Written in Music https://writteninmusic.com/ The Online Music Magazine Mon, 01 Jun 2026 20:06:36 +0000 en-US hourly 1 King Tuff – Moo https://writteninmusic.com/albumrecensie/king-tuff-moo/ Mon, 01 Jun 2026 11:12:58 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=albumrecensie&p=294660 Gitarist/producer Kyle Thomas maakt sinds 2008 platen als King Tuff en dit Moo is alweer de zesde onder die naam. Nadat hij in 2023 met het introspectieve, psychedelische album Smalltown Stardust even afstand had genomen van de rock, pakt Thomas op Moo weer steviger en uitbundiger uit.

De terugkeer naar zijn ‘oude’ stijl volgde op de terugkeer naar Vermont. Daar pakte Thomas, die overigens ooit deel uitmaakte van J Mascis’ stonerrockband Witch, zijn oude Gibson en tapemachine weer op en ging aan de slag. Het resultaat is een lekkere ongepolijste maar pakkende rockplaat die duidelijk geïnspireerd is door de garagerock, protopunk, glamrock en psychedelica van de jaren zestig en zeventig. King Tuff houdt het hierbij bondig, ongepolijst en toegankelijk.

Het verslavende Twisted on a Train, met een lekkere zeurderige glam/popappeal, trekt je met gemak binnen. De soepele drive van Invisible Ink, met zijn aandrijving van akoestische gitaar en injecties van prikkelende elektrische riffs en licks is wederom een voorbeeld van het schijnbaar speelse gemak waarmee King Tuff lekkere, ongecompliceerde maar authentieke songs aflevert.

De beeldspraak van ‘invisible ink’ geeft al aan dat Kyle Thomas ook in zijn teksten inspiratie haalt uit lang vervlogen jaren. Landline is hier een ander voorbeeld van. Het is tevens een van de diverse mid-tempo songs waarmee Thomas het album lardeert. Crosseyed Critters is traag en verhaalt beeldend over dierlijke en menselijke ‘indringers’ in huis. Hierna gaat het tempo flink omhoog met het toepasselijk getitelde Oil Change; vurige Amerikaanse radiorock.

King Tuff zoekt het avontuur en trekt de wijde wereld in op East of Ordinary, een mid-tempo track met lekkere zwaar gitaarwerk. ‘You and me and the crickets and the crows / Two hearts twisting away in the twilight zone’. Associaties met Tom Petty (en Jeff Lynne) dringen zich vervolgens op bij het vlotte, meer radiovriendelijke Unglued.

Moo eindigt in balans: Delusions – een van de twee tracks met Ty Segall op drums – stookt het vuur weer behoorlijk op en het afsluitende Backroads is een liefdevolle maar ongepolijste ballad, vol verlangen naar een simpel buitenleven. Het is tekenend voor King Tuff, een band die niet zo nodig mee hoeft in de vaart der volkeren en die traditie en levenslust op Moo mooi samensmelt in tien lekkere, sympathieke maar vooral ook ongepolijste songs.

]]> BLKE – BLKE https://writteninmusic.com/albumrecensie/blke-blke/ Mon, 01 Jun 2026 06:25:50 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=albumrecensie&p=294654 Rond de psychedelische scene van Londen  vormde de Berlijnse Jakob Buraczewski zijn nieuwe band BLKE. Dat zegt misschien nog niet zo veel, maar als in de bezetting ook Michael Drummer op – hoe kan het ook anders! – drums is terug te vinden gaan er wellicht wat alarmbelletjes af? Juist, van die toffe, psychedelische krautrock-band Camera. Ook BLKE zit in dat hoekje en dan weten de liefhebbers al genoeg. Met de opmerking dat dit debuut wel heel wat duisterder klinkt en dat is een understatement.

Het gezellige theekransritueeltje van How About I End Life moet als een stoomtrein op gang komen en geeft de luisteraar dus nog even de tijd om ‘er in te komen’ voordat er geen ontsnappen meer aan is: een ondoordringbare muur van psychedelisch gitaargeweld, monotoon doordreunende kraut-ritmes en vocalen die zo koud zijn dat ze nog het meest doen denken aan die blackmetal-band waar je echt geen ruzie mee wilt. Alsof je zonder genade een zwart gat wordt ingezogen!

Maar bij Never Try verandert er wat, als de muziek wat meer ruimte krijgt. De baspartij legt een dominante funky groove neer, waardoor de nog steeds verstikkende sfeer begint te swingen en synthesizers de track wat meer het grote heelal in sturen. Hoewel die bas dominant blijft, knal je op de psychedelisch stroperige stoner van So Do I  direct weer het pikzwarte gat in. Waar enkel sommige gitaar doen denken aan slide en het geheel zo wat extra desolate emotie meegeven. Ja, want verlaten leegte voelt al warmer dan het ijskoude gat van eerder.

Na een dromerig intermezzo is de band opeens dat zwarte gat uitgeklommen. Meer slidegitaarklanken, ambient-achtige synth drones en meer lucht. Zelfs het monotoon doorbeukende Heat voelt door gefluisterde vocalen zeer verleidelijk. Waar gitaren en floarden noise naar een haast euforische climax toewerken. Euforisch ja, want de spookachtig bevreemdende sfeer is omgeslagen van verstikkend naar ‘lekker vreemd en luchtledig’. Zeker wanneer vocale gekte, garagepunk energie en kosmische energie allemaal worden samengebald tot één dansbaar kolkende massa.

