Po-mojemu

Film "Wciąż ją kocham"

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Tue, 14 Nov 2017 16:30:00 +0000

Amerykański melodramat w reżyserii Lasse Hallstrӧma z roku 2010. Film oparty jest na powieści o identycznym tytule "I wciąż ją kocham" jednego z najpopularniejszych pisarzy Ameryki, Nicholasa Sparks'a. W głównych rolach wystąpili Amanda Seyfried wcięlająca się w postać Savannah Lynn Curtis oraz Channing Tatum jako John Tyree.

Historia dwojga młodych ludzi, którzy przez przypadek znajdują się w tym samym miejscu, o tej samej porze. Zrządzenie losu popycha ich w swoje ramiona i zakochują się w sobie. Ich sielanka trwa nie zbyt długo, gdyż młody John musi wracać po dwóch tygodniach na misję. Jednak miłość, która połączyła tych dwoje ma być silniejsza niż rozstanie. Nic nie staje im na przeszkodzie by pisać i wysyłać do siebie listy, nawet gdy dziewczyna nie wie gdzie tak naprawdę znajduje się chłopak i czy jest jeszcze cały i zdrów. Ich miłość i przywiązanie kwitnie na kartach papieru.

Przynajmniej w związku kobiety i mężczyzny John może doświadczyć najważniejszych uczuć w życiu miłości, czułości i zrozumienia. Niestety nigdy nie okazywał mu tego ojciec, którego chłopak uważał za "nie normalnego". Dopiero Savannah odkrywa co tak naprawdę dzieje się z Timem. Dzięki temu pomaga Johnowi zrozumieć tryb jego życia.

Gdy w fabułę wplątuje się ważne światowe wydarzenie, mianowicie zamach na wieże World Trade Center, popycha młodych żołnierzy, w tym Johna, do przedłużenia służby z dala od domu. Krótkie chwile razem, dają młodej zakochanej dziewczynie tak wiele bólu jak i radości. Z rozdartym sercem godzi się na kolejny wyjazd ukochanego.

Savannah okazuje się być dla chłopaka jak miód na serce, jest jego siłą w trudnych chwilach. Niestety załamanie przychodzi bardzo szybko. Bowiem tak jak szybko może się coś zacząć, tak szybko może się skończyć.

Tak film jak i książka daje tyle samo emocji i łez. Miłość którą doświadczamy w życiu, chwile radości i smutku, życiowe wybory przed, którymi staje każdy z nas (raz łatwiejsze, raz trudniejsze) składają się na książkę całego naszego życia. Nie jest mi dane oceniać zachowanie dziewczyny, która w ostateczności zostawia chłopaka walczącego na śmierć i życie z dala od ukochanej. Jednakże wiem, że jej psychika była słabsza niż tego, który musiał walczyć.

Płakałam jak bóbr na scenie szpitalnej, gdy John przyjeżdża do chorego ojca. Ten mimo swojej choroby wreszcie przytula swego syna do piersi, a chłopak potrafi otwarcie wyczytać mu to co go gryzie.

Film warto polecić osobą, które w swoim życiu nie potrafią otworzyć się na drugą osobę. Pamiętajmy, że życie jest zbyt krótkie by nie chcieć lub nie móc zrozumieć bliskich nam ludzi.

Rania Al-Baz "Oszpecona"

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Sat, 04 Nov 2017 21:30:00 +0000

Książka pisana przez życie. Ta (jak wiele innych pozycji tego typu) wstrząsa i oburza współczesną kobietę - wyzwoloną, wolną i niezależną. Nie chce się wprost wierzyć, iż istnieją kraje o tak rygorystycznych zasadach etycznych, religijnych czy rodzinnych.

W książce autorka ukazuje tragiczny koniec miłości młodej, pięknej dziennikarki, która chciała być niezależna - swojej miłości. W krajach wschodnich o licznych zakazach i nakazach stawianych przed kobiety, Rania jest buntowniczką, która walczy o kawałek ziemi dla siebie. Dziewczyna staje się kobietą, wychodzi za mąż, rodzi dziecko, przeżywa rozwód. Koleje losu popychają ją do radia i telewizji, pnie się po stopniach kariery. Wydaje się, że to takie łatwe. Niestety w Arabii, gdzie jest silnie ugruntowana kultura mężczyzn, kobieta nie zajmuje istotnego miejsca - poza kuchnią i łóżkiem (s. 41). Dlatego wysoka pozycja Ranii w społeczeństwie (jeśli tylko tak można to określić) nie jest na rękę jej mężowi. Raszid posuwa się do drastycznych czynów, które na dobre wycofują kobietę z życia społecznego.

Jednak dla kobiety silnej, o tak długiej i niewiarygodnej historii życia dopiero się coś zaczyna. Przez opowiedzenie swojego horroru uczula nas wszystkich na godne pożałowania tradycje muzłumańskie zapisane w Koranie, a jednocześnie podkreśla, że kocha swój kraj. Chce jednak walczyć i walczy o równe prawa dla kobiet z tych krajów pochodzących.

"Dziennik", w którym autorka otworzyła się na czytelników ze swoją życiową historią porusza serca. Na każdej karcie książki zapisana jest cząstka życia muzułmańskiej dziewczynki, nastolatki, a później już kobiety. Rania odkrywa przed nami to co jest uważane w XXI wieku przez ciemnotę i zacofanie. "Godne pożałowania jest to, że w Arabii Saudyjskiej kobieta nie może spokojnie przejść ulicą bez przyciągania wzroku mężczyzn. Dla nich każda z nas jest tylko ciałem bez duszy, przemieszczającą się i niemyślącą istotą." (s. 198). Jakie smutne i irytujące jest traktowanie tam płci, która wydaje na świat potomków. Jeszcze gorszym jest fakt, że ten którego kobieta porodzi może poniewierać swoją matką. Przedmiotowe traktowanie kobiet przez mężczyzn jest tam normalne.

Po ciężkich fizycznych i psychicznych przeżyciach Rania wzięła udział w paryskiej konferencji na temat: "Walka o emancypację kobiet - kwestia międzynarodowa i demokratyczna". Dzięki tym wystąpieniom staje się jeszcze silniejsza w tym co robi, ma cel do, którego dąży.

Historia opisana przez Ranię Al-Baz przedstawia jej życie od dzieciństwa do dorosłości w muzułmańskim świecie. Kobieta przybliża jakie tradycje, obyczaje i obrzędy panują we wschodnich krajach. Opisując swoją historię skupia się na tym co najważniejsze - na życiu i egzystencji w tym świecie płci pięknej, słabej i wątłej. Nie bez powodu staje się rzeczniczką saudyjskich kobiet. Broniąc ich praw w imię godności płci żeńskiej.

Tytuł oryginalny: Défigurée
Autor: Rania Al-Baz
Tłumaczenie: Zuzanna Przypkowska
Rok i miejsce wydania: Warszawa 2010
Wydawca: Hachette Polska
Ilość stron: 200

"Zachcianek" Katarzyna Michalak

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Tue, 17 Oct 2017 15:38:00 +0000

Mija rok od ostatnich wydarzeń w Poczekajce. Wracamy do historii Patrycji i Gabriela którzy mieszkają w Zaborowie, są w "związku wolnym, ale wiernym". Wydawać się może układ idealny, ale dla kogo? Czy Patrycji to wystarcza? Ile można znieść dla swojego wymarzonego mężczyzny. Jak dalece można się posunąć i ile rzeczy tolerować żeby z nim żyć? Co mieści się w etyce związku?

Koleje losu młodej, pięknej lekarki znów się poplątają. Dziewczyna, nie wytrzymuje przyjazdu nieproszonego gościa do Zaborowa, czuje się osaczona, nierozumiana i niespełniona przez swego wybranka. Hrabia Romocki jest obojętny wobec kobiety, nie zauważa sygnałów ostrzegawczych ku zbliżającej się katastrofie. Bohaterka walcząc o życie w szpitalu ma obok siebie najbliższych ludzi, a nawet takich, którzy kiedyś zawiedli. Odkupienie win i pragnienie przebaczenia ze strony dziewczyny dużo będzie znaczyło dla innego mężczyzny. Warto zajrzeć do książki by przekonać się czy Patrysia wybaczy swojemu pierwszemu adoratorowi?

Jedno wiadomo pani weterynarz postanawia znów wziąć sprawy w swoje ręce. Kusi ją powtórne użycie magii: "Czemu nie wolno marzyć, nie wolno śnić - czy to źle?". Patrycja ku swemu zdziwieniu nie szuka idealnego kandydata na męża, czeka i tęskni do zupełnie czegoś innego... Wraca do Poczekajki - swojego miejsca na ziemi, odbudowuje to co przed rokiem straciła. Dostaje pracę w zamojskim zoo, wszyscy szczerze ją witają. Jest wielką szczęściarą i drimerką!

