Beaten Borders is het derde album van The Rhythms Junks uit Gent. Op de vorige Pop Off waren ze nog te horen met blazers, nu hebben ze zichzelf teruggebracht tot de essentie van een trio, met zang, diverse mondharmonica’s, basgitaar en drums.

De alternatieve indiepop en rootsrock van de band krijgt door het prachtige en qua klankkleur veelzijdige Toots-achtige mondharmonicaspel van Steven de Bruyn een zeer apart karakter. Drummer Tony Gyselinck speelde onder andere  met Toots Thielemans en basgitarist Jasper Hautekiet lijmt melodie en ritme vakkundig aan elkaar. Ik zag The Rhythms Junks spelen tijdens een Record Store Day in platenzaak Velvet in Leiden en was meteen verkocht.

Ik hoorde sterke songs met een geheel eigen karakter zoals Maybe Slowly, voor mij de beste van Beaten Borders. Dat is dus wel de slottrack en dan zijn al ijzersterke krakers als het bluesy Dreamer Dream On, het grappige Some People en de satire op het digitale tijdperk Offline Land de revue gepasseerd. In de negen nummers op Beaten Borders tonen The Rhythm Junks zich bedreven songwriters, het enige punt van kritiek  is hier en daar de uitspraak van het Engels. Maar daar staat veel goeds tegenover. De band stond al eens op North Sea Jazz maar zou ook op een festival als Lowlands niet misstaan!

Tracklisting Beaten Borders:

1. Offline Land
2. Some People
3. Never The Same
4. Dreamer, Dream On
5. Drowning Sailors
6. Checking In
7. Burnin’ Burnin’ Burnin’
8. Hard To Keep A Promise
9. Maybe Slowly

Het was al weer een tijd geleden dat we van de muzikant Rob Zombie nieuw werk hadden gehoord. Zijn laatste album Hellbilly Deluxe Vol 2 uit 2006 viel helaas een klein beetje tegen. Toen het nieuws kwam dat hij met Venomous Regeneration Vendor een mix tussen zijn beste solowerk en White Zombie had gecreëerd waren de verwachtingen gelijk hoog gespannen.

Die verwachtingen maakt hij niet waar, maar hij doet verder wel alles wat je op een Rob Zombie album verwacht. Daarom kan je een beetje spreken van wat gemakzuchtige recycling, maar hij stopt er ook weer voldoende dingen in om van te genieten. Opener Teenage Nosferatu Pussy is een wat trage beuker en zeker niet het beste nummer van de cd. Maar met Dead City Radio And The New Gods Of Supertown komt hij ijzersterk uit de hoek. Sleazy hardrock, een vleugje glam en een ronkend hammond orgel maken dit het eerste prijsnummer. Revelation Revolution beukt ook lekker door. Prima song. Met Theme For The Rat Vendor wordt het enige (instrumentaal) rustpuntje gegeven.

Rock and Roll (In A Black Hole) is een onderhuids duister pareltje dat pas na 1,5 minuut ontploft. De 80ies beat and (synth)baslijn werken verslavend. Op het smerige Behold, The Pretty Filthy Creatures! gooit hij er weer een gierend orgel door heen. Het is net even die overtreffende trap die het nummer nodig heeft, jammer dat het daaropvolgende White Trash Freaks een vullertje is. Dat had ook heel gemakkelijk gekund met We’re An American Band. Op het eerste oog een gevaarlijke keuze, wat moet je doen met deze Grand Funk Railroad klassieker. Toch weet Zombie zijn draai er aan te geven en past de song uitstekend bij hem. Van de daarop 3 volgende songs is de afsluiter Trade In Your Guns For A Coffin de beste vanwege de ultra smerige gitaarriff van John 5.

Venomous Regeneration Vendor is uiteindelijk een prima Zombie album geworden. Inmiddels is deze man zijn eigen merk geworden. Het klinkt hetzelfde, maar het is weer net even anders ingekleurd. Het artwork is weer om van te smullen en de uitstekende band klinkt superstrak. De vlijmscherpe in-your-face riffs van John 5 zijn het hele album om van te smullen.

Tracklisting Venomous Regeneration Vendor:

1. Teeanage Nosferatu Pussy
2. Dead City Radio And The New Gods Of Supertown
3. Revelation Revolution
4. Theme For The Rat Vendor
5. Ging Gang Gong De Do Gong De Laga Raga
6. Rock ’n Roll (In A Black Hole)
7. Behold, The Pretty Filthy Creatures!
8. White Trash Freaks
9. We’re An American Band
10. Lucifer Rising
11. The Girl Who Loved The Monsters
12. Trade In Your Guns For A Coffin

Ondanks de koude oorlog en een heftige economische crisis leverden de jaren tachtig tal van vrolijke albums op. Eén van de albums van dat tijdperk was Sports van Huey Lewis & The News dat in de Verenigde Staten maar liefst tien miljoen maal over de toonbank ging. Huey Lewis was oorspronkelijk een barband uit San Francisco met een aanstekelijke mix van pop en rock die zijn zich uitstekende leende voor feestjes en danspartijen en dankzij Sports uitgroeide tot supersterren aan de andere kant van de Atlantische oceaan.