Zo gebruikt BLKE zijn muzikale wapens genuanceerd genoeg om twee verschillende sferen toe te laten – verstikkend en niets ontziend, maar later ook euforisch wegzwevend. Terwijl er aan de basis niet eens zo veel verandert: een muur van draaikolkende gitaren, een gestaag doorpompende ritmesectie en steeds maar weer die spookachtige vocalen die tot in je nachtmerries zullen blijven terugkomen. Maar door te spelen met kosmische synth-accenten, flarden desolate gitaar en een bas die opeens super funky klinkt is het eindresultaat helemaal niet zo zwaar als dat het lijkt. Safe Travels!

BLKE Satellite (Official Video)BLKE Satellite (Official Video)
]]> Europe Jazz Media Chart – Juni 2026 https://writteninmusic.com/artikel/europe-jazz-media-chart-juni-2026/ Mon, 01 Jun 2026 06:00:09 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=artikel&p=294456 Ook deze maand publiceren wij weer de Europe Jazz Media Chart, een lijst van de belangrijkste jazzalbums van dit moment volgens toonaangevende Europese journalisten binnen de jazz. Journalisten die voor Europese magazines, zowel print als online, hun artikelen en recensies schrijven.

White Paper – Anu Junnonen & Tuur Florizoone (Aventura Musica)

Georges Tonla Briquet, Jazz’Halo (Belgium):

White Paper’ is the story of a musical friendship that has only now, after twenty-five years, yielded a tangible result in the form of an album followed by a series of performances. The main protagonists are Finnish vocalist Anu Junnonen and multi-instrumentalist Tuur Florizoone. Read more (in Dutch)…

Gada Laiks – Rudenstrio (self-released)

Kaspars Zavileiskis, Jazzin.lv (Latvia):

Rudenstrio is a new international project that brings together three great instrumentalists and composers. Each of them has composed three of the nine songs on the album. Apparently the chemistry between them works well enough for the new trio’s debut album to still read as a single whole. The rather unusual instrumentation – clarinet played by Latvian Indriķis Veitners, vibraphone by another Latvian Ēriks Miezis and double bass by Canadian Andrew Downing – creates an unusual-sounding mix of cool jazz and chamber music. At times it goes in the direction of classical chamber music, at times in a distinctly jazzier mood, one aspect of which is comparable to Angelo Badalamenti’s presence in David Lynch’s films. However, the overall mood is rather light than darkly mystical. Even despite the fact that the trio’s name is translated from Latvian as Autumntrio. The album’s title, Gada Laiks (Time of the Year), is also intended as an ideological whole throughout the year, rather than a specific season. A refreshing soundtrack for lazy summer evenings, also intended to be released on vinyl.

What Dances Here – Clara Vetter (Unit Records)

Jacek Brun, Jazz-fun.de (Germany):

Between jazz, impressionism, and contemporary music, Clara Vetter opens up a sonic space on What Dances Here that consistently resists simplification. Together with Phil Donkin on double bass and Fabian Arends on drums, she creates music that does not think in categories, but in movement, colour, and inner imagery.Clara Vetter, recipient of the Baden-Württemberg Jazz Award 2023, was recognized early on for her exceptional musical depth and versatility – and What Dances Here makes it clear why. Her compositions feel less written than discovered: an attempt to translate perceptions, moods, and inner processes into sound.Particularly fascinating is the synesthetic quality of this music. Colours, shapes, and movement seem to transform into harmonic structures, rhythmic shifts, and melodic fragments. The pieces evolve organically, almost like living processes that continuously change their form.Nothing here feels predictable. Conventional jazz patterns and familiar harmonic pathways are deliberately avoided. Instead, rhythmically complex, at times almost floating structures emerge, in which agogics, dynamics, and subtle tempo shifts play a central role. This is precisely where the album derives its particular tension.And yet, this music never becomes abstract for abstraction’s sake. Despite all its sophistication, What Dances Here possesses an emotional immediacy. One senses that the aim here is not to demonstrate complexity, but to seek a deeply personal form of expression.Crucial to the album’s success is also the trio’s exceptionally sensitive interplay. Phil Donkin and Fabian Arends do not simply follow Vetter’s vision – they expand it. With great attentiveness and distinct artistic personalities of their own, they help this music breathe, grow, and continuously open up new perspectives.What Dances Here is an album for attentive listeners – music that does not reveal itself immediately, but resonates all the more deeply over time. An independent, courageous, and remarkably fascinating statement of contemporary improvised music.An album of rare originality – full of curiosity, depth, and artistic freedom. Read more (in German)…

Música Para Quinteto . Live At Jazz Cava – Juanma Trujillo (Underpool)

Bega Villalobos, In & Out JAZZ (Spain):

Juanma Trujillo, guitar, Albert Cirera, tenor saxophone, Miguel Villar, tenor saxophone, Masa Kamaguchi, bass and Ramon Prats, drums. The virtuoso and inexhaustible experimentalist has taken his art to new horizons. This meticulously crafted and highly expressive live album is another masterpiece from Trujillo, in a career already brimming with them. Read more (in Spanish)…