Zanim zaczęłam czytać próbowałam określić i stworzyć mapę mentalną do tytułu książki. Co tak właściwie oznacza to słowo? "Zachcianek" kojarzy mi się z pragnieniem czegoś, ze stwierdzeniem: "czegoś mi się chce, czegoś, pragnę, coś chciałabym mieć". Główna bohaterka właśnie TEGO CZEGOŚ szukała w swoim życiu i do tego w końcu zdążyła dojść. Jak się okazuje dziewczyna dużo przejdzie, ale dzięki swojemu uporowi i wytrwałości jej życie zmieni się nie do poznania.

Jest to powieść o odkrywaniu swoich marzeń i dążeniu do ich spełnienia. Każdy potrafi marzyć, potrafi śnić. Najważniejsze jednak by dążyć do celu zgodnie że swoim sercem i rozumem.

Jak powiedziała jedna z bohaterek powieści: "Czasem prawda jest trudniejsza od kłamstwa" ale na kłamstwie miłości, zaufania nie zbudujemy.

"Bez pożegnania" Harlan Coben

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Wed, 04 Oct 2017 13:56:00 +0000

Pierwsza pozycja Coben’a, która trafiła w moje ręce.

Autora tego kojarzyłam z półek bibliotecznych i mediów, które rozprzestrzeniały informację o jego nowych powieściach. Szczerze mówiąc nie garnęłam się do ich czytania, ale… Kiedy zobaczyłam je u kilku znajomych stwierdziłam, że „chyba muszą być jednak dobre skoro tylu ludzi wokół mnie je czyta…?”. No i też się zaczytałam! Na początek w thrillerze pt.: „Bez pożegnania”.

Głównym bohaterem powieści jest Will Klein. Wydarzenia z pierwszych stron książki nie są optymistyczne, gdyż umiera matka głównego bohatera. Można powiedzieć, że na łożu jej śmierci rozpoczyna się cała fabuła książki. Właśnie wtedy Will dowiaduje się, że uznany przed laty za zaginionego i zmarłego brat, Ken żyje. Ta informacja staje się motorem, który napędza rozwinięcie akcji, wstrząsa życiem mężczyzny i determinuje do działania.

Oskarżony jedenaście lat temu Ken o zamordowanie młodej dziewczyny, znika wówczas bez śladu, nie daje znaku życia najbliższej rodzinie. Z biegiem czasu każdy woli myśleć, iż mężczyzna nie żyje. Niespodziewana informacja wywraca do góry nogami życie młodszego brata. Ten angażując się w rozwikłanie zagadki i odnalezienie Kena, nie wie jeszcze, że czeka na jego drodze wiele niemiłych i zaskakujących niespodzianek. Współczucie i wsparcie okazuje mu najbliższa i kochana Sheila, która w niedługim czasie również znika bez śladu, zostawiając jedynie kilka skreślonych słów:

"Kocham cię, zawsze" S.

Na mężczyznę spada ogrom nieszczęść w tym samym czasie. Jest załamany po śmierci matki, oszołomiony, gdy dowiaduje się, że brat żyje i wstrząśnięty po ucieczce swej wybranki. Na "ratunek" przychodzi mu młodsza siostra, zmarłej Julii. Katy chce pomóc w odnalezieniu Kena, by mu wybaczyć. Zaangażowani w poszukiwania i wyjaśnienie tajemnicy sprzed lat, na jaw wychodzą małymi krokami nowe fakty. Nowi, a jak się okazuje starzy przyjaciele sprzed lat mają dużo do powiedzenia, a raczej ukrycia. Im również zależy by Ken się ujawnił.

Odkrycia Kena, prowadzą do różnych, dziwnych spraw i zdarzeń sprzed lat. Informacje, które zbiera w trakcie "grzebania" w przeszłości stają się intrygujące, zagadkowe ale zarazem niebezpieczne. Niestety mężczyzna nie chce odsunąć się od sprawy i zostaje wciągnięty w wir tajemniczych i kryminalnych zagadek FBI. Okazuje się, iż obecne wydarzenia wynikają z zawiłych splotów zdarzeń nawet sprzed kilkunastu lat.

Książkę czyta się bardzo szybko, rozdział kończy się zawsze w takim momencie, że czytelnik nie może się oderwać, chce wiedzieć więcej i więcej. Thriller trzyma w napięciu do samego końca. Książka owiana jest tajemnicą, zagadka wydawać by się mogło w trakcie lektury prosta do rozwiązania, na koniec zaskakuje czytelnika. Byłam pod wrażeniem jak Coben zaplanował wszystkie akcje by złożyły się w jedną całość, wszystkie zdarzenia miały swoją kolejność, ład i porządek. Tajemnicze zniknięcia ludzi, zmiana tożsamości i morderstwa z premedytacją - tym charakteryzuje się książka.

Jestem pozytywnie zaskoczona po lekturze "Bez pożegnania". Była to pierwsza książka Cobena, przeze mnie przeczytana ale z pewnością nie ostatnia!

Tytuł oryginalny: Gone for good

Tłumaczenie: Zbigniew A. Królicki

Wydawnictwo: Albatros
Rok wydania: 2015
Ilość stron: 415
ISBN: 978-83-7985-598-8

Moja ocena: 5/6

Przeczytana: 24.09.2017

Kilka słów od wydawcy o autorze: Harlan Coben to współczesny amerykański pisarz, który uznanie w kręgu miłośników literatury sensacyjnej zdobył swoją trzecią książką, "Bez skrupułów", opublikowaną w 1995 roku. Jako pierwszy współczesny autor otrzymał trzy prestiżowe nagrody literackie przyznawane w kategorii powieści kryminalnej, w tym najważniejszą - Edgar Poe Award. Światowa popularność Cobena zaczęła się w 2001 r. od thrillera "Nie mów nikomu", zekranizowanego w 2006 r. Kolejne powieści m. in. "Na gorącym uczynku", "Wszyscy mamy tajemnice", "Zostań przy mnie", "Schronienie", "Kilka sekund od śmierci", "Sześć lat później" i "Tęsknię za Tobą", uczyniły go megagwiazdą gatunku i jednym z najchętniej czytanych autorów, także w Polsce. Twórczość pisarza wciąż budzi zainteresowanie filmowców.

Książki wspomagające rodzicielskie rozterki - podejście nr 1

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Mon, 02 Oct 2017 19:40:00 +0000

Łatwo stwierdzić "wychowuję dziecko", ale czy każdy z nas wie co to tak naprawdę znaczy? Otóż wychowywać to kształtować umiejętności - społeczne, emocjonalne, behawioralne. Każdy rodzic staje przed tym wyzwaniem w miarę przechodzenia przez dziecko przez poszczególne fazy rozwojowe. Jak zrozumieć czego oczekuje od nas dziecko dwuletnie? Jak odczytać jego przekaz pozawerbalny? Jak radzić sobie ze złością i agresją? Na wszystkie te i inne pytania znajdziemy odpowiedzi w publikacjach, które specjalnie dla Was wybrałam.

Martin Herbert "Co wolno dziecku? Rozsądne ustalanie granic"

Gdańskie Wydawnictwo Psychologiczne

Przekład: Ewa Jusewicz-Kalter

Sopot 2017, wydanie III

Stron 69

Wszystkie dzieci sprawiają kłopoty wychowawcze. Nieumiejętnie je karząc lub zbytnio im pobłażając, popełniamy błąd. Martin Herbert podpowiada w tej książce:

- jak ustanawiać jasne granice w relacjach z dziećmi,

- jak asertywnie wskazywać im właściwe postępowanie,

- jak uczyć odpowiedzialności,

- jak wyciągać konsekwencje z niepożądanych postaw.

Wskazówki autora pomogą ci wprowadzić pozytywną dyscyplinę i wychować rozsądne , mające wysokie poczucie własnej wartości dziecko.

Tovah P. Klein "Zrozumieć malucha"

Wydawnictwo Vivante

Przekład: Miłosz Młynarz

Białystok 2015, wydanie I

Stron 239

Z książki "Zrozumieć malucha" rodzice i wychowawcy dzieci w wieku 2-5 lat dowiedzą się,jak:

- powstrzymać napady złości;

- nauczyć malucha dzielenia się z innymi;

- wychować zaradne i silne psychicznie dziecko;

- przyzwyczaić przedszkolaka do samodzielnego zasypiania bez rodziców;

- wspierać dziecko podczas ważnych zmian zachodzących w jego życiu (nowa grupa, przeprowadzka, narodziny rodzeństwa).