Sports was het derde album en verscheen in de herfst van 1983. Dankzij grappige video’s die vaak op MTV (toen nog een echte muziekzender) te zien waren en lange tournees groeide de band uit tot publieksfavorieten. De single Heart and Soul, I Want a New Drug, The Heart of Rock & Roll en If This Is It waren allemaal Top Tien hits en werden onnoemelijk vaak op de radio gedraaid. Nadat de band in 1985 een wereldhit scoorde met The Power of Love van de zeer succesvolle Back to the Future film, kreeg het album nogmaals een verkoopimpuls.

Huey Lewis and the News volmaakten op dit album de kenmerkende sound die de band zoveel succes opleverde. Het album had betere liedjes dan de twee voorgangers en had ook nog eens een dynamische, frisse en kristalheldere productie die dertig jaar later nog steeds prima klinkt. De aanstekelijke melodieën maken dit album nog steeds een feest om te horen. De muziek van Huey Lewis is simpel, maar o zo effectief. Probeer maar eens stil te zitten bij het swingende Heart And Soul of de lekkere saxofoonsolo op I Want A New Drug. Dat nummer had trouwens een sterke anti-drugs tekst die aangaf dat de band in nieuwe, meer volwassen fase was beland. Tekstueel had Huey Lewis meer noten op zijn zang getuige de tekst over het lot van GI’s die terugkwamen uit Vietnam (Walking A Thin Line).

Samen met Thriller van Michael Jackson, Born In The USA van Bruce Springsteen, Van Halen’s 1984 en Purple Rain van Prince vormde Sports het geluid van Amerika medio jaren tachtig. Deze editie (30th anniversary) klinkt een stuk beter dan de eerdere re-release uit 1999 en bevat een bonus disc met live uitvoeringen uit de periode 1986-1988 en 2012. Dit jaar is de band in Europa te zien om deze re-release te promoten.

Tracklisting Sports

Disc 1

1. The Heart of Rock & Roll (5:04)
2. Heart & Soul (4:13)
3. Bad is Bad (3:47)
4. I Want a New Drug (4:45)
5. Walking on a Thin Line (5:10)
6. Finally Found a Home (3:42)
7. If This Is It (3:53)
8. You Crack Me Up (3:43)
9. Honky Tonk Blues (3:20)

Disc 2

1. The Heart of Rock & Roll – live 1988 (5:37)
2. Heart & Soul – live 1988 (3:51)
3. Bad is Bad – live 1987  (3:47)
4. I Want a New Drug – live 1989 (7:56)
5. Walking on a Thin Line – live 1988 (5:39)
6. Finally Found a Home – live 1988 (3:54)
7. If This Is It – live 1986 (4:34)
8. You Crack Me Up – live 2012 (3:54)
9. Honky Tonk Blues – live 2012 (3.41)

10 mei Universal

Geen mensen met slaapzakken voor de deur of winkels die om 00.00 uur de deuren openen voor al die mensen die zo hebben geleefd naar Hét Moment. Hét Moment dat het nieuwe Daft Punk album het levenslicht zou gaan zien. Ja, er was wel een feestje in het verre Wee Aa in Australië georganiseerd, waar 4.000 malloten een ticket hebben gekocht om collectief naar het nieuwe album te luisteren. Zoals hier bij ieder willekeurig voetbal-, konings- of schaatsfeestje wij het nodig vinden om er collectief als een clown bij te lopen en mongoloïde gedrag te vertonen, zo waren er in Wee Aa 4.000 mafkezen die een kartonnen Daft Punk maskertje hadden opgezet en naar het lokale voetbalveld waren gekomen om daar – zoals dat tegenwoordig gebruikelijk  en vanzelfsprekend is – in gezamenlijkheid te luisteren naar een album van een Frans duo dat ooit te boek stond als baanbrekend, vernieuwend, revolutionair en meer van dergelijke krachttermen. Eerlijk zullen wij alles delen.

Voor wie Wee Aa net even wat te ver was, is er nog altijd iTunes en streamt het album gewoon op de Samsung, HTC of iPhone, want enkele dagen voor de officiële release had de muziekbestandjesnering al de primeur van het nieuwe Daft Punk album. Want wie loopt er tegenwoordig nog naar een winkel om het album te kopen? Al datgene wat bij het aanschaffen van een nieuw album hoort is door services als iTunes, Spotify, maar ook de smartphone vakkundig de nek omgedraaid en is het tegenwoordig een kwestie van een appje installeren en verbinding te leggen met een of andere server om dan dat nieuwe album op ieder moment en waar dan ook te kunnen beluisteren. En allerlei opgefokte onzin daarover te delen via de social media. en het tevens als geluidsbehang te gebruiken bij datgene waar de luisteraar op dat moment mee bezig is. Mastered for iTunes vermeldt de iTunes Store vol trots. Wat dat ook moge betekenen.

