wszystko co doskonałe dojrzewa powoli

19 maj 2013

2013-05-19T22:12:00.000+02:00

Majówka :)

06 maj 2013

2013-05-06T13:48:00.001+02:00

Tak było jeszcze kilka dni temu, dłuugie piękne włosy, zniewalający uśmiech i wszystkie zabawki na placu zabaw nasze :)

To nic, że to prywatny plac zabaw Filipa i Macieja a oni sami spali w tym czasie.... to nic :)

Tak było.... a teraz jest..... łyso i krzywo :/

Zrobiło się ciepło i w końcu możemy rozpocząć sezon rowerowy, który jest dość ciekawy w tym roku, bo rodzice rozpoczęli zabawę w geocaching. Keszują z nami biednymi ale przynajmniej nie jeździmy po osiedlu w kółko, tylko zapuszczamy się w dalsze rejony :)

Geocaching polega na znajdywaniu ukrytych skrzynek i wpisaniu się do nich na znak, że się je znalazło. Nasz pierwszy kesz był dość prosty i dość blisko domu a o to pamiątkowe zdjęcie i wpis mamy ( ten ostatni na liście) :)

Jesteście pewnie ciekawi co u nas słychać... ogólnie to nic nowego. Rośniemy, rozmawiamy - Oluś mniej, ja więcej ( co też obrazuje poniższy filmik), rozrabiamy i korzystamy z dzieciństwa ile wlezie. Za miesiąc skończymy 2 lata i nie możemy wyjść z podziwu jak ten czas szybko leci ( choć ponoć wlecze się do 18stki a później to... )

29 stycznia 2013

2013-01-29T21:39:00.000+01:00

I znów nie było nas miesiąc. Tzn, byliśmy, egzystowaliśmy ale w życiu domowym a nie blogowym. Ciągle obiecujemy sobie.... dzisiaj coś napiszemy, dzisiaj dodamy zdjęcia. Nawet czasem ładnie zapozujemy do tych zdjęć ale jakoś mama nie ma czasu... Ciekawe co ona robi wieczorami.... ciekawe :)

Muszę się sama tym zająć, bo ciężko o dobrą służbę

Ale póki co muszę wprawić się w czytaniu

i liczeniu też, żeby policzyć ilość postów dziennie :) Jestem bieglejsza w tym od mamy :) A taka z niej matematyczka kiedyś była ponoć :P

Oluś, żeby nie było, też uczy się czytać :)

A czasami o książkę musimy powalczyć. Nie muszę dodawać, że ja zawsze wygrywam :)

Czas tak szybko minął od poprzedniego postu a u nas zbytnio nic się nie działo. Mieliśmy odwiedziny wszystkich dziadków z okazji ich święta, przez co mieliśmy troszkę pracowite dni, gdyż przygotowywaliśmy im laurki.

W między czasie byliśmy w odwiedzinach u cioci Jowitki, Fiśka i Macieja. A że u nas zimowo, to skorzystaliśmy i pojeździliśmy u nich na sankach.

Fisiu dzielnie mnie przytrzymywał, żebym nie spadła

Korzystaliśmy też ze śniegu u nas pod domem i tata ulepił nam bałwana, któremu wyrwaliśmy pierwsze rączki. Kolejnych już nie dotykaliśmy.

Oluś postanowił porobić aniołki na śniegu :)

A tak poza tym to nic nowego u nas. Coraz bardziej rozgadani jesteśmy, zabiegani, samodzielni i kochani :) A o to kilka filmików na dowód :)

Idziemy na spacer.... w mamy butach :)

Chwila sprzątania

Chwila relaksu

Chwila autoprezentacji :)

I na koniec to co tygryski lubią najbardziej, czyli groszek, brokuły, kalafior, ziemniaczki i mięsko :) Mniaaaam

Wszystko ( prawie) zjedzone, nawet podłoga za wiele się nie najadła ( ku uciesze mamy).

27 grudnia 2012

2012-12-27T14:30:00.001+01:00

Wczoraj w nocy dodaliśmy filmiki to dzisiaj wrzucimy kilka zdjęć okołoświątecznych :)

27 grudnia 2012

2012-12-27T00:11:00.000+01:00

Święta, święta i Po... :)

Mama: Olciu ile masz lat?

Olcia: tsi :)

Mama: Olciu, dlaczego nie dzielisz się zabawkami z Olusiem?

Olcia: nie lubię

Przez parę dni było u nas zimowo, więc poszliśmy dowiedzieć się co to śnieg i z czym go się je :)

Niestety nie jest zbyt smaczny bo jest za zimny :(

Śniegu już u nas nie ma, za to jest 9 stopni ciepła w ciągu dnia, więc nie musimy się ubierać zimowo by wyjść na dwór. Nie lubimy ubierać się w kombinezony ale nie mamy zbytnio innego wyjścia, więc tym bardziej cieszymy się, że śniegu nie ma :) W tym roku i tak nie doczekamy się sanek, więc wielkiej tragedii nie ma.

Ostatnio troszkę chorowaliśmy, więc nie wychodziliśmy na dwór i cały dzień musieliśmy zorganizować sobie w domku. Nudno było strasznie. Olcia już nie wiedziała co ze sobą zrobić, więc w akcie desperacji próbowała mnie utopić :/

Albo może upić, żebym był łatwiejszy... sam już nie wiem.

Wiem natomiast, że to nie pomogło i próbowała rozbić mnie na najbliższej ścianie....

... też się nie udało, więc dała za wygraną i się do mnie przyłączyła :)

Przed świętami odwiedził nas Mikołaj, był u nas wcześniej, bo miał sporo roboty a że my wybredni nie jesteśmy i nam bez różnicy czy przyjdzie 24 czy 16stego, więc przyszedł wcześniej. W tym roku dostaliśmy nowe foteliki samochodowe i to o czym najbardziej marzyła mama ( raczej to my powinniśmy a nie ona), czyli stoliczek i krzesełka ze sklepu, którego tata nie nawidzi a z którego katalog zjedliśmy :)

Nie wiedzieć czemu upodobałem sobie różowe krzesełko, jednakże później tata zamienił krzesełka miejscami i jednak wyszło na to, że upodobałem sobie to konkretne miejsce a nie konkretne krzesełko :) uff... :)

Przy stoliczku lepiej nam się rysuje niż na podłodze, co też często i chętnie to czynimy zjadając oczywiście kredki. Tym co jeszcze zostało niezjedzone próbujemy mazać po kartkach, stoliczku i ścianie :)

Kilkanaście dni temu mama wpadła na szatański pomysł by złączyć nam łóżeczka. Nie powiem... pomysł miała niezły, nawet tata to przyznał :)

Niestety jest też pewien minus... ciężko mi się zdecydować w którym łóżeczku mam spać :/

Jak już mówiłem troszkę chorowaliśmy... oczywiście katar, gorączka i czyszczenie nosa katarkiem i fridą... brrr na samo wspomnienie już mi się chce krzyczeć RATUUUUNKU, POMOOOOCY

Na szczęście wszystko minęło po tygodniu i nasze życie wróciło do normy i wszechobecnej zabawy

Jak wiecie uwielbiamy czytać, ostatnio nawet ja zacząłem dopytywać się o to i owo w książeczkach ale dalej przoduje w tym Olcia i dość intensywnie upomina się o nazwanie rzeczy, które notabene zna.

Olcia też przoduje w mówieniu, jest bardziej rozgadana niż ja. Ale to dobrze... będzie moim rzecznikiem prasowym :)

W rozdawaniu buziaków na lewo i prawo też jest niezła, nawet mnie próbuje całować ale ja taki chętny nie jestem :)

Za to dorównuję jej w jedzeniu :) Tak ostatnio wyglądają nasze posiłki.