Ta genialna w swej prostocie książka podsuwa proste narzędzia, które pomogą rodzicom rozwijać potencjał dzieci, aby te wyrosły na ludzi sukcesu.

"Dzieci nie są małymi dorosłymi. Nie myślą podobnie do nas. Nie postrzegają świata jak my. Są istotami cudownie przywiązanymi do czasu teraźniejszego, myślą tylko o sobie i chcą czuć się bezpieczne, kochane, otoczone troską, a jednak niezależne - i to wszystko naraz." Tovah P. Klein

Dr Jerry Wyckoff i Barbara C. Unell "Dyscyplina bez krzyku i bicia: praktyczne rozwiązania najczęstszych problemów dotyczących zachowania dzieci"

Wydawnictwo K. E. LIBER

Tłumaczenie: Dorota Ściepko

Warszawa 2008

Stron 245

Jeśli szukasz skutecznych i praktycznych porad jak nauczyć swoje dziecko odpowiedniego zachowania, jest to książka właśnie dla Ciebie.

Książka ta ma stanowić praktyczny poradnik dla rodziców i opiekunów - pierwszą pomoc w przypadkach poskramiania nieodpowiedniego zachowania u dzieci. Pod uwagę zostały wzięte podstawowe potrzeby rodziców w zakresie przydatności, zwięzłości i jakości udzielanych porad. W książce pokazane jest w jaki sposób zapobiegać problemom nieodpowiedniego zachowania i jak postępować, gdy już się pojawią. Każdy rozdział kończy się puentą w postaci "przykładu z życia", które pokazują jak można zastosować opisane strategie w rozwiązywaniu prawdziwych codziennych problemów. (Przedmowa)

"Ten praktyczny i skuteczny poradnik przedstawia sprawdzone strategie rozwijania odpowiedzialnego zachowania i ducha współpracy. Jeśli kiedykolwiek zdarzyło Ci się we frustracji podnieść na dziecko głos albo rękę, książka ta pomoże Ci nauczyć się ze spokojem i pewnością siebie rozwiązywać problemy Twojego dziecka z dyscypliną, a zarazem wzmocnić związki rodzinne. Rady przedstawione tutaj są tak rozsądne i skuteczne, że zaczniesz się zastanawiać: Dlaczego sam na to nie wpadłem?" Marianne Neifert, Doktor Medycyny

Adele Faber, Elaine Mazlish "Jak mówić, żeby dzieci nas słuchała. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły"

Wydawnictwo Media Rodzina

Tłumaczenie: Mariola Więznowska, Beata Horosiewicz

Poznań 2013

Stron 430

Książka ta stała się jednym z najlepiej sprzedających się poradników edukacyjnych w dziedzinie wychowania, gdyż poświęcona jest problemom, z jakimi każdego dnia zmagają się rodzice i dzieci. Publikacja ta cieszy się niesłabnącym zainteresowaniem wśród rodziców, wychowawców i psychologów.

Autorki wspólnymi siłami, dzięki swojemu doświadczeniu oraz głębokiej wiedzy przedstawiają w książce m. in.:

- dylematy rodzicielskie i dziecięce uczucia,

- sposoby nawiązywania współpracy,

- skuteczność i nieskuteczności pochwał oraz kar,

- ujawniają przyczyny porażek wychowawczych,

- wskazują sposoby ich uniknięcia,

- uczą rodzicielstwa dojrzałego i satysfakcjonującego,

- pokazują ćwiczenia i wskazówki ułatwiające opanowanie sztuki komunikowania się z dziećmi.

Pozycja ta zawiera - suplement polski czyli doświadczenia matek pochodzących z polski. Celem tego zabiegu było sprawdzenie, czy amerykański poradnik może być pomocny polskim rodzicom.

Książki zakupiłam by wspomóc się teorią w wychowaniu mojego dziecka. Mam nadzieję, iż po przeczytaniu tych pozycji będę znacznie bogatsza w wiedzę, która pomoże mi zrozumieć dziecięcy mechanizm uczuć, rozumowania i komunikowania się z dorosłymi. Mimo "przerobienia" już nie jednej sytuacji życiowej, w której stawałam przed trudnymi dylematami wychowawczymi nadal są takie, w których nie wiem co robić, jak się zachować i jak pokierować dzieckiem by mogło się czegoś nauczyć bez krzyku. Po przeczytaniu wyżej opisanych książek na pewno zdam wam relację z ich treści, a przede wszystkim przydatności w życiu codziennym.

Michalak Katarzyna "Poczekajka", czyli jak za pomocą magii odnaleźć swojego Amre

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Wed, 27 Sep 2017 16:40:00 +0000

Po pierwszych przypadkowo przeczytanych książkach Pani Kasi Michalak postanowiłam czytać je tak jak autorka przykazała :) czyli po kolei. Trafiło na serię poczekajkową. Pierwszy tytuł z tej listy to "Poczekajka". Autorka tak właśnie "ochrzciła" nazwę malowniczej miejscowości, do której trafia główna bohaterka książki Patrycja Marynowska w poszukiwaniu swej upragnionej i jedynej miłości. Bowiem któż z nas nie pragnął kiedykolwiek kochać i być kochaną?

Powieść przenosi nas w magiczny i mistyczny świat zaklęć, magii i uroków. To od nich zaczyna się historia uroczej, młodej pani weterynarz z warszawskiej kliniki. Jej pragnienie zdobycia wreszcie mężczyzny swego życia jest tak silne, że postanawia skorzystać z czarnoksiężnych praktyk. Tym oto sposobem trafia na czarownicę Berenikę, która wprowadza Patrycję w sekretne tajniki magii i ma zamiar "pokierować" losem dziewczyny by ta odnalazła swe upragnione szczęście. Impulsem do zmian w życiu Patrycji stają się słowa: "Bądź wierna. Idź."

I tak pewnego pięknego dnia Patrysia postanawia wyruszyć w podróż w poszukiwaniu swego przeznaczenia daleko od stolicy. Niestety w tym czasie los rzuca pod nogi kobietki kłody, które, a nóż stają się drogowskazem prowadzącym w miejsce wyśnione i najpiękniejsze na ziemi?Bohaterka zachwycona Chatką Wiedźmy w jednej chwili postanawia zmienić swoje życie i spróbować szczęścia w małej, odległej od "normalnej" ludzkości Poczekajce. Patrycja zapuszcza więc korzenie w rodem Wilkowyjskiej bliźniaczce, gdzie zaczynają się dziać rzeczy niebywałe, a ludzie wydają się żyć własnym, średniowiecznym jeszcze życiem. To tu bohaterka rozpoczyna niezwykły rozdział swojego życia.

Nowy - stary dom, nowe miejsce, nowa praca pełna wyzwań, a w tym wszystkim poszukiwanie i wyczekiwanie swojego upragnionego Amre. Dziewczyna idzie w zaparte i wierzy magii, która "zsyła" jej księcia na białym koniu - dosłownie! W jakiż wpada amok, gdy ma go przed oczami. Ale czy szczęście nie uśmiecha się do Patrycji zbyt szybko? Jak biedna pani ordynator z ZOO poradzi sobie z czymś gorszym od dzikich zwierząt? Bowiem okazuje się, iż niektórzy ludzie są zawistni i pełni goryczy. Wielkim rozczarowaniem jest, gdy ktoś z najbliższych pragnie mieć nad dziewczyną despotyczną kontrolę, a co najgorsze by to zdobyć posunie się o wiele za daleko. Bohaterkę otaczają fałszywi przyjaciele, którzy w zawiły, przebiegły i bezpretensjonalny sposób chcą "wykurzyć" ją z wymarzonej chatki.

Wyzwania, których podejmuje się młoda lekarka w zamojskim ZOO ze swoimi podopiecznymi są niebezpieczne, a zarazem wprowadzają czytelnika w aurę pełną humoru i groteski. Aż sama śmieje się buzia :) Również dzięki stylowi jakim napisana jest powieść. Nie mogłam oprzeć się jednemu z fragmentów, kiedy to Janek próbuje zaprosić Patrycję na "dyske":

- Przepraszam - spłonił się - Chciałem tylko zapytać, czy da się pani doktor zaprosić na tańce.
Co oni z tymi tańcami?! Oszaleli? Ktoś im afrodyzjaki do piwa dorzuca?
- Proszę wybaczyć, ale nie tańczę. I proszę mnie za to nie przeklinać i nie prorokować staropanieństwa.
- Ależ skąd, droga pani doktor! - oburzył się- Gdzieżbym śmiał! Ale skoro pani nie tańczy - zawiesił na chwilę głowę - to może chociaż postoimy? Założyłem się z chłopakami, że zaproszę panią doktor na tańce - wyjaśnił prostolinijnie.
Patrycja doceniała prostolinijność.
- A o co się pan założył?
Stropił się z lekka.
- A może pani doktor nie pytać?
Zaprzeczyła.
- O całusa.
- Mam pana na dodatek pocałować?!
- Nie, nie, nie pani! - zaprzeczył gorąco. - Gdzieżbym śmiał! Ziutek!
- Będzie się pan całował z Ziutkiem? - zgroza zjeżyła Patrycji włosy na karku.
- On mnie będzie całował. W dupę.
Nie no. To Patrycja musiała ujrzeć na własne zachwycone oczy.

