφωνίζοντας και μαλώνοντας μεταξύ τους... Θα έπρεπε τέτοια ώρα να είναι στο δωμάτιό τους και να μελετούν τα μαθήματα της επομένης ημέρας. Τα προηγούμενα παιχνίδια που είδαν στην διαφήμιση είναι αραδιασμένα στο πάτωμα και τις συσκευασίες τους με τις φουσκάλες, τις είχε μέχρι χτες στα χέρια προσπαθώντας να εξουδετερώσει την αμηχανία του... Το ξέρω ότι θα του ζητήσουν πάλι το καινούριο παιχνίδι που είδαν στην διαφήμιση του καναλιού Ψ. </p><p></p><p>Και να που κόλλησε τις δόσεις του αυτοκινήτου με μαγνητάκι στο ψυγείο, για να αποθαρρύνεται κάθε φορά που πλησιάζει την πόρτα και το χέρι λαχταρά να την ανοίξει... Μαζί με αυτές, άλλες 3 - 4 επιστολές νταβατζήδων κι αυτές με μαγνητάκι για να τις καμαρώνει που όλες τελειώνουν "με φιλικούς χαιρετισμούς" και να κοιτά το ταβάνι βυθίζοντας το χέρι στην άδεια τσέπη επειδή δεν μπορεί να χαιρετίσει και εκείνος φιλικά... </p><p></p><p>Πάνω στον πάγκο της κουζίνας, αραδιασμένα τα πρόσφατα αποχτήματα της αστικής του ευδαιμονίας.... Ένας ατμομάγειρας που υπόσχεται να τον κάνει στυλάκι, ένας σούπερ αποχυμωτής, μία φριτέζα που την σκεπάζει ευλαβικά με πετσετάκι, για να μην αποκαλύψει τις πραγματικές του διατροφικές συνήθειες... </p><p></p><p>Φαντάζουν όλα τόσο ασφαλή και πραγματικά λειτουργούν....</p><p></p><p>Η μεγαλύτερη όαση έρχεται με την σκέψη της ασφάλειας των 700 ευρώ. Δεν είναι ούτε πολλά ούτε και λίγα. Όταν ήταν φοιτητής, τα 400 ευρώ τον μήνα έφταναν και περίσσευαν. Η τσέπη άδεια και το κεφάλι γεμάτο από όνειρα και ιδανικά... Πού πήγαν όλα αυτά; </p><p></p><p>Τώρα τα 700 ευρώ φαντάζουν λίγα γιατί ο μπατζανάκης της Ψ της κουμπάρας παίρνει 1200 ευρώ και δουλεύει λιγότερο από εκείνον... Γιατί στον πάγκο της κουζίνας του λιάζονται περισσότερες συσκευές.... Και γιατί τα πουκάμισα τα ξέχασε εντελώς επειδή δεν ράβονται πλέον σε μέγεθος μεγαλύτερο του ΧΧΧL....</p><p></p><p>............Σαν ηλεκτροπληξία με χτυπά το κουδούνισμα του τηλεφώνου... Μπαίνει από τις τρύπες των αυτιών μου, κυριεύει όλο μου το είναι, φτάνει μέχρι τις άκρες των δαχτύλων των ποδιών και ξαναβρίσκει πάλι τον δρόμο της εξόδου... </p><p></p><p>Το όραμα ξεφουσκώνει και το βλέμμα ξαφνικά ξεπαγώνει και εστιάζει στην οθόνη του υπολογιστή... Η εικόνα μου αφήνει μια πικρή αίσθηση στο στόμα, σαν την γεύση φτηνοφτιαγμένου καφέ σε μνημόσυνο από εργολάβο γραφείου κηδειών...</p><p></p><p>Εγώ δεν κυνήγησα ποτέ την ασφαλή λειτουργία... Ο υπολογιστής μου κλείνει πια 10 χρόνια και δεν θέλησα να τον αλλάξω... Είναι εργαλείο υποταγμένο στην δημιουργική μου ενέργεια και όσο το κεφάλι είναι γεμάτο, θα λειτουργεί και αυτός.... αργά αλλά παραγωγικά.... </p><p></p><p>Δεν ελπίζω να αλλάξω την ζωή μου ούτε με τα 1200 ούτε με τα 700 ούτε με τα λιγότερα που παίρνω σήμερα... Μου φτάνει να ξέρω ότι κάπου σε κάποια γωνιά της γης με αγαπούν και με σκέφτονται....</p><p></p><p>Είναι αρκετό να ξέρω ότι οι άνθρωποι που μου χαμογελούν, βλέπουν στο πρόσωπό μου την ομορφιά του να αγαπά κάποιος αυτό που κάνει... Και να τα δίνει όλα χωρίς να κρατά τίποτε για τον εαυτό του... </p><p></p><p>Παλεύω να δώσω την αγάπη μου σε αυτούς που την αξίζουν και σε αυτούς που όχι, γιατί είναι για να μοιράζεται και όχι για να κρατιέται σε σεντούκι. Και αν πολλές φορές θυμώνω, είναι γιατί και εγώ χρειάζεται να κρατώ πολλά παράθυρα και πολλές πόρτες ανοιχτές και καμιά φορά κουράζομαι... Και άμα κάθομαι και στο ρεύμα... θα πάθω καμιά ψύξη.... </p><p></p><p>Με απογοητεύει να ακούω γύρω μου ανθρώπους που δεν προκαλούν την μοίρα τους... Κι αυτό γιατί η ευτυχία λείπει από τα πρόσωπά τους και δεν ξέρουν τι τους λείπει... Ίσως τελικά αυτή η¨ασφαλής λειτουργία¨να τους βυθίζει στην μετριότητα και την αποβλάκωση... </p><p></p><p>Πώς είναι να περπατάς βδομάδες ολόκληρες με 1 ευρώ στην τσέπη και να κ0κκινίζεις ακόμη σαν σχολιαρόπαιδο, επειδή ο έρωτάς σου σε φιλά στα χείλη και αναψοκοκκινίζεις από ευχαρίστηση...