Jednym słowem stajemy się coraz bardziej samodzielni :)

17 listopada 2012

2012-11-17T22:04:00.001+01:00

Mama: Oluś, powiedz " gul gul"

Ja: Nie ciem

Tak oto powoli staję się asertywny :)

Ogólnie to u nas nic nowego, nie mamy nowych funkcji, poza robieniem tylko tego na co mamy ochotę, czyli wspinanie się na parapet z prędkością światła, tak by rodzice nie zdążyli nas zniechęcić, otwieranie i zamykanie komody ( oczywiście z wyjęciem wszystkiego ze środka), bieganiem po całym domu i krzyczeniem: aaaaaaaaaa

Rodzice nas nie karmią, przymieramy głodem i jak tylko się uda, to zjadamy resztki z ich talerzy a nawet i większe kawałki.

Olcia uwielbia karmić wszystkich w pobliżu, poniżej najbliżej był tata, więc został nakarmiony :)

Ostatnio pojawiły się u nas wyższe uczucia i chęć ich okazywania. Uwielbiamy dawać rodzicom buziaki, przychodzić do nich ( a raczej podbiegać) i przytulać się i robić "cacy" i "mój mój". Olcia na mojej osobie trenuje uparcie "mój mój" jednakże siła tego jest znacznie większa niż być powinna :/ Ogólnie się chyba już kochamy a przynajmniej tolerujemy i uwielbiamy spędzać ze sobą czas.

20 października 2012

2012-10-20T21:06:00.000+02:00

Z racji tego, że ostatnio wrzuciliśmy kilka filmików, to dzisiaj dodamy parę zdjęć :)

Z bieżących spraw to mogę powiedzieć, że doszło nowe słowo w moim słowniku. Mama ubierając mnie na spacer, na który szłam z tatą i Olusiem powiedziała do mnie: Olciu idziesz na spacer z tatą i Olusiem a mama będzie sprzątać ten bałagan jaki zrobiliście. Na co ja jej odpowiedziałam, radośnie i dosadnie: buuldeeel !!!

Oluś też nie pozostaje w tyle i kiedy raz kichnęłam to odpowiedział mi: na zdrowie :)

A raz stojąc przy oknie zapytał mamy: kiedy iziemy na spacel?

No a ja dzisiaj zaczęłam podawać rękę mówiąc przy tym: cesc.

No więc cesc i do następnego razu :) To pisałam ja: Olcia :)

16 października 2012

2012-10-16T23:29:00.002+02:00

No i jesteśmy z powrotem. Wielu z was się za nami stęskniło a i nam też było smutno bez nowych wpisów. Ostatnie tygodnie były dość pracowite dla mamy, bo my już jesteśmy w 100% mobilni i trzeba nas pilnować non stop. Poza tym komputer był zepsuty i nie było jak umieścić filmików.

A poniżej nasza krótka, bieżąca charakterystyka :)

Olcia:

stan uzębienia: 12 ( czekamy na cztery trójki)

zasób słów: mama, tata, baba ( babcia), baba ( odpowiednio zaakcentowana znaczy żaba), kicia, daj, tak, miju ( tzn. mycie), am ( jedzenie), pij, co to, to to, drzwi, ciocia, Oluś, jaja, dwa, papa, dada, aa, tiekuje ( dziękuję) i ostatnio nawet tescie ( szczęście). Ogólna konwersacja z Olcią wygląda tak: ta ta ta to to to ta ta ta to to to

rozumienie poleceń: wszelkiego typu, od krótkich po długie, rozumie znaczenie już każdego słowa i zrobi wszystko o co się ją poprosi ( o ile jej się chce :) )

Oluś:

stan uzębienia: 11 ( czekamy na jedną czwórkę i cztery trójki)

zasób słów: mama, tata, da, dwa, dada, baba, aa, Ola

zasób wymówionych zdań: weź to, daj to, daj dwa ( zapytany ile chce zjeść chrupek), a ja jem ( jak garnuszek na klocuszek powiedział: kocham ciasteczka), idę ja ( jak gdzieś się zbliża)

pierwszy dialog z mamą: idzie Oluś, poślizgnął się i zdenerwował:

mama: czemu kochanie się zezłościłeś?

Oluś: nie wiem

rozumienie poleceń: wszelkiego typu, od krótkich po długie, rozumie znaczenie już każdego słowa i zrobi wszystko o co się go poprosi ( ale częściej mu się nie chce i nie robi nic :) )

Ogólna nasza ruchliwość i cwaniactwo osiąga poziom perfekcji. Chodzimy już oboje. Olcia wręcz biega, ja jeszcze tylko chodzę, jak to tata mówi, jak Travolta za to umiem już wdrapywać się na kanapę i fotel :)

A po kilku dniach zacząłem ćwiczyć szpagat :)

A na kanapie rozszerzają się nam perspektywy :)

Generalnie teraz, kiedy mam wyćwiczone wchodzenie do perfekcji, ciężko jest mnie z tej kanapy ściągnąć ( Olcię jeszcze trzeba na nią posadzić) ale za to umiemy bardzo ładnie z niej schodzić i na hasło rodziców: idziemy się myć, schodzimy razem równo i podążamy szybko do naszego pokoju :)

Mama sfilmowała nas jak świrujemy od samego rana i budzimy wszystkich sąsiadów :)

Możecie też posłuchać dwóch piosenek z mojej najnowszej płyty pt. "Oluś śpiewa a Olcia robi za chórek" :)

Ładnie się ukłoniłem na końcu?? :) Muszę jeszcze nad choreografią poćwiczyć :)

9 września 2012

2012-09-09T22:02:00.000+02:00

Wczoraj były imieninki mamy, więc postanowiłam dać jej osobisty prezent :) Od kilku dni ostro trenowałam, tak by o czasie wszystko się udało. Oto ta niespodzianka :)

Nie powiem, po kilkunastu upadkach z rzędu, pampers przestał mieć własności amortyzacyjne i zaczęła pupka boleć :/

Oluś też nie chciał zostać w tyle i też zaprezentował coraz to sprawniejsze samodzielne kroczki :)

A na koniec dnia wykorzystaliśmy dobry humor mamusi i dobraliśmy się wspólnie do komody z pościelą.

Dzień wcześniej mama upiekła nam ciasteczka owsiane, które z przyjemnością zjedliśmy pozostawiając wszechobecne resztki :)

Dzisiaj zjedliśmy prawie w 100% samodzielnie obiad. Niestety nie potrafimy jeszcze jeść kulturalnie ale staramy się jak możemy i staramy się jeść łyżeczką jak na dorosłych przystało. Oluś jeszcze częściej używa rączek a ja wolę łyżeczkę.

Dzisiaj korzystaliśmy już z ostatnich chwil ciepła spacerując po parku :) Rwę się do chodzenia bardziej niż Oluś. Ja chcę chodzić!!! I tylko w mi wiadomym kierunku :)

3 września 2012

2012-09-03T23:29:00.000+02:00

Na pewno zauważyliście, że zmienił się dizajn blogu. Jest to chwilowe, bo docelowo będzie inaczej wyglądał ale to za pewnie kilkanaście dni, kiedy to mama znajdzie trochę więcej czasu na nauczenie się paru rzeczy o kodzie html. Póki co rozkoszujemy się obecnością rodziców po powrocie z Paryża, co też napawa nas dobrym humorem, zwłaszcza Olcię ( włączenie głośników wskazane) :)

A dzisiaj odwiedziliśmy Filipa i Macieja. Zabawa była przednia. Wdałem się w rozmowę z Maciejem, kiedy Filip jeszcze spał, pobawiliśmy się w chowanego i poganialiśmy się po domu. Ale najfajniejsze było później. Wspólna zabawa w piaskownicy. No cóż... głodny byłem i zjadłem trochę piasku... może nie zauważą, że jakoś go mniej :/

Niestety nie jesteśmy aż tak mobilni jak nasi koledzy i nie mogliśmy się swobodnie przemieszczać po całym ogrodzie ale co najważniejsze to zwiedziliśmy. Na koniec Olcia wdała się w rozmowę z kotem Dżordżem, była przeszczęśliwa i dosaliśmy od cioci Jowitki kochliwe marchewki bio :)