Cała powieść opatrzona jest humorystycznymi i dowcipnymi zdarzeniami, tekstami i dialogami. Czytając ją nie będziemy się nudzić, a z pewnością czas będzie uciekał zbyt szybko. Książka skierowana jest do wiecznych marzycielek bujających w obłokach. Pokazuje w dość specyficzny sposób jak należy walczyć o swoje ambicje, dążyć do celu i rozwijać swoje zainteresowania. Jak gonić szczęście by nie uciekło nam sprzed nosa, mimo wielu przeszkód.

Ta książka jest dla dziewczyn i kobiet, które uwielbiają romantyzm, czasem lubią zatracić się w sennych pragnieniach i marzeniach, by wspiąć się na pogranicze snu i rzeczywistości. To powieść dla Was, marzenia bowiem nie znają granic ani wieku. Serdecznie polecam!

By przenieść się w aurę romantyzmu, magii i sennych marzeń polecam teledysk stworzony do "Poczekajki". Muzyka i słowa: Katarzyna Michalak, śpiew: Wioletta Sajnog.

Recenzja filmu "Bez mojej zgody"

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Sun, 24 Sep 2017 14:25:00 +0000

Film „Bez mojej zgody” (2009) w reżyserii Nick Cavetess'a jest ekranizacją powieści Jodi Picoult pod tym samym tytułem. To historia chorej na białaczkę Kate Fitzgerald i jej rodziny. Na ekranie przyglądamy się trzem odrębnym relacjom z życia – chorej Kate, dawcy organu Anny, brata Jassiego oraz rodziców Sary i Briana Fitzgeraldów. Jednocześnie przebieg zdarzeń tworzy, pełną emocji, historię całej rodziny powiązanej więzami krwi. Dzieje się tak, ponieważ w centrum uwagi staje chore dziecko, na którym skupiona zostaje uwaga i tok codziennego życia pozostałych członków rodziny. Rodzice, którzy żyją z dnia na dzień walką o życie Katy, są pochłonięci szukaniem dla niej jakiegokolwiek ratunku. Z tego względu decydują się na dziecko z „próbówki”, aby uratować życie pierwszej córki. Fabuła filmu przedstawia atmosferę i rozterki rodziny, która stoi w obliczu nieuchronnej śmierci potomka.

Choroba dziecka w rodzinie zmienia diametralnie życie każdego domownika. Chory terminalnie jak i członkowie rodziny stają w obliczu wielu psychicznych, fizycznych i emocjonalnych rozterek, problemów i potrzeb. W historii życia Katy problemem okazuje się być nieustająca walka rodziców o jej życie. Dziewczynka jest tak zmęczona remisjom choroby i nieustającą, wykańczającą jej ciało, chemioterapią, iż nie chce podejmować dalszych prób walki o swoje życie. Potrzebuje wyciszenia, spokoju i fizycznego odpoczynku, na które, tak naprawdę nie pozwala jej matka. Katy przy każdej okazji lepszego samopoczucia korzysta z uroków życia m. in. idzie na swój pierwszy bal, zakochuje się w chłopcu, który też jest nieuleczalnie chory. Każdy z rodziny, a w szczególności matka, próbuje uszczęśliwić chorą dziewczynę.

Dla Katy najistotniejsze jest by w trakcie, krótkotrwałych powrotów do zdrowia i lepszego samopoczucia, poczuć się jak osoba zdrowa. Robić rzeczy, na które mogą sobie takie osoby pozwolić, cieszyć się chwilą obecną i nie myśleć o troskach dnia następnego, chce wykorzystać pozostały jej czas. Trudno jest wytłumaczyć to matce, która nie dopuszcza myśli, że jej dziecko chce dobrowolnie się poddać. Dla Sary i Briana, najważniejsze jest uratowanie dziecka, które tak naprawdę nie powróci już do zdrowia. Młodsza córka jest wykorzystywana. Rodzice ograniczają jej rytm życia (nie może spotykać się z przyjaciółmi, wychodzić do kina czy sklepu), musi być zawsze w pogotowiu przy starszej siostrze.

Anna, mimo ogromnej roli jaką ma do spełnienia, stoi obok innych domowników. Jej sprawy są mniej ważne w odczuciu walczących o życie Katy siostry. Młodsza córka przeżywa wewnętrzny dramat, chce być zauważona, nie traktowana jak powietrze, dlatego posuwa się do złożenia sprawy do sądu by móc decydować o własnym ciele. Oburzenie matki i brak zrozumienia dla postępowania młodszej córki, wzbudzają dodatkowe emocje. Rodzice widząc ból i cierpienie Katy wywoływane przez chorobę, nie zauważają problemów i potrzeb Anny.

Film zwraca uwagę jak podczas traumatycznych doświadczeń, w tym wypadku nieuleczalnej choroby, reagują najbliżsi. Patrzeć na cierpiące dziecko, to największy ból jaki może spotkać matkę, która nosiła je pod sercem i wychowywała. Fizyczne wyniszczanie organizmu jest widokiem najmniej oczekiwanym, w którym ludzie skłonni są podejmować różne decyzję. Doskonałym obrazem jest matka chorej dziewczyny walcząc o każdą sekundę jej życia – począwszy od „stworzenia” siostry o identycznych, zgodnych komórkach, po zgolenie swoich włosów, aby chora Katy nie czuła się źle w publicznych miejscach, stanąwszy na spełnianiu jej każdego życzenia. Niestety ten sposób nie jest dobrym rozwiązaniem dla reszty rodziny, która czuje się odrzucona i spychana na dalszy plan.

Z pewnością film „Bez mojej zgody” jest ekranizacją, którą powinno się polecać. Historia łącząca w sobie wzloty i upadki rodziny z chorym członkiem rodziny - z dzieckiem, zwraca uwagę na poważne problemy dotykających zwykłych ludzi. Na pewno każdy z nas jest wyczulony na krzywdę drugiego człowieka, w szczególności dziecka. Ten film jest doskonałym podłożem do przeanalizowania sytuacji traumatycznej, wcielenia się w bohaterów i przeżywania tej historii razem z nimi. Ponieważ każdy jest inny, inaczej będzie odbierał przekaz filmu. Z pewnością nie pozostanie bez echa ból i cierpienie przeżywane przez każdego bohatera, tego z ekranu jak i przez nas - widzów.

Cudne wierszyki, pozostające w pamięci

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Tue, 09 May 2017 12:54:00 +0000

Z moim dzieciństwem kojarzy mi się wiele wierszyków, rymowanek i piosenek. Choć nie mam głosu odpowiedniego do śpiewów artystycznych czasem lubię zanucić coś swojej córeczce :).
Dlatego ostatnio zebrałam się i poszperałam, by przypomnieć sobie całość utworów, bo aż wstyd dukać dziecku :/. I oto co wyszło spod mojego "pióra", dzięki dobroczynnym dziecięcym książeczkom oraz wujkowi Google. Miłej lektury :)

W pokoiku, na stoliku

stało mleczko i jajeczko.

Przyszedł kotek, wypił mleczko,

a ogonkiem stłukł jajeczko.

Przyszła mama kotka zbiła,

a skorupki wyrzuciła.

Przyszedł tata, kotka schował,

a mamusię pocałował.

. . .

Baloniku mój malutki,

rośnij duży, okrąglutki.

Balon rośnie, że aż strach.

Przebrał miarę... no i baaach!

. . .

Tęcza - Maria Konopnicka

— A kto ciebie, śliczna tęczo,
Siedmiobarwny pasie,
Wymalował na tej chmurce
Jakby na atłasie?
— Słoneczko mnie malowało
Po deszczu, po burzy;
Pożyczyło sobie farby
Od tej polnej róży.
Pożyczyło sobie farby
Od kwiatów z ogroda;
Malowało tęczę na znak,
Że będzie pogoda!

. . .

Entliczek, pentliczek,
czerwony stoliczek.
Na kogo wypadnie,
na tego - bęc!

. . .