Voices Of Human Consciousness – Dorota Piotrowska & Sound Circle (Inner Circle Music)

Paweł Brodowski, Jazz Forum (Poland):

A great cover art work. An intriguing album by the Polish drummer-percussionist Dorota Piotrowska with an international collective representing different cultures – three continents, seven countries. The drumming leader is joined by the American saxophonist (Greg Osby), Norwegian trumpeter (Hildegunn Øiseth), Lebansese pianist (Tarek Yamani), Indonesian bassist (Ameen Saleem), Cuban congero (Barbaro Crespo „Machito”), Turkish vocalist (Sanem Kalfa), and on one track the Polish pianist Leszek Możdżer. What we get is a fantasy mix of hard-core American jazz, Polish lyrical mood, Norwegian soundscapes, Arabic scales, latin rhythms. An improvised dialogue where music is a universal language that breaks the barriers and builds bridges. A graduate of the Conservatorium van Amsterdam and The School of Jazz and Contemporary Music in New York, Dorota Piotrowska has worked with such luminaries as Saskia Laroo, Nasheet Waits, Jeremy Pelt, Lonnie Plaxico, Dave Binney. She has performed internationally with the European constellation Sisters in Jazz. A striking debut under her own name. Read more (in Polish)…

Sidła – Orkiestra Jazzowa Akademii Muzycznej W Łodzi (Bacewicz Music Production)

Krzysztof Komorek, Donos kulturalny (Poland):

Grażyna Bacewicz is remembered in the annals of music history primarily as an outstanding classical composer and violinist. However, few people know about her other artistic talents – she was also the author of a collection of short stories, as well as a novel and shorter novellas. In 2018, her crime novel “Sidła” (The Trap) was published. It was this work that became the inspiration for the creation of a jazz suite. Its author is Piotr Scholz, and the premiere of the piece took place in 2025, performed by the Jazz Orchestra of the Academy of Music in Łódź, conducted by the composer, with vocalists Anna Rybacka and Karolina Cegłowska taking part. Scholz has once again prepared a program structured for a jazz orchestra. And once again, he has surprised us with his choice of subject matter and the way he links the musical material to it. The composer also worked on the text, selecting fragments that made it possible to present the plot of the book. Anna Rybacka and Karolina Cegłowska present the text through recitation, vocalises, song, also fitting perfectly into the improvised sections, where the voice becomes another instrument.  “Sidła” is just over half an hour of artistic mastery. It perfectly combines musical and literary elements, transforming the atmosphere of the novel into a musical story. From a musical standpoint, it is an excellent presentation of the stylistic range that can be covered by the “jazz” label, and a brilliant showcase of the versatile capabilities of a large jazz ensemble. Most importantly, “Sidła” is a proposal of undeniable appeal – modern, original, and masterfully performed. Read more (in Polish)…

Red Nose Hymn – Røed Quartet, (Sauajazz)

Jan Granlie, Salt-peanuts* (Pan-Scandinavian):

When the Norwegian saxophone player Aksel Røed put the band, Røed Quartet, together, with his brother, Lyder Røes on trumpet, Ola Høyer on bass and Cornelis Nilsson om drums, for the Tedans festival (a festival I highly recommend) in 2024, he really hit the jackpot. Four innings and zero penalties. Because here he has found fellow musicians who are a perfect fit for him and his musical ideas. And one can only wonder what the Røed brothers had for breakfast growing up (probably something like the Agnas clan in Sweden had), to get two such perfect musicians from the same family is no coincidence. An excellent quartet that takes the legacy of the legendary band Ny Bris (also based in Bergen) several notches further. With four excellent musicians who really know this tradition. A great album!

Makatan – Mattias De Craene & Black Koyo (W.E.R.F. Records)

Dick Hovenga, Written in Music (Netherlands):

Mattias de Craene continues to surprise us musically, whether with Nordmann or MDC III, or on his two solo albums already released. For his new album, he collaborated with Black Koyo, a Brussels-based band that plays gnawa, a spiritual musical style associated with West Africa. De Craene took this music and used it to create a completely new musical world. In recent years, De Craene has had to take a significant step back due to long Covid, which, sadly, he contracted right at the end of the pandemic. On top of that came a severe bout of depression. To channel his energy in the right direction, he bid farewell to the highly successful Nordmann and put his other major band, MDC III, on hold. Music proved to be his salvation in his quest to find himself again. As he puts it himself, he did so the hard way: not through meditation but through confrontation, and that turned out to be the right path. His travels to Morocco, and in particular to the town of Essaouira, brought him into contact with gnawa, a musical style he was already familiar with but only began to feel deeply there. Read more (in Dutch)…

Più Avanti ! – Giovanni Mirabassi (Jazz Eleven)

Viktor Bensusan, Jazz Dergisi (Turkey):

Giovanni Mirabassi, the last of the Romantics after Rachmaninoff and Evans, sings the anthem of Jazz As We Know. The same songs, the same style, new nuances, with a human touch on the piano (pun intended)… Sip your coffee or single malt, close your eyes and lend all your ears to the peaceful music (another pun strongly intended).