1 września 2012

2012-09-01T23:23:00.001+02:00

Nie pisaliśmy długo, bo rodzice byli na wakacjach bez nas. Spędzili tydzień w Paryżu a my przez ten czas byliśmy pod opieką babci Ewy i przez parę dni również babci Grażynki. Bardzo za rodzicami się stęskniliśmy a Oluś nawet przygotował wczoraj niespodziankę. A oto ona :)

Tym bardziej rodziców pierwsze kroczki Olusia ucieszyły, bo były skierowane od mamy do taty i były to pierwsze świadome, samodzielne kroczki. Te sfilmowane to już kolejne, po kilkunastominutowych ćwiczeniach :)

Teraz czekać będą na moje, choć ponoć mam się nie spieszyć, bo późno zaczęłam raczkować. Postaram się wytrzymać choć ciężko mi to idzie, bo próbuję naśladować Olusia i prowadzona za rączki też ładnie chodzę. Niestety rodzice mi póki co zabraniają :(

Generalnie nic u nas nowego, dużo mówimy po swojemu, śmiejemy się i zaczynamy wchodzić w interakcje z rodzicami pokazując rączkami to co chcemy w danej chwili robić. Wołamy już "aa" za prawie każdym razem gdy chcemy robić kupkę i siku, pokazujemy ( głównie ja, bo Oluś to leniuch) gdzie mamy oczko, ucho i nosek, gdzie misiu robi "aa".

Niebawem umieścimy parę aktualnych zdjęć :)

14 sierpnia 2012

2012-08-14T14:18:00.001+02:00

Ostatnie dni były pełne wrażeń, gości i ćwiczenia nowych umiejętności. Od niedzieli zasiadamy w nowych krzesełkach do karmienia, które są bardzo wygodne i przyjemnie się w nich je. Niestety nie są to nasze krzesełka, gdyż swoje pożyczyliśmy Filipowi i Maciejowi, którzy wyjechali z rodzicami na wakacje, a w zamian oddali na te parę dni swoje.

Wygodnie jest w nich czekać na jedzenie :)

Jemy już prawie samodzielnie, jedynie rodzice nas dokarmiają, gdyż chcą mieć pewność, że zjemy więcej niż dywan i podłoga. Gdybyśmy mieli małą kurkę to z powodzeniem mogłaby zostać brojlerem :)

Ostatnimi czasy zaczęliśmy urozmaicać rodzicom spacery. Obowiązkowym punktem wycieczek po osiedlu są huśtawki. Zazwyczaj to Olcia załatwia dla nas ten rodzaj rozrywki, bo bardziej lubi się huśtać ode mnie. Zazwyczaj jest tak, że w jej mniemaniu ja huśtam się za długo a ona za krótko a zdaniem rodziców jednakowo długo. Olci i tak zadowolić się nie da, nawet jakby huśtana była przez 2 godziny bez przerwy. Z placu zabaw zawsze uciekamy szybko jako pojazd uprzywilejowany na sygnale :)

Za to ja wpływam ostatnio na długość spacerów. Jak to robie? A właśnie tak:

Olcia jeszcze jest wożona a ja sprawdzam stan techniczny całego wózka :)

W domu jak zwykle Olcia "uprzyjemnia" mi czas i znęca się nade mną biednym ile jej sił w rękach i nogach. Błagam, zróbcie coś z nią bo już cierpliwości mi brakuje. Ona ma za duży poziom agresji jak na takiego małego stworka.

7 sierpnia 2012

2012-08-07T11:58:00.001+02:00

Słowo się rzekło i mamy pierwsze butki. Na początku sądziliśmy, że to betonowe buty bo ruszyć się w nich nie dało i staliśmy, zwłaszcza Oluś, jak słupy przez kilka minut. Oluś to nawet bał się usiąść i w końcu rodzice zlitowali się i zdjęli mu i przy okazji mi te buty. Na drugi dzień po zakupie, babcia wzięła nas na przetrzymanie i w końcu ruszyliśmy przed siebie. Teraz stawanie w butach nie przysparza nam problemów a Olusiowi nawet pomaga, bo prowadzony za rączkę próbuje iść a i nawet sam bez niczyjej pomocy zrobił trzy kroczki :)

A tak prezentujemy się my i buty :)

Urodzeni 2 minuty po sobie a buty różnią się aż trzema numerami!

Dwa dni temu Oluś przegonił mnie w ilości ząbków i ma ich już 9 ( doszła mu w końcu prawa dolna dwójka i jako nowość lewa dolna czwórka) i wygląda teraz jak scerbaty dziadek :P

Babcia Ewa ma to do siebie, że wszystkich wnuków uczy siedzieć na nocnikach. Trzy nasze siostry cioteczne nauczone przez babcię obsługi nocnika, teraz dają sobie radę same :) My jeszcze korzystamy z pampersów i jesteśmy bardzo mali ale babcia stwierdziła inaczej i odtąd pobieramy codzienne nauki siedzenia na nocniku. Czasem coś po sobie zostawimy a czasem nie. Mi póki co udało się zostawić raz siku i raz kupkę a Olusiowi już dwa razy kupkę i raz siku. W związku z tym oszczędność na pampersach wzrosła i rodzice są pełni nadziei, że szybko zaczniemy wołać tzw. "aa". Może wymyślimy sobie inne migusie na określenie tego co chcemy zrobić :)

A tak wyglądamy na posiedzeniu rady nadzorczej Oluś&Olcia Company. Jest to tajne spotkanie ale z racji bardzo zajmujących obowiązków nie zdążyliśmy przegonić paparazzich :)

Jest to jedna z nielicznych chwil, kiedy to siedzimy sami, spokojnie bez bicia i popychania Olusia. Tak, tak... ja jestem tą mało grzeczną i ciągle biję brata.

Jestem bardziej gadatliwa i zaczynam dyskutować z rodzicami, co mi wolno a czego nie. Oluś się czasem dołączy i wtrąci swoje trzy grosze.

Generalnie rodzice nie pozwalają mi znęcać się nad Olusiem, więc znęcam się nad misiem. Biedny miś... :)

Nie wiem co ze mnie wyrośnie, na prawdę nie wiem :)

28 lipca 2012

2012-07-28T22:28:00.001+02:00

Upały, upały, upały... tylko to tłumaczy brak postów ostatnimi czasy. Niestety owe upały również doskwierają naszej elektronicznej maszynie do pisania, zwanej laptopem, więc ciężko jest cokolwiek nam napisać. Dość sporo ciekawych rzeczy ostatnio się u nas działo, więc zapraszamy do lektury.

Zacznijmy od rehabilitacji Olci i jej postępów. Z dniem 27 czerwca moja siostra została zwolniona z wszelakich ćwiczeń! Nadrobiła już praktycznie 99% zaległości i Pani doktor stwierdziła, że wystarczy. Od 10 maja, kiedy to Olcia zaczynała, zaczęła przekręcać się na brzuszek, samodzielnie siadać, raczkować i od ostatnich dwóch tygodni stawać. Zaczęła również poruszać się w łóżeczku, przy meblach jeszcze nie umie ale spowodowane jest to krzywym ustawieniem stóp co powinno być skorygowane samoistnie niebawem, aczkolwiek Olcia musi mieć kupione buty do stawania w łóżeczku czy przy meblach. Mama już rozpatrzyła się w temacie promocji na buty emelki i w poniedziałek jedziemy zakupić dwie pary za 100zł każda. Jak na takie buty to super promocja i zaoszczędzimy z kasy urodzinowej w sumie około 120zł :)

Z nowych nabytków po urodzinowych mamy nowe łóżeczko turystyczne. Jedno dla nas dwojga, choć nie wiem jak to będzie wyglądało w praktyce, bo Olcia w dalszym ciągu skacze po mnie jak ma ochote :/

Kolejnym zakupem to foteliki rowerowe i kaski. Dopasowanie kasków do naszych głów nie było przyjemne. Przez godzinę rodzice siłowali się z nami ale w końcu się udało i naszym skromnym zdaniem wyglądamy zabójczo :)

Pierwsza przejażdżka bardzo nam się podobała i czekamy na kolejne. Niestety przez ten upał to najlepiej czas spędzać na basenie, co też dzisiaj czyniliśmy. Byliśmy u naszych kolegów Filipa i Macieja i pluskaliśmy się razem z nimi w basenie. Obyło się bez dolewania wody :) i było bardzo przyjemnie.