</p><p></p><p>Πώς έζησαν οι παππούδες και οι γιαγιάδες μας... Με τα μισά των μισών από όσα έχουμε σήμερα και έμαθαν να αγαπούν τον εαυτό τους, τον κόσμο και τους ανθρώπους... Και δεν είχαν ποτέ την σιγουριά της "ασφαλής λειτουργίας" αλλά ένα κεφάλι γεμάτο ιστορίες για πολέμους, πολιτεύματα που άλλαζαν σε μια νύχτα και την συνεχή πείνα. Και τους βλέπεις σήμερα να χαμογελούν γεμάτοι περηφάνεια που πάλεψαν με την μοίρα και έκαναν την ζωή τους όμορφη... </p><p></p><p>Με τα πολλά που είπα και την αφαιρετική μου διάθεση, ξέχασα το τηλέφωνο... Θα πρέπει να προλάβω να το σηκώσω....</p><p></p><p>Η φίλη μου θα είναι... Σχεδίαζα να την επισκεφτώ το βράδυ και μου έταξε πως θα μαγείρευε κάτι νόστιμο. Εχτές είχε μερεμέτια στο σπίτι και ο μπάρμπα Μήτσος ξέχασε το μέτρο του κάτω από τον νεροχύτη της κουζίνας... Θα το δανειστώ για λίγο γιατί ο δικό μου πάνε πια πολλά φεγγάρια που το είδα τελευταία φορά στο βαλιτσάκι με τα εργαλεία... </p><p></p><p>Πρέπει να υπολογίσω τις διαστάσεις γιατί αποφάσισα ότι αύριο θα πάω να αγοράσω μια καινούρια βαλίτσα... </p><p></p><p>Η ασφαλής λειτουργία πέθανε από τότε που γεννήθηκε ο κόσμος.... με την έκρηξη του κουτιού της Πανδώρας... Και εγώ, ψάχνω σαν αποχαυνωμένος να συμβιβάσω 3 και 4 παράθυρα ανοιχτά ταυτοχρόνως, χωρίς να κολλά η ζωή...</p><p></p><p>Με το δάχτυλο στο μπουτόν να κάνει κλικ οποιαδήποτε στιγμή για επανεκκίνηση.... </p><p></p><p>Αποθήκευση των δεδομένων σας....</p><p></p><p>Tώρα μπορείτε να κλείσετε τον υπολογιστή σας με ασφάλεια....<br /></p><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-3825824189904107034?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com4http://worldround7tunes.blogspot.com/2009/02/safe-mode.htmltag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-86008077102178440802009-01-19T23:55:00.008+01:002009-01-20T02:01:39.156+01:002009-01-20T02:01:39.156+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SXUGJqXcF3I/AAAAAAAAAEE/O3FisV16B7c/s1600-h/DSC05009.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5293143700105074546" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 320px; CURSOR: hand; HEIGHT: 240px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SXUGJqXcF3I/AAAAAAAAAEE/O3FisV16B7c/s320/DSC05009.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div>Τρίτη πρωϊ...</div><br /><div></div><br /><div>Προσπάθησα να αψηφήσω το πολικό ψύχος και πετάρισα κατά την πόλη...</div><br /><div></div><br /><div>Σε λίγα λεπτά μπορούσα να αντικρίσω την κίνηση γύρω από την αγορά. Άνθρωποι ντυμένοι σαν κρεμμύδια πηγαινοέρχονταν δεξιά και αριστερά... Κάπου κάπου κάθονταν μέσα στην μέση του δρόμου περήφανα, ανοίγοντας τις σακούλες τους για να καμαρώσουν τα αποκτήματα τους , τα κοίταζαν με ένα εξερευνητικό βλέμμα, για να τα βάλουν πάλι μέσα στις πολύχρωμες συσκευασίες και να τραβήξουν βιαστικά για τον επόμενο καταναλωτικό σταθμό... </div><br /><div></div><br /><div>Δεν ξέρω γιατί τους παρατηρούσα. Το στομάχι μου γουργούριζε και ένιωθα όλη αυτή η κρύα ατμόσφαιρα του χειμωνιάτικου πρωϊνού να αγκαλιάζει το σώμα μου.... Ένιωθα πως τα φτερά μου μόλις που με κρατούσαν πλέον στον αέρα.... μικρές δροσοσταλίδες νερού κρέμονταν από τα πούπουλά μου σαν τα πιο πολύτιμα στολίδια...