Instante – Clara Lai / José Lencastre / Àlex Reviriego (Phonogram Unit)

Nuno Catarino, Jazz.pt (Portugal):

This collaborative album brings together pianist Clara Lai, saxophonist José Lencastre, and bassist/electronics artist Àlex Reviriego. Lai’s collaboration with Lencastre builds on previous work, including his ensemble Common Ground, reflecting an established artistic connection. On this recording, Reviriego moves from double bass to electronics, contributing ambient textures, drones, and layered sounds that reshape the trio’s overall sonic palette. The music unfolds calmly and cohesively, emphasizing dialogue, restraint, and attentive interplay rather than tension or chaos. Read more (in Portuguese)…

Petstep – Luke Bainbridge (Crossing Styx Records)

Peter Slavid, UK Jazz News (UK):

The music for this album was developed in the shape of palindromes – as in the album title PETSTEP – and was spurred on by the death of drummer Luke Bainbridge’s family pet. The interesting combination of trombone and vibes gives it an unusual character. Its a fine band, with Kieran McLeod on Trombone, Ralph Wyld on Vibraphone, Huw V Williams on Bass and Luke Bainbridge on Drums. The music, and the occasional rap, is sometimes intricate and complex, but always accessible and often witty.

Orkester Omnitonal på Musikaliska Kvarteret – Per Texas Johansson (Moserobie)

Patrik Sandberg, Jazz Orkesterjournalen (Sweden):

Orchestra Omnitonal, led by reedplayer Per Texas Johansson, was formed in 2020. The origin was a desire to put together a larger ensemble of musicians with backgrounds in jazz, improvisation and classical music in order to be able to perform works where written and improvised music could be brought together in an intricate way. Inspiration from 20th century modernist art music runs as a common thread through these pieces. Overall, it can be stated that, thanks to the creative ability of the individual composers in collaboration with some of the country’s foremost instrumentalists and soloists, it does not become conventional big band music.

Following The Sun – Alexis Valet (jazz&people)

Cim Meyer, Jazz Special (Denmark):

Sometimes it takes a few months in the unforgiving New York to get it right. It sure happened for French vibraphonist Lexis Valet, who is an active musician on the jazz scene in Paris but a complete newcomer in New York. Inspired by the vibrant city he wrote some new music and on the top shelf, he soon found like-minded and virtuoso musicians living in the Big Apple: Dayna Stephens (ts), Aaron Parks (p), Joe Martin (b) and Kush Abadey (d). They went into a studio and recorded Valet’s groovy hard-bop-tinged music that has odd meters, references to hip-hop beats, Latin grooves and not to forget: melodies you can sing and swing that moves your body and soul.

Brest Blow – Flöjter (Utech Records)

Matthieu Jouan, Citizenjazz.com (France):

As with everything, there is a duality—a hidden side, a dark side. Whatever you want to call it. Duality is the key. This album, Brest Blow, is a live recording of a concert by this flute duo (Mats Gustafsson and Delphine Joussein). In this exchange between the two, in this raw and electrostatic duality, the interaction is amplified by effects, and both Joussein and Gustafsson are capable of producing multiple simultaneous sound sources. The introduction hints at the diverse flutes in their simplest incarnation. They return at times, when the electronic and futuristic tide recedes. For the two musicians create a very explicit soundscape with their pedals and electronic effects. These are the atmospheres of fantasy films, somewhere between interstellar journeys and encounters of a different kind. Their voices in the flutes—far removed from Roland Kirk’s inventions—are like supposed alien languages. And little by little, they weave a vortex that sucks in everything within its reach, drawing us along with it. Then, their fingers return to knit a few lilting melodies, as if by chance. Read more (in French)…

Perception – Hélène Duret Synestet (Igloo Records)

Jean-Pierre Goffin, Jazz’Halo (Belgium):

If Rôles was a revelation, Perception confirms the enchantment created by the clarinettist’s music.

]]> Concert Film van het Jeff Parker & ETA 4tet Happy Today hier te zien! https://writteninmusic.com/nieuws/concert-film-van-het-jeff-parker-eta-4tet-happy-today-hier-te-zien/ Sat, 30 May 2026 10:00:51 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=nieuws&p=294621 Gitarist en bandleider Jeff Parker heeft de concertfilm Happy Today uitgebracht, die de volledige lengte van het album beslaat. De film is gemaakt door regisseur Charlie Weinmann tijdens het optreden in 2025 in de Lodge Room in Los Angelos, dat de basis vormde voor Happy Today, het door ons veelgeprezen derde album van Parker’s al lang bestaande ETA IVtet.

De livefilm van Weinmann biedt een zeldzame kans om Parker en het ongrijpbare ETA IVtet in actie te zien. Gedurende de 44 minuten van Happy Today laat het ETA IVtet – drummer Jay Bellerose, bassiste Anna Butterss, saxofonist Josh Johnson en Parker – hun kenmerkende, minimalistische en grensverleggende improvisatiestijl horen, terwijl ze in de Lodge Room in een cirkel op het podium staan, omringd door het publiek.