Przez te upały uaktywniła się Olci ciemieniucha i mama musiała posmarować głowę masełkiem. Przez cały następny dzień Olcia miała ciekawą stylizację na głowie :)

Odkąd Olcia zaczęła stawać, okazało się, że jestem wyższy o pół głowy :) Mimo to razem możemy zdziałać więcej :)

Dobierzemy się do mamy telefonu...

albo forsujemy wyjście z pokoju :) Coraz częściej się nam to udaje :D

Po takich wysiłkach z wielką ochotą zjadamy całą miskę zupki przygotowanej przez babcię Ewcię. Mama tak dobrze nie gotuje, choć używa dokładnie takich samych proporcji.

Po takim jedzonku zazwyczaj wyglądamy tak:
dodam tylko, że coraz częściej jemy samodzielnie :)

A jak mocno coś zbroimy to Olcia, jako rzecznik prasowy, świeci za nas oczkami przed rodzicami :)

A po ciężkim dniu zapadamy w sen zimowy... yyy to znaczy, nocny i śpimy do rana. Rodzicom muszę powiedzieć, żeby kupili mi szersze łóżeczko :/

7 lipca 2012

2012-07-07T22:14:00.001+02:00

Upały są do tego stopnia niedozniesienia, że nawet mamie nie chce się siedzieć przed komputerem. My też ledwo żyjemy, na spacery wychodzimy o 8 rano albo dopiero o 18stej. Przez to kładziemy się spać przed 20stą i śpimy do 7.30. Mama z tego faktu jest zadowolona, bo dłużej może pospać :) Jednocześnie zrezygnowaliśmy już z dwóch drzemek w ciągu dnia i mamy tylko jedną od mniej więcej 11 do 13stej czasem do 13.30. Drzemka ta koliduje we wtorki z moją rehabilitacją ale jeszcze lipiec wytrzymam. Prawdopodobnie przestanę chodzić na rehabilitację z końcem tego miesiąca, bo poczyniłam tak duże postępy, że niedługo nie będzie co poprawiać. Od wczoraj nawet nie boję się stać, oczywiście podtrzymywana przez rodziców. Sama jeszcze się nie podniosę, choć usilnie trenuję wspinanie się na mamę, tatę i Olusia :D Generalnie to uwielbiam zabawy z Olusiem ( Olusiowi trochę mniej ), psocimy razem i kryjemy swoje grzeszki na wzajem. Czasem się nie udaje i wprawne oko mamy zauważy, że coś broimy. Ostatnio zabawiliśmy się w wyjmowanie chusteczek, tzn. ja wyjmowałam a Oluś próbował ten bałagan zjeść :P

Czasem Oluś działa w pojedynkę i naprawdę jest szybki, bo wystarczy dosłownie minuta w samotności by...

Upilnować go się nie da... mnie z resztą też nie :P Choć do zdjęcia przyłapać się nie dam :D Za to zawsze przed pójściem spać zostawiamy rodzicom pamiątkę, żeby nie zapomnieli o nas do rana :)

Ponieważ Oluś taki wszystkożerny jest, to rodzice zdecydowali, że czas zaopatrzyć nas w prawdziwe szczoteczki do zębów i pastę bez fluoru. Myć zęby lubimy i nawet uczymy się samodzielności przy tym.

Teraz nasz uśmiech widać w ciemności i możemy dorabiać jako latarki :)

Kilka dni temu Oluś sprawił tacie prezent urodzinowy. Pewnego ranka w sobotę, tata będąc w kuchni usłyszał wołanie pierworodnego: TATAAAA !!! tak naszego kochanego tatusia to zaskoczyło, że nie uwierzył i Oluś kilkanaście minut później już w obecności mamy powtórzył, to co miał do powiedzenia tacie. Wątpliwości wszelkie zostały rozwiane a my mogliśmy podziwiać łezki wzruszenia w oczach tatusia :)

Tak, tak tatusiu, nie masz co psioczyć na mamę, że to napisała, bo to żaden wstyd przyznać się do takiego wzruszenia w takiej właśnie chwili :) Teraz obmyślamy jak zaskoczyć was mówiąc: kocham cię :) Na tę okoliczność zaopatrzymy się w płaszcze przeciwdeszczowe :P

Mój repertuar się nie zmienił, za to bardzo trenuję pytanie i wskazywanie palcem: "co to". Zaskoczyłam tym panią neurolog u której byłam z wizytą w zeszłym tygodniu, bo to niespotykane by roczne dziecko tak wyraźnie pytało "co to" i wskazywało jeszcze na to palcem. Umiem już wskazać gdzie są aniołki na ścianie, kotek ( nawet powiem, że kotek robi "aaa" co znaczy "miaaał"), podam zabawkę o którą rodzice proszą, przytulam się jak tylko zostanę o to poproszona a także nieproszona całuję się z kotkiem, żabką, świnką i misiem. Oluś aż tak wylewny nie jest i albo mu się nie chce, albo jeszcze nie umie i tylko czasem od niechcenia na coś wskaże, choć nie zawsze i czasem podejdzie się przytulić jak zostanie poproszony. Zabawek nie przyniesie, za to jeśli jakąś już ma w ręku to chętnie oddaje. Nauczyliśmy się wkładać zabawki do pudełka i pomagamy tym samym czasem w sprzątnięciu naszego bajzlu. Ostatnio nawet próbowaliśmy rysować ale tylko ja wykazywałam chęci do tego. Oluś wolał malować sobie zęby i język. A oto moje pierwsze w 100% samodzielne dzieło, które za kilka lat będzie warte miliony euro :D

Ostatnio rodzice wypuszczają nas poza duży pokój i możemy szaleć po przedpokoju :) Zabawy i radości jest dużo :)

A dzisiaj z tych upałów odbiła mi palma :P Oluś modli się już o ochłodzenie :D

Na początku tego tygodnia, tj. we środę Oluś stał się już naprawdę prawdziwym mężczyzną. Zaliczył taką glebę, że rozciął sobie nos na wysokości oczu i mama pojechała z nim do chirurga dziecięcego. Na szczęście to nic poważnego i rana powinna szybko się zagoić. Ja z kolei tego samego dnia również zaliczyłam glebę ale skończyło się tylko na siniaku na policzku. No cóż... łatwo z nami już nie będzie :)

24 czerwca 2012

2012-06-24T23:16:00.001+02:00

Oj matka, matka... piszesz, że to ma być nasz pamiętnik, nasze wpsomnienia i co?? Ostatni post 10 dni temu napisałaś?? To co my w tym czasie niby robiliśmy?? Chyba zawiesiliśmy się w czasoprzestrzeni :)

Ech.. jak człowiek sam sobie posta nie napisze, to nie będzie miał co czytać:/

To ja może zacznę od tego, że jak to przystało na pierwsze urodziny, mieliśmy aż trzy imprezy urodzinowe. Pierwszego torta zjedliśmy u babci Grażynki w towarzystwie dziadka Wieśka i cioci Asi

Drugiego torta zjedliśmy u babci Ewy w towarzystwie Asi, Nadii, Karoliny, Przemka, Natalii, Pawła, Filipka, cioci Ani i wujka Dawida oraz Gabrysia.

No i trzeciego torta zjedliśmy w towarzystwie cioci Jowity, wujka Wojtka, Filipa, Macieja, cioci Gabrysi, wujka Sebastiana, Antosia, cioci Moniki, wujka Krzyśka i Natalki.