</div><br /><div></div><br /><div>Είχα τσιμπολογήσει κάτι ψίχουλα εχτές το βράδυ από ένα κουλουράκι που βρήκα στον δρόμο.... Φαντάζομαι ότι κάποιο πιτσιρίκι προσπάθησε να υπακούσει στις επίμονες παραινέσεις της μητέρας του αλλά... το νόστιμο έδεσμα του έπεσε από τα χέρια και κατέληξε στο ψυχρό ασφαλτόστρωμα!! </div><br /><div>Τέτοια καλά δεν συμβαίνουν δυστυχώς κάθε μέρα... </div><br /><div></div><br /><div>Το πλακόστρωτο της ψυχρής πόλης φάνταζε σαν χαλί που ξεδιπλωνόταν νωχελικά μπρος στα αδηφάγα μάτια μου σε αυτήν την πρωϊνή πτήση... Έπρεπε οπωσδήποτε να βρω κάτι να τσιμπολογήσω σήμερα... </div><br /><div></div><br /><div>Με αυτήν την σκέψη, προσγειώθηκα στο συντριβάνι της πόλης... Προσφιλής σταθμός τα καλοκαίρια για μικρές δροσιστικές στάσεις... Μα τώρα τον χειμώνα το νερό ήταν γυαλιστερό σαν γυαλί και μπορούσα να καθρεπτίσω τον εαυτό μου στην επιφάνειά του.... </div><br /><div></div><br /><div>Το ήξερα ότι τέτοιο καιρό δεν θα βρω τροφή εκεί. Η πηγή δεν ανάβλυζε πιά νερό παρά έμενε παραδομένη στις ψυχρές μάζες που κατέκλυζαν την πόλη και έκαναν το νερό να λάμπει σαν διαμάντι...</div><br /><div></div><br /><div>Η εικόνα μιας γνώριμης παρουσίας μου κίνησε το ενδιαφέρον. Μπροστά μου είχα ένα πτηνό όμοιο σαν και του λόγου μου... Τον πλησίασα προσεκτικά γιατί φαινόταν ήρεμος και δεν ήθελα να διαταράξω την αυτοσυγκέντρωση του.. </div><br /><div></div><br /><div><<Έι... πσςςς>> του ψιθύρισα... <<Είμαι το περιστέρι που συχνάζω στο δημαρχείο της πόλης... Πεινάω πολύ σήμερα και βάλθηκα να οργώσω την πόλη μπας και βρώ κάτι να γεμίσω το στομάχι μου>>...</div><br /><div>-Δεν μου απάντησε-</div><br /><div><<Θα κρυώνει πολύ και θα πεινάει>> μονολόγησα... Γι' αυτό προσπάθησα να του ξετυλίξω λίγες ακόμη λεπτομέρειες της απλοϊκής μου ταυτότητας... </div><br /><div><<Εγώ είμαι που κουτσουλάω το άγαλμα μπροστά στο δημαρχείο το καλοκαίρι>>... Εγώ είμαι που τσακώθηκα με τις δεκαοχτούρες που συχνάζουν στην αγορά... Μου έκλεβαν το φαγητό και δεν θα το άφηνα ατιμώρητο>>...</div><br /><div></div><br /><div>Το πουλί στεκόταν εκεί ακίνητο και αμίλητο, πιο κρύο και από το κρυσταλλένιο νερό της πηγής... Μήτε φαινόταν να ακούει την πρωϊνή μου εξομολόγηση, μήτε φαινόταν να έχει διάθεση να συμμετάσχει στην κουβέντα...</div><br /><div></div><br /><div><<Τί παράξενο πράγμα>>...σκέφτηκα. </div><br /><div></div><br /><div>Μοιάζεις ακριβώς με τα αντικείμενα που οι άνθρωποι βγάζουν από τις σακούλες τους και όλο καμάρι τα κοιτούν αχόρταγα γεμάτοι περηφάνια.. Πόσες φορές και αν δεν πίστεψαν ότι έχουν ολόκληρο τον κόσμο σε μια πλαστική σακούλα και ύστερα αυτή φαντάζει την επόμενη ημέρα τόσο άδεια που έχουν ανάγκη<span style="font-size:0;"> </span>να την ξαναγεμίσουν... </div><br /><div></div><br /><div>Πόσες φορές και αν δεν ζήλεψα τις υπάρξεις εκείνες που μπρος στην τόση μεγάλη ευφορία της γεμάτης σακούλας, βυθίζονται στον καναπέ κρατώντας σφιχτά το τηλεκοντρόλ στο χέρι... Έχουν προσδεθεί στην θέση που προσφέρει ο αυτόματος πιλότος της υλικής ευδαιμονίας και δεν χρειάζεται πια να γεμίσουν μήτε το ψυγείο τους, μήτε το κεφάλι τους, μήτε την πλαστική σακούλα....