Random Access Memories. Daft Punk had geen betere albumtitel kunnen bedenken. Willekeurig toegankelijk geheugen. Willekeurig toegankelijke herinneringen. Daft Punk laat het iedereen vrij een eigen interpretatie te geven aan de titel en de inhoud. Random Access Memories moet in elk geval het comeback-album zijn van een Parijs duo, wiens debuut inmiddels alweer zo lang geleden is uitgebracht, dat er kids zijn, die toen nog niet eens waren geboren. Ouwelullenmuziek 3.0 dus feitelijk. En waarom zou Daft Punk dan opeens nu vele malen vernieuwender zijn dan pak ‘em beet de Rolling Stones, die Ouwelullenmuziek 1.0 maken? Daft Punk behoort nu ook tot een categorie artiesten, die moeten teren op iets wat vroe’hur heel hot was. Maar gelukkig is daarvoor marketing uitgevonden en wordt dat vooral gebruikt om het nu nét niet te laten zijn wat het eigenlijk is: muziek van twee jongens die ooit jonge honden waren en tegenwoordig maskers nodig hebben om dat rookgordijn nog mistiger te maken dan het al is. Een soort botox avant la lettre.

De aankondiging van nieuw Daft Punk materiaal was een perfect uitgevoerde marketingcasus, die nu al als praktijkvoorbeeld legendarisch en historisch is en ten ene male bewijst dat – mits goed toegepast – marketing nog steeds een filthy en dirty, maar akelig effectief instrument is om collectieve gekte te kunnen veroorzaken. Dat Daft Punk uit de doden leek te zijn opgestaan waren zeker geen Random Access Memories, maar een vantevoren nauwkeurig, militaristisch voorbereide actie, die in alle opzichten geslaagd is. Zie ook de vele artikelen die van dag tot dag deze campagne nu analyseren en verschijnen op websites die niks met muziek te maken hebben. Een veeg teken aan de wand.

En nadat het cellofaan is verwijderd en de CD-lade het zilveren schijfje heeft ingeslikt is de tijd aangebroken om het oordeel te vellen of al die commotie nu ook is omgezet in muziek die nog meer commotie zou kunnen veroorzaken. Daft Punk wil nostalgisch bezig zijn. Dan moet het album dus al even nostalgisch worden ondergaan. Dus via vinyl of via de CD en dus vooral en zeker niet via al die anonieme, belabberd klinkende Spotify-ellende. Dan nog liever via een zonder Dolby B opgenomen cassettebandje als de oren dan toch gemarteld moeten worden. Voor WiM-recensie wordt gekozen voor een medium waarvan steeds meer mensen zich afvragen of het nog wel bestaat: de CD. En ja. De CD bestaat nog. En wie snel is, kan het ook nog vinden bij de Free Record Shop. Dat ook al bijna iets van vroeger is.

Bij het aanzwellen van de eerste tonen lijkt het erop alsof er een verkeerde CD in het doosje is gestopt, maar na een intro van wat lijkt op het begin van een hele slechte rockplaat, wordt die illusie al meteen de kop ingedrukt: dit moet het Daft Punk van 2013 zijn. Give Life Back To Music. Waar zijn die filtergeluiden van weleer? Waar zijn die opzwellende housebeats? Waar is die funk gebleven? Dat is allemaal verdwenen, want het devies is: Give Life Back To Music. En geheel in de lijn van die filosofie is in plaats van de gebruikelijke, door een machine voortgebrachte beat, nu een drummer van vlees en bloed te horen. En wanneer de credits erbij worden gehaald dan is de verwondering des te groter: Nathan East op bass, Paul Jackson Jr. en Nile Rodgers op gitaar zijn de namen die het meest in het oog springen. Nathan East? Wat doet Nathan East nu op een Daft Punk album? Centen verdienen. Zoals hij dat ook doet of heeft gedaan voor Michael Jackson, Phil Collins, Eric Clapton, Al Jarreau en Kenny Loggins, om maar eens wat namen te noemen. En dat voor het grootste deel van zijn tijd doet bij het muzakkerige Fourplay. En nu dus ook bij Daft Punk. En Paul Jackson Jr. heeft in de 80’s gespeeld op talloze funk en disco-albums en wordt vanwege die reputatie door Guy-Manuel de Hohem-Christo en Thomas Bangalter opgetrommeld om mee te pingelen op Random Access Memories. En ook drummer John Robinson is een naam die vooral is gelieerd aan grote, mainstream artiesten: Steve Winwood, Pointer Sisters, Madonna, John Fogerty, Lionel Richie en Barbra Streisand. Het bewijst in elk geval wel dat de Daft Punk jochies de inlays van hun favoriete 80’s albums goed hebben bestudeerd. Het trage The Game Of Love klinkt niet eens zo retro, maar klinkt vooral alsof er eindeloos aan gesleuteld is in de studio. En het tweede nummer waar de vocoder dominant aanwezig is. Zoals Herbie Hancock dat in de 80’s ook deed. De vocoder als instrument, maar ook om te verdoezelen dat dat robotapparaatje gebruikt wordt, omdat de gebruiker ervan eigenlijk niet kan zingen. Tegelijkertijd is het inmiddels ook een redelijk Daft Punk kenmerk c.q. gimmick geworden.