Oczywiście za każdym razem pomyśleliśmy to samo życzenie a mianowicie chcielibyśmy być zdrowi, szczęśliwi, mieć duuuużo mleczka, coraz więcej normalnych obiadków i duuuuużo fajnych, kreatywnych zabawek.

Przed naszymi urodzinami odwiedziliśmy także naszych chrzestnych i pradziadków. Mieliśmy okazję ucieszyć ich swoją obecnością i popsocić tu i ówdzie :) Zapuściliśmy się też w takie odległe rejony jak Giżycko do cioci Basi i wujka Andrzeja od których dostaliśmy przepiękne wydanie bajek Andersena, które to mama nam czyta zawsze po obiedzie.

Jak to zawsze z urodzinami bywa, zebraliśmy mnóstwo fajnych prezentów, z których jesteśmy baaardzo zadowoleni. Pochwalimy się, bo jednak za kilka lat tych rzeczy mieć już nie będziemy i w ogóle o nich również pamiętać nie będziemy, więc spiszemy listę tu i teraz :)

A więc... w naszym dorobku zabawkowym pojawiły się:

1. fajny zestaw samochodzików, które świetnie mieszczą się w buzi, zwłaszcza koparka :)

2. interaktywny domek, do którego trzeba włożyć rękę, żeby coś wyjąć. Tutaj muszę napisać, że jak Olcia zajmie się wkładaniem rączki i jej wyjmowaniem, to potrafi się zająć tym przez 10 minut a wtedy reszta zabawek jest moja ! :)

3. duży samochodzik, którego cudownie ciągnie się za sznurek w lewo i w prawo :) - tym głównie ja się bawię, jak to na mężczyznę przystało

4. klocki drewniane - rodzice usilnie budują nam naprawde brzydkie wieże a my uparcie je burzymy, bo patrzeć na nie nie możemy :)

5. klocki plastikowe do układania w wieże - ech te wieże... stoją i stoją a my je burzymy i burzymy :) rodzice przy tym się cieszą i biją nam brawo. Ja nie wiem, co w tym fajnego. Skoro nie chcą by stały to po co je budują??

6. piłka z wypustkami - Olcia ćwiczy na niej swoje palce, bo próbuje łapać te wypustki.

7. duża piłka do ćwiczeń - uwielbiamy jak tata nas kładzie na tą piłkę i kręci nami to w przód to w tył i na boki. Naszej radości nie ma końca

8. układanki drewniane - niestety nie wytrzymały długo - zostały zjedzone przeze mnie :P

9. tunel - z początku nie wiedzieliśmy z czym to się je. Ale jak mama pokazała jak do niego wejść i wyjść, to nie było nas przez pół dnia!! Ganialiśmy się z Olcią przez całe popołudnie. W pewnym momencie doszło do kłótni między nami, bo niestety jednocześnie przez jeden otwór nie da się wejść :(

10. żyrafa pchacz - idealnie się nadaje do ćwiczeń Olci przy wstawaniu. Oprze toto o kanapę, żeby nie jechało i próbuje wstawać :)

11. kredki ołówkowe - w prawdzie jeszcze nie użyte ale jutro lub pojutrze pochwalimy się pierwszymi rysunkami :) Mamy już świecowe ale te zjadamy, więc mama zamówiła nam ołówkowe :)

12. interaktywny laptop i żółw - żółw jest fajny bo można z nim pogadać a laptop póki co służy jako podstawka by wyżej stanąć, ale rodzice uważają bym tego nie robił :)
13. samochodzik i kaczka - póki co czekają na swoją kolej do zabawy.
14. aparat fotograficzny z myszką miki i kaczorem donaldem - wreszcie możemy parodiować mamę i porobić jej parę zdjęć :)

Chyba niczego nie pominęliśmy - jeśli tak, to przepraszamy i baaaardzo dziękujemy za wszystkie otrzymane prezenty :)

Jednakowoż bardzo miło nam, że zechcieliście spędzić z nami ten miniony czas, zjeść torta, którego piekła mama i pobawić się obok nas :)

Oczywiście oprócz zabawek dostaliśmy również kasiorę, która zostanie spożytkowana na dwa foteliki samochodowe, łóżeczko turystyczne i nasze pierwsze buty.

W dniu pierwszych urodzin, rodzice zrobili nam test określający kim zostaniemy w przyszłości. Interpretacje pozostawiamy wam :)

Oto co mieliśmy do wyboru:

Na koniec kilka zdjęć z okresu, kiedy to byliśmy u babci Grażynki, babci Ewy, cioci i wujka w Giżycku i z wizyty niespodziewanych gości czyli ciotecznej babci Gosi z Australii :)

Olcia przez ostatni miesiąc bardzo nadrobiła swoje zaległości ruchowe, raczkuje, siada, przekręca się na brzuszek i w związku z tym zaczęliśmy wspólnie psocić... na poniższym zdjęciu próbujemy dostać się do lampy i kabelków.

choć czasami mam już dość... :/

14 czerwca 2012

2012-06-14T23:20:00.001+02:00

Kiedy będziecie czytać tego bloga samodzielnie, zapewne będziecie zastanawiać się po co to wszystko, my rodzice, opisywaliśmy. Odpowiedź jest prosta, żebyście zachowali jak najwięcej wspomnień. Założeniem bloga nie jest skończenie go w dniu dzisiejszym, w dniu waszych pierwszych urodzin. Z niecierpliwością czekamy na wasze pierwsze, zrozumiałe dla nas, wymiany zdań, wasze pierwsze kłótnie, wasze pierwsze wspieranie się nawzajem i inne mniej i bardziej ciekawsze rzeczy. Ludzki mózg jest tak stworzony, że z wyjątkiem bardzo traumatycznych przeżyć, nie jest wstanie zapamiętać nic co działo się przed 5 rokiem życia. Blog ten jest waszą wspólną pamięcią i taką pozostanie.

Dzisiejszy dzień jest dniem szczególnym, dokładnie rok temu ja, zaczęłam się zwijać z bólu i chodzić po szpitalnym korytarzu od godziny 9 rano. Dzień wcześniej o godzinie 14.00 wzięłam ostatnią tabletkę Fenoterolu, który przytrzymał was we mnie przez 2 miesiące. O godzinie 13.20 zapadła decyzja lekarza: jedziemy na 5 piętro. Szybki telefon do taty i w ciągu 15 minut był już w szpitalu. W normalny dzień ta droga zajmowała mu 30 minut :) Tak bardzo mu się spieszyło do was :)

O godzinie 14.30 zapadła decyzja, na którą byłam już przygotowana od 8 miesięcy. Będzie cesarka. Godzina 14:53 usłyszałam twój krzyk synku. Małe, pojedyncze pisknięcie. I pierwszy raz mnie dotknąłeś w policzek. 14:55 urodziłaś się ty córeczko. Oszołomiona nie zorientowałam się czemu nie usłyszałam twego krzyku, czemu nie dali mi ciebie dotknąć. Do dnia dzisiejszego tego nie wiem. Domyślam się, że już wtedy dało o sobie znać twoje wówczas chore serduszko. Później z niecierpliwością czekałam na tate by pokazał mi was na zdjęciu. Pokazał... dwa zamazane ludki w inkubatorze, dwa małe, zawinięte w beciki, serdelki na jednym przewijaku. I usłyszałam jedno słowo: śliczne.

Czy rzeczywicie jesteście śliczni? Nie nam rodzicom to oceniać, bo każdy Żyd swój towar chwali.Ocenią to ludzie z którymi będziecie się spotykać przez całe swoje życie. Pamiętajcie, że "śliczność" to nie tylko wygląd, "ślicznym" trzeba być w środku.

Zapamiętam tamten dzień do końca życia, bo właśnie wtedy spełniło się moje największe marzenie, spełniło się w dwójnasób. Kochamy Was bardzo i kochać będziemy zawsze.