</div><br /><div></div><br /><div>Τί είναι πραγματικότητα? Και ακόμη και αν είναι φτιαγμένη από τα υλικά που μπορούν να αγγίξουν οι άνθρωποι, επιδέχεται περιτύλιγμα και μεταφορά σε πλαστική σακούλα? Αν μπορείς να μεταθέτεις όλες τις έγνοιες για το αύριο, έχεις φτιάξει ήδη την δική σου πραγματικότητα... Ένα μάτσο πράγματα που πρέπει να τα αντιμετωπίσεις σήμερα και εσύ επιμένεις να τα περιχώνεις στην πλαστική σακούλα και να τα αποθηκεύεις στο ντουλάπι του αύριο... </div><br /><div>Αυτό το ονομάζεις στωικότητα και νηφαλιότητα.... μια μετρημένη πτήση πάνω από την πόλη... </div><br /><div></div><br /><div>Μπορείς να αγνοείς τα λερωμένα πιάτα στον νεροχύτη που διηγούνται χρονολογικά την διατροφική σου δραστηριότητα... Μπορείς να ξεχάσεις τους λογαριασμούς που κρεμάς με μαγνητάκι στο ψυγείο και να σταματήσεις να σηκώνεις το τηλέφωνο στον κάθε τύπο με γραβάτα, που επιμένει να σε προικίσει με την τελευταία λέξη του πλαστικού χρήματος...</div><br /><div></div><br /><div>Έχεις κάθε δικαίωμα να παραιτηθείς από την ανακύκληση του χρόνου και να ελπίζεις να τα φέρει η ζωή όλα όπως έχουν... Γύρω από φεγγάρια και χειμώνες χωρίς την δική σου παρέμβαση.... Αυτή η παθητικότητα άρχισε να μου αρέσει ως ιδέα... </div><br /><div></div><br /><div>Εγώ τελικά που οργώνω κάθε μέρα ολόκληρη την πόλη για να βρώ μερικούς σπόρους, πάσχω από το σύνδρομο του ξεπακεταρίσματος... Μου αρέσει να αδειάζω τα πράγματα στο τραπέζι και να θέλω να τους βρω μια θέση στο σήμερα... Με απασχολούν ίσως περισσότερα από όσα μπορούν να χωρέσουν στο ντουλάπι μου... Σου ορκίζομαι όμως ότι η πείνα δεν άγγιξε ποτέ την ψυχή μου... Το κεφάλι μου μένει γεμάτο σκέψεις και η καρδιά μου ξεχειλίζει από αγάπη, που νιώθω ότι θέλω να ανταποδώσω σε εκείνους που μου την προσφέρουν απλόχερα... </div><br /><div></div><br /><div>Η δική μου πραγματικότητα είναι πραγματική... Όχι σαν και εσένα... χαζοπούλι... Σε κατάλαβα!!... Είσαι φτιαγμένο από μέταλλο και στέκεις άγρυπνος φρουρός στο συντριβάνι της πόλης, έτοιμος να αποθαρρύνεις καθέναν που πλησιάζει για να χαρεί την ομορφιά του κρυσταλλένιου νερού. Είσαι ένα αισχρό κατασκεύασμα των ανθρώπων που αρέσκονται να σε βλέπουν από το παράθυρό τους... Γιατί ποτέ δεν θα τολμούσαν να σε αντίκρίσουν αφήνοντας την ασφάλεια των 4 τοίχων του σπιτιού τους... </div><br /><div></div><br /><div>Με όλα αυτά πείνασα... Μακάρι να είχες αφτιά να ακούσεις το γουργουρητό και τις στιχομυθίες της μικρής μου κοιλιάς. Ίσως και μετά από μερικούς αιώνες να υπάρχεις ακόμη εδώ όταν εγώ θα έχω σβήσει.... Φρακαρισμένος στην ομορφιά και την ακινησία του ψεύτικου που περηφανεύεται την ενσάρκωση της πραγματικότητας... </div><br /><div></div><br /><div>Εγώ όμως να το ξέρεις.... Είμαι πραγματικό περιστέρι.... Ελεύθερο να κυνηγά τις λιχουδιές στους δρόμους της πόλης... Νηστικό γιατί ξέρω τί μου λείπει σήμερα από το στομάχι και χορτάτο γιατί το έχω ήδη ονειρευτεί και πιστεύω ότι θα το βρώ σήμερα στο κρύο πλακόστρωτο...</div><br /><div></div><br /><div><<Έχε γειά>> του είπα και ξανάνοιξα τα φτερά μου για να επισκεφτώ την διπλανή πολύβουη αγορά.... </div><br /><div></div><br /><div>Μερικές φορές οι άνθρωποι ρίχνουν κατά λάθος νόστιμα πράγματα από τις σακούλες τους... Αυτό που εσύ το λές πραγματικότητα και το παραχώνεις στην σακούλα.... εγώ το λέω αποβλάκωση και το τρώω για πρωινό επειδή σου πέφτει στο διάβα...</div><br /><div></div><br /><div>Πέταξα όσο πιό μακριά μπορούσα....</div><br /><div></div><br /><div>Δεν είχα άλλες δυνάμεις για να σκεφτώ τον μονόλογό μου με το σιδερένιο περιστέρι....</div><br /><div></div><br /><div>Άνοιξα τα φτερά και ξεχύθηκα στο πρωϊνό αιθέρα...</div><br /><div></div><br /><div>Το σιδερένιο περιστέρι φάνταζε πιά μακρινή ανάμνηση.... </div><br /><div></div><br /><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-8600807710217844080?