Track nummer 3 is Giorgio by Moroder en is niet de naam van een nieuwe geur, maar een ode aan de inmiddels 73-jarige door sommigen verafgode Italiaanse discoproducer. Hij mag wat Random Acces Memories ophalen in dit veel te lange nummer en mompelt wat over een melancholische, ouderwetse backingtrack. Voor wie de disco in de hoogtijdagen bij leven en welzijn heeft meegemaakt en daar toen iets dieper in gegraven heeft, stond Giorgo Moroder synoniem voor zielloze sequencergestuurde discokitsch. Want disco uit Italië mocht dan in die tijd mateloos populair zijn en Moroder de belichaming van de Italodisco, voor het échte werk moest je toch echt wel in Amerika zijn. Moroder heeft zeker zijn invloed gehad op de disco en hedendaagse dance, maar zijn rol moet niet overdreven worden. In elk geval niet op de manier waarop Daft Punk dat doet in deze toch wel akelig slijmerige en stroperige track. Productioneel zit het ook al  prachtig in elkaar, maar ligt de slaafse adoratie er veel te dik bovenop, wat dit nummer de nek omdraait.

Random Access Memories is drie nummers aan de gang, maar is er voorlopig nog geen enkele sprake van dat de hype wordt gerechtvaardigd. Maar de hoop wordt nog niet verloren. Within zou zó op het Eurovisiefestival opgevoerd kunnen worden. En nog kans maken ook om de aandacht te trekken ook. Meer hoeft daar niet over gezegd worden.

Instant Crush kabbelt ook weer bijna te anoniem voorbij. Dit nummer klinkt best wel lekker, doet denken aan liggen in een weiland of stroveld en knuffelen we het vriendinnetje of vriendje nog even en kan er weer worden doorgedut. Een vluchtig niemendalletje. Inmiddels is ongeveer de helft van de totale speelduur bereikt en heeft nog steeds niet Dát Moment zich voorgedaan.

Lose Yourself To Dance. Hè hè. Eindelijk. Een zware beat, de onmiskenbare gitaarsound van Nile Rodgers en Pharrell. Even wegwezen met die steeds eentoniger wordende vocoders. Lose Yourself To Dance is het eerste échte opvallende nummer op Random Access Memories. Zwoel en sleazy. Maar heeft het een Daft Punk signature? Nou, nee. Niet meteen. Maar niet zeuren, Lose Yourself To Dance wordt nog maar eens een keer opgezet.

Dan Touch. Meest opvallende is dat de drums op deze track worden beroerd door Omar Hakim. Bekend van Weather Report, Sting en toen Nile Rodgers zijn Chic weer nieuw leven inblies, zat Hakim ook daar achter de kit. Een werelddrummer. Maar nu door Daft Punk ingehuurd als sessiemuzikant en zo gedraagt Hakim zich ook. Touch zou met die overdreven theatrale vocalen van Paul Williams niet misstaan in een willekeurige Broadway musical en is het nummer als geheel een voorbereiding op de single, die vooraf ging aan dit album: Get Lucky. Dat nummer dat meer Chic dan Daft Punk is en eigenlijk door iedere band uitgebracht kon worden, omdat eigenlijk niet uitmaakt welke naam erachter of eronder hangt, omdat deze compositie wordt gedragen door Nile Rodgers en Pharrell Williams. En de Daft Punk dudes weer die vocoder op hun kanus zetten en iets kwekken wat sommige mensen verstaan als Mexican Monkey.

In Beyond nog meer strijkers, tempowisselingen en is het onduidelijk welke richting Daft Punk nu wil uitgaan met dit nummer. Een nikszeggend deuntje en wordt er maar meteen geskipt naar de laatste 25% van het album.

Motherboard is opnieuw een nummer dat meer lijkt op een score van film dan een op zichzelf staand nummer. Filmisch, maar verder een opvuller waar niet zoveel mee gedaan kan worden.