Wpadła gruszka do fartuszka,
a za gruszką dwa jabłuszka.
A śliweczka wpaść nie chciała,
bo śliweczka niedojrzała!

. . .

Opowiem ci bajkę jak kot palił fajkę,
a kocica papierosa upaliła kawał nosa.
Prędko, prędko po doktora,

bo kocica bardzo chora.
Ale doktor był pijany
i przykleił się do ściany,
a że ściana była mokra

to przykleił się do okna,
a że okno było duże

to wyleciał na podwórze.

Na podwórzu były dzieci,
i wrzuciły go do śmieci,
a w śmieciach były koty,
podarły mu galoty.

(lub)

a w śmieciach były skorki

i pogryzły mu rozporki.

. . .

Wlazł kotek na płotek i mruga.
Piękna to piosenka, niedługa.
Niedługa, nie krótka, lecz w sam raz,
Zaśpiewaj, koteczku, jeszcze raz.

. . .

Mikołaju, Mikołaju

co ty robisz w naszym kraju?

Zbieram kwiatki dla Agatki,

bo Agatka lubi kwiatki.

. . .

Mam chusteczkę haftowaną,
co ma cztery rogi.
Kogo kocham, kogo lubię,
rzucę mu pod nogi.
Tego kocham, tego lubię,
tego pocałuję,
a chusteczkę haftowaną
tobie podaruję.

. . .

Siała baba mak,
nie wiedziała jak.
A dziad wiedział,
nie powiedział.
A to było TAK!

. . .

Ślimak, ślimak pokarz rogi,
dam ci sera na pierogi.
Jak nie sera, to kapusty,
od kapusty będziesz tłusty.

. . .

Chodzi lisek koło drogi,
cichuteńko stawia nogi,
cichuteńko się zakrada,
nic nikomu nie powiada.

. . .

Dwa aniołki w niebie
piszą list do siebie.
Piszą, piszą i rachują,
ile kredek potrzebują?

. . .

Ojciec Wirgiliusz
Uczył dzieci swoje,
A miał ich wszystkich
Sto dwadzieścia troje:
Hejże, dzieci, hejże ha!
Hejże ha, hejże ha!
Róbcie wszystko co i ja,
Co i ja.

. . .

Kółko graniaste, czworokanciaste
kółko nam się połamało,
cztery grosze kosztowało,
a my wszyscy BĘC!

. . .

Jeśli macie swoje pamiętne wierszyki i rymowanki z czasów dzieciństwa, zapraszam do wpisów w komentarzach. Chętnie zarekomenduje je w kolejnym poście z linkiem do Waszych blogów ;).

Historyjka ze szkolnych zeszytów

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Mon, 08 May 2017 14:01:00 +0000

Ranek wstał szary bez jednego promienia słońca. W moim pokoju był straszny bałagan: wszystkie ubrania porozrzucane, a książki rzucone w kąt. Za drzwiami słychać było krzyki i hałasy. Ale ja byłam ucieszona! Od razu wzięłam się za pakowanie ubrań.Skupiona na swoim zajęciu, nie myślałam co wokół się dzieje. W drzwiach zauważyłam mamę. Nerwowo przyglądała się, co robię. Od razu wiedziałam, że chce zadać mi jakieś pytanie.

- Mamo o co chodzi? - zapytałam pierwsza

- Aniu chciałam się Ciebie zapytać, dlaczego pakujesz swoje rzeczy?

- Ależ, mamo - odezwałam się - przecież jutro jadę z klasą na zieloną szkołę. Chyba nie zapomniałaś?

- Ach tak, strasznie Cię przepraszam, po prostu myślałam, że to dopiero za trzy tygodnie - odpowiedziała.

Nie przerywając zajęcia, radośnie podśpiewując, wyobrażałam sobie ferie. Ale pod koniec dnia nie było już tak wesoło. Najpierw zdenerwowała mnie moja siostra, gdyż czytała mój pamiętnik. Popłakałam się. Niechcący strąciłam pucharek z lodami czekoladowymi. Mama na mnie nakrzyczała, że poplamiłam jej nowy dywan. Okropnie się zdenerwowałam.

Dzień pożegnałam z kwaśną miną. Nie pomogła nawet myśl o jutrzejszym dniu. Długo nie mogłam zasnąć, ale i tak nie wiem, kiedy to się stało. Kiedy się obudziłam, nie zobaczyłam domów okrytych śniegiem i pochmurnego nieba, lecz piękną "krainę", gdzie słońce świeciło tak mocno, że przez chwilę nic nie widziałam. Przetarłam lekko oczy.

Byłam pewna, że jest to miejscowość, w której mieszkam, bo wszystkie budynki stały na tym samym miejscu. Zaniepokoił mnie tylko ich wygląd, a wokół niezwykły krajobraz. Zielona trawa i piękne kolorowe kwiaty, a w oddali widać było las. Mieszkania były bardzo duże. Nawet podobne do zamków, ale pomimo swych rozmiarów, nie wywierały takiego wrażenia. Od budynków w tej okolicy emanowała radość, szczęście i ciepło, a od zamków takich jak w bajkach chłód i nostalgia.

To było niesamowite, widzieć swoją miejscowość szarą i ponurą, a jednocześnie radosną i pogodną. Wszędzie gdzie patrzyłam widziałam świeże kwiaty, uśmiechające się do mnie i ptaszki śpiewające wesołe trele.

Idąc tak przed siebie trafiłam na swój dom. Postanowiłam wejść i sprawdzić czy tam też coś się zmieniło. Drzwi były zamknięte, więc zapukałam. Otworzyła mi bardzo miła pani, której nigdy wcześniej nie spotkałam. Najpierw pomyślałam, że pomyliłam domy, ale w oddali widziałam wiszące na ścianie obrazy z wizerunkami swoich dziadków i rodziców. To był ten dom.

- Czy mogę w czymś pomóc? - usłyszałam

- Nie, przepraszam, ale ja chciałam tylko obejrzeć dom od środka. - odpowiedziałam nieśmiało.

- Ależ oczywiście, proszę zwiedzaj ile chcesz - odpowiedziała.

Bez zastanowienia wbiegłam po schodach do mojego pokoju. Ze zdziwieniem wpatrywałam się w porządek tam panujący. Na ścianach wisiały piękne obrazy. Mój wzrok przyciągną jednak nie obraz, ale zdjęcie. Stało na szafce. Nie wiedziałam kto to jest, więc pobiegłam do tej miłej pani. Dowiedziałam się, że na fotografii jestem ja. Kiedy to usłyszałam bardzo się zdumiałam. Nie chciałam w to uwierzyć, bo na zdjęciu była młoda dziewczyna, która wyglądała na dwadzieścia pięć lat, a ja... Ja mam przecież dopiero dwanaście.

. . .

Pomyślałam, że to wszystko wyjaśni mi strych. Szybko pobiegłam. Tak, to było to. Znalazłam tam wszystkie moje, zakurzone ubrania, książki a nawet pamiętnik. Było tam też wiele innych rzeczy, należących do mojej rodziny.

Tak więc wszystko wyjaśnione. Roześmiałam się. Trochę nie wierzyłam. Ale postanowiłam dalej zwiedzać. Było świetnie, ale najbardziej podobało mi się na zewnątrz. Zmieniła się także szkoła. Jest o wiele większa niż w rzeczywistości. Za budynkiem zauważyłam duże jezioro. Idąc w okolicy naszego przydrożnego lasku, zauważyłam wręcz rezydencję. Dawniej na tym miejscu stał domek. A teraz naprawdę duży dom. Oddychałam świeżym powietrzem i podziwiałam niezwykłą przyrodę. Nagle jakby wszystko rozpłynęło się w powietrzu.

Znów zobaczyłam szary i ponury dzień. Mimo to miałam świetny humor. Wszystkim opowiadałam jak prześlicznie będzie w naszej miejscowości w przyszłości.

Niebieski wieloryb a bezmyślność rówieśników

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Tue, 11 Apr 2017 19:21:00 +0000

Zacznę od tego, że kiedy pierwszy raz zobaczyłam wzmiankę o tej "grze" w Internecie myślałam, że to jakiś kolejny żart hakerów, spam lub po prostu, ktoś puścił jakąś "fame". Serio. W końcu czego teraz nie znajdziemy w Internecie...

ALE, ku mojemu zdziwieniu trąbili o tym nawet w wiadomościach. Kurcze - pomyślałam, to jednak poważna sprawa. Poczytałam i moje oczy były jak pięć złotych, a umysł nie mógł pojąć co się właściwie dzieje.

Nie ma sensu powtarzać na czym polega ta "psychiczna gra". Gdyż wychodzę z założenia, że nie ma co podawać komuś przygnębionemu, zdołowanemu czy smutnemu "instrukcji" do samozagłady...