Jeff Parker ETA IVtet - Happy Today (album-length concert film)Jeff Parker ETA IVtet – Happy Today (album-length concert film)

De afgelopen twee jaar waren drukker dan ooit voor Parker, die al jarenlang een prominente rol speelt in allerlei muziekkringen, zowel binnen de jazz als daarbuiten. In 2025 bracht hij nieuwe muziek uit en toerde hij met zijn al lang bestaande experimentele rockband Tortoise, en haalde hij het ETA IVtet binnen voor een NPR Tiny Desk-optreden. Daarnaast zijn Parker en twee andere leden van het IVet – Butterss en Johnson – te horen op het solodebuutalbum van Flea, dat op 27 maart uitkwam bij Nonesuch Records. Het album, Honora, werd ook geproduceerd door Johnson.

Happy Today is de eerste opname van ETA IVtet die buiten de inmiddels gesloten, alom geliefde microclub ETA in Los Angeles is gemaakt. Deels laboratorium, deels proeftuin zonder hoge inzet: ETA was de plek waar de collectieve sound van de band tot stand kwam tijdens een legendarische zevenjarige residentie op maandagavonden, die twee door critici geprezen platen opleverde: Mondays at The Enfield Tennis Academy uit 2022 en The Way Out of Easy uit 2024.

]]> Herboren Mammal Hands pakt Paradiso volledig in https://writteninmusic.com/concertverslag/herboren-mammal-hands-pakt-paradiso-volledig-in/ Fri, 29 May 2026 19:35:40 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=concertverslag&p=294588 Met hun nieuwe album Circadia net in de winkels kon een lange Europese tour niet uitblijven natuurlijk. Het bracht het trio langs maar liefst langs drie Nederlandse locaties, Jazz in Duketown (festival) en TivoliVredenburg, en vanavond dus Tolhuistuin in Amsterdam. En er komen snel nog meer data in Nederland aan.

Met Circadia introduceerden broers Nick (piano) en Jordan Smart (Saxofoon) met Rob Turner (ex GoGo Penguin) hun nieuwe drummer en op plaat was het al een feest wat deze drie muzikanten bij elkaar teweeg brengen. Live bleek de transformatie compleet. Waar Mammal Hands (met toen nog drummer Jesse Barrett) al een opvallende jazzverschijning was in hun opzet van piano/sax/drums en hun blend van jazz, folk en electronics is er met de komst van Turner extra ritmische dynamiek bijgekomen.

De drumstijl van Turner is dan ook wat uitbundiger dan die van Barrett en live komt dat er nog beter uit. Dat heeft ook de broers Smart hernieuwde energie gegeven hun oudere stukken op een nieuwe wijze te gaan bekijken en te spelen. Dat maakt dat het trio op een hernieuwd manier hun oudere stukken oppakt en hun nieuwe stukken, met het gegroeide elan live spelen, met nog meer vuur vanaf het podium brengen.

De berichten over hun twee eerdere optredens in Nederland waren al doorgekomen en waren zeer veelbelovend. In een volle Tolhuistuin bleek dat het herboren trio momenteel in glorieuze vorm is. Op een mistig podium met veel lichteffecten speelde het trio een daverende set met stukken uit hun gehele oeuvre met (natuurlijk) een nadruk op Circadia.

Opvallend hoe de oudere stukken nu met Turner een nieuwe dynamiek hebben gekregen en hoe ze zich in sfeer nu vanuit het Circadia idee omgevormd hebben. De sfeer die met het mistige en melancholieke saxspel van Jordan Smart al zo kenmerkend was voor het geluid van het trio, krijgt nu ook in het wat prominentere en rijke spel van Nick Smart meer diepte. In zowel de ingetogen stukken als in lekker stevig opbouwende frasen.

Het trio speelt hun set in een fraaie flow zonder al te veel pauzes waardoor een vaak hypnotiserende sfeer ontstaat en het aanduwen van climaxen in de steviger stukken extra energie oplevert. Mammal Hands anno 2026 is een wat steviger collectief dat vanwege die steeds verrassend ritmische opbouw ook de broers Smart optimaal uit hun schulp getrokken heeft.

Een herboren Mammal Hands levert een avond vol prachtige muziek op dat heel veel hoop voor de toekomst geeft. (Een nieuw album blijkt al in de maak zo hoorden we na het concert). Ga dit trio dus zien zodra ze bij je in de buurt spelen (onder meer festival Wonderfeel op 4 juli en LantarenVenster, Rotterdam op 5 juli).

Foto 2 en 3 : Wouter Bolsius

]]> Nathan Evans Fox – Heirloom https://writteninmusic.com/albumrecensie/nathan-evans-fox-heirloom/ Fri, 29 May 2026 15:41:59 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=albumrecensie&p=294600 Glen Alpine, in dat bescheiden plaatsje in Noord Carolina, groeit Nathan Evans Fox omringd met muziek, country, gospel, folk en Americana, Hij hoort de bluesgitaar van vader, zijn  moeder speelt piano. In zo’n inspirerende omgeving is een instrument kiezen onvermijdelijk, Nathan kiest voor gitaar en fiddle, daar komen piano , orgel  en pedalsteel bij.