Fragments Of Love is wederom een nummer dat door de soulful vocalen van Todd Edwards ook al niet erg Daft Punk is. Maar waar wel genoeg Daft Punk legacy doorheen klinkt. Een coole radiotrack.

Het flipperkastachtige Doin’ It Right is opnieuw een vreemde compositie dat maar niet op gang komt. Een gedateerde instrumentatie gemaakt met de productietechnieken van nu. Maar voor de rest een nummer dat niet blijft hangen en wel heel erg snel verveelt. Omdat er eigenlijk niks in gebeurt.

En op een steeds meer worstelende manier wordt het einde bereikt van Random Access Memories. Contact moet de grande finale zijn, het afscheidsmuziekje dat de aftiteling muzikaal ondersteund. Je ziet het zo voor je. En wordt er nog geprobeerd naar een climax toe te werken, maar is het daarvoor eigenlijk te laat. Alhoewel het een sympathieke poging is.

En als de laatste tonen wegsterven en de lade van de CD-speler weer wordt geopend kan het definitieve oordeel geveld worden: Random Access Memories valt tegen. Random Access Memories valt zelfs heel erg tegen. Om niet te zeggen dat Random Access Memories een deceptie is. Hebben we hier nu zo lang op moeten wachten? Zegge en schrijve drie leuke tracks en daar blijft het bij. Guy-Manuel de Hohem-Christo en Thomas Bangalter eren hun helden. En de media en alle pannekoeken die elkaar slaafs nababbelen maken van Random Access Memories meer dan wat het is. Want Random Access Memories is niet meer dan één van de vele albums die in 2013 is verschenen. En die vooral herinnerd zal worden als één van de meest geslaagde marketingcampagnes van de afgelopen jaren. Maar dat is niet datgene waar een muzikant of artiest aan herinnerd wilt worden. Terwijl wel steeds daarop de nadruk wordt gelegd door jan en alleman. Dan kan er in dat geval maar één conclusie worden getrokken: dat de missie mislukt is. De missie om een legendarisch comeback album te maken.

Random Access Memories is als de iPhone 10, waarvan de indruk ooit  gewekt zal worden dat dat ding van alles zou kunnen, wat al die negen voorgaande modellen niet gekund zouden hebben, maar feitelijk gewoon een veel te dure telefoon blijkt te zijn. Wat overblijft is die kater. Die maar weggespoeld wordt met een album van Chic. Uit 1978 bijvoorbeeld. Als het dan toch Random Access Memories moeten zijn.

Tracklisting Random Access Memories

1. Give Life Back To Music (Featuring Nile Rodgers)
2. The Game Of Love
3. Giorgio By Moroder (Featuring Giorgio Moroder)
4. Within (Featuring Chilly Gonzales)
5. Instant Crush (Featuring Julian Casablancas)
6. Lose Yourself To Dance (Featuring Pharrell Williams And Nile
7. Touch (Featuring Paul Williams)
8. Get Lucky (Featuring Pharrell Williams And Nile Rodgers)
9. Beyond
10. Motherhood
11. Fragments Of Time (Featuring Todd Edwards)
12. Doin’ It Right (Featuring Panda Bear)
13. Contact (Featuring Dj Falcon)

Hoewel Phillip Mitchell tussen 1970 en 1977 zelf slechts zes eigen singles opnam, stond hij in die jaren bekend als een zeer succesvolle tekstschrijver. De in 1944 in Louisville, Kentucky geboren Leroy Phillip Mitchell schreef in zijn prille jeugd al kleine gedichten en ontwikkelde in de loop der jaren het talent om prachtige songs te schrijven.

Met Smokey Robinson als grootste voorbeeld en inspiratiebron streek de talentvolle Phillip na muzikale omzwervingen neer in Muscle Shoals om daar in de roemruchte Muscle Shoals Sound Studios in een gestaag tempo te werken aan een indrukwekkende reeks composities, voornamelijk dus geschreven voor anderen.

Maar liefst 23 door hem geschreven nummers zijn nu door Tony Rounce geselecteerd voor deze uitstekende compilatie. Een waar keurcorps van bekende soul-artiesten treffen we aan op Something New To Do. De titel van de verzameling is ontleend aan het door Bobby Sheen vertolkte gelijknamige nummer, dat op een single stond samen met I May Not Be What You Want van Phillip Mitchell en Ernie Shelby. Helaas zag Bobby zijn versie in de hitlijsten voorbij gestreefd worden door de gelijktijdig uitgebrachte versie van I May Not Be What You Want door Mel & Tim.

John Edwards opent het ‘ Songbook’ met het meeslepende Cold Hearted Woman, waarna Mel & Tim met het swingende Free For All (Winner Takes All) nogmaals aantonen dat ze terecht beduchte concurrenten waren voor soul-collega’s in de hitlijsten. Archie Bell & The Drells spelen vol levenslust het vrolijke Archie’s In Love en Bobby Womack toont zijn grote klasse in het pakkende Something For My Head.