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com4http://worldround7tunes.blogspot.com/2009/01/blog-post.htmltag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-71994743188967413962008-12-14T00:05:00.007+01:002008-12-14T01:27:57.589+01:002008-12-14T01:27:57.589+01:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SURQ7qZhAkI/AAAAAAAAAD8/erGMoGQuoF4/s1600-h/images3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5279433649108877890" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 91px; CURSOR: hand; HEIGHT: 125px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SURQ7qZhAkI/AAAAAAAAAD8/erGMoGQuoF4/s320/images3.jpg" border="0" /></a><br /><div><div>Αγαπητέ μου Άγιε Βασίλη,</div><div></div><br /><div>δεν ξέρω αν με θυμάσαι... Η αλήθεια είναι ότι άλλαξα πολύ από την τελευταία φορά που έλαβες γράμμα μου...</div><br /><div>Θα πρέπει να με φανταστείς μάλλον με περισσότερα δοντάκια, κάτι πιθαμές πιο ψηλό, με λιγότερα μαλλιά και χωρίς γυαλιά.. (τώρα φοράω φακούς για να είμαι trendy!!)</div><br /><div>Το μόνο ίσως που έμεινε το ίδιο, είναι το χαμόγελό μου που τότε στην παιδική ηλικία οι άνθρωποι το έβρισκαν "χαριτωμένο", ενώ τώρα ψάχνουν να βρουν από πού ακριβώς χάνω λάδια, όταν μπορώ να έχω ακόμη έκδηλη τόση αισιοδοξία...</div><br /><div>Θα αναρωτιέσαι μάλλον γιατί σου γράφω... Δεν σου κρατάω κακία που εκείνα τα Χριστούγεννα του 1989 δεν μου έφερες το τρενάκι που σου ζήτησα... Τα έχω πει στον ψυχαναλητή μου καθήμενος σε δερμάτινη πολυθρόνα με ανάκλιση και τα ξέχασα ήδη μαζί με άλλα πιο σοβαρά... Και μαζί με αυτά, ξέχασα πώς είναι να έχεις την καρδιά ενός παιδιού και να κοιτάς τον κόσμο μέσα από αυτό το τρενάκι...</div><div></div><div></div><div> </div><div>Να σου πώ την αλήθεια, οι περισσότεροι συνάνθρωποί μου φαίνονται να έχουν μαυρίσει τις ψυχές τους από ένα σωρό άσχημα πράγματα που συμβαίνουν γύρω τους και δεν τους κατηγορώ. Και επειδή όλοι φαίνονται πολυάσχολοι, είπα να στα γράψω εγώ, μπάς και μεσιτεύσεις στον Θεό να μας λυπηθεί και να μας συγχωρήσει, δωρίζοντάς μας αγαθά που ξεχάσαμε ότι έχουμε ανάγκη... </div><br /><div>Δώσε σε παρακαλώ στα παιδιά του κόσμου την υγεία τους... Κάντα να χαμογελούν και να έχουν την ζεστασιά μιας όμορφης οικογένειας γύρω τους, που θα τα κρατά ανέμελα και ευτυχισμένα...</div><br /><div>Βγάλε όλους τους ανθρώπους από τα νοσοκομεία και στείλε τους με εξιτήριο σπίτι τους για να κάνουν γιορτές με την οικογένειά τους.</div><br /><div>Δώσε στους γηραιότερους ανθρώπους συντρόφους που θα τους κάνουν να χαμογελάσουν και να αισθανθούν ότι ακόμη κάποιος τους σκέφτεται και τους τιμά για αυτό που προσέφεραν στα χρόνια της νιότης...</div><br /><div>Δώσε στους νέους που ταλανίζονται από την χρήση παράξενων ουσιών, την δύναμη για απεξάρτηση και οριστική επανένταξη στην κοινωνία...</div><br /><div>Χορήγησε ένα πιάτο φαγητό και ένα ζεστό κρεβάτι σε όλους τους συναθρώπους μας, που κοιμούνται στον δρόμο και δεν έχουν πού να πάνε...</div><br /><div>Χάρισε το κουράγιο και την ελπίδα σε όλους εκείνους που έχασαν κάποιο αγαπημένο πρόσωπό τους και δείξτους τον δρόμο που οδηγεί στην συνέχιση της ζωής μέσα από την μνήμη και την αγάπη.</div><br /><div>Προστάτευσε όλα τα αδέσποτα ζώα και δώστους την ευκαιρία να ζήσουν σε ένα σπιτικό που θα τα αγαπά και θα τα φροντίζει...