Wasi, może nie pięciogwiazdkowi, rodzice

mama i tata

A tak zmieniliście się przez ostatnie 12 miesięcy

Rodzinka w komplecie

21 maj 2012

2012-05-21T22:51:00.001+02:00

Minęło dość sporo czasu od ostatniego postu. Niestety mama była dość zajęta uruchamianiem jej autorskiego projektu z cyklu : kolejny pomysł na biznes :) Trzymamy kciuki, żeby się powiodło bo to będzie znaczyło, że dłużej zostanie z nami w domu. Dla zainteresowanych podam linka: www.dwaszczescia.pl

No to tyle kryptoreklamy. Cały ten czas był dość intensywny w nowe doświadczenia moje jak i Olusia. Opowiem parę słów o każdym z nich. Zaczęłam rehabilitację. Od zeszłego tygodnia mam ją dwa razy dziennie. Efektem tych ćwiczeń jest bardzo często stosowana przeze mnie pozycja czworacza, coraz szybsze i sprawniejsze pełzanie do przodu oraz, co stało się rodzinnym hitem niedzieli, usiadłam samodzielnie. Muszę jeszcze nauczyć się prostować nogi przy siadzie ale to już mały pikuś :)

Oluś również był ze mną na rehabilitacji jeden dzień ale tylko dlatego, że dobry pan rehabilitant zgodził się obejrzeć jego stópki i to jak je stawia na podłożu. Na szczęście, buty na tym etapie nie są potrzebne :) Z wizyty w poradni rehabilitacyjnej tego dnia skorzystał najbardziej mój brat. Ja byłam zbyt zmęczona ćwiczeniami a Oluś relaksował się w basenie :)

Moja, coraz większa, mobilność zaczyna zaburzać rodzinny porządek :)

I przy okazji próbuję nowe pozycje do spania i odpoczynku :)

Staję się też coraz lepszym kompanem do zabaw z Olusiem i na nieszczęście dla niego przestałam tak łatwo odbierać sobie zabawki. W sobotę doszło nawet do rękoczynów i ugryzłam Olusia w palec !! Płakał, a jakże :) Niestety nic to go nie nauczyło :/ W każdym bądź razie już nie jest mu tak łatwo jak kiedyś i zaczyna się złościć jak coś nie jest po jego myśli :) Czasem jednak bawimy się wspólnie grzecznie i też nam z tym dobrze :)

Na dworze upalnie i na spacerki jeździmy tylko z rana. Oczywiście robimy tym samym osiedlową sensację, bo nie dość, że o 7.30 już krążymy między blokami to jeszcze z gołymi stópkami :) Ostatnio urozmaicamy sobie nudne spacerki zdejmując skarpetki i wyrzucając je na chodnik, więc mama już nam ich nie zakłada. Lepiej, żeby nam było zimno niż byśmy mieli się smażyć w rajstopkach.

Mój brat Oluś ostatnio błysnął intelektem i wydedukował, że skoro witamina C jest w cytrynie, to witamina D jest w ... drewnie i zajada się swoim... łóżeczkiem. Nie wiem, czy chce zwiać, czy dizajn łóżeczka mu się nie podoba i chce inaczej je wyprofilować. Tylko on to wie :)

Jedno jest pewne. Chce zrujnować rodziców, bo tego łóżeczka już jako "nowe, nieużywane, kobieta w nim spała" nie sprzedadzą :/ Nie będę miała na waciki, kiedy zacznę się malować :( Chyba, że je obetną od góry i sprzedadzą jako "cabrio". To jest myśl !!!!

A propos błyśnięcia intelektem. Ostatnio Oluś się nie chwalił, więc jak się pochwalę. Pewnego dnia, kiedy mama pokazywała nam wyrazy, przyszła jej do głowy pewna myśl " a zobacze, czy umieją czytać". I pokazała nam kilka wyrazów a my mieliśmy jakoś ( na swój sposób) wskazać, to o które prosi mama. Na 4 wskazania, 4 pokazaliśmy prawidłowo. A niech się kobiecina cieszy, że jej praca nie idzie na marne :) Póki co na tym jednym sprawdzeniu się skończyło, więc możemy dalej udawać nieuków :)

W tym tygodniu mieliśmy kulinarną ucztę i zjedliśmy naleśnika z truskawkami. Był pyszny :)

W tygodniu robiliśmy też pierwsze przymiarki do wędrówki po górach. Wyprawa planowana jest na czerwiec a póki co w chłodniejsze dni trenujemy spacery w nosidłach.

10 maj 2012

2012-05-10T21:40:00.004+02:00

Witam i o zdrowie pytam :)

U nas zdrówko w porządeczku, choć Olcia miała dwa dni temu 12-sto godzinną gorączkę z powodu kolejnych ząbków. Była dość senna i pokładała gdzie się dało.

Olcia coraz mniej szczerbata jest i znów przegoniła mnie w ilości ząbków.

Za to ja dzisiaj troszkę podgoniłem i mój stan ząbków przedstawia się następująco:

Troszkę zrobiłem mamę w konia, bo smarowała mi dziś górne dziąsła a później zauważyła, że jednak dolna dwójka mi się wybiła :)

Dostaliśmy znów ciemieniuchę. Dziwna sprawa, bo myśleliśmy, że ma się to raz i koniec. W związku z tym, znów przez kilka dni śmierdzieliśmy jak stare masło i to niestety nie koniec.

Nie, to nie piorun w Olcię strzelił, to mamy stylizacja :D

Próbujemy sami jeść. Olcia póki co każe siebie karmić a ja nie czekam tylko sam zajadam. Nawet po sobie posprzątam ze stolika. Fakt Olcia sprząta znacznie dokładniej :/

U nas znów ładna pogoda, więc znów codziennie jesteśmy na spacerze. Ostatnio zmorą rodziców jest ciągłe zdejmowanie przez nas skarpetek. W końcu mama wykorzystała chwilę chłodniejszej pogody i założyła nam rajstopy. gdy mamy skarpetki to nie robimy nic tylko stoimy w miejscu i z premedytacją zdejmujemy je i wyrzucamy z wózka. Cieszymy się tylko my :)

Przy okazji zaprezentujemy nasze nowe super cienkie czapki ( chroniące tylko od słońca)

Mój pierwszy i ostatni happy meal. Niezbyt dobry był choć zjadłem pół ulotki :)

To tyle co u nas wspólnego. Z osobliwych treści to u mnie dzieje się dość ważna sprawa. Rodzice postanowili odstawić mi smoczek. Od 3 dni i nocy zasypiam bez niego. Ciężko mi to idzie, więc Olcia raz musiała pomóc mamie i uśpiła mnie sama. Na szczęście nie idzie to aż tak opornie jak rodzice się spodziewali, choć dzisiaj mam kryzys i ciężko powiedzieć, czy to przez wyrżnięty ząbek czy też brak smoczka. Ponoć pamięć do smoczka trwa od 3 do 7 dni, więc możliwe, że przechodzę kryzys jak przy odchudzaniu :)

A co u Olci? Olcia pełza coraz sprawniej, ośmiela się już zabierać mi zabawki, choć dalej jestem w tym mistrzem i tak łatwo z podium nie zejdę. Dzisiaj Olcia była na rehabilitacji. Dość dzielnie to zniosła, choć pod koniec miała już dość. Pan rehabilitant pokazał mamie nową pozycję do noszenia, ćwiczenia do stymulowania siadu. Zabronił sadzać Olcię, co najwyżej na chwilkę i tylko w dość specyficzny sposób. Tata dzisiaj próbował i bardzo go przy tym kręgosłup bolał, więc nie każdy będzie mógł Olcię trzymać na kolanach. Noszenie nowym sposobem również dla taty był problemem, więc Olcię głównie będzie ćwiczyć mama. Siedzenie jak na powyższym zdjęciu jest dla Olci zabronione i następne zdjęcie będzie jak już sama usiądzie. Pan rehabilitant był tak miły i zaprosił mnie na przyszłą wizytę, gdyż mama konsultowała z nim zakup butów dla mnie. Rehabilitant powiedział, że musi mnie zobaczyć, bo wszystko zależy od tego jak stawiam stópki. Butki dla mnie są już upatrzone, jednakże póki co znany jest mi producent a fason wybierzemy już w sklepie podczas przymiarki. Butki jakie rodzice mi kupią produkuje firma Emel i są to idealne buty na pierwsze kroczki. Butki są bardzo lekkie, skórzane, stabilizują piętkę i bardzo dobrze zginają się w palcach czyli są super miękkie a podeszwa jest na tyle twarda by niwelować nierówności. Stopa może w nich pracować tak jakby tych butów nie było. Mama długo rozglądała się za butami dla nas aż w końcu trafiła na idealne.