De kleine gemeenschap waar hij opgroeit wordt  zwaar getroffen door de rampzalige nasleep van de economische recessie met fabrieks- en mijnsluitingen in zijn thuishaven overheerst een deprimerende, troosteloze sfeer. Dat laat diepe sporen na bij Nathan die naar de universiteit vertrekt, de gemeenschap in het dorp waar hij opgroeide laat hem nooit los, evenals meedogenloze fabrieksjobs het scherpt zijn sociaal bewustzijn nog aan Na een theologische opleiding gaat hij aan het werk als ziekenhuis aalmoezenier. Daar stapt hij drie  jaar geleden uit na het tragische schietincident op de Convenant School in Nashville.

Het zijn die dramatische impressies, andere traumatische ervaringen uit het verleden en de harde confrontatie met de problematische sociale situatie van de arbeidersklasse die een niet aflatende zoektocht voeden en  Fox’s songwerk inspireren. Na enkele projecten in eigen beheer en een lange pauze, een hardnekkige burn-out, het vaderschap in een moeilijke periode… wordt de muzikale draad  uiteindelijk terug opgenomen.

Lots Of Beginnings ventileert verzuchtingen van een jonge vader die hoopt dat zijn dochter de goede eigenschappen overerft zoals hij die van oma meekreeg, in de door een ritmesectie ondersteunde banjo en pedalsteel is er bijstand van een luid slogans debiterend vrouwenkoor. De titeltrack Heirloom is een tedere, stevig in de Appalachen traditie verankerde, tedere ballade die overigens nadrukkelijk naar het familiale verleden hunkert.

Als we met het door banjo en swampy gitaren aangedreven Little Bit Of Shine ergens bij een truckstop verzeilen, lijkt het wel of Steve Earle van de partij is in de klaagzang over de onzekere muzikantenbestaan. Dat gevoel leeft ook bij de outlawtune Landlords, Bill Lee. Etc en het door verscheurende gitaren aangedreven Racecar, dat naar de in Noord Carolina ongemeen populaire, stockcarraces verwijst, een metafoor voor de risico’s van het dagelijkse bestaan.

In Hillbilly Hymn horen we vrouwenstemmen en een piano zo’n typische acapella gospelblues huist in dat rurale straatje dat niet zelden naar het plaatselijke kerkje leidt maar bij een streng religieuze gemeenschap in het Zuiden wel eens in de huiskamer weerklinkt.

Het ogenschijnlijklieflijke Sevindust dat naar een krachtig, niet ongevaarlijk insecticide refereert en Thinking About Suiting N°5  komen niet alleen met sociaal engagement dicht bij een jonge Jackson Browne er zijn onmiskenbaar ook raakpunten met de muzikale benadering, het blijft evenwel meestal dichter bij de Appalachen tradite, Fox beschrijft het zelf als ‘comrade country’.

In de verfijnde songs van de vierde langspeler van Nathan Evans Fox worden de talloze vergeten vrouwen en mannen die de American Dream nooit beleefden in herinnering gebracht.

]]> Het Weekeinde; het beste van week 22 – 2026 https://writteninmusic.com/weekeinde/het-weekeinde-22-2026/ Fri, 29 May 2026 15:00:32 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=weekeinde&p=294586 Het Weekeinde vol met opvallende artikelen, interviews en recensies. Met een terugblik op de afgelopen week, soms al een vooruitblik op de komende week of een duik in de archieven. Allemaal verzameld vlak voor het weekend. Om lekker door te lezen in het weekend. Bekijk hier ons vorige Weekeinde, of hier het volledige overzicht van Weekeindes.

Artikelen die je gezien moet hebben

Mooie albums, met mooie recensies

Ragini Trio – 3

Al twee albums lang weet Ragini Trio te bezweren met hun goddelijke mix van vrije jazz met Indiase invloeden en…

Jazz

Ed O’Brien – Blue Morpho

A Moon Shaped Pool, het laatste Radiohead‑album waar Ed O’Brien (1968) aan meewerkte, verscheen inmiddels tien jaar geleden. De Radiohead-bandleden…

Electronic

The Bird Experience – Canto VII

Bij de Haagse psychedelische rockband Heath zorgde Mees Vulings naast zang voor de harmonica partijen. Die horen we terug op…

Roots

Om naar uit te kijken

Fijn weekeinde!

]]> 16 Horsepower Paradiso: een wederopstanding https://writteninmusic.com/concertverslag/16-horsepower-paradiso-een-wederopstanding/ Thu, 28 May 2026 19:03:38 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=concertverslag&p=294572 Waar ooit de kansel stond, was nu plaats voor de af en toe prevelende en schuchtere verschijning van David Eugene Edwards, die samen met zijn kompanen van 16 Horsepower het publiek trakteerde op een omvangrijke set die voornamelijk putte uit de roemruchte albums Sackcloth ’n’ Ashes uit 1996 en Low Estate uit 1997.

Paradiso was tot de nok toe gevuld en de zo kenmerkende Appalachen-folk met een countrytwist werd door het publiek gretig gesoupeerd. De set werd aangevuld met enkele donkere parels van Secret South en twee afsluitende nummers van Folklore. Het was een terugkeer naar de rauwe en bijbels geladen intensiteit waarmee 16 Horsepower ooit doorbrak, een set die voelde als een herbevestiging van hun oorsprong.