Andere grote namen die het werk van Phillip Mitchell op dit album presenteren  zijn Mary Wells, The Staple Singers, Johnnie Taylor, Millie Jackson en Candi Staton. Ook de  spannende samenwerking tussen de Averige White Band en Ben E King in het funky A Star In The Ghetto springt in het oog/oor op dit heerlijke album dat een goede weerspiegeling geeft van het vakmanschap van Phillip Mitchell in de jaren zeventig.

Tracklisting Something New To Do:

1. John Edwards – Cold Hearted Woman
2. Mel & Tim – Free For All (Winner Takes All)
3. Garland Green – (You Gotta) Come Through Me
4. Ernie Shelby – Carry Me
5. Sidney Joe Qualls – I Don’t Do This (To Every Girl I Meet)
6. Joe Simon – It Be’s That Way Sometime
7. Archie Bell & The Drells – Archie’s In Love
8. Bobby Womack – Something For My Head
9. Erma Coffee – You Made Me What I Am
10. J.J. Williams – Gonna Have A Murder On Your Hands
11. Phillip Mitchell – Little Things
12. Katie Love & The Four Shades Of Black – It Hurts So Good
13. Mary Wells – If You Can’t Give Her Love (Give Her Up)
14. Johnnie Taylor – Starting All Over Again
15. The Staple Singers – Trippin’ On Your Love
16. Bobo Mr Soul – Hitch Hiking To Heartbreak Road
17. Candi Staton – Here I Am Again
18. Bobby Sheen – Something New To Do
19. Dorothy Moore – The Only Time You Ever Say You Love Me (Is When We’re Making Love)
20. Averige White Band & Ben E King – A Star In The Ghetto
21. Tommie Lee – That’s The Way I Wanna Live My Life
22. Millie Jackson – Leftovers
23. Corey Blake – How Can I Go On Without You

De afgelopen weken kon natuurlijk niemand om Anouk heen. Het hele Eurovisie Songfestivalcircus bleek het perfecte podium om haar al jaren sluimerende internationale erkenning nu eens en voor altijd te bekrachtigen. Het prachtige Birds, een instant evergreen, is de song die zo heerlijk ver van alle andere Eurovisie songs afstaat, dat het wel moest opvallen.

Het, slim net voor de grote finale van het Eurovisie Songfestival uitgebrachte, nieuwe Anouk album Sad Singalong Songs is net als de single Birds al aangaf, een flinke breuk met haar vorige repertoire. Ze heeft de rock achter zich gelaten in tien rijk gearrangeerde songs, die ze wederom met Martin Gjerstad and Torre Johansson, haar Zweedse muzikale partners sinds For Bitter Or Worse (2009) en To Get Her Together (2011), schreef en opnam. Het is een album geworden wat met geen eerder album uit haar oeuvre is te vergelijken. En wat nog meer dan elk voorgaand album haar grote talent laat horen.

Sad Singalong Songs is een ambitieus album. De merendeels met rijke orkestraties begeleide tracks laten een ingetogen Anouk met een rijke volle emotie in de refreinen horen. Birds is wat dat aangaat een prachtig voorbeeld, maar ook nummers als Pretending As Always en Kill zijn daarin heel erg sterk. Ook op de rest van het album zingt Anouk mooier en emotievoller dan ooit. Het maakt de erg sterke liedjes er alleen maar indrukwekkender op. De spannende en krachtige, en prachtig gezongen, albumopener The Rules zet fraai de toon en het epische The Black Side Of My Mind sluit het album net zo ijzersterk af. Maar het zijn juist de daar tussen liggende songs als The Good Life, het met geweldige blazers opgesierde Are You Lonely en vooral het majestueuze Only A Mother die de groei in songschrijven van Anouk optimaal benadrukken. Met sterke persoonlijke teksten geeft Anouk daarnaast elke song extra emotionele diepte mee.

Hoe grappig is het dat wij in Nederland Anouk vooral hebben leren kennen als een lekker recalcitrante rockbitch met handenvol grote, slim commerciële hitsingles. En dat zij nu juist  met een album vol ballads, met prachtige ingehouden emotievolle vocalen, de rest van Europa (en de rest van de wereld) echt gaat veroveren. Want dat gaat gebeuren met het ijzersterke Sad Singalong Songs!