Rozpisałem się dzisiaj, więc już kończę przynudzać.

5 maj 2012

2012-05-05T20:43:00.002+02:00

Cześć i czołem :)

Niestety rodzice się nie popisali i ponieśli porażkę w edukowaniu Olusia :) Dziecko niewychowane nie wie jak jeść. Może ktoś przyjedzie do nas i pokaże co i jak :D

Ale nie ma tego złego :) Dzięki Olusiowi mama wyprała nasze leżaczki i znów są jak nowe :) Czyste i pachnące proszkiem a nie starym jedzeniem :)

W dniu dzisiejszym mamy małe rodzinne święto. 5 maja na zawsze wpisze się w pamięć rodziców, tak jak 14 luty. Myślę nawet, że dzisiejszy będzie ważniejszy, bo długo wyczekiwany.

Dziś zbytnio się nie rozpiszę... ten oto filmik pokaże więcej niż ja sama opowiem :)

Dodam, że idą mi dwie górne dwójki. Już je widać dość wyraźnie i powinny niebawem się wybić.

Ostatnio nie dodaliśmy ale w między czasie staraliśmy się o pozwolenie :) Chcielibyśmy wam przedstawić Gabrysia, którego gościliśmy w swoich skromnych progach :) Gabryś był miły, jak każde dziecko, był zazdrosny o mamę i nieswoje zabawki ale wybaczamy mu drobne zaczepki. Jak przyjedziemy to na pewno się odwdzięczymy :P

Taki niewinny aniołek :)

3 maj 2012

2012-05-03T20:04:00.001+02:00

Wreszcie dorwaliśmy się do komputera :) Przez cały tydzień mieliśmy zapewniony moc atrakcji i jesteśmy wykończeni :) Moja choroba minęła tak szybko jak się pojawiła i nawet Olcia nie zdążyła się zarazić. Wczoraj rodzice myśleli, że jednak Olcia również będzie miała rewolucje pieluszkowe ale na jednej nadprogramowej zmianie pieluszki się skończyło.

Od niedzieli mieliśmy gości, przyjechał Gabryś z rodzicami i przez niego mieliśmy moc atrakcji. Byliśmy w zoo, w Mcdonaldzie ( oczywiście tylko rodzice tam sobie dogadzali) i w parku. Było tak gorąco, że nigdzie indziej nie było lepiej.

Zdjęć za wiele nie mamy ale kilka wrzucimy dla zainteresowanych :)

Dzisiejsza majówka przed burzą

Przedwczoraj zacząłem mówić: ba ba ba. A Olcia nauczyła się szeptać. Najlepiej wychodzi jej szeptem "tata".
Zajrzyjcie tu później dorzucimy więcej zdjęć :)

2012-04-24T20:22:00.002+02:00

Za nami jeden z ciężkich dni i oby lepsze były przed nami. Olusia dopadł jakiś wirus, po konsultacji lekarz powiedział, że i mnie może dopaść. Póki co Oluś ma dość smrodliwą rewolucję w pieluszce i omijam go z daleka. Nawet nie chciałam dzisiaj spać w tym samym pokoju :/ Oluś co chwila pije jakieś mikstury, a to sok z suszonych jagód, a to probiotyk, a to elektrolity... odstawiono mu mleko i musi jeść kaszkę na wodzie i marchwiankę. Na szczęście dzisiaj na 6 kupkach się skończyło, więc może nic mu nie będzie. Mama w między czasie konsultowała się też odnośnie objawów rota wirusowych i na szczęście, póki Oluś będzie chciał pić, to tragedii nie będzie i nie trafi do szpitala.

A ze mną wszystko w porządku, dzisiaj powiedziałam w swoim języku "lampa" i cały dzień dyskutowałam z babcią na różne tematy. Na koniec dnia zabroniłam jej siebie dotykać bardzo donośnie zwróciwszy jej uwagę :) Idą mi dwa kolejne zęby, przez co spać w dzień nie mogę, jeść też, za to wieczorem wygłodniała rzucam się na butelkę z mlekiem. Od jutra już mają być u nas upały i pewnie wywołamy osiedlowy skandal wyjeżdżając w krótkich rękawkach. Póki co skandalem jest brak czapek na naszych głowach. Ech... ludzie są dziwni. Bezwietrznie, 20 stopni a my ich zdaniem mamy się grzać. Swoją drogą ja ostatni katar miałam w styczniu a Oluś w marcu, gdy ząbkował. Pozostawię to bez komentarza. Każdy robi jak chce, choć naprawdę dziwią nas grubo ubrane dzieci przy temperaturze 16 stopni, już o bezchmurnych dniach nie wspomnę.

Dobra lece spać... no dobra... śpię już od prawie dwóch godzin :D

2012-04-21T21:11:00.000+02:00

Tydzień za tygodniem mija tak szybko, że szok :) Ten tydzień wyjątkowo szybko minął ze względu na częste wyjazdy. Najpierw w środę byliśmy u neurologa. To była moja ostatnia wizyta, pani doktor stwierdziła, że rozwijam się prawidłowo, to, że rodziców nie słucham to też plus, bo to znak, że skupiam się na danej rzeczy, która mnie akurat interesuje. Generalnie pani doktor nie miała do mnie żadnych zastrzeżeń, wręcz stwierdziła, że będę łamał niewieście serca. Z Olcią już gorzej poszło, bo oczywiście siostra ma współpracować nie chciała i flaczkiem leżała na kozetce. Pani doktor miała szereg uwag co do jej opóźnienia w rozwoju, że zaleciła bardzo intensywną rehabilitację. Olcia robi wszystko to co 7-miesięczne dziecko, czyli ma 4 miesiące opóźnienia. Na szczęście rozwój społeczny i mowy jest na idealnym poziomie 11-sto miesięcznego dziecka, wiec czego nie zrobi to dopowie :) Ćwiczenia jakie w domu robią z nią rodzice nie wystarczą i musi jechać na rehabilitację metodą NDT - Bobath. Dzień później Olcia pojechała z mamą do poradni rehabilitacyjnej i pani zaleciła ćwiczenia 2 razy w tygodniu po 60 minut aż do 30 czerwca. No super, ale tutaj zaczynają się schody. Olcię wpisano na listę oczekujących a kiedy wskoczy na rehabilitację to cieżko powiedzieć. Może to być w maju ale równie dobrze w pod koniec czerwca. Mama z tatą zdecydowali, że do tego czasu będą jeździć z nią prywatnie, tylko muszą znaleźć fachowca w tej dziedzinie.

Póki co Olcia ćwiczy w domu sama pozycję czworaczą i nawet nieźle jej to wychodzi :)

Wczoraj byliśmy pół dnia w gościnie, gdyż mama pojechała do fryzjera. Zostawiła nas u Filipa i Macieja, u których byliśmy tydzień temu na urodzinach ( zdjęć z imprezy jeszcze nie mamy). Ja bawiłem się świetnie, za to Olcia zadowolona była tylko do momentu, kiedy to Maciej pobił ją zabawką. Prawie bez przerwy płakała, jeść nie chciała i ogólnie jakaś taka nieimprezowa była. Za to gdy wróciliśmy do domu to humor jej wrócił i kokietowała mamę, żeby tylko nie położyła nas spać. Na nic to się zdało i wylądowaliśmy w łóżeczkach dość szybko.