</div><br /><div>Δώσε στους πολιτικούς της γης από έναν ξύλινο πινόκιο για να θυμηθούν επιτέλους τί γίνεται όταν κάποιος χρονιάρες μέρες αντί για το δέντρο, στολίζει την αλήθεια κατα το δοκούν... Ή μάλλον μήν τους δώσεις απολύτως τίποτα, γιατί ξέρουν πολύ καλά να παίρνουν αλλά έκαναν σκασιαρχείο στο μάθημα του να δίνεις... </div><br /><div>Συγχώρεσέ με Άγιέ μου αν ξέχασα να σου γράψω κάτι, που έπρεπε να σου ζητήσω... Ήδη όλα αυτά που ζήτησα αμφιβάλω αν θα χωράνε μέσα στον σάκκο σου... Αν προσπαθήσεις να κατέβεις από την καμινάδα και στουμπώσεις δεν θα φταίω εγώ... Σου έγραψα επανειλημμένως να κάνεις δίαιτα και δεν με ακούς.. Στην παραπάνω περίπτωση στείλε SMS να έρθω να σε βοηθήσω...</div><br /><div>Και όμως, τα περισσότερα από αυτά τα δώρα δεν κοστίζουν τίποτα, δεν πακετάρονται σε χρωματιστά χαρτιά και δεν αγοράζονται με όλα τα πλούτη του κόσμου...</div><br /><div>Γι' αυτό Άγιε μου νιώθω ότι δεν στα ζητάει κανείς πιά και αυτός είναι ίσως ο λόγος που δεν τα φέρνεις στους ανθρώπους. Έτσι λοιπόν είπα να να σου τα ζητήσω εγώ και πραγματικά δεν θέλω για μένα τίποτα... Μου αρκεί να βλέπω γύρω μου ολοένα και περισσότερα χαμόγελα... Έτσι θα πάψω να νιώθω ανόητος που χαμογελώ, γιατί μπορώ να ατενίζω τον ήλιο κάθε μέρα από το παράθυρο του δωματίου μου και όχι από τον θάλαμο κάποιου νοσοκομείου...</div><br /><div>Ελπίζω να λάβεις σοβαρά το γράμμα μου υπ' όψιν σου και να μην μου κακιώνεις αν σου ζητώ πολλά... Ίσως τελικά γι' αυτό να σε πιστεύουν τα παιδιά και όχι πλέον οι μεγάλοι, επειδή εμείς οι ωριμότεροι, ζητάμε πιό πολύπλοκα πράγματα από την ζωή...</div><br /><div>Να μου φιλήσεις τους ταράνδους έναν έναν και να ντυθείς καλά όταν αποφασίσεις να βγεις έξω, γιατί κάτι άκουσα για ανέμους και βροχές...</div><br /><div>Υπόσχομαι να πίνω το γάλα μου και να πετάξω το χαζοκούτι που με πείθει ότι χρειάζομαι πολύ περισσότερα από τα παραπάνω που σου έγραψα...</div><div></div><br /><div></div><div>Καλά Χριστούγεννα και Καλή Πρωτοχρονιά!!</div><div></div><br /><br /><div>ΥΓ. Αν θυμηθείς Άγιε, βάλε και εκείνο το ρημάδι το τρενάκι μές στον σάκκο μιάς και 20 χρόνια το περιμένω... Βαρέθηκα να μιλάω συνεχώς για αυτό στον ψυχαναλητή μου...</div><div></div><div></div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-7199474318896741396?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com6http://worldround7tunes.blogspot.com/2008/12/blog-post_14.htmltag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-24403493451306112562008-12-09T23:35:00.007+01:002008-12-10T09:48:13.494+01:002008-12-10T09:48:13.494+01:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/ST8KjbeM1EI/AAAAAAAAADs/0SvqUWQxZXI/s1600-h/images1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5277948892087637058" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 104px; CURSOR: hand; HEIGHT: 82px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/ST8KjbeM1EI/AAAAAAAAADs/0SvqUWQxZXI/s320/images1.jpg" border="0" /></a> Διαμαρτύρομαι εντόνως για τον παραπάνω τίτλο.... <div><div></div><br /><div>Αυτά είναι κακοήθειες... Δεν είμαι ο πρώτος τυχόντας σκουπιδοντενεκές... Κρατάω από τζάκι και με λένε "κάδο απορριμάτων"... Συχνάζω Εγνατία με Μελενίκου Γωνία... </div><div></div><br /><div>Σίγουρα με έχεις προσπεράσει πάνω στην τρελή καθημερινότητα της πόλης...