Tracklisting Sad Singalong Songs:

1. The Rules
2. Pretending As Always
3. Birds
4. The Good Life
5. Are You Lonely
6. Stardust
7. Only A Mother
8. Kill
9. I Don’t Know Nothing
10. The Black Side Of My Mind

De algehele indruk van de DVD is een positieve. Alanis Morissette maakt een zeer gelukkige indruk en zingt met haar unieke stem de sterren van de hemel. Ze heeft een sterke band achter zich staan en weet een uitstekende performance  neer te zetten. De mondharmonika in All I Really Want (van Jagged Little Pill) klinkt geweldig. Door de mix van oude en nieuwe songs laat ze in feite een staalkaart van haar imposante carriere zien en horen. Songs als Guardian en Havoc waren tijdens haar optreden in Montreux nog niet uitgebracht want het nieuwe album was nog niet daar. Maar vooral de laatste klinkt in al haar weemoedigheid bijzonder fraai.

Voor ware Alanis-fans is het zeker genieten van het massaal meegezongen Ironic, van You Oughta Know en Head Over Feet. Zelf ben ik van de laatste niet zo gecharmeerd. Ieder mag zo zijn of haar eigen voorkeur hebben wat Alanis’ songs betreft, zelf ligt de mijne bijvoorbeeld bij Flinch waar haar kwaliteiten als songwriter prima tot uiting komen. Maar bijvoorbeeld ook bij het dramatische en psychedelisch rockende Citizen Of The Planet en het eveneens van Flavors of Entanglement afkomstige Versions of Violence.

Gedurende het ruim anderhalf uur durende concert komt Alanis steeds meer op dreef wat de derde uitvoering van I Remain eigenlijk nog de beste maakt. Erg sterk zijn ook het spacey Numb en Hand In My Pocket. Ze heeft Thank U tot eind bewaard, ze gebruikt deze song van Supposed Former Infatuation Junkie (1998) om het publiek in Montreux te bedanken. Dat zingt soms spontaan mee. De DVD registratie is van hoge kwaliteit en volgt niet alleen Alanis Morisette maar ook haar bandleden: Julian Coryell ( gitaar), Michael Farrell ( keyboard), Jason Orme (gitaar), Cedric Lemoyne (bas) en Victor Indrizzo ( drums).

Live at Montreux is ook op Blu-ray en op cd uitgebracht. Niet alle songs op de DVD staan echter op de CD, dat zijn Forgiven, Citizen Of The Planet, Uninvited en I Remain 2 en 3.

Tracklisting Alanis Morissette. Live at Montreux 2012:

1. I Remain
2. Woman Down
3. All I Really Want
4. You Learn
5. Guardian
6. Flinch
7. Forgiven
8. Hands Clean
9. I Remain
10. Citizen Of The Planet
11. Ironic
12. Havoc
13. Head Over Feet
14. Versions of Violence
15. I Remain
16. You Oughta Know
17. Numb
18. Hand In My Pocket
19. Uninvited
20. Thank U

Gelukkig!!! Ruim halverwege een postmoderne allemansvriendpresentatie, waarin onder meer wordt gerept over de intrigerende dubbelzinnigheid in het materiaal van The Mercy Brothers, kan de biograaf op de website van de band er toch niet omheen: “in the end, they do want to make their audience think about redemption”.

Eerder heeft de uitvoerig geciteerde medeoprichter Mark Meaux op zijn minst de suggestie gewekt dat gospel voor de Broeders een vrijblijvende aangelegenheid is. Dan was de plaat echter tot een loze historische reconstructie geworden. Voorwaarde van authentieke gospel is nu eenmaal dat de artiest(e) gedreven wordt door de overtuiging dat hij of zij een instrument is om Gods boodschap onder de mensen te brengen. Dat zal bijna elke lezer op zijn best als een manifestatie van grootheidswaanzin beschouwen (leg anno 2013 eens uit dat het menselijke instrument in kwestie zichzelf met ouderwetse deemoed echt als niet meer dan een werktuig ziet…), maar de waarachtigheid en hiermee de artistieke rechtvaardiging en fascinatie van de muziek hangen af van het geloof van de uitvoerders in hun evangelische missie.

We mogen dus – al was het alleen maar uit kunstzinnige overwegingen – in onze handen knijpen dat The Mercy Brothers hun idioom uiteindelijk niet slechts als amusement zien, want ze kunnen uitpakken met een kolkende gospel show. Frontman Kevin Sekhani zingt met alle vereiste rauwe passie, kreunend verlangen, en meeslepend strijdbare hoop, Mark Meaux maakt vooral indruk als moordend aanjagende gitarist, terwijl Garland Theriot letterlijk en figuurlijk elk register van de in dit genre onmisbare toetsenist beheerst. Bassist Cal Stevenson en drummer Greg Walls vormen een ritmesectie die qua soliditeit verwijst naar de in het repertoire uiteraard centraal staande Rock of Ages. De teksten zouden specifieker en sprekender zijn geweest als de heren iets beter thuis waren in de beeldenrijkdom van de Bijbel – trefzeker gebruikt in een lange traditie van stilistisch zo verschillende artiesten als Mahalia Jackson, E.C. & Orna Ball, Johnny Cash en Al Green – maar de geestdrift van de uitvoeringen maakt op dit punt heel veel goed. Laat ze Paradiso maar op zijn kop komen zetten!