In 2005 ging de band uit elkaar vanwege politieke en spirituele verschillen, vooral toe te schrijven aan de religieuze intensiteit van  Edwards: hij botste steeds meer met de andere leden. Dit in combinatie met zijn groeiende focus op Wovenhand deed de band besluiten te stoppen.

De band uit Denver Colorado speelde in de originele bezetting met Edwards, Jean-Yves Tola en Pascal Humbert, aangevuld met Wovenhand gitarist Chuck French. Hoewel de geesten van The Gun Club met Jeffrey Lee Pierce als illustere frontman en die van Crime and the City Solution nooit ver weg zijn, heeft 16 Horsepower een volledig eigen en authentieke sound. Ook live klonk de band rauw, bezeten en volledig zichzelf.

Veel nummers kregen een nieuw arrangement waardoor klassiekers uit de jaren negentig soms pas laat herkend werden. De band speelde niet op nostalgie maar op herinterpretatie. Vertraagde tempi, andere accenten, verschoven harmonieën en een ruigere en meer open klank maakten de songs beduidend minder reconstructie en meer hergeboorte.

Wat vooral overtuigde is dat de nummers, hoewel een kwart eeuw oud, niets aan intensiteit en zeggingskracht inboetten. De zang van Edwards voelde nog steeds dreigend en geregeld leek het alsof de duivel hem op de hielen zat.

In de uitverkochte voormalige kerk stond een zeer gemêleerd publiek dat zichtbaar bereid was om de sermoenen en godvrezende liederen van voorganger Edwards volledig te ondergaan. Op het podium stond een analoog amalgaam aan instrumentarium: hollowbody gitaren met hun houtachtige klank, een contrabas, verschillende bassen en een rijk versierde bandoneon met zijn droge en snijdende zo typerende geluid. Edwards, met hoed en grijs zilveren laarzen, vormde het stille middelpunt van een band die na al die jaren nog altijd even intens klonk.

Wie erbij was weet het nu zeker: 16 Horsepower is geen verleden maar een voortdurende bezwering.

]]> Ed O’Brien – Blue Morpho https://writteninmusic.com/albumrecensie/ed-obrien-blue-morpho/ Thu, 28 May 2026 18:49:13 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=albumrecensie&p=294558 A Moon Shaped Pool, het laatste Radiohead‑album waar Ed O’Brien (1968) aan meewerkte, verscheen inmiddels tien jaar geleden. De Radiohead-bandleden zitten sindsdien allerminst stil, dat is bekend. Los van elkaar excelleren ze in soloalbums, soundtracks en zijprojecten. Het toeval wil dat Jonny Greenwood, inmiddels uitgegroeid tot een van de invloedrijkste filmcomponisten van zijn generatie en samen met Thom Yorke de drijvende kracht achter The Smile, onlangs zijn schitterende soloalbum Ranjha uitbracht, ongeveer tegelijkertijd met O’Brien’s tweede plaat, Blue Morpho. O’Brien staat daarmee later dit jaar voor het eerst als soloartiest op een Nederlands podium, in Carré.

O’Brien schreef niet alleen al het songmateriaal voor Blue Morpho, hij speelt ook gitaar en neemt de vocalen voor zijn rekening. Werd hij op het eerste album bijgestaan door onder meer Radiohead-maatje Colin Greenwood, nu zijn muzikanten op zijn album Radiohead’s drummer Philip Selway, naast sessiedrummer Dan See, op bas Dave Okumu (The Invisible, op herhaling na zijn rol op O’Brien’s debuut) en Yves Fernandez, Crispin “Spry” Robinson op percussie, toetsenisten Nick Ramm en Luke Mullen, Shabaka Hutchings gastend op fluit en Eska Mtungwazi gastend op zang.

De kracht van Blue Morpho is dat het zich langzaam voor de luisteraar ontvouwt. Het is een diep persoonlijke plaat. Tijdens de coronaperiode, in een tijd van isolatie en twijfel, voelde O’Brien de noodzaak zichzelf opnieuw uit te vinden. Hij ging door een moeilijke fase van onzekerheid en depressie: dat hoor je terug in de zeven composities die niet leunen op strakke songstructuren, maar op open, langzaam verschuivende, landschappelijke texturen.

In het openingsnummer Incantations trekt O’Brien je mee in een breed klankveld waarin folky gitaarlijnen elkaar subtiel meanderend aanvullen. Het titelnummer wordt gedragen door indrukwekkende strijkarrangementen van Tõnu Kõrvits. Teachers, met een heerlijk stroperige, triphopachtige baslijn, biedt een moment van ritmische spanning, gedragen door O’Brien’s stem die op een vervreemdende manier onderhuids gaat.

Vogelgeluiden aan het einde van Blue Morpho lopen naadloos over in Sweet Spot, dat opent met sferische akkoorden op akoestische gitaar. O’Brien zingt zacht en wiegend, terwijl het nummer zich langzaam ontvouwt richting een lang outro dat prachtig wordt omlijst door viool. Do you know? It’s a sweet spot.