I tu znów ALE... niestety głupich ludzi jednak nie brakuje na tym świecie. No przepraszam, może źle się wyraziłam i kogoś obraziłam.

ALE czy jest wytłumaczenie dla postępowania nastolatka, który jak na tacy wkleja na portalu społecznościowym swoisty instruktaż kolejnych etapów gry w niebieskiego wieloryba?... Stawiając przy tym uśmieszki, teksty, że ten który podejmie się tych zadań jest (tu cytat) "z lekka j...." dokończcie zdanie sami, gdyż nie jest godne umieszczać tego słowa.

No cóż nie obyło się bez mojego komentarza pod ów wpisem, jednakże odczułam swoistą "olewkę" ze strony tego młodzieńca. Ubolewam niestety. Oby nie doszło przez niego do nieszczęścia...

Pytanie moje jest następujące: czy w takim razie ci, którzy wyśmiewają się z takiej chorej gry, są w pełni świadomi co to jest i czemu ma służyć? Czy i dlaczego publicznie chcą wyśmiać słabszych psychicznie kolegów? I najważniejsze - czy oni sami są podatni na działania wymierzające w najczulsze punkty nastolatków? Czy za taką "maską" niezniszczalnego, wszystkowiedzącego i charyzmatycznego nastolatka nie może się kryć odrobina lęku, przygnębienia, która może doprowadzić do "wypróbowania" i przejścia przez katastrofalną w skutkach grę.

Co by było gdyby udostępniając coś takiego sam spróbował przetestować?

Dla mnie jest to głupota, ale może dlatego, że nie dosyć, że jestem starsza od nastolatków i mam inne rozumowanie, to samo życie weryfikuje różne zachowania, tak destrukcyjne jak i budujące system swojej samooceny.

Ta "gra" przypomina mi film "Sala samobójców". Obejrzałam go dopiero na studiach i do tej pory mam traumę... Pewnie dlatego, że naprawdę do tej pory nie mogę pojąć jak można być tak zdesperowanym jak główny bohater, co siedzi w głowie dzieci i nastolatków, że potrafią posunąć się do czynów ostatecznych, czyli targnięcia się na swoje życie.

Mam tylko nadzieję, że będzie mniej osób/rówieśników wyśmiewających się z kolegów, którzy mają problemy natury psychosomatycznej, z którymi nie rzadko mogą poradzić sobie sami. Wpisami tego typu jak opisany wcześniej, jeszcze gorzej nakręcają mechanizm samookaleczania się psychicznego i fizycznego.

Posunę się wręcz do stwierdzenia, że osoby zbyt pewne siebie, nie mające pojęcia o rozterkach i problemach innych osób popychają słabe ogniwa do targnięcia się na swoje życie. To przez brak zrozumienia, brak empatii i rozmowy z drugim człowiekiem. Obecnie wszystko = życie toczy się w sieci.

Tak mało wiemy o drugim człowieku. Kiedyś nastolatek cały dzień spędził z kolegami na podwórzu by coś zbroić, czy się ponudzić. Obecnie mówi się, że jeśli nie ma cię w sieci, nie istniejesz. Samo to stwierdzenie jest dołujące.

Zdarzają się osoby nie posiadające dostępu do sieci, są tego różne przyczyny. Jak więc mają się czuć dzieci, które słyszą od swoich rówieśników, że dla nich nie istnieją, że są nikim, no więc sami ich popychają do samozagłady.

Czytając komentarze pod grą "Niebieskiego wieloryba" o naturalnej selekcji jestem wstrząśnięta. Niestety takie słowa padają nie tylko od nastolatków, lecz od osób po 25 roku życia.

Ludzie jak można machnąć ręką na człowieka, który nie może sobie poradzić z emocjami, które w nim się kłębią. Skąd wiecie jaka jest tego przyczyna. Jak można przejść obojętnie obok kobiety, która potrzebuje pomocy.

Słowa "naturalna selekcja" w odniesieniu do ludzi przywodzi mi na myśl wręcz ludobójstwo. To tak jakby ktoś tymi słowami przyczynił się do zabójstwa drugiego człowieka...

Szkoda tylko, że nie zajrzy tu żaden nastolatek... A może to i dobrze bo chyba by nie zrozumiał mojego toku rozumowania, jak ten z portalu społecznościowego...

"Mistrz" Katarzyny Michalak - seria dla dorosłych

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Thu, 30 Mar 2017 07:10:00 +0000

Ona niewinna, on niebezpieczny.

Łączy ich zbrodnia, namiętność

i tajemnica.

Jedno z nich musi umrzeć…

"Spiesząc nocą do domu, Sonia znajduje się w niewłaściwym miejscu, w niewłaściwym czasie. Trafia w ręce mężczyzny, który nie zawaha się przed niczym.

Dziewczyna staje się pionkiem w śmiertelnej grze. Instynkt podpowiada, że powinna uciekać, ale... serce pragnie jego. Raula de Luki. Co zrobić, gdy porywacz okazuje się tyleż fascynującym, co niebezpiecznym mężczyzną?

Czy można igrać z ogniem... i w nim nie spłonąć?"

Rozpoczynając tą lekturę i czytając pierwsze strony prologu, nie dowierzałam, że książkę napisała kobieta – polka. Po pierwsze nigdy nie byłam przekonana do pozycji książkowych polskich autorów, zupełnie nie wiem dlaczego, po prostu bardziej przemawiały do mnie książki obcokrajowców. Już wiem, że to błąd! Po drugie, nie jestem już taka młodziutka jak kiedyś :) i myślałam, że po przekroczeniu pewnego wieku nie jest człowiek zdolny do opisywania i pewnie przeżywania tak „namiętnych” scen jak przedstawione w książce… Autorka, Pani Kasia ewidentnie wyprowadziła mnie z tego błędu!

Po przejrzeniu innych pozycji K. Michalak okazało się, że już czytałam jedną z jej książek, a mianowicie „Sklepik z niespodzianką. Bogusia”. Pamiętam, że bardzo mi się podobał lekki styl pisania i historia. Jednakże „Mistrz” to dla mnie MISTRZOSTWO!

Książkę wręcz „pochłonęłam” w trzy noce. Oj rzadko się zdarza żebym za pierwszym podejściem przeczytała 120 stron :) - w tym przypadku tak było - to pierwszy plus dla książki.

Zbrodnia, tajemnica, namiętność, miłość - to cztery elementy książki, które do mnie trafiły. Zdecydowanie opisują fabułę i akcję książki.

Już od pierwszych stron lektury autorka wprowadziła element tajemnicy. Nie wiadomo, kto i w jakim celu wynajmuje piękną kobietę - lekkich obyczajów jak się okazuje. Dalej pogłębia elementy swej tajemnicy, dzięki czemu czytelnik zwiększa swoją ciekawość i apetyt na kolejne strony. Chce więcej i więcej :).

Jak dla mnie, tak szczegółowe opisy seksu w książce były ogromnym zaskoczeniem. Myślałam, że słowo „namiętność” na okładce mojego wydania mam utożsamiać z subtelnością, delikatnością i grzecznymi miłosnymi gestami. A tu zaskoczenie. Dla mnie pozytywne, a dlaczegóż by nie? Taki zabieg, mam na myśli opisy scen erotycznych, bardzo urozmaica książkę i daje dozę podniecenia. Z jednej strony mafijne porachunki i niebezpieczny, przystojny facet, z drugiej strony samotna kobieta, która „przez przypadek” trafia między wódkę, a zakąskę.

Może i to nie realne, ale w końcu nikt nam nie broni wytężyć umysł i trochę pofantazjować. A czytając opisy seksu można się zatracić i zatrzymać w czasie ;).

W książce doszukałam się pewnej gry słów, wyrażonej w ironicznych wypowiedziach postaci, które nie raz mnie rozśmieszyły. Lekturę czytałam z lekkością, nie męczyła mnie, akcja działa się szybko, bez zbędnych długich opisów czegokolwiek.

Zakończenie

Szczerze mówiąc byłam zaskoczona i "poirytowana" zakończeniem książki. Raul właśnie odnalazł i odważył się na miłość. Do ostatnich stron książki miałam nadzieję, że główny bohater ujawni się w ostatnim momencie, że wyjaśni się tak naprawdę najważniejsza kwestia zakończenia... Pewnie byłoby to zbyt piękne i nierealne. No cóż ja płakałam czytając koniec książki. Łzy same ciekły strużką.

A, zapomniałabym wspomnieć o ukrytym "fachu" Raula. Nawet nie śmiałam pomyśleć, że jest on tajnym agentem, który rozpracowuje siatkę przestępców... Jak dla mnie cała tajemnica i zagadkowość książki jest warta polecenia!