</div><div></div><br /><div>Άλλες φορές να λιάζομαι στο πλακόστρωτο αφήνοντας την οσμή διάχυτη όσων κουβαλάω στο στομάχι μου... Άλλοτε πάλι να τρίζουν τα σκουριασμένα ροδάκια μου γιατί κάποιος επίδοξος ραλίστας με μετακινεί από εδώ και από εκεί προσπαθώντας να εξασφαλίσει την πολυπόθητη θέση στάθμευσης... </div><br /><div></div><div>Δεν είμαι και πολύ καλά τελευταία και ζήτησα να σου μιλήσω γιατί ξέρω ότι θα με ακούσεις... Οι άνθρωποι λένε πως τα παιδιά γράφουν τέτοιο καιρό γράμματα στον Αι- Βασίλη για να τους φέρει καλούδια και εγώ αποφάσισα να γράψω σε σένα.... άγνωστε αναγνώστη για να μοιραστώ τον πόνο μου μαζί σου... </div><div></div><br /><div>Δεν μου έφτανε που πρέπει να δέχομαι αδιακρίτως όλων των ειδών τα σκουπίδια σας... Όι άλλοι κάδοι λέγανε εχτές ότι βρισκόμαστε στην μόνη χώρα της Ευρώπης που το να ανακυκλώνεις σκουπίδια είναι προαιρετικό!! </div><br /><div></div><div>Δεν μου έφτανε που με επισκέπτεται αυτό το τρελό φορτηγό 3 φορές την ημέρα και με στροβιλίζει πάνω κάτω για να αδειάσω μέχρι το τελευταίο χαρτάκι στην καρότσα του... Το παραδέχομαι ότι είμαι πράσινος αλλά δεν βρίσκομαι σε γλάστρα... τουτέστιν δεν είμαι φυτό!!! Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να καταβρέχομαι κάθε μέρα και να ξεπλένομαι από πάνω μέχρι κάτω... </div><div></div><br /><div>Σας ζήτησα ποτέ μισθό ή τα δεδουλευμένα μου? Απήργησα ποτέ?? Αμείλητος στέκομαι στην γωνιά και σου προσφέρω ακατάπαυστα και σιωπηλά το πεντάλ μου για να με πατήσεις και να ανοίξω πρόθυμα το καπάκι μου δεχόμενος όλα τα απόβλητά σου... </div><br /><div></div><div>Γιατί κάθε φορά που εσείς οι άνθρωποι διαδηλώνετε εγώ πρέπει να υποφέρω τόσο? Προχτές πάλι με παραγέμισαν με γκαζάκια και μου έδωσαν μία σπρωξιά να περιφέρομαι ανεξέλεγκτος στον δρόμο... Τί το τρομερό είχα και όλοι μόλις με έβλεπαν απομακρύνονταν? </div><br /><div></div><div>Σερνόμουν ανεξέλεγκτος επάνω στην άσφαλτο νιώθωντας να γίνομαι μπαλάκι ανάμεσα σε αδιφάγα χέρια, που έψαχναν να μου δώσουν μιά νέα ώθηση... Μπορούσα να ακούσω τον τρομερό θόρυβο γύρω μου σαν να βρισκόμουν σε εμπόλεμη κατάσταση... Δακρυγόνα και βόμβες μολότωφ έσκαγαν παντού μέχρι που κάποιος επιτίδειος άδειασε μία πλαστική σακούλα με γκαζάκια στο στομάχι μου... Και εκεί που ένιωθα τα σωθικά μου να καίγονται, ένιωσα το δρόσισμα ενός κουβά νερού που κάποιος καλός χριστιανός μου έριξε.. </div><br /><div></div><div>"Την δροσιά του να έχεις"... ήθελα να του πώ μα εκείνος έντρομος με προσπέρασε και προσπάθησε να σώσει το όχημά του που ήταν σταθμευμένο και του είχα γειτνιάσει... Τον καταλαβαίνω τον φουκαριάρη... Θα πρέπει να ήταν το 4ο ή το 5ο καταναλωτικό δάνειο που είχε βάλει για να αποκτήσει τον τετράτροχο φίλο του.. </div><br /><div></div><div>Εμένα ποιός με καταλαβαίνει για να επανέλθω στο θέμα μου?? Δεν ξέρω αν θέλεις να με πάρεις στα σοβαρά ή όχι... Σεβάσου τα χρόνια μου, τα 15 συνθήματα αναρχικών που έχω χαραγμένα στο πράσινο πλαστικό καπάκι μου και τα 45 γκαζάκια που κατάπια τα 3 τελευταία χρόνια... Θα σου πώ μιά αλήθεια...</div><br /><div></div><div>Ενθυμούμαι που τις προηγούμενες δεκαετίες συχνά περνούσαν 2 και 3 μέρες για να νιώσω χορτάτος από τα σκουπίδια σας... Εσείς οι άνθρωποι δεν είχατε τόσα αγαθά στα σπίτια σας και έτσι τα θεωρούσατε σχεδόν όλα πολύτιμα για να τα μοιραστείτε μαζί μου.. Τότε σας θυμάμαι ως ευτυχισμένες καρικατούρες, που χαρούμενα διασχίζατε το πρωί το πλακόστρωτο σφυρίζοντας έναν σκοπό, σαν ένα πρελούδιο στην ιεροτελεστία της ακατάπαυστης εργασίας σας... </div><br /><div></div><div>Τώρα εμείς οι κάδοι γεμίσαμε και εσείς οι άνθρωποι μαζί... γεμίσατε και αδειάσατε... Είστε γεμάτοι από κάθε λογής ματαιόδοξο προϊόν που διαφημίζει το χαζόκουτο.... Το μαρτυρούν τα σελοφάν και οι συσκευασίες που με ταϊζετε κάθε μέρα... </div><br /><div></div><div>Και ταυτόγχρονα μου φαίνεστε τόσο άδειοι... Σπάνια βλέπω πιά τα περισσότερα νέα παιδιά να χαμογελούν και να καμαρώνουν για κάτι καινούριο που απέκτησαν... Τους τα δώσατε όλα