W między czasie ja przyprawiałem mamę o zawał serca, trenując co ciekawsze pozycje na leżaczku

Na koniec muszę się pochwalić moją nową umiejętnością. Wprawdzie zrobiłem to z zaskoczenia i przed tym połknąłem kij od szczotki, no ale trening czyni mistrzem, więc na pewno będę ćwiczył ile sił w nogach :)

Maści przepisane przez alergologa działają i zmiana mleka prawdopodobnie nie będzie potrzebna :) No to tyle na dziś, przyszły tydzień będzie obfitował w mniejszą ilość wrażeń za to w długi weekend będzie ciekawie bo pojedziemy do zoo i pozwiedzamy miasto ( wreszcie :) )

2012-04-13T22:26:00.000+02:00

Święta, święta i Po :) Dość szybko minęły zwłaszcza, że spędziliśmy je poza domem. Dokładnie tydzień temu wyjechaliśmy do babci Grażynki i dziadka Wieśka a wróciliśmy w środę. Przed wyjazdem byłam u fryzjera coby się odpicować na rockowo :)

Tuż przed świętami nastał remis w naszej wojnie na ilość ząbków i stan obecny to 4:4. Oluś dogonił mnie i mam nadzieję, że nie przegoni :/ Póki co nic w tym kierunku się nie dzieje i mamy spokój z ząbkowaniem.

Pobyt u babci był na tyle fajny, że praktycznie cały czas spałam z mamą albo z tatą ale głównie z mamą a Oluś z mamą tylko raz. Z racji jego mobilności miał swoje łóżeczko a ja mogłam spać na materacu. Jednakże co noc płakałam i domagałam się przytulanki w postaci rodziców. Po powrocie próbowałam tego samego, a nuż mnie wezmą do siebie. Niestety bezskutecznie i drugiej nocy już nie próbowałam ( szkoda moich strun głosowych).

W wielką sobotę pogoda na tyle dopisała, że mogliśmy troszkę pobyć na dworze. Nie mieliśmy wózka, więc cały czas byliśmy noszeni na rękach i przy okazji mogliśmy powyrywać babci trawę w ogródku.

W maju kiedy to pojedziemy znów do babci, będziemy mogli już buszować po trawie samodzielnie :)

Póki co część czasu spędzaliśmy w fotelikach samochodowych albo na rękach a to u mamy a to u taty i u dziadków oczywiście też :)

Oluś długo jednak na dworze nie wytrzymał i musieliśmy wrócić do domu. Głodomór zaraz podreptał do kuchni poszukać czegoś dobrego do jedzenia :)

Minęły święta dość szybko i nim się zorientowaliśmy już wracaliśmy z powrotem. Wszędzie dobrze ale w domu najlepiej co też obrazuje mina Olusia

To tyle co do powiedzenia mam ja :) Oluś wczoraj był u alergologa, więc napisze parę słów na ten temat.

Olcia kochanie, zapomniałaś o jednym...

Aaaaa no tak... faktycznie. Wczoraj po kolacji siedzimy sobie we czwórkę, ja na kolanach u mamy a Oluś u taty. Siedzę i myślę... tak fajnie miło jest, sprawiłam już przyjemność mamie, to może i tacie coś powiem. I tak sobie wypaliłam: TATA

Mina taty bezcenna :) Nie był pewny czy dobrze usłyszał, więc dla pewności dzisiaj przed kąpielą dla zachęty pogadałam sobie: tata, tata, tata.

A wczoraj zaskoczyłam obojga rodziców bo na każde zapytanie: gdzie jest lampa, gdzie jest mama, gdzie jest tata, gdzie jest Oluś, spoglądałam się w odpowiednim kierunku. No cóż, już czas pokazać, że to i owo rozumiem co do mnie mówią. Póki co mówię: mama, tata, baba, Ewa, nie i da - co zdaniem mamy oznacza daj.

No nie chwal się Olcia, nie chwal... ja tam jestem twardy i udaję, że nic nie rozumiem. Moja silna wola słabnie gdy słyszę wszystkie pochodne wyrazy od słowa "jedzenie" :)

No dobra ale do rzeczy... wczoraj byłem u alergologa. Pani doktor przepisała mi różnej maści maści i rodzice będą mnie smarować. Jak to nie pomoże to będzie trzeba zmienić mleko. Póki co przestanę jeść ryby, pomidory i kurczaka.

Święta dla mnie były dość obfite w nowe umiejętności. Nauczyłem się stać! Dzisiaj uparcie trenowałem wstawanie przy wszystkim i baaardzo mi się to podoba.

Nauczyłem się też rzucać. Mama dzisiaj kupiła fajną piłeczkę z wypustkami, która bardzo mi przypadła do gustu. Olci z resztą też :)

Weekend czeka nas dość ciekawy, gdyż całą sobotę i niedzielę będziemy tylko z tatą ( mama idzie na studia) a w niedzielę idziemy we czwórkę na imprezę urodzinową do naszych kolegów, którzy będą obchodzić pierwsze urodziny.

Dzisiaj, dosłownie parę minut temu, przyszedł pan plastyk, który robił odlewy naszych stópek. Oto efekty jego pracy. Jutro, jak wstaniemy, rodzice porównają ile to urosły nam przez te 4 miesiące :)

Stópki są cztery, dwie lewe Olci i dwie prawe moje. Jedna para jest dla rodziców a pozostałe dwie dostaniemy, każde swoją, w dniu 18-stych urodzin.

2012-04-02T21:42:00.000+02:00

Mówcie mi od dzisiaj David... David Copperfield :) Rano wydostałem się z zapiętego leżaczka. Póki co zostanie to moją słodką tajemnicą jak to zrobiłem ale udało mi się z niego zejść nie rozpinając trzy - punktówych pasów. Zajęło mi to czas jaki mama potrzebowała na zrobienie mleka tj. jakieś 2 minuty. Jestem de beściak. nie ma co :)

Dzisiaj byliśmy z wizytą u audiologa. Olcia słyszy dobrze a ja wybiórczo, tzn nie słyszę słów "nie wolno" i "nie ruszaj" w każdym możliwym kontekście a za to doskonale słyszę słowa " Oluś chodź będziemy jeść". Tata uważa, że słowa "nie wolno" słyszę i doskonale rozumiem, bo jak rodzice mówią "nie wolno" to ja nie robię tego czegoś wolno tylko bardzo szybko, tak szybko póki mnie nie odciągną od tego :) Jak sobie upatrzę coś to tylko rozglądam się wokół i oceniam jak daleko ode mnie znajduje się najbliższy rodzic. Po ocenieniu odległości dostosowuję swoją prędkość by dotrzeć do celu. Jak już uda mi się to co zamierzyłem mojego szczęścia nie ma końca.

Znalezisko w misce z rzeczami do prasowania, które chwilę wcześniej miałem na głowie i bawiłem się w ducha ( mama nie zdążyła z aparatem)

Aaaa... dodam jeszcze, że od dnia dzisiejszego widać mi górną lewą jedynkę i już niedługo powinna mi się wybić :)
U Olci dalej bez większych zmian... coraz sprawniej odpycha się przesuwając do tyłu i czasem uda się jej podnieść tyłek. Nawet kilka razy przyjęła typową pozycję czworaczą, co też bardzo cieszy rodziców bo już małym kroczkiem przybliżyła się do wielkiego dnia jakim będzie początek raczkowania.

Tydzień temu jedliśmy najpyszniejszy obiadek jaki do tej pory mieliśmy okazję zjeść... krupnik babci Ewy. Dzisiaj mama zrobiła podróbkę tego dania i nawet jej wyszło bo zjedliśmy całe 500g, oczywiście we dwójkę. Nie była to zupa najwyższych lotów ale dało się ją zjeść... byliśmy baaardzo głodni :)