Z czym się nie zgadzam – w odniesieniu do komentarzy innych (dotyczy recenzji z lubimyczytac.pl)

Opis książki odnaleziony na tej stronie wyjaśnia nam: „(„Mistrz”) To sensacyjna powieść tylko dla dorosłych, pełna erotyzmu, namiętnych scen, nie przekraczających jednak granic dobrego smaku. Jest w niej wszystko, czego szukają miłośnicy gatunku: zbrodnia, tajemnica, intensywne relacje między bohaterami i bardzo gorąca atmosfera.”

Mimo, że nie przeszkadzają mi opisy erotycznych uniesień, to nie zgadzam się z podkreślonym wyżej wyrażeniem. Dla mnie granice dobrego smaku byłyby w opisach pocałunków, pieszczot owianych tajemnicą, scen erotycznych przedstawionych subtelnie, a nie wulgarnie – bo tak jest w książce. Dlatego opis jest według mnie nie zgodny z prawdą :).

Kolejnymi zarzutami do książki były opinie, że jest mało wartościowa, odbiega od realizmu, nie ma nic wspólnego z mafią, jest infantylna. A może ona właśnie taka miała być? Ja sama nie wiem co kierowało autorką, że ułożyła akcję tak, nie inaczej. Zresztą skoro miała być dla dorosłych to jest. Ci co wytykają, że mało jest akcji mafijnych - chyba są inne książki, które odzwierciedlają wasze potrzeby. Ja osobiście nie gustuje w takowych więc bardzo się cieszyłam, że nie jest za wiele szczegółów o narkobiznesie. Zresztą w tej tematyce wolałabym przeczytać coś na faktach, przynajmniej miałabym realny zarys tematyki.

Przede wszystkim erotyzm

Czytając opinie o książce niektórzy są oburzeni że Michalak opisuje erotyczne sceny w sposób tak wulgarny i przedmiotowy. Przepraszam, ale ci których to uraża to jacyś święci są? Nie uprawiali nigdy sexu? Nie oglądali filmów dla dorosłych? Boją się nazywać intymne sytuacje, sceny i narządy w sposób wulgarny? Na blogu Katarzyny Michalak jest wyraźnie napisane, że „Mistrz” jest książką należącą do serii dla dorosłych. Dlatego samo przez się mówi że dla dzieci, przeznaczone nie są i można się domyśleć co może być w niej zawarte…

Moim zdaniem, jeśli komuś nie pasuje taki czy inny styl pisania to po pierwszych stronach (bo już tu spotykamy się z erotycznymi opisami) odkładam książkę na półkę i dalej nie czytam.

Wszystko jest dla ludzi, autorzy poruszają wiele tematów – poważnych, mniej poważnych, kontrowersyjnych, mało istotnych. W dzisiejszych czasach nie ma tematów tabu. Jesteśmy wolni, więc można mówić i pisać co się chce, i co najważniejsze nie każdy musi tego słuchać i czytać.

"Kupiona i sprzedana" Megan Stephens

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Wed, 29 Mar 2017 11:14:00 +0000

Niestety mam już tak, że jak nie czytam to nie czytam, a gdy już zachcę mi się zajrzeć do dobrej książki, zaczynają mnie interesować wszystkie pozycję. Tak też było w tym przypadku. Zaczęłam coś z zupełnie innej pułki, gdy teściowa oddała mi właśnie opis sześciu lat życia "kupionej i sprzedanej" Megan Stephens.

Jest to jedna z tych pozycji, którą pochłaniam "na raz". Gdy zajmowałam się sprawami codziennymi nie mogłam się doczekać kiedy zaszyję się, żeby dalej poznawać losy bohaterki.

Nie chcę opisywać książki, mijałoby się to z zamiarem tego co chce napisać. A chciałabym tylko wyrazić swoją opinię o książce.

To co już wspomniałam czyta się ją jednym tchem. W trakcie lektury nasuwało mi się wiele pytań: dlaczego, w jakim celu, po co? Sama próbowałam się postawić w roli autorki. Najgorsze co mną wstrząsnęło w trakcie czytania to tak naprawdę zachowanie Megan. Dlaczego? Każdy będąc w jakimkolwiek niebezpieczeństwie chce się ratować, jak to się mówi: „Tonący brzytwy się chwyta”, a ona? Mając kilka razy podaną na tacy ucieczkę od swych stręczycieli rezygnuje. No cóż po dłuższym przemyśleniu, my, tzn. ludzie, którzy nie przeżyli tego co główna bohaterka, faktycznie możemy nie rozumieć osób uzależnionych od innych. Jak sama wspomina lęk nie pozwalał jej postąpić inaczej, była dziewczyną spragnioną uczuć, szukała choćby namiastki szczęścia. Szkoda tylko, że widziała to jedynie w handlarzach bez skrupułów. Ja osobiście stwierdziłam, że dużo w jej zachowaniu i wyborach jakie dokonywała wynikało z tego jak potoczyły się jej losy jeszcze w Anglii zanim zaczęło się jej piekło w obcym kraju. Życie rodzinne młodej dziewczyny przełożyło się na jej decyzje na przyszłość. Zaburzona została hierarchia wartości dziewczyny. Dlatego brnęła w bagno, w którym się znalazła.

Nie wyobrażam sobie jednak jak musiała być zastraszona, że nie widziała wyjścia z sytuacji, w której się znalazła. Jej oprawcy byli doskonale przygotowani, wiedzieli jak dotrzeć do psychiki swojej ofiary, by ta była im oddana. Doskonałym terminem określającym postępowanie Megan jest syndrom Sztokholmski. Dziewczyna była już tak uzależniona od swoich prześladowców i "właścicieli", że nawet sama pomagała im w ucieczce przed policją, taiła przed innymi prawdę w jakiej sytuacji się znalazła, żal było jej ludzi, którzy ją kupowali i sprzedawali, gdy okazywało się, że są oskarżani o sutenerstwo. Znalazła się w błędnym kole.

Wstrząsnęły mną brutalne sceny, które opisuje bohaterka. Nie mogłam uwierzyć (i nadal nie mogę przyjąć tego do świadomości), że zdarzają się takie rzeczy. Kobiety, a nawet nastolatki kupowane i sprzedawane, wykorzystywane seksualnie bez jakichkolwiek skrupułów dla korzyści majątkowych. Największe obrzydzenie czuje do mężczyzn, którzy te biedne dziewczyny właśnie kupują i każą im robić tak okropne rzeczy, tylko dla własnej, chorej przyjemności.

Polecam książkę, dla uświadomienia sobie jak szeroki zakres ma sutenerstwo na całym świecie.

Z teściową żyć

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Tue, 28 Mar 2017 14:30:00 +0000

Chleb powszedni żon mieszkających pod jednym dachem z teściową...

Tak zdaję sobie sprawę, że działa to również w drugą stronę i bywa też tak, że i faceci mieszkają ze swoimi teściowymi, ale wybaczcie, dzisiejszy post będzie z mojego punktu widzenia. Czyli? To ja mieszkam u małżonka od prawie trzech lat...

Hmmm od czego by tu zacząć??? Tak, a więc może od początku.
Przed a nawet chwilę po ślubie zawsze jest ładnie pięknie. Ileż można się osłuchać, że nasza już nowa mamusia też miała przejścia ze swoją teściową, no ale ona wie na czym rzecz polega, jest nowoczesna, bardziej "ucywilizowana", ona nie robi problemów, jest świadoma, że nowożeńcy chcą po swojemu, nie będzie się wtrącać bo to nie wypada, żyjcie swoim życiem itp. itd.

Eh żeby to tylko było tak pięknie, niestety nie jest. Podejrzewam, że średnio po pół roku wszystko się wyjaśnia. W moim przypadku był to czas po urodzeniu dziecka. Oczywiście miałam swoje zdanie, ale gdy już się urodziła moja córcia miałam wrażenie, że ja nic nie wiem, a raczej nie mam prawa wiedzieć bo to matka mojego męża wychowała dwóch synów i jej doświadczenia i porady trzeba brać pod uwagę. Nie byłam bardzo młodziutką mamą, tym bardziej, że opiekowałam się młodszym rodzeństwem w domu i nie straszne mi były pieluchy, byłam obeznana w noworodkowych i dziecięcych tematach. Bardzo chciałam sama do wszystkiego dążyć. Nawet jeśli miałabym uczyć się na błędach. Niestety z teściową się nie da, na każdym kroku zasugeruje Ci porażkę.