Tracklisting Holy Ghost Power!:

1. Holy Ghost Power!
2. The 309
3. Get Right Now with Jesus
4. Rise, Devil, Rise
5. Keys to the Kingdom
6. The Devil’s Food Tastes Like Cake
7. Following Jesus
8. 10.000 Angels
9. Joy of the Word
10. Come Home, Sinner
11. Kite Tails

Tetragrammaton is de vijfde CD van de Nederlandse death metalband The Monolith Deathcult. Dit album is 10 mei verschenen op het gerenomeerde platenlabel Season Of Mist. De band is in 2002 opgericht en heeft een stabiele line-up bestaande uit Sjoerd Visch (drums), Michiel Dekker (gitaar/vocalen), Carsten Altena (keyboards), Robin Kok (bas/vocalen) en Ivo Hilgenkamp (gitaar). Tetragrammaton heeft lang op zich laten wachten, want de voorganger The White Crematorium 2.0 is uit begin 2010.

Een vleugje Dimmu Borgir, een weinig Ministry en heel veel Nile. Natuurlijk doe ik hiermee The Monolith Deathcult te kort, maar het geeft wel een indruk van hun muzikale richting. In het openingsnummer Gods Amongst Insects zijn de theatrale invloeden die we kennen uit het oeuvre van Dimmu Borgir duidelijk te horen. Het metalgeluid wordt goed opgevuld met blazers en de break halverwege het nummer is magnifiek; hiermee weet de band het nummer een duidelijke diepgang te verlenen. In de opvolger H.W.A. (Human Wave Attack) horen we de industrial invloeden van Ministry inclusief samples. Het energienivo van Drugs, Thugs & Machetes is enorm hoog; een adrenalineshot met een fluitje! Het nummer gaat over de oorlog tussen de Hutu’s en de Tutsi’s en heeft een heftig scanderend refrein. De tekst van Todesnacht Von Stammheim is in het Duits en gaat over de oorlog; een nogal stigmatiserend nummer met een bizar hiphopritme. Bij het beluisteren van het vijfde nummer S.A.D.M. (Svpreme Avantgarde Death Metal) is mijn vermoeden bevestigd: deze band is een persiflage op het (death) metalgenre! Moeten we dit serieus nemen? Ik denk het niet. The Monolith Deathcult speelt snoeiharde death metal met een brede glimlach. Hun zelfspot moge duidelijk zijn bij het laatste nummer met de veelzeggende titel Aslimu!!! – All Slain Those Who Bring Down Our Highly Respected Symbols To The Lower Status Of The Barren Earth.

De death metal van deze band liegt er absoluut niet om! Laat dat duidelijk zijn. Origineel is het niet en de invloeden liggen er duimendik bovenop, maar dat doet niets af aan het feit dat dit een heel heftige CD is. Ik weet de tongue-in-cheeck houding van deze heren wel te waarderen. Er zijn genoeg no-nonsense bands en het is verfrissend om te zien dat deze Nederlandse band zichzelf en het genre tenminste niet zo overdreven serieus neemt. Tetragrammaton is een sterke death metal CD en een aanrader voor fans die meer van hetzelfde willen.

Tracklisting Tetragrammaton:

1. Gods Amongst Insects
2. H.W.A. (Human Wave Attack)
3. Drugs, Thugs & Machetes
4. Todesnacht von Stammheim
5. S.A.D.M. (Svpreme Avantgarde Death Metal)
6. Qasr Al-Nihaya
7. Aslimu!!! – All Slain Those Who Bring Down Our Highly Respected Symbols to the Lower Status of the Barren Earth

Door hun innovatieve geest en artistieke ontwikkelingen is Glorior Belli in staat gebleken een geheel eigen sound te ontwikkelen binnen de vaak stijve en beperkte omlijsting van het black metal genre. Omschrijvingen als “Avant-garde black metal bluesmen” (Pitchfork) of “bluesy doom-sludge” (Metal Sucks) zijn slechts twee zijden van dezelfde medaille.

“We are absolutely thrilled to have the chance to work with Agonia Records and it’s only fair given the efforts and determination of both Glorior Belli and Agonia Records into making genuine music that stands the test of time.” – commentaar van de band.

Glorior Belli werd in 2002 opgericht in Paris en de band heeft vier full-length albums uitgebracht, de laatste via Metal Blade Records. Op dit moment is de band op tournee door de Verenigde Staten van Amerika. Hier zullen ze onder andere optreden op het prestigieuze Maryland Deathfest. Europese fans krijgen een kans om de band live te aanschouwen op het Brutal Assault festival in Tsjechië in augustus van dit jaar.