και δεν ξέρουν πώς είναι το να έχεις το τίποτα... </div><div></div><br /><div>Την επόμενη φορά ας φέρουν στην Εγνατία να κάψουν το καινούριο iPod και το αμάξι τους για να διαδηλώσουν... Έτσι για να πάρω και εγώ ρεπό μιά μέρα... </div><div></div><div></div><div> </div><div>Αυτά και άλλα έχω να σου πώ αλλά δεν βλέπω να σε απασχολεί και πολύ το θέμα... Και επειδή δεν σκοπεύω να καταχραστώ τον χρόνο σου όπως εσύ την χωρητικότητά μου, σε αυτό το σημείο λέω να σε αφήσω... </div><div></div><div> </div><div>Με γέμισαν ψαροκόκαλλα και πρέπει να ταϊσω τις γάτες τις γειτονιάς... Ελπίζω τουλάχιστο τις άγιες ημέρες που έρχονται, να μην αφήσεις κανέναν συνάνθρωπό σου να σιτιστεί από το περιεχόμενό μου...</div><br /><div></div><div>Σκέψου το την επόμενη φορά που θα ξανακατέβεις στον δρόμο για να διαδηλώσεις αν δεν ξέρεις να χαμογελάς για αυτά που έχεις...</div><br /><div></div><div>Εγώ το μόνο που ξέρω να λέω είναι σκουπίδια....</div><div></div><div></div><br /><div></div><div>Σε φιλώ</div><br /><div></div><div>Ο κάδος σου</div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-2440349345130611256?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com2http://worldround7tunes.blogspot.com/2008/12/blog-post_09.htmltag:blogger.com,1999:blog-3332213806375780100.post-91170577428895018152008-12-08T10:51:00.014+01:002008-12-08T12:45:39.839+01:002008-12-08T12:45:39.839+01:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SSCvJ5QuVfI/AAAAAAAAACg/0mdp4pqHHqY/s1600-h/DSC04646.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5269404148548130290" style="FLOAT: left; MARGIN: 0px 10px 10px 0px; WIDTH: 240px; CURSOR: hand; HEIGHT: 320px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_K07Tor2GpeY/SSCvJ5QuVfI/AAAAAAAAACg/0mdp4pqHHqY/s320/DSC04646.jpg" border="0" /></a> <span style="font-size:85%;">At first, it was wrapped with a plastic cellophane almost suffocating in a paper carton box.<br /><br />Then, it stayed some years in warm house, where it had to function almost like a servant: trying to develop the artistic abilities of the young members of the family… Always having no personal sound of voice but becoming the mean of expression… and always staying so silent.<br /><br />This silence came to stay for good one rainy Sunday morning. It ended up on the wet pavement waiting to fulfill its own faith… Lying next to the garbage box, was out of fashion anymore because there was not enough space in the closet for the new collection of Blue Ray Films…<br /><br />This society rejected it so easily and condemned it to become a spare part for a washing machine….<br /><br />Sometimes I am wondering of the African and Asian Beethovens who were born and died. So many people that were incredibly talented but never discovered this talent because simply were raised in the wrong society: Of the third World.<br /><br />I wish I could send them this keyboard so far… I am sure they would find one million words to thank me but basically one that anyone can understand: The language of music!<br /><br />May the soul of the black keyboard rest in piece….<br /><br />May our minds appreciate sometimes the gifts of God…<br /><br />Amen<br /><br /></span><div></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/3332213806375780100-721333348823045135?l=worldround7tunes.blogspot.com' alt='' /></div>Siriloshttp://www.blogger.com/profile/07109766627631635743noreply@blogger.com2http://worldround7tunes.blogspot.com/2008/11/keyboard-prayer.html