Druga sprawa to TWÓJ mąż. No cóż jak teściowa miała dwóch pupilków (a raczej trzech włączając teścia :)) i to ona wie, gdzie są śrubki w domu to wiedzcie, że pępowiny nigdy taka matka nie odetnie. Nawet jeśli jej jeden z synów (mowa o bracie męża) mieszka 600 km od domu ona i tak musi zapytać czy ma pełną lodówką, czy zapłacił rachunki lub też może poszedłby do lekarza bo to gardło boli go już tak długo. Gorzej jest z synusiem w domu. Och chyba musisz zrobić kanapki do pracy D., on to musi zrobić te badania, na które dostał skierowanie, chyba opony będziecie wymieniać w aucie, niech weźmie sobie tą grubszą kurtkę do pracy. :/ Masakra po prostu.

Kolejną rzeczą jest wystrój mieszkania, no cóż zajmując dwa pokoje na górze może i mam gdzie sobie urządzać po swojemu wnętrze, ale co jeśli chodzi o wspólnie zajmowane pomieszczenia, tym bardziej, że masz świadomość, że to ty się tu wprowadziłaś i tak naprawdę nie masz tu prawa nic zmieniać, co najwyżej powiedzieć swój pomysł. Mam takie przekonanie, że jeślibym chciała pomalować pokój na turkusowo, nawet gdyby nie podobało się to mężowi to i tak bym to zrobiła. Ale wiedząc, że główna dowodząca nie lubi tego koloru no przecież jej nie zmuszę.

Chyba ostatnim problemem jaki mnie rusza, jest brak prywatności. Przyjeżdża mąż z delegacji, nie można z nim swobodnie porozmawiać, przywitać się, pośmiać, w swoich czterech kątach też nie koniecznie bo córka ciągle woła babcie na górę, nie mogę zrobić D. niespodzianki urodzinowej, nie mogę pochodzić bez biustonosza (bo może tak lubię), no cóż nie mówiąc już o czym innym… Ach nie wspomniałam o nieumytych naczyniach i stercie brudnych ubrań. A może ja nie mam ochoty tego sprzątać zaraz po obiedzie tylko za dwie godziny, kiedy odpocznę i spędzę czas z MOJĄ rodziną.

Oświadczam wszem i wobec nigdy nie będzie dobrze, nawet jeśli wspomnisz o swoich spostrzeżeniach mężowi, on powie, że przesadzasz, a może chcesz wrócić do mamusi, wyolbrzymiasz, i nie wymyślaj. No i temat skończony…. Dlatego przez dwa i pół roku mieszkania u teściowej zauważyłam, że <teściowa zawsze ma rację>. W jakich sprawach zapytacie? No więc:

Ona wie najlepiej czego jej syn potrzebuje.

To jest jej dom i wypadałoby powiedzieć co podoba się Tobie, ale ostateczny głos oddać teściowej.

Ty, mąż lub nie daj Boże Wasze dziecko jest chore? Słuchaj się teściowej to jest skarbnica wiedzy medycznej.

Robisz zakupy i zapomniałaś o mleku, no przecież Tobie zawsze zdarza się o czymś zapomnieć, ale teściowej już nie!

Nawet jeśli przynosi plotki to i tak to co mówi jest prawdziwe :).

Hmm czyżby więc teściowa była wszechwiedząca? Muszę Wam powiedzieć, że moja TAK, szkoda tylko, że w swoim przekonaniu... Powoli zaczynam się na nią uodparniać. Plusem jest dla mnie, to że wyjeżdża w lato za granicę. O jejku jaki mam wtedy luz, jestem Panią we własnej skórze. Nawet nie wiecie jak jestem wtedy szczęśliwa, nie przeszkadza mi, że nie mam dla siebie czasu i muszę się zająć wszystkim w domu często chodzę spać zmęczona, a wręcz wykończona, ale SZCZĘŚLIWA.

Jeśli uraziłam teściowe odbiegające od tego opisu to przepraszam. Nie generalizujmy, pewnie wszystkie takie nie są, ale jeśli zdarzy się procent tych teściowych, które są aniołami to dziewczyny gratuluję i pozdrawiam :).

Zaczęło się od morderstwa

noreply@blogger.com (Pani Jagoda) — Mon, 27 Mar 2017 21:34:00 +0000

Byłam jeszcze w szkole podstawowej? Hmm tak, tak to była ostatnia klasa, kiedy się to rozpoczęło... Założę się, że gdybym mieszkała w wielkim mieście obcy mi ludzie pomyśleliby, że jestem nawiedzona i nienormalna. To w głowie się nie mieści żeby dziewczyna dopiero co wchodząca w wiek nastu lat uwielbiała kryminalne książki :).

Pamiętam jak dziś, dzień, a raczej wieczór gdy w telewizji obejrzałam film pt. "Morderstwo w Mezopotamii". Bardzo mi przypadła do gustu fabuła ekranizacji i jej sceneria. Temat podsycił jeszcze mój tata, mówiąc, że film powstał na motywach powieści angielskiej pisarki i swego czasu też miał manię na punkcie jej książek.

Od tamtego czasu dostałam hopla i ja :)

Coraz bardziej mnie to wciągnęło. Zaczęłam dużo szperać i podpytywać jeszcze wtedy w bibliotece jakie są dostępne książki i oczywiście pierwszą jaką wypożyczyłam było "Morderstwo w Mezopotamii" :) Mimo, że już wiedziałam o co chodzi chciałam sprawdzić czy aby na ekran telewizji zostały przeniesione wszystkie szczegóły zawarte w wersji pisanej. Po drugie nie wiem dlaczego ale mam już coś takiego, że jeśli nawet obejrzę jakiś film na motywach książki od razu szperam i szukam gdzie jest dostępna i czy mam możliwość jej dostania w swoje rączki ;). Jednak wolę wpierw przeczytać i wyobrazić sobie sceny po swojemu niż iść na łatwiznę (no ale ten temat może zostawię na innego posta).

Swego czasu stworzyłam cały album o A. Christie. Spisywałam skrupulatnie jej życie, powieści, przygody. Powstała wersja pisana ręcznie i na komputerze, heh cóż brak zajęcia chyba bo wszystko w Internecie było. Ale nieważne, był to mój konik :) I tak oto doszłam do prześladowania książek Agaty Christie w naszych wiejskich bibliotekach.

Mam już na swoim koncie sporo przeczytanych pozycji. Jednak co do liczby napisanych przez autorkę powieści jest to kropla w morzu. Dla ciekawskich udostępniam link, który przekieruje was do utworów tej autorki. Listę tych które przeczytałam już Wam aktualizuję:

"Samotny dom"

"Śmierć lorda Edgware'a"

"Śmierć w chmurach"

"Karty na stół"

"Morderstwo w Mezopotamii"

"Zerwane zaręczyny"

"Niedziela na wsi"

"Pora przypływu"

"Przyjdź i zgiń"

"Trzecia lokatorka"

"Wigilia Wszystkich Świętych"

"Noc w bibliotece"

"4.50 z Paddington"

"Zwierciadło pęka w odłamków stos"

"Nemezis"

"Morderstwo to nic trudnego"

"Godzina zero"

"Śledztwo na cztery ręce"

"Dom nad kanałem"

"Próba niewinności"

"Zakończeniem jest śmierć"

"Mężczyzna w brązowym garniturze"

"Pajęczyna"

"Detektywi w służbie miłości"

"Dopóki starczy światła"

"Niedokończony portret"

"Morderstwo w Orient Expresie"

"Brzemię"

"12 prac Herkulesa"

"Tajemniczy Pan Quin"

"Samotna"

"Tajemnica Bladego Konia"

Pogrubiłam tytuły, których fabuła zapadła mi w pamięci, co jest jednoznaczne z faktem, że można spokojnie je czytać :)

Osobiście uważam, że powieści i opowiadania tejże autorki są naprawdę godne polecenia. Sam fakt śledzenia historii i zagadki jaką stwarza powieściopisarka jest zatrważający. Byłam w szoku jak nieraz próbowałam zgadnąć kto jest sprawcą morderstwa, będąc przekonana, że w 100 % jest to ta osoba a w rezultacie okazywał się ktoś inny. Zagadki są tak skomplikowane, że czasem się zastanawiam jak pisarka się w tym odnajdywała :).

Dla lepszego wczucia się w angielskie powieści polecam poszperać na stronie poświęconej A. Christie. Można się tam dowiedzieć dużo ciekawych rzeczy.

Niestety jakoś po okresie gimnazjalnym odeszłam od tych pozycji książkowych. No cóż myślę sobie, że może weszłam w jakiś inny okres dojrzewania ;) Ale nie powiedziałam ostatniego słowa i z pewnością jeszcze sięgnę po jej powieści.