In de titeltrack klinkt een lage, brommende drone die sterk aan een yidaki (oorspronkelijke naamgeving voor ‘didgeridoo’) doet denken. Het is hier niet het traditioneel Australisch instrument, maar een bewerkte gitaar‑ of synthbron die dezelfde functie vervult: grondtoon, adem, puls. Het geeft de muziek een rituele, aardende onderlaag.

Die folk‑ambient sfeer ontstaat doordat het album twee werelden laat samenvloeien: de akoestische intimiteit van folk en de ruimtelijke, ademende structuren van ambient. Soms voelt het als Richard Thompson meets Nick Drake, iets etherisch, gefilterd door een moderne, textuur gedreven productie.

De folk-basis wordt omwikkeld met drones, veldopnames van vogels en wind, en zachte, wiegende gitaarlijnen die nergens dominant zijn. O’Brien trekt de luisteraar zijn liedjes in door ritme te suggereren in plaats van op te leggen. Het resultaat is contemplatief, landschappelijk en diep persoonlijk.

Obrigado is de laatste track en het woord zelf betekent simpelweg dank je wel in het Portugees. Het nummer ademt geen pure bossanova, maar een Braziliaanse warmte door een ambient‑folk filter. Tijdens Radiohead‑pauzes bracht O’Brien veel tijd door in Rio de Janeiro, waar hij Portugees leerde en verslingerd raakte aan de Braziliaanse manier van fraseren. De absorptie van warme klanken en ritme hoor je terug in de afsluitende buiging van het album.

Deze gespannen, open plaat verdient herbeluistering, bij voorkeur door na de wegstervende klanken van Obrigado de naald opnieuw dezelfde route te laten volgen. Obrigado, senhor O’Brien, por este álbum maravilhoso.

 

]]> MONOLORD – NEVERENDING https://writteninmusic.com/albumrecensie/monolord-neverending/ Thu, 28 May 2026 18:19:57 +0000 https://writteninmusic.com/?post_type=albumrecensie&p=293816 Neverending lijkt een zeer passende titel voor dit 6e album van de doom meesters Monolord. Er lijkt inderdaad geen einde te komen aan de hypnotiserende sfeer en repeterende riffs op Neverending.

13 jaar werkt dit powertrio in vaste bezetting aan hun massieve en herkenbare sound. De hoge, ijle stem van  Thomas Jäger  die als een soort van sirene over  tussen het moker zware instrumentarium heen ligt terwijl de band met allerlei sferen aan het spelen is. Dat is de kracht van Monolord. Er zijn zoveel bands die uitstekende riffs kunnen afleveren, maar Monolord is altijd in staat geweest een soort van sfeer neer te zetten en Jäger heeft een uitstekende stem waar hij veel mee kan. Ondanks de muur van geluid, blijven de songs mooi en sferisch.

Maar na 13 jaar kan je ook wel eens nieuwe injecties nodig hebben, dus heeft de band gekozen voor een niet voor de hand liggende producer.  Sylvia Massey. Als engineer werkte zij veel samen met Rick Rubin voor o.a. voor Johnny Cash, maar ook Danzig, Geto Boys, Tom Petty en Slayer. Als producer is zij vooral bekend vanwege Undertow van Tool en System Of A Down. Deze keuze heeft niet geleid een radicale wijziging in hun geluid, eerder tot subtiele aanvullingen.

De gitaar en bas klinken indrukwekkender dan ooit en ja een aantal nummers zijn verassend compact en kort voor  Monolord begrippen. Eerste single  You Bastard is daar een voorbeeld van. Een behoorlijke headbanger met een enorm pakkend refrein en zware tekstuele inhoud (zelfdoding).  Het vernietigende Inside A Collider klokt ouderwets weer over de 8 minuten en moet het hebben uitgebalanceerde en zeer heavy opbouw rond een repeterende riff voordat het nummer openbreekt en Jager een mooi zanglijn inzet. Een repeterende song die het moet hebben van mooie subtiele

De de knallende vertraagde hardrock riff van Crystal Bridge hakt er goed in en wordt meteen gevolgd door nog een arsenaal aan classic rock gitaarloopjes om vervolgens in een psychedelische sfeer te belanden. En dat allemaal binnen de 4 minuten.

Ook in Oozing Wounds wordt de luisteraar mee wiegend in vervoering gebracht door het prachtige stemgeluid van Jäger en ook in dit nummer klinkt de bas van Mika Häkki zo ongekend heavy en ronkend . Als Jäger gaat soleren blijft er een enorm dik tapijt onder liggen. Complimenten dus voor de waanzinnig mooie productie.

The Masque tapt wederom uit het classic rock vaatje. En dat is voldoende diep om er prachtige, herkenbare riffs uit te toveren en daar toch een Monolord sausje overheen te gieten en Invisible is Monolord goes deathmetal met de hulp van gastzanger  Jörgen Sandström (Entombed, Grave). De combi van zijn grunts en de loodzware riffs is indrukwekkend.

Neverendig is een verrijking van het oeuvre van Monolord. Zonder in te boeten aan hun geluid, hebben ze toch lekker gesleuteld aan alles waardoor deze plaat boven de rest uit steekt.

MONOLORD - You Bastard (Official Music Video)MONOLORD – You Bastard (Official Music Video)

 

]]>